© Copyright
All rights reserved

Alle rechten van dit boek zijn gereserveerd. Het is verboden om dit boek te kopiëeren en te distribueren. Op iedere pagina van dit boek staat een uniek digitaal watermerk, wat gelinkt is naar de koper van de desbetreffende kopie, waardoor het voor de autoriteiten makkelijk is om de onrechtmatige distributeur te traceren.

Ik

Spreek

Over: Detentie, Disclosure, Politie Trojan
Amanda Todd
Het Pieter Baan Centrum

Geschreven door Aydın Çoban in de PI

© All rights reserved
Ik Spreek
Geschreven door Acid Bannyo (oftewel Aydın Çoban)

Inhoudsopgave

Inleiding

Mijn aanhouding

De wazige dagen erna

Deel I: Ervaringen in de PI’s

BAD

H8

PI Hotel

Pro deo herder

Mediacircus en karaktermoord

De demente gedetineerde

PI Zwolle

Snoepenwinkel en PR

Hobby-PI

Drunk texting

Het huis van de rijzende zon

Dreigementen en geweld

Sinterklaas

Shoarma

De gekloonde gedetineerde

De brave patiënt

Pipokest

De racistische kinderverkrachter

Zwart-wit

De informant die zelfmoord pleegde

Gitaarchef

1 april

‘Ik heb speciale krachten’

De koppige roker

Opsporing Verzocht

Klachten

Fight the power

Eigen rechtertje spelen

Deel II: De Nederlandse zaak Disclosure

Politieverhoren Disclosure

Het DNA-onderzoek

Potentieel koper

Uitlokking

Dubieuze aanhouding

Politiebureau Rotterdam

Politieverhoren Sleutel

Free at last… voor 3 weken dan hè. Effe bellen

Lights. Camera. And… action

Software gremlins

Op het juiste moment op de verkeerde plaats

Paranoia of framing?

De geheimzinnige politie Trojan en de Hackwet

To Trojan or not to Trojan

Trojan framing: de onregelmatigheden

1. Verschillen tussen de door de Trojan vastgelegde schermafbeeldingen en geregistreerde toetsaanslagen en muisklikken

2. De Trojan is niet aanwezig op de PC

3. Integer Trojan?

4. IP-tap spreekt ‘betrouwbare’ Trojan tegen

5. Trojan zet software uit

6. Trojan heeft maling aan alles

Microfoonopnames

De gegevensdragers

‘Gecorrigeerde’ pv’s en… here come the Brits

Het Facebook Security rapport

Interlude

D01 t/m D34

1. Het laatste contactpunt tussen D en dader

2. Tegenstrijdigheden D’s

3. Incompleet onderzoek door politie en justitie

4. D15 en Doe… Jane Doe

5. De ‘versleutelde’ GGD

6. De D’s: slachtoffers van het OM

D35 t/m D39

D35… anonieme pedofiel?

De rechters: Kwik, Kwek en Kwak

De zitting van 21 maart 2016

April doet wat ie wil

De zitting van 29 april 2016

De zitting van 2 mei 2016

The revenge of the judges: de gevolgen van hun vernedering

Het proces

The old in ’n out

Laptop tijdens de zitting

Aanvang proces

Belastend vs. Ontlastend

Fout na fout na fout

Help het OM?

Besloten deel

Amanda Todd in Nederland

Het requisitoir

Het pleidooi

Repliek en dupliek

Het laatste woord

Mijn houding

Het vonnis

Jurisprudentie

Strafvermindering

Anti-rechtsstaat arrest

Mark it zero dude

Deel III: De Amanda Todd zaak

Inleiding

Januari 2014 en het Facebook Security rapport

Tijdslijn Amanda Todd

2009 en het voorjaar van 2010

Najaar van 2010

2011

2012

Rekenschap

De aanklachten

Het uitleveringsverzoek

Open brief januari 2015

Canadese justitie is blind, doof & stom

Het uitleveringsverzoek is incompleet doch goed?

Eventueel onterechte veroordeling Canada

Slotwoord

Contact

Exit

Fini?

Appendix I: Het Pieter Baan Centrum

De aanvraag

Voorbereidingen PBC

De overplaatsing

Aankomst in het PBC

De afdeling

Plattegrond van de afdeling

De afdeling en het personeel

Interacties met het personeel en de deskundigen

Ervaringen in het PBC

G-loco

De vegetarische zombie

‘Waarom heb ik TBS gekregen?’

‘Doe niet zo para, gap’

X

Klopgeest

Het rapport

Tot slot

Appendix II: Online bescherming

1. Vindt en verwijder malware op je apparaat

2. Voorkom dat malware op je apparaat komt

Voorwoord

‘Ik zwijg’. Mijn standaard antwoord op vragen en opmerkingen tijdens politieverhoren, zoals hierboven zichtbaar is in het proces-verbaal van een verhoor. Ook in de rechtszaal zweeg ik. Nu zal ik spreken.

Ik zweeg omdat de politie en het OM al in het begin van mijn detentie kwamen met een stapel absurde aantijgingen waarover ze suggestieve vragen stelden, die doordrenkt waren met tunnelvisie en gemotiveerd waren door scoringsdrift. De paar antwoorden die ik gaf werden automatisch verdraaid en in een andere context geplaatst. Ze waren niet geïnteresseerd in wat ik te zeggen had, ze wilden dat ik bekende. Alleen bekennen wilden ze bestempelen als ‘praten’. Maar ik had het niet gedaan dus had ik niks te bekennen. En daarmee had ik ze ook niks meer te zeggen. Daarbij hadden vele rare gebeurtenissen plaatsgevonden in de maanden voor mijn aanhouding. Alles werd nu duidelijk.

Ze hadden lang geleden besloten dat ik de dader zou moeten zijn en maanden voor mijn aanhouding waren ze bezig geweest dat ook zo te laten doen overkomen. Dus besloot ik om te zwijgen en te wachten op de bevindingen van het onderzoek die uiteindelijk mijn onschuld zouden staven en mij zouden vrijpleiten. De feiten zouden snel duidelijk worden en ik zou vrijgelaten worden door de correct functionerende Nederlandse rechtsstaat.

Immers, in een correct functionerend rechtsstaat houdt de politie zich aan de wet waardoor hun bevindingen betrouwbaar zijn en strijdt justitie voor rechtvaardigheid en eren haar officieren hun ambtseed waardoor ze integer zijn. En laat de rechter zich exclusief leiden door harde onbuigbare feiten en is daarom onpartijdig. Dat alles zorgt ervoor dat er geen onschuldigen kunnen worden veroordeeld. Nederland is toch geen bananenrepubliek waar een sjoemelende politie systematisch de wet overtreedt? Waar niet-integere officieren van justitie bewust hun ambtseed negeren door willens en wetens ontlastend bewijs hermetisch te verzegelen en door onwaarheden te verkondigen? Waar vooringenomen rechters makkelijk beïnvloedbaar zijn door een door het OM gedirigeerd mediacircus en taktiek van karaktermoord? Waar onbekwame rechters aansturen naar feitelijk onjuiste interpretaties die zelfs door het politieonderzoek worden tegengesproken? En daarbij vrijpleitend informatie op het technisch vlak negeren omdat hun gekrenkte egos de verdachte een flinke duw willen geven?

Nee, dat gebeurt niet in Nederland.

Inleiding

Mijn aanhouding

Maandag 13 januari 2014, 21.58u. Ik was in de slaapkamer toen ik een kille tocht voelde en de gordijnen synchroon zag bewegen. ‘De voordeur is opengemaakt’ dacht ik meteen dus greep ik de ijzeren staaf bij mijn bed en liep zachtjes uit de slaapkamer de hal op die uitliep op de woonkamer waar de licht nog aanstond. In de hal hing een lange spiegel die vanaf deze positie de voordeur liet zien. Daar zag ik staan een nerveus mannetje met donkere kleding aan en een muts op. Geen letters of symbolen erop dus ik nam meteen aan dat het een inbreker was. ‘Die kan ik makkelijk hebben’ dacht ik. Een seconde later ziet hij mij in de reflectie van de spiegel. Hij schrikt zichtbaar omdat hij me daar niet verwachtte. Ik ren de woonkamer in en haal uit met de ijzeren staaf om hem uit te schakelen. Dan zie ik van achter hem 3-4 andere mannen de woning binnenstormen nadat hij panisch op de deur had geklopt. Net als ik die eerste man op zijn schouder sla, springen de anderen op me en duwen me de 2de slaapkamer in waardoor ik hard met mijn achterhoofd val tegen de radiator die aan de uiterste kant van die slaapkamer staat. Ik zie even niks vanwege de klap en terwijl ik om me heen blijf slaan, pakken ze me met meerderen vast en gooien ze me plat op mijn gezicht tegen de stenen vloer waardoor mijn neus wordt gekneusd en er een snee in komt, net als op mijn lip. Mijn wenkbrauw wordt ook opengesneden en het bloed vloeit over mijn gezicht. Ze gaan allemaal op me zitten en duwen en trekken met als resultaat gekneusde ribben, een gekneusde enkel, blauwe plekken en schaafwonden. Dit alles duurde misschien 5-6 seconden. Pas daarna roepen ze dat ik niet moet terugvechten want ze zouden van de politie zijn. Tot dan dacht ik dat het inbrekers waren. Uiteraard blijf ik dan vechten.

Sindsdien glimlach ik als er een nieuwsbericht verschijnt over een Nederlandse politieagent die is verwond tijdens een aanhouding. ‘Niet normaal’ hoor ik je zeggen? Na zo’n ervaring is het vanzelfsprekend. Het geeft me ook voldoening dat ze een paar klappen van mij hebben gevoeld. Overmatig en ongeoorloofd politiegeweld is één van de redenen waarom in de samenleving de haat tegen de politie blijft groeien. Gefrustreerde clowns die zich niet meteen identificeren en geweld gebruiken zelfs nadat iemand is uitgeschakeld. Nee, de meeste politieagenten zijn niet zo. Maar er werkt veel tuig bij de politie die willens en wetens de rechten van burgers schenden omdat de politiecultuur dat toelaat. De zogenaamde goeie jongens bij de politie weten er van af maar rapporteren het niet. Sterker nog, de ‘goeien’ helpen mee aan misleidende processen-verbaal om het onacceptabele gedrag van politieagenten te verdoezelen. De zaak van wijlen Henriquez is daar een voorbeeld van. In het proces-verbaal van de politie (een beschrijving van hoe het volgens de politie is gegaan) staat dat de juiste hoeveelheid geweld was gebruikt en dat Henriquez bij bewustzijn was toen hij in de bus werd geplaatst. Dus alles was volgens het boekje gedaan, schouderkloppen voor de heldhaftige politieagenten en complimenten aan hun moeders. Toen kwamen de videobeelden op het internet te staan, opgenomen door burgers die er getuige van waren geweest. Het systematisch gesjoemel door de politie in hun processen-verbaal werd voor iedereen zichtbaar. In de videobeelden is te zien hoe de politie overmatig geweld gebruikte door langdurig te blijven choken nadat Henriquez out was. Daarna slepen ze hem de bus in terwijl hij onbewust was. Ze logen aantoonbaar op meerdere plekken in het proces-verbaal (met als gevolg een gemanipuleerd processtuk) wat strafbaar is en de integriteit en betrouwbaarheid van alle betrokken politiemensen doet verdampen.

Verbalisanten van de politie hadden aantoonbaar valse verklaringen afgelegd. Zal de rechter alleen al daarvan een punt maken? Zal de politie zelf strafmaatregelen opleggen tegen de politiemensen die valse verklaringen hebben afgelegd? Zijn dat krekelgeluiden? Rechters (en uiteraard de politie zelf) die politiemensen in bescherming nemen zelfs als ze aantoonbaar de wet hebben overtreden, is de norm in Nederland. Ik zou dat ook in mijn zaak tegenkomen. Dat de politie er fel op tegen is om door burgers gefilmd te worden is dan ook vanzelfsprekend. Ze gaan op hun kniëen bij politici smeken om het makkelijker te maken om mensen die de politie opnemen aan te houden wegens obstructie, schending van de privacy en andere holle redeneringen. De meeste agenten zijn daarbij tegen de bodycam omdat dan hun eigen gedrag ook zou worden vastgelegd. Waar zijn ze bang voor? Je kan als politieagent ook gewoon je werk correct doen, de rechten van de burger respecteren en processen-verbaal opmaken die waarheidsgetrouw zijn. Hoef je achteraf nadat videobeelden van je wangedrag opduiken niet te gaan janken bij een frauderend burgemeester of een zakkenvuller in de Tweede Kamer om je te beschermen, комяадѕќі. Het beste wat je als burger kan doen zodra er politie in de buurt is, is meteen alles op je smartphone opnemen. Want ze zullen liegen in hun proces-verbaal en de rechter zal het automatisch aannemen als de waarheid, tenzij audio-of videobewijs het ontkracht.

Bij mijn aanhouding was ook overmatig en ongeoorloofd geweld gebruikt maar daar zie je niks van terug in het misleidende proces-verbaal. Alleen een schattige omschrijving van hoe mijn aanhouding volledig volgens het boekje was gegaan. Dat ze zich meteen hadden geïdentificeerd als zijnde de politie en dat er geen geweld was gebruikt door hen. Ik zou uit mezelf zijn gevallen tegen de radiator en had daarbij amper verwondingen opgelopen. Als hun verhaal klopte was het een miraculeus val van 7 meter ver van mijn woonkamer naar de 2de slaapkamer terwijl ik midden in de lucht 90 graden van richting moet hebben gedraaid om de slaapkamer achterstevoren in te kunnen vliegen en om de radiator te kunnen raken met mijn achterhoofd, om daarna na het uitvoeren van een perfecte halve salto uit de slaapkamer te zweven om uit mezelf mijn voorhoofd 3 meter verderop tegen de stenen vloer op de hal te knallen. Jezus was het misschien nog net gelukt om dat allemaal voor elkaar te krijgen.

Nog belachelijker hieraan was dat de rechter-commissaris 3 dagen later het abracadabra-verhaal van de politie blindelings aannemelijk achtte en zei dat mijn aanhouding niet hoefde te worden onderzocht. Een voorbode.

Waarom het belangrijk is om dit zo uitvoerig te vermelden terwijl het niks uitmaakt voor het vonnis? Het is een klein deel van het geheel wat later veelzeggend zal blijken. Als de verbalisanten van de politie al hierover hun plichten verzaken door bewust onjuistheden te vermelden in een relatief onbelangrijk proces-verbaal, hoe zijn ze dan te vertrouwen met de echt belangrijke onderwerpen waarover zij ook processen-verbaal opmaken die door de rechter automatisch als de waarheid wordt geaccepteerd? Hoe kan een eerlijk proces plaatsvinden met als basis processtukken die gespekt zijn met valse verklaringen?

Gesjoemel door politie en/of justitie, nummer 1.

Later kwam ik er ook achter dat de politie mijn geld en goederen achterover had gedrukt. Er is een zogenaamd Beslag Dossier waarin staat vermeld alles wat de politie na mijn aanhouding had meegenomen uit mijn woning. Er lag precies 1.800 euro contant op de plank boven mijn bed omdat ik de volgende morgen een nieuw elektrisch gitaar en effectpedalen zou ontvangen aan mijn voordeur dus had ik het geld alvast klaargelegd. Het staat niet vermeld in het Beslag Dossier dus heeft één van de schooiers van de politie het na mijn aanhouding in zijn jaszak gestopt. Op dat geld stond nieuw in verpakking een foto- en videotoestel van 400 euro die ik net had gekocht als cadeau voor een jeugdvriend. Die staat ook niet vermeld in het Beslag Dossier en mijn familie heeft het later ook niet ontvangen dus heeft de politie die ook gestolen.

De momenten van na mijn aanhouding zijn wazig als gevolg van de hersenschudding die ik opliep door de harde stoten tegen de radiator en de stenen vloer. Ik hoorde honden en een helikopter. Door de slecht over mijn hoofd geschoven geblindeerde skibril (die tegen de open wond in mijn wenkbrauw schuurde) zag ik tientallen mensen. Velen met semi-automatische wapens en kevlar kledingstukken, meerdere bussen, felle lichtstralen. Het was een militair operatie. Naar aanleiding van wat ze allemaal hadden opgetrommeld om mij aan te houden riep ik sarcastisch ‘waarvoor word ik aangehouden, heb ik jullie zonnekoning vermoord?’. Waarop één van hen antwoordde met ‘kinderporno’. ‘Rot op, idioot’ was mijn reactie.

De wazige dagen erna

Het eerste wat ik me kan herinneren van na mijn aanhouding (behalve wat flitsen hier en daar) is dat ik in een kleine kantoorruimte ben. Voor me zit de rechter-commissaris (word me verteld), naast me mijn advocaat (word me verteld) en ze bespreken mijn aanhouding.

De rechter-commissaris (een onderzoeksrechter die o.a. toestemming geeft aan het OM om bijvoorbeeld telefoonnummers te tappen of een woning te betreden maar ook de onderzoekswensen van de verdediging bekijkt) zegt dat mijn aanhouding niet hoeft te worden onderzocht na mijn klachten erover tijdens de meerdere politieverhoren in de laatste 3 dagen. Politieverhoren? 3 dagen? Herinnerde ik me niks van. Dit is ook de eerste herinnering die ik heb van mijn advocaat van toen (Dhr. C.T.W. van Dijk) waarmee ik daarvoor meerdere keren zou hebben gepraat. Trouwens een goede advocaat die veel werk heeft verricht en waarmee ik goed kon opschieten. Ik voel de barstende hoofdpijn, de lichten maken me misselijk en de geringste hoofdbeweging leidt tot duizeligheid. Ik tel daarbij op het geheugenverlies van blijkbaar 3 dagen lang en ik concludeer dat ik een zware hersenschudding heb opgelopen als gevolg van de aanhouding.

Er wordt besloten dat ik nog 14 dagen in voorarrest moet blijven in de Penitentiaire Inrichting (PI) van Nieuwegein. Ik word begeleid naar een wachtcel. Onderweg vraag ik aan de bewaker waar ik ben. ‘Paleis Amsterdam’ zegt hij. Bedoelend het paleis van justitie in Amsterdam op de Parnassusweg, weet ik achteraf. Ik weet niet hoe ik hier ben gekomen. Het cellenblok zag er uit alsof het voor de oorlog was gebouwd. De cel zelf was ongeveer 160cm bij 160cm. Als ik lag op de dunne houten plank die tegen de muur stond kon ik mijn benen niet strekken. De cel is vies en vettig. Er brokkelt wat cementwerk af hier en daar. De muren staan vol met cliché doch in die situatie moedgevende tekst (‘they can’t break you’ en ‘never give up’) en mild amusante tekeningen (de rechter en de officier van justitie naakt in hetzelfde bed) geplaatst door andere verdachten. De ventilatie was luid wat in deze kleine ruimte continu werd versterkt waardoor je geen rust kreeg. Naast dat plankje was er niks in de cel, ook geen WC of fonteintje. Geen eten en drinken gekregen waar ik toch geen zin in had vanwege de hoofdpijn en duizeligheid. Achteraf las ik in een proces-verbaal (vanaf nu pv) dat ik sinds 8u ’s morgens daar had gezeten en pas rond 18u werd opgehaald om naar PI Nieuwegein te worden gebracht. Ik verwachtte handboeien en alles maar nee. Ik check of de chauffeurs wapens bij zich hebben, nee. Ik word in de bus in een hokje gezet van 100cm lang en 80cm breed. 2 harde kuipstoelen zonder vering die naast elkaar staan. Voor je een wand (dus je hebt geen zicht naar voren). In ’t raampje aan je linkerkant zitten tralies. Het is donkergetint waardoor je ’s avonds niks ziet behalve de lichten buiten. ’s Middags zie je wel alles buiten duidelijk, kwam ik tijdens latere transporten achter. In de vloer is er een putje (zoals in een wasbak) voor het geval je moet plassen of kotsen. Er is geen veiligheidsgordel dus als ze heel hard remmen kan je gezicht verbouwd worden door de wand voor je. Blijkbaar hebben in Nederland verdachten geen recht op verkeersveiligheid.

Er zijn 3 van deze hokjes in de bus. De 2 voorste zijn zoals ik net beschreef, de achterste hok heeft 3 kuipstoelen. Er rijden meerdere verdachten mee die ook getransporteerd worden naar PI’s maar ze zitten allemaal in de andere hokjes. Ik schijn alleen te moeten omdat ik ‘alle beperkingen’ heb en daardoor geen contact mag hebben met andere personen. Mij best, kan ik liggen op de kuipstoelen. Ik kon trouwens wel gewoon contact met ze hebben.

De hokjes hebben geen geluidsisolatie, om het zachtjes uit te drukken. Als we de snelweg opgaan lijkt het alsof de motor naast me zit. Alles schudt en trilt. Later ging ik maatregelen nemen om het transport voor mezelf comfortabeler te maken. Ik wist toen nog niet dat ik meer dan 60 keer op transport zou gaan voor politieverhoren, zittingen en overplaatsingen. Op latere transporten nam ik oordopjes mee om de herrie te dempen en deed ik een dikke trainingsbroek onder mijn broek zodat het plastic zitje zachter aanvoelde. Kwam ik goed uitgerust aan. Alles op zo’n transportdag wordt gedaan om het zo uitputtend mogelijk voor de verdachte te maken zodat hij verzwakt verschijnt voor de rechter of voor een politieverhoor. Het vermoeiende transport zelf en het urenlang wachten in de krappe wachtcellen. Je krijgt daarnaast niet genoeg eten en drinken: gedurende de hele transportdag (van 7u ’s morgens tot en met 19-23u ’s avonds) krijg je 4 sneëen oud brood met minimaal beleg (oud kaas), een sapje en 2 keer koffie of thee. Ik zou op latere transporten ook snoep en zout meesmokkelen om genoeg energie te hebben voor de hele dag. Alle andere partijen (politie, OM, rechters) kunnen zich optimaal voorbereiden op de lange zittingen of verhoren zodat ze fris en scherp van start kunnen gaan terwijl de verdachte bij aanvang van de zitting of het verhoor al lichamelijk en dus mentaal verzwakt is, wat nadelig voor hem kan uitpakken omdat je dan mogelijk anders dan normaal kan reageren.

Van paleis Amsterdam gaan we naar een politiebureau in Den Haag om iemand op te halen. Daarna naar de PI van Rotterdam om 2 personen te droppen. Dan naar de rechtbank van Utrecht om iemand op te halen om uiteindelijk na een reis van ongeveer 5 uur lang te arriveren in PI Nieuwegein, rond 23u. Telkens als we ergens stopten moesten we een half uur wachten totdat de hardwerkende chauffeurs hun welverdiende kopjes koffie hadden gedronken, sigaretten hadden gerookt, een boterhammetje door hun strot hadden geduwd en hadden geflirt met de altijd dikke receptioniste aan de balie. Uw belastinggeld hard aan het werk.

Deel I: Ervaringen in de PI’s

BAD

Eerst moesten de andere verdachten uit de bus stappen vanwege mijn beperkingen. Daarna halen ze mij uit de bus, betreden we PI Nieuwegein en brengen ze me naar BAD. Het heet zo omdat vroeger nieuwe gedetineerden altijd eerst in bad moesten bij betreding PI. Dat is niet meer zo maar omdat dit nog steeds de eerste plek is die de nieuwe gedetineerde bezoekt heet ’t nog steeds BAD. Ja, in hoofdletters.

‘Kowban?’ roept een personeelslid van de PI die als halsketting heeft het rood-wit-blauw duifje van de PVV. ‘Tsjòban is de uitspraak’ zeg ik. ‘Ah, je bent Chinees?’ zegt hij terwijl hij lacht om zijn briljante grap. ‘Net als de man die nu met je vrouw is’ zeg ik. Hij kijkt verbaasd en boos tegelijk maar houdt zich knap in. ‘We zijn in Nederland, niet in Marokko’ (het is een Turkse naam) ‘dus ik spreek het uit als Kowban’ is zijn kwade reactie. ‘Ik reageer alleen op Tsjòban, oké tokkie?’ zeg ik. Eigenlijk boeit het me niks hoe iemand mijn naam uitspreekt maar dit soort tuig moet je het niet makkelijk maken om je weg te zetten.

Tijdens mijn kinderjaren in de jaren ‘80 woonden we in een racistisch arbeidersbuurt. Nederland wordt wereldwijd gezien als een open en tolerant land omdat hier wiet wordt gedoogd en prostitutie is toegestaan. Solide onderbouwing ook. Maar er is latent racisme aanwezig in ieder hoek van de Nederlandse samenleving wat sluw is verwoven in het dagelijkse leven zodat het een deel uitmaakt van de norm. In de jaren ‘80 was het racisme niet zo verborgen zoals nu. We waren één van de weinige zogenaamd allochtoonse families in die buurt en dat lieten de buurtbewoners ons ook merken. Ze wilden ons weg daar want het was een witte buurt volgens hen. Graffiti op onze muren en ramen van ‘Geen Turken hier’, kapotgeslagen eieren op de voordeur, dreigbrieven. De politie wist ervan af en deed er niks tegen. Als advies van de politie en de gemeente kregen we ‘verhuis dan ook’. De buurtbewoners werden nooit aangepakt door de politie of gemeente. Mijn vader weigerde te verhuizen en zei tegen ons nooit bang te zijn en altijd terug te vechten. En vechtpartijen waren er dan ook geregeld met de kinderen van de buurtbewoners die het racistische gedrag van hun ouders kopiëerden. Ik vond het wel spannend om te vechten en had een goede reden (onrecht) dus zocht ik het ook vaak op. Ik weet nog tijdens een gevecht met een groepje van hen (ze kwamen uiteraard nooit alleen vechten, lijkt wel de politie) gooide één van hen een kapotte fles tegen mijn wenkbrauw. Dezelfde wenkbrauw die nu open lag door de gewelddadige aanhouding. Een scherf van de fles was er diep ingegaan en deed mijn wenkbrauw hevig bloeden.

Thuis aangekomen maakte mijn vader ’t schoon en liepen we naar de woning van die (veel oudere) jongen die dat flesje naar mijn hoofd had gegooid. Zijn vader doet open en mijn vader verteld wat er was gebeurt. ‘Dus? Ga terug naar Turkije’ is de reactie van die man. Mijn vader slaat hem meteen knockout waarna we hand in hand rustig teruglopen naar huis om met de auto naar het ziekenhuis te gaan. ‘Nooit zoiets accepteren van wie dan ook, wat de gevolgen ook zijn. Jij hebt niks verkeerds gedaan’ zei hij. Terug van het ziekenhuis stond de politie natuurlijk aan ons deur. Als de buurtbewoners wat tegen ons deden wilde de politie nooit komen maar als de tokkies iets werd aangedaan verschenen ze alsof er gratis kaas werd uitgedeeld. Mijn vader verwoordde het met exact die woorden en ronde het af met ‘oprotten’ terwijl de politie met zijn vieren om hem heen stonden. Hij was nooit onder de indruk van de politie of andere zogenaamde autoriteiten omdat hij wist dat ze niet eerlijk handelden. In dat geval hoefde je ze ook niet te respecteren, zelfs als dat slechte gevolgen voor je zou kunnen hebben omdat ze die machtspositie hebben en zullen misbruiken. Liever in een slechtere positie belanden door voor jezelf op te komen en niet voor ze neer te knielen, dan in een betere positie belanden door jezelf te verloochenen en voor ze neer te knielen.

De politieagenten vertelden mijn vader dat ik die wond in mijn wenkbrauw had opgelopen nadat ik uit mezelf op een stoeprand was gevallen, niet omdat die jongen een kapotte fles naar me had gegooid. Déja vu? Mijn vader zei tegen ze: ‘Dan viel de vader van die jongen uit zichzelf op mijn vuist’. Na wat meer over en weer ging de politie uiteindelijk weg omdat die man geen aangifte wilde doen, met een dreigement van ‘we houden je in de gaten’. Diep in de nacht werd het schuurtje in onze tuin in brand gestoken maar (net als alles in hun mislukte leven) lukte het hen niet goed en kon mijn vader het blussen voordat de woning in brand kon vliegen. Hij had ons wakker gemaakt en naar de tuin gebracht. Met de hulp van een tuinslang was het binnen 5 minuten gepiept. Politie gebeld uiteraard. Ze zijn nooit gekomen terwijl deze brandstichting officieel poging tot moord was. De volgende dag vonden ze de vader van die jongen ’s avonds zwaargewond in hun poort. De klungel was weer uit zichzelf gevallen waardoor hij een week in het ziekenhuis de stoere man moest uithangen. Een dag later moest zijn zoon ook naar hetzelfde ziekenhuis omdat er een diepe wond op zijn hoofd zat. Ik had geprobeerd om met een knuppel een vlieg op zijn hoofd weg te jagen waardoor hij uit zichzelf op de stoeprand was gevallen. Een maand later waren ze verhuisd. De andere racistische buurtbewoners waren ineens poeslief of gingen ook verhuizen. Na verhuizing werden ze vervangen door Turkse of Marokkaanse gezinnen en zo verdween het zichtbare racisme uit de buurt. Opgeruimd staat netjes. Mijn vader was zoals een goede vader hoort te zijn: hij plaatste zijn gezin boven alles, streed altijd tegen onrecht en inspireerde ons (zijn 4 kinderen) om het beste uit onszelf te halen.

Net wanneer de PVV-tokkie aan de balie van de PI opstaat en wil reageren op mijn reactie over zijn vrouw neemt zijn collega het over en verteld die andere om wat papierwerk weg te brengen, wat hij doet. ‘Hij is een invaller’ zegt zijn vriendelijkere collega. ‘Bezuinigingen bij justitie waardoor we extern personeel moeten inhuren.

Zo is het vaste personeel niet hoor’. Hij bedankt de chauffeurs en leidt mij via een metaaldetector naar een ruimte waar ik mijn kleding moet uitdoen om gecheckt te worden op smokkelwaar. Armen omhoog, vingers door mijn haar halen, mond openen en onderkant tong laten zien en 3 keer hurken. Het personeelslid, officieel genoemd een PIW (Penitentiair Inrichting Werknemer) kijkt amper en zegt dat ik mijn kleding (die hij in de tussentijd aan het checken was) weer kan aandoen. Vele verdachten hebben hier problemen mee, ik niet. De PIW’s hebben er veel meer problemen mee, dunkt me. Wat een baan. Er worden vingerafdrukken afgenomen, digitaal. Alle 10 vingers moeten tweemaal op de scanner. Het duurt lang omdat het nieuwe systeem die justitie heeft ingevoerd niet goed werkt na honderden miljoenen aan belastinggeld er aan te hebben besteed. Handelingen die in de PI digitaal worden gedaan (en dat is zo’n beetje alles, inclusief de beveiliging) lopen hierdoor vertragingen op. Er gaan ook veel dingen mis. Dit is trouwens de norm in alle PI’s, politiebureaus, klinieken en rechtbanken. Ontwikkelingslandniveau automatisering. En maar blijven bezuinigen, het lost zich vanzelf wel op. Na zo’n 20 minuten zijn mijn vingerafdrukken eindelijk digitaal afgenomen. De ouderwetse manier van je be-inkte vingers op een papier uitrollen en dat digitaal scannen en invoeren in het systeem had maximaal 2 minuten in beslag genomen en zou veel betrouwbaarder en goedkoper zijn geweest. Het geld dat ze op deze nieuwe manier denken te kunnen besparen aan minder papierwerk en personeel wordt uitgegeven aan extra lang gedoe achter de dure scanners, dure readers en gedateerde computers die verkeerd worden gebruikt door digibeet en ongemotiveerd personeel. En dan voeren ze kostbare updates uit van onbetrouwbaar software op hardware die 10 jaar geleden had moeten worden vervangen. Een bodemloze put.

Daarna moet er een foto van me worden genomen en moet ik voor een scherm zitten. Hij drukt op een knop op zijn keyboard waardoor van onder zijn tafel langzaam een camera naar boven komt schuiven. De PIW trekt een gezicht als zijnde James Bond (de Roger Moore versie, met een opgeheven wenkbrauw) en kijkt me aan om te zien of ik er door onder de indruk ben. Voordat de camera helemaal boven tafel is maakt het een piepend schuurgeluid en komt het halverwege vast te zitten. In 0,7 seconden transformeert hij van James Bond naar Mr. Bean. Hij duikt onder zijn tafel en gaat pielen. Er komen wat scheldwoorden van onder de tafel vandaan. Hij mept er een paar keer op met een boek wat op zijn tafel stond waarin staat vermeld hoe je die camera correct moet bedienen. Ik kijk mee op zijn beeldscherm en vertel hem om op de knop te drukken waarop heel duidelijk ‘Reset’ staat. Hij kijkt er verbaasd naar alsof hij die knop nu pas voor het eerst in zijn leven ziet. Dan staart hij me aan alsof ik het via een goocheltruc zichtbaar had gemaakt. Hij klikt er op. De camera gaat eerst naar beneden en dan weer naar boven. Nu in zijn geheel maar wel met een paar nieuwe krassen er op en een paar deuken in het instructieboekje waarin waarschijnlijk staat dat je bij problemen op Reset moet klikken. ‘Moet ik onthouden voor de volgende keer’ mompelt hij met een rood hoofd. ‘Boeken zijn er om te lezen, niet om mee te slaan’ zeg ik.

Met de foto die daarna werd genomen hebben politie en justitie de rechters voorgelogen. Deze foto is genomen op 16 januari 2014, na 23u, ruim 3 dagen na mijn aanhouding. Mijn wonden (blauwe plekken, bulten, schaafwonden en sneëen) hadden tijd gehad om te helen, het bloed was eraf gewassen. Maar in processen-verbaal gaven ze deze PI-foto misleidend mee als zijnde de politiebureaufoto van zo’n 11 uur na aanhouding zodat de rechters zelf konden zien dat de verwondingen wel meevielen en dat bij aanhouding dus geen overmatig geweld was gebruikt. Ik had als reactie gevraagd om een hoge resolutie digitale foto van de politiebureaufoto van 14 januari 2014, 9u, en die van de PI-foto van 16 januari 2014, 23u-24u. Maar het OM protesteerde ertegen en het werd afgewezen door de rechters omdat ze ervan hoorden uit te gaan dat politie en justitie de waarheid vertelden, zeiden ze. Hoe kan ik iets bewijzen als politie, justitie en rechters het vrijgeven van het bewijs blokkeren waarmee ik mijn verklaringen juist kan staven? Je denkt dat dat alleen gebeurt in slechte Hollywood films met framende politie, liegende aanklagers en wereldvreemde rechters maar het blijkt een standaard procedure te zijn in een Nederlandse strafzaak.

Gesjoemel door politie en/of justitie, nummer 2.

Mijn foto en vingerafdrukken worden ingevoerd in het systeem wat word gebruikt door alle PI’s, politiebureaus, klinieken en rechtbanken. Bij vertrek en aankomst moet je je vinger leggen op een reader om vast te stellen wie je bent en waar je bent. Het werkt bijna nooit, vingerafdrukken worden niet herkend, gedetineerden worden verwisseld (soms zelfs man met vrouw, in PI’s waar ook vrouwenafdelingen zijn zoals in PI Zwolle). En het systeem in een PI reset zich wel eens zonder reden waardoor vingerafdrukken en fotos van alle 400 gedetineerden opnieuw moeten worden (af)genomen. Ergens in het najaar van 2014 tijdens het uitchecken voor transport van PI Nieuwegein naar politiebureau Houten voor een politieverhoor (oftewel lichting) had het systeem me uit zichzelf incorrect ingedeeld voor ‘ontslag’ in plaats van ‘lichting’. Wat wil zeggen dat ik per direct vrijgelaten moest worden. De PIW zei tegen me: ‘Over een paar minuten ben je vrij. Wat ga je als eerste doen?’ terwijl hij vrolijk verdertypte. ‘Op de parkeerplaats jouw blauwe 2005 Audi A3 Tdi jatten en dan een bank beroven, onderweg over een politieagent of twee rijden’ zei ik sarcastisch. Met een nerveus lachje vroeg hij ‘hoe wist je dat ik een blauwe A3 heb?’. Tijdens de terugweg van een vorig transport zag ik hem op de parkeerplaats van de PI in zijn wagen stappen maar ik heb hem laten gissen. De PI en het personeel doen er alles aan om de identiteiten van het personeel geheim te houden maar als we op transport gaan rijdt het busje waarin we zitten door de parkeerplaats van het personeel en zien we hun autos en kentekenplaten terwijl ze in- of uitstappen. In sommige PI’s zoals de nieuwe hypermoderne Zaanstad die miljarden heeft gekost, kan je zelfs vanuit je cel de parkeerplaats van het personeel zien. Goed ontworpen pipos, niks meer aan doen.

Voor degenen die zeggen ‘wat maakt dat nou uit?’: PIW’s worden afgeperst door gedetineerde huurmoordenaars en kingpin drugsdealers die buiten nog contacten hebben in die scène. Zodat hun detentie veel comfortabeler wordt via het binnensmokkelen van goederen en het ontvangen van veel geld op hun gevangenisrekening. Je moet het personeel wel eerst kunnen identificeren en vooral PI (eigenlijk JC, justitiëel complex) Zaanstad maakt het ze wel erg makkelijk zodat hun maten buiten meteen kunnen weten welke auto ze moeten volgen. Die iPhones en iPads komen een PI niet binnen omdat een familielid van een gedetineerde het in zijn achterste heeft gestopt. Daar zit altijd een personeelslid achter. De meeste drugs en alcohol komen ook via het personeel binnen. Sommigen worden afgeperst maar andere PIW’s doen het uit zichzelf en verdienen er goed geld aan. De straf die er op staat als ze worden gepakt is namelijk lachwaardig.

Als een paar minuten later het transport niet was aangekomen, was ik door een fout in hun systeem daadwerkelijk vrijgelaten want ik was al voorbij de andere checks. De administratie van de PI (genaamd bevolking) zou pas een uur later komen en ze schoppen gedetineerden die staan ingedeeld voor ‘ontslag’ zo snel mogelijk naar buiten. Die codering komt nadat er niks meer te checken valt en de administratie alles heeft gedaan. Het nieuwe systeem van justitie is dus zo te manipuleren dat gedetineerden onterecht vrijgelaten kunnen worden. Ze zullen dit uiteraard ontkennen: alles werkt perfect en is onder controle, gedetineerden zijn leugenaars en nu over naar het weer. Het systeem valt daarbij regelmatig uit als het al aan wil gaan. Meestal ga je dan toch op transport of bezoek terwijl het systeem zegt dat je iemand anders bent, ergens anders bent of iets anders aan het doen bent. Daardoor haalde ik een wisseltrucje uit waardoor ik na de zomer van 2014 kwijt was geraakt in het systeem. Ze lieten me hierdoor ook bijna vrij op het politiebureau omdat ik niet meer als ambulante gedetineerde voorkwam in hun administratie. Ik bestond niet meer. Op het politiebureau vroeg het personeel verbaasd ‘wat doe je hier achter? Hoe ben je voorbij de balie gekomen?’. Alsof ik door de voordeur naar binnen was gelopen wat ik dan ook zo volhield te hebben gedaan. Voor de zekerheid stuurden ze me toch naar de PI met alvast hun verontschuldigingen voor het geval ik wel had moeten worden vrijgelaten op het politiebureau. Komisch. In sommige PI’s werkt het systeem nog wel maar het personeel van vele PI’s werd er zo moe van dat ze ergens in 2015 onofficieel stopten het te gebruiken nadat justitie er meer dan honderd miljoen belastinggeld aan had uitgegeven. Vingerafdruk wordt standaard niet meer gescanned. Ze vragen ‘hoe heet je?’ en moeten maar geloven dat je de waarheid zegt. Soms kom je zo’n arme PIW tegen die het systeem toch uitprobeert tegen beter weten in om na een kwartier teleurgesteld af te haken. Honderden grijze zuilen met duizenden computers, scanners en readers in PI’s, politiebureaus, rechtbanken en klinieken staan er allemaal voor de sier.

H8

Na de fotosessie word ik begeleid naar de inkomstenafdeling. Als je in een PI komt moet je eerst naar de inkomstenafdeling waar je een paar weken moet blijven zodat ze kunnen beslissen op welke afdeling je thuishoort. Zodra daar een cel vrijkomt verhuis je naar die afdeling tenzij je op beperkingen zit want dan blijf je op de inkomstenafdeling totdat die beperkingen eraf worden gehaald. We gaan door vele gangen, hallen, deuren en gaan trappen op om uiteindelijk aan te komen op een cellenblok. In de tussentijd verteld de PIW dat ik alle beperkingen heb opgelegd gekregen door justitie. Beperkingen ABCDE (het hele alfabet) en dus geen contact mag hebben met medegedetineerden (AB-beperking). Dat ik alleen met mijn advocaat mag bellen en schrijven, niet met familie of vrienden (CD-beperking). En dat contact met mijn advocaat alleen mag via het personeel (CD-beperking). Ik heb ook een mediaverbod dus ik heb geen toegang tot TV, radio, kranten, enzovoort, zij het op cel of op de afdeling (E-beperking). Ik mag 1 uur per dag mijn cel uit om te douchen, vuilnis weg te gooien en eventueel mijn cel schoon te maken, voor de rest heb ik geen dagprogramma (AB-beperking). 1 keer per week mag ik 5 boeken bestellen via de bibliotheek. En ik mag ook 1 uur per dag alleen luchten in een luchtbox (AB-beperking). ‘Lijkt wel een gevangenis hier’ zeg ik tegen hem. Ik heb bijna drie maanden op deze beperkingen gestaan.

We komen aan bij afdeling H, inkomsten. Een groot rechthoekig hal, 3 verdiepingen hoog, 72 cellen, 24 per verdieping. Mijn cel (H8) zit op de begane grond waar 2 pooltafels staan en ook 2 tafeltennistafels. Per verdieping staan 3 volledig afgeschermde doucheruimtes, een keuken en 2 telefoons (waarvan één volledig dichte telefooncel voor de privacy). De PIW opent de celdeur en doet via een touchscreen panel in de cel het licht aan terwijl hij me uitlegt hoe dat werkt. Alsof ik net uit een ei ben gekropen vraag ik ‘dus als ik op dat lichticoon druk, gaat het licht aan of uit?’. ‘Ja, dit noemen ze tut skriem, de nieuwste technegie’ is zijn reactie. ‘Het is zo geavanceerd, je hebt het niet eens nodig’ zeg ik. ‘Klopt’ zegt hij knikkend terwijl het kwartje bijna valt. Mensen denken dat het licht altijd aan staat in een Nederlandse cel maar de gedetineerde heeft volledige controle over alles in zijn cel, inclusief het licht. 1 jaar later tijdens een politieverhoor merkte een rechercheur zoiets op om me uit te lokken. Van ‘zit je daar ’s nachts in je cel met het licht altijd aan, dat wil je toch niet meer? Ik slaap altijd met het licht uit, mis je dat niet?’. Het feit dat rechercheurs, officieren van justitie, rechter-commissarissen en rechters die al decennia in het vak zitten niet eens weten hoe de verdachte echt leeft in een PI waardoor ze ongeloofwaardig overkomen, zou ik vaak bevestigd zien in de komende jaren.

De PIW gaf me 15 theezakjes, 50 gram koffie, 100 gram melkpoeder, 1 kilo suiker, een pak hagelslag met een pakje margarine, een potje pindakaas en een potje chocopasta, een heel brood, 1 liter melk, een sinaasappel en een appel, kaas en vleeswaren, een opgewarmd magnetronmaaltijd, een toetje, 10 vellen papier met 1 pen, een tandenborstel met tandpasta, WC-papier, een scheermes met scheerschuim, shampoo en zeep, schoonmaakmiddel, een grote pak met schone was (handdoeken, theedoeken, dekbedovertrek, lakens, kussensloop, enzovoort). Gooit hij er ook nog een afwasborstel bij. Dan wenst hij me een goede nacht en doet de celdeur op slot. Ik dacht dat ik was beland in een bed & breakfast. Bleek dat we dat allemaal dagelijks, om de 2 dagen of wekelijks standaard kregen liggend aan wat het is. Maar als je nieuw bent krijg je het allemaal in één keer. De cel was 6m bij 2,8m. Er zat een bed in met een matras, een kussen en 2 schone dekens, een stoel, een tafel vastgeschroeft aan de muur, meerdere kasten, een radiator, een aluminium toilet met fontein, een grote spiegel met een eigen lichtje. Maar ook een koelkast (ik was verbaasd toen ik het zag) en een waterkoker om je eigen thee of koffie te zetten met het water uit het fonteintje. De raam was ongeveer 1m bij 1m, met tralies uiteraard. Het keek uit op de luchtplaats met bomen en zitplaatsen. Hoewel op de afdeling ik op de begane grond zat was ik op de 3de verdieping van het gebouw. Ik begin met het opschrijven van wat ik die dag heb meegemaakt en deed dat vanaf toen elke dag. Wel in mijn geheimschrift zodat bijvoorbeeld het personeel het niet zou kunnen lezen. Het is een mix van afkortingen uit 7 talen (Turks, Nederlands, Duits, Engels, Frans, Oud-Egyptisch en muziek) en slordig geschreven zodat alleen ik het kan lezen. Eén zin bestaat dan eigenlijk uit 20-25 zinnen. Als ik geen dagboek had bijgehouden zou ik al het tot nu toe opgesomde (en vele dingen van de eerste paar weken) me nu niet kunnen herinneren vanwege de hersenschudding. Ik dacht op dat moment nog steeds dat binnen een paar dagen het vastgesteld zou worden dat ze de verkeerde hadden en dat ik vrij zou komen dus paste ik me aan aan de situatie en maakte er het beste van. Ik ging meteen slapen.

Ik word de volgende morgen om 07.30u wakker gemaakt door een bewaker. ‘Goedemorgen meneer Kowban’ roept hij en doet meteen de deur weer op slot. ‘Doe dan niet open’ roep ik na terwijl ik hoor hoe hij de andere cellen op dezelfde behandeling trakteert. Later kom ik er achter dat de bewakers dit doen om te kijken of je nog leeft voordat de PIW’s naar de afdeling komen. De bewakers hebben geen dagelijks en persoonlijk contact met de gedetineerden en de PIW’s wel waardoor het harder bij ze aankomt als ze bij het wekken een dode gedetineerde ontdekken. Na 07.45u hoor ik hoe de PIW’s de cellen van de andere gedetineerden openen die hun cellen verlaten om te poolen, te tafeltennissen, te douchen en om luid te praten. Die hebben geen beperkingen zoals ik waardoor ik op cel moet blijven. Ik maak een beetje brood vochtig, maak er twee propjes van en druk ze in mijn oren, wat de herrie evengoed dempt als professionele oordopjes. Ik slaap verder.

PI Hotel

Rond 10u gaat mijn deur weer open en wordt er eten gebracht. De reiniger, een gedetineerde die het eten uitdeelt, de afdeling schoonmaakt en de vuile was van de gedetineerden wast waarvoor hij twee keer meer loon krijgt dan de andere gedetineerden (30 euro per week, i.p.v. 15 euro per week) en daardoor de hele dag buiten zijn cel komt, heet me welkom en geeft me extra beleg omdat ik nieuw ben. En dan gaat de deur weer op slot. Later op de dag krijg ik een uur recreatie dus ga ik iedere centimeter van mijn cel boenen om daarna te douchen. Terug in mijn cel komt de reiniger naar me toe en vraagt ‘heb je wat nodig?’. Ik zeg ‘nee bedankt, ik kan van dit berg een week eten’. Hij zegt ‘ik bedoel cannabis of XTC, cocaïne, alcohol, een GSM, zeg maar’. Mijn eerste gesprek in de PI ging over wat voor soort contraband ik nodig zou hebben. En dan ook nog eens met de reiniger die door het personeel werd vertrouwd en meer vrijheid kreeg, inclusief toegang tot andere afdelingen en gangen. Het is geen mythe dat je in de bajes makkelijker aan drugs kan komen dan buiten. Letterlijk 2 meter van je celdeur vandaan. Ik vroeg of hij aan aardbeien kon komen waarop hij lachend zei dat ik die in het weekend kon bestellen via het standaard boodschappenlijstje van de PI. Ik geloofde het niet toen hij dat zei, maar het is echt waar: we kunnen aardbeien (en alle andere soorten fruit) kopen in de gevangenis die een paar dagen later aan je celdeur worden geleverd.

Deze reiniger is allang vrij dus dat ik dit vertel zal geen nadelige gevolgen hebben voor hem. Volgens de voorschriften mocht ook de reiniger niet met me praten vanwege de beperkingen maar het personeel boeide dat allemaal niet. Ik had gewoon contact met gedetineerden, inclusief anderen die ook beperkingen hadden waar ik samen mee recreëerde. Die gingen dan onder elkaar afspreken dat wanneer de beperkingen van één van hen er af was gehaald dat die de familie en vrienden van de anderen moest bellen om dingen door te geven of om hun gecodeerde brieven op te sturen. Je kon ook telefoonkaarten kopen via de reiniger. Zo kon je dus bellen zonder dat het personeel het wist. De beperking van justitie om geen contact met de buitenwereld te mogen hebben werd makkelijk omzeild omdat het ongemotiveerde personeel hun werk niet deed. Vooral niet na de bezuinigingen bij justitie die juist het PI personeel benadeelde. De reiniger zag op het bordje op mijn celdeur dat ik alle beperkingen had en dus geen TV op cel mocht hebben van het OM. Ik kon van hem meteen een TV huren voor 5 euro per week. Dus gedaan. Een digitale flatscreen TV, 19 inch met 50 digitale TV-kanalen (inclusief HD) en 30 digitale radiozenders, met een hoofdtelefoon erbij. Beperkingen schmeperkingen.

Er was daarbij een Turkse PIW (die nu niet meer voor justitie werkt dus kan ik dit vertellen) die me extra brood, fruit en toetjes gaf en me vertelde wanneer er urinecontroles (UC’s) of celinspecties zouden plaatsvinden. En ook zorgde voor andere dingen. Politie en justitie weten af van deze loyaliteit onder Turken wat de reden is waarom ze huiverig zijn om ons in dienst te nemen. Ze nemen dan mensen met een Koerdisch of Armeens achtergrond aan en zeggen dat er ook ‘mensen met een Turks achtergrond’ voor ze werken.

Een echte Turk zou nooit voor de Nederlandse politie of justitie werken tenzij hij het doet om een groep Turken te helpen via bijvoorbeeld het verschaffen van informatie waar de politie toegang tot heeft. Of omdat hij levensmoe is.

Ik kwam er snel achter dat met wat geld je het jezelf heel comfortabel kon maken in de PI en dat je je cel kon omtoveren tot een hotelkamer. Ik vroeg het personeel om een lijst van spullen die op cel waren toegestaan en met de hulp van mijn familie en vrienden was dat snel geregeld. O.a. een Nintendo Gamecube met 50 spellen (die je dan ruilt met andere gedetineerden of nieuwe spellen invoert door de oude uit te voeren), CD-speler met 50 CD’s, goede kwaliteit hoofdtelefoon, je eigen kleding en schoeisel, enzovoort. Via de kerk kreeg ik een klassiek gitaar op cel en later (nadat mijn beperkingen na bijna 3 maanden eraf werden gehaald) gaf ik gitaarlessen aan gedetineerden. Je kan ook via de PI nieuwe spullen kopen in winkels buiten. Een TV, kleding, bloemen, CD’s, boeken. Je geeft aan waar en wat, het personeel regelt het via je gevangenisrekening en de spullen worden door de winkel naar de PI gestuurd. Ik kreeg het later ook voor elkaar om een laptop op cel te krijgen omdat mijn dossier te groot was om uitgeprint in mijn cel te hebben. Moest justitie mijn dossier digitaliseren en mij een laptop geven met een externe harddisk, USB-sticks en een printer, die ik allemaal op cel had.

Mijn familie en vrienden die de aantijgingen nooit hebben geloofd en me altijd hebben gesteund, storten regelmatig geld op mijn gevangenisrekening zodat ik wekelijks extra eten en drinken kan kopen via de gevangeniswinkel waar je wekelijks alles kan krijgen die je in een supermarkt buiten ook kan krijgen. Behalve alcohol wat ik toch niet drink. En degenen die alcohol willen kunnen er makkelijk aan komen in de PI. Zo kon ik elke dag mijn favoriete eten koken in de keuken van de afdeling en ging ik na een tijdje kooklessen geven aan gedetineerden.

Pro deo herder

Ik ging ook gedetineerden juridisch advies geven, zij het over hun strafzaak, zij het over hun klachten in de PI. Een gedetineerde vertelde me over een andere gedetineerde die op de derde verdieping had gezeten. Hij snapte niks van alle papierwerk wat hij kreeg van justitie omdat het te ingewikkeld was en niemand hem er mee hielp. Zijn advocaat kwam zelden langs en was telefonisch moeilijk bereikbaar. En zelfs na een gesprek met zijn advocaat snapte de gedetineerde het niet helemaal. Op een dag krijgt hij weer juridisch papierwerk uitgereikt door een PIW. De gedetineerde vraagt of hij hem kan uitleggen wat erin staat. De PIW zegt dat het niet zijn taak is en loopt weg. Een paar minuten later is er geschreeuw van ‘ik kan niet zolang zitten’ en ziet iedereen hoe hij van de bovenste verdieping springt en op de begane grond eindigt met een harde klap. Het alarm gaat af en iedereen moet in hun cel terwijl de gedetineerde in een plas bloed ligt op de vloer. Later hoort degene die me dit vertelde en er getuige van was geweest dat die man was gesprongen omdat hij dacht dat er op het papiertje stond dat hij 4 jaar cel (ofzoiets) had gekregen terwijl het alleen een uitleg was van wat hij theoretisch maximaal had kunnen krijgen. Het ging over fraude van tientalduizend euros dus 4 jaar zou hij echt niet krijgen. Door die sprong was alles beneden zijn nek verlamd voor de rest van zijn leven. Als de PIW even 10 seconden had besteed om het hem uit te leggen was hij niet gesprongen. Of als een andere gedetineerde het hem snel had uitgelegd. Zonder het al te dramatisch te laten klinken ben ik mede hierdoor gedetineerden juridisch gaan helpen. Ook omdat het me scherp zou houden en me zou voorbereiden op mijn strafzaak. Van rust komt roest. Ik kwam snel erachter hoe politie en justitie met me bezig waren en de rechters me al als schuldig behandelden, dus moest ik mezelf opleiden in het strafrecht. Iedere week kwamen er nog absurdere aantijgingen dan de vorige en werd het duidelijk dat ik niet snel buiten zou komen.

Na een tijdje stond ik bekend als de advocaat van de gedetineerden en kwamen ze hun strafdossiers of ander papierwerk bij me inleveren die ik dan bestudeerde. Ik noteerde mijn aantekeningen die ik aan ze gaf, met uitleg. Mijn cel werd een soort van kantoor en recreatie werd bezoekuur voor gedetineerden. Zo waren de gedetineerden beter voorbereid op hun zaak en wisten ze wat ze konden verwachten en wat hun rechten waren zodat ze ook hun eigen advocaten konden pushen om meer te doen of om verder na te denken. Soms kwam ’s avonds een gedetineerde terug van de rechtbank terwijl iedereen op cel zat omdat na 16.45u alles op slot gaat. Hij schreeuwde dan van ‘ik ben vrij dankzij advocaat Kowban, cel H8’, waarop iedereen op de celdeuren bonkte om hem te feliciteren. Niet dat het dankzij mij kwam uiteraard maar omdat ik ze advies had gegeven wilden ze er een sterker verhaal van maken. De volgende dag, wanneer ze naar huis mochten (want je wordt niet op dezelfde dag vrijgelaten als je naar huis mag maar de volgende dag, binnen 24 uur na uitspraak) gaven ze me als dank hun spullen die ze niet naar huis meenamen zoals een Gamecube met spellen, CD-speler met CD’s, kleding, schoenen, koffie, thee, melk, suiker, enzovoort die ik dan gaf aan gedetineerden die dat allemaal niet hadden. Want er zijn veel gedetineerden die geen steun en geld krijgen van buiten en dan is je detentie heel wat minder comfortabel. Je hebt dan gewoonweg niet genoeg te eten en daarbij is het verblijf in je cel soberder. Er zijn ook gedetineerden die overcompenseren. Ze laten bijvoorbeeld dure kleding invoeren inclusief een maatpak van 2.000 euro, schoenen van 400 euro en zonnebrillen van 200 euro. Ze bestellen voor 100 euro per week aan boodschappen (het maximale toegestaan door de PI). Niet omdat ze al dat eten en drinken nodig hebben maar om te laten zien dat ze het geld hebben. Zit hij dan daar opgesloten in zijn cel met een Gucci shirt aan, een Ray-Ban op zijn neus en 20 zakken chips.

Een gedetineerde die het bovenstaande ook deed, bleef beweren dat hij een miljonair was die door omstandigheden in de PI zat in plaats van zijn vader die ook dezelfde naam had. Die laatstgenoemde had in de documenten van zijn bouwbedrijf waarmee fraude zou zijn gepleegd zijn zoon opgegeven als zijnde hijzelf. Niemand in de PI geloofde dat hij een miljonair was, waar hij kwaad over werd. Het werd een obsessie voor hem om het aan te tonen dus ging hij voor iedere gedetineerde op zijn verdieping pakjes sigaretten en telefoonkaarten bestellen. Er worden pakjes sigaretten, telefoonkaarten en postzegels gekocht om als betaalmiddel te gebruiken voor contraband (drugs, alcohol, GSM’s, enzovoort) waardoor hij meteen op de radar van het personeel kwam en niks mocht uitdelen. Door zijn plan om iedereen in hem te doen laten geloven kwam hij in de problemen. Hij trok zich hierdoor terug, hij kon zijn draai niet vinden. Hij kwam zijn cel niet meer uit en deed niet mee met het dagprogramma. Net geen 6 weken later vertel ik hem dat iedereen geld kan storten op de gevangenisrekening van de gedetineerden en dat het personeel er niet achter kan komen. Hij gaat bij alle gedetineerden langs om te vragen naar hun registratienummer en naam, die je beiden nodig hebt als je geld wil storten op de rekening van een gedetineerde.

12 gedetineerden gaven hun gegevens aan hem, de anderen dachten dat ze werden opgelicht of dat hij gek was. Sommigen werden zelfs kwaad op hem: ze wilden zijn geld niet, ze hadden hun eigen geld. Toen geleidelijk de rekeningoverzichten werden uitgedeeld gingen die 12 gedetineerden één voor één rond de miljonair hangen. Hij had 1.000 euro gestort op de gevangenisrekening van ieder van hen. Hij liep daarna op de afdeling rond als een pronkende pauw met zijn 12 kippetjes om hem heen, die aan iedereen verkondigden dat hij een miljonair was en dat zij het bewijs hadden gezien. Het nieuws verspreidde zich snel in de hele PI en zo kwam het ook bij de afpersers. Uiteindelijk probeerden ze hem af te persen waar hij niet op reageerde. Tijdens een kerkdienst op zondag werd hij in de WC van de kerkruimte in elkaar geslagen door de afpersers nadat één van die 12 gedetineerden een zakje cannabis had gekregen van de afpersers om de miljonair daarnaartoe te lokken. De miljonair moest naar het ziekenhuis en zou nooit meer terugkomen, werd er gezegd. Een korte tijd later kwam hij tot grote verbazing van de gedetineerden weer op de afdeling, maar op dezelfde dag mocht hij meteen terug naar zijn vader. Hij was vrijgesproken en kwam zijn spullen ophalen. De volgende maanden en jaren vertelden de gedetineerden die van de miljonair 1.000 euro hadden gekregen continu over hem maar weinigen geloofden het.

Ik ging ook bestuderen wat de rechten waren van de gedetineerde en wat de plichten waren van het personeel en de directie. Zo kom je er snel achter dat er in alle PI’s veel mis is en dat als je je rechten opzoekt meer kunt krijgen dan wat ze geven. Je kan er ook voor zorgen dat (uiteindelijk) justitie veel geld moet steken in je detentie door klachten in te dienen waarbij delen van de PI verbouwd moet worden bijvoorbeeld. Of dat bepaalde goederen uitgedeeld moeten worden aan alle gedetineerden. Dat ging ik dan ook doen toen justitie me onder valse voorwendselen langer in detentie wilde houden. Want als ik onterecht vast moet zitten, ga ik er ook voor zorgen dat het ze veel geld gaat kosten en veel hoofdpijn gaat opleveren.

Ik eistte dat alle gedetineerden in de PI een magnetron op cel moesten krijgen. Dit was er niet in PI Nieuwegein terwijl het in de meeste PI’s standaard is. Nu was het zo dat ze om 10u ’s morgens de opgewarmde maaltijden uitdeelden. Dus moest je je avondmaaltijd ’s morgens eten en ’s avonds kon je je ontbijt nuttigen (broodje met beleg). Een omgekeerde ongezond eetritme werd je door de strot geduwd omdat je niet zelf je eten kon opwarmen in je cel (die na 16.45u op slot gaat, tot 07.45u de volgende morgen). En aangezien je vaak om 10u niet op cel was maar op sport, arbeid, bezoek, luchten, enzovoort, kwam het regelmatig voor dat je afgekoelde eten oneetbaar was als je om 11.30u terug was op je cel. Vol met lauwe vocht en bacteriëen. De PI is verplicht de hygiëne en veiligheid van het verstrekte eten te waarborgen wat op deze manier absoluut niet gebeurde. Uiteindelijk, na maanden van brieven schrijven naar de directie en ‘dreigen’ met het inschakelen van de Commissie van Toezicht (later meer daarover) kregen alle 400 gedetineerden een magnetron op cel. Kosten: ongeveer 35.000 euro, volgens de afdelingshoofd.

Tegelijkertijd klaagde ik over het feit dat de WC’s in de cellen niet waren afgeschermd terwijl dat sinds 2006 verplicht was voor alle PI’s in de EU. De privacy van gedetineerden werd anders geschaad (voor het geval een PIW de deurcel of het luikje open deed terwijl de gedetineerde de WC aan het gebruiken was) dus eistte ik dat alle WC’s in de PI werden afgeschermd volgens de wettelijk vastgestelde afmetingen. Wat ze uiteindelijk hebben gedaan. Kosten: ongeveer 52.000 euro, volgens de technische dienst. Telkens wanneer ik naar een andere afdeling of PI werd overgeplaatst diende ik klachten in waar gedetineerden wat aan hadden maar nog belangrijker, waarvoor de PI (en dus justitie) veel geld aan moest uitgeven. In hoofdstuk ‘Klachten’ zal je zien een lijst van alle extra uitgaven door de verschillende PI’s na mijn klachten. Voor iedere dag dat ik onschuldig vastzat zouden ze extra betalen, was mijn motto. Ik leerde ook de andere gedetineerden wat hun rechten waren zodat zij zelf hun rechten konden opzoeken. Leidinggevenden waren daar niet blij mee. De afdelingshoofd van deze H-afdeling kwam me dat zelf vertellen. ‘Dus?’ was mijn reactie. ‘Je zit toch voor jezelf, waarom ga je hen opjutten?’ vroeg hij. Ik zei dat het geen opjutten was maar dat de gedetineerde recht heeft op informatie en dat deze PI verplicht was hen te informeren over hun rechten, wat het structureel niet deed. Er is een informeerplicht waar de PI zich aan moet houden. Dat als hij vond dat ik iets verkeerds aan het doen was hij me een strafmaatregel kon opleggen ‘en dan zal ik daar ook een klacht over indienen, plus een andere klacht over intimidatie door de afdelingshoofd. Met als einddoel het laten plaatsvinden van een integriteitsonderzoek. Kan een onafhankelijk partij in detail bestuderen wat voor beslissingen jij hebt genomen de laatste 6 maanden en of het allemaal wel goed was gedaan’. Hij had geen zin meer in een discussie en liep weg.

Waarom ‘pro deo herder’ als titel van dit hoofdstuk? Çoban is Turks voor herder.

Mediacircus en karaktermoord

Ik werd rond die tijd overgeplaatst naar de K-afdeling. De zogenaamde EZV-afdeling, oftewel Extra Zorg Voorziening. Cel K13. Dit nadat het OM ervoor koos om net voor een pro forma zitting in april 2014 de Nederlandse media op te zoeken. Tot dan, 3 maanden lang was er in de pers amper interesse geweest voor deze zaak. Het OM wilde daar verandering in brengen om me onder druk te zetten. Dit zullen ze ontkennen uiteraard maar een verslaggever heeft dit later bevestigd bij mijn advocaat. Achter de schermen verspreidde het OM onder bevriende ‘journalisten’ het nieuws dat in deze zaak de 15-jarige Canadese burger Amanda Todd was verwikkeld die in oktober 2012 zelfmoord had gepleegd, wat internationaal nieuws was. Dus waren die zogenaamde journalisten aanwezig op de pro forma zitting van april 2014 waar het OM dat verwoorde zonder haar naam op te noemen. Toen ‘ontdekte’ de Nederlandse pers het zogenaamd en ontplofte het in de nationale en internationale media. Tot dan had het Nederlandse OM niet eens haar familieleden op de hoogte gebracht. Die moesten het via de mediacircus horen. De Nederlandse justitie wilde eerst via de media over de rug van een dode tiener een pokerspelletje spelen om me zogenaamd te breken. Het OM is zo integer en ze houden zoveel rekening met de slachtoffers en hun naasten…

Het probleem voor het OM was dat je een onschuldig persoon niet kan breken dus werkte het niet op de manier die ze wilden. Integendeel, iedere keer dat het OM mij probeerde te breken, kwam ik er mentaal sterker uit. Iedere dag dat ik onschuldig vastzit, is een dag dat ik nog strijdvaardiger word. Iedere keer dat het OM komt met hun voorspelbare gestrekte been taktiek, kom ik met een betonnen muur waar ze tegen kunnen trappen. Ze dachten dat ik door hun mediacircustaktiek zou bekennen terwijl er niks te bekennen is. Het enige wat ze daarmee bereikten was dat ze de Amanda Todd zaak die ze graag in Nederland wilden doen, door de mediacircus die ze zelf hadden gecreëerd uiteindelijk moesten overdragen aan de Canadese justitie, terwijl zij het juist niet wilden doen maar het nu wel moesten doen vanwege die mediacircus. Hierdoor werden de 39 betrokkenen in de Nederlandse zaak (genaamd Disclosure) geschaad na verkeerd handelen door het OM. Meer daarover in Deel III.

Dit was ook het begin van de taktiek van karaktermoord die het OM ging uitvoeren o.a. via de gewillige pers vol met zogenaamde journalisten die probeerden alles zo smeuïg mogelijk te brengen. Dat het niet feitelijk was wat ze verspreidden en dat ze de basisprincipes van het journalisme totaal negeerden waren bijzaken voor ze. Journalisten en feiten, die gaan niet samen zou ik merken in de komende jaren. Schoothondjes van de politie en goedgetrainde papegaaien van het OM zijn betere omschrijvingen voor deze talentloze carrièreparasieten. Zitten ze daar in de rechtszaal geld te verdienen als veredelde kopiëerapparaten van justitie.

De media heeft een obsessie met moordenaars, verkrachters en pedofielen. De samenleving deelt die obsessie met ze en willen er mee worden overspoeld dus kan er een symbiotisch proces plaatsvinden tussen hen, zodat hun eigen verborgen donkere kanten kunnen worden uitgeleefd. Kunnen ze doen alsof het normaal is om dit aan de man te brengen en te consumeren. Waarom wil iemand alle details vertellen of weten over hoe iemand is vermoord of verkracht? Het liefst met 4k beeldmateriaal erbij? De meest populaire TV-shows gaan ook over moord, verkrachting en pedofilie. Sommige zoals Law & Order SVU gaan exclusief daarover. Met reclamepauzes voor frisdrank, chocoladekoek en parfum. Verdienen ze miljoenen met een verhaal over hoe een kind is verkracht en vermoord. De samenleving geilt op de gory details in strafzaken en de media is de pooier die er geld aan verdient. De ergste perslieden zijn degenen die via zo’n soort strafzaak een compleet carrière willen opbouwen. Daarvan heb je er ook een aantal in mijn zaak. Moordenaars, verkrachters en pedofielen worden door de media gemaakt tot legendarische karakters waar mensen decennia later nog steeds obsessief over praten. Ze krijgen een fanbase en worden in naam en daad onsterfelijk gemaakt. De seriemoordenaar Ted Bundy wordt decennialang aanbeden door miljoenen dankzij de media die egostrelende docu’s over hem maken. ‘Hij was charismatisch en aantrekkelijk. Hij had ook een erg hoog IQ’ zegt de vrouwelijke voice-over in een hese stem terwijl in slowmotion vergezeld door klassieke muziek een close up van zijn gezicht wordt getoond wanneer hij glimlachend in de camera kijkt. Met diepe fascinatie aanschouwt de kijker een uur lang de beelden van dit monster vanuit zijn of haar veilige warme bed, knabbelend aan wat chips (die van hetzelfde merk is als in de reclamepauze) om het weg te spoelen met een drankje (dat van hetzelfde merk is als in de reclamepauze). De pers zal zeggen dat het hun taak is om de samenleving te informeren, ook over de verschrikkelijke dingen. Dat zij het correct functioneren van een democratisch rechtsstaat mogelijk maken. Wat een engeltjes zijn het toch. Ze doen het met pure intenties om de mensheid een glorieus toekomst te schenken. Ze claimen ook dat ze de overheid in de gaten houden en die wijst op haar verantwoordelijkheden.

Maar de zaak Demmink (een leidinggevende van justitie die volgens de aantijgingen kinderen had verkracht) waarbij politie, justitie en de rechters jarenlang alles uit de kast halen om tot géén veroordeling te komen, wordt door dezelfde zogenaamde integere en onafhankelijke pers ontweken als de pest. Enkelen berichten erover alsof er niks aan de hand is (‘complottheorie’) terwijl er jarenlang zittingen plaatsvinden in rechtszalen met gedetailleerde slachtofferverklaringen en waarbij justitie en politici weigeren volledig mee te werken aan het onderzoek. Perslieden weten dat zodra ze deze zaak echt gaan onderzoeken en er serieus over gaan berichten ze geen baan meer hebben. Als Demmink geen leidinggevende van justitie was geweest maar bijvoorbeeld een autoverkoper, was hij met dezelfde bewijzen en slachtofferverklaringen allang veroordeeld geweest. Maar het wordt willens en wetens onder het tapijt geveegd. Hij wordt door de gevestigde orde (waar de pers ook bij hoort) beschermd als zijnde het slachtoffer.

In mijn zaak gebeurde ook zoiets: de 5 zogenaamd homosexuele mannen die als arme slachtoffers werden afgeschilderd door politie, justitie, de rechters en de pers terwijl ze volgens het bewijs in het dossier (in volksmond) pedofielen waren die actief op zoek waren naar sexuele contacten met kinderen en die sexuele contacten met kinderen ook daadwerkelijk hebben gehad. Bleek dat één van die ‘homosexuele’ mannen die uitdrukkelijk verklaarde heterosexueel te zijn, voor de Britse overheid werkt en na een deal te hebben gesloten in bescherming werd genomen door de Nederlandse en Britse politie en justitie. Zie Deel II voor alle details, hoofdstuk ‘D35… anonieme pedofiel?’.

In een covert dictatuur worden degenen met politieke, militaire en financiële macht of met een hoge functie bij politie en justitie op een andere manier behandeld door de rechtsstaat en de pers. Ze worden niet net als iedereen onderzocht of veroordeeld (of niet net zo zwaar veroordeeld) wanneer ze de wet overtreden. Tenzij ze die persoon om welke reden dan ook willen ruïneren. De rest staat boven de wet.

Demmink, Teeven, Opstelten, Eurlings, Bernhardt, Claus en honderd anderen. De rechtsstaat neemt ze actief in bescherming. Als jij werd beticht van datgene waar zij van worden of werden beticht zat je allang in de cel. Maar heeft Ajax al gescoord? Welke vrouw heeft die boer uitgekozen? Wie was de Mol? Neem nog een triviapilletje, alles is goed.

Het OM gebruikt de taktiek van karaktermoord (de verdachte als een monster neerzetten en publiekelijk vernederen) niet alleen om de verdachte te breken maar ook om de rechters te beïnvloeden door de publieke opinie te manipuleren. De rechtbanken beweren stellig: ‘Nederlandse rechters zijn professioneel en ervaren. We worden niet beïnvloedt door de media of de strategiëen van het OM. We luisteren goed naar wat de verdediging te zeggen heeft: we zijn onpartijdig’. En bij volle maan kan je magische eenhoornhoeven bij ze kopen, heel goedkoop.

Door deze zet van het OM was er negatieve media-aandacht wat ironisch genoeg positieve gevolgen had voor mijn detentie. Je krijgt dan namelijk een EZV-status in de PI omdat ze vinden dat er door de media-aandacht een veiligheidsrisico is ontstaan. Je wordt per direct overgeplaatst naar de EZV-afdeling wat in iedere PI de beste afdeling is. Hoezo de beste afdeling? Je hebt alles als in een normale cel en afdeling, plus:

– Betegelde badkamer op cel met een porseleinen wasbak en WC, watertemperatuur van de douche kan je zelf instellen. Dus net als bij je thuis. De cel is in wezen een studio.

– Vloerverwarming in je cel en badkamer.

– Eénpersoons cel met huiselijke indeling en kleuren, op andere afdelingen moet je uiteindelijk in een dubbel cel (dus samen met een andere gedetineerde). In mijn bijna 4 jaar detentie heb ik altijd in een enkel cel gezeten vanwege mijn EZV-status.

– De EZV-afdeling is rustiger en het personeel is coulanter. Je hebt meer recreatie en als je een keer je cel uit wil, kan dat door het te vragen. Er is fitness apparatuur aanwezig op de afdeling, een piano, flora en fauna, een Xbox 360 met spellen, een DVD-speler met de nieuwste films en een betere roestvrijstalen keuken. Er zitten alleen maar 30 gedetineerden op de afdeling i.p.v. 72 en in sommige PI’s bestaat de EZV-afdeling uit maar 12 gedetineerden.

– Als je op de EZV-afdeling het verplichte Arbeid weigert krijg je nog steeds de standaardloon van 15 euro per week uitbetaald, op andere afdelingen krijg je dan niks en moet je de hele dag in je cel zitten. Je moet tijdens Arbeid 4 uur per dag, 5 dagen per week hersenceldodend productiewerk doen voor justitie waarvoor je 76 cent per uur krijgt. Hedendaagse slavenarbeid.

Ik weiger het uiteraard, zoals ik alles weiger. Ook al was de loon 1.000 euro per week zou ik niet voor justitie werken.

De EZV-afdeling is dus een Luilekkerland-afdeling. Toen ik er kwam kon ik niet geloven dat dit een echte afdeling in een gevangenis was. Ik kwam daar ook een paar gedetineerden tegen waar ik goed mee kon opschieten. Hier ging ik verder met het geven van juridisch advies en gitaar- en kooklessen. Door de media-aandachtzet van het OM werd mijn detentie door deze overplaatsing naar de EZV zelfs nog comfortabeler. Ik was het leven in de PI al gewend en ik vind het nog steeds een eitje. Voor een schorsingsverzoek schrijf je wel zo’n ‘ik heb het zo moeilijk’-brief aan de rechtbank zodat je advocaat iets heeft om het verzoek te onderbouwen maar ik heb het opgesloten zitten nooit als moeilijk ervaren. Je past je heel snel aan en probeert het maximale er uit te halen. En als je hulp van familie en vrienden krijgt (zoals ik) en je al je rechten opzoekt wordt het een hotel. Waar je dan niet zomaar weg kan maar toch, het is makkelijk te doen en de maanden vliegen voorbij.

Waar ik wel furieus over wordt is het feit dat ik onschuldig vastzit omdat politie en justitie niet willen toegeven dat ze het in het begin hadden verprutst. De politie heeft systematisch en aantoonbaar gesjoemeld en het OM heeft het bewust verdoezeld en blijft het verdoezelen. Ze kunnen niet meer terug zonder een in de media breeduitgemeten en internationaal schandaal teweeg te brengen waardoor er veel schade bij ze zou worden aangericht. Het enige wat ze doen sinds de zomer van 2014 toen ze er achter kwamen dat ik niet de dader was, is alles blokkeren en continu liegen. Lucia de B. kan je alles vertellen over hoe het OM dat doet. Meer over het gedrag van politie en justitie in Deel II. In plaats van mezelf op te vreten over het gesjoemel van politie, verdoezelingen van justitie en de vooringenomenheid van de rechters die al helemaal in het begin van de zaak het vonnis leken te hebben geschreven, focuste ik me op de details van de zaak om me zo goed mogelijk voor te bereiden op het hoger beroep. Ik was (vooral de eerste 2 jaar van mijn detentie) ook actief bezig in de PI’s om gedetineerden bij te staan in hun strafzaken en de rechten van de gedetineerden op te zoeken door klachten in te dienen om zo justitie extra te laten betalen voor mijn onterechte detentie. Tevens had ik een systeem ontwikkeld om mijn onterechte detentie acceptabel te maken, wat ik uitleg in hoofdstuk ‘Eigen rechtertje spelen’.

Ik kan wel 5 boeken vol schrijven over alles wat ik heb meegemaakt in detentie. Ik ben in verschillende PI’s geweest, ik heb in het Pieter Baan Centrum gezeten, ik heb honderden gedetineerden ontmoet. Ik zal de meest opmerkelijke ervaringen delen. Ik heb in het gehele boek soms de details veranderd zodat anderen er de nadelen niet van zullen ondervinden.

De demente gedetineerde

Hoewel ik voor dit geval een gedeeltelijke uitzondering zal maken omdat het al achter de rug is. Ik was net terug van het Pieter Baan Centrum (PBC), rond half december 2014. Terug op de EZV-afdeling (K) van PI Nieuwegein. Een bejaarde man, ik schat rond de 70 jaar, komt naar mijn cel toe tijdens recreatie en stelt zich overdreven netjes voor ‘goedemiddag meneer, ik ben Dirk, u kunt me ook Klaas noemen’. Hij zegt dat een medegedetineerde hem heeft verteld dat ik een andere oudere gedetineerde zou hebben geholpen met zijn schorsing en of ik hem ook kon helpen.