René Lancee

Kanonnenvlees

De oorlog in Rusland

ROMAN

             Hoofdstuk 1.

Een stralende voorjaarszon stond aan de wolkenloze hemel op deze maandagochtend, de 26e mei van het jaar 1941.

Rookslierten gaven aan waar een stoomlocomotief de rust in de glooiende heuvels verstoorde.

Ondanks de opengeschoven ramen was het behoorlijk warm in de coupé´s van de militaire trein, die van zuidwest naar noordoost door het Duitse landschap pufte.

Het langzame, monotone denderen van de treinwagons over de spoorrails had de inzittenden van coupé 2-18 van een stel uitgelaten jonge militairen veranderd in even zovele slapende en soezende figuren, elk verdiept in zijn eigen dromen of gedachten.

De acht soldaten die het treincompartiment vulden hingen zwijgend en onderuitgezakt op de banken.

Stuk voor stuk waren ze gehard door de zware opleidingstijd en de bijna onmenselijke kadaverdiscipline van het Duitse kazerneleven.

Ze waren fysiek en mentaal in topconditie door de dagelijkse oefeningen en dril tijdens de sport, exercitie en gevechtsoefeningen.

Zes lange maanden had die opleiding geduurd.

Deze afbeulende manier van opleiden en de daarbij behorende onderwerping aan het militaire gezag werd over het algemeen zonder morren geaccepteerd.

Maar het einde van de opleidingstijd was door de meesten als een opluchting en zelfs als een bevrijding ervaren.

Allen hadden zich, na het maatschappelijk min of meer verplichte lidmaatschap van de Hitlerjugend, als logisch vervolg hierop vol enthousiasme voor de dienstplicht in het Duitse leger gemeld.

Sommigen, zoals Mannfred Kurowski en Ernst Gmeling, hadden zich al als vrijwilliger gemeld voordat ze opgeroepen waren.

Velen hoopten in hun jeugdige overmoed en hun idealistische hang naar heldendom nog iets van de oorlog mee te kunnen maken.

Zonder uitzondering waren de soldaten in de coupé jong, erg jong zelfs.

Hun leeftijden lagen tussen de 19 en de 23 jaar.

Vijf van deze acht jonge soldaten vormden de bemanning van een Panzer III-tank van het Duitse leger, de Wehrmacht.

Helmuth Dieter Kessler als kanonier, Horst Scheibert als telegrafist tevens boegmachinegeweerschutter, Mannfred Ulrich Kurowski als lader, Wolfgang Fuhler als chauffeur/monteur met Ernst Gmeling als tankcommandant.

Het lot had hen bij elkaar gebracht en de zware trainingen gedurende bijna zes maanden hadden hen niet alleen tot een eenheid gesmeed, maar ook tot een hechte vriendengroep.

Tijdens de diensturen en met name tijdens de tankoefeningen vormden de vijf soldaten, eigenlijk jongens nog, tezamen met hun tank een goed op elkaar ingespeelde en uitstekend functionerende gevechtsmachine.

Hun gezamenlijke wil en inzet om als team goed te presteren leverde hen tijdens de schiet- en veldoefeningen vaak zeer goede resultaten en uiteindelijk een eervolle vermelding door de compagniescommandant op.

Dit was iets waar ze als team bijzonder trots op waren.

Deze houding was ook één van de oorzaken van de vrij felle onderlinge competitie tussen de verschillende tankbemanningen in hun eenheden.

Het resultaat hiervan was dat de tankcompagnieën van de 4e Pantserdivisie van de Duitse Wehrmacht een goede naam hadden door hun hoge graad van geoefendheid.

Ook buiten de diensturen bleef de teamgeest bestaan en vormde de basis voor een onderlinge kameraadschap die in het normale burgerleven niet mogelijk geweest zou zijn.

De nog altijd aanwezige jeugdige speelsheid zorgde voor vele vrolijke en uitgelaten momenten na de zware kazernedienst.

Zodra er permissie werd gegeven om het kazerneterrein te verlaten gingen de vijf ook gezamenlijk stappen en kwamen ze meestal ook samen weer terug.

Allen hielden van een biertje en een pretje, zodat de uitgaansavonden vaak het hoogtepunt van de week vormden.

Alleen tijdens de spaarzame verloven was een ieder zijn eigen weg gegaan om familie of vrienden te bezoeken.

De overige drie soldaten in het treincompartiment waren gekleed in het uniform van een Waffen-SS eenheid.

Het verschil tussen de soldaten van de Waffen-SS en de tanksoldaten van de Wehrmacht, het reguliere Duitse leger, was alleen te zien aan de uitmonstering op de uniformen zoals kraagspiegels, epauletten, emblemen en koppelgespen, daar allen gekleed waren in de zwarte uniformen die zowel door de Waffen-SS als bij de pantsertroepen werden gedragen.

Helmuth Kessler, de 20 jarige kanonnier, zat in een hoek bij het raam en keek peinzend naar het voorbijglijdende landschap.

Hij dacht na over de verplaatsing van zijn eenheid, de 4e Pantserdivisie, naar de oostelijke grens van het tegenwoordige Groot-Duitse Rijk.

Het bericht hierover was als een volslagen verrassing gekomen en leek volkomen strijdig met de realiteit; Duitsland was na de overwinningen op Polen en Frankrijk opnieuw in een oorlog betrokken, ditmaal op de Balkan omdat de Italianen problemen hadden in hun oorlog tegen de Grieken, terwijl het Engelse leger ook nog eens met bijna 57.000 soldaten in Griekenland geland was.

Om een tweede front met de Engelsen in Zuid-Europa, dicht bij de voor Duitsland zo belangrijke Roemeense olievelden, te voorkomen was het Duitse leger via Joego-Slavië naar Griekenland gemarcheerd.

In gedachten ging Helmuth Kessler de fronten langs: ‘De veldtocht in de Balkan is op dit moment nog niet helemaal afgelopen’.

Engelse soldaten houden het Griekse eiland Kreta nog bezet, ondanks het feit dat de rest van Griekenland inmiddels door Duitse troepen veroverd is en er volgens de radioberichten van gisteren al zes dagen geleden Duitse parachutisten op Kreta waren geland.

Het Duitse Afrika-korps is enkele maanden geleden in het Noord-Afrikaanse land Lybië aan land gegaan om ook daar de Italiaanse troepen tegen het Engelse leger te ondersteunen.

De oorlog in het westen tegen Engeland is nog in volle gang, hoewel die strijd tot op heden door de Luftwaffe (= Duitse Luchtmacht) en de Kriegsmarine (= Duitse Marine) wordt gevoerd.

Onze verplaatsing naar de oostgrens is dus eigenlijk volkomen onlogisch’.

Hij kon er in gedachten geen voor de hand liggende verklaring voor vinden, vooral gezien het feit dat er in het zuiden en het westen eigenlijk nog op drie fronten tegelijk gevochten werd, wat vanuit militair oogpunt onverstandig en zelfs riskant was.

Dat kon zelfs een eenvoudige soldaat als hij bedenken.

Dus moest het gerucht dat het om een schijnmanoeuvre ging om de Engelsen te laten geloven dat de Duitsers geen plannen hadden voor een aanval op Engeland wel op waarheid berusten.

De tegenover Kessler zittende Waffen-SSer, die zich bij binnenkomst in de coupé had voorgesteld als Kurt Hausser had hem een tijdje stilzwijgend geobserveerd en sprak hem breed grijnzend aan: ‘Wel Kessler, waar zit jij zo zwaar over na te denken.

Ben je bang dat je jouw liefje niet meer terug zult zien of heb je nu al heimwee naar huis?’.

Helmuth keek hem gedurende een moment bedachtzaam aan terwijl hij zich ondertussen afvroeg of de ander zijn bedenkingen belachelijk zou vinden. Maar hij besloot toch met zijn gedachten naar voren te komen.

‘Nee Kurt, ik zat me gewoon af te vragen waarom onze pantserdivisie naar de oostgrens wordt verplaatst.

De Wehrmacht vecht momenteel in Afrika en op de Balkan, terwijl Engeland ook nog niet verslagen is’.

‘Niet zo opscheppen Kessler, lachte de Waffen-SS man, ‘Jullie Wehrmachtsoldaten zijn niet de enigen die vechten.

De Waffen-SS divisies halen voor jullie overal de kastanjes uit het vuur en dragen dus ook een behoorlijk steentje bij aan de oorlogsinspanningen’.

‘Dat weet ik ook wel Kurt, maar je snapt toch wel wat ik bedoel, als ik zeg Wehrmacht dan bedoel ik alle legeronderdelen tezamen’.

De SS-man keek Helmuth Kessler nog steeds lachend aan en zei: ‘Geintje…Natuurlijk snap ik dat en ik weet ook donders goed wat jou bezig houdt kerel.

Wij hebben deze discussie in onze eenheid ook al gevoerd toen ze ons vertelden dat wij naar de oostgrens werden overgeplaatst.’

‘Jullie ook al?’, vroeg Helmuth verrast.

‘Ja, en wij zijn niet de enigen.

Naast onze divisie ‘Das Reich’, worden de Waffen-SS divisies ´Totenkopf´, ‘Wiking’ en ‘Leibstandarte Adolf Hitler’, kortweg ‘L.A.H.’ genoemd, ook naar de oostgrens verplaatst’.

Op dat moment mengde Wolfgang Fuhler zich in het gesprek.

‘Hebben jullie je ook het lazarus geoefend de laatste maanden’, vroeg hij aan de Waffen-SS soldaat Kurt Hausser.

‘Ja, dat mag je wel zeggen’, antwoordde deze, ‘Hoewel dat voor ons als elite-eenheid natuurlijk vrij normaal is’.

‘Zit die jongens niet op te naaien, Kurt’, bromde de tweede SS-man Michael von Losswitz, die in zijn overhemd zonder onderscheidingstekens erop in een andere hoek van de coupé zat.

Kurt keek hem aan en lachte weer: ‘Geintje Michael, niet kwaad bedoeld’.

‘Weet ik wel’, antwoordde deze en vervolgde tegen Helmuth: ‘Luister kerel, dan zal ik jullie de uitkomst van onze discussies vertellen.

Volgens ons is de Führer (= Adolf Hitler) van plan ons Derde Rijk uit te breiden richting het oosten.

Er wordt op dit moment een gigantische legermacht naar de oostgrens verplaatst.

Kijk op de stations maar eens om je heen.

Niets anders dan treinen met materieel en soldaten en die rijden allemaal dezelfde kant uit.

De treinen die uit tegenovergestelde richting komen zijn bijna zonder uitzondering leeg.

Let er maar eens op!

Wat dat betekent kun je op je vingers natellen.

Oorlog tegen de Russen en niets anders.

Trouwens, als je Mein Kampf, het boek van de Führer gelezen hebt dan weet je dat de totale vernietiging van het bolsjewisme Hitlers einddoel is.

Dat wij levensruimte in het oosten nodig hebben staat er ook duidelijk in.

Jullie hebben waarschijnlijk net zoals wij een week verlof achter de rug.

Nou, reken er maar op dat het voorlopig jullie laatste verlof is geweest.

Tot aan kerstmis hoeven wij op het gebied van verlof nergens meer op rekenen, behalve dan een tochtje over de steppen en velden van Rusland met Moskou als meest waarschijnlijke reisdoel’.

De anderen in de coupé waren losgerukt uit hun overpeinzingen en hadden het betoog van Michael von Losswitz met aandacht gevolgd.

De vijf Wehrmacht-soldaten waren stomverbaasd.

Er viel een korte stilte na deze voor hen verrassende uiteenzetting.

Hieraan hadden zij beslist niet gedacht.

Helmuth was de eerste die de stilte verbrak: ‘Verrek Michael, daar zou je nog wel eens gelijk in kunnen hebben.

Wij hebben steeds gedacht dat het een afleidingsmanoeuvre was om de Engelsen het idee te geven dat Duitsland vrede wil sluiten en geen invasie in Engeland van plan is.

Maar dat gedoe met die treinen klopt inderdaad.

Dat verklaart ook waarom wij via Leipzig moeten reizen, waar wij nieuwe tanks zullen krijgen.

Onze oude Panzer-III tanks hebben wij in Koblenz achter moeten laten.

Wij worden nu uitgerust met gloednieuwe Panzer-III's die uitgerust zijn met het nieuwe 50 millimeter tankkanon en dat ding is een stuk zwaarder dan onze huidige 37 millimeter kanonnen’.

‘Ik weet het’, antwoordde Michael, ‘Met dat nieuwe kanon kan je op bijna 500 meter afstand een pantserplaat van 47 millimeter dikte doorboren’.

Vervolgens begonnen allen in de coupé met en door elkaar te praten over wat er nu wel of niet zou kunnen gaan gebeuren.

Uiteindelijk bleven de Wehrmachtsoldaten toch bij hun mening dat het om een afleidingsmanoeuvre ging, terwijl de Waffen-SS-ers vol bleven houden dat een oorlog tegen de Sovjet-Unie dreigde.

Na een poosje merkte Michael von Losswitz op dat niemand buiten de legerleiding zeker kon weten of het inderdaad een gebaar richting Engeland was of een voorbereiding richting Rusland en dat ze er uiteindelijk vanzelf wel achter zouden komen.

Hij haalde een flinke hoeveelheid brood, worst, bier en fruit uit zijn plunjebaal en stelde voor om samen te gaan eten.

Hier was iedereen het mee eens.

Elk leverde een bijdrage uit zijn plunjebaal, zodat de mannen kameraadschappelijk een overvloedige maaltijd naar binnen konden werken.

Na de maaltijd leunden de soldaten voldaan achterover.

Enkelen staken een sigaret op, terwijl Mannfred Kurowski zijn kleine accordeon uit het bagagerek pakte en wat bekende soldatenliedjes begon te spelen.

Al snel zongen de overige kameraden mee en werden er speelkaarten te voorschijn gehaald.

Het soldatenleven was zo slecht nog niet!

Door de gemoedelijke en ontspannen sfeer in de coupé leek de treinreis niet zo lang te duren en veel eerder dan verwacht hield de trein met een ruk stil op het spoorwegstation van Leipzig.

De vijf Wehrmachtsoldaten namen uitbundig afscheid van de drie Waffen-SS soldaten.

Ernst Gmeling gooide de deur van de coupé open, waarna ze het perron opsprongen.

Daar bleek het een drukte van belang te zijn omdat er grote aantallen tanksoldaten stonden die allemaal met dezelfde trein die het vijftal zojuist verlaten had moesten vertrekken.

Allemaal richting oostgrens!

Ernst Gmeling, de tankcommandant van het vijftal, adviseerde dicht bij elkaar te blijven tijdens het lopen naar de stationsuitgang waar vrachtauto's zouden staan om hen naar de kazerne buiten de stad te brengen.

Toen de mannen hun bagage oppakten hoorden ze een luid gebrul.

Omkijkend zagen ze Kurt en Michael uit het coupé-raam hangen.

Kurt brulde met zijn bekende brede grijns: ‘Flink oefenen met jullie nieuwe proppenschietertjes jochies, dan mogen jullie ons misschien nog wel nareizen naar het oosten om het feest niet te missen!’.

Michael bulderde eroverheen: ‘We komen jullie wel weer tegen.

Het is maar een klein oorlogje, weet je. Veel geluk en tot kijk!’.

De vijf staken hun hand op als groet en liepen in de richting van de stationsuitgang waar inderdaad een lange rij vrachtwagens klaarstond.

Vermoedelijk waren de vertrekkende soldaten met deze vrachtwagens naar het stationsgebouw gebracht.

Een streng kijkende sergeant-majoor liep voor de auto's te bulderen: ‘Opschieten, opschieten, tankpersoneel van pantserregiment 35 van de 4e Pantserdivisie, in de vrachtwagens!

En snel een beetje, ik wil hier niet de hele avond op jullie schooljongens wachten!’.

De mannen liepen op een van de vrachtwagens af, klauterden in de overdekte laadbak en ploften op de houten banken neer.

‘Wat een slavendrijver’, moppert Ernst Gmeling, ‘Het Duitse leger is toch overal hetzelfde.

Bij het stijgen van de rang groeit hun smoelwerk evenredig mee.’

‘Hopelijk word jij dan nooit sergeant-majoor, maat’, grijnst Helmuth hem toe, ‘Jouw mondhoeken zitten nu al bijna bij je oren.

Als die vreetschuur van jou nog verder moet groeien kun jij je halve kop openklappen, want dan zitten je mondhoeken achter je oren’.

Ernst keek hem spottend aan: ‘Je bent gewoon jaloers omdat ik al een vriendin heb en jij vanwege je bekrompen plattelandsopvoeding niet meer mag dan het handje van je buurmeisje vasthouden’.

‘Trouwens’, ging hij verder, ‘Als het over een grote vreetschuur gaat, moet je bij Wolff zijn.

Die doet zijn naam eer aan want die gozer heeft werkelijk altijd honger’.

‘Hmmmm’, knort Wolfgang Fuhler, ‘Wees maar voorzichtig knaapje, ik doe mijn naam ook op andere gebieden eer aan.

Vraag dat maar aan mijn overleden tegenstanders’.

‘Smerige opschepper, bij de laatste tank-oefeningen heb jij ons twee keer vastgereden in de drek´, lachte Ernst.

´Als dat zo door gaat heb jij straks niet alleen overleden tegenstanders, maar grossier jij in overleden medestanders, inclusief jezelf’, mengde Mannfred Kurowski zich in de mondelinge steekpartij.

Allen schoten in de lach om de verbaasde en verongelijkte blik van tankbestuurder Wolff Fuhler.

Ze wisten allemaal dat Wolff een prima en koelbloedige chauffeur was, die tevens in staat was de meeste mechanische defecten van de tank zelf op te lossen.

De 20-jarige Wolff was in het dagelijks leven automonteur bij een Mercedes-garage nabij zijn woonplaats Bad Peterstal in Beieren geweest.

De vrachtwagen werd inmiddels zo vol met soldaten geperst dat bewegen haast onmogelijk werd en bijna iedereen er het zwijgen toedeed.

Na een niet al te lange rit stopte de colonne op het exercitie-terrein van de kazerne van Leipzig.

Bij deze legerplaats lag één van de grootste tankbanen in Duitsland.

Na het uitstappen moesten de mannen per peloton aantreden en werden ze door de pelotonscommandant, luitenant Mayer toegesproken.

Luitenant Mayer was een jonge, praktisch ingestelde officier, 24 jaren oud en niet zo formeel ingesteld als bij Duitse officieren vaak gebruikelijk was aan het begin van de oorlog.

Dit was gevolg van het feit dat Mayer een jaar tevoren al had deelgenomen aan de veldtocht tegen Frankrijk.

Daar had hij ingezien dat een goede verstandhouding tussen manschappen en officieren te velde belangrijk was.

Hij deelde mee dat het hele bataljon een volle week in Leipzig zou blijven om met de nieuwe Panzer-III tanks te leren omgaan.

De nadruk zou liggen op schietoefeningen om goed te leren omgaan met de zwaardere kanonnen die in deze tanks waren gemonteerd.

Het gebruik van pantserformaties in het open veld en de samenwerking met groepen pantsergrenadiers en de piloten van de luchtmacht waren de voorgaande tijd al tot in het oneindige geoefend.

De mannen kregen per peloton (25 man) een barak aangewezen, waarna ze door het dienstdoende personeel richting eetzaal werden gedirigeerd.

De maaltijd van gebakken aardappelen, twee soorten groente, karbonade en fruit toe werd met smaak genuttigd.

Zo goed als vanavond kregen ze in Duitse kazernes niet zo vaak te eten, meestal was het een eenvoudige stampot of goulash.

Zelfs Wolff Fuhler, die ervan verdacht werd een complete collectie lintwormen te bezitten, leunde na het eten voldaan achterover en liet een knallende boer uit zijn keelgat gorgelen.

De veelal zeer gedisciplineerde jonge soldaten keken verschrikt om, terwijl enkelen in de lach schoten.

De sergeant hofmeester, een dikzak met een vuurrood hoofd, schoot overeind en brulde: ‘Wie was dat ongemanierde stuk vreten. Twee dagen extra corveedienst!’.

Toen niemand in de buurt van Wolff reageerde en iedereen strak voor zich uit bleef kijken, raakte de man buiten zichzelf van kwaadheid.

Hij werd nog roder dan hij al was en hij begon te tieren over het feit dat het personeel zich zoveel moeite getroostte om tegen tien uur 's-avonds nog een warme maaltijd te serveren en een dergelijk onfatsoen als dank niet getolereerd zou worden.

Op dat moment klonk achter zijn rug vanaf de andere zijde van de eetzaal nog een flinke boer.

Hier en daar werd al luidop gegrinnikt.

Meteen daarop deed iemand het geluid van een scheet na.

De mannen begonnen baldadig te worden.

De sergeant-hofmeester liep tierend richting keuken en knalde de deur achter zich dicht, zijn afgang hiermee compleet makend.

De jonge soldaten in de eetzaal bulderden van de lach.

Dergelijke overwinningen waren in het gedisciplineerde Duitse leger eigenlijk ondenkbaar.

De bataljonscommandant, majoor von Korbach-Allenstein, stond op waarna het vrijwel meteen stil werd in de zaal.

Met een flauwe glimlach keek hij even om zich heen en zei enkel: ‘Amen en ingerukt.

Reveille als gewoonlijk om 06.00, appèl morgenochtend om 07.15 uur op het exercitieveld naast het hoofdgebouw’.

Een dergelijk soepele reactie hadden de mannen niet verwacht.

Druk pratend verliet iedereen de eetzaal.

De populariteit van de majoor steeg met sprongen!

Moe van het reizen zocht bijna iedereen zijn kwartier op en korte tijd later was het op de schildwachten na verlaten op het kazerneterrein.

De volgende ochtend stonden de mannen van het 35e pantserregiment na het ontbijt in zes compagnieën aangetreden op het exercitieveld.

Een tankregiment bestond uit twee bataljons, die elk weer onderverdeeld waren in drie compagnieën, één middelzware en twee lichte.

Iedere tankcompagnie bestond uit vier pelotons.

En elk peloton bestond uit vijf tanks van het type Panzer-II of III.

Een peloton met lichte Panzer-II tanks had vijf voertuigen per peloton, evenals de pelotons die uitgerust waren met de zwaardere Panzer-III tank.

De middelzware compagnie had vijf Panzer-II tanks in het eerste peloton, terwijl de overige drie pelotons van die compagnie uitgerust waren met vier tanks van het type Panzer-IV met het korte maar zware 75 millimeter kanon.

Gmeling, Kessler, Scheibert, Kurowski en Fuhler behoorden tot het vierde peloton van de tweede compagnie en kregen tot hun vreugde inderdaad een nieuwe uitvoering van de Panzer-III tank toegewezen.

De eerste pelotons van iedere compagnie kregen weer de lichte Panzer-II tanks toegewezen.

De tanksoldaten waren de gehele dag bezig met het ontvetten van de nieuwe tanks, het controleren van de goede werking van het technische deel, het aanbrengen van nummers en emblemen voor de herkenning en het laden van munitie en uitrustingsstukken.

Deze dag was niet anders dan iedere normale kazernedag.

Het eentonige werk was routine, waardoor iedereen allang vergeten was dat er aan een van de meest gevaarlijke wapens van het leger werd gewerkt.

Na het avondeten gaf majoor Von Korbach-Allenstein avondpermissie tot 23.00 uur, wat inhield dat de mannen vrij waren om de stad in te gaan.

Ernst Gmeling stelde zijn bemanning voor meteen naar de stad te gaan.

Hij had al met één van de chauffeurs van de bevoorradingsdienst afgesproken dat deze een aantal mensen in de stad zou afzetten, zodat alleen de vijf kilometer lange terugtocht te voet afgelegd zou moeten worden.

Natuurlijk was iedereen het met dit voorstel eens.

De mannen liepen naar de kazernepoort, waar de chauffeur met zijn Opel Blitz 3-tonner al stond te wachten.

Na het instappen gaf hij meteen gas.

Een kleine twintig minuten later stopte de truck voor een door soldaten veel bezocht café, genaamd de Stamtafel, in de Danzigerstraat.

Voordat hij verder reed stak de chauffeur zijn hoofd uit het raam en waarschuwde de mannen ervoor dat de ‘kettinghonden’ van de militaire politie die in Leipzig bijzonder streng waren.

De vijf stapten het lokaal binnen en zagen dat het er al behoorlijk vol was.

Er hing een doordringende dranklucht, terwijl sigarettenrook overal omhoog kringelde.

Ernst ontdekte een vrij hoekje aan het einde van de bar en troonde de rest mee.

De kroeg was binnen groter dan hij van buitenaf leek.

De L-vormige bar was voor de achterwand gebouwd, terwijl de ruimte ervoor was gevuld met tafeltjes en stoelen.

Een kleine dansvloer met daaraan grenzend een nog kleiner podium bevond zich links naast de ingang.

Op het podium stond een piano die door een magere pianist met vet achterovergekamd haar werd bespeeld.

De meeste tafeltjes waren al bezet, hoofdzakelijk door soldaten van de meest uiteenlopende onderdelen.

Er zaten zelfs een paar matrozen aan een tafeltje.

Daartussendoor liepen een viertal jonge serveersters, allen gekleed in een vrij kort zwart jurkje en met een wit schortje voor.

De vrouwelijke barkeeper, een stevige maar zeer verzorgd uitziende vrouw met een vriendelijk gezicht kwam naar de hoek waar de vijf jonge tanksoldaten waren gaan staan.

‘Hallo, jongens’, zei ze vriendelijk, ‘Jullie zijn zeker van de nieuwe lichting pantsertroepen die hier gisteren is aangekomen.

Ik ben de eigenaresse van dit café.

Iedereen noemt mij Tante Bertha, vraag mij niet waarom, maar dat is al jaren zo.

Jullie knap uitziende jongens met die doodskoppen op de tuniek worden steeds jonger geloof ik.

Het eerste drankje krijgen jullie van het huis.

Zeg maar wat jullie willen drinken’.

De vijf jongens waren aangenaam verrast door dit vriendelijke welkom, stelden zich beurtelings voor aan Tante Bertha en bestelden elk een glas bier dat ook meteen gebracht werd.

Als op commando hieven ze het glas naar Tante Bertha, die eveneens haar glas hief en ‘Prosit’ riep.

‘Die chauffeur van jou wist wel waar hij ons naar toe bracht’, zei Mannfred tegen Ernst. ‘Een leuke tent hier’.

‘Zeg dat wel’, antwoordde deze, ‘En je kunt hier ook nog met de meisjes dansen die daar naast de dansvloer aan dat tafeltje zitten.

Daarbij wees hij naar een paar luchtig geklede en flink opgemaakte meisjes aan een tafeltje naast de dansvloer.

Alle vijf keken ze goedkeurend in de aangewezen richting.

‘Verrek’, zei Horst, ‘Wat mij betreft blijven we hier de rest van het jaar.

Ik zal die lui hier eens even laten zien hoe wij pantsersoldaten een vrouw en een dansvloer veroveren’.

Hij beende meteen het café door naar het tafeltje met de vrouwen toe, maakte voor één van hen een diepe buiging en leidde haar vervolgens de dansvloer op.

Mannfred en Ernst volgden meteen zijn voorbeeld, waarna ook enkele anderen hun schroom overwonnen en de dansvloer opliepen.

In korte tijd was de dansvloer vol met vrolijke jonge mensen.

Helmuth, die nogal verlegen was tegenover vrouwen, bestelde nog een rondje bier door zijn hand op te steken.

Even later kwam Tante Bertha met het gevraagde bier en sprak hem aan toen ze de glazen op de tap zette.

‘Jullie zijn nog eens gezellige jongens.

Wat mij betreft mogen jullie vaker komen’.

‘Wij blijven hier maar een week’, antwoordde Helmuth, ‘Daarna gaan wij weer verder’.

‘Ik weet het’, zei Tante Bertha, ‘Naar de oostgrens, net als al die andere jongens die hier hun nieuwe materieel moeten ophalen.

Wij zien niets anders dan treinen met tanks en soldaten komen en gaan de laatste maanden’.

Op dat moment merkten zowel Tante Bertha als Helmuth dat Wolff, die op de hoek van de bar stond met zijn ogen onafgebroken één van de serveerstertjes volgde.

Het was een vrij tenger meisje met een mooi figuurtje en een paar slanke benen dat op haar halfhoge hakjes ijverig van de ene tafel naar de andere trippelde om bestellingen op te nemen of te brengen.

Haar opgestoken bruine haar accentueerde een lief meisjesgezichtje.

‘Probeer jij mijn personeel met je ogen uit te kleden of lijkt dat maar zo, soldaat?’, vroeg Tante Bertha plagend nadat zij vlak achter hem was gaan staan.

Als door een wesp gestoken draaide Wolff zich om.

Wolff was een breedgebouwde, zelfverzekerde jongen van 20 jaar, die er goed uitzag met zijn dikke blonde haar en zijn blauwe ogen.

Hij keek Tante Bertha aan en kleurde tot in zijn haarwortels.

‘Hoe bedoelt U’, hakkelde hij zonder dat hij zich een houding kon geven.

Zowel Helmuth als Tante Bertha schoten in de lach.

Wolff leek wel een betrapte schooljongen, hetgeen hij gezien zijn leeftijd en levenservaring in feite ook was.

‘Ik bedoeld dat het arme ding wel doodsbang kan worden als ze doorkrijgt dat jij haar de kleren van het lichaam kijkt’, zei Tante Bertha quasi ernstig maar met twinkelende ogen.

‘Ma.. ma.., Maar dat doe ik helemaal niet’, stotterde de inmiddels knalrode Wolff tegen haar.

‘Dan moet ik toch eens naar de oogarts’, retourneerde Tante Bertha en liep naar de andere kant van de bar om een bestelling op te nemen.

Helmuth lag dubbel van het lachen over de bar.

Ook enkele soldaten die verderop aan de bar zaten grijnsden vol leedvermaak richting de steeds onzekerder wordende Wolff Fuhler.

Ondertussen zagen Wolff en Helmuth dat Tante Bertha aan de overzijde van de tap iets tegen het bewuste serveerstertje zei en in de richting van de ongelukkige Wolff wees.

Het meisje keek even de kant van Wolff en Helmuth uit en laadde vervolgens met gebogen hoofd haar dienblad weer vol met bier.

‘Oh jee’, zei Wolff die Tante Bertha had zien wijzen, ‘Volgens mij kunnen we er beter vandoor gaan’.

‘Welnee man’, antwoordde Helmuth met een sadistische grijns, ‘Ik bestel nog wel even een biertje voor je, daar knap je weer van op’.

Hij stak zijn hand op met als gevolg dat Tante Bertha weer naar hen toe kwam lopen.

‘Ik krijg jou nog wel, vuile smeerlap’, siste de alweer rood wordende Wolff tussen zijn tanden.

Tante Bertha zette twee glazen bier neer en vroeg met een twinkeling in haar ogen aan Wolff hoe hij eigelijk heette.

‘Wolfgang Fuhler, mevrouw, maar mijn vrienden noemen me Wolff’.

‘Als ik het niet had gedacht’, antwoordde ze, ‘Een wolf in schaapskleren, of liever gezegd in pantseruniform’.

Ze gebaarde naar de kelner dat hij haar plaats achter de tap moest innemen en ging op een kruk tegenover Helmuth en Wolff zitten.

‘Ik heb dat arme ding maar even gewaarschuwd, Wolffje’, lachte ze vriendelijk, ‘Dan weet ze tenminste hoe het komt als er straks brandgaten in haar jurkje verschijnen, namelijk door die brandende ogen van jou.

Waarom kijk je eigenlijk zo naar haar?’.

De arme Wolff wist niet meer hoe hij het had.

Helmuth volgde met een brede grijns op zijn gezicht het gesprek, maar hield zich vol leedvermaak wijselijk stil.

Toen Wolff geen antwoord gaf, maar zwijgend met zijn glas bier bleef spelen, gaf Tante Bertha Helmuth een knipoog en zei: ‘Nou jongen, hoe zit het nou eigelijk.

Heb je mijn vraag niet gehoord of heb jij je tong verloren?

Dat kan ik me eigelijk niet voorstellen van zo'n grote vent als jij’.

Wolff keek hulpzoekend naar Helmuth, maar deze gaf niet thuis door omslachtig de spiegels achter de bar te bestuderen.

Hij keek Tante Bertha aan en zei tenslotte: ‘Ik heb nog niet vaak zo'n aantrekkelijk meisje gezien als zij, mevrouw.

Als ik niet om twaalf uur binnen moest zijn, zou ik denk ik op haar blijven wachten om haar aan te spreken’.

‘Je hoeft me geen mevrouw te noemen hoor, iedereen noemt mij Tante Bertha, dus kun jij dat ook wel doen jongen.

Vertel eens, heb jij thuis of in één van garnizoensplaatsen waar je gelegerd bent geweest dan geen meisje of verloofde?’.

‘Nee, Mevr.. Tante Bertha’, zei Wolff, alweer rood wordend, ‘Ik heb nog nooit een meisje gehad’.

‘Dat kan ik bevestigen, Tante Bertha’, mengde Helmuth zich eindelijk in het gesprek, ‘Volgens ons is Wolff tot op heden alleen geïnteresseerd in auto- en tankmotoren en niet in de andere sekse’.

‘Zo’, zei Tante Bertha en keek Wolff onderzoekend aan: ‘Maar stoort het je dan niet dat ze in een kroeg werkt als serveerster met elke dag van die quasi-verliefde kerels om haar heen?’.

Wolff schoot overeind: ‘Nee natuurlijk niet. Wat is daar nou verkeerd aan.

Zij verdient toch op een eerlijke manier haar brood.

Wie weet hoe hard ze het geld nodig heeft’.

Er trok een glimlach over Tante Bertha's gezicht; ‘Je hoeft me niet meteen aan te vliegen Wolffje, volgens mij heb jij het stevig te pakken.

Waarom vraag je dat arme kind niet eens ten dans?

Misschien valt ze van dichtbij wel vreselijk tegen of heeft ze het stemgeluid van een ouwe zeeman’.

‘Ik weet het niet’, aarzelde Wolff, ‘Misschien wil zij dat niet.

Mag ze dansen onder werktijd?'.

‘Als ik het zeg mag het natuurlijk altijd, ik ben hier tenslotte de bazin.

Of niet soms. Je danst maar een eind weg met dat arme kind.

Ze heet trouwens Cindy. Niet echt een Duitse naam, vind je niet?’.

Tante Bertha maakte een armgebaar richting het meisje, dat zojuist een bestelling bij de dansvloer had afgeleverd.

Wolff had geen andere keuze dan zijn verlegenheid te overwinnen en liep richting het meisje, dat afwachtend midden in het café was blijven staan.

Tante Bertha draaide zich naar Helmuth en zei: ‘Dat lijkt mij wel een aardige en nette jongen’.

‘Dat is ook zo’, antwoordde deze, ‘Wolff is een prima kameraad, die je nooit in de steek zal laten, wat er ook gebeurt.

Hij is onze tankbestuurder en was al gediplomeerd automonteur voor hij in dienst moest.

Altijd goed gehumeurd en gezellig’.

‘Dat was mijn indruk ook al.

Ik vond hem eigenlijk meteen wel sympathiek, ondanks zijn verlegenheid.

Cindy heeft altijd al veel bewonderaars gehad sinds ze hier in de zaak werkt, maar ze maakt zich er altijd met een kwinkslag of een vriendelijk woord vanaf.

Ze heeft nog nooit serieus kennis aan een jongen gehad.

Maar ja, ze is ook maar pas achttien jaar geworden.

Wel had ze donders goed in de gaten dat jouw vriend Wolff haar voortdurend in de gaten hield, zo scherp is ze wel.

Blijkbaar stoorde het haar ditmaal niet.

Gewoonlijk meldt zij zulke dingen wel aan mij, maar ditmaal niet.

Ze kleurde zelfs een beetje toen ik haar op het gedrag van jouw kameraad wees en keek maar heel even jullie kant uit.

Daaraan merkte ik dat zij het echt wel in de gaten had’.

‘Ik zou haast denken dat het meisje meer voor jou betekent dan alleen maar een serveerstertje’, merkte Helmuth op en nam een flinke teug bier uit zijn glas.

‘Straks moet ik zeker ook nog gaan geloven in iets dat volgens mij helemaal niet bestaat, namelijk liefde op het eerste gezicht’.

‘Stom ben je niet’, lachte Tante Bertha ten antwoord, ‘Maar cynisch wel en dat op jouw leeftijd, jochie.

Op een goeie dag zal ook jij leren dat liefde op het eerste gezicht wel bestaat en ik kan het weten.

Kom, je krijgt nog een biertje van mij en dan ga ik weer aan mijn werk.

Het geld komt ook hier niet vanzelf binnen’.

Wolff voelde zich niet erg zelfverzekerd toen hij richting het serveerstertje liep dat door Tante Bertha Cindy genoemd werd.

Hij keek naar haar gezicht en zag dat ze een glimlach om haar mond had, terwijl er pretlichtjes in haar ogen schitterden.

Toen hij dat zag voelde hij zich opeens wat zekerder van zichzelf en zijn gezicht ontspande zich eveneens in een glimlach.

‘Hallo’, zei hij tegen het meisje en stak zijn hand uit. ‘Ik ben Wolff Fuhler, soldaat van het 35e pantserregiment, 4e pantserdivisie’.

Het meisje had hem inmiddels een hand gegeven, een hand die Wolff zonder het te merken vast bleef houden.

‘Ik wilde je graag voor de volgende dans vragen’.

‘Natuurlijk, als je mijn hand los kunt laten, zouden we het kunnen proberen, antwoordde het meisje lachend, met als gevolg dat Wolff weer kleurde.

Beiden liepen ze de dansvloer op en Wolff legde voorzichtig zijn rechterarm om haar middel, terwijl hij haar linkerhand vastpakte.

Hij voelde dat haar lichaam slank en soepel was.

Zijn hand om haar middel schoof met het jurkje licht heen en weer over haar gladde ondergoed tijdens het dansen.

Het meisje was op haar hoge hakjes bijna net zo groot als hijzelf.

Haar opgestoken bruine haar omlijstte haar knappe gezichtje.

Ze had grote bruine ogen en haar stralende lach toonde een mooi regelmatig stel witte tanden.

Haar huid was licht bijgekleurd door de voorjaarszon.

Het meisje op haar beurt was net zo verward als Wolff, hoewel zij het beter wist te verbergen.

De forse tanksoldaat in zijn zwarte uniform was haar al opgevallen op het moment dat hij met zijn vrienden door de deur kwam.

Met een schok had zij zich op dat moment gerealiseerd dat deze haar volledig onbekende jongen ongekende gevoelens in haar opriep.

Met haar achttien jaren had ze tot nu toe alleen maar wat onschuldig geflirt en was zij wel eens met een jongen uit geweest, maar tot op heden was ze eigenlijk nog nooit echt verliefd geweest.

Ze had kort nadat hij was binnengekomen wel gemerkt dat die tanksoldaat haar met zijn ogen overal volgde.

Toen Tante Bertha, die het ook opgemerkt had, haar op Wolff attent maakte had ze een kleur gekregen.

Ze had even kort zijn richting uit gekeken en was toen met enigszins trillende handen verder gegaan met het vullen van haar dienblad.

Tante Bertha had op dat moment onmiddellijk in de gaten dat Cindy, die altijd elke jongen met een kwinkslag op een afstand hield, haar zelfvertrouwen door de aanblik van deze Wolff volledig kwijt was.

‘Die heeft het voor het eerst in haar leven te pakken en ook nog van een volslagen vreemde’, had Tante Bertha bij zichzelf gedacht en meteen daarop lachend tegen Cindy gezegd dat ze soldaat Wolff wel even naar haar toe zou sturen voor een dansje.

Hierop was Cindy meteen bij de tap weg geschoten.

Wel had zij de tap in de gaten gehouden en toen Tante Bertha het armgebaar tegen haar maakte was ze met kloppend hart blijven staan wachten tot Wolff naar haar toe kwam lopen.

Tijdens deze eerste dans zeiden ze geen woord tegen elkaar.

Ze keken elkaar alleen maar aan en bestudeerden elkaars gezicht.

Zonder besef van tijd gleden ze over de dansvloer.

Cindy was de eerste die de stilte tussen hen verbrak en zei: ‘Ik geloof dat ik me nog niet eens voorgesteld heb.

Ik heet Cindy Müller. Wat ik doe voor de kost is geloof ik niet zo moeilijk te raden’.

‘Dat geldt ook voor mij’, antwoordde Wolff, ‘Ik heet Wolfgang Fuhler, maar mijn vrienden noemen mij Wolff.

Ik hoop dat ik je niet in verlegenheid heb gebracht met mijn staren, maar ik moest gewoon naar je kijken.

Ik kon er eigenlijk niets aan doen’.

Cindy keek hem verlegen aan, ‘Dat mag ik zeker wel als een compliment beschouwen, of niet?’.

Wolff begon zijn zelfvertrouwen weer langzaam terug te krijgen. ‘Zeker weten. Heb je al een vriend of ben je nog vrij?'.

Het meisje keek Wolff lachend in de ogen: ‘Jij bent nogal direct zeg.

Als ik toegeef dat ik vrij ben, krijg ik zeker meteen een aanzoek’.

Wolff lachte ook en zei: ‘Hmm, als dat je bedoeling is vind ik het best.

Ik ben hier maar één week, maar ik ben bereid om vandaag nog met je te trouwen.

Als het moet deserteer ik vanavond nog om met je ouders kennis te maken’.

Cindy kleurde weer en zei lachend, ‘Je weet helemaal niets over mij.

Ik zou maar niet zo hard van stapel lopen als ik jou was, hoewel ik begin te geloven dat je me niet eens in de maling loopt te nemen’.

‘Het klinkt misschien vreemd maar ik neem je inderdaad niet in de maling.

Ik hoop echt dat je niet denkt dat ik verkeerde bedoelingen heb en dat je ten minste de moeite wilt nemen om me beter te leren kennen’.

Het meisje vlijde zich tijdens het dansen wat meer tegen Wolff aan en zwijgend dansten ze door.

Toen de muzikant een pauze nam, merkte het tweetal niet eens dat de muziek gestopt was en ze alleen op de dansvloer stonden.

Ze kwamen terug tot de werkelijkheid toen de in het café aanwezige soldaten in koor begonnen te klappen en te fluiten.

Verschrikt keken ze op en wisten zich met hun figuur geen raad.

Wolff reageerde als eerste, hij pakte Cindy bij de hand, maakte ijskoud een buiging naar de zaal en liep met haar naar de buitendeur.

Toen de deur achter hen dichtsloeg verstomde het gejoel in de zaal.

Het was een mooie warme lenteavond en de frisse buitenlucht deed weldadig aan.

‘Poeh, dat was bepaald geen onopvallende aftocht’, lachte Wolff, ‘Ik geloof dat het verstandig is om niet meteen terug naar binnen moeten gaan.

Durf je het aan om een eindje met me te wandelen om even af te koelen of krijg je dan problemen met je werk?’.

‘Nee hoor, ik niet.

Een stukje verderop ligt de ingang van het stadspark.

Daar kunnen wel even heen lopen, maar dan wil ik eerst even mij schortje af doen, anders vallen we weer zo op’.

‘Prima, geef maar hier, dan steek ik het wel in de zak van mijn tuniek.

Mag ik je hand vasthouden tijdens het lopen?’.

Na een korte aarzeling stak het meisje met een glimlach haar hand uit en samen wandelden ze langzaam in de richting van het park.

Daar aangekomen troonde ze hem mee naar een vijver met drie fonteinen in het midden.

In de vijver zwommen eenden en enkele zwanen, terwijl in de bomen rond het water vogels hun lied zongen.

De zon was al achter de bomen verdwenen, waardoor deze hun lange schaduwen over het water wierpen.

Wolff had niet zo veel oog voor al het mooie dat de natuur hier bood.

Hij liet zijn ogen over de slanke meisjesgestalte in het zwarte jurkje glijden en voelde een vreemd soort ontroering in zich opkomen.

Ze was werkelijk beeldschoon.

In haar onschuld stond ze hem de diverse eendensoorten te verklaren, maar stokte toen ze twee handen op haar schouders voelde die haar naar hem toedraaide, zodat ze hem wel aan moest kijken.

Haar grote ogen keken hem vragend aan en werden toen neergeslagen.

Wolff pakte haar met zijn linkerhand onder haar kin en dwong haar gezicht voorzichtig iets omhoog, terwijl zijn andere arm over haar rug naar beneden zakte en haar om haar middel gleed.

Even keek hij haar recht in haar ogen en toen hij merkte dat zij zich niet verzette trok hij haar tergend langzaam naar zich toen en kuste haar voorzichtig op haar mond.

Het meisje verstarde eerst even, maar ontspande zich vervolgens, terwijl haar mond zich opende om zijn kus te beantwoorden.

Na wat voorzichtige verkenningen vonden hun tongen elkaar en werden de kussen hartstochtelijker.

Cindy voelde zich wat duizelig van vreugde, haar hart bonsde toen ze haar armen om zijn hals sloeg en zich trillend tegen hem aandrukte.

Wolff voelde haar gladde armen om zijn hals en klemde haar zo stevig in zijn armen dat ze bijna in ademnood kwam.

Hij had zijn uniformjasje losgeknoopt en voelde het stevige vlees van haar borsten tegen borstkas drukken.

Zijn handen gleden over haar rug, hetgeen haar een huivering bezorgde.

Ze maakte zich na een poosje uit zijn omhelzing los en zei licht hijgend: ‘Dit is heerlijk, Wolff, maar lopen wij niet wat al te hard van stapel.

Ik heb eigenlijk nog nooit verkering gehad. Ik weet bijna niet wat me overkomt’.

‘Meisje, dat geldt ook voor mij’, antwoordde hij schor.

Ik heb ook nog nooit op deze manier een meisje gekust.

Het gaat eigenlijk vanzelf. Ik kan er niets aan doen.

Ik geloof dat ik van je hou en dat zal volgens mij de rest van mijn leven ook wel zo blijven.

Hoewel ik niets van je afweet, behalve je naam en het feit dat je serveerster in ‘de Stamtafel’ bent.

Ik weet zelfs niet eens hoe oud je bent.

Ik weet alleen dat ik op slag smoorverliefd op jou werd op het moment dat ik je zag en de rest kan me eigenlijk geen donder schelen.

Wat ik nu voel heb ik nog nooit voor iemand gevoeld.

Ik weet wel dat ik.......’.

Cindy keek hem met stralende ogen aan, sloeg haar armen weer om zijn hals en sloot zijn mond met een hartstochtelijke kus die nooit leek op te houden.

Het werd al behoorlijk donker toen ze met de armen om elkaar heen naar ‘De Stamtafel’ terugliepen.

Na een laatste stevige omhelzing gingen ze het café weer binnen, waar Wolff door zijn vier vrienden met luid gejuich werd ontvangen.

Hoewel bijna iedereen het tweetal aankeek liepen ze met opgeheven hoofd en een gelukkige lach op het gezicht naar de tap.

Tante Bertha keek hen vanachter de tap onderzoekend aan.

Bijna niemand zag dat Cindy bijna onmerkbaar nee schudde met haar hoofd, hetgeen door Tante Bertha met een glimlach werd beantwoord.

Alleen Helmuth had het in de gaten.

Hij keek Tante Bertha vragend aan, doch deze deed net of zij dat niet zag.

‘Zo, zijn jullie daar eindelijk weer eens.

Als dat de hele week zo moet dan kan ik beter een nieuwe serveerster gaan zoeken’.

Wolff haalde met een grijns het schortje uit zijn uniformzak en gaf het aan Cindy terug, die daarop meteen aan het werk ging.

De anderen verdrongen zich rond Wolff.

‘Nooit geweten dat jij zo'n Don Juan was’, begon Horst Scheibert tegen Wolff, ‘Dat komt voor het eerst in Leipzig in een kroeg en verovert meteen het mooiste meisje dat hier rondloopt.

Hier, neem een pilsje van ons want wij moeten met een kwartier weg, anders zijn we niet voor middernacht in de kazerne terug’.

Alle vijf stootten tegelijk hun bierglas tegen elkaar; ‘Proost, op ons allemaal, dat wij nog lang een team mogen blijven’.

Alle vijf sloegen hun glas in één keer achterover.

‘Volgens mij heb jij een prima keus gemaakt Wolff’, zei Mannfred, ‘Gefeliciteerd. Dat meisje valt zo te zien ook wel een beetje op jou.

En dat is zo’n beetje het enige aan dit verhaal wat wij echt niet kunnen begrijpen’.

Wolff hoorde het laatste deel van de opmerking niet eens en keek zijn kameraden trots en gelukkig aan; ‘Denk je? Ja, ik weet eigenlijk niet wat me overkomt.

Dit is mij werkelijk nog nooit overkomen.

Ik heb zelfs nog nooit serieus verkering gehad, laat staan dat ik echt verliefd was. Jammer dat wij hier maar een week blijven.

Ik moet maar om een overplaatsing vragen’.

‘Ho ho, niet zo snel’, kwam Helmuth ertussen, ‘Ik dacht dat wij bij elkaar op één tank zouden blijven.

Dat gaat om een meisje toch niet over?’.

‘Geintje, jôh, ik kan hier met verlof wel weer heen als het serieus wordt.

Laten we eerst het einde van deze week maar eens afwachten.

Ik geef nog snel een rondje en dan gaan we terug’.

Mannfred wenkte Tante Bertha en vroeg om een laatste rondje voor het groepje.

‘Deze zijn nog één keer van de zaak met de complimenten van Cindy’, lachte deze toen ze de vijf glazen neerzette.

Alle vijf hieven ze als op commando het glas richting het meisje, dat lachend terugzwaaide.

Toen de vijf luidkeels ‘Prosit’ brulden, keek iedereen in het café haar aan, en begon een aantal militairen te fluiten zodat Cindy met een kleur via keukendeur achter de tap wegschoot.

De vrienden rekenden de verteringen af, zeiden Tante Bertha gedag en liepen naar buiten.

Toen Tante Bertha bij het afscheid aan Wolff vroeg of ze nog iets aan Cindy moest doorgeven zei deze dat ze haar de groeten moest doen en dat hij snel iets van zich zou laten horen.

Het was een uurtje lopen naar de kazerne.

Ze waren pas een klein stukje van ‘De Stamtafel’ verwijderd toen ze een heldere meisjesstem hoorden: ‘Wolff ?’

Toen ze omkeken zagen ze een tengere gestalte met een wit schortje voor op het trottoir staan.

‘Lopen jullie maar vast door’, zei Wolff voordat hij terugrende, ‘Ik haal jullie zo wel in’.

‘Niet te geloven’, kreunde Mannfred.

‘Volgens mij komt Wolff niet meer van dat kind af’.

Ernst riep hem achterna dat hij op moest schieten omdat te laat binnen komen flink gestraft werd.

Cindy was geschrokken toen ze vanuit de keuken in het café terugkwam en merkte dat Wolff en zijn kameraden er niet meer waren.

Tante Bertha zag de teleurgestelde uitdrukking op haar gezichtje toen Cindy haar vroeg waar Wolff gebleven was en zei haar dat zij hem gemakkelijk in kon halen omdat ze net vertrokken waren.

Cindy liep snel naar de voordeur en zag de mannen lopen. Zonder erbij na te denken riep ze zijn naam.

Ze zag dat de mannen omkeken en voelde haar hart bonzen toen ze zag dat Wolff naar haar toen kwam rennen.

Ook zij begon te rennen en toen ze bij hem was ving hij haar in zijn gespreide armen op.

Hij tilde haar van de grond en zwaaide haar in het rond.

Cindy, die vreselijk teleurgesteld was toen ze merkte dat Wolff weg was, voelde zich opeens enorm opgelucht.

Jong en onervaren als ze was kon ze haar gevoelens niet meer de baas en haar grote kijkers vulden zich met tranen.

‘Waarom heb je niets gezegd toen je wegging’.

Wolff schrok van haar reactie en zette haar weer neer: ‘Je was er niet en wij moesten weg.

We zijn al laat en als ik te laat binnen kom mag ik waarschijnlijk de rest van de week het kazerneterrein niet meer af.

Ik had Tante Bertha gezegd je de groeten te doen en je te zeggen dat ik zo snel mogelijk iets van me zou laten horen.

Ik was echt van plan om je morgenavond meteen weer op te komen zoeken’.

Cindy schaamde zich nu een beetje voor haar onvolwassen reactie: ‘Sorry, ik stel me geloof ik wat aan.

Ik ben tot nu toe nog nooit echt verliefd geweest en ik voel dat ik het nu wel ben. Ik was gewoon bang dat ik je niet meer terug zou zien.

Zoiets is mijn moeder vroeger overkomen, weet je.

Dat is er vermoedelijk de oorzaak van dat ik me in één keer zo teleurgesteld en ongelukkig voelde.

Stom hè, terwijl ik eigenlijk haast niets van jou afweet’.

Wolff trok haar tegen zich aan en veegde voorzichtig haar betraande ogen droog en drukte toen een kus op haar mond.

Cindy voelde zich weer wat geruster en hoorde hem zeggen: ‘Geloof me, ik verdwijn alleen uit jouw leven als jij mij wegstuurt.

Wat ik voor jou voel heb ik nog nooit voor iemand gevoeld.

Ik kom morgenavond weer naar je toe als wij avondpermissie krijgen en anders uiterlijk overmorgen. Goed?’.

Cindy drukte zich nog even tegen hem aan, gaf hem een kus en maakte zich toen van hem los.

‘Ga nu maar want als je te laat komt mag je morgen in ieder geval de poort niet uit. Ik wacht op je’.

Wolff aaide haar nog een keer over haar wang en ging vervolgens op een draf achter zijn kameraden aan.

Cindy keek hem na tot hij de hoek omging en liep weer terug naar ‘De Stamtafel’ waar ze met een gelukkig lachje op haar gezicht weer aan het werk ging.

Die avond, na sluitingstijd van het café, vroeg Tante Bertha na het schoonmaken aan Cindy om nog even te gaan zitten om wat te drinken.

‘Vertel mij nu eens, kind, hoe jij je voelt.

Ik heb jou vanavond onzeker gezien, terwijl jij altijd overloopt van zelfvertrouwen, ik heb je nog nooit zo vaak zien kleuren, ik heb je zien stralen terwijl ik ook tranen gezien heb.

Dat is wel wat veel voor één avond.

Volgens mij ben jij compleet ondersteboven van die blonde tanksoldaat’.

Cindy keek haar met stralende ogen aan: ‘Je hebt gelijk.

Ik heb nog nooit zoveel verschillende emoties tegelijk gevoeld.

Ik was eigenlijk al weg van hem toen ik hem zag.

Waarom weet ik eigenlijk niet.

Ik vind hem knap met een leuke uitstraling

Tijdens het dansen wist ik niets meer.

Ik voelde me heerlijk, net of ik zweefde, net of ik helemaal veilig was.

Toen we naar het park wandelden hield hij mijn hand al vast, of liever gezegd, liet hij mijn hand niet meer los.

En in het park hebben we elkaar echt gekust.

Maar toen hij vanavond ineens weg was voelde ik me plotseling verdrietig, daarom ben ik hem achterna gegaan en toen hij terug kwam rennen en me opving moest ik ook werkelijk huilen.

Ik kon er gewoon niets aan doen.

Ik was echt bang. Bang dat ik hem niet meer terug zou zien.

Hij zegt dat hij echt van mij houdt.

Ik voel dat hij de waarheid spreekt en ik hou ook van hem.

Volgens mij heb ik mij nog nooit eerder zo fijn gevoeld, hoewel ik er zelf niets van begrijp’.

Tante Bertha nam Cindy's handen in de hare: ‘Wees alsjeblieft voorzichtig kind.

Loop niet te hard van stapel.

Ik weet heus wel hoe jij je voelt want dat had ik al gemerkt aan je gedrag voordat je met hem de dansvloer opging’.

‘Dat heb jij zelf geregeld!

Volgens mij had hij mij zonder jouw bemoeienis niet eens durven vragen.

Wat vind jij eigenlijk van hem?

Vind je hem niet knap?’.

‘Het is aantrekkelijke jongen om te zien en volgens mij heeft hij ook wel een goed karakter, maar je weet dat hij met een week weer uit Leipzig weggaat.

Doe dus geen overhaaste dingen’.

Cindy's gezichtje betrok wat: ‘Dat is waar, maar hij komt als hij verlof heeft echt wel weer terug, dat weet ik zeker.

Maar maak je maar geen zorgen, ik doe heus geen domme dingen’.

‘Dat weet ik ook wel kind, ik heb alle vertrouwen in jou, maar je weet hoe kerels kunnen zijn.

Ik wil niet dat jij gekwetst achterblijft.

Daarvoor hou ik teveel van jou’. ‘Vind je het goed dat ik komende week ‘s-avonds niet werk als hij komt, dan kunnen wij deze week in ieder geval optimaal benutten voordat hij weer weg moet’. ‘Natuurlijk meisje, wij redden het wel een paar avonden zonder jou. Je hebt de laatste tijd toch al wat te weinig vrije tijd gehad’.

‘Je bent geweldig mam, bedankt!’.

‘Heb je hem eigenlijk verteld dat je mijn dochter bent?’.

‘Nee, ik vond het best wel leuk dat hij verliefd is op een serveerstertje dat geld nodig heeft en niet op de enigste dochter van de bazin.

Ik heb dus maar niets gezegd, waarom ook’.

‘Zo dom ben je dus ook weer niet, of wilde je op zeker spelen?’.

‘Nee hoor, dat is het echt niet, ik vertrouw hem heus wel en zal het hem echt wel een keer vertellen.

Maar ik vond het vanavond gewoon niet nodig.

Daarom schudde ik ook ‘nee’ toen ik weer binnen kwam

Hij wil mij om mijzelf en dat is voor mij op dit moment alleen maar belangrijk’.

‘Nou nou, dat klinkt nogal serieus.

Als je maar voorzichtig bent kind, je kunt je toch wel voorstellen dat ik als moeder mij zorgen maak om mijn enigste dochter.

Ik heb niemand anders op deze wereld.

Vrienden heb ik genoeg, maar jij bent het mijn enigste familielid’.

Cindy sloeg haar armen om haar moeders nek en gaf haar een zoen. ‘Dat zal ook nooit veranderen mam.

‘Je krijgt er hoogstens een zoon bij’, voegde ze er lachend aan toe, ‘Hij wilde op de dansvloer al met me trouwen’.

´Wel ja´, lachte haar moeder, ‘Nooit wilde je wat van jongens weten en een uur later is alles anders, hoor ik zelfs het woord trouwen uit jouw mond.

Kom, laten we eerst maar eens gaan slapen.

De dag van morgen is eigenlijk al begonnen’.

Beide vrouwen gingen naar boven, elk naar haar eigen slaapkamer.

Cindy had, net als haar moeder, haar eigen badkamer naast haar slaapkamer.

Na het wassen en tanden poetsen schoof ze haar bed in en lag tot ze in slaap viel nog een poosje na te denken over hetgeen haar de afgelopen avond overkomen was.

Ze voelde zich opgewonden en gelukkig en na het inslapen droomde ze over de knappe blonde jongen, die in korte tijd zo’n verpletterende indruk op haar gemaakt had.

Op hetzelfde moment lagen Helmuth, Wolff, Horst, Mannfred en Ernst in hun kamer in de barak te slapen.

Wolff had, nadat hij zijn kameraden weer had ingehaald, onderweg al de nodige opmerkingen over zijn nieuwe vlam moeten aanhoren.

Vooral Mannfred had hem behoorlijk uit de tent proberen te lokken.

‘Waarom kwam dat kind je zo snel achterna lopen Wolff?

Na die eerste beurt van vanavond kan ze toch niet meteen zwanger zijn geraakt door dat kleine zure zeentje van jou’.

Ook de anderen hadden zich niet onbetuigd gelaten, maar Wolff had alles met een geheimzinnig lachje van zich af gewuifd.

‘Daar snappen jullie droogkloten toch niks van.

Jullie snateren als een stelletje jaloerse trekeenden, maar mij kan het niks schelen.

Ik ben verliefd en jullie bekijken het maar, maar dan wel graag vanaf een veilige afstand’, lachte hij gelukkig.

Na aankomst in de kazerne waren allen meteen in bed gerold, omdat s'ochtends om 06.00 uur al reveille geblazen werd en er voor het appèl van 07.15 uur ook nog ontbeten moest worden.

Bij de eerste trompettonen de volgende ochtend sprong iedereen uit bed, behalve Mannfred die zoals gewoonlijk overal doorheen sliep.

Toen zijn kameraden vanuit het waslokaal op de kamer terugkwamen, lag Mannfred nog prinsheerlijk te pitten.

De anderen hadden op aangeven van Helmuth hun bekers, gevuld met water mee teruggenomen naar de barak en gingen rond zijn bed staan.

Mannfred lag op zijn rug met zijn mond gedeeltelijk geopend te snurken.

Op commando van Ernst werden alle vier de bekers boven zijn gezicht omgedraaid, waarbij Helmuth de inhoud van zijn beker precies in de halfgeopende mond goot.

Het ademen ging over in een gerochel, Mannfred schoot als door een adder gebeten overeind, dook met dezelfde beweging zijn bed uit en maakte een buiklanding op de houten vloer, daarbij zijn hoofd tegen de tafel stotend.

De vier anderen schoten gierend van de lach de kamer af om het tierende slachtoffer uit handen te blijven.

Mannfred schoot hen vloekend en scheldend achterna en botste bij het verlaten van de kamer op de sergeant van dienst, die de kamers op langslapers kwam controleren. ‘Wat zal dit’, bulderde deze na de eerste schrik.

Mannfred sprong van schrik model in de houding en meldde zich: ‘Soldaat Kurowski, 2e compagnie van het 35e pantserregiment meldt zich, Herr Oberfeldwebel’. De sergeant, bekeek hem van boven tot beneden en vroeg fijntjes: ‘Is dit het nieuwe uniform van het pantserregiment, soldaat?

Een enigszins onfris uitziende onderbroek in een kleur die niet door de foerier van de Wehrmacht is verstrekt en dus verboden is. En een hemd dat volgens mij na de foerier nog nooit zeep heeft gezien met daarin een te dikke ongeschoren en ongewassen soldaat die zich al lang op weg naar de kantine had moet bevinden’.

Mannfred voelde zich hoogst ongelukkig, te meer daar er behoorlijk wat soldaten van de eigen compagnie grijnzend bleven staan kijken.

‘Hoe kom jij zo nat, soldaat, is dat zweet van de ochtendgymnastiek of heb jij ook nog in je bed gezeken?’

‘Eh, nee, Herr Oberfeldwebel, soldaat Kurowski wilde juist gaan.....’.

‘Kop dicht, soldaat’, blafte de sergeant die al lang snapte wat er gebeurd was en besloten had deze soldaat het langslapen voorgoed af te leren.

Sergeant 1e klasse Klein was al jaren kazernesergeant, door de wol geverfd, maar rechtschapen en ondanks zijn barse optreden bezat hij een behoorlijk gevoel voor humor.

‘Dat jij juist wilde gaan komt goed uit soldaat’, blafte Klein, ‘Dan kunnen wij meteen even wat oefeningen gaan doen op de appèlplaats.

Rechtsomkeert en looppas, het plein op en snel’.

Mannfred vloekte binnensmond en zwoer zijn kameraden te vermoorden zodra hij ze in handen kreeg.

Op een drafje ging hij, gevolgd door sergeant Klein, in zijn ondergoed het exercitieveld op.

Buitengekomen zag hij Helmuth, Ernst, Wolff en Horst breed grijnzend aan de kant staan.

En zij waren niet alleen, bijna de hele compagnie stond daar.

Een soldaat floot op zijn vingers toen Mannfred langs kwam draven en riep: ‘Lekker kontje knul en dat broekje staat je geweldig!’.

Mannfred voelde zich vreselijk opgelaten en was het liefst weggerend, maar de commando's van sergeant Klein hielden hem onder bedwang.

Klein overdreef niet.

Hij liet Mannfred een paar rondjes om het exercitieveld rennen en liet hem vervolgens dertig kniebuigingen maken en zich vijfentwintig keer opdrukken.

‘Zo jongen’, zei hij met een spottend lachje, ‘Dat was wel voldoende voor vandaag.

Volgens mij kom jij na de reveille voortaan meteen van je vlooienmatras af en moeten jouw maten je niet eerst met water wekken.

Nu als de gesmeerde bliksem wegwezen en aankleden voordat je een officier tegenkomt.

Je krijgt hiervoor deze keer nog geen aantekening in je conduitestaat’.

‘Dank U, Herr Oberfeldwebel’.

‘En haal het niet meer in je botte hersens om buitenmodel rotzooi te dragen. Het leger heeft jou geen toestemming gegeven om iets anders dan de voorgeschreven spullen te dragen, al helemaal niet deze homofiele troep! Begrepen?’.

‘Tot uw orders, Herr Oberfeldwebel’.

Mannfred schoot weg richting de barak, terwijl het gelach van de anderen hem naklonk.

Toen de anderen na het ontbijt op de appèlplaats verschenen stond Mannfred daar al op hen te wachten.

Het ontbijt had hij door de gedwongen exercitie moeten missen.

‘Jullie krijg ik nog wel, stelletje lamstralen, daar kunnen jullie vergif op innemen’.

Mannfred bleef ook tijdens het appèl het onderwerp van spot.

Hij deed echter net of hij niets hoorde en het hem niet meer interesseerde, maar ging demonstratief bij een andere groep van het peloton staan.

De pelotonscommandant, luitenant Mayer, deelde mee dat het derde en het vierde peloton deze dag de nieuwe 50 millimeter kanonnen zouden inschieten, terwijl de andere twee pelotons met de rest van het regiment voor een veldoefening zouden uitrukken, waarbij tevens de nieuwe tankmotoren ingereden zouden worden.

De mannen liepen naar de garages waar de nieuwe tanks opgesteld stonden.

Bij de Panzer-III tank met het nummer 242 stond Mannfred al te wachten toen de anderen aankwamen.

‘Nou, kerel, het was maar een geintje hoor.

Dat sergeant Klein toevallig langskwam is niet onze schuld. Daar konden wij ook niets aan doen.

Die sergeant Klein is trouwens geen ongeschikte peer, hij had ook heel wat beroerder kunnen reageren zoals de meeste van die kazerne-idioten doen’.

‘Buiten dat, je bent meteen de ster van de kazerne geworden met je gebloemde onderbroek. Wie draagt er dan ook zo'n tent in het leger’.

Horst overhandigde hem een pakje boterhammen en een veldfles met melk.

‘Hier, het ontbijt dat je gemist hebt, sukkel.

We willen niet dat onze lader te zwak wordt van de honger, aangezien wij van plan zijn vandaag het derde peloton met schieten te verslaan’.

‘Ja, we hebben met die lui gewed.

Het peloton dat wint heeft vanavond in ‘De Stamtafel’ vrij drinken op kosten van de verliezers’.

Mannfred grijnsde weer.

Het feit dat de jongens voor zijn ontbijt gezorgd hadden deed hem zijn ergernis over het gebeurde vergeten.

Uiteindelijk was hij zelf te lang in zijn bed blijven liggen.

‘Deze liefdevolle verzorging heeft jullie gered, jochies.

Anders had ik jullie vandaag toch eventjes fijn te grazen genomen’.

‘O ja? En wat was jij dan wel van plan te gaan doen?’.

Allen wisten dat Mannfred, ondanks het feit dat hij met 1.80 meter de kleinste van de groep was, zo sterk was als een beer.

Hij was breed, gespierd en had een paar handen als kolenschoppen.

‘Kijk zo maar eens in het munitie-rek in onze koffiemolen (soldatenjargon voor tank), dan zul je zien dat er drie rookgranaten tussen liggen, losse flodders dus.

Dat had een paar knappe missers opgeleverd en dus een slechte schutter en een beroerde tankcommandant’.

‘Wat een vuile smeerlap’, lachte Helmuth, ‘Dat had me mijn reputatie als kanonnier gekost’.

‘Precies, omdat er maar één man bij ons in de groep zit die altijd en eeuwig met water loopt te kloten als een arme vermoeide soldaat eens uit wil slapen en dat ben jij.

En aangezien jij zo geilt op je reputatie als scherpschutter leek mij dat een ideale manier om jou eventjes een oor aan te naaien.

Je hebt gewoon geluk dat mijn eergevoel mij niet toestaat om een wedstrijd van het 3e peloton te verliezen, zeker niet met een avond vrij drinken in het vooruitzicht!’.

Helmuth woelde Mannfred met een hand door zijn haar: ‘Je bent net zo'n zwijn als ik en dat is zo ongeveer het grootste compliment dat je krijgen kunt’.

Die sprong als door een adder gebeten achteruit: ‘Blijf van me af.

Vies mannetje’.

‘Dat komt door die homokleurige onderbroek’, grijnsde Helmuth,

´Ik begin je werkelijk aantrekkelijk te vinden´.

Ernst riep de anderen tot de orde.

‘Kom lui, laten we die koffiemolen opstarten, anders komen wij weer als laatste de baan op’

Wolff peilde de olie en liep het loopwerk langs, waarna hij de tank inklom en de zware Maybach 12-cylindermotor startte.

Een paar dikke rookpluimen kwamen uit de uitlaat toen de motor brullend en proestend aansloeg.

Wolff nam de tijd om de motor rustig warm te laten draaien, ondertussen goed de oliedruk en de temperatuur in de gaten houdend.

Horst had zijn plaats bij de radio en achter het boegmachinegeweer rechts voor in de tank ingenomen, terwijl Helmuth en Mannfred de rookgranaten in het rek verwisselden voor oefenexemplaren en vervolgens plaats namen in de geopende toegangsluiken aan de linker- en de rechterzijde van de geschutstoren.

Ernst stond op zijn tankcommandanten zitplaats in de toren.

Hij testte de verbinding van de intercominstallatie en gaf bevel aan te sluiten bij de andere tanks, die al op het pad naar het schietterrein opgesteld stonden.

De zware Maybachmotor brulde toen de ruim 26 ton zware gevechtstank zich met een ruk in beweging zette.

Wolff had het kijkgat voor hem geopend, zodat hij meer zicht had.

Op die manier hoefde hij niet door de periscoop hoefde te kijken.

Met een slakkengang reed hij het terrein af, de aanwijzingen volgend die Ernst hem door de intercom gaf.

Na een paar kilometer verliet de zware tank het pad en draaide net als de rest een vlak gedeelte op, waar aan de overzijde op enkele honderden meters afstand tanksilhouetten te zien waren.

Het waren geschilderde doelschijven van jute die op een houten frame gespijkerd waren.

De bemanning van tanks nummer 241, 243 en 244 schoten als eersten, voordat Ernst en zijn bemanning van de 242 aan de beurt waren.

‘Kanon laden met oefengranaat’ klonk het uit de toren. ‘Doelen één tot en met drie, zo snel mogelijk uitschakelen’

Kanonnier, doelen op 11, 12 en 14 uur. Afstand 500 meter, vuren!’.

Helmuth had het kanon al gericht.

Na instelling van de afstandsmeter had hij het doel in de kruisdraden van het vizier genomen.

Hij trapte op het afvuurpedaal en de granaat donderde uit de loop van het kanon, terwijl de tank op zijn vering schokte door de terugslag van het tankkanon.

‘Treffer’, klonk het uit de toren’.

‘Kanon geladen’’ klonk de stem van Mannfred meteen daarop.

Helmuth had de toren al in de richting van het tweede doel gedraaide, stelde de afstand in, draaide het kanon een fractie omhoog in verband met de grotere afstand en vuurde opnieuw.

De inslag kwam gelijk met de knal van het schot.

Weer een treffer.

Rook en kruitdamp drongen het gevechtscompartiment binnen.

Mannfred liet de lege granaathuls op de bodemplaat kletteren, schoof razendsnel een nieuwe granaat in het kanon en sloeg de afsluiter dicht.

Zo snel hij kon draaide Helmuth de toren door, stelde de afstandsmeter in, draaide het doel in het vizier en drukte weer af door een trap op het afvuurpedaal.

‘Prima’, Ernst liet zich door het torenluik naar beneden zakken.

‘Voor zover ik het kon zien hoef jij echt niets meer te leren over het omgaan met dit 50 millimeter kanon.

Alle drie de schoten waren voltreffers’.

‘Tank 242, hier luitenant Mayer´, klonk het over de boordradio, ‘Mijn complimenten, jullie hebben je reputatie hooggehouden.

Als iedereen net zo schiet wordt ons peloton onverslaanbaar.

Bedankt en uit’.

Tot in de middag kregen ze nog een aantal schietbeurten, die allemaal even succesvol verliepen.

Hierna kregen de bemanningen die goede schietresultaten hadden geboekt van luitenant Mayer toestemming om naar het kazerneterrein terug te gaan.

Daar konden dan de kannonen gereinigd worden en de tanks klaargemaakt worden voor de volgende dag.

‘En denk eraan, om 17.00 uur nabespreking bij de garages’.

De bemanningen met mindere resultaten moesten nog een tijdje doorgaan, waardoor het reinigen en klaarmaken door hen pas na het avondeten gedaan kon worden. Dit was als een soort correctie bedoeld.

De mannen waren na terugkomst vrij snel klaar met het werk aan de tank.

Loom achteroverleunend tegen een muur bleven ze in de warme meizon zitten, wachtend op de nabespreking met luitenant Mayer.

Toen deze tegen 16.30 uur met de overige tanks binnenkwam verzamelde hij de mannen en sprak ze toe.

‘Luister mannen, ik ben zeer tevreden over de resultaten van vandaag.

De komende dagen zullen er nog een aantal tactische oefeningen volgen en wordt er nog één dag geschoten.

De beste resultaten van vandaag werden gehaald door de bemanning van commandant Gmeling, tank 242.

Mijn gelukswensen hiervoor aan de bemanning van de 242.

Het totaalresultaat van de twee als beste geëindigde pelotons lag bij het vierde peloton een fractie hoger, het vierde peloton is vandaag dus winnaar geworden van de onderlinge competitie’.

Onder de mannen van het vierde peloton klonk een luid gejoel op.

Luitenant Mayer stak een hand op, waarna het weer stil werd.

‘Hoe jullie het met die weddenschap onderling regelen is jullie zaak.

De bemanningen die zojuist zijn binnengekomen moeten na het avondeten, dat om 18.00 uur aanvangt, eerst nog hun kanonnen reinigen en de tanks klaarmaken voor de tactische oefening van morgen.

Dat betekent ook aftanken en munitie laden.

Voor de rest is iedereen vanavond na het eten vrij tot 24.00 uur. Degene die later binnenkomt heeft een probleem! Ingerukt, dat was het voor vandaag’.

De mannen van het vierde en het derde tankpeloton waren overeen gekomen dat voor ieder lid van het winnende peloton drie glazen bier betaald zouden worden.

Het geld hiervoor werd ingezameld onder de bemanningsleden van het derde en daarna aan Ernst Gmeling overhandigd.

Hij zou in ‘De Stamtafel’ voor alle manschappen van zijn peloton drie consumptiebonnen kopen en uitdelen.

Voordat de mannen naar de eetzaal gingen zei Wolff tegen de rest van de bemanning dat hij meteen naar de stad wilde gaan om Cindy op te zoeken.

Ernst Gmeling en de anderen probeerden hem ervan te overtuigen dat het beter was om eerst te eten en daarna pas weg te gaan, omdat hij problemen zou kunnen krijgen als hij gesnapt zou worden bij het te vroeg weggaan. De avondpermissie gold pas na het avondeten.

Wolff was echter te ongeduldig en liet zich niet overtuigen.

Hij besloot het risico te nemen en het erop te wagen.

‘Ik zie jullie vanavond wel in ‘De Stamtafel’.

Mocht ik jullie daar niet tegenkomen dan ben ik in ieder geval voor 24.00 uur binnen.

Eten krijg ik vast wel ergens.’

Wolff liep ging naar de kazernepoort, salueerde in het voorbijgaan model voor de schilwacht en liep zonder een spier te vertrekken de poort uit.

Hij was nog geen tweehonderd meter van de poort verwijderd toen een zware 3-assige Büssing vrachtwagen hem achterop kwam rijden en naast hem afremde.

De chauffeur riep uit het open cabineraam: ‘Hé kameraad, als je naar de stad gaat kun je wel meerijden’.

Dankbaar opende Wolff het portier, klauterde de cabine in en ging op de bijrijderplaats zitten.

‘Geschikt van je dat je het vraagt kerel, dat scheelt mij bijna een uur lopen’, zei hij terwijl het portier dicht trok.

‘Ach, wij weten wel dat het soldaten verboden is te liften, dus verlenen wij op deze manier een beetje service.

Ik heet trouwens Klaus Wächter.’.

‘Wolff stak zijn hand uit: ‘Wolff Fuhler, ik ben onderweg naar ‘De Stamtafel’ om mijn vriendinnetje op te zoeken.

Ik heb haar daar gisteren voor het eerst ontmoet’.

‘Geluksvogel, in orde, ik zet je daar wel even voor de deur af.

Ik moet naar het station en kom er dus bijna voor de deur langs’.

Korte tijd later stapte Wolff voor de deur van ‘De Stamtafel’ uit de vrachtwagen.

Hij bedankte Klaus voor de rit en beloofde hem dat hij een borrel tegoed had voor de bewezen dienst.

‘Zal ik onthouden’, grijnsde deze en gaf gas.

Wolff opende de deur van ‘De Stamtafel' en ging naar binnen.

Er waren nog maar weinig bezoekers in het café.

Tante Bertha kwam juist de keuken uit maar Cindy was nergens te zien.

‘Kijk nou eens’, zei ze verrast, ‘Als dat niet onze geweldige Don Juan van gisteravond is.

Jij bent dat serveerstertje van gisteravond dus toch nog niet vergeten, daar zal dat arme kind vast wel blij mee zijn.

Hoe is het met je, Wolffje?’.

‘Uitstekend Tante Bertha, dank u, met U ook?’.

‘Natuurlijk jongen, dank je wel, wil je wat drinken?’.

‘Nou, eigenlijk wilde ik vragen of Cindy er ook al is.

Ik had beloofd vandaag terug te komen en ben hem voor het avondeten al gesmeerd’.

‘Jij durft, daarom ben je dus zo vroeg.

Ik zou zeggen ga dan maar eens in de keuken kijken, ik denk dat ze daar bezig is’.

‘Bedankt’, Wolff liep naar de keukendeur en duwde die open.

Hij zag het slanke figuurtje van Cindy voor het fornuis staan, met de rug naar hem toe.

Wolff liep zachtjes de keuken door tot hij vlak achter haar stond.

‘Ik heb gehoord dat het mooiste meisje van de hele wereld hier moet rondlopen, klopt dat?’.

Het meisje verstijfde van schrik, bleef even stil en antwoordde toen zonder om te kijken: ‘Dat zou ik niet weten mijnheer.

Hier loopt alleen een straatarm serveerstertje dat trouwens al bezet is’.

‘Zou dat meisje haar keuze misschien willen heroverwegen als ik beloof dat ik eeuwig voor haar zal zorgen en haar voor altijd gelukkig zal maken?’.

Ze draaide zich om, keek hem met stralende ogen aan en zei toen ze haar armen om zijn hals sloeg: ‘Dat klinkt veelbelovend, soldaat, maar misschien denk je daar weer heel anders over als je volgende week weer verder reizen moet’.

Wolff trok haar tegen zich aan en klemde haar zo stevig tegen zich aan dat ze bijna geen adem meer kon halen. ‘Ik zal altijd naar jou terugkomen, waar ze mij ook heen zullen sturen. Zolang jij mij tenminste niet wegstuurt.

Ik hou echt van je, ook al weet ik nog bijna niets van je.

Het komt van binnenuit, ik kan het niet beredeneren of verklaren maar ik weet nu al heel zeker dat jij de ware voor mij bent.

En als ik nu geen kus krijg druk ik je helemaal plat’.

‘Alsjeblieft’, kreunde ze, ‘Ik krijg nu al bijna geen lucht meer, maar je krijgt er pas een als je belooft me los te laten, anders brandt mijn eten aan en krijg ik op mijn kop’.

Hun monden vonden elkaar en na een lange kus liet Wolff het meisje met tegenzin los.

Juist op dat moment kwam Tante Bertha de keuken in.

‘Volgens mij hebben jullie geen honger, maar ik wel hoor’.

Het tweetal keek enigszins betrapt naar de oudere vrouw die net deed of zij niets gemerkt had en gewoon doorging met praten: ‘Volgens mij heb jij vanavond nog niets gegeten, Wolff.

Wil je soms met mij en die luie meid mee-eten, als alles tenminste nog niet verbrand is.

Cindy is namelijk zo arm dat ze hier te eten krijgt want ze heeft zelf helemaal niets.

Ze is hier ook al onderdak, anders moet ze in het park slapen’.

Wolff keek haar onthutst aan: ‘Is dat echt zo?

Dan laat ik mijn soldij voortaan wel naar jou sturen.

Ik heb niet veel nodig als ik in dienst ben´.

Hij aarzelde: ´Of wordt ik hier soms een beetje in de maling genomen’.

Wolff begon enige argwaan te krijgen.

Tante Bertha ging aan tafel zitten en keek Wolff lachend aan.

‘Ga eerst maar eens zitten en luister niet naar mijn moeder, die neemt iedereen in de maling als ze de kans krijgt’ zei Cindy en duwde hem op een stoel bij de keukentafel waarna ze met lachend gezicht wegliep om een extra bord te pakken.

‘Hoezo, je moeder?’.

‘Lijkt me nogal logisch, jochie, en als jullie zo snel van stapel blijven lopen wordt het misschien wel ‘schoonmoeder’ in jouw geval’.

Tante Bertha sloeg zich schaterend op haar dijen.

‘Dat vriendje van jou kan knap dom kijken Cindy.

Alsof hij het in Keulen hoort donderen’.

Tante Bertha kwam haast niet meer bij van het lachen, terwijl Cindy ook in de lach schoot bij het zien van Wolff's gezicht.

Langzaam drong de waarheid tot Wolff door en hij lachte mee, maar als een boer met kiespijn omdat hij zich geen houding wist te geven.

´Leuk zeg, om mij zo voor de gek te houden´.

Het meisje zette het eten op tafel en kwam erbij zitten.

Ze legde een hand op zijn arm en zei: ´Gisteren heeft niemand er iets over gezegd en dat ik serveerster ben was duidelijk.

Dat mijn moeder je zojuist in de maling nam was meer een aanloop om je te vertellen dat ik haar dochter ben.

Wij vonden het wel leuk dat je op mij als serveerster viel zonder te weten dat ik de dochter van de bazin was.

Wolff lachte nu voluit: ´Nou ja, het is in ieder geval een zorg minder om te weten dat je onderdak hebt, arm kind´.

Tijdens het eten vertelde Wolff, die vrij snel over zijn schrik en verlegenheid heen kwam, na vragen van Tante Bertha wat meer over zichzelf.

Hij begon zijn korte levensbeschrijving met de opmerking dat hij sinds drie weken twintig jaren oud was en zijn hele leven in het plaatsje Bad Peterstal in Beieren gewoond had.

Zijn ouders hadden daar een boerderij met een kleine wijnmakerij en grote boomgaarden, waar hij in zijn vrije tijd altijd meehielp met het vele werk.

Ook zijn grootouders van moeders kant leefden nog op de boerderij die vroeger aan hen had toebehoord.

Hij had ook nog een oudere broer van 23 jaar, genaamd Gerhard, die momenteel bij de Luftwaffe in Frankrijk gestationeerd was als piloot op een Messerschmidt-109 jachtvliegtuig.

Hun ouders waren nog betrekkelijk jong, 46 en 43 jaar.

Zijn vader was reserve-officier bij het leger en onlangs opgeroepen voor actieve dienst.

Wolff's grote passie lag bij motoren en techniek, vertelde hij.

Daarom had hij eerst een opleiding als automonteur gevolgd met de bedoeling verder te gaan in de motoren- en machinebouw.

Maar omdat hij toch voor de militaire dienst opgeroepen zou worden had hij voor de tussenliggende periode een baan als monteur bij een Mercedes-garage aangenomen om alvast wat meer praktijkervaring op te doen.

Na zijn oproep voor de militaire dienst had hij om plaatsing bij een tankdivisie gevraagd en dat verzoek was ingewilligd.

Hoewel hij in eerste instantie een plaatsing bij de Waffen-SS als elite-eenheid wilde aanvragen, had hij daar van afgezien omdat die nog geen echte pantserdivisies en dus geen tanks hadden.

En nu was hij voor het ophalen van een nieuwe tank in Leipzig, met de bedoeling na deze week verder te reizen naar de oostgrens van het land.

Ook vertelde hij over de kameraadschap tussen hem en de andere bemanningsleden van zijn tank, hoezeer ze elkaar vertrouwden en op elkaar konden rekenen, over de onderlinge grappen en streken zoals de onderbroekenexercitie van Mannfred die ochtend, maar ook over het winnen van de schietwedstrijd.

Tante Bertha, hier en daar aangevuld door Cindy, vertelde op haar beurt dat zij het café destijds met behulp van een flinke hypotheek had gekocht en dat haar man haar op erg jonge leeftijd in de steek had verlaten.

Zij was alleen achtergebleven met Cindy.

Het was een moeilijke tijd geweest voor een vrouw alleen, zeker in deze branche.

De oplevende economie en de opening van de kazerne net buiten de stad hadden de zaken de laatste paar jaren echter flink verbeterd.

Cindy had na de middelbare school besloten bij haar moeder in de zaak te gaan werken, hetgeen ze nu bijna een jaar deed.

Ook verzorgde Cindy een groot deel van de boekhouding, terwijl haar moeder de inkoop en het personeel voor haar rekening nam.

Ze benadrukte dat Cindy het belangrijkste in haar leven was en vroeg Wolff goed op haar te passen en niet al te hard van stapel te lopen, daar Cindy toch ook geleden had onder het weglopen van haar vader en dus nogal kwetsbaar was op dat gebied.

Wolff beloofde dat.

Tante Bertha schoot overeind: ‘Verdorie, de tijd gaat snel als het gezellig is.

Ik moet nodig aan het werk.

Cindy, laat jij Wolff de woning maar even zien als je toch naar boven gaat om je om te kleden.

De keukenhulp ruimt hier straks wel op’.

‘Prima, moeder.

Kom Wolff, dan zal ik je laten zien hoe een arme serveerster woont’.

‘Toe maar, wrijf nog even wat zout in de wonden.

Ik neem heus nog wel eens wraak voor deze streken’.

Tante Bertha stak nog even haar hoofd door de deuropening: ‘Wolff, zou jij deze week eventueel een keer naar het aggregaat in de kelder willen kijken als je daar tijd voor hebt.

Dat ding loopt niet echt goed en ik wil hem graag in orde hebben voor het geval er wat mis gaat met de stroomvoorziening’

‘Natuurlijk, ik zal er deze week naar kijken.

Dan doe ik ook nog wat voor de kost’.

‘Fijn, en ik zou het op prijs stellen dat je me gewoon Tante Bertha bleef noemen, dat vind ik het prettigst’.

‘Uitstekend, doe ik’.

Wolff begon zich al aardig thuis te voelen.

Cindy ging hem zonder na te denken voor de trap op naar de op de bovenverdieping gelegen woning, hetgeen Wolff een opwindende blik tot hoog op haar lange slanke benen verschafte.

Door de hoge hakjes en de wat donkergekleurde zijden kousen leek daar in zijn beleving geen einde aan te komen.

Zelfs de boorden van haar kousen waren even zichtbaar.

Hij voelde zijn opwinding stijgen.

Boven aan de trap gekomen keek het meisje achterom, met de bedoeling hem iets uit te leggen.

Ze kleurde toen ze zijn blik zag en deed snel een paar stappen opzij.

Ook hij kleurde toen hij aan haar reactie merkte dat ze doorhad waar hij naar keek.

‘Sorry, alleen een dwaas laat de kans van een ongestoorde blik op zulke mooie benen voorbijgaan’, glimlachte hij.

‘Ik mag wel oppassen met jou.

Kijk, dit is onze woonkamer’.

Hij betrad een smaakvol ingerichte kamer met vrij klassieke meubels.

De grote ramen, waarlangs dikke groene gordijnen hingen, lieten veel licht binnen en keken uit op het park aan de andere kant van de weg.

Op de parketvloer lagen dikke kleden en het geheel maakte een gezellige en huiselijke indruk.

Enkele makkelijke stoelen en een bank stonden in een halve cirkel rond de grote haard.

Aan de achterzijde van de kamer bevonden zich twee openslaande deuren die toegang gaven tot een ommuurd dakterras.

‘Wat vind je ervan?’.

‘Heel gezellig. Een zwervende soldaat zou zich hier meteen thuis voelen.

Nogal luxe voor een arm serveerstertje’. ‘Dat zit je nogal dwars hè, kom maar eens mee, dan zal ik je mijn domein eens laten zien. Dan weet je tenminste hoe ik erbij zit als jij ergens in het veld ligt met je kameraden’.

Via de gang ging ze hem voor naar haar zit/slaapkamer.

In een hoek stond haar bed dat met kussens in een soort bank veranderd was.

Er stond ook een tweezits bankje met daarbij een salontafel en een gemakkelijke stoel bij een mooie kachel, terwijl tegen de andere wand een schrijfbureau en een antieke klerenkast stonden.

De kamer was aangekleed met planten en schilderijen van landschappen met veel bloemen erop.

Op een plank, welke boven haar bed bevestigd was, stond een enorme collectie van allerlei soorten knuffeldieren en beren, als teken dat haar jeugd nog niet helemaal voorbij was.

Vervolgens opende ze vol trots een tussendeur waarachter een compleet ingerichte badkamer met ligbad en toilet lag.

Wolff floot tussen zijn tanden: ‘Ik val nog eens op een arm serveerstertje dat ik mijn soldij moet sturen opdat ze niet omkomt van de honger’.

‘Die opmerking in de keuken vond ik het liefste wat iemand ooit tegen mij gezegd heeft en dat zal ik ook nooit vergeten omdat ik aan jou kon zien dat je het echt meende’, zei ze terwijl tegen hem aankroop.

Hij kuste haar hartstochtelijk op haar mond, waarbij de hare zich als vanzelf opende.

Ze huiverde toen zijn handen over haar rug gleden en haar hals streelden.

Met tegenzin maakte zij zich na een poosje uit zijn omhelzing los.

‘Toe, ga even naar de woonkamer, dan kan ik me eindelijk omkleden’.

‘Dat hoeft voor mij anders niet hoor, je ziet er perfect uit’.

Lachend duwde ze hem de gang op en sloot de deur achter hem.

Wolff ging met een zucht de woonkamer weer binnen en nestelde zich in één van de gemakkelijke stoelen bij de haard.

Hij voelde zich al een beetje thuis en dus op zijn gemak in deze gezellige kamer.

Hij was verbaasd over de snelheid en het gemak waarmee Cindy's moeder hem leek te accepteren.

Thuis zouden zijn ouders er niet over gepeinsd hebben om hem met een vreemd meisje in de woning te laten zonder enige vorm van controle of toezicht.

Hier werd gedaan alsof het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl het Tante Bertha toch duidelijk moest zijn dat haar dochter en hij zich in korte tijd toch hevig in elkaar verliefd hadden.

Hij werd in zijn overpeinzingen gestoord toen de kamerdeur openging.

Tante Bertha kwam binnen en leek helemaal niet verrast toen zij hem alleen in de kamer aantrof.

‘Als je wat drinken wilt kun je het wel uit die wandkast halen Wolff.

Er zit een kleine bar achter de linkerdeur.

Wachten op meisjes die zich moeten optutten kan lang duren’.

Ze legde een stapeltje papieren op de eetkamertafel en ging weer weg.

Wolff liep naar de kast en opende de deur om een flesje bier en een glas uit de kast te pakken.

Hij opende de fles en ging weer in de stoel zitten, waar hij zijn glas vol schonk.

Genietend dronk hij zijn pils.

‘Het leven was toch echt wel de moeite waard geleefd te worden’, dacht hij.

‘Een avontuurlijk bestaan bij het leger, een paar goede kameraden en een lief meisje, wat kan een mens zich nog meer wensen’.

Hij schonk net voor de tweede keer zijn glas vol toen de kamerdeur weer geopend werd.

Cindy stond op de drempel en keek hem stralend aan. Wolff keek haar sprakeloos aan.

Ze droeg een vrij nauwsluitend geel jurkje met een brede witte ceintuur. Aan haar voeten een paar witte schoentjes met zoals altijd een hakje.

Het dikke bruine haar was in een paardenstaart gebonden, terwijl een wat springerige pony over haar voorhoofd viel.

Ze leek wel een meisje van zestien, zo jeugdig zag ze eruit.

‘Wel, hoe vind je me?’

‘Een plaatje, om te zoenen’, zei Wolff en sprong overeind om de daad bij het woord te voegen.

Het meisje raakte bijna buiten adem van zijn langdurige kus. ‘Kom, drink je bier eerst eens op’, zei ze toen hij haar even later losliet, ‘dan gaan we eerst even weg nu het nog zulk mooi weer is’.

‘Prima, waar wil je graag heen?

Een film, theater, als er tenminste iets is dat om elf uur ophoudt omdat ik om twaalf uur weer in de kazerne terug moet zijn’.

‘Nee, laten we maar gewoon gaan wandelen met dit mooie weer.

Ik zit al vaak genoeg binnen.

Het liefst ga ik op zulke mooie avonden het park door, langs de fonteinen en watervallen en kijk ik naar de zonsondergang.

Ik neem dan altijd wat eendenvoer mee’.

‘Zo, en met wie ga jij dan altijd naar het park?’, vroeg Wolff quasi jaloers.

‘Meestal alleen, omdat mijn moeder tegenwoordig vaak in de zaak moet blijven, soms gingen we samen.

Of ben je nu al jaloers?’.

‘Grapje’. Wolff dronk snel zijn bierglas leeg en samen gingen ze naar beneden, waar ze via de keuken en het steegje op straat kwamen en richting de parkingang wandelden, hand in hand voor het geval Wolff een meerdere

tegen zou komen.

In het park gekomen gingen ze met de armen om elkaar heen verder.

‘Wel, wat vind je van mijn moeder?’.

‘Een hele aardige vrouw.

Ik schrok echt wel even toen jullie doodleuk vertelden dat jij de dochter van Tante Bertha was.

Ik had dat echt nooit gedacht.’

Cindy lachte: ‘Nee, dat hadden wij ook wel in de gaten.

We hebben er wel plezier om gehad.

Door jouw aanbod om geld te sturen kreeg ik er eerlijk gezegd wel een beetje spijt van, hoor’. ‘Ik had het ook echt gedaan, ik meende wat ik zei’. ‘Weet ik, maar wees blij dat het niet nodig is.

Mijn moeder had trouwens het idee dat die ene kameraad van jou, die Helmuth, iets in de gaten had.

Zij vond dat een hele scherpe jongen. Heeft hij niets gezegd?’.

‘Nee, maar zo is hij ook niet.

Helmuth is echt scherp en niet alleen in het observeren, maar ook met het machinegeweer.

Hij is één van onze beste kanonniers, maar ook één van de beste machinegeweerschutters van onze compagnie.

Hij zal ook nooit iemand in de steek laten’. ‘Dat zei hij tegen moeder ook over jou.

Als jullie allemaal zo over elkaar denken hoef ik me geen zorgen te maken als je weer weg bent’.

‘Maak jij je dan zorgen over mij?’, vroeg hij plagerig, ‘waarom dan wel?’

‘Dat weet je best wel, flauwerd. Omdat ik van je hou. En niet zo weinig ook.

En als je me nu niet even laat merken dat jij ook echt van mij houdt dan ga ik wel alleen verder’.

Wolff keek in haar lachende gezichtje en voldeed met plezier aan het gevraagde.

Hun kussen werden steeds langer en hartstochtelijker.

Beiden hijgden licht toen ze elkaar loslieten en verder gingen richting de waterval en de eendenvijver.

Daar ging Cindy eerst de eenden en zwanen voeren.

Een aantal was zo tam dat ze uit haar hand aten.

‘Je kunt wel zien dat jij hier vaker komt.

Die beesten eten uit je hand’.

‘Wacht maar af’, pareerde ze lachend, ‘Voor je het weet heb ik jou ook zover’.

‘Voor iemand die er uitziet als een meisje van veertien durf jij heel wat te zeggen tegen een man van twintig’.

Ze kwam naar hem toelopen en ging naast hem in het gras zitten.

‘Hoezo veertien?