René Lancee

Frontzwijnen

ROMAN

Boek II

Voorwoord

In het boek ´Kanonnenvlees´ hebben de lezers kennis kunnen maken met de vijf jonge Duitse tanksoldaten van de 4e Pantserdivisie die op 22 juni 1941 tijdens de inval in Rusland naar het Oostfront werden gezonden.

Deze soldaten, Helmuth Kessler, Mannfred Kurowski, Wolfgang (Wolff) Fuhler, Horst Scheibert en Ernst Gmeling vormden samen de bemanning van een Duitse Panzer III tank van het vierde tankpeloton onder commando van de 24-jarige luitenant Wilhelm (Willy) Mayer.

Na de eerste gemakkelijke overwinningen leerden ze al snel de harde realiteit en de onmenselijke ontberingen en wreedheid van het Russische slagveld kennen.

Bloedige tankslagen en omsingelingsgevechten, moord en verkrachting, maar ook kameraadschap en zelfs de liefde vergezelden hen op de lange tocht door het eindeloze Russische landschap.

Hun pad kruiste verschillende malen dat van de spijkerharde Michael von Losswitz, Untersturmführer (=luitenant) bij de Waffen-SS.

Afgesneden van de eigen eenheid werd hun tank door Russische soldaten vernietigd en moesten ze hun gesneuvelde tankcommandant en kameraad Ernst Gmeling bij hun vlucht op het slagveld achterlaten.

Daarna slaagden ze er dankzij een ervaren infanteriesergeant in om te overleven in vijandelijk gebied waar man-tegen-man gevochten moest worden om zich een weg terug te banen naar de eigen linies.

Na het bereiken van de eigen troepen en de benoeming van Helmuth Kessler tot tankcommandant kregen alle bemanningleden het IJzeren Kruis 2e klasse uitgereikt door majoor Von Korbach-Allenstein.

Ze werden per vrachtwagen naar de onlangs veroverde Russische stad Minsk gestuurd om daar vier dagen frontverlof door te brengen en er vervolgens ook een nieuwe tank op te halen.

De laatste regels op blz. 420 van het boek ´Kanonnenvlees´ isbn. 9059115767: Luitenant Mayer had ze zelf naar de transportafdeling gebracht en hen daar de reispapieren overhandigd.

Slapend lagen ze achter in de vrachtwagen, op weg naar de Wit-Russische stad Minsk voor een kort maar veelbelovend verlof.

Het was de 19e juli 1941, de oorlog was pas vier weken geleden begonnen!

In het boek `Frontzwijnen´ gaan hun avonturen op de 19e juli verder.

Hoofdstuk 1.

De zware 3-assige vrachtwagen van het type `Einheitsdiesel´ rolde met een monotoon gebrom over de brede onverharde rolbaan tussen de op de Russen veroverde steden Smolensk en Minsk.

De stad Smolensk lag op 660 kilometer van de Duits/Russische grens en was drie dagen geleden gevallen, maar in de omgeving van de stad werd nog zwaar gevochten tussen het Russische en het Duitse leger.

De vier overgebleven bemanningsleden van tank met het torennummer 242 van de 4e Duitse Pantserdivisie lagen slapend in de overdekte laadbak.

Ze hadden het zich zo comfortabel als mogelijk was gemaakt met dekzeilen waar ze op konden liggen en rugzakken als hoofdkussen.

De gebeurtenissen en inspanningen van de laatste dagen eisten hun tol en geen van allen merkte iets van het hobbelen en stoten van de vrachtwagen.

Het was al na middernacht toen een donderende explosie het gelijkmatige brommen van de motor overstemde, waarna deze ook meteen stilviel.

De vrachtwagen schoof krakend opzij doordat het rechtervoorwiel weggeslagen was door de kracht van de explosie en kantelde vervolgens in de greppel naast de rijbaan, waar hij in een wolk van stof tot stilstand kwam.

De passagiers in de laadbak ontwaakten met een schok door de klap en het feit dat ze door de laadruimte geslingerd werden.

Het was pikdonker in de laadruimte toen alles stil werd en de soldaten begonnen te beseffen wat er gebeurd was.

`Verdomme, eruit!´, brulde de stem van Mannfred Kurowski, `We zijn op een mijn gereden.´

`Is iedereen in orde?´, vroeg Helmuth, terwijl hij zelf op de tast naar de

laadklep aan de achterzijde van de wagen kroop.

`Ik in ieder geval wel´, antwoordde Wolff, `Maar Horst reageert niet, ik denk dat hij bewusteloos is.´

Op dat moment trok Mannfred het dekzeil open en viel er een schemerig licht naar binnen.

Wolff kon hierdoor wat meer zien, hij greep Horst beet en gooide hem over zijn schouder.

Buiten legde hij hem met behulp van Helmuth in het gras en knoopten ze zijn hemd los om hem te kunnen onderzoeken op verwondingen.

`Niets te vinden´, bromde Helmuth, `Behalve die schotwond in zijn linkerbovenarm van gisteren en een bult op zijn kop.

Geef maar eens een veldfles, een scheut water over zijn snuit en dan hebben

we hem zo weer bij.´

Op dat moment blafte een stem achter hen: `Rucki wjerch!´

De kreet `handen omhoog´ in het Russisch werd inmiddels door iedere

Duitse soldaat begrepen.

Geschrokken draaiden Mannfred, Helmuth en Wolff zich om, tegelijkertijd hun handen omhoog stekend.

Wat ze zagen deed hun adem stokken van schrik.

Een achttal haveloos geklede Russische soldaten stond met hun wapens in de aanslag in een halve cirkel achter hen opgesteld.

Hun gespannen loerende uitdrukking liet aan duidelijkheid weinig te raden over.

Deze Russen zouden bij de minste verkeerde beweging het vuur openen.

Twee andere Russische soldaten kwamen van de voorzijde van de vrachtwagen en sleepten de gewonde chauffeur met zich mee.

Die kermde van pijn toen hij bepaald niet zachtzinnig naast de bewusteloze

Horst werd neergekwakt.

De leider van de Russen vroeg iets in het Russisch en tot verbazing van Helmuth en Wolff gaf Mannfred hem een antwoord dat zij niet konden verstaan.

De Rus gebaarde naar de op de grond liggende Horst en zei weer iets, waarop Mannfred hem een kort antwoord gaf en tegelijkertijd de veldfles opving die de Rus hem toewierp.

Hij knielde bij Horst neer en goot een flinke plens water over diens gezicht.

Horst begon te proesten, kwam half overeind en greep leunend op zijn arm met zijn gewonde arm naar zijn hoofd.

`Oh verdomme, mijn kop!

Dat doet zeer, heeft iemand mij met een paal op mijn kop geramd of zo?´

`Zorg dat je overeind komt´, siste Mannfred hem toe, `Anders ben je er zo meteen geweest.

De Russen hebben ons te pakken!´

Op dat moment kreeg Horst de Russen pas in de gaten en schrok zichtbaar.

Hij begreep meteen wat Mannfred bedoelde en kwam met hulp van Mannfred wankelend overeind, terwijl hij met één hand zijn hoofd vasthield.

De leider van de Russen maakte een gebaar naar één van zijn manschappen, die snel de gewonde chauffeur onderzocht en meteen daarop zijn hoofd schudde en iets onverstaanbaars tegen de leider zei.

Deze blafte een kort commando, waarna de Rus overeind kwam en zijn geweer met beide handen vastgreep.

Hij zwaaide het wapen omhoog en ramde het met volle kracht naar beneden, midden in het gezicht van de gewonde chauffeur.

Het bot kraakte en diens neus en onderkaak versplinterden.

De chauffeur begon in doodsnood te gillen en probeerde met zijn armen zijn gezicht te beschermen.

Het geweer kwam weer omhoog en bij de tweede klap verdween de achterkant van de geweerkolf echt in het gelaat van de chauffeur.

Bloedspetters vlogen in het rond en het gillen van de man verstomde in een vaag gerochel en het blazen van wat bloedbellen uit de vormloze klomp vlees die even tevoren zijn mond was geweest.

Twee navolgende slagen verbrijzelden het complete gezicht van de ongelukkige chauffeur.

De hele voorzijde van zijn hoofd werd ingeslagen en na een paar lichte stuiptrekkingen was hij dood.

De anderen moesten angstig en verbijsterd toezien hoe het lijk van de

chauffeur compleet geplunderd werd.

Hierna werden ze zelf door de Russen op ruwe wijze ontdaan van de pistolen die ze aan hun koppelriem droegen, evenals van hun horloges en alles wat ook maar enige waarde had.

Wolff protesteerde toen één van de Russen zijn portefeuille met daarin de foto´s van zijn meisje wegnam, maar hield verder wijselijk zijn mond toen de Rus hem met van haat flikkerende ogen een bajonet tegen zijn keel drukte.

Mannfred waarschuwde: `Bek dicht Wolff, anders ben je er geweest!´

De leider verbood ze om nog iets te zeggen en liet hun handen vastbinden.

Nadat de vrachtwagen doorzocht was werd met een paar stoten van geweerkolven duidelijk gemaakt dat ze tussen de Russische soldaten in mee moesten lopen.

Het slechte zicht in het donker zorgde ervoor dat de gevangen genomen Duitse soldaten regelmatig struikelden, alleen het feit dat hun handen voor hun lichaam vastgebonden waren en niet achter hun rug maakte het mogelijk dat ze zelfstandig overeind konden krabbelen.

De angst om doodgeslagen te worden als ze niet overeind kwamen dreef hen voort.

De Russen trokken een bos in en na een flink aantal uren bereikten ze een paar houten hutten, midden in een dicht stuk van het woud.

Nadat ze in een schuur gegooid waren konden ze eindelijk even bijkomen van de uitputtende tocht.

`Wat een verdomde ellende´, hijgde Wolff, `Ik ben kapot en sterf van de dorst.´

`Anders ik wel´, steunde Horst, `Ik ben bekaf en kon haast geen poot meer voor de andere krijgen.´

`Laten we eerst onze handen maar eens losmaken´, bromde Mannfred.

`Helmuth, maak jij mijn handen los, dan kan ik de jouwe losmaken.

Wij moeten zien dat we hier vandaan komen, want die lui maken ons straks net zo gemakkelijk koud als ze dat met die chauffeur hebben gedaan.´

Wolff huiverde: `Mijn god, wat was dat een afgrijselijke aanblik.

Dat zal ik de rest van mijn leven niet meer vergeten.

En ik maar denken dat al die verhalen over de vreselijke moordpartijen op krijgsgevangen alleen maar propaganda waren.´

`Vergeet het maar´, antwoordde Mannfred, `De Rus kan even wreed zijn als gastvrij, daar kun je geen peil op trekken.

Die lui levend in handen vallen was het ergste dat ons kon overkomen.´

Tijdens het losbinden vroeg Helmuth aan Mannfred hoe het kwam dat hij Russisch sprak.

Deze haalde zijn schouders op: `Jullie weten dat ik uit het grensgebied kom dat na de Eerste Wereldoorlog aan Polen is toegewezen en daar leerde je de Slavische talen wel een beetje als je wilde overleven.´

`Waarom heb je daar nooit iets over gezegd?

Zoals je trouwens nooit veel over jouw privé-leven kwijt wilde.

Wij zijn allemaal in de veronderstelling dat jij geen familie meer hebt en er iets gebeurd moet zijn waarom je nooit wat wilt vertellen.´

Mannfred keek naar de striemen op zijn polsen en probeerde net als de anderen de bloedsomloop weer wat op gang te krijgen.

`Die veronderstelling klopt als een bus, maar dat is nu niet interessant.

En ik heb mijn kennis van het Russisch altijd voor me gehouden omdat ze mij anders bij een verkenningseenheid zouden hebben ingedeeld en ik wilde met alle geweld naar een pantserdivisie en in een tank geplaatst worden.

Laten we nu eerst maar eens een manier bedenken om hier weg te komen, want die lui maken ons op een nare manier af als het ons niet snel lukt om er tussenuit te knijpen.´

De houten schuur bleek na onderzoek zo stevig gebouwd te zijn dat ontsnappen niet mogelijk was, er drongen zelf geen geluiden van buitenaf in de schuur door.

`Zonder wapens komen wij sowieso nergens´, bracht Wolff naar voren.

`We zullen opgejaagd en afgeknald worden als konijnen op de vlucht.

Er zal niets anders opzitten dan te proberen de bewaking te overrompelen als ze binnen komen.´

Ze kwamen tot de conclusie dat er niets anders op zou zitten.

Afgesproken werd zich slapend te houden.

Drie man zouden bij de achterwand gaan liggen en Mannfred wat dichter bij de deur tegen de zijwand in de hoop de Russen te kunnen verrassen zodra zich er een gelegenheid voordeed.

Besloten werd dat ze niet zouden toelaten dat één van hen werd meegenomen, omdat degene die meegenomen werd vermoedelijk niet meer levend terug zou komen.

Alleen als groep hadden ze nog een kleine kans om het te overleven.

Alle vier wisten ze dat het een wanhoopspoging zou gaan worden.

Te plannen viel er niets, het zou alles of niets worden want er was geen enkel ander alternatief.

Tot verrassing van de anderen haalde Mannfred een dun gevechtsmes uit de schacht van zijn linkerlaars tevoorschijn.

Hetzelfde gevechtsmes waarmee hij twee dagen geleden de Russische schildwacht had gedood toen ze in vijandelijk gebied een door de Russen bewaakte brug moesten oversteken. (zie `Kanonnenvlees´)

Ook toonde hij met een brede grijns zijn gouden zegelring voor hij deze weer in zijn laars verborg.

Nadat ieder zijn plaats had ingenomen begon het gespannen wachten op de dingen die komen zouden.

Zenuwen en angst kwamen bij alle vier naar boven.

Bij Horst werd het merkbaar doordat hij trilde alsof hij het op dat moment vreselijk koud had.

Hij probeerde het te onderdrukken, maar dat lukte hem niet.

Helmuth probeerde de anderen moed in te spreken.

`Rustig blijven jongens en niet aarzelen als Mannfred overeind komt.

Zolang hij blijft liggen of zitten gebeurt er niets, denk daaraan!

Wij proberen aan deze kant heel voorzichtig en vooral rustig de aandacht van de bewakers vast te houden.

Zodra hij overeind komt is dat voor ons het teken om aan te vallen.

Vooral snel en als het kan zo geruisloos mogelijk, maar wel allemaal tegelijk want alleen dan hebben we een kans.

Alles duidelijk zover?´

De anderen bromden instemmend.

Daarna hulde iedereen zich in stilzwijgen.

Het leek uren te duren voordat ze hoorden dat er aan de het slot op de deur gerammeld werd.

`Opletten´, siste Helmuth, `Daar komt iemand.´

De deur werd krakend opengetrokken en een strook daglicht viel door de deuropening de schuur binnen.

Spieren werden gespannen en tussen hun bijna dichtgeknepen oogleden door zagen ze dat er een Russische soldaat binnenstapte met zijn machinepistool in de aanslag.

De Rus keek argwanend rond, maar ging er waarschijnlijk van uit dat zijn gevangenen oververmoeid waren en echt in een diepe slaap lagen.

Hij liet het wapen zakken en draaide zich half om naar de ingang terwijl hij in het Russisch tegen een ander sprak.

Meteen daarop stapte een meisje in plattelandskleding de schuur in en liep naar de schijnbaar slapende soldaten bij de achterwand toe.

De soldaat die al in de schuur stond liep met haar mee, terwijl een tweede soldaat door de deuropening stapte en naar het midden van de schuur liep.

Het meisje bukte zich om een homp brood en een kan water neer te zetten, terwijl de soldaat met zijn laars in de ribben van Helmuth porde om hem te wekken.

Helmuth kreunde alsof hij nog vast in slaap was en rolde zijn hoofd om.

De soldaat trapte hem daarop nogmaals harder in zijn ribben.

Terwijl de soldaat die midden in de schuur stond zijn aandacht op zijn kameraad gericht had, kwam Mannfred als een schim omhoog en was met twee sprongen naast hem.

Nog in de sprong sloeg hij zijn rechterarm om de keel van de Rus en stootte tegelijkertijd zijn gevechtsmes via de rug recht in het hart van zijn overdonderde tegenstander, die zonder een kik te geven door zijn knieën zakte.

Helmuth had gezien dat Mannfred overeind kwam en op hetzelfde moment de laars van de Rus met twee handen vastgegrepen toen hij de tweede schop tegen zijn ribben kreeg en draaide met een ruk diens voet om.

Hierdoor viel de Rus met een kreet van pijn opzij, recht tegen de omhoogschietende vuist van de beresterke Wolff op, die zich diep in zijn strottenhoofd boorde.

Tegelijkertijd sloten de handen van Horst zich als een bankschroef om de hals van het meisje dat net overeind wilde komen.

Horst trok het meisje tegen de grond en kneep zo hard dat ze geen lucht meer kreeg en daardoor dus ook niet meer kon schreeuwen.

Mannfred had tijdens het vallen van zijn slachtoffer diens machinepistool uit zijn handen gerukt en wervelde zich om in de richting van de deur, maar daar bleek niemand meer te staan.

Vervolgens wervelde hij weer om, schoot naar voren en sloeg de naar adem happende Rus bij zijn kameraden met de kolf van het wapen op de schedel.

Deze ene krakende slag was voldoende om de bewaker zijn schedel in te slaan.

Horst had het meisje inmiddels losgelaten omdat ze buiten kennis was geraakt door zuurstofgebrek.

Ondanks de snelle verharding tengevolge van vier weken meedogenloze oorlog ging het doden van een vrouw hem toch nog te ver.

Even was het stil in de schuur en was alleen de hijgende ademhaling van de vier Duitse soldaten te horen.

Helmuth was de eerste die de stilte verbrak: `Allemachtig Mannfred, dat was knap werk.

Jij hebt ze allebei om zeep geholpen.

Laten we nu maar maken dat we wegkomen!´

Mannfred trok zijn gevechtsmes uit de rug van de dode Rus en veegde het af aan diens uniform, zoals hij dat had gezien van sergeant Arthur Fritsche, de Oostenrijkse bergsoldaat die hen drie dagen geleden had geholpen te ontsnappen uit vijandelijk gebied.

`Geef mij eerst eens wat van dat water, want ik sterf bijna van de dorst´, antwoordde hij terwijl hij het gevechtsmes weer in zijn laars wegborg.

Hij knielde naast het meisje neer om de kan water op te pakken en nam een paar flinke slokken voor hij de waterkan aan Horst doorgaf.

`Die griet leeft nog´, constateerde hij bijna onverschillig.

`Je hebt maar half werk geleverd, Horst´, voegde hij er grijnzend aan toe.

`Barst toch´, mompelde deze verongelijkt.

`Als er iemand is die denkt dat ik als soldaat vrouwen en meisjes ga vermoorden, dan zitten jullie er toch flink naast.

Daar begin ik niet aan, dat doen jullie zelf maar als het zonodig moet.´

`Maak je niet druk, kerel´, suste Helmuth de zaak.

`Ik had het ook niet gekund en misschien is het maar beter zo.

Nu kan Mannfred waarschijnlijk nog wat informatie uit haar loskrijgen waar wij ons voordeel mee kunnen doen.

Wij hebben geen van allen een idee over de sterkte van deze groep Russen en zij weet dat vast wel.´

Wolff had het machinepistool van de doodgeslagen Rus opgepakt, was ondertussen naar de deur gelopen en had voorzichtig naar buiten gekeken om de zien of er nog meer vijandelijke soldaten rondliepen.

`Niemand te zien´, meldde hij: `Er staan nog vijf houten blokhutten, maar voertuigen heb ik niet gezien.

Dit is volgens mij een kamp van Russische soldaten die na hun nederlaag de bossen zijn ingevlucht.

Wel het juiste moment om er vandoor te gaan lijkt mij.´

Mannfred goot wat water over het gezicht van het meisje, waarna ze haar ogen opsloeg.

Meteen drukte hij zijn hand op haar mond en begon in het Russisch tegen haar te praten.

`Als jij je rustig houdt en niet gilt zullen wij jou geen kwaad doen.

Wij willen alleen maar wat inlichtingen.

Maar als je probeert ons te verraden snij ik je zonder aarzelen de keel af, heb je dat begrepen?

Geen geluid dus als ik mijn hand van je mond haal.`

De angst stond in haar ogen te lezen toen ze heftig `ja´ knikte.

Mannfred haalde zijn hand weg, waarna het meisje rustiger werd en met beide handen naar haar pijnlijke keel tastte.

`Kan ik gaan zitten?´, vroeg ze even later met schorre stem, waarop Mannfred knikte en haar bij haar arm overeind trok.

`Hoeveel soldaten zijn er hier in het kamp en wat doen jullie hier?´

`Dit is een partizanenkamp´, antwoordde het meisje bereidwillig, `Mijn vader is hier ook.

Er zijn buiten mijn vader zestien soldaten in het kamp, plus een paar vrouwen om te koken en dergelijke.

De soldaten gaan regelmatig op pad om Duitse vrachtwagens en wachtposten te overvallen.

Dat gebeurt meestal bij de grote verbindingweg tussen Minks en Smolensk.´

Mannfred lichtte de anderen in en vervolgde: `Volgens mij hebben wij geen enkele kans om hier meer wapens te verzamelen en moeten we maken dat wij wegkomen.

Er zijn in ieder geval nog veertien man over en dat is teveel voor ons omdat wij ook te weinig wapens hebben.

We moeten dan wel haast maken en ook beslissen wat er met haar moet gebeuren.´

`Vastbinden en een prop in haar mond zodat wij genoeg voorsprong krijgen´, stelde Helmuth voor terwijl hij het meisje aankeek.

Zij leek te begrijpen dat er over haar lot werd overlegd en begon gejaagd tegen Mannfred te praten.

`Ik ken een redelijk veilige weg door de bossen.

Als jullie hiervandaan rechtstreeks naar het zuiden trekken in de richting van de hoofdweg, hebben de partizanen jullie binnen een paar uur opnieuw te pakken.

De leider is toch al van plan om jullie vandaag te vermoorden.

Als jullie mij meenemen en mij niets doen, zal ik jullie de weg wijzen!´

`En waarom wil jij ons nu opeens helpen?´, vroeg Mannfred met een achterdochtige blik in zijn ogen.

`Wie zegt mij dat je ons er niet in probeert te luizen?´

`Je moet mij geloven´, antwoordde ze, hem strak in de ogen kijkend.

`Mijn vader ligt zwaar gewond in één van de hutten en als hij dood gaat ben ik hier vogelvrij.

Dat is met een ander meisje van wie de vader gedood werd ook al gebeurd.

Zij gaat van hand tot hand omdat er niemand meer is om haar te beschermen.

En de leider heeft al aan anderen laten merken dat ik voor hem bestemd ben als mijn vader er niet meer is.

Ik smeek jullie, neem mij mee!

Mijn grootmoeder woont in Minks, daar wil ik graag naar toe.´

Mannfred legde het verhaal aan de anderen uit en na kort overleg besloot Helmuth dat ze haar mee zouden nemen.

`Ondanks het risico dat ze ons misschien wat ophoudt, hebben wij met iemand die de omgeving goed kent meer kans om de vijand niet meteen in de armen te lopen.

Ik heb het idee dat ze echt bang is en de boel dus niet belazert.

Laten wij het maar proberen en maken dat we wegkomen.´

Mannfred bracht met meisje op de hoogte en zei haar het brood mee te nemen voor onderweg.

Het doorzoeken van de twee dode Russen had nog een Duits Lüger-pistool en twee bajonetten opgeleverd.

En Wolff had tot zijn vreugde zijn eigen portefeuille met daarin zijn militaire zakboekje teruggevonden.

Het belangrijkste voor hem was dat ook de foto´s van zijn verloofde er nog in zaten.

`Een beetje weinig schietijzers om het tegen partizanen op te moeten nemen´, mopperde Horst.

Het meisje had het brood opgepakt, maar had ook gezien dat de wapens verdeeld werden.

`Ik weet waar jullie meer wapens kunnen vinden´, zei ze tegen Mannfred.

Deze keek haar onderzoekend aan.

`Hoe bedoel je?´

`De leider slaapt apart in een hut en daar liggen veel buitgemaakte Duitse wapens.

Na terugkomst afgelopen nacht heeft iedereen buiten de twee wachtposten flink wat wodka gedronken.

Dus iedereen slaapt nog wel even en de wachtposten liggen hier.´

Mannfred overlegde kort met de anderen.

`In orde, wijs ons de hut van die leider maar aan.

Maar als je probeert ons te bedonderen sterf jij in ieder geval als eerste en niet zo plezierig ook!´

Het meisje knikte zwijgend en liep na een gebaar van Mannfred voor hen uit naar één van de houten hutten.

In het kamp was inderdaad niemand te zien.

Toen ze voor de deur stonden fluisterde Mannfred tegen haar: `Ga jij als eerste naar binnen, voor het geval hij wakker is of wordt.

Als jouw verhaal klopt zal hij het alleen maar leuk vinden dat je komt en het zal zijn aandacht afleiden.

Probeer desnoods een beetje aardig voor hem te zijn en doe maar net alsof je hem wilt kussen.

Wij komen naar binnen als de kust veilig is of als hij echt wat met jou probeert, dus maak je geen zorgen.

Er kan je niks gebeuren en op die manier kunnen wij de zaak regelen zonder dat er geschoten wordt.´

Het meisje knikte, haalde diep adem en opende zachtjes de deur.

De Rus lag op bed en sliep nog toen het meisje zich zachtjes over hem heen boog.

Juist op dat moment ontwaakte de man en hij strekte meteen zijn hand uit naar het zware Nagan pistool dat naast zijn bed lag.

Die beweging stopte toen hij het meisje herkende en hij grijnsde tegen haar.

`Zo djaevuschka (= Russisch voor meisje), wordt je toch nog verstandig en kom je eindelijk mijn bed delen?´

Het meisje glimlachte vriendelijke en streek hem met haar hand over zijn haar.

Begerig strekte de Rus zijn handen naar haar uit en pakte het meisje stevig bij de borsten vast om haar naar zich toe te trekken.

Dat was het laatste wat hij in dit leven deed.

Te laat zag hij het flitsende mes vanuit zijn ooghoeken en voor hij kon reageren stak het dwars door zijn hals.

Meer dan een rochelend geluid kon hij niet uitbrengen.

Zijn verbaasde blik zag het harde gezicht van de Duitse soldaat, die het mes met een snelle beweging terugtrok en het meteen voor de tweede maal in zijn nek ramde, langzaam voor zich vervagen terwijl hij geluidloos stierf.

Het meisje was vol afgrijzen achteruit gedeinsd.

`Het zou zonder schieten gebeuren´, bracht ze verwijtend uit.

Mannfred veegde geroutineerd zijn mes weer schoon: `Dat klopt en dat is ook precies wat er gebeurd is.

Je dacht toch niet dat we hem na dit bezoekje levend achter zouden laten, of wel soms?´, reageerde hij bot.

Ondertussen pakte hij het zware Nagan pistool van de dode Rus en stak het tussen zijn riem.

Van haar stuk gebracht door deze ijskoude reactie deed het meisje er verder het zwijgen toe.

De hut werd snel doorzocht op wapens en die bleken inderdaad in ruime mate voorhanden.

Het waren vooral Duitse wapens zoals het meisje gezegd had.

Iedereen bewapende zich royaal en voorzien van voldoende proviand, veldflessen en munitie verlieten ze even later gehaast het partizanenkamp.

Het vele wapentuig gaf op voorhand een gevoel van veiligheid, met daarbij de wetenschap dat ze zich tenminste weer zouden kunnen verdedigen.

Het Russische meisje wees de weg, nadat Mannfred haar nogmaals had gevraagd of ze zeker wist dat ze mee wilde gaan, omdat ze haar vader daardoor vermoedelijk nooit meer terug zou zien.

Het verdriet stond in haar ogen toen ze antwoord gaf.

`Ik kan nu niet anders meer.

Die drie doden kan ik niet uitleggen terwijl ik het zelf overleefd heb en mijn lot stond toch al vast.´

`Goed, wijs ons de weg maar en zodanig dat wij als het enigszins kan geen partizanen tegen komen.

Wij moeten ook naar Minsk dus dan kom jij daar ook wel terecht als alles een beetje goed gaat.´

Lopend over allerlei wildpaadjes lieten ze het partizanenkamp in hoog tempo achter zich.

Opgelucht omdat ze aan de partizanen ontsnapt waren, hoewel niemand er aan twijfelde dat die de achtervolging zouden inzetten.

Helmuth nam automatisch de leiding weer over en hield er een werkelijk moordend tempo in.

Maar het was ook de angst voor de partizanen die het tempo hoog hield.

Pas toen het meisje begon te struikelen van vermoeidheid liet hij halt houden voor een korte rustpauze.

`Godallemachtig´, pufte Horst, `Dit is niet vol te houden.

En die meid heeft er waarschijnlijk ook allang spijt van dat ik haar niet gewurgd heb´, voegde hij er grijnzend aan toe.

`Die kan al helemaal niet meer.´

Allen keken naar het meisje dat uitgeput in het gras lag.

`Laten we maar meteen van het moment gebruik maken om wat te eten´, adviseerde Helmuth.

`Wij moeten ervoor zorgen dat we voor de duisternis invalt zo ver mogelijk van dat Russenkamp verwijderd zijn.

In het donker kunnen we toch niet verder en dan is er nog tijd genoeg om te rusten dacht ik zo.´

Mannfred vertaalde de woorden van Helmuth in het Russisch.

Tijdens het eten van het harde brood met wat plakken spek werd er niet gesproken.

Iedereen was doodop en te moe voor een gesprek.

Na slechts een half uur rust stond Helmuth al weer ongeduldig op.

`Vooruit lui, we hebben haast vandaag.

Niemand weet hoe snel die inboorlingen kunnen zijn en tegen dertien man op eigen terrein hebben wij niet echt veel kans.

Buiten dat, het is niet uitgesloten dat die lui denken dat wij dat grietje als gevangene hebben meegenomen en dat kan ze zo kwaad gemaakt hebben dat het voor hen een extra aansporing is om ons te pakken te nemen.´

Wolff kwam moeizaam overeind.

`Klopt, maar vergeet daarnaast die drie dode Iwans niet, waar hun leider ook bij gerekend moet worden en dat ook nog in hun eigen kamp.

Dat zullen ze waarschijnlijk nog veel erger vinden.´

Meer aansporing was niet nodig en de vermoeidheid verdringend trokken ze gehaast verder.

Tijdens het lopen werden steeds de wildpaden aangehouden en probeerden ze zo min mogelijk sporen achter te laten door erop te letten geen takken te knakken.

Ook werd enkele malen van richting veranderd, hoewel dat veel tijd kostte.

Nadat het meisje een paar maal was gestruikeld doordat ze met haar lange plattelandsrok aan de struiken was blijven haken pakte Mannfred haar bij de arm.

`Zo laten we teveel sporen achter en dit schiet niet op´, zei hij.

`Ik zal een stuk van jouw rok afsnijden zodat hij wat korter wordt, zo´n ding tot op je enkels is te onhandig hier in de rimboe.´

Het meisje protesteerde, maar Mannfred trok zijn mes.

`Blijf staan, dan kan ik er een rechte strook afsnijden, net onder de knie.

Dat loopt veel gemakkelijker!

Je hebt trouwens laarzen aan dus het maakt geen donder uit.´

Het meisje probeerde hem weg te duwen: `Nee, dat wil ik niet, ga weg!´

Mannfred keek geërgerd en maakte korte metten.

Na een kletsende slag in haar gezicht staakte ze haar verzet en sneed hij de rok net boven haar laarzen af.

Horst protesteerde tegen het harde optreden van Mannfred, maar Helmuth onderbrak hem: `Niet mee bemoeien kerel want hij heeft gewoon gelijk, ze bleef steeds vaker haken en struikelen.

Opschieten en zo min mogelijk sporen achterlaten is de boodschap en daar hoort dit absoluut bij.

Die meid dacht zeker dat hij haar wilde aanranden of zo.´

Mannfred was weer overeind gekomen: `Zo zal het een stuk beter gaan´, zei hij, `En daar gaat het alleen maar om´.

Hij vertaalde deze opmerking ook in het Russisch en voegde er aan toe dat ze verder moesten.

Het meisje gaf geen antwoord maar pakte de strook stof van de grond op en stak die in haar rugzak om daarna zonder een woord verder te lopen.

Mannfred liep kort achter haar en daarop volgden de anderen in rij.

Af en toe controleerde hij op zijn kompas of het meisje wel de juiste richting aanhield, maar zijn wantrouwen jegens haar was al grotendeels verdwenen.

Wel bleef hij haar voortdurend aansporen om het tempo zo hoog mogelijk te houden.

Ondertussen hielden ze allen de omgeving scherp in de gaten.

Uur na uur marcheerde de groep door en pas nadat de schemering was ingevallen gaf Mannfred de anderen te kennen dat het meisje aan het einde van haar krachten was, zodat er een plaats om te overnachten gezocht diende te worden.

Zonder uitzondering reageerden de anderen opgelucht en stemden ermee in, waarna ze het wildpad verlieten en dwars door het struikgewas verder trokken om een veilige rustplaats te zoeken.

Onder een paar grote bomen vonden ze een met gras begroeid stukje grond tussen de struiken, waarvan Mannfred dacht dat het een geschikte plaats was om te overnachten.

De hele groep liet zich in het gras vallen en maakte het zich gemakkelijk.

De resten van de proviand werden aangesproken en na het eten was het al bijna donker in het bos.

Horst slaakte een diepe zucht: `Niet te geloven wat wij hier in een paar dagen tijd meemaken.

Kom je net uit vijandelijk gebied en twee dagen later ben je weer net zover, maar dan zonder sergeant Fritsche en zijn mannen.

Met hem erbij zou ik me een stuk prettiger hebben gevoeld.

Ik ben kapot en volgens mij is het een wonder dat dit grietje het zolang heeft volgehouden.

Dat mag je haar ook wel even vertellen Mannfred, het is in ieder geval wat aardiger dan een klap voor haar kop.

En wees eerlijk, ze heeft ons niet belazerd en met alles woord gehouden.

Het feit dat wij nu zwaar bewapend zijn hebben we ook aan haar te danken.´

Wolff stemde in: `Ik moet toegeven dat Horst gelijk heeft en het lijkt mij nogal een jong kind, dus een beetje menselijkheid is hier wel op zijn plaats vind ik.´

Ook Helmuth, die languit op zijn rug lag met een rugzak als kussen en zijn ogen al gesloten had reageerde.

`Die jongens hebben gelijk, Mannfred.

Het feit dat jij inmiddels een ervaren slachter begint te worden houdt niet in dat je iedereen zo hard hoeft aan te pakken.

Dat kind heeft vandaag verschrikkelijk haar best gedaan en dat mag best wel even gezegd worden.

Wij weten niet eens hoe ze heet en wat ze daar deed.´

Mannfred keek de groep rond en haalde zijn schouders op.

`Mij best, ik wilde alleen maar opschieten en haar het lopen wat gemakkelijker maken.´

Wolff lachte spottend: `Ja dat geloof ik wel, alleen breng jij dat zo soepel dat zo´n kind meteen denkt dat ze aan de beurt is.

Maar wij kunnen niet met haar lullen, dus aan jou de taak om haar eenzaamheid wat te verminderen.

Loyaliteit en vertrouwen kun je er nu eenmaal niet met geweld in rammen.´

Horst kwam moeizaam overeind, ging naar het meisje toe en gaf haar met een glimlach op zijn gezicht zijn veldfles.

Het meisje zat met haar rug tegen een boom en pakte na een korte aarzeling de veldfles aan.

`Bedankt voor alles wat jij vandaag voor ons hebt gedaan, dat zal ik in ieder geval nooit vergeten´, zei hij vriendelijk.

Hij liep weer terug naar de plaats waar zijn rugzak lag en ging weer liggen.

`Vertaal dat maar even Mannfred.´

Mannfred ging dichter bij het meisje zitten en zei tegen de anderen: `De boodschap is wel duidelijk, ik zal mijn best wel even doen.

Ik zal daarbij ook meteen de eerste paar uren wacht draaien, dan kunnen jullie vast wat slaap inhalen.

Er zal sowieso de hele nacht iemand op wacht moeten staan.´

`Daar heb je gelijk in´, antwoordde Helmuth zonder zijn ogen open te doen.

`Tegen de tijd dat jij het wacht houden zat bent maak je mij maar wakker, dan neem ik het wel van je over.´

Mannfred richtte zijn aandacht op het meisje.

`Mijn kameraden wilden je bedanken voor jouw hulp vandaag, daar zijn ze erg blij mee en ze stonden erop dat ik je dat zou vertellen.

En dat geldt natuurlijk ook voor mijzelf.

Het spijt me van die klap in je gezicht, maar ik wilde je het lopen door het struikgewas alleen maar wat gemakkelijker maken en wilde ook geen tijd verliezen.

Dat had ik beter anders kunnen aanpakken, maar na wat wij de laatste dagen hebben beleefd ben ik een beetje kort in mijn reacties.

De kameraden vroegen mij ook hoe je eigenlijk heet en wat je daar in dat partizanenkamp deed.

Je moet niet bang zijn voor ons, wij zijn op de vlucht en willen naar Minsk of in ieder geval zo snel mogelijk onze eigen troepen bereiken.

En wij zorgen er echt wel voor dat jij ook in Minsk komt.´

Hij onderbrak zijn betoog en keek het meisje rustig aan, haar reactie afwachtend.

Het duurde even voordat het meisje antwoord gaf, maar Mannfred liet de stilte rustig voortduren tot ze begon te praten.

`Mijn naam is Jelena en ik ben zeventien jaar oud.

Toen de oorlog ons dorp bereikte ben ik samen met mijn vader de bossen in gevlucht omdat hij bij de militie was en wij gehoord hadden dat de Duitsers alle militieleden doodschoten.

Daarom heeft mijn vader zich aangesloten bij de partizanen, hoofdzakelijk omdat wij nergens anders heen konden.

Vorige week is mijn vader ernstig gewond geraakt bij een overval op Duitse vrachtwagens en het is wel zeker dat hij aan zijn verwondingen zal sterven.

Dat was ook de reden waarom ik wilde vluchten.

Ik heb al verteld wat dat andere meisje is overkomen nadat haar vader in een gevecht met jullie gevallen was.

En de leider had in het kamp al rondverteld dat ik van hem zou zijn zodra mijn vader er niet meer was.

Mijn moeder is al jaren gelden gestorven en daarom wilde ik naar mijn grootouders in Minsk.

De leider, Wassily, was een wreed en hardvochtig man, een slecht mens.

Ik was vanaf de eerste dag al bang voor hem.

Hij had ook al gezegd dat jullie vandaag doodgemarteld zouden worden.

Dat is al eens eerder met twee gevangen genomen Duitse soldaten gebeurd en dat was gruwelijk om te horen.

Gezien heb ik het niet eens want dat wilde ik niet.

Als jullie mij niet meegenomen hadden zou ik toch wel gevlucht zijn nadat jullie die bewakers hadden gedood.

Dat was ook voor mij een kans geweest om weg te komen.

Jullie hebben een risico genomen door mij de weg te laten wijzen, maar vergeet niet dat ik mijn hele bestaan aan een stel vreemde soldaten heb moeten toevertrouwen, dus is het niet zo vreemd dat ik bang werd toen jij aan mijn rok wilde gaan snijden.

Ik ben eigenlijk min of meer aan jullie overgeleverd, want jullie zijn met vier kerels en ik ben maar een meisje alleen.´

Het meisje keek hem in het schemerdonker aan.

Mannfred lachte vreugdeloos: `Zo had ik het niet eens bekeken.

Maar dat met die kerels valt wel mee hoor.

Ik ben pas achttien jaar oud en de anderen zijn allemaal bijna net zo oud.

Bijna jongens nog dus, maar ik heb in drie dagen tijd met mijn eigen handen wel vier mensen gedood.

Alleen maar om samen met mijn vrienden in leven te kunnen blijven.

En één van ons is een paar dagen geleden gesneuveld, wij waren eigenlijk altijd met zijn vijven.

Maak je maar geen zorgen over ons, niemand van ons zal jou iets aandoen.´

Mannfred keek haar aan en vroeg vervolgens: `Maar vond je het niet erg dat je geen afscheid hebt kunnen nemen van je vader?

Ik heb je toch gezegd dat je hem vermoedelijk nooit meer terug zult zien.´

Het meisje gaf hem geen antwoord.

In de stilte die viel hoorde hij haar zachtjes huilen.

Een kort ogenblik wist hij niet hoe hij reageren moest, maar uit een onverwacht gevoel van medelijden schoof hij zonder na te denken naar het meisje toe en sloeg zijn arm om haar schouders.

Dit kleine menselijke gebaar maakte het alleen maar erger en hij voelde haar lichaam schokken onder een heftige huilbui.

Mannfred trok haar tegen zich aan en het meisje begroef haar gezicht in zijn tuniek om het snikken te smoren.

Met zijn vrije hand streelde hij over haar haren en bleef ondertussen maar herhalen dat het allemaal wel goed zou komen.

Na een tijdje werd het meisje weer wat rustiger en maakte zich van hem los.

`Probeer wat te slapen´, raadde hij haar aan, `Ik moet nog een paar uren de wacht houden en morgen wordt het weer een zware dag.´

Het meisje knikte zwijgend en ging op haar zij op de grond liggen met haar rugzak als kussen.

Mannfred stond op en liep naar de anderen om zijn machinepistool te pakken, waarna hij vervolgens met zijn rug tegen een boom vlak bij haar ging zitten om de wacht te houden.

Hij luisterde naar de geluiden van de natuur en rook de geur van het bos.

Ondertussen nadenkend over wat er gebeurd was, over hun kansen en over zijn medelijden met wat hij altijd een ´Oostmens´ had genoemd, de soort waar hij toch eigenlijk een hekel aan had.

Na een paar uren werd het wat frisser en vochtiger in het bos door de neerslaande dauw.

Hij huiverde, ondanks het feit dat het beslist niet koud was.

Even later stond hij op, trok zijn tuniek uit en legde die als een deken over het meisje heen.

Mannfred voelde zich nog helemaal niet slaperig en bleef de wacht houden tot het bijna weer licht begon te worden.

Pas toen wekte hij Helmuth, zodat hij zelf ook nog even kon rusten.

Nadat deze slaperig overeind was gekomen ging Mannfred in de buurt van het meisje in het gras liggen en viel als een blok in slaap.

Het was al behoorlijk licht toen Helmuth overeind kwam om Wolff en Horst te wekken.

Hierdoor werd het meisje ook wakker.

Ze ontdekte de tuniek waarmee ze toegedekt was en zag de Russisch sprekende Duitse soldaat vlak naast haar liggen.

Ze rekte zich uit en ging zitten.

Voor ze opstond legde ze voorzichtig de tuniek over de slapende soldaat naast haar heen.

Helmuth stond naar haar te kijken en gebaarde haar naar de anderen toe te komen om te eten.

Middels gebaren, alsof hij met zijn wapen op wacht stond en wijzend naar de zon en naar zijn slapende kameraad, probeerde hij haar duidelijk te maken dat Mannfred de hele nacht de wacht gehouden had.

Wolff reikte haar zijn mes aan zodat ze haar brood en spek kon snijden.

Tijdens het eten probeerden ze middels gebaren en een paar woorden met haar te communiceren.

Iedereen deed zijn best om vriendelijk over te komen en het meisje leek in ieder geval te begrijpen dat ze welkom was.

`Het valt niet mee om met Russen te communiceren´, lachte Wolff, `Nog een geluk dat die slapende bruut goed Russisch spreekt.

Anders hadden wij nog veel verder in de problemen gezeten.´

Horst schoot in de lach: `Als ik hem straks vertel dat jij je boezemvriend een bruut noemt hebben jullie vandaag in ieder geval weer genoeg stof om tegen elkaar te mekkeren.´

Helmuth maakte een afwerend gebaar: `In hemelsnaam Horst, dat gelazer tussen die twee hoef ik hier midden in vijandelijk gebied toch niet aan te horen.

Maak alsjeblieft geen slapende honden wakker en houd je kop.´

`Haha´, lachte Wolff, `Dat zal ik aan Mannfred vertellen.

Nou ben jij ook eens aan de beurt vriendje!

Houdt die arme jongen de hele nacht de wacht voor jou en dan noem jij hem een hond terwijl hij ligt te slapen.

Nee, dat is pas gemeen.´

De bemanning viel weer in hun oude omgangspatroon en dit was een teken dat de spanningen van het afgesneden zijn aan het verdwijnen waren.

Het meisje zat belangstellend toe te kijken en ondanks het feit dat ze er niets van kon verstaan, begreep ze wel dat deze soldaten ook vrienden waren en dat de spanningen en de rivaliteit die altijd in het partizanenkamp hingen hier geen rol speelden in de onderlinge omgang.

Het leken op dit moment meer uitgelaten jongens dan de fascistische Duitse moordenaars die in de propaganda steeds genoemd werden.

Ze lachte dan ook vrolijk mee toen Helmuth een scheut water uit zijn veldfles over de slapende Mannfred liet kletteren.

Die schoot met zijn pistoolmitrailleur in de aanslag overeind terwijl zijn kameraden schaterden van de lach.

Woest smeet hij het wapen van zich af.

`Scheisse, zelfs midden tussen die verdomde Russen moeten ze die stomme kazernegrappen nog uithalen.´

Quasi woedend schudde hij zijn vuist richting de anderen.

`Stelletje zwijnen, ik ga nog eens een keer met jullie op een bedrijfsuitje!´

Toen hij de glimlach van het meisje zag liet hij verrast zijn vuisten zakken.

Een brede grijns trok over zijn gezicht toen hij in het Russisch zei: `Dit is nu het gevreesde Duitse leger.

Je kunt nu met eigen ogen zien dat het niet meer dan een stelletje debiele kinderen zijn.

En daar ben jij dan bang voor geweest.

Het is gewoon een kleuterschool die verdwaald is op schoolreisje.´

Vrolijk reageerde ze: `Wij wisten niet eens dat jullie Duitsers lachen konden.

Maar ik moet toegeven dat ik me al een stuk minder bedreigd voel nu ik dit gezien heb.´

`Hé slijmerd´, kwam Wolff ertussen, `Laat ons ook even meegenieten van jullie onderonsjes.

Jouw uitstapje in Kozakkenland begint volgens mij al aardig op het tripje van Untersturmführer von Losswitz te lijken. (zie `Kanonnenvlees´)

Ik vind niets zo erg als buitengesloten worden terwijl ik midden tussen de vijandige Sovjets moet rondrennen en mijn beste vriend het in het geniep een beetje met de vijand begint aan te leggen.´

`Nu je het zo zegt´, lachte Horst, ´Ik kreeg ook al een beetje het gevoel dat onze ijzervreter een beetje begint te ontdooien omdat hij ontdekt heeft dat die partizanenmeid minder lelijk is dan wij allemaal dachten.´

Hij schoot in de lach: `Ik moet eerlijk zeggen kerel, ze voelde best wel prettig aan toen ik haar gisteren probeerde te wurgen.

Als ik geweten had dat ik jouw nieuwe vriendinnetje aan het wurgen was had ik natuurlijk wel wat eerder opgehouden met knijpen.´

Mannfred kleurde wat toen hij op verzoek van Helmuth het hele gesprek probeerde te vertalen, nadat de anderen uitgelachen waren over haar opmerking dat Duitsers niet konden lachen.

Maar het meisje glimlachte alleen maar over de toespelingen van de anderen.

`Volgens mij vermaken jullie je onderling wel aardig, maar ik denk dat de partizanen ondertussen steeds dichterbij komen en ook de andere groepen in de buurt al hebben gewaarschuwd.´

Toen deze opmerking vertaald was werd Helmuth meteen weer ernstig.

`Ze heeft groot gelijk, wij staan hier een beetje slap te zwetsen terwijl de jagers steeds dichterbij komen.

We breken meteen op en gaan verder in westelijke richting.

Dan wil ik na een lange omtrekkende beweging morgen proberen weer bij de rolbaan terug te komen zonder dat wij opgewacht worden door een zootje Iwans, die tussen het bos en de rolbaan op ons liggen te loeren.

Dus jongens, oppakken en wegwezen in dezelfde linie als gisteren.

Met zo min mogelijk geluid en ondertussen goed uit je doppen blijven kijken, zodat we niet in een hinderlaag rennen.´

Mannfred vertaalde de opmerkingen van Helmuth en binnen vijf minuten waren ze weer onderweg.

Het meisje liep samen met Mannfred weer voorop en de anderen kwamen er in ganzenpas achteraan.

De rustpauzes werden gedurende de hele dag zo kort mogelijk gehouden en gesproken werd er weinig.

De hele groep was zich weer duidelijk bewust van de gevaren die er onderweg te verwachten waren.

Het drukkend warme weer maakte de tocht extra zwaar.

Hijgend en zwetend baanden ze zich een weg door het uitgestrekte en hier en daar moeilijk doordringbare bosgebied.

Wel stootten de anderen elkaar aan toen ze zagen dat Mannfred bij het oversteken van een brede beek via een omgevallen boomstam, de hand van het meisje vasthield om haar te helpen.

Hetzelfde was al eerder gebeurd bij het afdalen van een vrij steile helling.

`Als dat grietje hulp nodig heeft hier in de natuur dan heb ik dat ook´, gniffelde Wolff tegen de anderen.

`Die slijmerd probeert met dat kind aan te pappen, let op mijn woorden!

Ons blokje beton begint last te krijgen van menselijke gevoelens.´

`Dat denk jij´, zei Horst gevat, `Bij ons noemen ze zoiets hormonen.´

Twee keer moesten ze in dekking gaan omdat er in de buurt mensen voorbij trokken, maar te zien kregen ze niemand.

Helmuth wilde voor alles voorkomen dat ze door iemand gezien zouden worden.

Het begon al weer te schemeren toen Helmuth de dodelijk vermoeide groep aangaf dat het voor die dag genoeg was geweest.

Ze zochten weer een schuilplaats voor de nacht op en na het opeten van de laatste voorraden zakten de soldaten onderuit om te gaan slapen.

Mannfred zou weer de eerste wacht nemen, maar niet langer dan een paar uren, zodat hij ook aan zijn rust zou komen.

Daarna zou Horst het van hem overnemen.

Het meisje Jelena was vrijwel meteen na het eten in slaap gevallen.

Ze lag op korte afstand van de plek waar Mannfred zat, met haar halflange bruine haren voor een deel over haar gezicht hangend.

Mannfred bestudeerde haar aandachtig, net zoals hij onderweg al had gedaan.

Dat hij het kordate en dappere meisje aantrekkelijk vond had hij voor zichzelf allang vastgesteld.

Net zoals het feit dat er na vandaag meer was tussen hen, onuitgesproken maar gevoelsmatig duidelijk aanwezig.

En haar lange onderzoekende blikken hadden hem in zijn gevoel bevestigd.

Hij nam zich in stilte voor om haar morgen te vragen of hij haar in Minsk kon bezoeken.

Na enkele uren wekte hij Horst om de wacht van hem over te nemen en ging net zoals de voorgaande nacht naast het meisje liggen.

Omdat het kouder was dan de nacht ervoor dekte hij haar weer met zijn tuniek toe voor hij ging liggen en daarbij merkte hij dat ze niet sliep.

`Slaap je niet?´vroeg hij zachtjes.

`Nee´, kwam het fluisterende antwoord, `Ik werd wakker omdat ik koud geworden ben.´

Mannfred aarzelde even: `Als je het aandurft kun je bij me komen liggen, dan heb je het warmer.´

Het bleef even stil, maar toen schoof ze dichterbij en kwam bij hem liggen.

`Ik ben niet bang voor jou, Duitser´, zei ze zachtjes terwijl ze de tuniek voor een deel over hem heen legde.

Hij sloeg zijn arm om haar heen en trok haar tegen zich aan.

`Zo wordt je warmer en ik kan redenen genoeg bedenken waarom jij bang zou moeten zijn.´

Omdat er geen antwoord kwam lagen ze een tijdje stil tegen elkaar aan.

`Wat zou je ervan vinden als ik je in Minsk kom opzoeken?´, vroeg Mannfred na een poosje.

`Hoezo Minsk?´, klonk het plagend.

`Veel dichterbij dan nu kun je toch niet komen dacht ik zo.

Jullie Germanski zijn toch een vreemd volk.´

Mannfred draaide zijn hoofd naar haar toe: `Jij durft inderdaad wel.´

Hij schoof zijn hand achter haar hoofd, boog zich naar haar toe en kuste haar zachtjes op haar mond.

Zodra hij merkte dat ze dat toeliet werden zijn kussen heftiger en toen ze zijn kus beantwoordde trok hij haar steviger tegen zich aan.

Terwijl ze elkaar bleven kussen tastte hij met zijn andere hand naar haar borsten en begon die te strelen.

Maar toen hij zijn hand onder haar rok liet glijden duwde ze zijn hand terug.

Ze bleven elkaar kussen en strelen, waarbij het meisje ook actief werd.

Na een tijdje probeerde Mannfred het nogmaals nadat hij zijn knie tussen haar benen had geschoven en opgewonden betastte hij haar broekje en haar kruis.

`Niet doen´, fluisterde ze hijgend.

Maar hij zette door en liet zijn vingers langs haar lies in haar broekje glijden en bevoelde haar vochtige intieme delen.

Het meisje probeerde vergeefs de hand in haar kruis weg te duwen.

`Alsjeblieft, niet doen´, klonk het smekend, `Je hebt me beloofd dat je mij niets zou doen. Niet tegen mijn zin.´

Mannfred onderzoekende vingers waren juist daar aangekomen waar hij wilde zijn.

`Alsjeblieft, ik smeek het je, het is nog te vroeg.´

In haar stem begon angst door te klinken.

Het kostte hem duidelijk moeite om zich te beheersen, maar na een korte aarzeling trok Mannfred zijn hand terug.

`Sorry´, bracht hij hees uit, `Je hebt gelijk.

Het gaat te snel en ik heb je inderdaad mijn woord gegeven.

Ik wil graag verder, maar alleen als jij ook zover bent.

Je bent pas zeventien, dat was ik in het vuur van het spel even vergeten.

Ben je nu boos op me?´

Het meisje sloeg haar armen om zijn hals en kuste hem zachtjes op de mond.

`Natuurlijk niet, malle Duitser, maar het gaat allemaal wat te snel voor mij.

Heb een beetje geduld met me.´

Mannfred streelde haar over haar gezicht en haar haren.

`Natuurlijk heb ik dat, hoewel het op sommige momenten niet echt gemakkelijk is om niet aan je gevoelens toe te geven.

Ik geloof dat ik van je hou en ik kan wachten als het moet.

Maar dan ook alleen als het echt moet´, voegde hij er met nadruk aan toe terwijl hij haar in de ogen keek.

Ze kuste hem opnieuw en streelde door zijn haar: `Dat is lief van je´, fluisterde ze in zijn oor, `En het zal de moeite van het wachten waard zijn, dat beloof ik je.´

Na een tijdje kussen en strelen vielen Mannfred en Jelena in elkanders armen in slaap.

Zo trof Wolff het tweetal aan op het moment dat hij ze wilde wekken.

Hij knielde naast Mannfred en schudde hem zachtjes bij zijn schouder.

`Wakker worden jongelui.

De wrede wereld wacht op jullie en het wordt vandaag een belangrijke dag voor ons.´

`Lazer op´, grijnsde Mannfred die meteen wakker was, `Ik neem vandaag een vrije dag en onze gids denkt er net zo over.´

Het meisje kleurde toen ze Wolff aankeek, maar bleef rustig tegen Mannfred aan liggen.

Wolff lachte begripvol: `Zoals het een echte heer betaamt zal ik mij terugtrekken, zodat jullie ongestoord op kunnen staan.

Maar wel opschieten graag, Helmuth wil ook vandaag op tijd vertrekken.´

Mannfred vertaalde zijn opmerking terwijl Wolff zich omdraaide en naar de anderen terugliep.

Die hadden van een afstandje toegekeken en grijnsden breed toen het tweetal aanschoof bij de rest.

In eerste instantie maakte niemand er een opmerking over, hetgeen Mannfred achterdochtig maakte.

Hij keek Wolff vragend aan toen deze zijn veldfles aan het meisje gaf.

Deze grijnsde breed en zei: `Het spijt me voor je, eikel.

Maar er zijn geen flauwe grappen op voorraad vandaag.

Ik kan jullie hoogstens alle geluk toewensen, mede uit naam van de anderen en wij staan erop dat je dit meteen in het Russisch vertaalt.´

Mannfred lachte ontspannen en het meisje glimlachte even later ook toen ze hoorde wat er gezegd was.

De groep besloot meteen op te breken, want te eten hadden ze toch niets meer en vandaag wilden ze de rolbaan weer opzoeken om eindelijk contact met de eigen troepen te kunnen maken.

Ze gingen ervan uit dat ze de partizanen afgeschud hadden en voldoende ver naar het westen getrokken waren om nu in rechte lijn naar de rolbaan te kunnen trekken zonder op de mannen uit het kamp van Jelena te stuiten.

Ditmaal gingen de anderen voorop en liepen Mannfred en het meisje achteraan.

Helmuth hoefde alleen maar zijn kompas in zuidelijke richting te volgen om bij de rolbaan uit te komen.

Het beloofde weer een warme en zonnige dag te worden.

Mannfred en het meisje voelden zich gelukkig en liepen op sommige vlakke stukken hand in hand.

Na een paar uren lopen namen ze de eerste rustpauze en Jelena ging dicht tegen Mannfred aan zitten.

Ze zaten iets van de anderen af, zodat die niet konden horen wat ze bespraken.

Het meisje gaf hem een kus in zijn hals en fluisterde: `Jij hebt vannacht je woord gehouden en je ingehouden, dat vond ik heel lief van je.

Waar wij vannacht zullen slapen weet ik ook nog niet, maar waar het ook is, vannacht ben ik van jou.

Deze nacht wil ik mij ook echt helemaal aan jou geven!´

Mannfred keek haar aangenaam verrast aan.

`Weet je dat heel zeker?´

Het meisje knikte met stralende ogen.

`Beslist, ik vond het vannacht ook best wel moeilijk, want een deel van mij wilde het best wel maar aan de andere kant was ik nog onzeker en wilde ik ook graag weten of jij je woord tegen mij zou houden ondanks de spanning.

Want als je doorgezet had, had ik je niet tegen kunnen houden.

Waarschijnlijk had ik uiteindelijk zelf ook wel toegegeven, maar dan was ik achteraf misschien ook wel wat teleurgesteld geweest.

Nu weet ik het heel zeker, vannacht wil ik helemaal van jou zijn.´

Mannfred lachte gelukkig: `Het feit dat jij je er prettiger bij voelt maakt dat dit ene nachtje wachten absoluut helemaal de moeite waard is geweest.

Ik ben de gelukkigste jongen die er op dit moment in de Sovjet-Unie rondloopt en voor alle verdere problemen vinden wij samen wel een oplossing.

Alles komt goed, dat beloof ik je.´

Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar langdurig op haar mond.

Een kus die pas eindigde toen de spottende stem van Wolff tot hen doordrong.

`Kom liefjes, de anderen zijn al vertrokken omdat jullie niets meer willen horen als jullie geroepen worden.

Opschieten en aansluiten, vanavond in Minsk is er nog tijd genoeg voor dergelijke oefeningen.´

Lachend stonden ze op en liepen achter Wolff aan.

Na een paar uur marcheren bereikte de groep een smal bospad en na kort overleg besloten ze dit pad te volgen, omdat Jelena aangaf dat het pad naar de rolbaan zou voeren.

Helmuth bleef met Horst en Wolff kort achter zich voorop lopen, terwijl Mannfred en Jelena een klein eindje achterop liepen.

Druk fluisterend over hun plannen voor de nabije toekomst en genietend van elkanders aanwezigheid.

Plotseling stak Helmuth zijn hand op, het teken waarop allen bleven staan.

De absolute stilte viel op, er was geen vogel meer te horen.

Mannfred riep: `Dekking!´ en wilde het meisje bij de arm grijpen.

Bijna op hetzelfde moment kraakte een geweerschot door de stilte en werd het meisje tegen Mannfred aangeslingerd.

Die greep haar om haar middel en trok haar mee de struiken naast het pad in. Daar liet hij haar voorzichtig op de grond zakken.

Ook de anderen lieten zich vallen en rolden in dekking.

Mannfred rolde het meisje op haar zij en zag een gapend gat op haar rug, midden op haar rechterschouderblad.

Veroorzaakt door een explosieve kogel zoals de Russen die vaker gebruikten, hoewel dat strijdig was met het volkerenrecht.

Het bloed stroomde uit de afzichtelijke verwonding.

Hij gaf een schreeuw: `Wolff, breng verband!´

Het meisje liet hij met haar bovenlichaam op zijn schoot zakken en hij ondersteunde haar hoofd voorzichtig met zijn rechterarm.

Ze keek hem aan en fluisterde nauwelijks verstaanbaar: `Mannfred…..ik heb….er zo´n spijt van….dat ik…..vannacht….wilde wachten.´

Het ademen ging haar moeilijk.

`Rustig maar´, zei Mannfred tegen haar, `Wij zullen je verbinden en dan komt alles weer goed!´

Jelena´s ogen vulden zich met tranen terwijl ze zachtjes haar hoofd schudde.

`Wees niet….verdrietig…..ik hou…..van je.

Alsje…blieft…..nog een……kus´, mompelde ze.

Terwijl de wanhoop in hem opsteeg boog hij zich over haar heen en kuste haar zachtjes op haar mond.

Er ging op dat moment een lichte rilling door haar lichaam en toen hij opkeek zag hij dat de glans uit haar wijd opengesperde ogen was verdwenen.

Een enkele traan rolde nog langzaam vanuit haar ooghoek over haar wang naar beneden.

Hij besefte dat het meisje dood was.

`Oh god, laat het niet waar zijn´, kreunde hij terwijl hij haar lichaam stevig tegen zich aandrukte.

Wolff was ondertussen kruipend naar hem toegekomen en zag het intense verdriet in de ogen van zijn kameraad.

Die wierp zijn hoofd achterover en een bijna dierlijke kreet van woede en wanhoop schalde door het bos.

Hij liet het lichaam van het meisje voorzichtig op de grond zakken en keek Wolff aan met een blik die deze nooit eerder bij zijn vriend had gezien.

Mannfreds gezicht was als uit steen gehouwen en zijn ogen spuwden vuur.

`Blijf hier, ik ga die verdomde sluipschutter de darmen uit zijn lijf trekken.

En ik maak iedereen af die mij probeert tegen te houden.´

Wolff greep zijn vriend bij de arm, maar zag aan diens blik dat woorden hier geen zin meer hadden.

`Best, maar ik ga met je mee en we doen geen overhaaste dingen.

Daar wachten die lui alleen maar op!´

Mannfred keek hem alleen maar aan, schudde de hand van zijn arm en gleed de struiken in.

Wolff riep naar de anderen: `Wij gaan achter die schutter aan, kom over links en gebruik handgranaten, maar pas op dat je ons niet wegblaast!´

Meteen schoof hij achter Mannfred aan.

Die maakte een omtrekkende beweging over rechts in de richting waar hij vermoedde dat het schot vandaan gekomen was.

Daarna bleef hij een paar minuten liggen luisteren, waardoor Wolff hem in kon halen.

Mannfred gebaarde hem stil te zijn door de vinger tegen zijn lippen te houden en schroefde ondertussen de dop van een steelgranaat.

Hij rolde op zijn rug, trok aan het koord en slingerde de granaat, door de soldaten aardappelstamper genoemd, met een grote boog van zich af.

Meteen kwam hij overeind en knielde naast een grote boom met zijn pistoolmitrailleur in de aanslag.

De explosie donderde door het bos, meteen gevolgd door een hartverscheurend gillen.

Er klonk wat geritsel in de struiken, maar ze zagen niemand terwijl het gillen onverminderd aanhield.

Even later klonken er weer twee explosies, vlak bij de plaats waar de eerste handgranaat was neergekomen.

`Kassa´, siste Mannfred, `Dat waren Helmuth en Horst.´

Weer explodeerden er twee handgranaten.

Gekraak van takken en roepende stemmen weerklonken toen een groep mannen in bruine uniformen kwam aanrennen.

Op het moment dat ze hem passeerden sprong Mannfred tussen de vluchtende Russen in, waarbij zijn Schmeisser machinepistool vuur en kogels spuwde.

Wolff opende het vuur op de degenen die achteraan kwamen, terwijl Mannfred zijn leeggeschoten wapen liet vallen en met zijn pionierschep op de Russen begon in te hakken, tegelijkertijd schietend met het zware Nagan pistool dat hij in zijn andere hand hield.

Twee terug rennende partizanen liepen rechtstreeks in het spervuur van Helmuth en Horst.

De ene na de andere Rus sloeg tegen de grond, waarna de laatste drie Russen hun armen omhoog staken.

Wolff zag een beweging uit zijn ooghoeken en schreeuwde naar Mannfred:

`Daar gaat de schutter!´

Een Russische partizaan met een geweer in zijn hand rende weg over het bospad.

Mannfred sprintte meteen achter hem aan en haalde de Rus bijna een kilometer verder pas in toen deze struikelde en viel.

De man krabbelde overeind en week angstig achteruit, het geweer met telescoopvizier nog steeds in zijn handen geklemd houdend.

Toen zijn rug een boom raakte kon hij niet verder achteruit.

Hij maakte geen enkele aanstalten om zijn wapen te gebruiken, maar begon om zijn leven te smeken toen hij de gezichtsuitdrukking van de Duitse soldaat zag die langzaam op hem toe kwam.

Mannfred hoorde hem smeken maar haalde desondanks uit met de pionierschep.

Met een krachtige uithaal verdween het blad van de schep diep in de buik van de angstige Rus.

Gillend zakte de Rus op zijn knieën en klauwde naar de verschrikkelijke wond in zijn buik.

Bij de volgende keiharde slag werden een paar vingers van de gillende Rus afgehakt en scheurde de buikwand van de Rus nog verder open.

De buikwond was door de tweede slag zo groot geworden dat zijn darmen eruit puilden.

Het gegil had niets menselijks meer en was te horen op de plaats waar Wolff en de anderen stonden.

`Niemand vermoordt ongestraft mijn meisje met een laf schot in de rug, jij smerige laffe rotcommunist.

Daarvoor zul je nu sterven als de rat die je bent´, schreeuwde Mannfred schuimbekkend tegen de gillende Rus.

Hij zwaaide zijn schep met twee handen als een bijl omhoog en hakte in op de schedel van zijn ongelukkige tegenstander.

Na de tweede en de derde haal zat hij zelf onder de bloedspetters, terwijl de schedel van zijn slachtoffer tot pulp geslagen was.

Bij die aanblik kwam Mannfred weer tot bezinning en liep de schep zakken.

Het geweer van de dode Rus sloeg hij tegen een boom kapot.

Voor hij zich omdraaide en wegliep bleef hij nog heel even staan kijken naar het verminkte lichaam van de partizaan.

De anderen keken verbijsterd toe toen hij onder het bloed terug kwam.

Zonder een woord te zeggen en met een uitdrukkingsloos gezicht stapte hij op de drie gevangengenomen Russen af die met hun handen omhoog bij elkaar stonden.

Voor een van zijn kameraden kon protesteren knalde de zware Nagan drie maal kort achter elkaar.

Alle drie de gevangenen sloegen met een kogel door het hoofd dood tegen de grond.

Een paar seconden later ondergingen de laatste twee levende partizanen die gewond op de grond lagen hetzelfde lot.

Hierna liet Mannfred de bebloede pionierschep en de Nagan uit zijn handen vallen en liep hij naar de plaats waar het meisje lag.

Hij knielde bij haar neer, nam haar in zijn armen en bleef zo zitten terwijl hij met zijn bebloede handen zachtjes over haar gezicht streelde.

Zijn kameraden waren verbijsterd over deze geweldsuitbarsting en het doden van de ongewapende gevangenen en de gewonden.

Ze keken elkaar vragend aan, maar niemand had de moed om op dit moment de stilte met verwijten te verbreken.

Na een poosje gewacht te hebben legde Wolff de hand op zijn schouder.

`Mannfred, wij moeten verder.

We kunnen hier niet blijven want er kunnen nog meer partizanen in de buurt rondlopen en als die het schieten en de handgranaten gehoord hebben komen ze beslist op onderzoek uit.

Er heeft voor vandaag wel genoeg bloed gevloeid.´

Mannfred keek hem aan en zei koppig: `Dat kan me geen barst schelen.

Ik ga niet weg zonder Jelena netjes te begraven.

Dat is wel het minste wat ik kan doen en als jullie niet willen wachten, dan gaan jullie maar.

Of zou jij het lichaam van jouw Cindy ook ergens laten liggen zonder haar fatsoenlijk te begraven?´

Deze laatste opmerking trof doel en Wollf kon weinig anders doen dan toegeven.

Mannfred droeg het lichaam van Jelena naar een zonnig plaatsje bij een grote boom en begon geholpen door de anderen een graf te delven.

Om de beurt hield één van hen de wacht en zo wisselden ze elkaar af tot het graf diep genoeg was.

Mannfred legde het meisje voorzichtig in het graf nadat hij een gevlochten zilveren kettinkje met daaraan een grote rode steen als hanger van haar hals genomen had en het bij zichzelf omgehangen had.

`Dit is dan ook het enigste aandenken dat ik aan haar heb´, zei hij tegen de anderen die om het graf stonden.

Vervolgens haalde hij de gouden zegelring uit zijn laars en legde die onder haar blouse op haar huid, op de plaats van haar hart.

`Mijn ring is alles wat ik nog van waarde bezit op deze wereld, die laat ik bij jou.´

Mannfred legde de afgesneden strook van haar rok, die het meisje in haar rugzak had gestopt, over haar gezicht en klom uit het graf.

Hij keek nog even in stilte naar het meisje voor hij nog een paar laatste woorden sprak.

`Kleine Jelena, onze ontmoeting was onverwacht en hevig, maar de tijd voor een toekomst hebben wij niet gekregen.

Vergeten zal ik jou in ieder geval nooit meer.

Rust in vrede.´

Hij pakte met een verbeten gezicht een pionierschep en begon het graf dicht te scheppen, waarbij de anderen op een afstand toe bleven kijken omdat hij hun gevraagd had hem de tijd te geven om het meisje zelf te begraven.

Daarna camoufleerde hij de plaats met dennennaalden en bladeren.

Ondertussen had Helmuth de identiteitsplaatjes van de dode Russen verzameld en ook het zware Nagan pistool in zijn rugzak gestopt.

Hij was erg geschrokken van de aanblik die het zwaar verminkte lichaam van de sluipschutter bood.

Dat zijn vriend tot zoiets in staat was geweest had hem geschokt.

`Kom, we gaan´, zei hij kort toen Mannfred klaar was.

Die keek nog éénmaal bedroefd achterom toen ze gezamenlijk weg marcheerden.

Zwijgend liepen de vier Duitse soldaten achter elkaar aan, gespannen en op alles voorbereid.

Maar er gebeurde helemaal niets meer voor ze de rolbaan bereikten.

Naast het uitgebrande wrak van een vrachtwagen lieten ze zich in de greppel langs de weg neervallen om te wachten op een voorbijkomende Duitse vrachtwagen of colonne.

Het was Mannfred die na een tijdje de stilte verbrak.

`Tijdens de eerste rust vanmorgen vertelde Jelena mij dat ze vannacht bij wilde zijn.

En toen ze vanmiddag stervende was huilde ze en zei dat ze er spijt van had dat ze mij tegen had gehouden toen ik haar de afgelopen nacht wilde tijdens het vrijen.

Haar laatste woorden waren: ´ik hou van je, geef me nog een kus´.

En toen ik haar die kus gaf was ze ineens dood.

Zonder nog een kik te geven.

Ik was verliefd op haar…en zij op mij.

Wij wilden in Minsk samen uitgaan en samen……..´

Mannfreds stem stokte.

Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht en zijn schouders schokten.

Met gierend uithalen barste hij in tranen uit en huilde als een kind.

Wolff ging naast hem zitten en sloeg een arm om zijn schouders.

Zonder een woord te zeggen bleef hij afwachten tot zijn keiharde kameraad was uitgehuild.

Nadat deze wat gekalmeerd was liet hij zijn geopende handen aan Wolff zien.

`Daar kleeft na vandaag het bloed aan van ongewapende vijanden.

Ik was zo kwaad en zo vol haat toen Jelena dood was dat ik iedereen wilde vermoorden.

En dat is dan ook precies wat ik vanmiddag gedaan heb.

Gewoon vermoord, er is geen ander woord voor.

En dan bedoel ik niet degenen die in het gevecht gedood werden, maar de gevangenen en de gewonden.

Om maar niet te spreken over die sluipschutter.

Die heb ik gewoon in stukken gehakt met mijn pionierschep.

Dat is wat vier weken oorlog met een mens kunnen doen.

Zo ontstaan de meeste oorlogsmisdaden, uit woede en wraakzucht omdat jouw kameraden of je vrienden afgeslacht worden.

En dat houdt ons soldaten over en weer aan de doden.

Het ergste is dat ik er niet eens echt spijt van heb, hoewel mijn verstand zegt dat het helemaal verkeerd was.´

Wolff wist niet wat hij hierop antwoorden moest.

`Ik zou liegen als ik zou zeggen dat wij niet vreselijk zijn geschrokken toen je die gevangenen en de gewonden om zeep hielp.

Maar misschien had ik wel hetzelfde gedaan als het Cindy overkomen was.

Ik weet het niet.

Volgens mij moeten wij ons in Minsk eerst maar eens goed vol laten lopen met drank en daarna eens een behoorlijke nacht maken.

Daar knappen we allemaal wel een beetje van op denk ik.´

`Zou je denken?´, vroeg Mannfred zijn gezicht schoonvegend.

`Natuurlijk!´, kwam Helmuth ertussen.

`Dat lijkt mij een goed plan, ik sterf toch al van de dorst.´

`Hé lui, een stofwolk´, riep Horst, `Daar komt verkeer aan!´

De hele groep was blij met de afleiding die meteen zorgde voor een verandering van onderwerp.

Ze liepen de rolbaan op en zwaaiden met hun armen.

Even later stopte er een Duitse transportcolonne naast hen.

Een luitenant sprong van de bijrijderplaats uit de cabine en keek hen verbaasd aan.

`Wat doen jullie hier moederziel alleen in de wildernis?

Jullie zitten zo ver onder het stof en het bloed dat het wel lijkt of jullie een complete veldslag hebben geleverd.´

Helmuth sprong model in de houding en maakte melding.

Na een paar minuten onderbrak de luitenant hem.

`Ga eerst eens op je gemak staan en vergeet die kazernehouding even.

Breng een paar veldflessen water´, brulde hij naar de chauffeur.

`Zo, drink wat en vertel dan rustig verder.´

Toen Helmuth zijn verhaal in het kort verteld had floot de luitenant tussen zijn tanden.

`Dat is nog eens een verhaal!

Jullie hebben je kranig gehouden, mannen.

Hoeveel partizanen hebben jullie bij die laatste confrontatie gedood?´

`Twaalf, Herr luitenant´, antwoordde Helmuth, terwijl hij hem twaalf Russische identiteitsplaatjes overhandigde.

`Alle achting´, reageerde deze, `Dat is samen met die drie in het partizanenkamp in totaal vijftien man uit een kamp van zestien.

Jullie hebben dat hele kamp uitgeroeid!

Ik zal het allemaal in mijn rapport opnemen.

Klim snel achter in de wagen en maak het jullie gemakkelijk.

Wij hebben al teveel tijd verloren.´

Vermoeid ploften ze achter in de laadbak van de vrachtwagen neer, waarna de luitenant met een armgebaar het vertreksignaal gaf en instapte.

`Hè hè, eindelijk rust´, pufte Helmuth.

`Maar ditmaal is de colonne zo groot dat niemand het in zijn hoofd zal halen de rit te verstoren.

Nu kunnen we eindelijk rustig slapen.´

Mannfred keek hem tevreden aan: `Bedankt dat je het verhaal zonder mijn relatie en zonder mijn rol te noemen hebt gerapporteerd.

Dat spaart mij weer een hoop lastige vragen van die bureauhengsten in Minsk.´

Helmuth grijnsde: `Logisch toch.

Buiten dat, ze hadden ons daardoor allemaal willen verhoren en dat had betekend dat wij ons vanavond niet zouden kunnen bezatten.´

`Heerlijk´, kreunde Horst, `Dat is nou precies wat ik nodig heb.

Slaap, veel drank en dan nog eens slaap.

En dat programma kan héél lang doorgaan waar het mij betreft!´

`Ha´, lachte Wolff, `Ik garandeer jullie dat ik vanavond iedereen onder tafel zuip, jou ook Mannfred.

Er zijn de laatste paar dagen momenten geweest dat ik dacht dat wij het niet zouden halen, vooral toen wij in de schuur opgesloten zaten.

Dat alles goed is gegaan hebben wij ook voor een flink deel aan jouw optreden te danken.

Dat mag ook wel even gezegd worden.

Bedankt daarvoor.

En het spijt ons werkelijk dat jij er door de dood van jouw vriendinnetje het beroerdst bent afgekomen.

Ik zal niet met die nutteloze onzin van `je bent nog jong en er komen nog genoeg meisje voorbij in jouw leven´ beginnen.

Maar de tijd geneest bijna alle wonden, dus ook de jouwe.´

Helmuth viel hem bij: `Daar zijn Horst en ik het helemaal mee eens kerel.

Jij hebt je werkelijk goed gehouden.

Maar ik hoop wel dat je nooit meer zo door het lint gaat zoals vanmiddag.

Als iedere Sovjetsoldaat dat ook gaat doen hebben wij als we gevangen genomen worden ook geen enkele kans meer om het te overleven.

Dat is geloof ik de beste manier om duidelijk te maken dat zoiets niet goed te praten is, temeer omdat wij op dat moment niet in direct gevaar waren.

En bij dat zuipfestijn van vanavond ben ik zeker van de partij.´

Mannfred lachte gemaakt: `Anders ik wel. Zeker weten, de vraag is alleen wie er eerder onder de tafel ligt.

Ik drink vanavond om te vergeten en hoop heel snel onder tafel te liggen.

En met het voorval van vanmiddag zal ik moeten verder leven.

Het is misschien wat simpel gesteld, maar ik was gek van wraaklust.

Jelena had mij toen ze stierf voor het eerst bij mijn voornaam genoemd.

Plus dat ik het gevoel had dat ik echt om haar gaf en wij plannen konden maken voor de toekomst.

Die dingen samen, gekoppeld aan mijn aversie tegen de Oostmens en hetgeen wij de laatste tijd al hebben meegemaakt, hebben een reactie opgeroepen die ik mij vroeger nooit had kunnen voorstellen.

Ze was verdomme pas zeventien jaar!

Maar ik denk niet dat zoiets ooit weer kan gebeuren.

Dat hoop ik toch echt niet!´

Na deze woorden bleef hij zwijgend naar zijn handen kijken, alsof het bloed dat eraan kleefde nog zichtbaar was.

`Vergeet het´, klonk de stem van Horst, `Vanavond gaan we er even fijn tegenaan en morgen is de wereld weer anders.

En nu wil ik wel even mijn ogen dicht doen anders houd ik het vanavond niet eens vol.´

`Strak plan´, zuchtte Wolff terwijl hij zijn ogen sloot.

Alleen Mannfred bleef nog lange tijd nadenkend zitten, terwijl de anderen al lang sliepen.

                        Hoofdstuk 2.

Nadat ze zich bij aankomst gemeld hadden kregen ze van de intendant te horen dat de nieuw aangekomen tanks al per trein verder getransporteerd waren naar de stad Orscha, gelegen tussen Minsk en Smolensk.

Marspapieren voor de volgende dag werden meteen uitgeschreven, zodat van het beloofde verlof in de stad Minsk niet veel terechtkwam.

De eerste avond in Minsk was ook meteen hun laatste.

Wel bezochten ze die avond een ´Soldatenheim´, zodat het afgesproken drinkgelag toch door kon gaan.

Hoewel de stemming er niet echt in wilde komen werd er zoveel gedronken dat ze wankelend hun nachtkwartier opzochten.

De volgende ochtend stapte de enigszins benevelde groep al weer vroeg in een vrachtwagen, waar ze tijdens de rit naar Orscha hun roes konden uitslapen.

Daar kregen ze op het station hun nieuwe Panzer-III overgedragen en reden ze in konvooi terug richting Smolenks, waar Helmuth de bemanning na een overnachting in het open veld weer terug kon melden bij luitenant Mayer.

Die was al op de hoogte van de gebeurtenissen onderweg en sprak namens de majoor zijn waardering uit over hun houding.

`Het spijt mij voor jullie dat het verlof in Minsk in het water gevallen is, maar dat waren de omstandigheden en daar is nu niets meer aan te veranderen.

Jullie krijgen van mij twee dagen vrij van dienst, waarbij ik er wel van uitga dat jullie je nieuwe tank zo snel mogelijk gereed maken voor inzet.

Getankt, vol munitie en voorzien van de oude torennummers!

Bij de foerier krijgen jullie vervangende uitrustingstukken en kleding, die lui weten er al van.

Ons peloton is weer toegevoegd aan de verkenningsgroep van kapitein von Löwenburg en luitenant von Hartenstein. (zie `Kanonnenvlees´)

Jullie weten wat dat betekent.´

De luitenant wees met een glimlach op hun IJzeren Kruis 2e klasse.

`Een uitstekende gelegenheid om nog meer eremetaal te verdienen.

Maar net zoals de vorige keren geen tripje zonder risico´s, zoals jullie inmiddels al ervaren hebben.

Ik neem aan dat ik op jullie rekenen kan?´

Helmuth sprong in de houding: `Natuurlijk Herr luitenant, maar wij missen nog steeds één man aan boord.´

`Op je gemak, Kessler´, lachte de luitenant, `Jullie nieuwe bemanningslid heeft jullie in Minsk niet getroffen, maar hij is hier inmiddels aangekomen.

Ik stuur hem straks wel naar jullie toe.

Geniet van de rust deze komende twee dagen, want daarna wordt het weer menens.´

Helmuth liep terug naar de anderen en bracht hen op de hoogte.

`Ha´, lachte Wolff tegen Mannfred.

`Dat worden weer vermoeiende maar spannende dagen met von Hartenstein.

Ideaal voor piekeraars zoals jij er tegenwoordig één bent.

Lekker een paar dagen door het land trekken en de volgelingen van oompje Josef Stalin een beetje achter de vodden zitten.

Daar knap jij volgens mij het snelste van op.´

Mannfred grijnsde als vanouds: `Luister mobiele vreetschuur.

Mijn grootste probleem is dat ik jou niet meer voor kinderverkrachter kan uitschelden omdat mijn vriendinnetje nog jonger was dan Cindy.

Maar de gedachte om alweer samen met jou in die ijzeren koffiemolen opgesloten te zitten en dat gekwaak aan te moeten horen zonder onmiddellijk uit te kunnen stappen is helemaal een ramp.´

Wolff floot langgerekt tussen zijn tanden.

`Nee maar, het kind is weer normaal aan het worden.

Ik heb het de laatste paar dagen niet aangedurfd om jou van rare neigingen te beschuldigen wegens het verleiden van zeer kleine meisjes, maar die drempel ben ik nu natuurlijk meteen kwijt.

Na alles wat ik heb moeten slikken over mijn relatie met een meisje van achttien kun jij je borst wel natmaken, lieverd.

Als bij de Russische propaganda bekend was geworden waar jij mee bezig was had de roemruchte Duitse Wehrmacht meteen bekend gestaan als een vereniging van geüniformeerde kinderlokkers.´

Helmuth en Horst keken gespannen toe hoe Mannfred op dit pijnlijke onderwerp zou reageren.

Tot ieder opluchting sneerde hij slechts: `Dacht het niet, kinderverkrachter!

Want ik heb mij in ieder geval wel als heer gedragen en mijn vriendinnetje niet meteen vier weken in angst gezet of ze wel of niet zwanger zou zijn.

En nu wij het daar toch over hebben, heb jij al bericht gehad uit het vaderland dat de kust veilig is en dat je geen vader wordt?

Niet dus, reden te meer waarom jij in ieder geval niemand anders iets verwijten kunt.´

Helmuth kreunde quasi wanhopig, maar ondertussen opgelucht: `Het is weer zover hoor.

Die twee zijn weer uitgerust en gezond, dus kunnen wij dat eeuwige geëmmer van die mafketels weer aanhoren.´

Wolff keek bedenkelijk: `Hmmm, eigenlijk wordt het inderdaad wel tijd dat wij eindelijk eens wat post ontvangen.

Dat zou wel een opluchting zijn.´

Hij sloeg zijn kameraad kletsend op de schouder.

`Maar ik heb nog een verrassing voor jou, fijne knul van me.

Een cadeautje van Peter Zimmermann, de commandant van de `244´.

Hij heeft gehoord wat wij beleefd hebben en gaf mij spontaan de helft van zijn sigaartjesvoorraad met de mededeling dat ik die aan jou moest geven.´

Wolff overhandigde een klein houten kistje met een aansteker erbij.

Mannfred reageerde blij verrast: `Jezus, dat is nog eens een aardige kerel.

Een heel kistje sigaartjes!

En nog een hele mooie aansteker ook, het lijkt verdorie wel echt goud.

Daar gaan we er straks na het eten eens lekker eentje van nemen.

Nu nog een accordeon en ik ben weer bijna helemaal het haasje.

Wat een geluk!

Volgens mij moet ik maar weer eens een lekker bakje koffie gaan zetten.´

`Natuurlijk´, merkte Helmuth op, `Maar dan zullen jij en die ruziezoekende vriend van je toch eerst even naar de intendance moeten lopen om spullen te halen.

In de tussentijd regelen Horst en ik de munitie en de brandstof en zodra jullie terug zijn gaan wij onze spullen wel opvissen.

Dan kun jij de koffie klaar hebben als wij terug komen.´

Mannfred verstopte zijn kostbare sigaartjes in de tank en ging samen met Wolff op pad.

Horst keek bedenkelijk: `Mannfred lijkt wel heel snel over de dood van dat meisje heen te zijn.

Dat kan nooit kloppen, zijn verdriet was echt dus speelt hij op dit moment volgens mij komedie.´

`Dat denk ik ook´, antwoordde Helmuth, `Althans zo lijkt het, maar het zou natuurlijk best kunnen dat hij het gewoon verdringt.

Vergeet niet dat die gozer werkelijk spijkerhard kan zijn.

Het zou mij niet echt verbazen als dat type zijn verdriet er even uitgooit en de zaak verder gewoon wegdrukt.

We merken het wel, we letten gewoon een beetje op hem als het weer moeilijk wordt.´

Horst lachte: `Volgens mij is hij toch echt wel degene die een beetje op ons let als het echt moeilijk wordt.

Wat ik de laatste tijd van hem gezien heb laat aan duidelijkheid weinig te wensen over.

Die vent gaat dwars door alles heen als het moet.

Een betere kameraad kun je niet hebben en dan bedoel ik niet alleen in geval van ellende of gevaar.´

`Dat is waar´, beaamde Helmuth, `Kom, laten wij ons deel van het werk vast doen voordat die twee weer terug zijn.

Anders krijgen we nog op ons lazer ook, daar zijn ze gek genoeg voor.

Ik zorg voor de munitie en de brandstof,

Jij regelt de sjablonen en verf om de nummers en de divisietekens op die koffiemolen te kunnen spuiten.´

Bijna twee uren later zat de hele bemanning onder het nieuwe tentzeil dat ze tussen de tank en een paar bomen hadden gespannen.

Ze hingen lui onderuit en dronken op hun gemak een mok koffie.

Een soldaat in het zwarte tankuniform die langs kwam lopen met een plunjebaal op zijn schouder bleef staan en sprak hen aan: `Kunnen jullie mij vertellen waar ik de bemanning van de `242´ kan vinden?

Ik zie nergens een tank met dat nummer staan.´

Nieuwsgierig keken allen op naar de forse blonde soldaat die voor hen stond.

Het IJzeren Kruis 1e klasse hing opvallend aan zijn tuniek, evenals het insigne voor man-tegen-man gevechten.

`Als je de `242´ moet hebben ben je hier aan het goede adres.´

Helmuth kwam overeind: `Wij hebben nog geen torennummer op onze machine kunnen schilderen.

Wie moet je hebben?´

De blonde soldaat stak een behoorlijk eind boven Helmuth uit.

`Laat ik me even voorstellen.

Ik ben Joseph Heinemann en als jullie nieuwe lader ingedeeld.

Mijn vrienden en de kameraden noemen mij altijd Sepp´

`Welkom aan boord´, lachte Helmuth terwijl hij hem de hand schudde.

`Ik ben Helmuth Kessler, sinds bijna een week tankcommandant van de `242´ omdat onze vorige commandant gesneuveld is.

Die twee stevige jongens daar zijn Mannfred en Wolff, de kanonnier en de chauffeur en de ander is Horst, onze telegrafist en boegmachinegeweer schutter.´

De anderen kwamen eveneens overeind om de nieuweling te begroeten en hem de hand te schudden.

`Je bent keurig op tijd´, lachte Wolff terwijl hij naar Mannfred wees.

`Onze vast keukenhulp heeft net verse koffie gezet en niemand kan dat beter dan hij.

Val neer zou ik zo zeggen en laat je even een lekkere kroes inschenken.´

`Whow´, lachte Horst, `Ik dacht dat ze geen reuzen bij de pantsers aannamen, maar jij bent zeker een uitzondering.

Dat wordt regelmatig krom staan aan boord.´

De grote blonde soldaat lachte terwijl hij de beker koffie aanpakte die Wolff hem aanreikte en in het gras ging zitten.

`Of ik een uitzondering ben weet ik niet maar ik kom van de SS en daar werd een beetje postuur wel op prijs gesteld.´

Helmuth keek hem verbaasd aan: `Waarom ben jij nu dan bij de vierde pantserdivisie ingedeeld als je bij de zwarte jongens hoorde?´

`Dat is vrij eenvoudig uit te leggen.

Bij het wachtcommando van de `Leibstandarte´, zeg maar de persoonlijke lijfwacht van de Führer, wordt nogal zwaar gekeken naar rassenkenmerken en achtergronden.

In mijn geval bleek achteraf dat de oma van mijn moeder voor honderd procent joods was.

Dat was voor de idioten die bij ons de kantoren vullen genoeg reden om mij over te laten plaatsen.

En toen bleek ik ineens ook niet meer goed genoeg te zijn voor de Waffen-SS, waar ik nota bene vandaan gekomen was.

Ik heb voorheen bij de Waffen-SS gediend, daar ben ik ook opgeleid.

Wegens mijn goede staat van dienst mocht ik een voorkeur uitspreken en toen heb ik om een plaatsing bij een pantserdivisie gevraagd.

Ik heb in Frankrijk genoeg gelopen voor de rest van mijn leven en wilde nu wel eens luxe per tank over het slagveld trekken in plaats van te voet.

Daarom ben ik nu hier.´

`Dat is een vreemde manier van doen´, bromde Mannfred.

`Eerst promoveren ze iemand van een elite eenheid als de Waffen-SS naar de echte SS en dan ben je in één keer niet goed genoeg meer voor de eenheid waar je vandaan gekomen bent.

Lekkere jongens hebben jullie daar bij de ´Leibstandarte´ aan het werk.´

`Waar heb jij dat IJzeren Kruis 1e klasse eigenlijk verdiend?´, vroeg Wolff nieuwsgierig.

`In Frankrijk aan de rivier de Somme, waar ik bij een Franse tegenaanval op onze stellingen met gebundelde handgranaten drie Franse tanks van het zwaardere type Char B heb uitgeschakeld.

Daarom werd ik gevraagd voor de lijfwacht van de Führer.

Ik heb mij zelfs nooit aangemeld voor het wachtcommando.´

Horst keek het nieuwe bemanningslid Sepp gespannen aan.

`Heb jij onze Führer wel eens van dichtbij gezien?´

`Jazeker, ik heb zelfs wachtdienst moeten verrichten op de Berghof, Hitlers villa bij Berchtesgaden in de Alpen.

Daar heb ik hem meerdere keren van dichtbij gezien.

Maar hij heeft nooit een woord tegen ons gezegd hoor, dat was alleen voor de hoge jongens voorbehouden en niet voor het eenvoudige voetvolk.´

Mannfred mikte zijn beker in het gras.

`Dat moet een behoorlijke klap voor je geweest zijn.

Want uiteindelijk komt het erop neer dat ze je gewoon weggestuurd hebben omdat één van jouw voorouders niet helemaal aan het ideaalbeeld voldeed.

Daar kon jij toch geen barst aan doen.´

Het gezicht van Sepp betrok: `Nee, dat klopt.

Dat was ook iets waar ik natuurlijk nooit op gerekend had.

Mijn wereld stortte in toen ik hoorde dat ik vertrekken moest, want het werd ook gezien als een oneervol vertrek, omdat ik niet zuiver Duits meer was.

Maar daar was ik eigenlijk redelijk snel overheen, het waarom leg ik later ooit nog wel eens uit.

Het feit dat ik zelfs niet meer terug mocht naar de Waffen-SS als elitekorps was voor mij nog veel erger.

Maar zoals gezegd, door mijn staat van dienst ben ik nu hier terechtgekomen en als het aan mij ligt maken wij er het beste van.

Ik ben achteraf niet echt ontevreden met deze plaatsing.´

`Heeft dat er iets mee te maken dat de tankuniformen bij ons bijna hetzelfde zijn als die bij de SS?´, vroeg Helmuth scherpzinnig.

Sepp glimlachte: `Eerlijk gezegd wel een beetje, want daardoor viel het aan het thuisfront minder op.

Het wordt door sommige mensen toch wel als een schande of een degradatie gezien.´

En zo heb ik het in het begin ook ervaren, maar dat is inmiddels wel aardig voorbij omdat ik mij erbij neergelegd heb.

Hoewel ik gewoon eerlijk ben als ik zeg dat ik graag terug was gegaan naar de Waffen-SS.´

`Bij welke eenheid heb jij gediend in de Waffen-SS?´

`Dat was bij de gemotoriseerde divisie ´Das Reich.´

`Hé, dat is sterk´, reageerde Wolff verrast, `Wij kennen daar een Untersturmführer met zijn groep.

Michael von Losswitz heet hij.´

Sepp keek verbaasd: `Niet te geloven!

Dat was mijn chef in Holland en ook in Frankrijk.

Een geweldige commandant maar ook een keiharde soldaat.

Waarvan kennen jullie hem in hemelsnaam?´

Helmuth lachte: `Dat is een lang verhaal kerel, maar dat bewaren we wel voor vanavond als je het niet erg vindt.

Vandaag moet onze koffiemolen nog beschilderd worden en moeten wij al onze spullen nog verstouwen en een plaatsje geven.

Dat geldt ook voor jouw troep.

Daarna hebben wij nog twee dagen vrij van dienst omdat wij net een beroerde tocht door vijandelijk gebied achter ons hebben en ons verlof in Minsk daardoor op de klippen is gelopen.

En hoewel onze pelotonscommandant luitenant Mayer een geschikte kerel is kan hij heel ongemakkelijk worden als wij onze zaakjes niet netjes voor elkaar hebben.

Dan ben ik vermoedelijk de langste tijd tankcommandant geweest en dat wil ik toch echt niet laten gebeuren.´

Sepp kwam overeind: `Prima, ik ben ook niet anders gewend.

Als wij onze zaken niet perfect voor elkaar hadden werd er gewoon zwaar gestraft om ervoor te zorgen dat zoiets geen tweede keer gebeurt.´

Helmuth verdeelde de taken en nam het zelf op zich om de nieuwe lader te instrueren en wegwijs te maken.

Het liep al tegen etenstijd toen het werk gedaan was en luitenant Mayer langs kwam om zich op de hoogte te stellen.

Hij toonde zich tevreden: `Zo te zien hebben jullie alles weer voor elkaar en zijn jullie weer klaar voor de volgende inzet.

Geniet van de komende twee dagen rust en gebruik die tijd ook echt om goed uit te rusten.

De komende verkenningstocht zal niet gemakkelijk worden, want de tegenstand van de Russen wordt steeds heftiger.´

Hij wendde zich tot Sepp.

`Ik hoop dat jij je hier een beetje thuis zult voelen.

De bemanning van de `242´ waar jij nu deel van uitmaakt heeft een goede reputatie en behoort tot het beste peloton van onze tankdivisie.

Jouw personeelsdossier heb ik inmiddels doorgebladerd.

Het enige dat ik daaruit haal en wat ik ook het belangrijkste vind is dat jij een goed soldaat bent.

Gezien jouw achtergrond hoef ik niet duidelijk te maken dat kameraadschap en teamgeest voor een belangrijk deel bepalen hoe jullie als bemanning functioneren en hoe groot jullie kansen zijn om de strijd goed te doorstaan.

Daar reken ik dan ook op als wij er weer op los gaan.´

Sepp nam de houding aan: `Op mijn inzet kunt u rekenen, Herr luitenant.´

Luitenant Mayer klopte hem op de schouder.

`Ik had ook niets anders verwacht, soldaat.

Welkom in mijn peloton en afmars naar de kantinewagen, het is etenstijd!´

Na de gebruikelijke wachttijd in de rij bij de keukenwagen liet de bemanning zich met hun gevulde etensblikken weer in het gras bij de tank vallen.

Ze lieten zich de goulash goed smaken en na het eten liet Mannfred zijn kistje sigaartjes rondgaan.

Alleen Wolff en Sepp pakten een sigaartje uit het kistje, waarna Mannfred hen zijn aansteker voorhield.

Sepp bekeek de aansteker toen Mannfred hem vuur gaf en vroeg of hij hem wat beter bekijken mocht.

Even later wierp hij de aansteker weer naar Mannfred toe, die hem opving en in de borstzak van zijn veldblouse stak.

`Dat is niet alleen een mooie aansteker maar ook een duur exemplaar, kerel.

Je kunt hier wel zien wie er hier geld heeft en wie niet.´

Mannfred keek hem verbluft aan.

`Je mag het geloven of niet, maar deze aansteker en dit kistje sigaren zijn op het ogenblik mijn enigste bezittingen hier op aarde.

Dankzij die vervloekte Iwans ben ik verder alles kwijtgeraakt wat ik nog had sinds deze veldtocht begonnen is.

Mijn accordeon is met onze vorige tank verbrand, samen met mijn voorraad sigaartjes.

De spullen die ik bij mij droeg zijn vervolgens door de Iwans afgepakt toen wij een paar dagen terug krijgsgevangen werden gemaakt en mijn gouden zegelring heb ik een paar dagen geleden samen met mijn vriendinnetje in het Russische bos langs de rolbaan begraven.

Deze aansteker heb ik toevallig vandaag gekregen van Peter Zimmermann, de commandant van de `244´, samen met het kistje sigaartjes.´

Nu keek Sepp op zijn beurt verbaasd.

`Ik weet niet of jullie dikke vrienden zijn maar die gast moet jou wel heel hoog hebben staan, kerel.

De aansteker die hij jou gegeven heeft is van massief goud, dat ding heeft veel geld gekost.´

`Dat verbaast mij niets´, kwam Horst ertussen.

`Peters ouders hebben een enorm landgoed in Oost-Pruisen en als het klopt wat ik gehoord heb rijdt hij privé zelfs in een Maybach cabriolet en dat zegt al genoeg.

Die lui zijn schatrijk.´

Mannfred kwam overeind.

`Het lag sowieso in de bedoeling om hem even te gaan bedanken, maar nu ik weet dat dit ding zo duur is moet ik eerst maar even naar hem toe lopen.

Wij mogen elkaar wel maar je kunt niet zeggen dat wij dikke vrienden zijn, dus waarom hij mij zo´n kostbaar geschenk geeft weet ik ook niet.

Maar daar kom ik zo meteen wel achter, ik loop eerst even naar zijn tank en kom straks wel weer terug als jullie verse koffie klaar hebben.´

`Welja´, lachte Wolff, `Er lekker tussenuit knijpen en dan ook nog opdrachten achterlaten.

Jij bent een lekkere vent zeg!

Maar goed, tante Fuhler zal jouw huishoudelijke werk wel weer over nemen en koffie gaan zetten.

Hoewel ik liever een paar biertjes achterover zou willen slaan.´

Sepp pakte de etensblikken.

`Dan zal ik het servies wel even gaan poetsen.

Als jullie tijdens de koffie dan wat meer willen vertellen over die krijgsgevangenschap, want zoiets overleven en weer vrijkomen moet toch een bijzonder avontuur geweest zijn.

Daar ben ik wel nieuwsgierig naar.