Lieve lezer,

Tijdens het schrijven van dit boek heb ik mij meerdere malen ten diepste afgevraagd wat te doen als afscheid nemen onmogelijk blijkt.

Wanneer een verbinding zo sterk is dat je als magneten naar elkaar toe blijft trekken, dan heb je elkaar wat wezenlijks te leren.

In plaats van te vechten tegen de gevoelens of jezelf het leed aan te doen dat inherent gepaard gaat met een scheiding van een zielsverwant.

Is het aan jou om deze les te ontcijferen en jezelf zo naar een hoger plan te tillen?

Als het lukt om onvoorwaardelijk lief te hebben, dan weet je dat je op de goede weg bent.

Alleen, hoe blijf je voorbij het ego kijken?

En leer je vertrouwen op onvoorwaardelijke verbindingen met dierbaren?

Kan je blijvend liefde uitstralen, in plaats van terug te vallen in angst voor verlies?

Durf je elkaar vrij te laten om te ontwikkelen, fouten te maken en om de weg naar elkaar steeds opnieuw terug te vinden?

Ik wens je veel leesplezier tijdens Deel 2 van In De Ban Van De Tweelingziel en hoop je steun en herkenning te bieden als afscheid nemen onmogelijk blijkt.

Liefs,

Marieke

Marieke Proper is auteur van:

Hulp In Zicht

(2013) Een zelfhulpboek voor naasten en familieleden van een dierbare met een verslaving of psychische problemen.

(2019) 2e druk

Red Je Relatie

(2018) Een praktisch werkboek voor partners met relatieproblemen.

In De Ban Van De Tweelingziel

(2018) Roman

In De Ban Van De Tweelingziel Deel 2

(2019) Roman Als afscheid nemen onmogelijk blijkt

In De Ban Van De Tweelingziel deel 2

Copyright © 2019 Rijkdom in je relatie

Auteur: Marieke Proper

Druk: Pumbo.nl

ISBN 978-94-6345-859-7

301 - Literaire roman, novelle

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

‘Wij mensen hebben talloze

gedachten en gevoelens

waar we mee worstelen

en die we onbesproken laten.

Het voelt als mijn roeping

om anderen te helpen

deze verhalen te delen

met de mensen

die voor hen belangrijk zijn,

zodat anderen hen beter begrijpen

en zijzelf de opluchting en vrijheid

kunnen ervaren.’

Marieke Proper

Ik voel de frequentie van liefde altijd heel sterk als we samenzijn. Zo sterk zelfs dat al mijn gedachten over hoe dingen zouden moeten of horen te zijn compleet vervagen. Ik vind het een lastige en tegelijkertijd mooie reis. Constant terug naar mezelf en weg van de onrust. Pff. Behoeftig. Daar ben ik nogal eens tegenaan gelopen. Ik merk dat ik gewend ben om mijn zin te krijgen. En nu krijg ik niet meteen mijn zin en dat is lastig. Ik heb mijn toevlucht gezocht in drank, sigaretten, werk en stappen tot midden in de nacht. Alles wat ik aan kon grijpen, greep ik aan. Daarnaast heb ik wel duizend keer toegegeven aan overgave en voelen. Je opzoeken, voelen wat ik voel, je missen en dat oké vinden, zwichten en weer bij je zijn. Want alleen als ik bij je ben, stopt het vluchten. Of heb ik dan mijn ultieme escape ingezet? Ik ben er niet uit. Het voelt zo goed om bij je te zijn, het lijkt wel drugs (tóch een nieuwe verslaving?).

Over behoeftig gesproken. Je vroeg laatst, ‘Droom je weleens weg?’ Als ik niet op de vlucht ben dan droom ik. Over samen reizen, uren vrijen, een huisje aan een open meer, alles achter mij laten en werken aan mijn gezondheid. Omdat ik weet dat hoe ik leef niet goed voor mij is. Ik droom over samenzijn en met je kussen de hele nacht. Ik droom van de tijd die niet meer voorbijvliegt en Assepoester die niet meer om twaalf uur thuis hoeft te zijn. Ik droom van tijd voor mezelf en ruimte voor ons.

Madelin kan het bijna niet bevatten, dit stukje uit haar dagboek lijkt in een vorig leven te zijn geschreven. Er is in de tussentijd zo veel gebeurd. Het brengt haar onmiddellijk terug naar die tijd, de intense liefde, maar ook naar het machteloze gevoel en de chronische slaapproblemen. Het missen van George was bij vlagen ondragelijk geweest. Ze had zomaar uit het niets als een klein kind gehuild. De gedachte daaraan alleen al maakt haar neerslachtig. Het was een lijdensweg van afstand nemen en steeds opnieuw contact zoeken, waarbij ze uiteindelijk tot de conclusie kwam dat de afstand haar doodongelukkig maakte. En toch koos ze daarvoor. Ze had geen andere keus. Ze wilde niets liever dan vechten voor haar gezin en haar relatie met Jack. Het was allesbehalve een gemakkelijke weg geweest en toch had ze haar relatie met Jack weer op nummer één weten te zetten. Ze wilde dat ene speciale gevoel voor Jack terug om George definitief te vergeten. Dat ging niet zomaar.

Eindeloos oude herinneringen ophalen en avonden met de fotoboeken van de kinderen op schoot hadden haar doen beseffen dat er veel was om voor te blijven. Zij en Jack hadden een verleden samen en zoveel meegemaakt. Dat schuif je niet zomaar aan de kant voor een verliefdheid. Het was te egoïstisch. Deze gedachten had ze eindeloos herhaald. Een verhuizing naar Ibiza zou ingrijpend zijn, maar zag ze tegelijkertijd als het redmiddel voor hun relatie. Daar zouden zij en Jack de verbinding terugvinden. Madelin had alles in werking gesteld om zo snel mogelijk te emigreren. De drukte rondom het geregel van een school en een huis gaf haar afleiding en hield haar staande. Zoals ze vurig had gehoopt, verdween het gemis naar de achtergrond en lukte het haar om George stukje bij beetje los te laten.

‘Allemaal voor niets’, zegt ze terwijl ze een traan wegveegt. Madelin kijkt over haar scherm naar de droge, weelderige tuin en ziet dat de planten op haar terras dringend water nodig hebben. Ze zet haar Spaanse playlist aan en Maluma met Corazón galmt uit de speakers. Rationeel gezien weet ze dat het allemaal een reden heeft gehad. De spoedcursus op eigen benen staan, heeft hen niet alleen verdriet, maar ook goed gedaan. Ze kan George inmiddels missen en daar oké mee zijn. Zelfs de liefdevolle gedachten aan hem durft ze voorzichtig weer wat ruimte te geven. In die zin is het gevoel van emotionele amputatie verleden tijd. Godzijdank ervaart ze veel meer verbinding met zichzelf dan een half jaar geleden.

Madelin klikt haar digitale dagboek weg en legt haar tablet in een lade van de eettafel. Tussen de dozen en het gereedschap baant ze zich een weg naar buiten. Ze gaat het dichtbegroeide pad op achter haar huis, dat steeds steiler omhoogloopt. Op weg naar boven kijkt ze goed uit waar ze haar slippers neerzet om wegglijden te voorkomen. Uiteindelijk komt ze uit op de open plek bij de waterput. In de verte hoort ze nog steeds de muziek. Zo fijn dat ze hier in alle vrijheid kan draaien wat ze wil. Dat was in Laren wel anders. Daar stonden de buren meteen op de stoep. Haar dichtstbijzijnde buren hier wonen op meer dan een kilometer afstand. Ze pakt haar emmer van de grond en vult deze met ijskoud bronwater. De eerste keert ze heel voorzichtig boven haar knieën om. Het water loopt langs haar scheenbenen, voeten en tenen over de grond. Ze voelt een ijzige rilling door haar hele lichaam. Het laatste beetje laat ze in de emmer zitten en met haar handen maakt ze haar gezicht nat. ‘Heerlijk.’ Dan vult ze nog een emmer.

Het is half oktober, maar nog minstens zo warm als in augustus. Wanneer zou de herfst zijn intrede doen? Madelin merkt wel dat de dagen korter worden en het ’s avonds verder afkoelt. Op de avond van 11 augustus, de dag van de overdracht, had ze hier uren gezeten. Op de antieke schommelstoel van de vorige bewoner. Huilend, vol zelfmedelijden en super eenzaam, maar toch ook weer genietend van minstens drie glazen Merlot. Ze had moeten wennen aan de stilte. Hier is niets anders te horen dan de zomerse geluiden van de krekels die haar gezelschap houden, met in de verte een blaffende hond. Dit is zo’n mooie rustige plek, sprookjesachtig bijna. Wat hoger tegen de berg staan enorme bossen met dikke stelen bamboe. Madelin schat in dat deze hier al tientallen jaren staan. Het geluid van de windvlagen door de bamboebladeren klinkt magisch. De hoge bossen geven haar niet alleen een gevoel van bescherming, maar ook schaduw en verkoeling. Dat maakte dit meteen al haar meest favoriete plek van het bijna drieduizend vierkante meter grote perceel. Als ze naar beneden kijkt ziet ze niets anders dan een groene vallei met naaldbomen en in de verte een paar platte daken van enkele Spaanse fincas.

Die eerste avond had ze in gedachten het gehele afgelopen jaar de revue laten passeren. Uiteindelijk was Madelin tot de conclusie gekomen dat stoppen met roken het absolute hoogtepunt was geweest. Wonderlijk genoeg was het haar deze keer gemakkelijk afgegaan. Ze had de laatste uitgemaakt en ondanks alle stress waar zij en Jack dwars doorheen zijn gegaan nooit een nieuwe sigaret opgestoken. Na jaren van stiekem roken, ontelbare eerdere stoppogingen voelt het als een enorme opluchting dat ze van die stomme afhankelijkheid af is. Alsof Madelin voor het eerst beseft dat ze goed voor zichzelf dient te zorgen.

Vanaf de waterput kijk je niet alleen over de vallei, in de verte schittert ook de Middellandse Zee. Echt waanzinnig! Het uitzicht was voor haar absoluut de hoofdreden geweest om de knoop door te hakken en deze enorme klus aan te nemen. Met deze ingrijpende beslissing koos ze definitief voor zelfstandigheid. Het was allesbehalve gemakkelijk geweest om haar hart te volgen. Haar vriendinnen hadden er niets van begrepen dat ze ervoor koos om alleen op het eiland te blijven, terwijl Jack terugging naar Nederland. ‘Wat moet je daar in je uppie?’ had Veronique geroepen. ‘Als je in de buurt komt wonen, kan ik er voor je zijn.’ Zonder de uitkomst ervan te weten, sprong Madelin in het diepe. Puur intuïtief. Niet omdat zij verliefd was geworden op een ander. Niet alleen vanwege de toestanden met Jack, maar puur en alleen omdat het de hoogste tijd was om haar eigen keuzes te maken.

De makelaar en een paar bemoeizuchtige omwonenden hadden haar meerdere keren afgeraden om de oude bouwval te kopen. De kleine finca, waarvan het dak deels was ingezakt, had jaren leeggestaan. De planten groeiden letterlijk in het huis. Niemand had in het object durven investeren. De omgeving van Portinatx is niet populair onder de toeristen, noch onder de jonge lokale bevolking. Te ver weg van de supermarkten en de scholen. Dat waren voor Madelin geen redenen geweest om af te haken. Sterker nog, ze zocht rust. Vanaf de hoofdweg loopt een kleine nagenoeg onbegaanbare camino naar de finca. Alleen al die toegangsroute maakte het dat de makelaar haar ongerust had aangekeken toen ze haar bod uitbracht. ‘Een onmogelijke plek om te wonen voor een madre soltera’, had hij gezegd. Voor het eerst hoorde ze de Spaanse vertaling van de woorden; alleenstaande moeder. Dat was confronterend geweest. Haar gedachte dat Spaanse mannen nauwelijks geëmancipeerd zijn werd hiermee bevestigd. Madelin liet zich niet afschrikken en besloot ervoor te gaan, het stuk land inclusief bouwval aan te kopen en met aannemer Juan in zee te gaan.

Na vele ingewikkelde keuzes en een paar tegenslagen begint het licht aan het einde van de tunnel te schijnen. De aannemer heeft afgelopen week het oude lekkende dak verwijderd en een volledig nieuw dak geplaatst. Tot zijn grote verbazing koos Madelin voor een puntdak. Niet bepaald Spaans, maar het eindresultaat heeft zelfs de verwachtingen van de oude Juan overtroffen. Het was een stuk duurder geweest dan een gemetselde versie. Juan had dagenlang tevergeefs op haar ingepraat en haar zelfs een cultuurbarbaar genoemd. Het leek Madelin echter geweldig om een stukje natuur het huis in te halen en dus kocht ze via een Noorse website een aantal flinke bomenstammen. Deze liet ze door een transportbedrijf naar Ibiza brengen. Evenals de oude Balinese voordeur. Op eigen wijze kreeg Madelin de vrachtwagenchauffeur zover om een eerste, tweede en derde poging te wagen om de onverharde weg op te rijden. ‘Jij ziet eruit alsof je dit eerder hebt gedaan!’ had ze aanmoedigend geroepen. Uiteindelijk was het hem bij een vierde poging gelukt. ‘Zo onbegaanbaar is de camino kennelijk niet.’

Aan de binnenkant zie je niet alleen de mooie robuuste balken, het hout verspreidt ook een heerlijke frisse dennengeur. Ze heeft nu een ruime vide over de helft van haar woning, waar ze een smaakvolle slaapkamer voor zichzelf heeft gecreëerd. Tegen de balustrade staat haar antieke bureau met daarop het oude retro lampje van haar oma en een paar dierbare beeldjes die ze verzameld heeft tijdens reizen over de hele wereld. Ze heeft zich voorgenomen om haar bureau opgeruimd en daarmee overzichtelijk te houden. En niet net als in Nederland een creatieve chaos achter te laten na iedere sessie. In deze fase van haar leven heeft ze behoefte aan structuur en een rustige werkplek. In die zin is ze Jack beter gaan begrijpen. Nu ze meer verantwoordelijkheden heeft, dient ze geordender te worden. Anders hebben ze binnen de kortste keren niets te eten. Het grote ronde glazen kantelraam, geplaatst onder de nok van de zijgevel, staat open en zorgt voor een mediterraans briesje door het hele huis. Zij en Juan hadden voorafgaand aan het maken van de tekeningen van het dak de verschillende opties doorgenomen om het huis te ventileren zonder dat de deuren ’s nachts open hoeven te blijven staan. Het twee meter doorsnede, op maat gemaakte kantelraam, was ook weer zo’n uitdagende oplossing geweest. Vanuit de vide kijkt ze uit over de prachtige bossen met groen- en goudkleurig bamboe. Zo heeft ze een extra slaapkamer en een fijne plek voor zichzelf. Sophie, Sammy en Elsa mogen alleen in geval van nood boven komen. ‘Dit is mama’s zone!’ had ze gekscherend geroepen nadat de aannemer haar verdieping officieel had opgeleverd. In de praktijk komt daar niets van terecht. Het is te gezellig om in de ochtend met z’n allen in het grote bed te knuffelen. Sammy is zo groot geworden dat Madelin soms vergeet dat ze nog maar een meisje van negen is, met een sterke behoefte om een klein kind te zijn. Soms heeft de oudste gewoon pech. Ze dient zich verantwoordelijk op te stellen en op haar kleine zusjes te letten. Arme Sammy.

Madelin loopt over het paadje terug naar de veranda waaronder kleurrijke potten met aardbeienplanten staan. Eén voor één krijgen ze een flinke plens water. Dan hoort ze haar telefoon overgaan. Een misselijk gevoel overvalt haar. Op dit telefoontje wacht ze al de hele ochtend. Ze zet haar emmer neer en rent naar binnen. Nummer onbekend. Ja hoor, de dokter belt. Het gaat niet goed met haar vader en de arts heeft eindelijk de tijd gevonden om haar terug te bellen. Is er hoop? Of zal hij haar het slechte nieuws brengen? ‘Hallo, met Madelin’, neemt ze voorzichtig op. Op een serieuze en rustige toon praat Dr. Vreeken haar bij. Hij heeft al talloze keren een slecht nieuws bericht overgebracht. Zou zoiets ooit wennen? ‘Het vele drinken heeft zijn tol geëist en waarschijnlijk heeft hij niet meer lang te leven.’ Madelin neemt plaats op een houten stoel aan de eetkamertafel. Ze merkt dat dit haar raakt. Moet ze naar Nederland? Hem tijdens zijn laatste weken steunen of verzorgen? Maar hoe moet dat dan met de kinderen? Die gaan gewoon naar school. En de verbouwing van het gastenverblijf? Overal lopen bouwvakkers. Allemaal excuses natuurlijk, want waar een wil is, is een weg met een oppas en een vliegtuig. Anderzijds heeft haar vader nooit een dag voor haar gezorgd. Waarom zou zij halsoverkop haar leven omgooien om zijn hand vast te houden? Ze is nog te kwetsbaar om geconfronteerd te worden met de pijn van het levenslange gemis van haar vader. Dr. Vreeken probeert haar gerust te stellen. ‘Het is beter voor je vader als het niet te lang meer duurt. Het proces is pijnlijk. We proberen hem zo veel mogelijk te ondersteunen met pijnstilling. Zijn levensverwachting is ongeveer twee tot drie weken, maar in enkele gevallen zien we dat patiënten sneller achteruitgaan. Zijn leverfunctie is sterk afgenomen en zijn nieren werken nauwelijks. Langzaamaan vergiftigt hij zichzelf. Daar komt het pijnlijk gezegd op neer.’ De dokter vertelt haar dat hij zelfs nu nog stiekem zijn borrel drinkt. Wat een triestigheid. En aan de andere kant, wat maakt het nog uit? Dood gaat hij toch. ‘Zodra er plek is, verhuizen we hem met een ambulance.’ In het hospice zal hij de laatste dagen van zijn trieste leven doorbrengen. Madelin kijkt naar de klok en beseft dat de tijd dringt. De kinderen komen over een kleine twintig minuten uit school gelopen en ze wil graag op tijd zijn. Madelin bedankt Dr. Vreeken voor het terugbellen. ‘Ik weet nog niet precies wanneer ik naar Nederland kom.’ Vluchtig loopt ze door haar huis. Naarstig op zoek naar haar autosleutels. Met haar rechtervoet schuift ze twee dozen aan de kant. Tussen alle ontbijtspullen op het aanrechtblad ziet ze haar roze sleutelhanger. ‘Hebbes!’ Zodra ze ophangt komen de tranen. De opa die ze haar kinderen had gegund zal nooit meer langskomen. Nooit zal hij zien waar ze wonen en hoe ze hier leven. Ineens doet dat pijn.

Het is twee uur in de middag en het regent pijpenstelen. Jack kijkt vanachter zijn bureau naar buiten. Hij pakt zijn telefoon en belt Madelin. Hij heeft er behoefte aan haar stem te horen. Mist haar steun, haar hele zijn. Het liefste wil hij dat het goedkomt. Een utopie, er is te veel gebeurd. Hoe heeft het zover kunnen komen dat ze allebei in een ander land wonen? De telefoon gaat over, maar Madelin neemt niet op. Een Spaanse computerstem vertelt hem dat hij na de piep een boodschap kan achterlaten. Iets dat hij overweegt en toch nalaat. Hij staart naar het grote familieportret aan de wand van zijn kantoor. De ruimte waar hij zich ooit belangrijk waande voelt leeg en koud aan. Afgelopen week stond zijn schoonmoeder hier tegen hem te schreeuwen. ‘Uit respect voor Madelin moet je die foto weghalen.’ Hij peinst er niet over. Het is zijn gezin. Die vrouw is verbitterd en een mannenhater. Ze had hem van alles naar zijn hoofd geslingerd. ‘Alle mannen belazeren hun vrouw, maar jij maakt er meteen eentje zwanger.’ Zelf weet hij wel beter, hij is geen vreemdganger. Hij heeft dit allemaal nooit gewild en is zelf het slachtoffer van de situatie geworden. Waarom moet hij zo hard gestraft worden voor één enkele misstap? ‘Jezus zeg, ik ben altijd goed geweest voor Madelin, daarvan ben jij ook getuige geweest. Oh, nee. Jij was er zelf nooit voor je dochter.’ Jack was boos geworden nadat hij tevergeefs had geprobeerd haar te overtuigen van zijn onschuld. Het aanstaande overlijden van zijn schoonvader was voor haar alleen maar een reden geweest om hem persoonlijk uit te komen kafferen.

Sinds ze kinderen hebben, heeft hij Madelin te weinig ondersteund. Van welke kant hij het ook bekijkt. Telkens moet hij tot dezelfde conclusie komen. Madelin heeft gelijk. Zij rooide het gezin voor negentig procent alleen. ‘Liever alleen, dan samen eenzaam.’ Had ze in een boze bui geroepen. Die woorden hadden hem pijn gedaan. Hij was te laat geweest om het tij te keren. Hij had haar verlangens en behoeftes te lang genegeerd. Zij had ook ambitie en ruimte nodig om zich te ontwikkelen. Nu pas ziet hij haar enorme potentie. Met de beperkte tijd die ze had is het haar gelukt om een rendabele onderneming neer te zetten. Ze heeft zo veel passie en talent. Hij heeft spijt dat hij het zelfs financieel had nagelaten haar te helpen bij de opbouw van haar bedrijf. Was hij bang voor haar succes? Hij is toch juist trots. Of niet? Misschien was hij diep van binnen angstig voor haar onafhankelijkheid. Jack is ouderwets grootgebracht. Zijn moeder was altijd thuis. Diep van binnen vindt hij dat het zo hoort. Met kleine kinderen moet je een stapje terug doen. Plus, in plaats van meer te gaan werken had ze haar vrijheden gezocht in andere dingen. Beter gezegd, in andere mensen. Jack zijn boosheid schuilt nog onder de oppervlakte. Als hij heel eerlijk is dan heeft hij de aantrekking tussen Madelin en die idiote crimineel vanaf het eerste moment aangevoeld. Hij heeft gezien hoe ze naar elkaar keken en hoe ze met elkaar spraken. Als hij daaraan denkt voelt hij die knoop in zijn buik weer. George bleek meer te zijn dan een oude kennis. ‘Ik ben natuurlijk niet gek.’ Jack staart naar buiten en bijt op zijn onderlip. Het had hem destijds beter geleken om zijn waarnemingen voor zich te houden. Hij wilde geen slapende honden wakker maken. Naïef natuurlijk. Maar hij had nooit kunnen voorzien dat hun hereniging zulke grote gevolgen zou hebben. Zowel zakelijk als privé zijn de consequenties voor hen enorm.

Hij had het haar nog gevraagd. ‘Nee, je hoeft je geen zorgen te maken. Ik kan onmogelijk zwanger raken.’ Dagen, nachten en maanden al spookt die ene zin door zijn hoofd. Hoe kan het dat sommige mannen jaren vreemdgaan en hij met één misstap de complete toekomst van zijn gezin bij het grofvuil zet? Al weken vraagt hij Stephanie om haar toestemming voor een DNA-test, maar ze weigert iedere medewerking. Hij is de vader punt. Daar moet hij het maar mee doen. Ondertussen zit Madelin met zijn kinderen op het eiland waar ze samen hun droom zouden leven en is hij al maanden terug in Nederland. Hoe oneerlijk is dit allemaal? Alles waar hij al die jaren keihard voor heeft gewerkt is kapot.

Eigenlijk is Madelin nog vreselijk coulant geweest. Hij weet niet of hijzelf net zo had gereageerd als Madelin in verwachting zou zijn geweest van die eikel van een George. Waarschijnlijk niet. Hij had het haar nooit vergeven. Echter Madelin’s ‘verplichte’ en opgevolgde advies om de maanden rondom de bevalling in Nederland te zijn vallen hem zwaar. Ook het feit dat Madelin haar eigen leven in een rap tempo voortzet, zonder hem, gaat hem niet in de koude kleren zitten. Hij had veel liever gezien dat zij en de kinderen voorlopig in hun gezamenlijke huurhuis in het centrum van Santa Eulària waren blijven wonen. Hij begreep natuurlijk best dat ze het niet aankon om samen onder één dak te blijven leven. Liever had hij er een appartement voor zichzelf bijgehuurd om elkaar zo wat ruimte te geven. Madelin had hem er echter van weten te overtuigen om terug te keren naar Nederland. Hij moest zijn verantwoordelijkheid nemen en zij had tijd nodig om na te denken. Echter, door zijn terugkeer naar Nederland voelt hij zich steeds meer buitenspel gezet. Ook mist hij de kinderen enorm. De geluiden, stemmetjes en zelfs de rommel. Het ergste is het thuiskomen aan het einde van de dag. In het grote en stille huis dat ze samen hebben gerenoveerd. Het idee alleen al dat Madelin daar misschien wel nooit meer een stap over de drempel zal zetten maakt hem gek.

Jack slaapt slecht en heeft steeds vaker last van een sombere stemming. Dat tezamen met het miezerige weer heeft hem doen besluiten een afspraak te maken met zijn oom Freek. De gedachten dat hij moederziel alleen wegkwijnt en zijn kinderen het hem later nooit zullen vergeven laten hem niet los. Straks belandt hij nog in een winterdepressie. Als Freek zijn kantoor binnenloopt, staat Jack onmiddellijk op om zijn oom te verwelkomen. ‘Tjee Jack, wat heb je toch een gracieus kantoor. Heel smaakvol.’ Jack knikt dankbaar. Zelf neemt hij deze rijkdom op het moment niet waar. Ondanks dat doet hem goed dat zijn oom trots is. Freek is ouder geworden, maar onverminderd de enthousiaste persoonlijkheid gebleven. ‘Oom Freek, begin tachtig en nog altijd aan het werk’, grapt Jack. Natuurlijk is dit geen officieel consult, maar komt hij zijn neef steunen. Jack merkt op dat hij zenuwachtig is, voor hem voelt het toch een beetje als een sessie bij de psychiater. Het zal ook een stukje schaamte zijn dat hij voelt. ‘Er is veel gebeurd, oom Freek. Aan de buitenkant lijkt er geen wolkje aan de lucht, maar van binnen stormt het.’ Jack heeft zijn vermogen om zich krachtig uit te drukken nog niet verloren en Freek snapt onmiddellijk wat hij bedoelt. ‘Je hebt er inderdaad een puinhoop van gemaakt, jongen. Maar zoals de Chinezen zeggen: crisis betekent een nieuw begin. In dit geval letterlijk een nieuw leven. Dat is een wonder. Mag ik je feliciteren of is dat echt de omgekeerde wereld?’ De opmerking van oom Freek voelt als een voltreffer en Jack merkt hoe hij voor het eerst sinds tijden glimlacht. Diep van binnen is hij best trots dat hij er een zoon bij heeft. Een gevoel dat hij nog aan niemand heeft durven tonen. De felicitaties van zijn favoriete oom raken hem meer dan hij had kunnen voorzien. ‘Natuurlijk mag je dat.’ Jack is dringend op zoek naar goed advies. Wat moet hij doen? Achter Madelin aan blijven lopen en ervoor zorgen dat het goedkomt? Moet hij haar opnieuw veroveren of doen wat Madelin van hem verlangt en haar voorlopig met rust laten? Hij heeft het gevoel dat hij haar definitief verliest als hij er geen werk van maakt. ‘Wie zijn naast Madelin de belangrijkste personen in jouw leven?’ vraagt Freek nog voor hij een eerste slok van zijn koffie neemt. ‘Dat is een goeie vraag.’ Jack hoeft daar niet lang over na te denken. ‘Mijn kinderen.’ Een gevoel van schaamte overvalt hem terwijl hij dit zegt. ‘Wat zou je nu dan het beste kunnen doen?’ Jack denkt na. Hoe kan hij een band met zijn kinderen onderhouden als hun moeders hem negeren? ‘Ga je zoon leren kennen dan en zorg ervoor dat je vaak genoeg naar de meiden vliegt. Ga je aandacht en liefde aan hen geven en houd op met dat zielige gedoe. Je zwelgt in zelfmedelijden.’ De confronterende woorden van zijn oom bevatten precies de lessen die hij nodig heeft. Jack voelt zich inderdaad zielig. Hij moet het tij zien te keren.

Het moet al bijna middernacht zijn. Hoe lang hij hier precies zit weet hij niet, maar ondertussen ruikt hij zichzelf. De combinatie van zijn eigen zweet en een Dettol-achtige schoonmaaklucht maken hem misselijk. Hij negeert al uren zijn steeds lager wordende suikerspiegel en zijn knorrende maag. Geen hap kan hij door zijn keel krijgen en hij begrijpt gevangenen die in hongerstaking gaan steeds beter. George associeert eten met gezelligheid. Hier is het allesbehalve gezellig en hij voelt geen enkele behoefte om die oude boterhammen met geplastificeerde plakjes kaas te bedekken, laat staan ze naar binnen te werken. Het is in twee dagen tijd de vierde sessie van uren ondervragen. Tenminste, dat denkt hij. Zeker weten doet hij het niet. Het kan ook de vijfde of zesde sessie zijn. Heel eerlijk. Hij is de tel kwijt. Hij is minimaal vierentwintig uur wakker, al die tijd heeft hij niet gedoucht, weinig gesproken en geen hap gegeten. Als de frustraties bij de rechercheurs te hoog opliepen brachten ze hem terug naar zijn tijdelijke kille en koude cel. Telkens als hij bijna in slaap viel, op het betonnen bankje en tevens het enige ‘meubelstuk’ in de ruimte, werd hij weer opgehaald voor een nieuwe ‘ronde’. Ze passen de martelaarstechniek op hem toe, waarbij ze hopen dat hij vanuit diepe vermoeidheid uiteindelijk breekt en alles alsnog opbiecht. Hij had een dergelijk verhoor vijf jaar geleden ook overleefd. Wel merkt hij dat de jaren zijn gaan tellen en hij het mentaal, maar ook fysiek, zwaarder heeft dan toen. George staart naar zijn derde bak vieze pruttel koffie. Als het aan hem ligt, zal ook dit verhoor de recherche niets opleveren. Sterker nog, zijn kaken zitten muurvast op elkaar. Zolang hij zijn mond houdt, is er niet veel aan de hand. De recherche lijkt bar weinig bewijzen te hebben, anders hadden ze hem allang geconfronteerd. In plaats daarvan is hun strategie manipulerend. ‘Wij helpen jou en dan help jij ons.’ George vermoedt dat de recherche op zoek is naar een grotere vis en hij is de laatste die hen gaat helpen bij het oplossen van deze puzzel.

De foto’s kwamen als een grote ‘verrassing’. Hij was zich wezenloos geschrokken. ‘Wat moet ik met die nare foto’s?’ had hij naar de dikkere rechercheur geroepen, die hij sindsdien Dik Trom noemt. Dik Trom had hem tijdens het vorige verhoor gedwongen naar de beelden te kijken. Een verzoek waarop hij met flinke tegenzin instemde. Vooral om inzicht te krijgen in de bizarre omstandigheden van dit ‘eenzijdige’ ongeval. De beelden met daarop het Spaanse bestelbusje waarvan de cabine helemaal in elkaar zit, de bestuurder onherkenbaar is vanwege het opgelopen letsel en het vele bloed, hadden zijn maag doen omdraaien. ‘Dit overleeft niemand’, was de enige opmerking die hij wist uit te brengen. Wezel, de partner van Dik Trom, een achterbakse uitgemergelde man met zijn spitse lange neus, vertelt hem dat de bewijzen zich langzaamaan verder tegen hem zullen opbouwen. George betwijfelt dat. Hij vindt deze rechercheur vooral een hele slechte acteur en hij slaat hem het liefst boven op die spitse neus.

‘Hoe komt deze man, woonachtig in Barcelona aan een telefoon met een Nederlandse simkaart?’ Met een harde klap legt hij een Nokia smartphone op de tafel. George kijkt ernaar en haalt zijn schouders op. ‘Geen idee, dat ga jij mij vast vertellen’, zegt George onverschrokken. ‘Hierin staan slechts twee namen, gekoppeld aan twee Nederlandse prepaid nummers die sinds de dag van het ongeval niet meer in gebruik zijn geweest. Heel toevallig is die ene naam van jou en jij mag drie keer raden van wie die andere naam is?’ George haalt zijn schouders op en zwijgt. Door zijn hoofd flitst een stroom aan gedachten. Niets dan goeds over de doden, maar van binnen kookt zijn bloed wanneer hij denkt aan Remy en de risico’s die Madelin loopt.

Dik Trom opent zijn map en zijn oog valt op een nieuw stapeltje foto’s. Kutzooi. De recherche heeft er het afgelopen jaar flink werk van gemaakt. Dat is hem inmiddels duidelijk. Hij is een kleine vis. Wat moeten ze met hem? Wezel loopt nerveus van de ene naar de andere kant van de verhoorruimte en George staart naar zijn koffie. Ze willen antwoorden en hebben weinig geduld meer. Hoe kan die gozer op zo’n tijdstip, in de vroege morgen, wanneer het super rustig is op de rondweg van Barcelona verongelukken? Was hij dronken? Had hij niet geslapen op de boot? Of was hij ergens van geschrokken? George voelt hoe zijn hart tekeergaat en leunt iets naar achteren om op adem te komen. Zijn overhemd zit aan zijn rug geplakt. Een gevoel van paniek overvalt hem. Dit heeft hij niet eerder gehad. Hij hoopt vurig dat deze foto’s minder onthullend zijn dan degene die hem vanaf de lichtgrijze tafel nog altijd ‘aanstaren’.

Hoe kon Remy zo stom zijn? Als hij de telefoon zo graag wilde houden, waarom heeft hij de simkaart dan niet weggegooid? Hij had geen enkele reden die te bewaren en hij had George moeten beloven om deze direct te verwijderen na hun laatste contactmoment. En erger nog, hoe kon hij zo dom zijn om een brochure van de sauna op de bijrijdersstoel te laten rondslingeren? Mijn hemel! George voelt zich licht in zijn hoofd worden en vraagt om een glas water. ‘Ja, daar krijg je het benauwd van, hè vriend!’ George vertelt Wezel met een geërgerde toon dat ze geen vrienden zijn. ‘Je moet niet zo populair tegen mij doen.’ Dan probeert hij langs de hand van Dik Trom te kijken welk verhaal de volgende foto zal vertellen. Hij weet dat alle ogen op hem gericht zijn. Achter de glazen wand staan waarschijnlijk nog minimaal twee andere bloedhonden mee te kijken. Hij voelt aan alles dat zijn reactie op de volgende beelden cruciaal zal zijn.

George doet een schietgebedje. Laat deze foto alsjeblieft geen betrokkenheid suggereren. Opgelucht haalt hij adem zodra Wezel de foto omdraait. Hij was bang voor een foto van Madelin bij de ingang van de sauna. Op het parkeerterrein zal vast en zeker een camera hangen. Met een beetje geluk is de recherche te laat geweest met het opvragen van de beelden en zijn deze ondertussen al lang gewist. De foto die hij te zien krijgt brengt hem onmiddellijk terug naar het moment waarop deze is gemaakt. Madelin gehuld in haar Gooische rode jurkje waarvan hij zich nog steeds afvraagt waarom hij dat niet van haar lijf heeft getrokken. In gedachten verschijnen ook de beelden van hun hotelovernachting in Ibiza stad op zijn netvlies. Hij ziet hoe ze halfnaakt tegen elkaar aanliggen op het bed tussen het uitgestrooide geld. Hoe heeft hij haar hierbij kunnen betrekken? Is dit zijn kans om iets voor haar terug te doen? Hij zal Madelin met zijn leven beschermen. Voor dit moment zal hij het voltallige team van de recherche ervan moeten overtuigen dat hij en Madelin in een diepe verhouding hebben gezeten en van samenwerking geen sprake was.

Hij blijft naar de foto staren en negeert hun vragen. Eigenlijk gebeurde er in die tijd niet eens zoveel tussen hen. Enkel een aantal geheime ontmoetingen en kwetsbare gesprekken. Tegen Madelin durfde hij alles te zeggen. Bij haar kon hij volledig zichzelf zijn. Ze hadden constant tegen een gekmakende aantrekkingskracht gevochten. Hij wilde niet dat ze haar gezin opgaf voor hem, maar alle Jezus, het was haast onmogelijk om van elkaar af te blijven. Het afgelopen jaar had hij onverminderd aan haar gedacht. Zijn gevoelens waren geen moment weggeweest. Hij miste haar verschrikkelijk. Af en toe kwamen er tranen, net als nu. Het zal de vermoeidheid zijn. Hij gunt het deze eikels niet om zijn verdriet te zien en hij veegt met zijn hand langs zijn ogen. Niemand had zoveel om hem gegeven als Madelin. Hij had het gevoeld, maar ook weer weggestopt. Het was te pijnlijk. Madelin had hem na haar vakantie op Ibiza nog één keer opgezocht. Die keer bracht ze een onzichtbaar mes mee dat ze recht in zijn hart stak. Hij was naar de keuken gelopen om op adem te komen en thee voor haar te zetten. Toen hij terugkwam en de kopjes op de tafel zette, vertelde ze hem dat ze elkaar niet meer konden zien. Dat ze aan haar huwelijk wilde werken. Op dat moment had hij pas echt beseft hoeveel hij van haar hield. Madelin vertelde hem dat ze gek werd van het gemis en dat ze elkaar dan maar beter helemaal los konden laten. Het zou even pijn doen, daarna werd het beter. Ook voor hem. ‘Ik snap het, Madelin. Het is oké’, waren zijn woorden geweest. Maar het was niet beter geworden. Hij had het helemaal niet oké gevonden om elkaar los te laten. Een klote plan. Hij had zich afgewezen gevoeld en in de steek gelaten. En had haar als reactie ook afgewezen. Madelin wilde bij Jack blijven en hij moest afstand nemen. George kon niets anders doen dan haar keuze respecteren. Een keuze die voor hem werd gemaakt.

Diep van binnen wist hij dat Madelin bij hem hoorde. Hij had het die ene nacht gevoeld. Vaak had hij teruggedacht aan hoe zij in zijn armen had liggen kletsen. Daar in die hotelkamer in Ibiza stad was hij bij haar thuisgekomen en had hij een opmerkelijke rust over zich heen gekregen. ‘Ik heb je zo gemist.’ Sprak ze vol liefde uit. Die woorden hadden lang nagegalmd. Met een volle accu hadden ze de volgende dag afscheid genomen. Haar hele vakantie hadden ze contact gehouden. Tot een maand later alles alsnog veranderde. En in plaats van zijn hart te volgen had hij haar sindsdien nooit meer gebeld. Zelfs niet één bericht gestuurd. Zij wilde bij Jack blijven en hij wilde niet verder afgewezen worden. Hij was teruggevallen in het vele drinken en snuiven. Het intense gemis had hij hiermee zoveel mogelijk onderdrukt. De depressieve buien volgden elkaar steeds sneller op. Hij zocht zijn heil in gewillige vrouwen en zat vast in een cirkel van gebruiken om zijn leegtes op te vullen. En zoals na iedere periode van intensief gebruik was het ook nu weer Jim die hem liet inzien dat hij iets aan zichzelf diende te doen. Zijn vriend, bij wie hij nu echt alle potjes had gebroken, zette hem opnieuw af bij de poort van de Jellinek in Amsterdam. Dat was het begin van een lange steile weg omhoog. En juist die eerste week volledige onthouding bracht hem weer dichter bij zijn gevoel voor Madelin. Eigenlijk had hij daar besloten de moed niet op te geven en weer een beetje meer om zichzelf te gaan geven. De laatste maanden was hij weer fanatiek gaan boksen en had zijn stiekeme verlangen naar een hereniging hem op de been gehouden.

Wezel rukt de foto uit zijn handen en verscheurt hem voor zijn ogen. George zou hem het liefste een dreun verkopen. Hoe kan die eikel zomaar zijn dierbare herinnering verscheuren? Hij had juist bij wijze van grap willen vragen of hij deze foto mocht houden. Dan stoot George ‘per ongeluk’ zijn kop koffie om. Als je mij pakt, dan pak ik jou twee keer terug. Van binnen moet hij lachen. Dik Trom springt met zijn grote lijf direct omhoog. Het lukt hem nog maar net om zijn broek schoon te houden. De koffie druipt aan de andere kant van de tafel en Wezel trekt een sprintje naar de deur waarna deze opengaat en iemand hem een keukendoek aanreikt. Zie je wel dat er nog meer eikels meekijken. Vingervlug klemt George één van de andere foto’s tussen zijn broek en boxershirt. Iedereen is dusdanig afgeleid dat dit niemand opvalt. Zo kan hij er later thuis nog eens met rust en aandacht naar kijken. Tenminste, hij gaat ervan uit dat hij straks naar huis mag. Ze mogen hem niet veel langer vasthouden op basis van een voornaam in een prepaid telefoon en een folder van een sauna waar hij nooit is geweest. Het is slechts een kwestie van de tijd uitzitten. Het ‘contact’ met Madelin dat hij ineens weer voelt geeft hem de kracht om dat vol te houden.

Madelin schuift met haar voet een doos met gereedschap aan de kant. ‘Het blijft een bende’, klaagt ze. Met een kop thee in haar hand loopt ze de trap op. Over een uur moet ze de kinderen halen. Ze heeft dus nog even. Als ze eraan denkt hoeveel die kleintjes in een korte tijd hebben meegemaakt, moet ze even slikken. Het is nogal wat. Al die verhuizingen kort op elkaar en dan ook nog eens een tijdelijke scheiding van hun ouders en alle onzekerheid over de toekomst. Kinderen leven het meest van hun tijd in het hier en nu, gelukkig maar. Ze kan niet anders dan concluderen dat haar meiden het hartstikke goed doen. Veel beter dan hun ouders. Sophie en Sammy gaan uit school naar de paardenmanege. Ondertussen kan Madelin met Elsa flink wat boodschappen inslaan bij de grote Eroski in Santa Eulària. Afgelegen wonen betekent niet alleen dat je rust hebt, maar ook dat je je bevoorrading ten alle tijden op orde dient te hebben.

Een stapel uitgeprinte aanmeldingen voor haar online cursus ‘staart’ haar vanaf haar bureau aan. Vanavond zal ze deze uitgebreid doorlezen. Madelin neemt plaats achter haar bureau en bladert door de stapel. Volgende week al start haar online programma Vitale Kids, hiervoor hebben zich zo’n dertig radeloze ouders aangemeld. Een mooi resultaat. Madelin heeft veel werk gehad aan alle voorbereidingen. De ouders ontvangen straks drie weken lang iedere dag een korte video met handvatten, tips en opdrachten, zodat ze hun kinderen kunnen helpen om gezonde eters te worden. Het programma start daarnaast met een rigoureuze opdracht. De hele familie drinkt gedurende het programma uitsluitend nog water en kruidenthee.

Madelin leest het verslag van Laila, ze is vijf. Haar hart breekt als ze haar eetdagboek doorneemt. Pijnlijk om te lezen welke voeding dit kind binnenkrijgt. Zo veel suiker, vetten en kleurstoffen. De ouders van Laila hebben de reden van aanmelding ingevuld. Haar moeder maakt zich ernstige zorgen. Ook zij en haar man kampen met overgewicht. Ze hebben een gezinsfoto meegestuurd en zo krijgt Madelin een beeld bij alle namen. Madelin communiceert tijdens dit programma alleen met de ouders. Ze wil dat zij de volledige verantwoordelijkheid nemen voor de levensmiddelen die hun kinderen binnenkrijgen. Ze helpt de ouders van Laila in drie weken tijd grenzen te stellen en op een positieve wijze over gezonde voeding na te denken. Veel ouders hebben het gevoel dat ze hun kinderen van alles afnemen zodra ze de rijen met koek en snoep voorbijlopen. Het omgekeerde is echter waar. Kinderen zijn dol op koken, fruit eten en er is echt wel een groente te vinden die ze lusten. Dat geloof mag eerst bij de ouders landen. Zo staan ze volledig achter het veranderproces dat gaat komen. Na drie weken kijken ze trots terug op alle bijzondere veranderingen. Madelin brengt ware transformaties teweeg, dat heeft ze al vele malen bewezen. Ze blijft net zo lang betrokken tot de nieuwe patronen zijn ingesleten. Madelin geeft om iedere deelnemer en het voelt als haar taak hier op aarde om bij te dragen aan een gezondere toekomst voor deze kinderen. ‘Vanavond lees ik de andere eetdagboeken.’

De werklui lopen de hele dag in en uit. Ondanks dat dit best wat aanspraak en gezelligheid geeft, is ze de troep en onrust meer dan zat. Het lijkt erop dat ze een huishoudster of een au pair nodig heeft, wil ze ooit toekomen aan haar werk. In die zin is er niets veranderd. Zonder Jack of met Jack, het komt nog steeds allemaal op haar neer. Het enige dat haar rest is accepteren dat ze niet alles tegelijk kan. En haar tijd optimaal benutten. Madelin denkt aan Jack. Of liever gezegd aan zijn afwezigheid van de afgelopen jaren. Soms maakt het haar kwaad, maar ze voelt overwegend medelijden voor hem. Jack is het slachtoffer van zijn eigen situatie. Zijn werkverslaving en zijn eeuwige drang naar meer verdienen, om nog meer uit te kunnen geven hebben hem uiteindelijk zijn geluk gekost. Zo had hij die cheque van Steel International nooit aan mogen nemen. Zelf heeft ze ook fouten gemaakt. Niet zulke kleine.

Madelin kijkt uit haar raam. Als ze helemaal naar links kijkt ziet ze een klein puntje van het dak van de oude schuur. De werklui zijn daar nog volop bezig met de afwerking van het gastenverblijf. In eerste instantie zag ze dit vakantiehuisje als een mogelijke tussenoplossing voor haar en Jack. Maar hoe meer de tijd verstrijkt, hoe meer twijfels Madelin krijgt. Hoewel het voor de kinderen fijn is als papa weer dichtbij komt wonen, is ze er zelf nog niet aan toe om te onderzoeken wat er nog van hun relatie over is. Dat de vorm van de relatie er anders uit komt te zien, staat voor Madelin vast. Voor de meiden is dat natuurlijk pijnlijk. Ieder kind wil dat zijn ouders weer samenkomen. En misschien gebeurt dat ook wel. Maar het doet nog te veel pijn. De baby. Het tweede gezin van Jack. Het brengt zo veel ingewikkeld gedoe met zich mee. Natuurlijk mist ze Jack, maar ze probeert die gevoelens zo min mogelijk toe te laten. Er was altijd iemand die ze even kon bellen. Die haar liefhad en iemand die er altijd ‘was’. Misschien niet fysiek, maar wel mentaal. Ineens is ze na al die jaren single. Dat op zich al is super onwennig en soms ook gewoon eng. Ze mist Jack al langer. Eigenlijk al sinds de affaire met Stephanie en haar gekte rondom George. Tot die tijd was hij haar maatje geweest, vanaf die tijd was alles anders.

Ze kan Jack niets verwijten. Zelf was ze ook niet bepaald op het thuisfront geconcentreerd geweest. Het meeste mist ze de vriendschap die ze hadden. De vrolijke telefoontjes en de manier waarop hij kon zeggen dat alles goed zou komen. In die plaats is een leegte overgebleven en dat maakt het soms bizar eenzaam zonder hem. Ze weet dat ze hem ieder moment van de dag zou kunnen bellen. Sterker nog, hij zou alles uit zijn handen laten vallen. Toch zoekt ze hem bewust niet op. Ze wil bewijzen dat ze het alleen kan. Aan hem en aan zichzelf. Dat is haar stukje trots waarvan ze nog steeds niet goed weet of ze er goed aan doet om zich daaraan vast te houden. Waarschijnlijk helpt kwetsbaarheid haar veel verder. Wat het ook is, ze negeert hem zo veel mogelijk en belt hem alleen op als ze iets belangrijks wil bespreken en als Sammy, Sophie of Elsa met hun papa wil bellen. Dat neemt niet weg dat het soms ineens even heel pittig is en ze iemand mist om tegen aan te zeuren. Al is het over de bergen wasgoed, de bouwvakkers of als ze weer eens iets is vergeten van de supermarkt. Gewoon iemand om even onbeperkt tegen te klagen. Ze beseft voor het eerst in haar leven hoe vaak ze dat heeft gedaan en dat Jack daar nooit iets van heeft gezegd. Hij hoorde haar aan en zei dat het goed zou komen. Ze had nooit gedacht dat zo te missen. Tegen wie klaag je als je geen man hebt om tegen aan te zeuren? Tegen je moeder of een vriendin? Het contact met haar moeder mijdt ze zoveel mogelijk en haar vriendinnen zijn druk met hun eigen shit. Het zijn de ogenschijnlijk kleine dingen die ze mist, eigenlijk is het niet eens de liefdesrelatie. Of is dat juist liefde? Madelin denkt het liefste zo min mogelijk aan wat deze ingrijpende breuk met haar doet. Ze heeft al haar energie nodig voor de kinderen, het huis en haar bedrijf.

Daarnaast worstelt ze met haar ego. Ze doet haar uiterste best om zo vrij mogelijk tegen alles aan te blijven kijken. Hoe moeilijk het ook is, op een dag krijgt ze met Stephanie en Joey te maken. Ze zijn een onderdeel van de familie van Jack en daarmee van haar kinderen. Het is de prijs die zij betaalt. Een hele hoge prijs voor haar liefde voor George. De komst van baby Joey is pure karma. Jack was nooit vreemdgegaan als zij haar aandacht erbij had gehouden. Dat weet ze zeker. Jack is in wezen totaal geen vreemdganger. Madelin was in de ban geweest, betoverd en gebiologeerd geraakt van George. Geobsedeerd zelfs. Nog net niet bezeten. Of toch wel? Als ze terugdenkt aan al die slapeloze nachten. Mijn hemel. Het speuren naar de bewijzen dat Jack niet te vertrouwen was, terwijl ze in werkelijkheid naarstig op zoek was naar excuses om haar eigen overspelige gedrag goed te praten.

Het roken van de sigaretten midden in de nacht in hun achtertuin in Laren. De talloze stiekeme bezoekjes aan de Amsterdamse Grachten. Het aannemen van het drugsgeld. Het was allemaal nogal wat. De gesprekken tussen haar en George hadden zo veel losgemaakt. De liefde die ze voor elkaar voelde was zo alles overheersend heftig dat ze er uiteindelijk beiden van slag van raakten. Zelf kon ze in elk geval niet meer normaal nadenken. Er waren momenten geweest dat ze alles op had willen geven om met George verder te gaan. Gevolgd door het besef dat ze haar kinderen onmogelijk bij al deze ellende kon betrekken. George was niet hun vader en ook nog eens crimineel. Hoe leuk zij hem ook vond, voor anderen was hij niet meer dan een verslaafde crimineel. Niemand, maar dan ook niemand zou in hem hebben gezien wat zij zag. Uiteindelijk had ze amper nog geweten wie ze zelf was en besloot ze dat het moest stoppen. De ‘relatie’ stoppen bleek alleen nog niet zo gemakkelijk te zijn. Het werd een martelgang van aantrekken en afstoten. Ze miste hem bij vlagen zo erg dat ze uiteindelijk definitief afscheid nam.

Madelin denkt terug aan dat afschuwelijke moment en ziet zichzelf nog voor hem staan met de tranen in haar ogen. Afstandelijk en kort had hij gereageerd. ‘Prima, je hebt gelijk.’ Meer had hij niet gezegd. Na afloop had hij haar nog één bericht gestuurd waarin hij schreef dat het voor hem helemaal oké voelde om elkaar niet meer te zien. ‘Het geeft vast rust.’ Hij leek het prima te vinden dat ze voor Jack koos. Zijn woorden hadden haar boos gemaakt en maanden nagegalmd. Ze wilde geen rust, ze wilde hem. Ineens voelde ze zich gebruikt. Er waren momenten geweest dat ze zo hard moest huilen dat ze haar auto langs de kant van de weg had moeten zetten. Zelfs nu, een jaar later, doen de herinneringen eraan nog pijn. Vanbinnen had ze op een ander antwoord gehoopt of minstens zijn pijn of verdriet willen zien. Niets daarvan bleek uit zijn reactie. Ze ging om afscheid te nemen en zo geschiedde. Ze heeft nooit meer iets van hem gehoord. Waarom had hij haar niet meteen met rust gelaten? Al die maanden had hij op haar gejaagd, met haar geflirt, naar haar verlangd en haar verleid. Hij had haar dit alles kunnen besparen. De klap van zijn reactie was enorm geweest. De ‘blauwe plekken’ hadden in de weken erna plaatsgemaakt voor een dikke muur van zelfbescherming en dat had haar uiteindelijk geholpen hem los te laten.

Madelin had het afgelopen jaar meerdere keren over haar gevoelens voor George nagedacht. Waren haar gevoelens voor hem oprecht geweest? Of had de verliefdheid in wezen symbool gestaan voor de gaten in haar relatie met Jack? En haar gebrek aan zelfliefde? Of was het hormonaal? En was George meer een verslaving geworden? Die haar voorzag in een flinke dosis dopamine. Ze had zich aan hem vastgeklampt om zich steeds eventjes beter te voelen. Hoe het ook zij. De omstandigheden hebben voor haar besloten dat ze het deze ronde bij zichzelf dient te zoeken. Voorlopig komt er helemaal geen man in haar leven. Al heet hij Brad Pitt. Ze gaat nu eerst haar eigen onafhankelijke leven opbouwen en van daaruit zou ze vanzelf zien wat er echt is en wat niet. En die reis naar binnen begon met het kopen van de bouwval ergens in het noordelijkste deel van Ibiza, op een berg in de omgeving van Portinatx. Op een plek waar al jaren niemand meer wilde wonen, vindt Madelin zichzelf langzaam terug.

Voor zijn voordeur staan de nieuwe huurders te wachten. ‘Shit, ook dat nog.’ George loopt in de richting van zijn pand aan de Keizersgracht en begroet het fris ogende jonge stel. Zelf heeft hij minimaal achtenveertig uur niet geslapen. Hij voelt zich vies, labiel en draaierig. Aan twaalf uur slapen heeft hij niet genoeg. Eerst heeft hij een douche nodig en een tandenborstel om de smaak van die gore koffie mee weg te poetsen. Hij begroet het stel, opent de voordeur en wijst naar de trap. ‘Ik geef jullie alvast de sleutels, ga gerust vast rondkijken. Op de derde verdieping kunnen jullie met deze sleutel naar binnen. Hij draait een sleutel van zijn eigen bos en overhandigt deze aan Yvette. ‘Ik heb nogal een zware nacht achter de rug en fris me héél even op.’ Yvette is een keurige studente medicijnen had de makelaar gezegd. Ze heeft rijke ouders die garant zullen staan voor de huur en de borg betalen. Die jongen lijkt hem een profiteur. George opent vanuit de gezamenlijke entree zijn eigen voordeur en haalt opgelucht adem. ‘Eindelijk thuis. Ik heb het weer overleefd.’ Naast de deur trapt hij zijn sneakers uit. ‘Die moeten in de wasmachine.’ Ze stinken. Yvette en haar klaploper lijken hem rustige mensen. Geen feestvierders, dat is positief. Op zijn tandvlees loopt hij naar boven. Nooit eerder was hij zo moe. Terwijl hij zich uitkleedt, valt de foto op de grond. Hij pakt hem op en kijkt naar Madelin en ziet haar weer staan. Voor zijn voordeur. Alsof ze ieder moment binnen kan komen. Hij haalt nog eens diep adem en voelt hoe zijn longen zich vullen met zuurstof. George drukt zijn lippen zachtjes op elkaar en blaast zijn adem langzaam uit. Het rode rokje en haar blote benen winden hem op en hij voelt hoe het bloed naar zijn pik stroomt. Dan legt hij de foto op zijn keurig opgemaakte bed. Nourdin heeft gisteren schoongemaakt. ‘Dat is lekker thuiskomen.’

George loopt zijn brandschone badkamer binnen, draait aan de thermostaat en stapt onder een ijskoude straal. Hij is doodmoe, maar niet stuk te krijgen. ‘Dat die idioten mij nog de hele nacht hebben vastgehouden.’ Wat een verspilling van zijn tijd en energie. George steekt zijn hoofd onder de straal en gaat met zijn handen door zijn haren. Hij ervaart ook een vreemd gevoel van dankbaarheid. Hij is vrij vanwege gebrek aan bewijs. Ze konden hem onmogelijk langer vasthouden. En hij heeft een teken van leven, een foto en dus iets tastbaars van Madelin. Soms lijkt het net alsof het een bizarre droom is geweest, maar met deze foto in handen weet hij weer dat het echt was. Ze heeft wel degelijk bestaan. Zijn gevoelens voor haar zijn geen dag weggeweest. En nu heeft hij bewijs dat ze ook van hem hield. Ze stond niet voor niets aan zijn deur. De liefde die hij voor haar voelde had hij weggestopt om de pijn van het gemis niet te hoeven voelen. En tegelijkertijd kon hij datzelfde gevoel van liefde binnen een seconde opnieuw opwekken. Het kost hem geen enkele moeite. Van niemand heeft hij meer gehouden dan van haar. Hij had het geprobeerd, om van andere vrouwen te houden, maar ze waren er slechts geweest om zijn gevoelens van eenzaamheid toe te dekken. Geen enkele vrouw kon aan Madelin tippen. Geen enkele vrouw had ook een eerlijke kans gehad. Stuk voor stuk had hij ze met haar vergeleken. Niet alleen het afgelopen jaar, maar al meer dan vijftien jaar. Ze waren nooit zo verrassend, moedig of vol humor geweest. Ze hadden geen van allen zo veel passie en seks uitgestraald en waren niet avontuurlijk geweest. Maar bovenal begrepen ze hem geen van allen. Stuk voor stuk had hij hen gebruikt. Hij had een onbevredigbare drang naar samensmelting gehad, maar stuitte overal op teleurstelling en een gevoel van kilte. In plaats van zich te geven zat hij op slot. Al zijn hele leven. Behalve bij haar. Zij had de sleutel, verder niemand.

De vermoeidheid en de gedachten aan alle mislukkingen in zijn leven geven hem een slecht gevoel over zichzelf. Hij haat zijn leven. Hoe krijgt hij een beter gevoel over zichzelf? Onder de douche komen de spanningen van het verhoor los en laat hij uiteindelijk zijn tranen gaan.

Wat als ze Madelin ophalen? Hij maakt zich zorgen om haar, maar wil haar ook gewoon zien. Is zij sterk genoeg voor een dergelijk vragenvuur. Kan ze zonder slaap? Gaan ze haar ook martelen? Zou ze breken of net als hem haar mond kunnen houden? Bijna niemand is opgewassen tegen dergelijke druk, laat staan tegen de gruwelijke beelden van Remy en zijn ongeluk. Hij doet Dik Trom en Wezel wat aan als ze haar aan net zo’n driedaagse martelgang onderwerpen. Zijn vechtlust komt langzaam terug en George draait de kraan dicht. ‘Kom op Winter, maak even een kop koffie voor je nieuwe huurders en houd op met doemdenken’, praat hij zichzelf moed in.

Met een cadeautje onder zijn armen staat hij aan de voordeur van haar kleine doorzonwoning in Amsterdam Noord. Als ze opendoet, voelt hij geheel onverwachts een diep gevoel van vertedering. Pasgeboren baby’s hebben kennelijk nog altijd die uitwerking op hem. Zeker als ze van hem zijn. Hij werpt een korte blik door het raam. Jack merkt op dat hij nerveus is en dat gevoel versterkt zodra hij de moeder van Stephanie op de bank ziet zitten. Na het gesprek met Freek heeft hij zich voorgenomen om zich als een betrokken vader op te stellen. Met de beste bedoeling is hij hierheen gekomen. Hopelijk zien ze dat. Met zijn meest vriendelijke uitstraling probeert hij oogcontact te maken. ‘Ik kom een pakje voor Joey brengen en een enveloppe voor jou. Je hebt veel kosten gemaakt en ik wil niet dat jij en Joey iets tekort komen. Ik hoop dat je dit geld aanneemt. Het is drieduizend euro. Als je meer nodig hebt, hoop ik dat je het me zegt.’ Jack probeert een glimp van zijn zoon op te vangen. Het is welgeteld de tweede keer dat hij hem ziet en dat is pijnlijk. Kinderen horen met hun ouders op te groeien. Hoe heeft het in hemelsnaam zo ver kunnen komen dat hij vier kinderen heeft en op dit moment geen deel uitmaakt van hun levens? ‘Mag ik hem even zien?’ probeert hij voorzichtig. ‘Een andere keer Jack, mijn moeder is nu op bezoek. Bel de volgende keer even. En wat betreft je enveloppe, we redden ons prima’, zegt Stephanie op een zakelijke toon, terwijl ze demonstratief de deur sluit.

Natuurlijk voelt hij zich afgewezen. Hij kan omdraaien en uit hun levens verdwijnen, maar dat is hij niet van plan. Natuurlijk is ze boos. Zij had zich een ander leven voorgesteld en is ongewild alleenstaande moeder geworden. Jack hangt het papieren tasje met het pakje van de Prénatal aan de deur en schuift de enveloppe met het geld door de brievenbus. Joey is zijn zoon en hij neemt zijn verantwoordelijkheid. Het minste dat hij kan doen is financieel iets bijdragen. Zover hij weet, zit Stephanie zonder werk en hij moet er niet aan denken dat ze stress ervaart en een bepaalde druk voelt om te solliciteren. Hij wil dat ze geniet van de kleine Joey. Terwijl hij terugloopt naar zijn auto beseft hij dat hij haar mist. Als je diep in zijn hart kijkt zou hij willen dat ze terugkomt. Het zou voor Staal Overal, maar ook voor hem en Joey goed zijn als ze samen zouden blijven werken. Nu Joey erfgenaam is, heeft ze ook alle reden om aan boord te blijven.