Lieve lezer,

Assepoester was vroeger mijn lievelingssprookje. Ik heb de videoband (!) kapot gekeken, droomde over glazen muiltjes en nog steeds kan ik niet naar een pompoen kijken zonder stiekem te hopen dat hij in een koets verandert. Je kunt je dus voorstellen hoe enthousiast ik werd van Cinder, een sprookje zoals je het nooit eerder hebt gelezen. Marissa Meyer is de koningin van de hervertellingen: moeiteloos tovert zij sprookjes zoals Cinderella, maar ook Roodkapje en Rapunzel om tot futuristische verhalen met cyborgs, androïden en oorlogen tussen verschillende planeten. Het klinkt misschien wat bizar, maar lees Cinder, het eerste boek van The Lunar Chronicles, en je begrijpt direct waarom deze serie miljoenen fans heeft verzameld.

The Lunar Chronicles zijn wereldwijd een enorm succes. De serie is verschenen in meer dan veertig landen, de fans hebben zichzelf omgedoopt tot Lunartics en internet wordt overspoeld met fanfic en fan art voor deze serie. Toch heeft Nederland daar nooit aan meegedaan.

Wij vonden het tijd daar verandering in te brengen! Laat je betoveren door een sprookjesachtige wereld vol liefde, intriges, humor en cyborgs en geniet van alle bekenden die je tegenkomt.

Spread the booklove,

Myrthe Spiteri

Uitgever Blossom Books

Voor mijn grootmoeder, Samalee Jones,
met meer liefde dan ik ooit op deze bladzijden kwijt zou kunnen

Colofon

#Cinder

NUR 285/W011701

© MMXVII Nederlandse editie: Blossom Books

© MMXII Marissa Meyer

Originally published by Square Fish, an imprint of Macmillan,
used under license from Feiwel and Friends

Oorspronkelijke titel: Cinder. Book one of the Lunar Chronicles

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagontwerp: Feiwel & Friends

Foto omslag: Klaudia Jakubowska

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie
in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Blossombooks.nl

Boek een

Terwijl haar zusters prachtige kleding en mooie schoentjes kregen, moest Cinderella het doen met een vieze jurk en een paar klompen.

Een

De schroef in Cinders enkel was verroest en de kruiskopgroeven waren al helemaal versleten tot een cirkel van krassen. Haar knokkels deden zeer van de kracht die ze op de schroevendraaier moest zetten terwijl ze hem in de gleuf stak. Het kostte enorm veel inspanning om de schroef los te draaien en tegen de tijd dat hij ver genoeg uitstak om hem verder los te kunnen wrikken met haar metalen handprothese, waren de groeven op de kop compleet verdwenen.

Cinder gooide de schroevendraaier op tafel, pakte haar hiel vast en trok haar voet met een ruk los uit de metalen gewrichtsholte. Er sprong een vonkje over dat haar vingertoppen schroeide, waardoor ze schrok en haar hand snel terugtrok. Haar voet bleef bungelen aan een wirwar van rode en gele draden.

Ze slaakte een zucht van opluchting en leunde achterover. Aan het einde van die draden bungelde wel meer dan een voet: het gevoel van bevrijding. Al vier jaar lang had ze een bloedhekel aan de veel te kleine voet en ze zweerde dan ook het stuk schroot nooit meer terug te plaatsen. Ze hoopte maar dat Iko snel terugkeerde met een vervangend exemplaar.

Cinder was de enige fullservicemonteur op de wekelijkse markt in Nieuw Beijing. Haar marktkraam had geen uithangbord en de enige aanwijzingen voor haar beroep waren de planken vol met standaard androïde-onderdelen die overal aan de muren hingen. De kiosk stond verborgen in de schaduwen tussen de kramen van een netschermdealer en een zijdekoopman, die allebei maar al te vaak klaagden over de onaangename geur van metaal en smeer die uit Cinders kraam kwam, ook al werd die meestal gemaskeerd door het zoete aroma van koffiebroodjes uit de bakkerij aan de andere kant van het plein. Cinder wist dat ze het gewoon niet prettig vonden naast háár te moeten staan.

Een tafelkleed vol vlekken hing tussen Cinder en de voorbijschuifelende marktbezoekers in. Het was druk op het plein, vol kooplieden en klanten, kinderen en herrie. Je kon mannen luidkeels horen onderhandelen met de robots die de kramen beheerden. Ze probeerden de computers over te halen af te wijken van de winstmarges die ze hoopten te behalen. Je hoorde het zoemen van ID-scanners en het monotone stemgeluid van de robots die bevestigden dat het geld op hun rekening was bijgeschreven. De netschermen die elke gevel van elk gebouw bedekten, stuurden geluiden van reclameboodschappen, nieuwsberichten en roddels de wereld in.

Cinders gehoorinterface zette de chaos van geluiden om naar een statisch gegons, maar vandaag kwam er één melodietje hoorbaar boven de rest uit, en ze kon het niet dimmen. Een groepje kinderen in een cirkeltje vlak bij haar kraam zong een liedje: ‘Altijd is Kortjakje ziek, midden in de week maar ’s zondags niet.’ Daarna begonnen de kinderen hysterisch te giechelen en ze lieten zich op de grond vallen als onderdeel van hun spelletje.

Cinder kon er wel om grijnzen. Niet zozeer om het liedje, dat met het onderwerp ziekte het afgelopen decennium opnieuw populair was geworden – bij het rijmpje draaide haar maag zich om – maar om de kwade blikken van voorbijgangers zodra de kinderen zich vlak voor hun voeten op de grond lieten vallen. Ze vonden het vreselijk storend dat ze om de kronkelende lichamen heen moesten lopen en mopperden voor zich uit. Cinder vond het juist geweldig de kinderen zo te zien spelen.

‘Sunto! Sun-to!’

Cinders plezier was van korte duur. Ze zag Chang Sacha, de bakker, die zich, met haar schort vol bloem nog om, een weg baande door de menigte. ‘Sunto, kom hier! Ik heb je nog zo gezegd niet te gaan spelen zo dicht bij…’