Kass Morgan en Danielle Paige

Vertaald door Mariella Manfré

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van: #DeRaven

Vind de auteurs: @kassmorganbooks @daniellempaige

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W022101

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Kass Morgan en Danielle Paige

Oorspronkelijke titel: The Ravens

Originally published by Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company.

Nederlandse vertaling: Mariella Manfré

Omslagontwerp: Jessica Handelman

Omslagillustratie: Shyama Golden

Nederlandse omslagbelettering: Amber van der Pijl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Lieve lezer,

De wat oudere lezers onder ons *kuch, de dertigplussers, kuch* herinneren zich vast nog wel de film The Skulls (2000), waarin Luke McNamara er alles aan doet om lid te worden van een geheime, elitaire universitaire studentenvereniging. Hij hoopt door het nieuwe netwerk zijn kansen om toegelaten te worden tot Harvard te vergroten, maar dan blijkt dat de vereniging iets héél anders is dan hij zich er bij voorstelde.

Ik vond deze film te gek en toen ik de pitch van dit boek las, was ik meteen nieuwsgierig. Natuurlijk telde ook mee dat het geschreven is door ‘onze’ auteur Kass Morgan (o.a. bekend van De 100) en Danielle Paige (bekend van de in het buitenland superpopulaire serie Dorothy Must Die). Zij staan beide bekend om hun smeuïge schrijfstijl en verhalen vol glamour, valse personages en roddels – en daar kwam in deze serie een geheimzinnige heksencoven bij. Dat kon niet anders dan smullen worden.

Omdat we niet eerder iets over heksen hadden uitgegeven, gingen we het toch even checken bij jullie, onze lezers. Via Instagram stelden we in een poll de vraag of jullie zin hadden in heksenverhalen – en een overweldigende 70% antwoordde met een enthousiast ja! We hopen dan ook dat dit eerste deel van een tweeluik jullie niet teleur zal stellen en mee zal zuigen in de wereld van Westerly College, Vivi, Scarlett én de Kappa’s.

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor mijn moeder, Marcia Bloom, die me leerde wat ware toverkunst is: kijken naar de schoonheid om je heen en magie vinden op onverwachte plekken.

— Kass

Voor Andrea, Sienna, Fiona en de rest van mijn coven. En voor mijn moeder, Shirley Paige, wier magie ik altijd bij me zal dragen.

— Danielle

PROLOOG

De heks keek naar het blonde meisje dat ineengedoken op de grond lag, haar ogen angstig opengesperd.

‘Kijk niet zo naar me. Ik heb je al gezegd dat dit niet is wat ik wil,’ zei de heks. Ondertussen trok ze een cirkel, stak ze de kaarsen aan en controleerde ze de inhoud van de borrelende ketel. Het al geslepen mes lag glinsterend op het altaar naast haar offer.

Het meisje reageerde met een gesmoord geluid, de tranen stroomden over haar gezicht. Ze had een prop in haar mond, maar haar woorden klonken glashelder in het hoofd van de heks.

Vergeet niet wie ik ben. Vergeet niet wie jij bent. Vergeet de Raven niet.

De heks sloot zich ervoor af. Haar verontschuldigende woorden hadden het meisje misschien het idee gegeven dat ze een kans had. Een kans om haar te laten stoppen. Een kans op hoop. Een kans op leven.

Daar was het te laat voor. Magie was geen onderhandeling. Ze gaf en ze nam. Dit was wat je kreeg. Dit was wat het kostte.

De heks knielde neer naast het meisje en checkte nog een laatste keer de touwen waarmee ze was vastgebonden. Strak, maar niet zo strak dat haar circulatie werd afgesneden. Ze was geen monster.

Het gegil van het meisje begon weer, drong door de prop in haar mond.

De heks klemde haar kaken op elkaar. Ze had liever gehad dat het meisje buiten bewustzijn was. Maar het ritueel dat ze had gevonden was heel duidelijk. Als ze wilde dat dit werkte, moest ze het perfect doen. Als het niet werkte…

Ze sloot haar ogen. Aan die mogelijkheid wilde ze niet denken. Het móést werken. Andere opties waren er niet.

Ze pakte het mes en begon te chanten.

Uiteindelijk was ze verbaasd hoe makkelijk het was. Een snee en een rode straal, gevolgd door het onmiskenbare geknetter van magie die vrijkwam…

Magie die nu helemaal van haar was.

HOOFDSTUK 1

Vivi

‘Vivian.’ Daphne Devereaux stond met een extreem angstig gezicht in de deuropening van haar dochters kamer. Ondanks de genadeloze hitte van Reno droeg ze een met gouden franje afgezette, zwarte ochtendjas die tot op de grond kwam en had ze een fluwelen sjaal om haar donkere, warrige haar gebonden. ‘Je kunt niet gaan. Ik heb een naar voorgevoel.’

Vivi keek even naar haar moeder, onderdrukte een zucht en ging verder met pakken. Ze vertrok die middag naar de Westerly Universiteit in Savannah en probeerde haar hele leven in twee koffers en een rugzak te proppen. Gelukkig was ze daar heel ervaren in. Wanneer Daphne Devereaux weer zo’n ‘voorgevoel’ had, vertrokken ze over het algemeen de volgende ochtend, zonder om te kijken naar onbetaalde huur of niet-ingepakte spullen. ‘Het is gezond om een frisse start te maken, schattebout,’ had Daphne ooit gezegd toen de achtjarige Vivi smeekte om terug te gaan om haar neushoornknuffel Philip te halen. ‘Je wilt niet blijven rondlopen met die negatieve energie.’

Ook nu verhuisde Daphne, ze ruilde Reno in voor Louisville. En omdat Vivi er niet op vertrouwde dat haar moeder haar boeken mee zou nemen, propte ze er zoveel mogelijk in haar rugzak. ‘Laat me raden,’ zei ze ondertussen. ‘Je hebt een groot kwaad mijn kant op zien komen.’

‘Het is niet veilig voor je op die… plék.’

Vivi sloot haar ogen en haalde even diep, en hopelijk rustgevend, adem. Haar moeder kon het nu al maanden niet opbrengen om het woord ‘universiteit’ over haar lippen te krijgen. ‘De universiteit heet Westerly. Het is geen vloek.’

Allesbehalve. Westerly was Vivi’s reddingsboei. Ze was verbijsterd geweest toen ze een volledige beurs had gekregen voor Westerly, want ze dacht eigenlijk dat de school ver boven haar niveau was. Ze was altijd een goede leerling geweest, maar ze was tig keer van school veranderd – twee keer halverwege het jaar – en hoewel ze veel goede cijfers had gehaald, had ze bijna net zo veel projecten niet kunnen afronden.

Daphne was er fel tegen. ‘Je zult Westerly vreselijk vinden,’ had ze verrassend overtuigd gezegd. ‘Ik zou er nooit een voet willen zetten.’

Dat was wat Vivi definitief over de streep had getrokken. Als haar moeder er zo’n hekel aan had, was het voor Vivi dus de perfecte plek om een brandnieuw leven te beginnen.

Terwijl Daphne verdrietig in de deuropening stond, keek Vivi naar de Westerly-kalender die ze op het vergelende behang had geprikt. Dat was het enige wat ze dit keer had gedaan om iets gezelligs van haar kamer te maken. Van alle plekken waar ze in de loop der jaren had gewoond, was dit appartement haar minst favoriete. De woning had twee slaapkamers en bevond zich boven een pandjeshuis in Reno, en het stonk er altijd naar sigaretten en wanhoop. Net zoals de hele stoffige staat Nevada eigenlijk. De foto’s op de kalender, glanzende odes aan met klimop bedekte gebouwen en de typische zuidelijke eikenbomen vol mos, waren een baken van hoop geworden. Ze boden een blik op een betere toekomst, een toekomst die ze voor zichzelf kon creëren - ver van haar moeder met haar onheilspellende voorbodes.

Maar toen Vivi de tranen in haar moeders ogen zag, nam haar frustratie af, een beetje in elk geval. Hoewel Daphne een uitermate talentvolle actrice was – wat nodig was als je inkomen afhing van geld aftroggelen van vreemdelingen – had ze nooit neptranen kunnen produceren.

Vivi liet het pakken voor wat het was en deed een paar stappen door haar kleine kamer naar haar moeder toe. ‘Het komt wel goed, mama,’ zei ze. ‘Ik ben niet zo lang weg. Voor je het weet is het Thanksgiving.’

Haar moeder haalde haar neus op en strekte haar bleke arm uit. Vivi had net zo’n lichte huid als haar moeder, wat betekende dat ze na een kwartier in de woestijnzon al verbrandde. ‘Kijk welke kaart ik voor je heb getrokken.’

Het was een tarotkaart. Daphne verdiende haar brood met ‘de toekomst voorspellen’ van de trieste, gebroken mensen die haar opzochten en hun eerlijk verdiende geld overhandigden in ruil voor nietszeggende nonsens: Ja, uw luie echtgenoot zal binnenkort een baan vinden; nee, die klaploper van een vader van je heeft geen hekel aan je – hij is zelfs ook op zoek naar jou…

Als kind had Vivi het heerlijk gevonden om te zien hoe haar moeder met haar wijsheid en charme klanten om haar vinger wond. Maar toen ze ouder werd en haar moeder zag profiteren van hun verdriet, gruwde ze ervan. Ze vond het vreselijk om te zien hoe er misbruik werd gemaakt van mensen, maar ze kon er niks tegen doen. Daphnes waarzeggerij was hun enige bron van inkomsten, de enige manier om de huur van hun afschuwelijke appartementen te betalen en de huismerkproducten van de budgetsupermarkt.

Maar dat was voorbij. Vivi had eindelijk een uitweg gevonden. Een nieuw begin, ver bij haar moeders impulsieve gedrag vandaan. Het gedrag dat er steeds weer toe had geleid dat ze hun hele leven overhoop moesten gooien, alleen maar omdat Daphne een ‘voorgevoel’ had.

‘Laat me raden.’ Met een opgetrokken wenkbrauw keek Vivi naar de tarotkaart in haar moeders hand. ‘De Dood?’

Het gezicht van haar moeder betrok en toen ze wat zei was haar normaal gesproken melodieuze stem angstaanjagend kil en kalm. ‘Vivi, ik weet dat je niet gelooft in tarot, maar luister alsjeblieft voor een keer naar me.’

Vivi pakte de kaart en draaide hem om. En ja hoor, een geraamte met een zeis staarde naar haar omhoog. De ogen waren holle gaten en de mond was gebogen in een bijna vrolijke grijns. Bij een ondergaande zon in een bloedrode hemel kwamen uit de kleigrond handen en voeten zonder lichaam op. Vivi kreeg een vreemd duizelig gevoel, alsof ze op de rand van een diepe afgrond stond en naar beneden keek in een enorme leegte, in plaats van dat ze in haar slaapkamer was, met als enige uitzicht het pandjeshuisbord in neonlicht met WIJ KOPEN GOUD erop dat weerspiegeld werd in de ramen aan de overkant van de straat.

‘Ik heb het je al gezegd. Westerly is geen veilige plek, niet voor mensen zoals jij,’ fluisterde Daphne. ‘Jij hebt de gave om voorbij de sluier te kijken. Daardoor ben je een doelwit voor duistere machten.’

‘Voorbij de sluier?’ herhaalde Vivi vermoeid. ‘Ik dacht dat je niet meer van dat soort dingen zou zeggen.’ Toen Vivi jong was had Daphne altijd geprobeerd haar de wereld van tarot en seances en kristallen bollen in te trekken, omdat Vivi volgens haar over ‘speciale krachten’ beschikte die erop wachtten om ontsloten te worden. Ze had Vivi zelfs geleerd om simpele lezingen te doen voor klanten, die het fascinerend vonden om een klein kind met geesten te zien communiceren. Maar uiteindelijk was de waarheid tot Vivi doorgedrongen: ze had geen krachten, ze was gewoon een pion in het spel van haar moeder.

‘Ik heb geen controle over welke kaart ik trek. Het is dom om een waarschuwing als deze te negeren.’

Buiten werd getoeterd en iemand begon te schelden. Vivi zuchtte en schudde haar hoofd. ‘Maar je hebt me zelf geleerd dat de Dood symbool staat voor verandering.’ Vivi probeerde de kaart terug te geven aan haar moeder, maar Daphne hield haar armen vastberaden langs haar zij. ‘Dat is natuurlijk wat het betekent. De universiteit is mijn frisse start.’

Geen plotselinge middernachtelijke verhuizingen naar nieuwe steden meer; geen overhoopgegooid leven meer elke keer dat Vivi net bezig was echte vrienden te krijgen. De komende vier jaar kon ze een nieuw leven beginnen als een gewone student. Ze zou vrienden maken, een sociaal leven hebben, zich misschien zelfs aanmelden voor buitenschoolse activiteiten – of er op zijn minst proberen achter te komen wat voor activiteiten ze leuk vond. Ze waren zo vaak verhuisd dat ze geen kans had gekregen om ergens goed in te worden. Ze was gedwongen geweest na drie maanden op te houden met blokfluitles en halverwege het seizoen te stoppen met softbal. En ze had Frans voor beginners al zo vaak opgegeven dat het enige wat ze goed kon zeggen was: Bonjour, je m’appelle Vivian. Je suis nouvelle.

Haar moeder schudde haar hoofd. ‘Bij de lezing werd de Dood vergezeld door de Tien van Zwaarden en de Toren. Verraad en plotseling geweld. Vivian, ik heb een heel naar gevoel…’

Vivi gaf het op en stopte de kaart in haar koffer, waarna ze zich omdraaide en Daphnes handen in de hare nam. ‘Dit is een grote verandering voor ons allebei. Overstuur zijn mag best. Vertel me gewoon dat je me gaat missen, zoals een normale ouder zou doen, in plaats van hier een signaal uit de geestenwereld van te maken.’

Haar moeder kneep stevig in haar handen. ‘Ik weet dat ik deze beslissing niet voor je kan nemen…’

‘Hou er dan mee op het te proberen. Alsjeblieft.’ Vivi verstrengelde haar vingers met die van haar moeder zoals ze ook altijd deed toen ze klein was. ‘Ik wil niet dat we onze laatste dag samen doorbrengen met ruziemaken.’

Daphnes schouders zakten in alsof ze zich eindelijk realiseerde dat dit een verloren strijd was. ‘Beloof me dat je voorzichtig zult zijn. Onthoud dat dingen niet altijd zijn wat ze lijken te zijn. Zelfs iets wat goed lijkt kan gevaarlijk zijn.’

‘Probeer je me nu te vertellen dat ik eigenlijk kwaadaardig ben?’

Haar moeder keek haar vernietigend aan. ‘Gebruik gewoon je verstand, Viv.’

‘Dat doe ik sowieso al.’ Vivi glimlachte breed en Daphne sloeg haar ogen ten hemel.

‘Ik heb een egotripper grootgebracht.’ Toch boog haar moeder naar haar toe om haar een knuffel te geven.

‘Dat is je eigen schuld met al je “je bent betoverend en je kunt alles”-preken,’ zei Vivi. Ze liet haar moeder los om haar koffer dicht te ritsen. ‘Ik zal voorzichtig zijn, beloofd.’

En dat zou ze ook. Ze wist dat er nare dingen konden gebeuren op de universiteit. Er gebeurden overal nare dingen, maar Daphne hield zichzelf voor de gek als ze dacht dat een stomme tarotlezing iets betekende. Magie bestond niet.

Dat was tenminste wat Vivi dacht.

HOOFDSTUK 2

Scarlett

Je kiest je zusters niet zelf. Dat doet de magie. Jaren voordat Scarlett Winter lid werd van Kappa Rho Nu had haar nanny Minnie dat al verteld. De woorden kwamen weer boven nu Scarlett met haar moeder door het smeedijzeren hek reed van de campus van Westerly. Overal stonden groepjes meisjes, sommige hielden een koffer stevig vast, zagen er zenuwachtig en jong uit; andere keken met een hongerige blik de campus rond, alsof ze klaar waren om die te veroveren. Ergens in deze zee van meisjes bevond zich de nieuwe lichting Kappa-rekruten. Een nieuwe lichting Raven, zoals de zusters zichzelf noemden, die, als alles verliep volgens Scarletts plan – en als de magie meewerkte – volgend jaar naar haar zouden opkijken als hun nieuwe leider.

Zodra ze het hek door waren voelde ze zich vrijer en sterker. Alsof ze uit de schaduw van haar familie stapte, het licht in. Eigenlijk sloeg dat nergens op, want Marjorie, haar moeder, en Eugenie, haar oudere zus, waren alom aanwezig in het Kappa-huis. Ze stonden op de groepsfoto’s aan de muren. Hun namen lagen op de lippen van de oudere sociëteitszusters. Zij hadden hier al eerder hun sporen verdiend. Maar ook al waren de verwachtingen hoog gespannen, Scarlett was vastbesloten om iedereen te laten zien dat de beste Winter nog moest komen. Ze zou voorzitter worden, net als zij, maar ze zou beter, slimmer, sterker en onvergetelijker zijn dan zij waren geweest. Dat was het mooie van na hen komen: ze kon ze nog steeds overtreffen. Dat vertelde ze zichzelf tenminste.

‘Je had echt de rode jurk moeten dragen.’ Via de achteruitkijkspiegel wierp Marjorie een fronsende blik op haar dochter. ‘Die maakt meer indruk. Je moet kracht uitstralen, gevoel voor smaak, leiderschapskwaliteiten…’

Scarlett ving achter haar moeders spiegelbeeld dat van zichzelf op in het spiegeltje. Scarlett, Eugenie en Marjorie hadden ieder een andere bruinteint. Ze waren alle drie onmiskenbaar aantrekkelijk, maar hoewel Eugenie het evenbeeld was van hun moeder had Scarlett een heel eigen look, gekenmerkt door een scherpe neus en ver uit elkaar staande ogen. Toen ze opgroeide was Scarlett er altijd jaloers op geweest dat Eugenie en haar moeder zo veel gemeen hadden, tot op hun perfecte neuzen.

Scarlett veegde haar groene A-lijnjurk recht. ‘Mama, het lijkt me niet dat Dahlia de nieuwe Kappa-voorzitter gaat benoemen gebaseerd op wat die de eerste schooldag droeg. En rood dragen als je Scarlett heet, ligt er een beetje te dik bovenop.’

Marjories gezicht werd bloedserieus. ‘Scarlett, álles telt mee.’

‘Ze heeft wel gelijk,’ viel Eugenie in, die voorin zat.

‘Luister naar je zus. Zij was twee jaar achter elkaar voorzitter,’ zei Marjorie trots. ‘En nu is het jouw beurt om de familietraditie voort te zetten.’

Eugenie gniffelde. ‘Tenzij je het natuurlijk prima vindt om gewoon aan de zijlijn te staan.’

‘Natuurlijk niet. Ik ben een Winter, toch?’ Scarlett rechtte haar rug en keek boos naar haar zus. Eigenlijk was het raar dat Eugenie per se mee had gewild naar Westerly om haar af te zetten; ze zat de hele tijd maar te zeuren dat ze het zo druk had nu ze juniorpartner was op het advocatenkantoor van hun moeder. Maar ja, Eugenie greep nu eenmaal elke gelegenheid aan om Scarlett op haar nummer te zetten. Wat ook nu weer was gelukt door te regelen dat zij voorin mocht zitten op Scarletts eerste dag terug, zodat Scarlett werd verbannen naar de achterbank.

Haar moeder knikte kort. ‘Als je dat maar goed onthoudt, lieverd.’

Ze verschoof om naar Scarlett om te kijken en Scarlett ving een flard van haar parfum op, een lichte jasmijngeur die haar deed denken aan de keren dat haar moeder vroeger na een lange dag op kantoor zachtjes haar kamer binnensloop om een kus op haar voorhoofd te planten. Scarlett deed dan altijd net alsof ze sliep, omdat haar moeder zo haar best deed om haar niet wakker te maken. Maar ze vond het niet erg om wakker gemaakt te worden. Haar moeder gaf hiermee aan hoeveel ze om haar gaf, en dat gevoel kreeg Scarlett overdag niet altijd mee.

En waar haar moeder het meest om gaf was dat haar twee dochters in haar voetsporen traden en Kappa-voorzitter werden. Scarlett groeide op met: een Kappa-voorzitter kan niet maar één ding zijn, Scarlett. Ze moet alles zijn. Slim, stijlvol, vriendelijk. Een meisje dat aanzet tot zowel jaloezie als respect. Een meisje dat haar zusters op de eerste plaats zet – en sterk genoeg is om de wereld te veranderen.

Al zolang ze zich kon herinneren had Scarlett geweten dat ze een heks was en dat Kappa haar toekomst was. Een van de zusters worden was noodzakelijk; voorzitter worden was vanzelfsprekend. En daarom had Minnie, die ook de nanny van Scarletts moeder was geweest, het grootste deel van de tijd waarop ze met pensioen had moeten zijn gespendeerd aan Scarlett meer leren over hun magie, net zoals ze daarvoor bij haar zus en haar moeder had gedaan.

Iedere heks werd geboren met haar eigen magie: Bekers, het waterteken; Pentakels, het aardeteken; Zwaarden, het luchtteken; en Staven, het vuurteken. Elk teken kwam overeen met een kleur bij tarotkaarten. Heel grappig vond Scarlett dat, want tegenstanders deden tarot af als iets van charlatans en bedriegers, maar echt, ze hadden geen idee hoe dicht bij de waarheid tarot kwam.

Scarlett was een Bekers, wat betekende dat ze op haar best was als ze met waterelementen werkte. Ze had van Minnie geleerd dat als ze de juiste kaart vast had en de juiste woorden zei, ze met magie de wereld kon veranderen in een grotere en betere plek.

Minnie was zelf geen Raaf geweest; haar familie had zichzelf leren toveren, met geheimen en spreuken die van generatie op generatie waren doorgegeven. Maar ze kende de familie Winter al haar hele leven en ze begreep de druk die de familie Scarlett oplegde beter dan wie ook. Minnie was degene die altijd in haar had geloofd, die haar had gerustgesteld wanneer ze gebukt ging onder de teleurstelling van haar moeder of de minachting van Eugenie. Minnie was degene die Scarlett had verteld dat ze de sterkste heks van de wereld kon zijn als ze maar in zichzelf geloofde en de magie vertrouwde.

Toen Minnie afgelopen lente overleed van ouderdom, had Scarlett zo hard gehuild dat het overal om haar heen was gaan regenen. Ze voelde nog steeds een leegte in haar hart wanneer ze aan Minnie dacht, maar Scarlett wist dat het Minnies grootste wens was dat Scarlett gelukkig was. Dus nu was ze vastberadener dan ooit om haar familie – en alle Raven – te bewijzen dat ze sterk genoeg was om de volgende voorzitter van de sociëteit te worden.

Falen was geen optie.

Marjorie kwam tot stilstand voor het Kappa-huis en Scarletts hart sloeg een slag over. Het huis van de sociëteit was een prachtig, duifgrijs landhuis in neorenaissance-stijl, compleet met smeedijzeren balkons op elke verdieping en een dakterras waar de zusters soms hun bezweringen deden. Zeulend met hun koffers stroomden de zusters het huis in en omhelsden elkaar na de lange zomervakantie. Daar was Hazel Kim, een tweedejaars die een ster was in het hardloopteam van de school; Juliet Simms, een vierdejaars die een briljante scheikundige en toverdrankbrouwer was; en Mei Okada, een mede-derdejaars die net zo makkelijk van uiterlijk verwisselde als van outfit.

Marjorie zette de motor uit en bekeek de omgeving als een legercommandant die een strijdveld overziet. ‘Waar is Mason? Ik wilde alles horen over zijn reizen.’

‘Hij komt morgen pas,’ zei Scarlett, die haar opgewonden glimlach nauwelijks kon bedwingen.

Ze had Mason bijna twee maanden niet gezien. Zo lang waren ze sinds de start van hun relatie twee jaar geleden nog nooit van elkaar gescheiden geweest. Na de bruiloft van een familievriend in Italië had Mason opeens besloten om door Europa te gaan backpacken. Zijn stage op het advocatenkantoor van zijn vader had hij links laten liggen, net als alle plannen die Scarlett voor hen samen had gemaakt. Ondertussen had Scarlett bij haar moeder op kantoor gewerkt, geworsteld met aktes, en sociale activiteiten gepland met haar sociëteitszusters, en gewacht op zijn korte, zeldzame appjes en foto’s met info over zijn reizen: net in het Comomeer gezwommen, was je hier ook maar. Je moet de zee zien bij Capri, na je afstuderen neem ik je mee hierheen. Het was helemaal niet Masons stijl om zich te drukken voor familieverplichtingen of haar de hele zomer op hem te laten wachten. Scarlett hield over het algemeen de regel aan om op niets of niemand te wachten, maar Mason was het waard.

‘Neem hem zo snel mogelijk een keer mee naar huis,’ drong Marjorie aan, haar stem op z’n warmst. Eugenie schoof heen en weer op de voorstoel en begon woest door haar werkmail te scrollen.

Scarlett verdrong een zelfgenoegzame glimlach. Mason was het enige waarin ze Eugenie had verslagen. Mason was een complement. Dat was het woord dat de zusters gebruikten voor mensen die een Raaf waard waren. En er was een ongelooflijk hoge standaard voor wie door kon gaan als complementair. Alleen de besten konden daaraan voldoen, en Mason was de beste. Hij had niet alleen het juiste verleden – hij was de zoon van de op een na prominentste advocaat in Georgia, na Marjorie natuurlijk, en de voorzitter van de aan Kappa gelieerde herensociëteit –, hij had ook een toekomst. Hij was een van de besten van zijn jaar, sportief en supersexy, en helemaal van haar. De kers op de taart: haar moeder was stapelgek op hem.

‘Bedankt voor de lift, mam,’ zei Scarlett met haar hand op de deurhendel.

‘O, hier,’ zei haar moeder alsof ze zich opeens iets herinnerde en ze reikte haar een ingepakt doosje aan.

Scarlett voelde zichzelf opleven toen ze het aanpakte. Ze kon zich niet herinneren dat haar moeder Eugenie op de eerste dag van haar derde jaar een weer-naar-school-cadeautje had gegeven en ze moest zichzelf bedwingen om het papier eraf te scheuren toen ze het openmaakte.

Het was een spel tarotkaarten, een prachtige uitvoering. Een vrouw met een veelbetekenende glimlach in een verenjurk leek wel naar haar te knipogen vanaf de achterkant van elke kaart.

‘Zijn deze van jou geweest?’ Scarlett vroeg zich af of dit de kaarten waren die haar moeder en Eugenie hadden gebruikt toen ze tot voorzitter werden gekozen, en als dat het geval was, was ze ontroerd dat ze deel uitmaakte van zo’n familietraditie.

‘Ze zijn gloednieuw. Ik heb ze besteld bij een sterke Bekers die een hoge positie in de senaat heeft. Ze heeft ze zelf geschilderd,’ pochte Marjorie.

Scarletts borstkas kneep samen van teleurstelling. Natuurlijk was ze dol op politieke beroemdheden, maar hoe kon haar moeder haar deze nu geven? ‘Ze zijn heel mooi, mam, maar ik heb Minnies kaarten al.’ Scarlett begreep niet dat haar moeder haar zo slecht kende. Ze zou Minnies set nooit inruilen voor splinternieuwe kaarten.

‘Nieuw jaar, nieuwe start,’ zei haar moeder. ‘Ik weet dat Minnie alles voor je betekende; dat deed ze ook voor mij. Maar ik merk dat je nog steeds rouwt en Minnie zou niet willen dat je dat verdriet meeneemt het nieuwe jaar in. Dat je bij de Raven zit, dat je voorzitter wordt, dat was voor haar belangrijk.’

Je bedoelt dat dat voor jou belangrijk is. Scarlett stopte de kaarten in haar zak, boog naar voren en gaf haar moeder een kus op de wang. ‘Natuurlijk, mam. Dank je wel,’ mompelde ze, hoewel ze niet van plan was ze ooit te gebruiken.

Na een plichtmatige kus voor Eugenie en nog een voor haar moeder, deed Scarlett de achterbak open en pakte haar twee koffers, die ze eerder al had betoverd zodat ze licht als een veertje aanvoelden. Ze zwaaide en bleef wachten tot de auto de straat uit was. Toen ze een stap achteruit de stoep op deed, botste ze tegen een stevig, gespierd lichaam aan. ‘Hé. Kijk uit!’ riep ze beledigd.

Een verontwaardigde stem klonk achter haar. ‘Jij liep tegen mij aan, hoor.’

Scarlett draaide zich om naar Jackson Carter, die vorig jaar bij haar in de klas had gezeten bij filosofie en die nu in zijn sportbroek en met zijn koptelefoon op een beetje stond te hijgen. Het zweet parelde op zijn donkerbruine huid en er plakte een doorweekt shirt tegen zijn gespierde torso. Hij vertrok zijn mond. ‘Maar dat zou me natuurlijk niet moeten verbazen. Jullie Kappa’s doen altijd alsof jullie het voor het zeggen hebben.’

‘Hier wel ja,’ reageerde Scarlett meteen. Dit was de eerste keer dat ze een woord met elkaar wisselden zonder dat het over dode filosofen ging en ze vond het ronduit onbeleefd dat hij een gesprek begon met een belediging. ‘Jij staat voor ons huis.’

Jackson kwam niet uit Savannah. Niet eens uit de buurt. Dat werd duidelijk uit zijn gebrekkige omgangsvormen en zijn fundamentele gebrek aan respect – en zijn accent was ook helemaal fout. Zijn medeklinkers waren gewoon hard en definitief, in tegenstelling tot die van haar, die ze wat langer door liet klinken voor het extra effect. Een heer zou aanbieden om haar koffers over te nemen. Maar ja, een heer zou het haar überhaupt niet kwalijk hebben genomen dat ze gewoon op haar eigen stoep stond.

Jackson boog zich dichter naar haar toe. ‘Vertel, verliezen Kappa’s hun ziel stukje bij beetje of gebeurt het in één keer, zoals je een pleister afrukt?’

Scarletts nekharen gingen overeind staan. Ze wist wat hij van haar dacht, en ze wist waarom. Er waren genoeg films die sociëteitsmeisjes afschilderden als leeghoofdige, bevoorrechte heksen, en dan bedoelde ze niet de magische soort. En er waren jammer genoeg veel te veel echte filmpjes en verhalen die dat beeld in stand hielden. Scarlett huiverde bij de gedachte aan een onlangs viraal gegane YouTube-video over een sociëteitsmeisje dat een open brief aan haar zusters had geschreven met daarin tot in detail alles wat ze vreselijk aan hen vond. Maar Scarlett was ervan overtuigd dat er tegenover elk van die afschuwelijke verhalen veel meer stonden over sociëteitsmeisjes die er met een goede reden deel van uitmaakten, die het deden vanwege het zusterschap. En Kappa bestond uit meer dan alleen zusterschap: het huis bood bescherming, een veilige plek waar de coven dingen kon leren en magie kon uitoefenen. Maar dat kon ze natuurlijk niet aan Jackson uitleggen.

‘In één keer,’ zei Scarlett. ‘Het verbaast me dat je dat niet kunt zien vanuit de hoogte waarop je neerkijkt op ons zielige, immorele sociëteitsmeisjes.’

‘Over één ding zijn we het dus tenminste eens.’ Jackson sloeg zijn armen over elkaar, zijn bruine ogen spuugden vuur.

‘Als je zo veel moeite met ons hebt,’ zei Scarlett, die nu helemaal op dreef kwam, ‘zou je misschien wat beter moeten nadenken over waar je gaat rennen.’

‘Is dat een bedreiging?’ Hij trok één wenkbrauw op, leek een nieuwe inschatting van haar te maken. ‘Want van wat ik heb gehoord…’

Opeens werd zijn blik wazig en wezenloos, en zijn ogen richtten zich op iets vlak boven haar. Het was alsof ze opeens uit zijn wereld was verdwenen, en zonder nog een woord te zeggen rende hij verder.

Scarlett draaide zich om naar Kappa. Van het bordes voor het huis kwamen Dahlia Everly, de voorzitter van Kappa, en Tiffany Beckett, Scarletts beste vriendin, op haar af. Ze liepen gearmd, Dahlia’s blonde pony iets donkerder dan het platinablonde haar van Tiffany. Dahlia knipoogde, wat verklaarde wie de jongen net had betoverd.

‘Dank je.’ Scarlett liet haar koffers vallen en wierp nog een laatste blik op de verdwijnende figuur van Jackson. Ze had geen idee wat er mis met hem was of waarom hij de Kappa’s zo leek te haten. Waarschijnlijk had een zuster hem in de lente afgewezen. Sommige jongens konden zo overgevoelig en kleinzielig zijn.

‘Wat was het drama? Je leek op het punt te staan een fikse onweersbui op te roepen,’ zei Dahlia.

‘Echt niet. Alsof ik me voor zo’n jongen doornat zou laten regenen.’

‘Waarom stond je überhaupt met hem te kletsen?’ Dahlia trok haar neus op. Dahlia was de volmaakte hooghartige sociëteitsvoorzitter; wie geen lid was van een sociëteit, was haar tijd niet waard.

‘Dat deed ik niet. Hij liep me letterlijk tegen het lijf.’

Tiffany moest alleen maar lachen en spreidde haar armen.

Scarlett liet zich in de omhelzing van haar beste vriendin vallen, trok haar stevig tegen zich aan – maar niet zo stevig dat ze de zijden blouse die Tiff droeg zou kreukelen. ‘Ik heb je gemist.’

‘Ik jou ook.’ Tiffany gaf haar een kus op de wang. Haar donkerrode lipstick liet geen spoortje achter. De make-up van Raven gaf niet af.

‘Hoe gaat het met je moeder?’ vroeg Scarlett.

Er schoot een schaduw over Tiffany’s gezicht. Dahlia schoof ongemakkelijk heen en weer. ‘We proberen een nieuwe behandeling. Binnenkort weten we meer.’

Scarlett knuffelde Tiffany nog een keer. Haar vriendin had de zomer in Charleston doorgebracht met haar moeder, die vocht tegen kanker. Vorig jaar had Tiffany Dahlia gevraagd om met zijn allen een genezingsbezwering te doen voor haar moeder; iedere Raaf was een heks op zich, maar samen was de coven veel sterker dan ieder apart. Als voorzitter besloot Dahlia welke bezweringen de groep samen deed, een rol waar ze ongegeneerd van genoot. De debutante uit Houston vond het heerlijk om de leiding te hebben, degene te zijn naar wie alle zusters opkeken. Vanwege haar zelfvertrouwen was ze een fantastische voorzitter, maar soms had Scarlett het gevoel dat Dahlia haar functie en het daarbij horende gezag belangrijker vond dan de behoeftes van de meiden in het huis. Volgens Dahlia was Kappa’s geschiedenis doorspekt met mislukte genezingsrituelen van deze omvang. ‘Sommige dingen liggen nu eenmaal buiten onze macht,’ had Dahlia gezegd.

Tiffany had Dahlia niet vergeven voor de afwijzing. Ze verdacht Dahlia ervan meer bezorgd te zijn over wat voor indruk zo’n bezwering zou maken en de mogelijke gevaren ervan, dan over Tiffany’s moeder. Scarlett, die de angst had gezien in de gewoonlijk onverschrokken blik van haar beste vriendin, was ook niet blij met Dahlia’s beslissing en had Minnie ernaar gevraagd. Ze wist niet dat Minnie op dat moment zelf op de rand van de dood balanceerde.

‘Als er iets te doen was tegen doodgaan, zouden we geen heksen zijn, dan zouden we onsterfelijk zijn… De enige spreuken die invloed hebben op de dood, hebben een net zo grote terugslag,’ had Minnie met een verdrietige glimlach gewaarschuwd.

Tiffany wurmde zich los uit de omhelzing met een grote glimlach die, zo wist Scarlett, nep was. Ze knipperde heftig, wilde duidelijk de tranen tegenhouden die volgens Scarlett altijd vlak onder de oppervlakte lagen, ook al was Tiffany een Zwaarden, geen Bekers.

‘Hoe gaat het met de voorbereidingen voor de introtijd?’ zei Scarlett om Tiffany een ontsnapping uit haar emoties te bieden. Ze draaide zich om en keek naar het huis.

‘Hazel en Jess betoveren het huis op dit moment,’ zei Tiffany, duidelijk dankbaar dat de aandacht van haar was afgewend.

Scarlett knikte. Volgens de traditie moesten de tweedejaarszusters het huis versieren voor de rekrutering. Dit jaar was het thema een clandestien café uit de jaren twintig van de twintigste eeuw; ze kon niet wachten om te zien wat haar zusters hadden bedacht.

‘Heb je de sterretjes bij je?’ vroeg Dahlia.

‘Ja, hier.’ Scarlett klopte op een van haar koffers. ‘Ik heb ze gisteravond betoverd.’

Minnie zei altijd dat de magie de echte keuze maakte en ze had gelijk, voor het grootste deel. Alle meisjes groeiden op met magie in zich, of ze het nu wisten of niet. Waar het om ging was hoe sterk de magie was. Hoewel magie in sommigen niet meer was dan een zuchtje, nauwelijks aanwezig, konden anderen er stormen met orkaankracht mee oproepen. De sterretjes die de Kappa’s uitdeelden op hun rekruteringsfeestje lieten zien wie de benodigde minimale kracht had om een Raaf te worden. Maar het ging niet alleen om talent. Raven moesten voorbeeldig zijn. Het ging om persoonlijkheid, afkomst, intelligentie en beschaving. En het ging vooral om een goede zuster zijn.

‘Ik kan niet wachten om onze nieuwste lichting kandidaten te ontmoeten,’ zei Tiffany, terwijl ze glimlachend haar vingertoppen tegen elkaar tikte.

‘Alleen de besten zijn goed genoeg, natuurlijk,’ zei Scarlett. Sterke heksen vinden onder de eerstejaars op Westerly was als zoeken naar diamanten in een zee van zirkonia. Ze zat niet te wachten op een onhandelbare lichting tweedejaars wanneer zij voorzitter was.

‘Natuurlijk,’ echode Dahlia, met een frons die haar perfecte gezicht ontsierde. ‘We moeten Kappa beschermen. Als er iets is wat we niet willen is het wel nog een Harper-situatie.’

Scarletts maag draaide om en ze vermeed het zorgvuldig om Tiffany’s kant op te kijken. Nog een Harper-situatie. Zonder woorden werd er iets duisters uitgewisseld tussen Scarlett en Tiffany. Iets waar Scarlett van zichzelf nooit aan mocht denken.

Iets wat alles kapot kon maken waar ze zo hard voor had gewerkt.

HOOFDSTUK 3

Vivi

Vivi verschoof de riem van haar rugzak en grimaste even toen het hoekje van een hardcover in haar rug prikte. Zodra ze het smeedijzeren hek door was had ze de grotere koffer neergezet en haar verkrampte vingers gestrekt. Het busstation was maar iets van een kilometer van Westerly, maar ze had er bijna een uur over gedaan om haar uitpuilende koffers daarvandaan te slepen en ze had pijn in haar handen. Maar toen ze de verrassend aangenaam ruikende lucht diep inademde, verjoeg een opgewonden rilling haar vermoeidheid. Het was haar gelukt. Na achttien uitputtende uren – nee, na achttien slopende jaren – stond ze eindelijk op eigen benen, vrij om haar eigen keuzes te maken en haar echte leven te beginnen.

Ze wierp een blik op de kaart op haar telefoon, en daarna op de met gras bedekte cour voor haar. Aan het andere eind stond een stenen gebouw vol klimop, en aan de erkers op de eerste verdieping hing een banner met WELKOM, NIEUWE STUDENTEN. Nog een klein stukje, zei ze tegen zichzelf en ze strompelde verder, negeerde de pijn in haar schouders. Toen haar blik op de menigte studenten met ouders viel, kreeg ze ook een beetje pijn in haar buik. Je kon niet zeggen dat ze onbekend was met nieuwe situaties. Na al die verschillende lagere en middelbare scholen was Vivi het merendeel van haar leven het nieuwe meisje geweest.

Maar nu was alles anders. Vivi zou vier jaar lang op Westerly zijn, langer dan ze ooit eerder ergens was gebleven. Ze zou niet als vanzelfsprekend het vreemde nieuwe meisje zijn. Ze kon zijn wie ze maar wilde.

Ze moest er alleen nog achter zien te komen wie dat precies was.

Vivi sleepte haar koffers naar een opklaptafel waar vrijwilligers oriëntatiepakketten uitdeelden. ‘Welkom!’ jubelde een wit meisje met lang, steil, rood haar. ‘Wat is je achternaam?’

‘Devereaux.’ Vivi nam de kraakheldere roze blouse en perfect aangebrachte eyeliner van het meisje in zich op. Normaal gesproken vond ze dit soort elegantie een zeldzame gave, iets waar je bewondering voor had maar niet per se jaloers op was, net zoals het talent om je neus aan te kunnen raken met je tong of op je handen kunnen lopen. Maar een snelle blik in de rondte bevestigde al snel dat dit soort zelfverzorging de norm was. Vivi had haar hele leven nooit zo veel gemanicuurde handen en pastelkleurige shirts gezien, en voor het eerst begon ze zich af te vragen of haar moeder misschien gelijk had over deze plek. Misschien was het toch niet de juiste school voor haar.

‘Devereaux,’ herhaalde het roodharige meisje, dat nu door een dik pak papier voor zich bladerde. ‘Je zit in Simmons Hall, kamer twee-nul-vijf. Simmons is dit gebouw hier. Hier heb je je oriëntatiefolder… en je ID-kaart. Die is ook je sleutel, dus verlies ’m niet.’

‘Bedankt.’ Vivi strekte een hand uit om de folder aan te pakken. Maar het meisje liet hem niet los en staarde stil over Vivi’s schouder.

Toen Vivi een blik om zich heen wierp, besefte ze dat iedereen dezelfde kant op keek. De lucht op de binnenplaats veranderde een beetje, als de zindering van elektriciteit voor een onweersbui.

Vivi draaide zich om en volgde de blikken. Drie meisjes liepen over het fluweelachtige groene gazon in het midden van de cour. Zelfs van een afstand was duidelijk dat het geen net gearriveerde eerstejaars waren. Dat kwam gedeeltelijk door hun kleren; het zwarte meisje in het midden droeg een mintgroene zomerjurk met een wijde rok die om haar lange, ballerina-achtige benen zwierde, en haar vriendinnen – allebei wit en blond – waren bijna hetzelfde gekleed in een tweedrok en het soort crèmekleurige zijden blouse die Vivi tot nu toe alleen in films had gezien bij rijke vrouwen. Maar zelfs als ze een versleten joggingpak aan hadden gehad, zouden de meisjes zijn opgevallen. Ze bewogen zich met een zwoele zelfverzekerdheid, alsof ze wisten dat ze het recht hadden om te gaan waar ze wilden in het tempo dat ze verkozen. Alsof ze niet bang waren om ruimte in de wereld in te nemen. Voor iemand als Vivi, die het merendeel van haar hele leven had geprobeerd in de menigte op te gaan, had het iets bedwelmends om meisjes te zien die zo duidelijk geen moeite hadden met opvallen.

Ze keek toe hoe het drietal naar een rood bakstenen gebouw liep waar een menigte studenten stond te wachten om naar binnen te gaan. Op het moment dat de meisjes bij het gebouw aankwamen ging de menigte uiteen; iedereen ging zonder protesteren opzij om de meisjes erlangs te laten.

‘Dat zijn Kappa’s,’ zei het roodharige meisje toen ze de vraag in Vivi’s geboeide blik zag. ‘Een van de sociëteiten op de campus. Iedereen noemt ze de Raven. Geen idee waarom. Misschien omdat ze zo mysterieus en geheimzinnig zijn.’

‘Sorry,’ zei Vivi blozend, in verlegenheid gebracht omdat ze gesnapt was bij het staren.

‘Geeft niks. Dat effect hebben ze op iedereen. Als je ze in actie wilt zien moet je vanavond naar hun rekruteringsfeestje gaan. Dan zullen ze in topvorm zijn, op zoek naar mogelijke nieuwe leden.’ Ze haalde haar schouders op, probeerde onverschillig over te komen, hoewel haar ogen glansden van duidelijk verlangen. ‘Je zou echt moeten kijken of het wat is, al was het maar om hun sociëteitshuis te zien. Het is de enige keer in het hele jaar dat ze niet-Kappa’s binnen laten en het is een behoorlijk spectaculaire plek.’

‘Ja, misschien,’ zei Vivi, stiekem stuiterend omdat iemand dacht dat zij het soort meisje was dat wel even bij feestjes ging kijken. Op geen van haar middelbare scholen had ooit iemand haar uitgenodigd voor een feestje. Ze wist niet zo goed of het feestje van de Kappa’s de goede manier was om haar nieuwe leven te beginnen, maar wie weet? Misschien was het wel iets voor universiteits-Vivi.

‘Oké. Welkom op Westerly!’

Vivi haalde diep adem, riep haar laatste restje kracht op om haar koffers de drie stenen treden op te zeulen en de houten deur door die met een blokje werd opengehouden. Ze ging de smalle trap op, met haar koffers onhandig achter zich aan. Ze hoopte dat ze de eerste verdieping kon halen zonder pauze, maar na een paar treden begaven haar armen het.

‘Shit,’ zei ze binnensmonds toen haar koffers de trap weer af gleden en met twee harde bonzen neerkwamen.

‘Hulp nodig?’

Vivi draaide zich om en zag onder aan de trap een witte jongen met krullend donker haar staan, die met een geamuseerde grijns naar haar opkeek.

Ze wilde tegen hem zeggen dat ze het onder controle had, maar realiseerde zich net op tijd hoe belachelijk dat zou klinken, aangezien hij daar stond te kijken naar de koffers die ze net had laten vallen. ‘Als je het niet erg vindt, graag.’

‘Ik vind het niet erg. En ook al was dat wel zo, dan zou ik het nog steeds doen,’ zei hij met een beetje de lijzige tongval van het zuiden. Hij tilde beide koffers tegelijk op en liep met grote stappen de trap op, vlak langs Vivi heen.

‘Dat zuidelijke goede-manieren-ding is blijkbaar echt,’ zei Vivi, waarna ze ineenkromp omdat ze meteen spijt had van haar lompe opmerking.

‘O, dit heeft niets te maken met goede manieren,’ antwoordde de jongen, enigszins buiten adem. ‘Dit gaat om openbare veiligheid. Je had wel iemand kunnen vermoorden net.’

Vivi voelde haar wangen rood worden. ‘Wacht, laat mij er ook een nemen,’ zei ze terwijl achter hem aan rende.

Ze kwamen aan op de eerste verdieping, maar de jongen zette de koffers niet neer. ‘Nee, nee,’ zei hij vrolijk. ‘Mijn gevoel voor ridderlijkheid en openbare veiligheid maakt het fysiek onmogelijk voor me om deze koffers neer te zetten voordat ze de gevarenzone uit zijn. Wat is je kamernummer?’

‘Twee-nul-vijf. Maar je hoeft dit echt niet te doen. De rest lukt me wel.’

‘Maak je er niet druk over,’ riep de jongen terug. Vivi volgde hem met een vreemd gevoel van schuld en opwinding. Er had nog nooit een jongen spullen voor haar gedragen.

Toen ze op de tweede verdieping kwamen sloeg de jongen rechts af en zette haar koffers met een kreun voor een deur neer. ‘Zo. Kamer twee-nul-vijf.’

‘Dank je,’ zei Vivi, die zich nu nog ongemakkelijker voelde. Moest ze hem vragen hoe hij heette? Wat hij studeerde? Hoe sloten normale mensen vriendschap?

‘Graag gedaan.’ Hij grijnsde en even kon Vivi zich op niets anders concentreren dan het kuiltje dat nu in zijn linkerwang was verschenen. Voordat ze iets kon bedenken om te zeggen, had hij zich al omgedraaid en liep hij weer terug door de gang. ‘Probeer niemand te vermoorden!’ zei hij over zijn schouder, en toen verdween hij het trappenhuis in.

‘Ik garandeer niks.’ Ze probeerde speels en sexy over te komen, maar het had geen zin. Hij was al weg.

Vivi deed de deur open en zette zichzelf schrap voor de ontmoeting met haar kamergenote, maar de kamer was leeg. Met uitzondering van twee extra lange twijfelaars, twee houten bureaus vol krassen en een passpiegel op de achterkant van een grote kast. Voor een studentenkamer was het een fijne kamer – ruim, licht en fris. Helemaal het tegenovergestelde van het kleine, benauwde appartement in Reno.

Ze sleepte een van haar koffers naar een bed en ritste hem open, zich afvragend wanneer haar kamergenote zou aankomen en wat de procedure was voor wie welke kant van de kamer kreeg. Voor ze de kans had om iets uit haar koffer te pakken, vloog er een raam open waardoor er een warme, aangename windvlaag binnenkwam die de papieren van haar oriëntatiefolder door de kamer blies.

Met een zucht raapte Vivi de papieren bij elkaar en ze hielp zichzelf herinneren dat een groot verschil tussen de temperatuur in de kamer en buiten genoeg druk kon veroorzaken om het raam open te duwen. Dat fenomeen was een van de vele die Vivi gedurende de jaren in haar hoofd had geprent om de vreemde dingen te verklaren die altijd om haar heen leken te gebeuren.

Op dat moment merkte ze de enkele tarotkaart op die keurig aan het hoofd van haar lege matras stond, alsof hij daar zorgvuldig was neergezet.

Het was de Dood-kaart die haar moeder haar had gegeven.

Het skelet loerde vuil grijnzend naar haar en even leek het bijna alsof zijn ogen rood opgloeiden. Vivi rilde, hoewel ze wist dat het een truc van het licht was. Ik heb het je al gezegd. Westerly is geen veilige plek, niet voor mensen zoals jij, fluisterde Daphnes stem in Vivi’s oor.

Ergens in de gang sloeg een deur dicht en het geluid van mensen die lachten op de cour zweefde omhoog door het raam. Vivi schudde haar hoofd, kwam weer bij haar positieven. Moest je haar nu zien, nog maar één dag bevrijd van haar moeder en nu al dacht ze dat het universum haar tekenen zond. Daphne zou trots zijn.

Ze snoof smalend, stopte de Dood-kaart in een bureaula en schoof die dicht. Vivi had geen tekenen nodig. Ze had geen magie nodig. Ze had haar moeders stem in haar oor niet nodig. Hier een normaal leven beginnen, dat was wat ze nodig had.

En ze zou beginnen met dat rekruteringsfeestje.

HOOFDSTUK 4

Scarlett

Het Kappa-huis was helemaal veranderd. Het moderne metaalgrijze behang was vervaagd tot het bleekroze dat ooit de muren had gesierd en de lage, fluwelen bank was een luxueuze chaise longue geworden. De ruimte was bijna onherkenbaar. Alleen de muziek die uit een bluetooth-speaker schalde maakte duidelijk dat ze zich nog steeds in de eenentwintigste eeuw bevonden. Het rekruteringsfeestje was over twee uur en alle zusters waren hard aan het werk. De tweedejaars waren verantwoordelijk voor het decor, de derdejaars regelden eten en drinken en de vierdejaars renden rond om ervoor te zorgen dat elk spoor van magie veilig uit het zicht was.

Nadat ze het cateringteam instructies hadden gegeven, gingen Scarlett en Tiffany naar boven om zich om te kleden en hun bij het thema passende jurk aan te doen. Tiffany’s kamer was twee deuren voorbij die van Scarlett en toen ze op de terugweg langskwam gluurde ze even naar binnen. ‘O mijn god, niet te geloven dat je die nog steeds hebt.’ Ze kwam binnen en pakte een haveloze olifant met drie poten van Scarletts kastje.

Scarlett lachte. ‘Waarschijnlijk moet ik hem daar weghalen voor het feest begint.’

‘Eerste indrukken zijn essentieel,’ was Tiffany het met haar eens.

De eerste keer dat Scarlett Tiffany ontmoette was twee jaar geleden bij hun eigen rekruteringsavond. Hoewel ze geboren en getogen was voor Kappa, was Scarlett toch bang geweest – bang dat ze te licht bevonden zou worden, bang dat ze haar familie zou teleurstellen. Maar toen was Tiffany naast haar komen staan en had met een gebaar naar Dahlia’s perfect gevormde neus gefluisterd: ‘Ik wil er mijn hele beheerde fonds onder verwedden dat die neus een glamour is.’ Scarlett had niet gelachen, maar had dat wel gewild. Opeens leek hun wervingscommissaris niet zo imponerend meer en Scarletts zenuwen smolten weg. Later bleek dat Tiffany helemaal geen beheerd fonds had, in de verste verte niet, maar ze beschikte wel over een fortuin aan magie, spontaniteit en brutaliteit. Totdat ze Tiffany leerde kennen had Scarlett nooit geweten hoeveel behoefte ze had aan die laatste twee.

Dat jaar was het thema een zwart-witbal geweest, en ze hadden de hele nacht gedanst in hun enkellange japonnen. Dat de witte zomen toen de zon opkwam onder het vuil zaten, had ze nauwelijks wat kunnen schelen. Later die ochtend had Scarlett Tiffany meegenomen naar haar favoriete antiekwinkel in het centrum, die nog niet ontdekt was door toeristen en andere heksen. Ze waren rij na rij vol stoffige meubels en lampen, kleine figuurtjes en oude koffietafelboeken afgelopen, en Tiffany was als een opgewonden peuter blijven staan in het gangpad met kinderspullen. ‘Knuffelbeesten en poppen zijn perfect – zo veel zuivere energie. Zo veel zuivere liefde,’ zei ze dwepend.

Scarlett pakte een olifant op die een poot miste. ‘Zo veel zuivere eh…’ zei ze lachend, en Tiffany lachte mee. Maar Scarlett had begrepen wat ze bedoelde.

‘Bedankt dat je je speciale plek met me wilde delen,’ zei Tiffany zachtjes en ze trok een veel geliefkoosde Elmo in haar armen voor een knuffel.

Ze waren naar huis teruggekeerd met tientallen voorwerpen die perfect waren voor bezweringen – en sindsdien waren ze onafscheidelijk. Tiffany was de zus die Scarlett altijd had willen hebben. Ze hielden elkaar mooi in evenwicht. Scarlett was gebonden aan de normen van magie, terwijl Tiffany ervan hield om lol te hebben met haar gave. Het Kappa-motto stond voor: ‘Zusterschap. Leiderschap. Trouw. Liefdadigheid’, wat in Scarletts ogen betekende dat ze de wereld moesten besturen en redden. Maar Tiffany zag heksen niet alleen als superhelden. ‘Wat heb je eraan om een heks te zijn als je je magie niet eens mag gebruiken om de rij bij Starbucks sneller te laten gaan?’ zei ze altijd. Scarlett begreep wat ze bedoelde; wat had het voor zin om de wereld te helpen als je jezelf niet ook kon helpen?

Tiffany’s blauwe ogen sprankelden wanneer ze weer een van haar briljante ideeën had of een heel klein beetje magie gebruikte om kleine dagelijkse onrechtvaardigheden recht te trekken, zoals een jongen die te lang en intens naar een zuster gluurde magisch zijn drank laten morsen of een seksistische professor die alleen jongens maar tienen gaf een waarheidsserum toedienen. Ze was slim en grappig en net niet té ondeugend. Tiffany was de enige persoon die Scarlett uit haar strakke keurslijf kreeg en haar hielp herinneren aan de lusten, en niet alleen de lasten, van het heks zijn. En wanneer ze samen waren voelde Scarlett zich gewoonlijk meteen relaxed en opgewonden over wat ze nu weer zouden doen.

De tarot verklaarde hun band misschien – Bekers en Zwaarden waren altijd snel vrienden – maar Scarlett geloofde liever dat Tiffany en zij ook zonder magie een band zouden hebben. Op dit moment echter voelde ze opeens een kloof tussen hen.

Scarlett haalde diep adem toen ze dacht aan wat Dahlia eerder had gezegd. ‘Tiff, denk jij weleens aan Harper?’

Tiffany verstijfde. ‘We hadden afgesproken daar nooit over te praten.’

‘Weet ik, maar stel dat het ooit bekend wordt…’

‘Hoe kan het ooit bekend worden? Wij zijn de enigen die het weten,’ zei Tiffany.

Dat was alleen niet helemaal waar. Gwen, een ander meisje uit hun lichting, wist de waarheid over wat er was gebeurd ook. Maar Gwen was allang weg, en ze hadden ervoor gezorgd dat ze het nooit zou kunnen vertellen.

‘Er is niks aan de hand, Scarlett. Geloof me, we zitten op rozen,’ zei Tiffany beslist. Ze schoof de olifant in Scarletts kast en streek haar jurk glad.

‘Klop, klop,’ klonk een diepe stem.

Scarlett draaide zich snel om. ‘O mijn god, Mason! Ik dacht dat je morgen pas terug zou komen.’

‘Ik was wat eerder thuis,’ zei hij glimlachend.

Als hij haar vriendje niet was geweest, zou hij irritant knap zijn. Zijn mond krulde aan één kant omhoog, alsof hij altijd op het punt stond om in lachen uit te barsten. Zijn huid was goudgebruind. Zijn haar was langer dan gewoonlijk, met krulletjes bij zijn slapen, en zijn T-shirt kon zijn goedgevormde spieren niet verbergen.

Tiffany schraapte haar keel. ‘Ik laat jullie wel even alleen… Ik zie je zo beneden, Scar,’ zei ze, en ze wiebelde met haar wenkbrauwen.

Zodra Tiffany weg was overbrugde Mason de afstand tussen hen, sloeg zijn armen om haar heen en gaf haar een lekker lange kus. Op het moment dat hun lippen elkaar vonden, sloot ze haar ogen en liet zich tegen hem aan vallen. Zelfs na twee maanden smaakte hij nog hetzelfde, als warme zomerdagen.

Scarletts moeder had ooit gezegd dat liefde op het eerste gezicht niet bestond, maar liefde bij de eerste grap wel. Haar vader had haar moeder halsoverkop verliefd op hem laten worden met zijn gevoel voor humor, en zelfs nu, na dertig jaar huwelijk, kon Marjorie Winter zich met één blik op haar man altijd meteen herinneren waarom ze van hem hield – zelfs als ze hem op dat moment haatte.

En Mason Gregory had Scarlett dubbel geraakt: het was liefde op het eerste gezicht én bij de eerste grap geweest.

Ze hadden elkaar ontmoet bij een gemengde avond van Kappa en Pi Kappa Rho, de Pikiki, waar alle Kappa-meisjes een Hawaïrokje droegen over hun bikini en de PiKa’s alleen de Hawaïrokjes. Terwijl de Kappa’s door het PiKa-huis zwierven, dat was ingericht als een eiland, compleet met palmbomen en een opblaasbare waterglijbaan van het dak naar het zwembad, sloegen PiKa’s bloemenslingers om de meisjes heen die ze leuk vonden. Met een maffe maar charmante opmerking dat ze vast niet zo makkelijk verslingerd raakte, had Mason Scarlett niet zijn bloemenslinger gegeven, maar een enkele bloem eruit. Ze had speels ook de rest opgeëist, maar toen had hij haar verteld over een eilandtraditie. ‘Een meisje plaatst een bloem achter haar rechteroor als ze beschikbaar is en geïnteresseerd, achter haar linkeroor als de jongen kansloos is.’ Ze had gelachen en de bloem achter haar rechteroor gestopt. En sindsdien waren ze samen.

Scarlett had haar eigen theorie over liefde; voor haar ging het om meer dan humor, om meer dan uiterlijk. Liefde had een ritme, net zoals een toverspreuk een ritme had. En dat hadden Mason en Scarlett gehad vanaf het moment dat ze elkaar hadden ontmoet. Scarlett voelde zich over niets in haar leven zekerder dan over haar plek aan Masons zijde. Of liever gezegd, zijn plek aan haar zijde.

Hij verbrak de kus en deed een stap naar achteren om zijn blik over haar heen te laten glijden. Hij bleef even hangen op de plek waar de knoopjes het witte kant van haar beha raakten en waar haar rok langs haar dijen schampte. ‘Je ziet er fantastisch uit, zoals altijd. Hoe doe je het toch? Echt, je hebt zelfs nooit ook maar een badhairday.’

‘Magie, natuurlijk.’ Ze knipoogde.

Hij wist niet dat ze geen grapje maakte. Raven hadden geheimhouding gezworen. Alleen leden en oud-leden zoals Scarletts moeder en zus wisten dat ze echt een sociëteit vol heksen waren. Mason had een voorliefde voor geschiedenis en in een ander leven zou hij hebben genoten van de rijke heksenoverlevering die haar mensen omringde. Zijn kamer in de sociëteit stond vol met biografieën, waarvan er veel in geen enkele syllabus voorkwamen. Hij zou het heerlijk hebben gevonden om te weten hoe magie de wereld had gevormd en wie in de geschiedenis een heks was geweest en subtiel de beschaving vooruit had geholpen. Maar de regels waren duidelijk: hij mocht het nooit weten. Er waren momenten waarop het geheim als een stalen wig tussen hen in stond, maar hoeveel Scarlett ook van Mason hield, hoe graag ze ook wilde dat hij alles over haar wist, ze zou haar zusters nooit verraden.

‘Je ziet er zelf ook niet verkeerd uit. Je bent zo bruin geworden. Laat me raden, was je weer blijven hangen op Jothams jacht?’ vroeg ze. Jotham was ook een PiKa en Masons beste vriend. En hij was de reden dat Mason aan de andere kant van de wereld terecht was gekomen. Jotham had Mason meegenomen naar de bruiloft van zijn broer en de rest was zomervakantiegeschiedenis. Ze hielp zichzelf herinneren dat ze nog een spreuk over Jotham moest uitspreken als straf.

Mason schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik heb het jacht overgeslagen. Portugal bleek een supercool surfland te zijn.’

‘Ik wist niet dat je een surfschooier was.’ Scarlett hield haar toon licht, maar ze was geïrriteerd. Ze had geen idee dat Mason geïnteresseerd was in surfen. Waarom had hij haar daar niet over geappt? De afgelopen paar weken waren zo chaotisch geweest dat ze nauwelijks de kans hadden gehad om te praten. Maar dat Scarlett geen tijd had omdat ze tijdens haar stage was overstelpt met werk was iets heel anders dan het te druk hebben met súrfen.

Mason grijnsde. ‘Jotham nam een of ander meisje dat hij op de bruiloft had ontmoet op het jacht mee naar Ibiza. En drie is te veel. Ik weet niet waar het vandaan kwam, maar ik nam de Eurail. Ik heb zelfs een paar nachten in een jeugdherberg geslapen.’

Haar wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Je hebt gelogeerd in een jéúgdherberg? In plaats van een jácht?’ Het familiejacht van Jotham was zo’n beetje een cruiseschip.

‘Zo erg was het eigenlijk niet.’

‘Weet je zeker dat je geen vlooien hebt opgelopen?’ Ze keek hem argwanend aan en hij barstte in lachen uit.

‘Ik wilde dat je erbij was geweest. Je had het geweldig gevonden.’

Scarlett trok haar neus op. ‘In een jeugdherberg? Ik dacht het niet.’

‘Echt, Scar, het was alsof ik in zo’n ondertitelde film zat waar jij zo dol op bent,’ zei Mason.

‘Je haat die films,’ protesteerde ze lichtjes. Hij zei altijd dat hij wel een boek zou pakken als hij wilde lezen.

Hij werd ernstig. ‘Het was zo anders dan al die verplichte familie- of vriendenvakanties. Geen stadswandelingen, geen gala’s, geen jachten, geen verwachtingen… niets. Ik stippelde mijn eigen route uit. Ik maakte mijn eigen plannen. Ik besloot wie ik wilde zien, waar ik heen wilde. Ik voelde me… vrij.’ Hij ging steeds sneller praten, zoals hij altijd deed wanneer hij ergens enthousiast over was. Alleen was hij gewoonlijk heel enthousiast over Kant, of de Ilias, of de Dow Jones. Als ze niet beter wist, zou ze denken dat hij betoverd was.

‘Het klinkt bijna alsof je wilde dat je daar was gebleven,’ flapte ze eruit.

Mason keek peinzend. ‘Ergens wilde ik dat dat had gekund. Maar alleen samen met jou, natuurlijk,’ voegde hij er snel aan toe. ‘Alles hier voelt zo… voorbestemd. Snap je wat ik bedoel?’

Scarlett trok een wenkbrauw op. ‘Nee. Waar heb je het over?’

Mason kreunde. ‘Al die stages en assistentschappen en extra vakken. Mijn vader gaat ervan uit dat ik in zijn voetsporen zal treden en advocaat wil worden.’

‘Ik dacht dat je dat ook wilde.’ Ik dacht dat wíj dat ook wilden. Een van de dingen die ze zo leuk vond aan Mason was zijn ambitie. Die evenaarde bijna de hare. Ze hadden het allemaal gepland vanaf de dag dat ze hun maand-samenzijn vierden: ze zouden dezelfde rechtenopleiding doen, het liefst op Harvard, dan terugkomen om stage te lopen bij de kantoren van hun ouders en wanneer ze genoeg ervaring hadden, zouden ze hun eigen advocatenkantoor beginnen.

‘Ik weet ’t… Dat dacht ik ook. Maar misschien…’ Hij stopte en zuchtte, alsof hij de juiste woorden zocht. ‘Ik weet het niet. Er zijn misschien wel een miljoen andere carrières en start-ups waar je alleen een computer voor nodig hebt en een wifiverbinding. Heb jij er nooit over gedacht om gewoon “barst maar” tegen je ouders en Westerly te zeggen en dit allemaal achter te laten?’

Scarlett kneep haar ogen tot spleetjes. Een start-up? Was hij Mark Zuckerberg of zo? ‘Alles wat ik ooit heb gewild is hier. Kappa. Jij. Onze families. Rondzwerven over de wereld is voor mensen die niet weten wat ze willen met hun leven. Zo zijn wij niet.’

Mason haalde zijn schouders op en friemelde aan een rafelige touwtjesarmband om zijn pols die Scarlett nooit eerder had gezien. ‘Mason, is er iets mis?’ Zwijgend staarde ze hem aan. Soms had zwijgen meer impact dan praten. Sommige mensen konden niet tegen stilte, en Mason was daar een van. Hij moest de stilte vullen, zoals een kaars het donker moest vullen.

Uiteindelijk sloeg hij zijn blik naar haar op en glimlachte. ‘Natuurlijk is er niks mis. We zijn samen.’ Hij boog naar haar toe en gaf haar nog een lichte kus. Daarna schudde hij zachtjes zijn hoofd. ‘Sorry dat ik zo raar doe. Ik heb gewoon wat last van jetlag en de golven klotsen nog in mijn hoofd.’ Hij verstrengelde zijn vingers met de hare en trok haar dicht tegen zich aan.

Ze voelde de geruststellende roes die ze altijd kreeg wanneer hij haar aanraakte. Even sloot ze haar ogen en probeerde te geloven wat hij had gezegd over jetlag. Ze had zich behoorlijk leeg gevoeld na sommige lange dagen op haar moeders kantoor. Ze wist als geen ander alles over verwachtingen van ouders. Hij moest gewoon weer even wennen aan Westerly. En nadat ze wat tijd samen hadden doorgebracht, zou hij zichzelf wel weer zijn. Dat moest gewoon.

‘Ik heb je echt gemist, Scar,’ zei hij. ‘Kun je hier weg, zodat we wat verloren tijd kunnen inhalen?’

Scarlett wilde niets liever dan hem volgen naar buiten, naar het PiKa-huis, maar ze vloekte zachtjes toen haar te binnen schoot waar ze was en waarom. ‘Dat kan niet, Mason. Het rekruteringsfeest is vanavond,’ hielp ze hem herinneren.

‘Weet ik, maar zo te zien is alles onder controle.’ Hij streelde met een vinger over haar arm. ‘Hoe erg is het als je een uurtje weg bent?’

Ze legde haar hand plat tegen zijn borst. ‘Heel erg. Ik kan mijn zusters op zo’n moment niet in de steek laten. Wat zou dat voor indruk maken?’

Hij fronste. ‘Wat maakt het uit wat voor indruk dat maakt? We hebben elkaar maanden niet gezien…’

‘En wiens keuze was dat?’ vroeg Scarlett.

‘Je had ook mee kunnen gaan, hoor,’ bracht Mason naar voren. ‘Dat zou echt super zijn geweest. Twee maanden samen, geen plannen, aan niemand verantwoording afleggen, alleen aan elkaar…’

‘Tja, in tegenstelling tot jou wilde ik mijn familie niet teleurstellen,’ zei Scarlett, opeens geërgerd. ‘Ik ben nu eenmaal niet iemand die zomaar van het ene moment op het andere zijn leven voor twee maanden kan achterlaten.’ En ik dacht dat jij ook zo was, had ze eraan willen toevoegen.

Er verscheen een rimpel tussen Masons wenkbrauwen en weer kon Scarlett niet anders dan zich zorgen maken dat er iets mis was. Dit was niet helemaal de reünie die ze zich had voorgesteld. Een paar seconden geleden had ze zich weer verbonden met hem gevoeld en toen, net zo plotseling, voelde ze een kloof tussen hen openen. Eerst Tiffany en nu Mason. Dit zou haar jaar moeten zijn. Waarom voelde het niet zo? En wat was er met hem aan de hand?

Vanaf het moment dat Scarlett Mason had ontmoet had ze geweten dat hij de hare zou worden – dat ze zou doen wat maar nodig was om hem de hare te maken. Maar ze had haar gave maar beperkt gebruikt. Ze had gedaan wat iedere Raaf zou doen: ze had haar huid zachter gemaakt, haar haar glanzender, haar tanden witter, haar lach melodieuzer. Maar ze had nooit contact gemaakt. Niet in zijn hoofd en niet in zijn hart. Het was natuurlijk een regel om nooit, onder geen enkele omstandigheden, het hart te veránderen, maar er was geen regel tegen kijken.