Voor iedereen die ooit het gevoel heeft gehad nergens thuis te horen.

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Havenfall

Vind de auteur: @Sara__Holland

Vind ons: @blossombooks

NUR285 / JD032001

Copyright © 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2020 by Glasstown Entertainment, LLC

Oorspronkelijke titel: Havenfall

Originally published by Bloomsbury YA

Nederlandse vertaling: Mariella Manfré

Omslagontwerp: John Candell

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Een korte introductie tot de aangrenzende werelden

Fiordenkill

Fiordenkill is voor het overgrote deel bedekt met ijs. Met zijn ijsbruggen en paleizen van samengeperste sneeuw schittert Fiordenkill in een ongrijpbare pracht. De zon is er zelden te zien, maar helder poollicht en duizenden sterren verlichten de hemel. Militairen rijden op wolven, en er zwerven enorme beren door de bossen; betoverd fruit groeit aan de bomen, immuun voor de rijp die de kleurrijke schillen bedekt.

De Fiorden worden in vergelijking met mensen uit andere werelden gezien als nobel en stoïcijns en soms gereserveerd. De magie van Fiordenkill kan fysieke wonden genezen en planten laten groeien.

Byrn

De immense wereld van Byrn blakert in de hitte van twee zonnen en drie manen. Enorme, hardnekkige stormen teisteren de woestijnen, de kolkende zeeën en de vlaktes waar de bliksem heerst, zodat het lijkt alsof je nergens vaste grond onder je voeten hebt. Millennia van elementmagie, aangewend zonder na te denken over de gevolgen, hebben de wereld verwoest en hem voor het merendeel onbewoonbaar gemaakt voor de Byrnianen.

Jaren geleden heeft de Zilveren Prins zijn overweldigende magie gebruikt om de stormen te temmen en een muur om zijn stadstaat Oasis te bouwen. Sindsdien heerst hij in vrede en houdt hij de stormen op afstand. Bijna iedereen in Byrn woont binnen de stadsmuren na ermee akkoord te zijn gegaan om nooit meer elementmagie te gebruiken. De nomaden weigerden dat en weerstaan de bliksem, de orkanen en de ongenadige wind buiten de muren, zodat ze hun magie kunnen behouden.

Solaria

Over Solaria is weinig bekend. Deze kleine, afgesloten wereld is een broeinest van machtige, zeer onberekenbare magie. Er wordt aangenomen dat de mensen van Solaria grotendeels verantwoordelijk zijn voor de mythologie over djinns, demonen en vampieren in onze wereld. Sommigen noemen hen zielenverslinders. Er wordt wel gezegd dat Solaria geen zichtbare zon heeft, maar een verblindende gouden lucht. Hoewel Solarianen vele vormen kunnen aannemen, hebben ze in hun beestenvorm allemaal donkerblauw bloed.

De poort naar Solaria is jaren geleden afgesloten na een dodelijk incident dat plaatsvond in Havenfall. Solarianen zijn niet langer welkom in de herberg en ze maken geen deel uit van het Vredesverdrag van de Laatste der Aangrenzende Werelden. Er gaan geruchten dat Solarianen de andere werelden zijn binnengeglipt voordat de deur werd gesloten en dat ze daar nog steeds rondzwerven.

Haven

Haven is wat we kennen als de mensenwereld. Het is de enige wereld zonder natuurlijke magie, en daarom noemen de mensen van de andere werelden het Haven: een neutrale plek, een veilige haven. Het bestaan van andere werelden wordt geheimgehouden voor de mensheid. Dat is de belangrijkste regel waar alle werelden zich aan moeten houden. Mensen zijn fysiek niet in staat om in de andere werelden te leven; ze kunnen het daar niet langer dan een paar uur volhouden.

Omphalos: de herberg van Havenfall

Alle werelden kruisen elkaar bij Havenfall, via een aantal poorten die verbonden zijn met tunnels onder de Rocky Mountains. Al sinds mensenheugenis worden deze poorten bewaakt. Rondom de poorten is een gebied waarbinnen mensen van alle werelden veilig adem kunnen halen zonder ziek te worden, zoals meestal gebeurt wanneer ze niet in hun eigen wereld zijn.

De herberg van Havenfall is net als het plaatsje Haven binnen dit gebied gebouwd. Voor de volken van de werelden zijn de herberg en het plaatsje alles wat ze kennen van onze wereld.

Vroeger kon je via de herberg in allerlei werelden komen, maar in de loop der eeuwen zijn sommige poorten door de ondoorgrondelijke krachten die de werelden beheersen dichtgegaan. Waarom is niet bekend. Alleen de poort naar Solaria is met opzet gesloten, ter bescherming van de Laatste der Aangrenzende Werelden.

De jaarlijkse vredesconferentie

Op de langste dag van het jaar zijn de Fiorden getuige van een spectaculaire sterrenregen in hun donkere lucht en in Byrn is er een verduistering van alle drie de manen tegelijk. Dit is de zonnewende. Op deze dag kunnen reizigers elke zomer veilig de poorten door gaan naar de herberg van Havenfall, de neutrale wereld, waar ze allemaal te gast zijn.

Gedurende deze bijzondere periode wordt de jaarlijkse vredesconferentie gehouden in de herberg. Afgevaardigden uit alle werelden onderhandelen overdag over politieke verdragen en handelsakkoorden en dansen ’s avonds in de balzaal om de verschillen en overeenkomsten van alle gasten in de herberg te vieren.

Proloog

De eerste ademteug die Marcus neemt in een andere wereld voelt als een bliksemflits. Menselijke longen zijn niet gemaakt voor deze wereld, voor Byrn. Hij weet niet hoeveel tijd hij heeft voordat ze het begeven en hij door de glanzende poort terug naar Haven moet strompelen.

Maar elke nieuwe herbergier heeft de plicht om alle resterende werelden te bezoeken, al is het maar één keer. Dat heeft zijn overgrootmoeder Annabelle, die de herberg van Havenfall bijna een eeuw bestierde, hem verteld voordat ze stierf. Dus Marcus vertrekt geen spier, niet nu er twintig edelen uit Byrn in een halve cirkel om het portaal staan te wachten, met hun geschubde jukbeenderen die glinsteren in het oranje licht. Ze zijn allemaal hierheen gekomen om nieuwsgierig te luisteren naar wat de nieuwe poortwachter te vertellen heeft. Achter hen zijn groepjes blinkende metalen gebouwen te zien tegen een lucht die in brand lijkt te staan.

Havenfall is een groot feest, allemaal praal en rituelen en vrije geesten, wat scherp afsteekt tegen deze gespannen formaliteit. Dit is Marcus’ moment. Het boek dat hij heeft meegenomen voelt zwaar.

Hij gaat maar één pagina lezen. Hij heeft geen tijd om alles voor te dragen wat het vredesverdrag behelst: de namen van de afgevaardigden die in de herberg zijn omgekomen toen de Solarianen in opstand kwamen; het decreet om de toegangspoort naar Solaria voor altijd te verzegelen met oude magie; de belofte van Havenfall om alle ontsnapte opstandelingen terug te vinden. Een herinnering voor Haven, Fiordenkill en Byrn dat er zelfs na bijna honderd jaar nog voortvluchtige Solarianen door hun werelden dwalen.

Sommigen geven nog steeds de mensen, Haven, de schuld van het bloedbad. Dat weet Marcus. Nu is het zijn verantwoordelijkheid als poortwachter om iedereen te beschermen. Niet alleen de Byrnianen en Fiorden, maar ook zijn geliefde Graylin, zijn zus Sylvia, en haar kinderen die ooit de herberg van Havenfall en alles wat daarbij hoort zullen erven.

Hij moet iedereen herinneren aan beloftes die ze elkaar hebben gedaan. Dus hij pakt het boek op, het in leer gebonden werk dat voor het eerst de bibliotheek van de herberg heeft verlaten, en begint hardop voor te lezen van de oude, vergane pagina’s – om de wachtende menigte te laten weten dat Havenfall niet vergeet.

Byrn, Fiordenkill en Haven sluiten met dit document een verdrag.

Hierbij wordt te kennen gegeven dat de vertegenwoordigers van Byrn, Fiordenkill en Haven verenigd zijn in vrede en zich verzetten tegen het oorlogszuchtige land Solaria en zijn bewoners.

Toegang, handel en politiek of burgerlijk contact tussen Solaria en een van de andere geallieerde werelden, inclusief Haven, is verboden; elke overtreding van deze wet wordt beschouwd als verraad en als zodanig gestraft; aldus overeengekomen door de nieuw verenigde werelden Byrn, Fiordenkill en Haven, ook wel bekend als de Laatste der Aangrenzende Werelden.

1

Het busstation in Denver ruikt naar benzine en asfalt, ongewassen lichamen en verschaalde koffie. Het is er lawaaierig door het knarsen en sissen van de bussen buiten, een oud omroepsysteem dat tussen geruis door de aankomsttijden vermeldt, de stampende voetstappen van mensen die rennen om hun bus te halen. Het vervaagt allemaal tot witte ruis, en zolang ik door de ramen de bergen maar kan zien, schitterend in het licht van de middagzon, kan ik me inbeelden dat ik ergens anders ben. De weerlichtvlaktes van Byrn of de witte woestijnen waar de Fiordense afgevaardigden me over hebben verteld, waar de aardbevingen elkaar dusdanig snel opvolgen dat het land deint en golft als een bleke zee.

En zelfs zonder verbeelding is dit haveloze station ondanks alle drukte en lawaai beter dan waar ik een halfuur geleden was.

Beter dan de steriele chemische lucht en holle, oorverdovende stilte van de zwaarbewaakte gevangenis waar ze mijn moeder nu al ruim tien jaar vasthouden.

Ik blijf staan voor het bord met aankomsttijden en trek de plunjezak verder over mijn schouder. Ik concentreer me op het verouderde scherm in een poging de beelden uit mijn hoofd te verdrijven. Mama’s gezicht achter het plexiglas vol krassen, de lege duisternis in haar ogen. Het lijkt wel of het haar niet kan schelen, of ze zich er niet druk om kan maken wat er verder gaat gebeuren.

Ik knipper heftig met mijn ogen, concentreer me op de plekken en tijden die boven me flikkeren. Omaha, 14.25 uur.

Dat is de bus die ik zou moeten nemen. Het plan is om deze zomer bij mijn oma Ellen, de moeder van mijn vader, te logeren en stage te lopen bij haar verzekeringsbedrijf. Papa wil niet dat ik naar de herberg van Havenfall ga, nu niet en nooit niet. Hij begreep niet waarom mama aan die plek gehecht was, en van mij begrijpt hij het ook niet. Het is alsof hij de glimp van magie kan voelen die aan me kleeft als ik terugkom, en daar wordt hij wantrouwig van. Hij zegt dat ik iets moet gaan doen wat ik volgend jaar kan vermelden op een aanmeldingsformulier voor de universiteit.

En het is inderdaad zo dat Havenfall niet echt online te vinden is. In de herberg werken zal me geen referenties opleveren voor een stage ergens anders. Maar deze zomers zijn alles wat ik heb. Al sinds mijn zesde ga ik elke zomer naar de herberg. En hoe ouder ik word, hoe belangrijker het is om oom Marcus te laten zien wat ik kan, dat ik nuttig ben. Als alles goed gaat zal ik volgende zomer rond deze tijd naar de bergen reizen met meer dan alleen een vakantiekoffer. Marcus zal me aanwijzen als zijn erfgenaam en dan kan ik voorgoed intrekken in de herberg.

Dus nee. Ik ga echt niet naar Omaha. Een sprankelende carrière als verkoper van verzekeringen ligt niet in mijn toekomst.

Ik voel me gespannen, een beetje onbestendig, en mijn ogen blijven maar afglijden naar het wazige blauw van de bergen achter de ramen. Alsof ik in zou storten als ik daar niet snel ben. Ik kijk weer naar het aankomsttijdenbord en scan een paar regels naar beneden, voorbij Boise en Laramie en Salt Lake City naar Haven. 15.50 uur. Perron 8, het laatste, helemaal aan het stoffige uiteinde van het station.

Ik kijk om me heen in de ruimte, waar zonlicht weerkaatst tegen het hoge plafond. Er zijn nu nog maar twee andere mensen in de wachtruimte, een jongen in een hoody die over vier stoelen uitgespreid ligt te slapen en een man van middelbare leeftijd met dun blond haar die een vergeelde krant leest. Ik loop naar de andere kant en ga op het groezelige tapijt tegen de muur aan zitten, naast het enige stopcontact dat werkt, dat weet ik inmiddels uit ervaring, en plug mijn telefoon in om die op te laden voor de lange rit.

Eigenlijk moet ik Marcus een bericht sturen om hem te laten weten dat ik eraan kom. Maar zodra ik begin te typen, krijg ik een naar gevoel. Stel dat hij zegt dat ik niet moet komen? Dat ik naar mijn vader moet luisteren? De gedachte alleen al is onverdraaglijk. Ik blokkeer mijn scherm, leg de telefoon ondersteboven op de grond en duw mijn nagels in mijn handen. Als ik gewoon opduik, stuurt hij me heus niet weg. Straks ben ik daar, in mijn kamer die uitkijkt over de vallei, en dans ik onder de sterren in de balzaal met Brekken.

De bergen in gaan voelt altijd alsof ik de rest van de wereld achter me laat. Het is alsof ik daar in de ijlere lucht iemand anders ben. Ik ben Maddie Morrow, de vertrouwde nicht van Marcus en misschien de erfgenaam van de herberg van Havenfall, als ik het goed speel en indruk maak op de gezanten van de Aangrenzende Werelden. Niet Maddie Morrow, het meisje met de dode oudere broer, het meisje met de moeder in de dodencel.

Shit. Tot nu toe had ik die woorden uit mijn gedachten verbannen. Ik was helemaal van de bezoekersruimte van de Sterling Gevangenis in de bus over de plattelandsweg tot aan dit hoekje in het busstation gekomen zonder eraan te denken. En nu stromen de herinneringen als een misselijkmakende golf over me heen. Het gestaar en gefluister dat me overal achtervolgde: in de gangen op school, in de supermarkt, zelfs thuis, waar papa en zijn vrouw Marla me volgden met hun blik alsof ik elk moment in zou kunnen storten, alsof de ziekte van mama, wat het ook precies is, ook in mij zit.

Maar mama is het ergst. Haar apathie. Toen de doodstraf voor het eerst werd uitgesproken dacht ik dat dit haar misschien, heel misschien, zo zou raken dat ze de waarheid zou opbiechten. Dat ze Nathan elf jaar geleden niet had vermoord. En dat zelfs als niemand behalve ik haar echt geloofde, het genoeg zou zijn om haar in leven te houden.

Maar toen ik vanmorgen tegenover haar zat, met het plexiglas tussen ons in, had ze hetzelfde wezenloze gezicht dat ze al elf jaar heeft. Ze knipperde alleen maar met haar ogen, langzaam, toen ik haar voor de duizendste keer vertelde: Ik was erbij. Ik heb het ding in ons huis gezien. Het kwam door het raam; ik heb het glas op de grond gezien.

Ze reageerde ook hetzelfde als altijd, traag en zacht. Je hebt het je verbeeld. We zien wat we willen zien, lieverd, maar monsters bestaan niet, er zijn alleen mensen die vreselijke dingen doen. Ik was in de war, en ik heb iets vreselijks gedaan. Ga niet zoeken naar antwoorden die er niet zijn.

Maar dat is niet wat er is gebeurd. Ik weet wat ik die avond heb gezien, ook al was het alleen maar door een kier tussen twee kastdeurtjes. Voordat de plafondlamp versplinterde en we werden ondergedompeld in duisternis, zag ik de monsterlijke donkere vorm die op mijn moeder afsprong. Het brullen dat de keuken vulde. Toen stopte het geschreeuw opeens, was mijn broer verdwenen en glibberde de keukenvloer van het bloed.

Mijn moeder was niet verantwoordelijk voor Nathans dood; het was een beest uit een verbannen wereld. En iemand, of iets, dwong haar de schuld op zich te nemen. Misschien was ze bang dat er iets met Havenfall zou gebeuren als ze ooit de waarheid vertelde.

En wat kon ik doen? Het probleem is namelijk dat je mensen niet kunt vertellen dat een monster je broer heeft vermoord. Dan gaan mensen nare dingen over je zeggen. Freak. Leugenaar. Gek.

Maar in Havenfall geloven mensen me. Ik heb het maar een paar mensen verteld, maar ze geloven me. Daar moet ik aan vasthouden. Dat is alles wat ik heb.

In een reflex check ik mijn telefoon, bijna bang dat papa op de een of andere manier zal voelen dat ik niet onderweg ben naar Omaha. Ik laat het hem wel weten wanneer het te laat is om terug te gaan. Ik heb nog maar één streepje bereik, en dat zal wel wegvallen zodra we bij de bergen zijn, maar dat geeft niet. De enige mensen met wie ik wil praten zijn daar, bij de conferentie in Havenfall. Nog even en dan zie ik ze. Bovendien weet niemand daar zelfs maar wat een telefoon is. Voor hen is het alleen maar een vreemd, glanzend, knipperend geval.

Grijnzend moet ik denken aan iets wat vorige zomer gebeurde. Ik had papa eindelijk overgehaald me een smartphone te geven, en op mijn eerste avond in Havenfall glipten Brekken en ik weg naar de schuur, waar ik hem liet kennismaken met Candy Crush. Had ik maar een filmpje van hem, de serieuze Brekken, met zijn militaire houding en zijn nobele manieren en zijn letterlijk buitenaardse jukbeenderen, die over het scherm heen gebogen zat met rood wordende oren en elke keer dat hij een leven verloor sissend vloekte in het Fiordens. Ik heb natuurlijk nooit een foto van Brekken genomen. Hoewel Marcus mij de geen-telefoons-in-de-herbergregel die voor iedereen geldt die Havenfall binnenkomt niet oplegt, vertrouwt hij erop dat ik geen domme dingen doe. Een uitgelekt filmpje kan een ramp worden, en ik zou mijn veilige plek nooit in gevaar brengen. Mijn geboorterecht. Mijn thuis.

Ik heb ook geen foto nodig. Nog even en dan zie ik Brekken in levenden lijve.

Om 15.55 uur komt de bus naar Haven eindelijk aan. Hij ziet er ouder uit dan de andere, met krassen en roest op de wielen. Maar mijn hart maakt toch een sprongetje zodra ik instap. De chauffeur, een tengere man met rimpels, glimlacht me warm toe.

‘Alles goed vandaag, juffie?’

‘Geweldig,’ zeg ik met een glimlach terwijl ik mijn plunjezak van mijn schouder haal en een paar stoelen achter hem plaatsneem, en ik meen het. Er zitten maar een paar mensen in de bus: een oude vrouw achterin, ingepakt alsof het winter is in plaats van juni, een jonge moeder met een huilend kind in haar armen en de twee mannen van het busstation. De motor rammelt luidruchtig en het metalen dak boven me zit vol deuken die veroorzaakt lijken door hagelstenen.

We doen er vier uur over om bij de bergen te komen en ik laat mezelf indommelen tegen het raam, half weggezakt in warrige dromen. Ik droom dat mama en Nate naast me in de bus zitten, net zoals wanneer we als kinderen naar Havenfall gingen en mijn broer zat te spelen met de zilveren knikkers die hij bij zijn geboorte van Marcus had gekregen. En mijn hart slaat over van blijdschap.

Maar als ik Nathans naam zeg en ze allebei naar me kijken, zie ik de gevangenisversie van mama, met haar flodderige, bruine overall en nietszeggende gezichtsuitdrukking. Mijn broers ogen staan wijd open en ik zie er iets in weerspiegeld, een monsterlijke schaduw…

Ik ben van slag, dankbaar dat een gat in de weg me wakker schudt. Net als we omhoog de bergen in gaan, begint de zon te dalen en krijgt alles een gouden gloed. De smalle weg ligt dicht tegen een bergwand aan; rechts van ons zijn uitgehakte stenen wanden, soms bedekt met lawine-netten, en aan de linkerkant, bij mijn raam, bedekken groene dennenbomen de hele vallei. In contrast met het uitdijende en felverlichte Denver en zijn buitenwijken lijken de bergen een vervaarlijke kracht tegen de mensheid. De tekenen van beschaving nemen snel af, totdat we alleen nog maar langs oude, half ingestorte mijnsteden komen. Bouwvallige huizen en verzakte stacaravans staan weggestopt tussen rotsblokken en dennenbomen.

De droom blijft een beetje hangen, maar ik haal diep adem en stel me voor dat ik hem uitblaas als smog uit mijn longen. Ik duw het raam op een kier, zet mijn koptelefoon op en concentreer me op de vinnige, koele berglucht. IJstoppen glinsteren in de zon en de hemel lijkt op de een of andere manier groter door die omlijsting van gekartelde pieken. Aan de horizon zie ik doorzichtige regengordijnen.

We komen in de buurt.

Omphalos, denk ik. Een Grieks woord dat Marcus me heeft geleerd. Technisch gezien betekent het ‘navel’. Het centrum van alles. Waar alles begint. Waar alles samenkomt.

De wegen worden steil en de bus sputtert en kraakt. Mijn muziek overstemt het meeste, maar ik voel de bus nog steeds om me heen trillen, als een hijgend vrachtdier dat deze kronkelende wegen op klimt. Het metalen frame schudt op een manier die het versleten polyester kussen op het bankje niet kan verhullen. Het enige wat ervoor moet zorgen dat we niet van de berg vallen is een metalen reling, en het helpt niet dat die eruitziet alsof een flinke windhoos hem om zou duwen. Even fantaseer ik hoe het zou zijn om de controle te verliezen. Om door de mistige lucht te tuimelen, en via de zachte neveldeken naar het gapende bos van duisternis beneden te vallen.

Om als glas uiteen te spatten.

Ik knipper en pak mijn telefoon. Tijd om oom Marcus een bericht te sturen dat we in de buurt zijn. Het bericht wordt verzonden en ik hoop dat hij het ziet in alle drukte van de Havenfall-conferentie, een jaarlijkse bijeenkomst die de vrede tussen onze drie werelden viert en die op het punt staat te beginnen.

‘Vanwaar die frons?’

Een krakende stem rechts van me dringt door mijn muziek heen. Ik draai me een beetje om, hoewel ik hoop dat het niet voor mij bedoeld is, maar de man aan de andere kant van het gangpad, degene met de krant, kijkt mijn kant op, lippen iets van elkaar zodat zijn door sigaretten bevlekte tanden te zien zijn. Met tegenzin doe ik mijn koptelefoon af.

Die vent komt vast uit Haven. Hij heeft een ketting om met een traanvormige hanger gemaakt van het vreemde, parelmoerachtige zilver dat alleen uit de oude mijnen om het stadje schijnt te komen. Maar ik heb hem er nooit eerder gezien.

Ik glimlach koel en beleefd naar hem. ‘Gewoon blij dat we er bijna zijn.’

Hij wrijft de hanger tussen zijn vingers. Hij heeft een door de zon verweerde huid en bleke ogen. ‘Ga je naar Haven?’

‘Jep.’ Ik kan het niet nalaten om mijn lippen iets te laten ploppen bij de p. Het is een stomme vraag; er is nog maar één halte, wat deze kerel ook wel weet. ‘Ik ga op bezoek bij mijn oom.’

‘Kom je daarvandaan? Je hebt iets bekends.’

Wantrouwen wikkelt zich om mijn hart, maar ik duw het weg en schud mijn hoofd. Er wonen minder dan duizend mensen in Haven en het zit zo hoog weggestopt, alleen toegankelijk via kronkelende provinciewegen. Het kan zijn dat de man me een keer heeft gezien in het stadje. Maar hij zou me niet herkend hebben, kan me niet herkend hebben, van de herberg; daar beschermt Havenfall tegen.

‘Zoals ik al zei, gewoon op familiebezoek.’

‘Nou, aangenaam kennis te maken.’

‘Insgelijks,’ lieg ik, en met tegenzin pak ik de hand aan die hij uitsteekt over het gangpad. Zijn hand is zweterig, zijn grip te stevig. Hij glimlacht en ik zie een paar vullingen die zijn gemaakt van hetzelfde bleke zilver als de hanger.

Tot mijn opluchting stelt hij verder geen vragen meer als ik me weer omkeer naar het raam. Bij de ondergaande zon klimmen we steeds hoger. De lucht wordt dunner en mijn oren ploppen dicht. De oranje hemel betrekt door wolken die vanuit het westen komen opzetten, waardoor de verlaten bergen in schaduwen worden gehuld. De buschauffeur gaat langzamer rijden nu de wind aantrekt. Inmiddels zijn er bijna geen steden en dorpen meer; het enige teken van menselijke bewoning wordt gevormd door her en der een hutje of een kapotte auto. Maar het landschap wordt mooier, zelfs onder de aanzwellende deken van onweerswolken. Over de berghellingen kruipt mist omlaag, die zich om de bomen wikkelt en slierten slingert over de weg, maar het effect is bijna troostend, alsof we de enige mensen in de wereld zijn.

Nog een eigenaardigheid van Haven: het weer is vreemd hier. De lokale bevolking weet het, en het houdt buitenstaanders op afstand. Er zijn meer maatregelen, andere voorzorgen bedoeld om deze plek geheim en veilig te houden. Terwijl we langs het verschoten bord rijden met Welkom in de herberg van Havenfall erop, kijk ik naar de bomen aan beide kanten. Mijn oom heeft een tiental mensen in dienst die het hele jaar door op wacht staan aan de rand van het stadje. Ik weet dat ik ze niet zal zien: ze zitten diep in het bos, in hutten of speciale schuilplaatsen. Ze zijn er om ervoor te zorgen dat er geen magie ontsnapt over de stadsgrenzen.

Het is al jaren niet gebeurd, en als het al voorkomt, is het meestal eenvoudig te verklaren: een bediende die een fles Fiordense wijn meepikt zonder zich te realiseren wat een kracht erin zit, of een verveelde edelman die een ritje door het bos maakt en te ver afdwaalt. Maar eens in de zoveel jaar wil een op winst beluste afgevaardigde nog weleens iets naar buiten smokkelen. Ik weet niet wat de straf daarvoor is, maar ik heb geen van de overtreders ooit teruggezien.

Eindelijk ontladen de wolken zich en het motregent als we om de berg heen rijden en voor ons het plaatsje Haven zien liggen: een paar gebouwen die zich uit alle macht vastklampen aan de berghelling, waar de bomen en de mist steeds verder oprukken. Een heldere rivier slingert erdoorheen en verdwijnt in de vallei onder ons. En mijn hart maakt een sprongetje als ik het zie, want Havenfall ligt net voorbij de volgende bergkam. De mist schittert als een luchtspiegeling. Ik kijk achterom en zie dat al mijn medepassagiers aan het raam gekluisterd zijn, zelfs de baby, die met ronde blauwe ogen naar buiten kijkt.

We komen bij het kruispunt net buiten het stadje, de plek waar Marcus me gewoonlijk oppikt met zijn jeep. Verderop is de winkel, een groot houten gebouw met een ruime veranda eromheen waarop het verwelkomende gele licht schijnt dat van binnen komt. Twee vrouwen in schommelstoelen kijken op als de bus stopt en de passagiers uitstappen. Ik ben opgelucht dat de Zilvertand-man uitstapt. Hij glimlacht nog een keer breed naar me met flitsende vullingen en verdwijnt dan de winkel in. Maar dan word ik toch weer onrustig. Misschien heeft Marcus mijn bericht niet gekregen. Hij is er niet.

De deur glijdt dicht en de chauffeur vangt mijn blik in de spiegel. ‘Komt iemand je halen?’

Ik knik, hou het gevoel van verwachting vast. Nee, het is geen verwachting. Het is verlangen. Havenfall, mijn oom en vrienden, Brekken… allemaal nu nog maar anderhalve kilometer bij me vandaan.

‘We kunnen een paar minuten wachten, maar ik kan met dit ding niet verder deze rotweg op.’ De chauffeur klopt half wanhopig, half liefdevol op het dashboard. ‘En…’

Hij tilt zijn hand op en wijst naar de donkere wolken die aankomen uit het westen, het regengordijn in de verte. Ook al weet hij niet waarom, hij weet dat het weer grilliger wordt hoe dichter je bij Havenfall komt.

‘Sorry hiervoor.’ Mijn stem stokt als ik heen en weer schuif op mijn zitplaats en Marcus weer probeer te bellen. Maar ik heb hier geen bereik. Er heerst alleen maar doodse stilte. ‘Mijn oom zou er over een paar minuten moeten zijn.’

Maar er gaan een paar minuten voorbij, en dan nog een paar. Er komt niemand.

De lichten van de winkel zijn uitgegaan; de deuren zijn dicht. En de bui is vlakbij, de haveloze dennenbomen om ons heen zwiepen in de wind. Mijn mond is droog, mijn maag voelt loodzwaar. De stilstaande bus rommelt onder me.

Ik ben eraan gewend vergeten te worden, het is veel beter dan het gniffelen en staren dat gewoonlijk gepaard gaat met opgemerkt worden. Als je de eenling bent, de mafkees, de dochter van de Goodwin Lane-moordenaar, is het beter om niet gezien te worden. Maar met Marcus is het een ander verhaal. Hij heeft altijd een plek voor me gehad in Havenfall. Hij is nooit níét hier op het kruispunt geweest als de bus aankwam.

Tot nu toe dan.

Ik rommel in mijn tas totdat ik mijn paraplu heb gevonden, sta op en loop door het gangpad naar de chauffeur, ondertussen wensend dat ik eraan had gedacht om een regenjas in te pakken. ‘Ik loop wel een stukje het stadje in,’ zeg ik tegen hem. ‘Als ik wat hoger ben heb ik meestal wel bereik.’ Dat is niet waar, maar ik wil opeens niets liever dan de bus uit, ondanks de regen. Hij moet vast ergens anders heen. Net als ik.

De chauffeur fronst zijn voorhoofd. ‘Weet je het zeker, meisje? Ik zou niet willen dat je buiten bent als het onweer losbarst.’ Hij gebaart naar de weg. ‘Iets van een halve kilometer verderop is een eethuisje dat de hele nacht open is. Vraag Annie of je haar telefoon mag gebruiken…’

‘Oké.’ Het is niet mijn bedoeling om zo kortaf te doen, maar ik krijg een knoop in mijn maag bij het idee om nog langer bij Havenfall vandaan te blijven. Ik pak mijn paraplu. ‘Het komt wel goed met me, echt.’

De chauffeur kijkt niet blij, maar hij trekt aan de hendel om de deuren te openen. Koele lucht die ruikt naar dennenbomen en regen stroomt de bus in en ik krijg kippenvel. De geur van Havenfall. Maar flarden onrust kronkelen door me heen.

‘Doe voorzichtig,’ zegt de chauffeur nog tegen me als ik op het trapje mijn paraplu opsteek. ‘Klop bij iemand aan als het gaat onweren, of zoek een greppel op en blijf daar dicht bij de grond.’

‘Dank u. Zal ik doen.’ Ik glimlach naar hem, het bedankje meen ik, maar de rest niet. Als het moet loop ik de hele nacht door.

Hij blijft daar nog even hangen terwijl ik de verlaten donkere hoofdstraat in loop, mijn oude Converse-gympen zompend in de modder. De weg gaat hier zo steil omhoog dat ik de helling zie en ik kreun vanbinnen bij de gedachte aan de wandeling die me te wachten staat. De riem van mijn plunjezak snijdt al in mijn schouder en deze goedkope paraplu gaat het niet lang uithouden in het weer van Haven.

Maar ik glimlach nog een laatste keer naar de chauffeur, til mijn hand op en zwaai. Dan begin ik aan de lange wandeling naar Havenfall. Een stukje lopen en een beetje regen gaan me er niet van weerhouden op de enige plek te komen waar ik echt thuishoor.

2

De meeste bewoners van Haven kennen de waarheid over Havenfall denk ik niet, weten niet van de Aangrenzende Werelden en de akkoorden die we elke zomer door middel van een conferentie herdenken. Maar iedereen weet wel dat er iets bijzonders is aan deze plek: er stroomt iets onder de oppervlakte, een zachte wind uit een andere wereld.

Er gaan een paar verschillende verhalen door de stad, die je meekrijgt bij de kapper, in de rij voor de kassa in de winkel, wanneer je een praatje maakt op een doorbuigende veranda. Dat een klein stadje hier ooit van de aardbodem verdween en dat niemand weet waar de mensen zijn gebleven. Dat een sekteleider tijdens een campagnebijeenkomst met een groep trouwe volgelingen van een klif af liep. Dat hier later, in de negentiende eeuw, mensen de boel kwamen verkennen, zoals Lewis en Clark, in een poging de Rocky Mountains in kaart te brengen, maar allemaal verdwenen. Mensen zeggen dat de berg een eigen wil heeft. Hij kan edelmoedig zijn of wreed. Als je hierheen komt met kwade bedoelingen, zul je overvallen worden door regen, hagel en wind, heftig genoeg om rotsen boven je los te maken en op je pad neer te laten komen. Maar als je hierheen komt om te schuilen, zal de mist je opslokken als een beschermende deken en je verbergen voor wat het ook is dat je wilt ontvluchten.

Het punt is dat mensen weten dat dit een plek is waar je kunt verdwijnen, ook al weten ze niet waarom. We zijn niet echt meer in Briar County, Colorado. We zijn ergens anders.

Ik geef het op te proberen mijn voeten droog te houden en kijk om me heen in plaats van naar de grond. De andere buspassagiers zijn al verdwenen. Ik kom langs een paar goedkope houten huizen die tegen de berghelling aan liggen met gammele houten veranda’s die uitkijken over de vallei. Terwijl ik langsloop verschijnen er gezichten achter de ramen. Daar is het postkantoor met zijn vergeelde krantenberichten, daar worden de roddels uitgewisseld, de plek om heen te gaan als je de verhalen wilt horen over deze plaats. Al zo lang als ik me kan herinneren wordt het kantoor beheerd door Debbie, die alles in de gaten houdt. Ze begroet me altijd bij mijn naam en vraagt naar Marcus en wanneer hij langskomt om pakketjes op te halen.

Daar is het huis van dokter Abram, de huisarts en dierenarts die zo goed als zeker niet bevoegd is maar die toch door iedereen wordt vertrouwd. Daar ligt het wrak van een omgevallen veewagen die jaren geleden in de greppel is beland en die niemand ooit heeft opgeruimd. Inmiddels schijnt het de woonplek van een familie coyotes te zijn. In het voorbijgaan zie ik een glimp van een dunne staart achter een gekarteld stuk metaal verdwijnen.

Het stadje is kleiner geworden, net als Havenfall zelf. De herberg was ooit het kruispunt van ontelbare werelden, elk achter zijn eigen deur, die nu op twee na allemaal zijn verzegeld met magie. Er zijn nog maar drie werelden over: Byrn, Fiordenkill en Haven, zoals iedereen van de Aangrenzende Werelden de aarde noemt en wat ook de naam van het stadje is. Maar hoewel het stadje en de herberg niet zijn wat ze ooit waren, voelt het nog steeds alsof er mogelijkheden in de lucht hangen. Havenfall is de neutrale zone tussen alle werelden, een vredig, magisch kruispunt.

Ik loop langs het lange, lage stenen eethuisje waar ik Marcus zou moeten bellen. Ik ben er zo goed als zeker van dat het ooit een of andere fabriek was, maar nu verlichten de bewasemde ramen een paar mensen die op rode plastic banken zitten te eten. Ik probeer te zien of er iemand zit die ik ken. Soms wagen gasten uit Fiordenkill en Byrn zich naar buiten als ze een gesprek willen hebben dat te controversieel is voor de herberg. Of als ze nieuwsgierig zijn naar de mensenwereld. Maar ik zie geen bekenden en loop dus door.

Bovendien wil ik niet meer buiten zijn als het echt donker wordt. Hoewel ik weet dat de deur naar Solaria al sinds het naoorlogse verdrag van ruim honderd jaar geleden is afgesloten, gaat er een schok van ongerustheid door me heen wanneer ik me realiseer dat we nooit echt veilig zijn. Voor het verdrag van kracht werd zijn een heleboel Solarianen overgestoken naar onze wereld, en die zijn niet allemaal teruggevonden. Het zijn vormveranderaars, dus ze kunnen zich aanpassen en in ons midden leven, of in een van de andere werelden. Wanneer ze honger hebben krijgen ze een monstervorm, en gebruiken ze klauwen en tanden om ons op te sporen en onze ziel te verslinden. Maar de overige tijd kunnen ze eruitzien zoals ze willen. Dan kunnen ze eruitzien als mensen en gewoon onze lucht inademen.

De rest van ons, mensen en volken van de andere Aangrenzende Werelden, houdt het niet langer dan een paar uur uit in andere werelden – soms een dag als je een echt sterk gestel hebt – voordat we naar adem gaan snakken en als een vis op het droge gaan spartelen. We zijn niet gemaakt om ons in andere werelden te begeven. Maar Havenfall is de uitzondering.

Daarom is de herberg zo bijzonder. De magie maakt het daar anders, maakt het veilig. Het is de enige plek waar iedereen gewoon met elkaar kan omgaan.

Ik huiver en ga sneller lopen. Ik kom langs het oude motel met ramen die te stoffig zijn om naar binnen te kijken en dat om de een of andere reden nooit is gesloopt of een ander doel heeft gekregen, terwijl mensen in Haven over het algemeen heel goed zijn in vindingrijk hergebruik, want dan hoeven ze minder met de buitenwereld van doen te hebben. Een kapotte auto wordt een kippenhok, de overblijfselen van een afgebrande mijnhut worden een illegale speelplaats, een oude schuilkelder wordt een bar. (Waar ze, zo hebben Brekken en ik ontdekt, niet om een legitimatiebewijs vragen.)

Als ik de huizen achter me laat en naar Havenfall begin te klimmen, gaat het zo veel zachter regenen dat ik mijn paraplu inklap. Wat er in het stadje ook gebeurt, de herberg lijkt altijd omgeven door een bubbel van aangenaam weer. Maar ook al glijden de wolken weg, het wordt snel donker en ik wou dat ik beter had nagedacht over dit deel van mijn plan. Er zijn geen straatlantaarns en de ruisende dennenbomen blokkeren al het licht van de herberg boven en van het stadje beneden. Het schemert nu, maar het zal niet lang meer duren of ik word alleen nog maar door de maan en de sterren begeleid.

Na een halfuur lopen langs de rand van de weg, turend naar de grond om ervoor te zorgen dat ik geen verkeerde stap zet, maakt een brommend geluid achter me dat ik opkijk.

Er rijdt een motor recht op me af.

Ik spring achteruit op het moment dat hij de bocht om scheurt.

Mijn hart klopt in mijn keel als ik zie dat de berijder uitwijkt. De banden slippen op de modderige weg en de motor glijdt onderuit. De berijder rolt over de weg, terwijl de motor over het asfalt glijdt, hortend uitgaat en verstrikt raakt in het struikgewas onder de bomen.

Mijn tas ligt op de grond, ik heb mijn handen voor mijn mond geslagen. Ik ren naar de bestuurder, die wankel overeind komt. ‘Alles goed?’

Hij draagt een helm, zo’n glanzende zwarte waarmee je eruitziet als een buitenaards wezen, en een leren jack. Hij doet de helm af en o… ik zie dat het geen hij is als er twee asblonde vlechten om een bleek hartvormig gezicht vallen.

‘En dat heb ik niet aan jou te danken.’

Ze is mooi, met een dunne, brede mond. Een wit litteken loopt over haar kin, alsof dit niet haar eerste val is. Donkere wallen onder haar vuurspuwende donkere ogen. Met de rug van haar hand veegt ze over haar lippen.

‘Wat deed je verdomme daar midden op de weg?’ Ze voelt even aan een zilveren medaillon om haar nek, alsof ze zich ervan wil verzekeren dat het daar nog steeds is.

‘Sorry, de mist…’ Ik wil iets zeggen over dat ze de bocht wel wat voorzichtiger had kunnen nemen, maar dan zie ik een rode veeg op haar wang. ‘Shit, je bloedt.’

Mijn hartslag versnelt paniekerig. Ik trek mijn telefoon tevoorschijn, niet zeker of ik Marcus moet bellen of een ambulance. Kan hier boven wel een ambulance komen, als ze er echt een nodig heeft?

Haar hand schiet uit en grijpt mijn pols voor ik een beslissing heb genomen. Ze houdt me nijdig vast, knijpt.

‘Niet doen. Het gaat prima. Alleen op mijn tong gebeten.’ Ze laat me los en spuugt bloed op de grond, waarna ze met gebalde vuisten naar haar motor stampt. ‘Maar deze motor is alles wat ik heb, dus je kunt maar beter hopen dat-ie het nog doet.’

‘Sorry,’ mompel ik. Ik heb geen idee wat ik moet doen. Een seconde geleden was ik in paniek, toen boos en nu word ik overspoeld door schuldgevoel terwijl ik achter haar aan loop. ‘Kom je hier uit de buurt?’ roep ik. ‘Is er iemand die je kunt bellen om… Ik denk echt dat het geen goed idee is om nu meteen weer op dat ding te gaan rijden.’

Ze kijkt me boos aan terwijl ze haar motor uit het struikgewas de weg op sleept. Het linker spiegeltje is vreemd verbogen, maar verder ziet de motor er in mijn ogen prima uit. Niet dat ik iets van motoren weet, en zoals zij viel…

Zodra de motor weer op de weg is, zet ze hem op de standaard en draait zich met haar armen over elkaar naar mij toe. ‘Maak jij je maar zorgen om jezelf,’ zegt ze. ‘Wat ik me echt afvraag is hoe je het in je hoofd haalt om hier in het donker rond te zwerven.’

Om ons heen komt het concert van kikkers en krekels langzaam weer op gang. Ik had me niet gerealiseerd dat het was gestopt.

Ik hef mijn hoofd in een poging om haar houding na te doen, hoewel ik me niet kan voorstellen dat ik ook maar een beetje intimiderend ben met mijn natte kleren en druipende paraplu. ‘Ik ben op weg naar de herberg van Havenfall.’

‘Wat een toeval, ik ook.’

‘Waarvoor?’

Marcus neemt elk jaar altijd allerlei mensen aan om in de herberg te werken tijdens de zomerconferentie; er zijn extra bedienden, staljongens, koks en bewakers nodig voor de bijeenkomsten, feesten en evenementen. Maar ik kan me niet voorstellen dat dit meisje zou opgaan in de achtergrond zoals verwacht wordt van het personeel. Bovendien had al het nieuwe personeel vorige week moeten aankomen, om zich een paar dagen voordat de afgevaardigden er zijn te kunnen voorbereiden.

‘Er stond een advertentie voor een tuinarchitect in de krant.’ Ze haalt een schouder op. ‘Klonk als een goede deal.’

‘Je bent te laat,’ zeg ik bits. Dan realiseer ik me dat ik het niet zo had willen zeggen, maar door de adrenaline van net heb ik geen filter meer. ‘Het is wel goed, bedoel ik. Het zal vast niet uitmaken.’ Ik voel dat ik rood aanloop en buk snel om mijn tas op te rapen.

Ze knijpt haar ogen samen. ‘Ik zou minder laat zijn als jij niet midden op de weg had gelopen.’

‘En als jij niet als een bezetene die bocht…’ Ik bijt op mijn tong. Geïrriteerd raken zal dingen niet beter maken. ‘Weet je, ruziemaken zal ons daar niet sneller brengen.’

Havenfall kan geen kilometer ver meer zijn en ik voel het, een aanhoudend trekken als een ballontouwtje dat aan mijn borstbeen vastzit. Ik wil geen ruziemaken met dit meisje. Ik wil daar gewoon heen, dus ik steek mijn hand naar haar uit. ‘Ik ben Maddie.’

‘Taya,’ zegt ze. Maar ze pakt mijn uitgestrekte hand niet aan. Donkere, onleesbare ogen bestuderen mijn gezicht en de kritische blik verlamt me, zorgt ervoor dat ik ineen wil krimpen. Het doet me denken aan mijn woonplaats Sterling, waar ik door iedereen constant word aangestaard, waar ik mijn hoofd gebogen hou en snel loop in de hoop niet opgemerkt te worden.

Maar hier, in de bergen en in Havenfall, ben ik niet die persoon. Dus ik verman me en kijk haar recht in de ogen, ook al is er iets aan haar blik wat gevaarlijk voelt. In Havenfall ben ik dapper. Dat moet wel als ik wil bewijzen dat ik het waard ben om de vrede te bewaren die we met elke conferentie vieren, en de poorten kan beschermen naar de werelden van magie die deze wereld is kwijtgeraakt. De omphalos.

En bovendien zal ze zich hier straks toch niks meer van herinneren. Daar zorgt Marcus altijd voor. Niemand herinnert het zich ooit… behalve ik.

Uiteindelijk draait Taya zich schouderophalend om. Ze slaat een been over haar motor en kijkt om naar mij. ‘Nou?’ zegt ze dan. ‘Ga je nog mee?’

Verrast blijf ik aan de grond genageld staan. Een paar ogenblikken geleden zou ik nooit op een motor stappen, over mijn lijk, maar ik ben me er nu nog meer van bewust hoe donker het is en hoe ver ik nog moet. Ik werp een steelse blik op de motor en Taya ziet de aarzeling waarschijnlijk op mijn gezicht, want ze grijnst.

‘Ik ben een goede motorrijder. Echt. Maar als je je zorgen maakt, mag je mijn helm wel op.’

‘Dat is niet nodig…’ begin ik, maar Taya is al afgestapt en duwt de helm over mijn oren. Een beetje geamuseerd en een beetje verontwaardigd kijk ik met een scheef hoofd toe hoe ze met grote passen terugloopt naar de motor, blijkbaar in de veronderstelling dat ik haar zal volgen.

Ze stopt even en kijkt over haar schouder, een wenkbrauw opgetrokken. ‘Tenzij je liever gaat lopen. Alleen. In het donker. Met de coyotes.’

Ik kan geen goed weerwoord bedenken en loop achter haar aan. ‘Dus, moet ik gewoon, eh…’

Taya heeft al een been over de motor geslagen, die brullend tot leven komt. ‘Ga achter me zitten en hou je goed vast.’

Ik doe nerveus wat ze zegt, maar probeer haar niet te stevig vast te houden. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo dicht bij, tja, wie dan ook ben geweest. Maar Taya is ontspannen, kalm als ze mijn handen pakt en ze zo neerlegt dat ze om haar heen liggen, niet op haar zij rusten. Ik moet dichterbij schuiven, mijn borst tegen haar rug aan duwen.

‘Sorry,’ mompel ik, blij dat ze me niet kan zien blozen.

‘Al goed,’ antwoordt ze afwezig terwijl ze de motor in de juiste versnelling zet. Hij springt naar voren en boven het gebrul van de motor uit hoor ik haar ‘oef’, omdat ik haar instinctief harder heb vastgeknepen toen de weg onder ons vandaan schoot. ‘Kun je die bankschroef iets minder vast draaien?’

‘Sorry,’ roep ik weer. Ik pas mijn grip aan en probeer normaal adem te halen. Taya rijdt over de weg omhoog en ik weet dat we niet zo snel gaan, want de bomen glijden rustig voorbij, maar het voelt nog steeds snel. Onder me bromt de motorfiets.

‘En hoe heb jij over deze plek gehoord?’ schreeuwt Taya terwijl ze soepel een haarspeldbocht neemt. We laten de natte, koude lucht achter ons, en de laatste wolken vallen uiteen en tonen een paar sterren die door de steeds dichter wordende duisternis heen beginnen te schitteren.

‘Mijn oom.’ Ik moet de woorden een tweede kans geven, want de eerste keer steelt de wind ze.

‘Denk je dat je een goed woordje voor me kunt doen?’ vraagt Taya.

Een vlam van trots flakkert in mijn binnenste. ‘Ik zal erover nadenken.’ Ik neem het risico om mijn hand van haar middel los te maken om naar voren te wijzen, waar een bergkam donker afsteekt tegen de lucht. ‘Concentreer je tot we daar zijn.’

Taya draait haar hoofd half om om een blik op me te werpen. ‘Wat is daar?’

‘Let maar op.’

Niet veel langer meer. De bergen lijken nu groter dan ze vanuit de bus leken. De lucht is fris en bijtend met een geur van dennenbomen en wilde bloemen. Boven ons knipperen meer sterren aan. En…

We bereiken de top van de bergkam. Zelfs boven het gebrul van de motor uit hoor ik Taya naar adem snakken.

Voor ons ligt het Spiegelmeer, een zilveren halvemaansikkel in het landschap met een perfecte weerspiegeling van de nachthemel onder de zwart streep van de brug. Het water ziet eruit als een donkerblauw zijden laken vol diamanten en de reflectie van de ronde maan, die precies in het midden van het meer drijft, lijkt zijn eigen licht uit te stralen. En aan de andere kant, opgelicht door de zachte stralen van de twee manen en door het gouden schijnsel dat van binnen komt:

Havenfall.

Mijn oom heeft me verteld dat deze plek in de loop der eeuwen honderden keren opnieuw is gebouwd en ik weet natuurlijk dat dat waar is: de poorten in de grotten eronder zijn er langer dan de mensheid, langer dan men zich kan heugen. De poorten, en de gebouwen die de poortwachters erbovenop gebouwd hebben, zijn begraven onder lawines, afgebrand en twee keer vernietigd tijdens oorlogen die oversloegen uit andere werelden: Fiordenkill, Byrn, Solaria en de ontelbare andere die op een gegeven moment een opening hadden in de grotten onder deze bergen. De herberg die er nu staat is door mijn betovergrootmoeder gebouwd nadat de boerderij die er eerst stond was afgebrand. Dat is tenminste wat we hebben opgemaakt uit de dagboeken die ze heeft achtergelaten en de verhalen die Marcus zich herinnert van toen hij jong was. We weten niet wie er vóór haar was of waarom ze haar gekozen hebben.

Maar het blijft moeilijk te geloven dat de herberg er niet altijd heeft gestaan. Hij ziet er zo tijdloos uit, zo natuurlijk. De herberg is enorm en omdat hij in de berghelling is gebouwd, lijkt het bijna alsof hij uit de aarde groeit. Een uitgestrekte creatie van cederhout en leisteen, omringd door trappen en balkons. Een waterval achter de herberg verandert in een slingerende stroom, die het Spiegelmeer in loopt en als een zilveren lint om de herberg heen ligt. De brede geplaveide oprijlaan is een mix van auto’s en koetsen, kersenrode lak en glanzend hout, chromen bumpers en flanken van paarden op een rij.

Haven – niet het stadje, maar de wereld, aarde – heeft zelf geen magie, dat is duidelijk. Daarom zien de andere werelden het als neutraal gebied. Maar ik kan niet voorkomen dat ik denk dat de vonk die in mijn binnenste ontbrandt op het moment dat we over de bergkam komen ook een soort magie is.

In zijn vrij glijdt de motor naar beneden naar het meer. Taya’s rug is gespannen, haar knokkels knijpen strak in de handvatten. Voor we bij de brug zijn komt ze tot stilstand en ze zet een voet aan de grond om ons overeind te houden.

‘Wat is er?’ vraag ik. Mijn stem klinkt gênant hoog en hijgerig. Ik wil van de motor af springen en gaan rennen. Al mijn vermoeidheid lijkt in rook opgegaan. Maar Taya staat stil.

‘Dat is heel veel water,’ hoor ik haar zachtjes zeggen.

‘We hoeven niet te zwemmen. Er is een brug.’

‘Dat zie ik.’ Ze draait zich om om me geïrriteerd aan te kijken en een van haar vlechten slaat tegen de zijkant van mijn helm. Ze stapt van de motor waardoor ik gedwongen word om me vast te grijpen aan de handvatten om niet te vallen. Iets in haar stem geeft me de rillingen. Ik stap ook af en haal de helm van mijn hoofd. Door de rit zijn mijn benen verkrampt en is mijn hartslag versneld.

Het is makkelijker om naar Taya te kijken nu ze naar het Spiegelmeer staart in plaats van naar mij. Ze is kleiner dan ik eigenlijk dacht, minder lang dan ik en slank onder het gewatteerde jack. Haar gezicht is gesloten, uitdrukkingsloos.

‘Het is veilig,’ zeg ik. ‘Kijk, al die auto’s zijn er prima overheen gekomen.’

‘Ga jij maar vast als je wilt,’ zegt ze, terwijl ze stijf naast de motor staat. ‘Ik ga lopen, dus ik ben langzamer.’

Mijn buik knijpt samen. Ze heeft me een gunst bewezen door me hierheen mee te nemen nadat ze door mij was geslipt, ook al was dat gedeeltelijk haar eigen schuld. Het voelt niet goed om haar nu gewoon achter te laten. ‘Ik loop wel met jou mee.’

Haar mond vertrekt, maar ze knikt. Terwijl ze de motor in zijn vrij over de brug duwt en ik haar volg, lopen we over het water. Taya krimpt ineen als het oude hout onder ons kraakt. Ze geeft geen commentaar over hoe droog de grond hier is, ondanks de allesdoordringende regen in Haven. Als ze het al opmerkt tenminste.

Halverwege komt er een vlaag wind van de berg, die de bomen en de brug aan het zwaaien maakt, en Taya blijft stokstijf staan. Bijna bots ik tegen haar aan.

‘Sorry,’ fluistert ze.

‘Geeft niet.’ Ik meen het, want ik weet hoe het is om schijnbaar irrationele angsten te hebben.

‘We blokkeren de brug,’ zegt ze.

‘Het is laat. Ik denk niet dat er vanavond nog iemand komt.’ Maar mijn woorden lijken niet door te dringen. Taya staart recht vooruit met een verloren uitdrukking die haar gezicht ontsiert. Ik probeer iets te bedenken om haar af te leiden. Als ze hier de hele zomer is, kan het misschien geen kwaad om haar een paar geheimen te vertellen.

‘Mijn oom zegt dat dit water je laat zien als de beste versie van jezelf,’ zeg ik terwijl ik naar de houten reling rechts van me dwaal. ‘Wil je een blik wagen?’

Er ontsnapt haar een bittere lach. ‘Niet echt,’ zegt ze, maar ze zet de motor op de standaard en komt toch naast me staan.

Terwijl onze beelden vorm krijgen in het water wens ik bijna dat ze dat niet had gedaan.

Ik was vergeten waarom ik dit meer altijd ontweek wanneer ik hier als kind rondrende samen met Brekken. Zijn weerspiegeling komt helemaal overeen met hoe hij is, maar het Spiegelmeer schijnt mij iets anders dan het echte leven voor te spiegelen en niet iets wat ik ooit zou kunnen zijn. De Maddie in het water ziet er sereen en gelukkig uit. Zelfs zonder glimlach ziet die Maddie er hemels uit, alsof niets wat mensen zeggen, niets wat de wereld haar kan aandoen, haar zou kunnen raken.

En dat ben ik niet. Dat is niet het meisje dat zich de hele tijd tot op het bot gekrenkt voelt door de wrede woorden die door mijn huid sijpelen en zich in mijn hart nestelen, waar ze zich verstrengelen met de giftige flarden van sluimerende herinneringen en iets nieuws creëren dat zwaar, hard en vol doornen is. De Maddie in het water is gewoon weer een stukje Havenfall-magie. Een fantasie.

Ik werp een blik op Taya en hoop dat ze niet naar mijn weerspiegeling kijkt en dat haar onrust van net is verdwenen. Maar nee. Ze ziet er bezorgd uit, met een frons op haar voorhoofd en haar lippen in een rechte lijn, en haar weerspiegeling ongeveer overeenkomt met wat ik zie.

Voordat ik iets kan bedenken om te zeggen, gaat ze op haar hurken zitten, pakt een steentje dat tussen de planken van de brug vastzit en plenst het in het water. Het klinkt als brekend glas en ik krimp ineen. Het water rimpelt, zilver en zwart, en onze weerspiegelingen verdwijnen de diepte in.

‘Mijn ouders zijn omgekomen toen hun auto een brug af vloog,’ zegt ze toonloos, zonder me aan te kijken. ‘Mocht je je afvragen waarom.’

Ik wou dat ik met een betere reactie kon komen dan: ‘Wat vreselijk. Het spijt me.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Het gaat nu prima met me. Alleen niet zo’n fan van grote wateroppervlakten.’ Ze grijpt de reling stevig vast en kijkt me aan met die vreemde ogen van haar. In mijn binnenste kolkt het verdriet, zwaar en koud. ‘Wat is jouw verhaal?’ vraagt ze. ‘Waarom ben jij hier in plaats van thuis te werken of te feesten of wat het ook is dat normale mensen doen in de zomer?’

Ik voel mijn muren omhoogkomen, mijn argwaan groeien. Ze heeft een geheim met me gedeeld en nu wil ze er een terug. Misschien heeft de bijna-doodervaring die we samen hebben meegemaakt vertrouwen gekweekt bij Taya, maar dat geldt niet voor mij.

‘Ik voel me mezelf hier,’ zeg ik, wat een halve waarheid is.

Wat met haar gezin is gebeurd was niemands schuld. Maar de geheimen van mijn familie zijn afschuwelijk. En nadat ik in het water heb gekeken, naar wie ik zou kunnen zijn, weet ik eens te meer dat ik geen van die herinneringen Havenfall binnen wil laten. Dat is mijn verleden, maar deze plek is mijn toekomst.

Dat moet gewoon.

3

Aan de andere kant van de brug, aan het eind van een kronkelend grijs keistenen pad, tekent Havenfall zich boven ons af tegen een heldere sterrenhemel. Twee bewakers komen tussen de bomen vandaan tevoorschijn om onze ID te checken voordat we verder mogen. Het zijn mensen, maar een van hen draagt een Fiordense cape en de ander een jasje met Byrniaanse schubben. Taya knijpt haar ogen samen, in verwarring over hun vreemde kleren, en overhandigt haar rijbewijs. Ik ben alleen maar blij dat de zwaarden van de bewakers onder hun jassen verborgen zijn. En dat Taya de andere bewakers niet ziet, van wie ik weet dat ze er zijn, verborgen tussen de bomen om ervoor te zorgen dat er geen onbevoegden de herberg in komen.

Ze gebaren dat we door mogen lopen, en zachte flarden gedempte muziek dwarrelen op ons af als ik Taya voorga naar boven. De spanning stijgt in mijn binnenste zodra ik de goudverlichte ramen van de herberg in zicht krijg en ik moet me inhouden om geen sprintje te trekken naar de deur. In plaats daarvan ga ik met Taya mee om haar motor neer te zetten in de stallen die Marcus heeft aangepast zodat ze ook dienstdoen als garage. Taya laat haar hoofd iets opzij vallen als we een stal naast een enorme, prachtige, kastanjebruine merrie in bezit nemen.

‘Nooit eerder zo’n hotel gezien,’ zegt ze terwijl ze haar sleutels in haar zak stopt.

In het vage licht lijkt haar medaillon dezelfde parelmoerglans te hebben als het zilver van Haven, als Nathans knikkers, en ik vraag me af of het waar is dat ze nooit eerder hier is geweest. Maar waarom zou ze daarover liegen?

‘Waar kom je eigenlijk vandaan?’ vraag ik in een poging de stilte te vullen.

Misschien verbeeld ik het me, maar Taya lijkt gespannen te worden als we het pad naar de prachtige voordeur van de herberg op lopen.

‘Overal en nergens,’ zegt ze na een ogenblik. ‘Dat krijg je met pleeggezinnen.’ Haar toon is mild, gemoedelijk, maar er klinkt iets van uitdaging in. Ik herken het omdat ik diezelfde toon zo vaak heb gebruikt bij ‘bezorgde’ belangstelling voor mijn eigen leven. Vertel ze de feiten, kijk hoe ze reageren. Hoe meer mierzoet, vals medelijden in hun reactie, hoe groter de kans dat ze alleen maar met je praten om achter de sensationele details te komen.

Dus ik denk even na over hoe ik moet reageren en steek ondertussen mijn hand uit om de bloemen langs het pad aan te raken. De grond hier is rotsachtig, moeilijk om iets in te laten groeien, maar de tuinmannen hebben het – met de hulp van een beetje Fiordense bloedmagie en wat Byrniaanse regen in droge tijden – voor elkaar gekregen dat er groepjes sierbramen en rozenstruiken groeien, die zelfs in de avondschemering felle kleuren hebben. Langs het pad staan berkenbomen, die samen met de klimplanten tegen de cederhouten wanden van de herberg een pittoresk plaatje vormen. Gedempte muziek en licht stromen uit de ramen boven ons.

‘Wat was je lievelingsplek?’ vraag ik uiteindelijk. Geïnteresseerd maar nonchalant, niet nieuwsgierig. Een vraag die met haar te maken heeft, niet met de tragische omstandigheden. En ja hoor, blije verrassing flitst over haar gezicht.

‘Roswell,’ zegt ze met een glimlachje. ‘Ik woonde bij een wat ouder stel. Ze waren een beetje vreemd, zeiden dat ze ufo’s hadden gezien en zo, maar aardig. De stad was kut, maar de woestijn was prachtig.’

‘Gatver, dat klinkt vreselijk.’ Ik doe alsof ik huiver. ‘Alleen maar cactussen om je heen.’ Ik stel me een platte, zonovergoten vlakte voor, vol met stekelige planten en verwaarloosde bomen, in een verzengende hitte. Geen ruisende dennenbomen, geen naar mist geurende wind, geen bergen zoals de bergen die ons nu omringen als stille wachtposten, hoog en veilig.

‘Eigenlijk zeg je “cacti”. En dat is het niet alleen. Er zijn heuvels, zandduinen…’

Ze stopt met praten als we aankomen bij de verfijnd versierde houten deuren van de herberg, die eruitzien als iets van een kasteel uit een sprookjesboek. Ze staan open, waardoor je zicht hebt op de grote entreehal met de cederhouten wanden tot aan het hoge, schuine plafond en de fakkels in de muurhouders langs de wanden. Aan de andere kant loopt een trap aan twee zijden om een doorgang heen, waar een groen gordijn voor hangt. De hal is leeg op een klein tafeltje na, waar een kristallen karaf wijn op staat, en een grote leunstoel waar Graylin zit, de echtgenoot van Marcus en tegelijk het complete welkomstcomité van Havenfall.

Graylin kijkt op van zijn boek, Grashalmen van Walt Whitman, als we binnenkomen. ‘Maddie! En…’