Vertaald door Sandra C. Hessels

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #VerbeeldMe

Vind de auteur: @taherehmafi

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W082001

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Tahereh Mafi

Originally published by Harper, an imprint of HarperCollins.

Oorspronkelijke titel: Imagine Me

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten zijn voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl.

De complete Touching Juliette-serie:

Vrees me (deel 1)

Verwoest me (deel 1,5)

Breek me (deel 2)

Versplinter me (deel 2,5)

Vertrouw me (deel 3)

Heel me (deel 4)

Schaduw me (deel 4,5)

Weersta me (deel 5)

Onthul me (deel 5,5)

Verbeeld me (deel 6)

Lieve lezer,

In 2012 verscheen Vrees me bij Blossom Books, de allereerste titel die ik zelfstandig acquireerde. Ik was direct fan van de intense schrijfstijl, de unieke doorhalingen en de lichte waanzin van de hoofdpersoon. Toentertijd dacht ik dat het drie delen zouden worden en ik had nooit kunnen voorzien dat de serie uiteindelijk zou bestaan uit zes volwaardige delen én vier ‘tussendelen’ uit het perspectief van andere hoofdrolspelers.

Nu, acht jaar later, verschijnt het laatste deel en komt de Touching Juliette-serie tot een eind. Hoewel ik dat in 2014 ook dacht, weet ik nu bijna zeker dat er geen vervolg meer gaat komen (maar zeg nooit nooit…).

Dit is dus je laatste kans om in de wereld van Het Herstel, Warner, Juliette en natuurlijk Kenji (oké, en onpopulaire mening, maar ik ben nog steeds fan van Adam) te duiken. Ik ben érg benieuwd hoe jullie dit einde gaan vinden en of jullie straks tevreden de laatste pagina omslaan. In ieder geval heel erg bedankt dat jullie zo lang met ons in deze Juliette-trein wilden zitten. Het was een lange rit (die vaker wel dan niet aanvoelde als een achtbaan), maar dan heb je ook wat!

Heel veel leesplezier!

#Spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Tara Weikum, voor al die jaren

ELLA
JULIETTE

In het holst van de nacht hoor ik vogels.

Ik hoor ze, ik zie ze, ik sluit mijn ogen en ik voel ze; veren die trillen in de lucht, die de wind afbuigen, vleugels die rakelings langs mijn schouders glijden als ze opstijgen en neerstrijken. Een kakofonie van schelle kreten klinkt op en echoot, klinkt op en echoot…

Hoeveel?

Honderden.

Witte vogels. Wit met gouden strepen, als een kroon boven op hun hoofd. Ze vliegen. Ze zweven door de lucht op sterke, stevige vleugels, meesters van hun eigen lot. Vroeger gaven ze me hoop.

Nu niet meer. Nooit meer.

Ik draai mijn gezicht in het kussen en graaf diep met mijn vingers in de katoenen huid zodra de herinneringen me overspoelen.

‘Vind je ze leuk?’ vraagt ze.

We zijn in een grote, ruime kamer die naar aarde ruikt. Overal staan bomen, zo hoog dat ze de buizen en balken die langs het open plafond lopen bijna raken. Vogels, tientallen vogels, krijsen als ze hun vleugels uitslaan. Hun geroep is luid en schel. Een beetje angstaanjagend. Ik probeer niet ineen te krimpen wanneer een van de grote witte dieren langs me scheert. Hij heeft een fel, lichtgevend groen bandje rond een van zijn poten. Dat hebben ze allemaal.

Ook niet logisch.

Ik help mezelf eraan herinneren dat we binnen zijn – met witte muren en een betonnen vloer onder mijn voeten – en kijk verward op naar mijn moeder.

Ik heb mama nog nooit zo veel zien glimlachen. Ze glimlacht vooral als papa er is, of als zij samen met papa in een hoekje staat te fluisteren, maar nu is er niemand anders dan mama en ik en een hele hoop vogels en ze is zo blij dat ik besluit het rare gevoel in mijn maag te negeren. Alles gaat beter als mama een goede bui heeft.

‘Ja,’ lieg ik. ‘Ik vind ze heel leuk.’

Haar ogen beginnen te stralen. ‘Ik wist het wel. Emmaline vond er niets aan, maar jij… Jij voelde altijd al net dat beetje te veel voor van alles. Heel anders dan je zus.’ Op een of andere manier komen die woorden gemeen over. Ze líjken niet gemeen, maar zo klínken ze wel.

Ik kijk haar fronsend aan.

Ik probeer nog steeds te begrijpen wat er gebeurt als ze zegt:

‘Toen ik zo oud was als jij heb ik er eentje gehad als huisdier. In die tijd waren ze zo gewoon dat we nooit van ze af kwamen.’ Ze lacht en ik zie hoe ze kijkt naar een vogel, midden in zijn vlucht. ‘Eentje woonde in een boom vlak bij mijn huis en elke keer als ik langsliep riep hij mijn naam. Kun je je dat voorstellen?’ Haar glimlach verdwijnt als ze die vraag stelt.

Eindelijk draait ze zich om en kijkt me aan.

‘Ze zijn nu bijna uitgestorven. Je begrijpt waarom ik dat niet kon laten gebeuren.’

‘Zeker,’ zeg ik, maar het is weer een leugen. Ik begrijp maar weinig van mama.

Ze knikt. ‘Dit is een speciale diersoort. Intelligent. Ze kunnen praten en dansen. En ze dragen allemaal een kroon.’ Ze wendt zich weer af en staart naar de vogels zoals ze staart naar alles wat ze voor haar werk maakt: vol blijdschap. ‘De grote geelkuifkaketoe kiest een partner voor het leven,’ zegt ze. ‘Net als je vader en ik.’

De grote geelkuifkaketoe.

Ineens huiver ik, bij het onverwachte gevoel van een warme hand op mijn rug en vingers die voorzichtig over mijn ruggengraat naar beneden glijden.

‘Lieverd,’ zegt hij, ‘is alles wel oké?’

Als ik niets zeg, verschuift hij iets en hoor ik de lakens ritselen. Hij drukt me tegen zich aan en zijn lichaam vormt zich naar het mijne, helemaal om me heen. Hij is warm en krachtig en als zijn hand over mijn bovenlichaam strijkt, draai ik mijn hoofd tegen hem aan. Ik voel me rustig in zijn aanwezigheid, kalm in de veiligheid van zijn omhelzing. Zijn lippen raken mijn huid met zo’n zachte streling over mijn nek dat het tintelt, heet en koud, regelrecht tot in mijn tenen.

‘Gebeurt het nu weer?’ vraagt hij.

Mijn moeder is geboren in Australië.

Dat weet ik omdat ze me dat ooit verteld heeft, en omdat ik dat, ondanks mijn wanhopige pogingen veel van de herinneringen die ik heb teruggekregen weer te vergeten, niet kán vergeten. Ze vertelde me ooit dat de grote geelkuifkaketoe een inheemse Australische diersoort was. Die werd in de negentiende eeuw in Nieuw-Zeeland geïntroduceerd, maar Evie, mijn moeder, heeft ze niet daar ontdekt. Ze werd als kind in haar thuisland verliefd op de vogels, toen een ervan haar het leven redde, zo beweert ze.

Dit waren de vogels die ooit mijn dromen overnamen.

Deze vogels, die werden gehouden en gefokt door een gestoorde vrouw. Ik schaam me als ik me realiseer dat ik zo heb vastgehouden aan onzin, aan de vervaagde, vervormde indrukken van oude herinneringen die nooit goed zijn gewist. Ik had op meer gehoopt. Ik had van meer gedroomd. Teleurstelling zit als een brok in mijn keel, een koude steen die ik niet kan doorslikken.

En dan

voel ik het

alweer

Ik verstijf bij de misselijkheid die aan een visioen voorafgaat, de plotselinge stomp in mijn maag die aankondigt dat er meer is, meer is, altijd maar meer is.

Aaron trekt me dichter tegen zich aan en drukt me stevig tegen zijn borst.

‘Adem in,’ fluistert hij. ‘Ik ben hier, lieverd. Ik ben altijd bij je.’

Ik klamp me stevig aan hem vast en knijp mijn ogen dicht zodra het me begint te duizelen. Deze herinneringen waren een geschenk van mijn zus, Emmaline. De zus die ik onlangs pas heb gevonden, die ik onlangs pas terugkreeg.

En dat alleen omdat zij ervoor heeft gevochten om mij te vinden.

Ondanks de aanhoudende inspanningen van onze ouders om resterende bewijzen van hun gruweldaden uit ons geheugen te wissen, was Emmaline sterker. Ze heeft haar psychokinetische gave gebruikt om mij terug te geven wat er uit mijn geheugen was gestolen. Zij gaf me dit geschenk – dit cadeau van herinneringen – om me te helpen mezelf te redden. Om háár te redden. Om onze ouders tegen te houden.

En de wereld te herstellen.

Maar nu, zo vlak na ternauwernood ontsnapt te zijn, is het geschenk een ware vloek gebleken. Elk uur wordt mijn geest opnieuw geboren. Veranderd. De herinneringen blijven maar komen.

En mijn dode moeder weigert zich het zwijgen te laten opleggen.

‘Vogeltje van me,’ fluistert ze terwijl ze een losse pluk haar achter mijn oor veegt. ‘Het wordt tijd om het nest te verlaten.’

‘Maar ik wil niet weg,’ zeg ik, en mijn stem trilt van angst. ‘Ik wil hier blijven, bij jou en papa en Emmaline. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik weg moet.’

‘Dat hoef je ook niet te begrijpen,’ zegt ze vriendelijk.

Ik blijf ongemakkelijk stil liggen.

Mama schreeuwt niet. Ze heeft nog nooit geschreeuwd. Mijn hele leven heeft ze nog nooit een hand tegen me opgeheven, nooit geschreeuwd, me nooit uitgescholden. Heel anders dan Aarons vader. Maar mama hoeft niet te schreeuwen. Soms zegt ze van die dingen, zoals ‘je hoeft het niet te begrijpen’, en daar zit dan een soort waarschuwing in verborgen, een beslistheid die me bang maakt.

Ik voel tranen opwellen en het wit van mijn ogen branden, en…

‘Niet huilen,’ zegt ze. ‘Daar ben je nu veel te oud voor.’

Ik snif hard en vecht tegen de tranen. Maar mijn handen kunnen niet stoppen met trillen.

Mama kijkt op en knikt naar iemand achter me. Ik draai me net op tijd om en zie Paris, meneer Anderson, staan wachten met mijn koffer in zijn hand. Er ligt geen vriendelijkheid in die ogen. Geen enkele warmte. Hij wendt zich van me af en kijkt naar mama. Hij zegt niet eens gedag.

Hij zegt: ‘Is Max al gesetteld?’

‘O, die is er al dagenlang op voorbereid.’ Mama kijkt afgeleid op haar horloge. ‘Je kent Max,’ zegt ze met een zwakke glimlach. ‘Hij is altijd al een perfectionist geweest.’

‘Alleen als het om jouw wensen gaat,’ zegt meneer Anderson. ‘Ik heb nog nooit een volwassen vent gezien die zo dol was op zijn vrouw.’

Mama glimlacht nu veel breder. Het lijkt alsof ze iets wil zeggen, maar ik ben haar voor.

‘Heb je het over papa?’ vraag ik, en mijn hart bonst nu nog sneller. ‘Zal papa er ook zijn?’

Mijn moeder kijkt verrast naar mij, alsof ze was vergeten dat ik er ook was. Ze richt haar blik weer op meneer Anderson. ‘Hoe gaat het trouwens met Leila?’

‘Goed,’ zegt hij, maar hij klinkt geïrriteerd.

‘Mama?’ Weer springen de tranen in mijn ogen. ‘Ga ik bij papa logeren?’

Maar mama lijkt me niet te horen. Ze heeft het tegen meneer Anderson als ze zegt: ‘Max zal alles met je doornemen zodra je daar aankomt, en hij zal de meeste van je vragen kunnen beantwoorden. Als er iets is waar hij geen antwoord op kan geven, dan gaat het waarschijnlijk om iets waarvoor jij onvoldoende geautoriseerd bent.’

Meneer Anderson kijkt opeens geërgerd naar haar, maar zegt niets. Mama zegt ook niets.

Ik kan er niet tegen.

Tranen rollen nu over mijn wangen en mijn lijft beeft zo hard dat mijn ademhaling ervan hikt. ‘Mam?’ fluister ik. ‘Mam, geef a-alsjeblieft a-antwoord…’

Mama klemt een koude, harde hand om mijn schouder en ik beweeg al niet meer. Ik zeg niets meer. Ze kijkt niet naar me. Ze weigert naar me te kijken. ‘Dit regel jij ook,’ zegt ze. ‘Ja toch, Paris?’

Meneer Anderson kijkt me dan ineens wel aan. Zijn ogen zijn zo blauw. Zo ijzig. ‘Vanzelfsprekend.’

Een hittevlaag trekt door mijn lichaam heen. De woede steekt zo plots de kop op dat hij heel eventjes de plek van mijn angst inneemt.

Ik haat hem.

Ik haat hem zo erg dat het iets met me doet als ik hem aankijk. De plotselinge golf van emotie sterkt me.

Ik draai me terug naar mama. En probeer het nog eens.

‘Waarom mag Emmaline wel blijven?’ vraag ik terwijl ik kwaad mijn tranen van mijn wangen veeg. ‘Als ik dan toch moet gaan, kunnen we dan niet op z’n minst samen…’

Ik breek mijn zin af als ik haar zie.

Mijn zus, Emmaline, gluurt naar me van achter de grotendeels dichte deur. Ze hoort hier niet te zijn. Dat heeft mama gezegd.

Emmaline hoort nu zwemles te hebben.

Maar ze is hier, water druipt uit haar natte haar op de grond en ze staart naar me met ogen zo groot als schoteltjes. Ze probeert iets te zeggen, maar haar lippen bewegen te snel en ik kan het niet volgen. En dan, als uit het niets, schiet er een stroomstoot langs mijn ruggengraat naar boven en hoor ik een stem, een schelle, vreemde stem…

Leugenaars.

leugenaars.

dood ze allemaal.

Mijn ogen schieten open en ik krijg geen lucht, mijn borst beweegt snel op en neer, mijn hart bonst als een razende. Warner houdt me vast, maakt geruststellende geluidjes en streelt in een kalmerend gebaar over mijn arm.

Tranen rollen over mijn wangen en ik veeg ze met bevende handen weg.

‘Ik haat dit,’ fluister ik. Vol afschuw hoor ik de trilling in mijn stem. ‘Ik heb hier zo’n hekel aan. Ik haat het dat dit steeds weer gebeurt. Ik haat wat het met me doet,’ zeg ik. ‘Ik háát het.’

Warner Aaron drukt zijn wang tegen mijn schouder en zucht. Zijn adem kriebelt op mijn huid.

‘Ik vind het ook vreselijk,’ zegt hij zacht.

Ik draai me voorzichtig om, nog steeds met zijn armen om me heen, en druk mijn voorhoofd tegen zijn blote borst.

Nog geen twee dagen geleden zijn we ontsnapt uit Oceanië. Twee dagen nadat ik mijn eigen moeder heb vermoord. Twee dagen nadat ik heb gezien wat er is overgebleven van mijn zus, Emmaline. Het is pas twee dagen geleden dat mijn hele leven alweer op z’n kop kwam te staan, en dat voelt onmogelijk.

Twee dagen en nu al staat alles om ons heen in de fik.

Dit is onze tweede avond hier in de Vrijplaats, het hoofdkwartier van de rebellengroepering die wordt geleid door Nouria – Castles dochter – en haar vrouw, Sam. We zouden hier veilig moeten zijn. We hadden hier op adem moeten komen en moeten hergroeperen na de hel van de afgelopen weken, maar mijn lichaam weigert te ontspannen. Mijn hoofd loopt over omdat het constant wordt aangevallen. Ik dacht dat de stortvloed van nieuwe herinneringen uiteindelijk wel in kracht zou afnemen, maar de afgelopen vierentwintig uur vormden een ongebruikelijk wrede aanslag en blijkbaar ben ik de enige die daarmee worstelt.

Emmaline heeft ons – de kinderen van de opperbevelhebbers – allemaal de herinneringen teruggegeven die onze ouders ons hadden ontnomen. Een voor een werden we geconfronteerd met de waarheden die onze ouders hadden verborgen, en een voor een kregen we ons normale leven weer terug.

Behalve ik.

De anderen hebben inmiddels vooruitgang geboekt. Ze hebben hun tijdlijn weer op orde en hebben het verraad een plekje kunnen geven. Mijn geest laat het daarentegen nog steeds afweten. Mijn hoofd tolt. Maar geen van de anderen is zo veel kwijtgeraakt als ik; zij hoeven zich lang niet zo veel te herinneren. Zelfs Warner – Aaron – beleeft niet zo’n grondige herschrijving van zijn leven.

Het maakt me zo langzamerhand angstig.

Het voelt alsof mijn geschiedenis wordt geredigeerd, alsof oneindig veel alinea’s worden doorgestreept en haastig worden herzien. Oude en nieuwe beelden – herinneringen – liggen in lagen over elkaar heen totdat de inkt uitloopt, de scènes uitvloeien en overgaan in iets heel nieuws, iets onbegrijpelijks. Af en toe lijken mijn gedachten verontrustende hallucinaties, en de aanval is zo indringend dat ik bang ben voor blijvende schade.

Want er is iets aan het veranderen.

Elke nieuwe herinnering wordt bezorgd met een emotionele gewelddadigheid die doordringt tot in mijn binnenste, die mijn geest reorganiseert. Ik voelde deze pijn steeds in flitsen – de misselijkheid, de desoriëntatie, de verwarring – maar ik wilde er niet te veel bij nadenken. Ik wilde er niet te veel bij stilstaan. Als ik eerlijk moet zijn, dan wilde ik mijn eigen angsten niet geloven. Maar de waarheid is dat ik een lekke band ben. Elke keer dat er lucht in wordt geblazen, ben ik zowel voller als leger.

Ik ben aan het vergeten.

‘Ella?’

Angst borrelt in me naar boven en stroomt door mijn geopende ogen naar buiten. Ik heb even nodig om me te herinneren dat ik Juliette Ella ben. Elke keer duurt het net een ogenblik langer.

De hysterie vecht zich naar boven…

Ik druk haar de kop in.

‘Ja,’ zeg ik, en ik dwing mijn longen om lucht naar binnen te zuigen. ‘Ja.’

Warner Aaron verstrakt. ‘Lieverd, wat is er mis?’

‘Niks,’ lieg ik. Mijn hart bonst snel, te snel. Ik weet niet waarom ik lieg. Het is bovendien nutteloos; hij pikt alles op wat ik voel. Ik zou het hem gewoon moeten vertellen. Ik weet niet waarom ik het hem niet vertel. Ik weet waarom ik het hem niet vertel.

Ik wacht af.

Ik wacht af of dit voorbijgaat, of de gaten in mijn geheugen slechts haperingen zijn die straks zijn verholpen. Als ik het hardop zeg, wordt het veel te echt, en het is te vroeg om deze gedachten hardop uit te spreken, om toe te geven aan de angst. Het is tenslotte pas een dag geleden begonnen. Ik bedacht gisteren pas dat er echt iets mis is.

En dat kwam in me op door een foutje.

Door fouten.

We zaten buiten naar de sterren te kijken. Ik kon me niet herinneren de sterren ooit op die manier gezien te hebben, zo scherp en zo helder. Het was laat, zo laat dat het al geen nacht meer was maar het allereerste begin van de ochtend, en het uitzicht was duizelingwekkend. Ik had het ijskoud. Een stevige wind blies door struikgewas in de buurt en produceerde een constant geluid. Ik had een buik vol taart. Warner rook naar suiker, naar decadentie. Ik voelde me dronken van geluk.

Ik wil niet wachten, zei hij en hij pakte mijn hand. Hij kneep er zacht in. We hoeven niet te wachten.

Ik had hem aangekeken en geknipperd. Waarop?

Waarop?

Waarop?

Hoe had ik kunnen vergeten wat er maar een paar uur eerder was gebeurd? Hoe kon ik het moment vergeten waarop hij me ten huwelijk vroeg?

Het was een hapering. Het voelde als een hapering. Waar ooit een herinnering had gezeten was nu opeens een lege ruimte, een opening die werd vrijgehouden tot alles weer op z’n plek zou worden geschoven.

Ik herstelde me en herinnerde het me weer. Warner moest erom lachen.

Ik niet.

Ik was de naam van Castles dochter kwijt. Ik vergat hoe we hier bij de Vrijplaats waren beland. Twee hele minuten lang was ik vergeten hoe ik ooit uit Oceanië ben ontsnapt. Maar die vergissingen waren tijdelijk; de vertraging leek natuurlijk. Ik voelde verwarring terwijl mijn geest aan het bufferen was, aarzeling toen de herinneringen weer boven kwamen drijven, doordrenkt en vaag. Ik dacht dat ik misschien gewoon moe was. Overweldigd. Ik nam het allemaal niet serieus, tot op het moment dat ik onder de sterrenhemel zat en me niet meer kon herinneren dat ik beloofd had de rest van mijn leven samen met iemand door te brengen.

Schaamte.

Ik schaamde me zo erg dat ik dacht erin te blijven. Zelfs nu voel ik mijn gezicht weer heet worden en ik ben blij dat Warner het niet kan zien in het donker.

Aáron, niet Warner.

Aaron.

‘Ik weet op dit moment even niet zeker of je bang bent of dat je je schaamt,’ zegt hij, en hij ademt zachtjes uit. Het klinkt bijna als een lachje. ‘Maak je je zorgen om Kenji? Of de anderen?’

Ik klamp me met hart en ziel vast aan die halve waarheid.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Kénji. James. Adam.’

Kenji ligt al sinds vanmorgen heel vroeg ziek op bed. Ik tuur naar de schuine straal maanlicht die door ons raam naar binnen valt en herinner me dat het ver na middernacht is. Wat inhoudt dat Kenji dus technisch gezien gisterochtend ziek is geworden.

Hoe dan ook, het was voor ons allemaal angstaanjagend om mee te maken.

Nazeera had Kenji een te sterke dosis drugs toegediend tijdens hun internationale vlucht vanuit Sector 45 naar Oceanië en daar heeft hij flink last van gehad. Hij is uiteindelijk zelfs ingestort – de tweeling, Sonya en Sara, heeft hem onderzocht en ze zeggen dat hij er wel weer bovenop komt – maar pas nadat we te weten waren gekomen dat Anderson alle kinderen van de opperbevelhebbers bijeengedreven heeft.

Hij heeft Adam en James en Lena en Valentina en Nicolás.

Hij heeft Jámes.

De afgelopen dagen waren vreselijk en verschrikkelijk. De afgelopen wéken waren vreselijk en verschrikkelijk.

Maanden, zelfs.

Jaren.

Op sommige dagen kan ik geen goede momenten naar boven halen, hoe ver ik ook terugga. Op andere dagen lijkt het beetje geluk dat ik af en toe heb gekend een bizarre droom. Een vergissing. Hyperrealistisch en onscherp, met te felle kleuren en te harde geluiden.

Hersenspinsels.

Pas een paar dagen geleden kon ik weer helder nadenken, dat was een verademing. Een paar dagen geleden leek ik het ergste achter de rug te hebben, leek de wereld nog vol mogelijkheden en mijn lichaam sterker dan ooit, mijn geest voller en scherper en tot meer in staat dan ik ooit had meegemaakt.

Maar nu

Maar nu

Maar nu heb ik het gevoel dat ik me vastklamp aan die vervagende randen van mijn gezonde verstand, die ongrijpbare schijnvriend die telkens weer mijn hart brak.

Aaron trekt me naar zich toe en ik smelt tegen hem aan, dankbaar voor zijn warmte en het stevige gevoel van zijn armen om me heen. Ik adem diep in, trillend, en blaas alle lucht weer uit tegen zijn huid. Ik snuif zijn heerlijke, rijke geur op, het lichte aroma van gardenia’s dat op een of andere manier altijd om hem heen hangt. Secondenlang blijft het volmaakt stil en luisteren we naar elkaars ademhaling.

Mijn hartslag kalmeert geleidelijk aan.

Mijn tranen drogen op. Mijn vrees neemt even pauze. Angst wordt afgeleid door een voorbijfladderende vlinder en mijn bedroefdheid doet een dutje.

Heel even is er niets anders dan hij en ik en wij en is alles onaangetast, vrij van duisternis.

Ik wist dat ik vóór dit alles al van Warner Aaron hield – voordat we door Het Herstel werden gevangengenomen, voordat we van elkaar werden gescheiden, voordat we hoorden over ons gezamenlijke verleden – maar die liefde was nieuw, fris, vol ongekende en onbekende diepten. In dat korte, glinsterende ogenblik dat de gapende gaten in mijn geheugen allemaal bekend leken, veranderde er iets tussen ons. Nee, álles tussen ons veranderde. Zelfs nu, zelfs met al die herrie in mijn hoofd, voel ik het.

Hier.

Dit.

Mijn botten tegen de zijne aan. Dit is waar ik thuishoor.

Ik voel hem opeens verstrakken en ik beweeg me bezorgd naar achteren. Ik kan maar weinig van hem zien in deze diepe duisternis, maar ik voel een laagje kippenvel op zijn armen ontstaan als hij vraagt: ‘Waar denk je nu aan?’

Mijn ogen worden groot en het besef verdringt de bezorgdheid. ‘Ik dacht aan jou.’

‘Aan mij?’

Ik druk me meteen weer dicht tegen hem aan. Met mijn hoofd op zijn borst knik ik.

Hij zegt niets, maar ik hoor zijn hart racen in de stilte, en uiteindelijk hoor ik hem uitademen. Het is een zwaar, onregelmatig geluid, alsof hij zijn adem eigenlijk net iets te lang heeft ingehouden. Kon ik zijn gezicht maar zien. Hoeveel tijd we ook samen doorbrengen, ik vergeet elke keer weer hoe goed hij mijn emoties kan aanvoelen, vooral op dit soort momenten, wanneer we dicht tegen elkaar aan liggen.

Liefdevol streel ik over zijn rug. ‘Ik dacht aan hoeveel ik van je hou,’ zeg ik.

Hij blijft ongebruikelijk stil, maar dat duurt niet lang. Dan raakt hij mijn haar aan en kamt hij langzaam met zijn vingers door de plukken.

‘Voelde je het?’ vraag ik.

Als hij geen antwoord geeft, duw ik me weer ietsjes naar achteren. Ik knipper tegen het donker tot het lukt om de glinstering in zijn ogen en de schaduwen van zijn mond te ontwaren.

‘Aaron?’

‘Ja,’ zegt hij, maar het klinkt licht buiten adem.

‘Ja, je voelde het?’

‘Ja,’ zegt hij weer.

‘Hoe voelt het dan?’

Hij zucht. Hij draait zich op zijn rug. Hij blijft zo lang stil dat ik heel even niet zeker weet of er nog wel een antwoord komt. Dan zegt hij zacht: ‘Het is lastig te beschrijven. Het is een genot dat zo dicht bij pijn ligt dat ik soms het verschil niet weet.’

‘Dat klinkt afschuwelijk.’

‘Nee,’ zegt hij. ‘Het is intens.’

‘Ik hou van je.’

Ik hoor hem naar lucht happen. Zelfs in het donker zie ik hoe zijn kaakspieren zich aanspannen terwijl hij naar het plafond staart.

Verrast ga ik rechtop zitten.

Aarons reactie is zo spontaan dat ik me afvraag waarom me dat nooit eerder is opgevallen. Maar misschien is dit wel nieuw. Misschien is er echt iets veranderd tussen ons. Misschien heb ik nooit eerder zo veel van hem gehouden. Dat zou op zich best logisch zijn, denk ik. Want als ik erover nadenk, als ik er echt bij stilsta hoeveel ik nu van hem hou, na alles wat we…

Weer hapt hij plotseling naar lucht. En dan laat hij een nerveus lachje horen.

‘Wauw,’ zeg ik.

Hij slaat een hand voor zijn ogen. ‘Dit is lichtelijk gênant.’

Ik glimlach inmiddels, het is bijna een lach. ‘Hé. Het is…’

Mijn lichaam schokt.

Een gewelddadige huivering schiet door me heen en ik recht mijn rug. Mijn botten worden door onzichtbare spelden op hun plek gehouden, mijn mond hangt als bevroren open en probeert lucht naar binnen te zuigen.

Hitte vult mijn blikveld.

Ik hoor niets anders dan ruis, het geluid van een waterval, van een stroomversnelling, van woeste windvlagen. Ik voel niets. Denk niets. Ben niets.

Ik ben, een oneindig klein ogenblik lang…

Vrij.

Mijn oogleden bewegen op en neer, open en dicht open en dicht ik ben een vleugel, twee vleugels, een klapdeur, vijf vogels

Vuur laait in me op en explodeert.

Ella?

De stem klinkt in mijn hoofd met een snelle kracht, scherp, als pijltjes die zich in mijn hersens boren. Versuft realiseer ik me dat ik pijn heb – mijn kaak doet zeer en mijn lichaam hangt nog steeds in een onnatuurlijke houding – maar ik negeer het. Dan probeert die stem het opnieuw:

Juliette?

Het besef slaat toe, als een mes in mijn knieschijf. Beelden van mijn zus vullen mijn gedachten: botten en gesmolten huid, vingers met zwemvliezen ertussen, een opgezwollen mond, geen ogen. Haar lichaam dat onder water hangt, lang bruin haar dat als een school alen om haar heen deint. Haar vreemde, lichaamloze stem snijdt door me heen. En dus reageer ik, zonder iets te zeggen:

Emmaline?

Emoties beuken tegen me aan, vingers boren zich in mijn handpalm, sensaties schrapen over mijn huid. Haar opluchting is tastbaar. Ik proef het. Ze is opgelucht, blij dat ik haar herkende, blij dat ze me heeft gevonden, opgelucht en blij, blij…

Wat is er gebeurd? vraag ik.

Een stortvloed van beelden laat mijn brein verdrinken tot het zinkt, ik zink. Haar herinneringen overspoelen mijn zintuigen en verzadigen mijn longen. Ik snak naar adem terwijl de gevoelens me overweldigen. Ik zie Max, mijn vader, ontroostbaar na de moord op zijn vrouw, ik zie hoe opperbevelhebber Ibrahim, woedend en buiten zinnen, eist dat Anderson de andere kinderen bijeen moet zien te krijgen voordat het te laat is, ik zie hoe Emmaline, die heel even alleen gelaten is, haar kans grijpt om…

Ik hap naar lucht.

Evie had ervoor gezorgd dat alleen zij of Max Emmalines gave kon manipuleren, en toen Evie overleed, waren de ingestelde beveiligingsmaatregelen plots ontoereikend. Emmaline besefte dat er na de dood van onze moeder een kritieke periode zou zijn – een heel korte tijd waarin het haar misschien zou lukken om zelf weer de controle over haar eigen geest te krijgen voordat Max de algoritmes aanpaste.

Maar Evies werk was te grondig geweest en Max had te snel ingegrepen. Emmaline was er slechts gedeeltelijk in geslaagd.

Bijna dood, zegt ze tegen me.

Bijna dood.

Elke flits van haar emotie gaat gepaard met een martelende klap. Mijn lichaam voelt beurs. Mijn ruggengraat lijkt wel vloeibaar, mijn ogen blind en brandend. Ik voel Emmaline – haar stem, haar gevoelens, haar visioenen – sterker dan voorheen omdat zíj sterker is dan voorheen. Dat het haar gelukt is om genoeg kracht terug te krijgen om mij te vinden is al voldoende bewijs dat ze zich in elk geval gedeeltelijk heeft weten los te maken, dat ze deels bevrijd is. Max en Evie waren de afgelopen maanden op een roekeloze manier met Emmaline aan het experimenteren geslagen in een poging haar sterker te maken terwijl haar lichaam het juist liet afweten. Dit, dít is daarvan het gevolg.

Zo dicht bij haar zijn is domweg ondraaglijk.

Ik denk dat ik schreeuwde.

Schreeuwde ik?

Alles aan Emmaline is intens, als het ware opgeschroefd tot aan het hoogtepunt: haar aanwezigheid is wild en adembenemend en komt schokkend tot leven in mijn zenuwen. Geluid en gevoel schieten door mijn gezichtsveld en walsen gewelddadig door me heen. Ik hoor een spin over de houten vloer hollen. Vermoeide motten die hun vleugels achter zich aan slepen langs de muur. Een muis die opschrikt in zijn slaap en weer wegzakt. Stofdeeltjes die te pletter slaan tegen een ruit, die als granaatscherven over het glas krassen.

Mijn ogen schieten heen en weer en lijken los in hun kassen te liggen.

Ik voel het drukkende gewicht van mijn haar, mijn ledematen, mijn huid, die als cellofaan om me heen gewikkeld zit, als een leren kist. Mijn tong, mijn tong is een dode hagedis die in mijn mond ligt, ruw en zwaar. De kleine haartjes op mijn armen komen overeind en deinen heen en weer, overeind en heen en weer. Mijn vuisten zijn zo stevig gebald dat mijn vingernagels zich in de muis van mijn hand boren.

Dan voel ik een hand op me. Waar? Ben ik?

Eenzaam, zegt ze.

Ze laat het me zien.

Een visioen van ons samen, in het laboratorium waar ik haar voor het eerst zag, waar ik onze moeder heb vermoord. Ik zie mezelf nu vanuit Emmalines oogpunt, en het is schrikwekkend. Ze ziet niet veel meer dan een waas, maar voelt mijn aanwezigheid, kan de vorm van mijn lichaam ontwaren en de hitte voelen die van me af komt. En dan mijn woorden, mijn eigen woorden die teruggesmeten worden, mijn hoofd in…

er moet een andere manier zijn

je hoeft niet te sterven

samen slaan we ons er wel doorheen

alsjeblieft

ik wil mijn zus terug

ik wil dat je blijft leven

Emmaline

ik laat je hier niet sterven

Emmaline Emmaline

samen slaan we ons er wel doorheen

samen slaan we ons er wel doorheen

we slaan ons er wel doorheen

samen

Een koude, metaalachtige sensatie ontvouwt zich in mijn borst en beweegt door me heen, omhoog langs mijn armen, omlaag in mijn keel en door tot in mijn binnenste. Mijn tanden kloppen. Emmalines pijn klauwt en kronkelt, klampt zich vast met een ondraaglijke wreedheid. Haar genegenheid is eveneens wanhopig, en angstaanjagend oprecht. Ze wordt overweldigd door emoties, heet en koud, gevoed door woede en verdriet.

Ze was al die tijd op zoek naar me.

De afgelopen dagen heeft Emmaline het hele wereldbewustzijn afgezocht naar mijn geest, op zoek naar een veilige schuilplaats, een plek om uit te rusten.

Een plek om te sterven.

Emmaline, zeg ik. Alsjeblieft…

Zus.

In mijn hoofd trekt er iets strak. Een wurggreep. Angst schiet door me heen en prikt organen lek. Hijgend hap ik naar lucht. Ik ruik aarde en vocht, rottende bladeren en ik voel de sterren naar mijn huid staren, de wind door de duisternis heen duwen als een bezorgde ouder. Mijn mond hangt open en vangt motten. Ik zit op de grond.

Waar?

Niet langer op mijn bed, realiseer ik me, niet langer in mijn tent, realiseer ik me, ik ben niet langer beschermd.

Maar wanneer ben ik opgestaan?

Wie heeft mijn voeten bewogen? Wie heeft mijn lichaam geduwd?

Hoe ver?

Ik probeer om me heen te kijken, maar ik ben blind, mijn hoofd zit in een bankschroef, van mijn nek is weinig meer over dan rafelende pezen. Mijn ademhaling vult mijn oren, krassend en luid, krassend en luid, ruig ruig happend naar lucht inspanningen mijn hoofd

draait

Mijn vuisten openen zich, mijn nagels schrapen terwijl mijn vingers zich strekken, mijn handpalmen zich uitrekken, ik ruik hitte, ik proef wind, ik hoor aarde.

Aarde onder mijn handen, in mijn mond, onder mijn vingernagels. Ik schreeuw, besef ik. Iemand raakt me aan en ik schreeuw.

Stop, schreeuw ik. Alsjeblieft, Emmaline… Doe dit alsjeblieft niet…

Eenzaam, zegt ze.

e e n z a a m

Een plotselinge, meedogenloze pijn…

en ik ben verdrongen.

KENJI

Het voelt raar om het geluk te noemen.

Het voelt raar, maar op een of andere perverse, verknipte manier is dit geluk. Ik heb geluk dat ik hier midden in een vochtig, ijskoud bos sta voordat de zon de moeite heeft genomen zijn ogen te openen. Geluk dat mijn ontblote bovenlijf half gevoelloos is van de kou.

Geluk dat Nazeera bij me is.

We hebben ons bijna meteen onzichtbaar gemaakt, zodat zij en ik in elk geval tijdelijk veilig zijn hier in de ongetemde wildernis van bijna een kilometer tussen beschermd en onbeschermd terrein. De Vrijplaats is gebouwd op een paar akkers onbeschermd land niet ver van de plek waar ik nu sta, en is vol in het zicht meesterlijk verborgen dankzij Nouria’s onnatuurlijke talent om het licht af te buigen en te manipuleren. Binnen de grenzen van Nouria’s terrein is het klimaat op een of andere manier gematigder en het weer voorspelbaarder. Maar hier buiten in de wildernis is de wind meedogenloos en strijdlustig. De temperaturen zijn gevaarlijk.

Maar toch… we mogen van geluk spreken dát we hier zijn.

Nazeera en ik waren al een tijd geleden uit bed gekomen. We waren door het donkere bos geracet in een poging elkaar te vermoorden. Het bleek uiteindelijk allemaal om een ingewikkeld misverstand te gaan, maar tegelijkertijd was het ook een soort kismet: als Nazeera niet om drie uur ’s morgens mijn kamer was binnengeslopen, waar ze me bijna had vermoord, dan had ik haar niet achternagezeten door het bos, ver voorbij de isolerende bescherming van de Vrijplaats. Als we ons niet zo ver van de Vrijplaats hadden bevonden, zouden we die echoënde kreten in de verte niet hebben gehoord, van burgers die het uitschreeuwden van angst. Als we die kreten niet hadden gehoord, zouden we nooit naar de bron daarvan op zoek zijn gegaan. En als we dat allemaal niet hadden gedaan, zou ik mijn beste vriendin nooit zo hebben aangetroffen, schreeuwend tot aan de dageraad.

Dan had ik dit gemist. Dit:

J op haar knieën in de koude aarde, met Warner op zijn knieën naast haar. Ze zien er allebei doods uit terwijl de wolken letterlijk uit de lucht boven hen smelten. Ze zitten met z’n tweeën vlak voor de ingang van de Vrijplaats, midden in het stuk bos dat dient als buffer tussen ons kamp en de kern van de dichtstbijzijnde sector, nummer 241.

Waarom?

Ik verstijfde toen ik ze daar zo zag, twee gebroken gedaanten, in elkaar verstrengeld, met hun ledematen in de grond ingegraven. Ik was verlamd door verwarring, toen angst, toen ongeloof, en de hele tijd bogen de bomen ver opzij en sloeg de wind me tegen mijn lijf; een wrede herinnering aan het feit dat ik nooit de kans had gekregen om een shirt aan te trekken.

Als mijn nacht anders was verlopen, zou ik die kans misschien wel hebben gehad.

Als mijn nacht anders was verlopen, zou ik misschien wel voor het eerst in mijn leven hebben genoten van een romantische zonsopkomst en een verzoening met een adembenemend mooi meisje die al veel te lang op zich heeft laten wachten. Nazeera en ik zouden hebben gelachen om de trap die ze me in mijn rug gaf, om het feit dat ze me bijna had gedood en ik haar daar bijna voor had neergeschoten. Daarna zou ik een lange douche hebben genomen, hebben uitgeslapen tot het middaguur en mijn volledige gewicht aan ontbijt naar binnen hebben gewerkt.

Ik had een plan voor vandaag: rustig aan doen.

Ik wilde iets meer tijd nemen om te genezen na mijn recente bijna-doodervaring, en ik vond niet dat dat te veel gevraagd was. Na alles wat ik al had meegemaakt, dacht ik dat de wereld me misschien eindelijk eens een pauze zou gunnen. Zodat ik tussen de tragedies door heel even op adem kon komen.

Maar nee.

In plaats daarvan ben ik nu hier, kom ik bijna om van bevriezing en afgrijzen terwijl ik moet toezien hoe de wereld om me heen aan diggelen valt. De hemel schommelt wild heen en weer tussen een horizontale en een verticale horizon. De lucht scheurt op willekeurige plekken kapot. Bomen zinken weg in de grond. Bladeren doen een tapdansje om me heen. Ik ziet het – mijn eigen ogen nemen het allemaal waar – en toch geloof ik het nog steeds niet.

Maar ik kies ervoor om het geluk te noemen.

Geluk dat ik dit allemaal zie, geluk dat ik me voel alsof ik ga overgeven, geluk dat ik helemaal hiernaartoe gerend ben met mijn nog steeds zieke, gewonde lichaam, net op tijd om een plekje te bemachtigen op de voorste rij om getuige te zijn van het einde van de wereld.

Geluk, noodlot, toeval, serendipiteit…

Ik wil dit misselijkmakende, benauwde gevoel met liefde een goocheltruc noemen als dat me helpt mijn ogen lang genoeg open te houden om alles te kunnen meekrijgen. En te bedenken hoe ik kan helpen.

Want verder is er niemand.

Niemand behalve Nazeera en ik, wat gestoord lijkt en uitermate onwaarschijnlijk. De Vrijplaats zou non-stop patrouillerende bewakers moeten hebben, maar ik zie nergens wachters en er is geen spoor van naderende hulptroepen. Ook niet van soldaten uit de sector vlakbij. Er zijn niet eens nieuwsgierige, hysterische burgers. Helemaal niets.

Het is net alsof we in een vacuüm staan, op een onzichtbaar bestaansvlak. Ik heb geen idee hoe het J en Warner gelukt is zo ver te komen zonder gezien te worden. Ze zien er allebei uit alsof ze letterlijk door de aarde zijn meegesleurd, dus vraag me niet hoe het kan dat niemand dat gemerkt heeft. En ook al zou het kunnen dat J nu net pas is begonnen met schreeuwen, ik heb nog steeds duizend onbeantwoorde vragen.

Maar die zullen moeten wachten.

Uit gewoonte kijk ik opzij naar Nazeera, eventjes vergetend dat zowel zij als ik onzichtbaar is. Maar dan voel ik hoe ze een stap naar me toe zet en ik slaak een zucht van opluchting als ik haar hand in de mijne voel glijden. Ze knijpt in mijn vingers. Ik beantwoord het gebaar.

Geluk, help ik mezelf herinneren.

Het is een geluk dat wij nu hier zijn, want als ik in bed had gelegen, waar ik nu hoor te liggen, dan had ik niet eens geweten dat J in moeilijkheden verkeerde. Dan had ik de trilling in de stem van mijn vriendin niet gehoord terwijl ze het uitschreeuwde en smeekte om genade. Dan had ik de versplinterende kleuren van een verdraaide zonsopkomst gemist, een pauw midden in de hel. Dan had ik gemist hoe J haar handen tegen haar hoofd drukte en snikte. Dan had ik de scherpe geuren van dennenbomen en zwavel in de wind gemist, de droge pijn in mijn keel, de trilling die door mijn eigen lijf gleed. Dan had ik het moment gemist waarop J haar zus bij haar naam noemde. Dan had ik J niet duidelijk aan haar zus horen vragen om iets níét te doen.

Ja, dit is zeker weten geluk.

Want als ik al die dingen niet had gehoord, dan zou ik niet hebben geweten wie de schuldige was.

Emmaline.

ELLA
JULIETTE

Ik heb ogen, twee, voel ze, ze draaien heen en weer, rollen rond en rond in mijn schedel ik heb lippen, twee, voel ze, vochtig en zwaar, duw ze open heb tanden, veel, tong, een, en vingers, tien, tel maar

eentweedrieviervijf, aan de andere kant weer, raar, rrraar om een tong te hebben, rrraar het is een rrraar geval, een raar gevalalalalal

eenzaamheid

ze besluipt je

sssstilletjes

en

zacht,

ze zit naast je in het donker, strijkt je over je haar als je sssslaapt en wikkelt zich om je botten heen en knijpt zostevigdatjebijnageen lucht krijgt bijna de hartslag niet in je bloed hoort racen terwijl het stroomt, stroomt onder je

huid

raakt met zijn lippen de zachte haartjes in je nek

eenzaamheid is maariets rrraars maarietsrrraars een oude vriendin die naast je staat in de spiegel en schreeuwt dat je nietgoed genoeg bent nooitgoedgenoeg nooit goed genoeg

sssssoms laat ze je

maar niet

met

rust

KENJI

Ik doe een stap opzij als de grond plots scheurt en duik net op tijd weg om een groep klimplanten te ontwijken die midden in de lucht groeien. Een rots in de verte blaast zich op tot astronomische proporties en zodra hij onze kant op begint te rollen, grijp ik Nazeera’s hand steviger beet om samen uit zijn baan te springen.

De hemel scheurt uit elkaar. De grond splijt onder mijn voeten. De zon flikkert en flitst donker, flitst licht, alles is gekunsteld. En de wolken… Er is weer iets nieuws met de wolken aan de hand.

Ze vallen uit elkaar.

Bomen kunnen maar niet besluiten of ze rechtop blijven staan of gaan liggen, windvlagen schieten met angstaanjagend krachtige stoten uit de grond omhoog en opeens stikt het in de lucht van de vogels. Fucking vógels.

Emmaline is de controle kwijt.

We wisten dat haar telekinetische en psychokinetische gaven goddelijk waren – krachtiger dan we ooit hadden meegemaakt – en we wisten dat Het Herstel Emmaline had gemaakt om onze ervaring van de wereld te manipuleren. Maar dat was alles, en het waren verhalen. Theorie.

We hadden haar nog nooit zo meegemaakt.

Losgeslagen.

Ze doet nu overduidelijk iets met J, ze teistert haar geest terwijl ze zich uitleeft op de wereld om ons heen, want de lsd-trip waar ik nu naar staar wordt alleen maar erger.

‘Ga terug,’ roep ik boven alle herrie uit. ‘Haal hulp, haal de meisjes!’

Ik hoor een enkele instemmende uitroep en Nazeera’s hand glipt uit de mijne. Haar zware laarzen op de grond zijn de enige aanwijzing dat ze naar de Vrijplaats toe holt. Maar zelfs nu – vooral nu – bezorgen haar snelle, zekere handelingen me een enorm gevoel van opluchting.

Het voelt goed om een partner te hebben die weet wat ze doet.

Ik maai met mijn armen om me heen, dwars door het dunbegroeide bos, dankbaar dat ik de ergste obstakels heb kunnen ontwijken. Als ik eindelijk dichtbij genoeg ben om Warners gezicht goed te kunnen zien, laat ik mijn onzichtbaarheid weer los.

Ik tril van uitputting.

Ik was nog maar amper hersteld van een bijna dodelijke overdosis drugs en nu sta ik hier, op het punt opnieuw te sterven. Maar als ik opkijk, half voorovergebogen, met mijn handen op mijn knieën in een poging op adem te komen, besef ik dat ik geen enkel recht van klagen heb.

Warner ziet er nog een stuk slechter uit dan ik had verwacht.

Rauw, strak gespannen en met een opgezwollen ader op zijn slaap. Hij zit op zijn knieën en houdt J vast alsof hij een opstand probeert neer te slaan, en ik realiseer me eigenlijk pas op dit moment dat hij veel meer doet dan alleen emotionele steun bieden.

Het is zo surrealistisch allemaal: ze zitten allebei bijna naakt op hun knieën op de grond. J heeft haar handen plat tegen haar oren gedrukt en ik vraag me af wat voor hel hen tot dit punt heeft gedreven.

Ik dacht dat ík een idiote nacht had.

Opeens stoot er iets tegen mijn maag en ik klap voorover en land met een smak op de grond. Met trillende armen duw ik me overeind tot ik op handen en knieën zit, en meteen tuur ik mijn omgeving af, op zoek naar de dader. Als ik die zie, moet ik kokhalzen.

Een dode vogel, nog geen halve meter van me vandaan.

Jezus.

J schreeuwt nog steeds.

Met moeite krabbel ik overeind in een plots opstekende, gewelddadige windstoot, en net als ik mijn evenwicht heb gevonden en er klaar voor ben om de laatste vijftien meter naar mijn vrienden af te leggen… wordt de hele wereld gedempt.

Al het geluid. Ineens uit.

Geen huilende wind, geen gekwelde kreten, geen gehoest, geen genies. Dit is geen gewone stilte. Het is geen roerloosheid, geen zwijgen.

Het is meer dan dat.

Het is niets.

Ik knipper, knipper, mijn hoofd draait in een langzame, kwellende beweging rond terwijl ik in de verte kijk, op zoek naar antwoorden. Ik wens vurig dat de uitleg nu verschijnt. Ik hoop dat mijn pure wilskracht genoeg is om verklaringen te doen ontkiemen.

Maar dat is niet zo.

Ik ben doof.

Nazeera is er niet meer, J en Warner zitten nog steeds vijftien meter van me vandaan en ik ben ineens doof. Doof voor het geluid van de wind, de bevende bomen. Doof voor mijn eigen moeizame ademhaling, voor het geschreeuw van de burgers in de barakken niet ver hiervandaan. Ik probeer mijn vuisten te ballen, maar dat duurt een eeuwigheid, alsof de lucht ineens heel dik is geworden. Compact.

Er is iets met me aan de hand.

Ik ben sloom, trager dan ik ooit ben geweest, alsof ik onder water aan het rennen ben. Iets houdt me expres tegen, duwt me fysiek uit de buurt van Juliette – en opeens snap ik alles. Mijn eerdere verwarring vervliegt. Natuurlijk is er niemand anders. Natuurlijk is er niemand anders die komt helpen.

Dat zou Emmaline nooit toestaan.

Misschien is het mij alleen maar gelukt zo ver te komen omdat ze het te druk had en me niet meteen opmerkte – om mijn aanwezigheid te voelen, onzichtbaar en al. Ik vraag me af wat ze nog meer heeft gedaan om ervoor te zorgen dat er geen indringers in dit gebied komen.

Ik vraag me af of ik dit wel ga overleven.

Nadenken wordt moeilijker. Het duurt eeuwen om gedachten aan elkaar te koppelen. Het duurt eeuwen om mijn armen te bewegen. Mijn hoofd op te tillen. Rond te kijken. Tegen de tijd dat ik mijn mond weet open te wrikken, ben ik alweer vergeten dat mijn stem toch geen geluid produceert.

Een gouden flits in de verte.

Ik zie Warner, die heel langzaam beweegt, en ik vraag me af of we allebei last hebben van hetzelfde probleem. Hij vecht wanhopig om naast J te blijven zitten – J, die nog steeds op haar knieën zit, naar voren gebogen en met open mond. Haar ogen dichtgeknepen in concentratie, maar als ze nog schreeuwt, dan hoor ik het niet.

Ik zou liegen als ik zei dat ik niet doodsbang was.

Ik ben nu dicht genoeg bij Warner en J om hun gezichtsuitdrukking te kunnen zien, maar ik heb er weinig aan. Ik heb geen idee of ze gewond zijn of niet, en dus weet ik ook niet waar we precies mee te maken hebben. Ik moet op een of andere manier dichterbij zien te komen. Maar als ik één enkele, pijnlijke stap naar voren zet, exploderen mijn oren met een snerpende jammerkreet.

Ik schreeuw het uit zonder geluid te maken en druk mijn handen tegen mijn hoofd wanneer de stilte opeens – enorm – wordt verergerd door druk. Het voelt als messteken die in me boren, de druk in mijn oren neemt toe met een intensiteit die me van binnenuit dreigt te verpletteren. Het is net alsof iemand te veel helium in mijn kop heeft gepompt en mijn hersens, die een ballon zijn geworden, nu op knappen staan. Net als ik denk dat de druk mijn dood zal betekenen, net als ik denk dat ik deze pijn niet langer kan verduren, begint de grond te schokken. Te beven.

Er volgt een seismisch gekraak…

En daarmee is al het geluid weer online. Geluid zo gewelddadig dat het iets in mij kapotscheurt. Als ik mijn handen eindelijk van mijn oren af weet te trekken, zijn ze rood en druppelen ze. Ik strompel en voel mijn hoofd bonzen. Suizen. Suizen.

Ik veeg mijn bloederige handen af aan mijn blote bovenlijf. Alles zwemt voor mijn ogen. Ik val bijna bedwelmd naar voren en kom verkeerd terecht; mijn nog vochtige handpalmen slaan zo hard tegen de aarde dat de kracht ervan door mijn botten omhoog schokt. De aarde onder mijn voeten is glibberig. Nat. Ik kijk met half dichtgeknepen ogen op naar de hemel en de plotselinge stortbui. Mijn hoofd blijft heen en weer schommelen op een goed geolied scharnier. Eén druppeltje bloed glijdt langs mijn oor en landt op mijn schouder. Een tweede druppeltje bloed glijdt langs mijn oor en landt op mijn schouder. Een derde druppeltje bloed glijdt langs mijn…

Naam.

Iemand roept mijn naam.

Het geluid is groot, agressief. Het woord gonst door mijn hoofd, rekt zich uit, krimpt weer in. Ik kan mijn vinger er niet op leggen.

Kenji

Ik draai me om en mijn hoofd suist, suist.

K e n j i

Ik knipper en dat duurt dagen, meerdere rondjes rond de zon.

Betrouwbare

vriend

Iets raakt me aan, gaat onder me door, hijst me omhoog, maar het is nutteloos. Ik kom niet in beweging.

Te

zwaar

Ik probeer iets te zeggen, maar het gaat niet. Ik zeg niets, doe niets en mijn geest wordt opengebroken door koude vingers die in mijn schedel graaien en alle verbindingen lostrekken. Ik verroer me niet. Verstrak. De stem komt echoënd tot leven in de duisternis achter mijn ogen en spreekt woorden uit die meer voelen als gedachte dan als gesprek, woorden die ik niet ken, niet begrijp.

de pijn die ik meetors, de angsten die ik had moeten achterlaten. Ik buig door onder het gewicht van eenzaamheid, de ketenen van teleurstelling. Mijn hart alleen al weegt duizend kilo. Ik ben zo zwaar dat ik niet eens meer uit de aarde opgetild kan worden. Ik ben zo zwaar dat ik geen andere keus meer heb dan erdoor begraven te worden. Ik ben zo zwaar, te zwaar

Ik stoot mijn adem uit terwijl ik omval.

Mijn knieën kraken als ze de grond raken. Mijn lichaam zakt ineen en voorover. Aarde kust mijn gezicht en verwelkomt me.

Opeens wordt de wereld donker.

Dapper

Het beeld flikkert voor mijn ogen. Geluid zoemt in mijn oren, een soort doffe, constante elektrische puls. Alles wordt in duisternis gehuld. Een verduistering, een verduistering in de natuurlijke wereld. De angst kleeft aan mijn huid. Bedekt me.

maar

z w a k

Messen snijden gaten in mijn botten en ze vullen zich heel snel met verdriet, een verdriet dat zo acuut is dat het me de adem beneemt.

Ik heb nog nooit zo hard gehoopt te kunnen ophouden met bestaan.

Ik zweef.

Gewichtloos en toch… verzwaard, voorbestemd om voorgoed te zinken. Een zwak licht dringt door het donker achter mijn ogen heen en in dat licht zie ik water. Mijn zon en maan zijn de zee, mijn bergen de oceaan. Ik leef in vloeistof die ik nooit tot me neem, ik verdrink gestaag in gemarmerd, melkachtig water. Mijn ademhaling is zwaar, automatisch, mechanisch. Ik word gedwongen in te ademen, gedwongen uit te ademen. Het ruige, rillende raspen van mijn eigen ademhaling is mijn constante aandenken aan het graf dat ik mijn thuis noem.

Ik hoor iets.

Het galmt door de tank heen, dof metaal tegen dof metaal, het bereikt mijn oren alsof het vanuit de ruimte komt. Ik tuur naar de gloednieuwe set vormen en kleuren, vage gestalten. Ik bal mijn vuisten maar mijn huid is zacht, mijn botten zijn net vers deeg, mijn huid bladdert in vochtige vlokken af. Ik word omringd door water maar ik heb een onstilbare dorst en mijn woede…

Mijn woede…

Er knapt iets. Mijn hoofd. Mijn geest. Mijn nek.

Mijn ogen zijn wijd open, mijn ademhaling is paniekerig. Ik zit op mijn knieën met mijn voorhoofd tegen de aarde gedrukt en mijn handen begraven in de natte grond.

Ik ga rechtop zitten en leun naar achteren, mijn hoofd tolt.

‘What the fúck?’ Ik probeer nog steeds in en uit te ademen. Ik kijk om me heen. Mijn hart gaat als een razende tekeer. ‘Wat… Wat…’

Ik was bezig mijn eigen graf te graven.

Een sidderende, angstaanjagende vrees glijdt door mijn lichaam nu ik tot het besef kom dat Emmaline in mijn hoofd zat. Ze wilde zien of ze me zover kon krijgen dat ik zelfmoord zou plegen.

En zelfs terwijl ik dat denk – terwijl ik omlaagkijk naar de sneue poging om mezelf levend te begraven – voel ik een doffe, stekende sympathie voor haar. Want ik voelde haar pijn, en die kwam niet voort uit wreedheid.

Die kwam voort uit wanhoop.

Alsof Emmaline hoopte dat wanneer ik me van het leven zou beroven terwijl zij in mijn hoofd zat, ik haar op een of andere manier ook zou doden.

J schreeuwt het weer uit.

Onbeholpen kom ik overeind, mijn hart klopt in mijn keel als de hemel verder openscheurt en zijn woede op me koelt. Ik weet niet zo goed waarom Emmaline in mijn hoofd wilde kruipen – dapper maar zwak – maar ik weet genoeg om te begrijpen dat wat er hier ook aan de hand is, meer is dan ik in mijn eentje aankan. Op dit moment hoop ik maar dat iedereen in de Vrijplaats in orde is, en dat Nazeera snel terugkomt. Tot die tijd zal mijn gebroken lichaam zijn best maar moeten doen.

Ik dwing mezelf om door te gaan.

Zelfs nu oud, koud bloed opdroogt in mijn oren, op mijn borst, dwing ik mezelf om door te gaan en zet ik me schrap tegen de steeds wispelturiger weersomstandigheden. De onophoudelijke opeenvolging van aardbevingen. De blikseminslagen. De razende onweersbui, die al snel uitgroeit tot een orkaan.

Als ik eindelijk dichtbij genoeg ben, kijkt Warner op.

Hij lijkt verbijsterd.

Ik realiseer me dat hij me nu pas ziet – na dit alles – dat hij nu pas beseft dat ik hier ben. Een flits van opluchting danst door zijn ogen maar die wordt al veel te snel vervangen door pijn.

En dan roept hij twee woorden – twee woorden waarvan ik nooit had gedacht dat ik de aanleiding ertoe zou vormen:

‘Help me.’

De zin wordt weggedragen door de wind, maar de verwoestende pijn in zijn ogen blijft. En vanaf de plek waar ik sta, begrijp ik eindelijk wat hij allemaal te verduren heeft gehad. Eerst dacht ik dat Warner haar alleen maar overeind hield en haar wilde steunen.

Ik had het mis.

J zit te trillen van kracht en Warner kan haar maar nauwelijks vasthouden. Stilhouden. Iets – íémand – bezit en bezielt Juliettes lichaam, beweegt haar ledematen en probeert haar te dwingen op te staan en mogelijk hier weg te gaan, en het is uitsluitend aan Warners inspanningen te danken dat het Emmaline niet is gelukt.

Ik heb geen idee hoe hij het doet.

J’s huid is doorschijnend geworden, haar aderen zijn helder en angstaanjagend in haar bleke gezicht. Ze is bijna blauw en kan elk moment barsten. Haar lichaam produceert een lage bromtoon, een geknetter van energie, een gezoem van kracht. Ik grijp haar arm vast en in de halve seconde die Warner nodig heeft om haar gewicht tussen ons te herverdelen, worden we met z’n drieën naar voren geworpen. We smakken zo hard tegen de grond dat ik bijna geen lucht krijg, en als het me eindelijk lukt mijn hoofd op te tillen, kijk ik naar Warner met grote ogen die niets doen om mijn doodsangst te verhullen.

‘Emmaline doet dit,’ zeg ik, en ik schreeuw de woorden naar hem.

Hij knikt met een grimmige uitdrukking op zijn gezicht.

‘Wat kunnen we doen?’ roep ik uit. ‘Hoe kan ze nou gewoon zo blijven schreeuwen?’

Warner kijkt me alleen maar aan.