Lieve lezer,

Het blijft een van mijn lievelingsaspecten van lezen: in het hoofd kunnen kruipen van iemand anders. Van iemand die een heel ander leven heeft dan jij, of in een heel andere tijd of een ander land woont, of van iemand die gewoon heel anders is dan jij. Mel Darbon schonk mij de unieke kans om in het hoofd van Rosie Tremayne te kruipen, een meisje met het syndroom van Down dat (net als ik) gelooft in de liefde en tot het uiterste gaat om haar vriendje terug te zien.

Door met Rosies ogen naar de wereld te kijken, leerde ik hoe ingewikkeld deze kan zijn en hoeveel ik voor lief neem als ‘normaal’. Bovenal leerde ik hoe vaak vertrouwen beschaamd kan worden, als we geloven in de goedheid van een ander. Maar gelukkig leerde ik ook dat de wereld een heel mooie plek kan zijn, als we maar gewoon ons best (blijven) doen. Als we zouden stoppen met oordelen, met voor onszelf kiezen, als we meer zouden geloven in de liefde, als we gewoon meer zouden zijn zoals Rosie, zou de wereld een veel betere plek zijn.

Rosie, en vooral haar ijzersterke liefde voor Jack, zullen mij nog heel lang bijblijven. Ik wens je heel veel plezier en ontroering toe met deze prachtige leeservaring. Ik ben erg benieuwd wat je ervan vindt.

Myrthe Spiteri

Uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor mijn broer Guy, die me gemaakt heeft tot wie ik ben.

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van: #RosiehartjeJack

Vind de auteur: @meldarbon

Vind ons: @blossombooks

NUR 302 / W022001

© 2019 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2018 Usborne

Published by arrangement with Margot Edwards Rights Consultancy, U.K. on behalf of the Ben Illis Agency

Oorspronkelijke titel: Rosie loves Jack

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: © Iris van den Akker

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Tiener met down vermist

De ongerustheid groeit over een 16-jarig meisje met downsyndroom dat niet meer is gezien sinds ze vijf dagen geleden van huis vertrok. Rose Tremayne verliet op vrijdag 12 december vlak voor negen uur ’s ochtends haar ouderlijk huis om naar Henley College te gaan.

De politie wil graag de persoon spreken die diezelfde ochtend de school in Oxfordshire belde om te zeggen dat Rose vanwege ziekte niet zou komen. Volgens hoofdinspecteur Tim Jones, die de zoektocht coördineert, is het mogelijk dat de tiener uit Henley-on-Thames op weg is naar Brighton, waar haar vriend op het moment verblijft.

‘De recente zware sneeuwval en de daardoor veroorzaakte problemen met het treinverkeer zullen haar reis hebben bemoeilijkt,’ zegt de inspecteur. ‘Ik roep iedereen die denkt Rose te hebben gezien dringend op om onmiddellijk contact met de politie op te nemen.’

Hij voegde hieraan toe dat Rose’ ouders zich grote zorgen maken en gespannen wachten op nieuws over hun dochter. Rose is 1 meter 50 en heeft een bleke gelaatskleur, groene ogen en halflang donkerrood haar.

Ze is waarschijnlijk gekleed in een zwarte halflange winterjas, zwarte spijkerbroek, crèmekleurige kabeltrui en opvallende paarse schoenen met roosjespatroon van het merk Dr. Martens. Verder heeft ze een tas van paars nepbont bij zich met daarop een groot aantal buttons.

Hoofdstuk 1

2 december

Je marsmelos zijn gezonken xxx

Ik leg mijn telefoon neer. Op het raam poets ik een rondje schoon zodat ik kan zien of Jack al komt. Ik zie hem nergens. Jack is er altijd om drie uur. Het is nu kwart over drie uur.

Buiten is het Kerstmis. Ik vind de lichtjes in de boom op het plein mooi. Ze worden blauw… daarna groen… daarna rood… en daarna wit. Blauw vind ik het mooist. Dan is het net of de maan schijnt. En honderden sterren. En iedereen blaast ademwolkjes uit.

In de mist op het raam probeer ik Jacks naam te schrijven.

Het is vandaag een herrie in het café. Er zijn veel kinderen van mijn school. Alle banken zijn vol. De meisjes hebben sterretjes in hun haar en zingen mee met alle kerstliedjes, maar echt Kerstmis is het pas over drie weken en twee dagen.

Jim lacht om iets wat een van de meisjes zei. Ik vind Jim leuk omdat hij altijd blij is. Hij draagt een groen streepjesschort met een zak erop. Daar zitten zijn telefoon en wat pepermuntjes in, voor als zijn zelf-ver-trou-wen wel wat extra frisse adem kan gebruiken.

Nog even en dan is het al een half uur voor vier.

Mijn vriendin Jess loopt langs en zwaait naar me. Ze komt het café in. Jess helpt me dinsdags op school met taal. Ze is cool. Ik wil net zo’n zilveren knopje in mijn neus als zij.

‘Hé Rose, goed je te zien. Zieke nieuwe Doc Martens heb je! O… Dat betekent niet dat ze…’

‘Jaweetik. Ben vond onze nieuwe tv ziek, en toen zei mam dat ze het een afschuwelijke uitdrukking vond.’

‘Klopt, lol! Mag ik bij je komen zitten?’

‘Tuurlijk.’

‘Ik zal onze afspraakjes missen als ik weg ben.’

‘Ik wil niet dat je weggaat. Ik vind het fijn als je ons op dinsdag helpt met lezen en opschrijven.’

‘Die zes maanden zijn zo om. Niet te geloven toch? Zeven maanden geleden begon ik met plannen maken voor mijn tussenjaar en nu ga ik volgende week al weg. Idioot gewoon.’

‘Kom je daarna terug om te helpen?’

‘Ik hoop het, maar ik weet het niet zeker. Waarschijnlijk moet ik een echt baantje zoeken om de universiteit te kunnen betalen, dus misschien heb ik op dinsdagen geen tijd meer om jou en Lou te helpen.’

‘Ik wou dat ik met Jack weg kon gaan.’

Jess pakt mijn hand. ‘Misschien komt dat nog wel een keer.’

‘Alleen met mam en pap erbij, of iemand anders.’

‘Ik dacht dat jullie best veel dingen alleen met zijn tweetjes deden?’

‘In Henley-on-Thames. En één keer in Reading met Jack.’

‘Waar is Jack eigenlijk?’ Jess laat mijn hand los en tuurt uit het raam.

‘Weetniet. Ik ben ongerust.’

‘Dat is nergens voor nodig. Hij zit vast nog in het tekenlokaal, tijd vergeten. Zo ging het bij mij ook toen ik het laatste jaar fotografie deed.’

‘Vandaag heeft hij ICT. Jack vindt ICT stom. Misschien wil hij me niet meer zien.’

‘Doe niet zo raar! Heb je al op je telefoon gekeken?’

‘Heel vaak.’

‘Bel hem anders even, dan haal ik iets te drinken. Wat je altijd neemt?’

‘Jagraag. De gezonde keuze, alsjeblieft.’

Ik kus de Jack op mijn telefoon en daarna druk ik op het knopje om hem te bellen.

‘Hé, ik ben het, Jack. Ik kan niet opnemen want ik heb het druk. Laat een bericht achter. Hoi.’

‘Hallo, met Rosie. Ik zit aan ons tafeltje en je warme choco is koud geworden. Alle slagroom is ingezakt. Dus schiet op. Dag.’

Daarna bel ik hem nog eens, gewoon om zijn stem te horen. Ik wou dat het zijn echte stem was.

‘Hier is je groene thee, Rose. Voorzichtig, het is erg heet.’

‘Weet ik, dankje.’

‘Hé meis, je tong hangt weer uit je mond. Weet je nog wat we hebben gezegd? Daardoor gaan mensen misschien staren.’

‘Ik zag niet dat ik hem uitstak.’

‘Geeft niks. Heb je Jack te pakken gekregen?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Volgens mij is hij bij Emma Golding. Bij drama zei hij dat hij van haar houdt.’

‘Daar hebben we het over gehad, Rose. Jack houdt NIET van Emma, ze speelden het alleen in een toneelstuk.’

‘Hij zei “ik hou van je” tegen haar.’

‘Ze deden maar alsof. Het was niet echt, oké?’

‘Oké… Maar hij zei twee keer dat hij van Emma houdt.’

‘Jack houdt van jou, hij wil helemaal niet bij iemand anders zijn.’

‘Maar waar is hij dan?’

Jess kijkt op haar horloge. ‘Hij is inderdaad laat, zelfs voor Jacks doen. Hopelijk heeft hij niks stoms gedaan.’

‘Hoebedoelje?’

‘Nou, Jack is de laatste tijd wel aan het kloten.’

Ik wil liever even niet naar Jess kijken. Wat ze over Jack zegt, klopt echt niet.

‘Ik wilde je niet overstuur maken, Rose. Jack is geweldig, ik mag hem ontzettend graag, dat geldt voor ons allemaal, maar soms kan hij nogal… uit de bocht vliegen.’

Ik kijk weg van Jess.

‘Rose, kijk me aan. Ik zeg dat niet om gemeen te doen. Toen jij Jack net kende, was hij veel relaxter…’

‘Dat komt door mij.’

‘Ja, dat snap ik, en het is geweldig. Sinds hij jou kent, weet hij zijn woede een stuk beter te beheersen, maar na het overlijden van zijn oma is het weer erger geworden.’

‘Jack huilde de hele tijd toen zijn oma doodging. Hij hield het allermeest van zijn oma, na zijn moeder.’

‘En ik denk dat zij ook heel veel van Jack hield, daarom vindt hij het zo moeilijk. Maar veel mensen snappen niet waarom Jack steeds kwaad is. Jij en jouw vrienden in jullie deel van de school misschien wel, maar lang niet iedereen in de rest van de school. Zij weten alleen dat hij schreeuwt en scheldt en om zich heen slaat.’

‘Jacks hoofd is niet helemaal goed, van toen hij geboren werd.’

‘Dat weet ik, Rose, en dat is heel jammer, maar mensen kunnen aan de buitenkant niet zien dat er iets mis is in zijn hoofd. Ze zien alleen de aardige buitenkant van Jack, dus snappen ze niets van al dat vechten. Sommige leerlingen zijn bang voor hem. De moeder van Nadia Johnson heeft over hem geklaagd.’

‘Opmijwordthijnooitboos.’ Ik schuif mijn stoel naar achteren. ‘Ik ga hem buiten zoeken.’

Jess zucht. ‘Ik let wel even op je spullen.’

Op straat is het al avond, omdat het winter is. Jack komt altijd vlak voordat het donker wordt.

De koude lucht kriebelprikt tegen mijn gezicht. Ik trek mijn trui omhoog, over mijn neus, maar zo wordt mijn buik ijskoud. Ik doe de trui weer goed en sla mijn armen om me heen. Ik zie Jack nergens. Ik voel me niet goed vanbinnen. Ik kijk hoe laat het is. Het is al langer dan een uur. Jack is nooit zo laat zonder iets tegen me te zeggen.

De bus rijdt langs en Toby Varley bonkt op het raampje. Hij zwaait met zijn armen en wijst de heuvel op. Ik weet niet waar dat op slaat, maar hij doet altijd raar. Hij zou bij Pathways moeten zitten, voor als je HEEL veel hulp nodig hebt.

Ik ga weer naar binnen waar het warm is en pak mijn jas. ‘Ik ga Jack zoeken. Er is iets niet goed.’

‘Er is vast niks aan de hand. Je komt hem waarschijnlijk tegen als je de heuvel op loopt. Drink je je thee niet op? Zelfs als het café in brand zou staan, dronk jij je thee nog op.’

‘Oneevergeten! Jack zat in mijn hoofd.’ Ik drink mijn kop thee helemaal leeg. ‘Op. DagJess.’

‘Tot gauw, Rose. Pas goed op jezelf.’

Ik pak mijn tas en loop het café uit, naar school. Ik kijk over mijn schouder naar het gezellige licht dat door het raam naar buiten schijnt. Jess lacht in haar telefoon.

Omdat ik niet snel genoeg naar Jack toe kan lopen glijden mijn voeten steeds weer weg over de sneeuw.

Alle leerlingen gaan nu de andere kant op dan ik. Jacks gezicht komt niet samen met hen de heuvel af. Hij is weg.

Ik zie de school boven op de heuvel. Het gebouw is net zo groot als mijn hand. Ik stap nog harder de heuvel op. Als de school eindelijk groter is dan ik doen mijn benen pijn.

Terwijl ik door het park ren, zie ik een politieauto. Het licht draait rond op het dak en maakt de sneeuw blauw.

In school zijn de gangen leeg. Mijn schoenen piepen op de vloer. Ik loop op mijn tenen om ze stil te maken. Opeens zwaaien de klapdeuren aan het eind open. Ik schrik ervan. Een politiemevrouw rent erdoor. Ze stopt om naar adem te happen en vraagt: ‘Heb je een jongen in een grijze hoodie langs zien komen?’

Ik schud mijn hoofd. Ze draait zich om en loopt weer door de klapdeuren. Mijn hart racet in mijn borst. Jack heeft een grijze hoodie.

Mijn benen weten niet goed welke kant ze op moeten lopen, dus stuur ik ze naar het tekenlokaal. Dat is Jacks liefste plek. Toen hij klein was, zei zijn moeder tegen hem dat hij alle vechtende boze monsters in zijn hoofd moest schilderen. Om ze eruit te krijgen. Daarna ging hij altijd schilderen. Hij is een supergoeie kunstenaar. Dat zegt iedereen.

Ik ben ongerust als ik de trap op loop. Als hij er maar is…

Ik doe de deur van het tekenlokaal open en zet mijn speciale glimlach voor Jack op.

De klas is leeg.

Ik wilde zo graag dat hij er was. Ik probeer rustig te blijven. Mijn hoofd is te vol om alles te snappen.

Ik kijk weer op mijn telefoon. Nog steeds niks. Misschien is Jack naar huis gegaan in plaats van naar mij? Daar wil ik niet aan denken. En ook niet aan de politiemevrouw.

Licht van de straatlantaarns schijnt in de klas. Daardoor zijn er op de muur allemaal schaduwen. Ik ril. Er tikt iets op het raam, en van schrik laat ik mijn telefoon los. Hij klettert op de grond. Ik sta heel stil en luister of er iemand komt.

Ik hoor iets ademen in het donker. Alle haartjes op mijn arm gaan rechtop staan. Opeens zie ik de deur van de verfkast vanzelf opengaan. Mijn mond valt open, maar er komt geen geluid uit. In de kier zie ik een oog, dat me recht aankijkt. Ik gil. Iemand springt uit de kast en pakt me beet. Een hand houdt mijn mond stil.

‘Niet gillen, Rosie,’ schreeuw-fluistert een stem in mijn oor. ‘Ik ben het, Jack.’ Hij haalt zijn hand van mijn mond en ik duw hem weg.

‘Watdoeje? Jelietmeschrikken!’

‘Stil!’ Jack legt zijn vinger op mijn lippen. ‘Geen geluid maken.’

Jacks gezicht is wit en bang, maar bij mij bubbelt er vanzelf een grote boze bel naar buiten. ‘Waarom verstop je je hier? Ik wachtte heel lang, maar jij kwam niet. Toen werd ik ongerust.’

Jack pakt mijn hand, trekt me in de kast en doet de deur dicht. Hier ruikt het naar natte verf. Ik kan Jack niet zo goed zien, maar ik voel dat zijn lichaam rilt, tegen mij aan.

‘Watiser?’ fluister ik in de stoffige kast.

‘Ik heb het verkloot, Rosie.’

‘Dat woord moet je niet zeggen! Wat is er gebeurd?’

Het donker gaat langzaam weg en mijn ogen zien de ogen van Jack, die me aankijken. Hij kreunt en laat zijn hoofd in zijn handen zakken. ‘Ik heb alles verpest.’

‘Niet zo overdreven doen. Je maakt me bang. Jess zei dat op school veel mensen bang voor je zijn geworden. En dat een moeder heeft geklaagd.’

Jack pakt mijn gezicht en zegt: ‘Ik kon er niets aan doen. Ik ging over de rooie bij ICT. Die lul, Davidson, zat me de hele tijd op te fokken. De klootzak!’

‘Hou op! Ik hou niet van lelijke woorden. Wathebjegedaan?’ Jack wil me niet aankijken, dus draai ik zijn gezicht naar me toe. ‘Zeg het.’

‘Ik heb een computer stukgegooid. Ik kon me niet inhouden, Rosie. En toen… toen, shit!’

‘Wat?’

‘Toen smeet ik een stoel naar het raam.’

‘Jack, dat is foutfoutfout.’

‘Er vloog een stukje glas in mevrouw Fosters oog. O help, Rosie, er was overal bloed. Ik wou haar geen pijn doen. Ik zou nooit iemand pijn doen, dat weet je toch?’

‘Ja… maar je hebt het toch gedaan.’

Jack staart naar de vloer. ‘De politie kwam. Het was vreselijk. Ze stelden wel honderd vragen. Meneer Dean schreeuwde tegen me. En toen mevrouw Foster daarna op de brancard langs hem kwam, pakte ze hem vast en zei tegen hem dat ik het niet expres had gedaan en dat ze geen aangifte zal doen en zo, maar…’ Jack haalt beverig adem.

‘Wat betekent dat?’

‘Aangifte doen?’

Ik knik.

‘Dat ze me niet naar de gevangenis sturen…’

‘Neeneenee! Niet de gevangenis!’

‘Nee, het is oké, niet de gevangenis. Maar Rosie, weet je nog dat ik tegen de handenarbeidtafel trapte en dat die toen omviel?’

‘Ja. Je maakte Sams kunstwerk kapot.’

‘En dat ze zeiden dat ik misschien ergens anders heen moest om te leren met mijn woede om te gaan? Wat als ze me nu wegsturen?’

Ik begin te huilen. ‘Ze kunnen je niet wegsturen. Wat moeten we dan doen? We hebben ons nodig. Ik stop jouw boos, Jack. En jij maakt mij sterk. Jij maakt mij Rosie.’

‘En jij maakt van mij een goede Jack. Als jij bij me bent, Rosie, verdwijnt al het donker en wordt mijn hoofd rustig; zelfs meer nog dan bij het schilderen. Jij haalt het zwart uit mijn hoofd en verandert het in kleuren.’

Ik raak voorzichtig zijn hoofd aan, op de plek waarvan hij heeft verteld dat het daar misging. Hij legt zijn hand over mijn hand heen en geeft een kus op mijn pols. Hij kijkt met bange ogen naar me. ‘Ik ben zo stom! We kunnen niet zonder elkaar, daarom ben ik weggerend voor de politie zodat ze me niet kunnen meenemen. Ik heb je nodig, Rosie. Ik moet een plek vinden om me te verstoppen zodat we samen kunnen zijn.’

Jack slaat zijn armen om me heen. Ik duw mijn gezicht tegen zijn borst en snuif Jacks geur op. Axe en zweet en citroenshampoo. Hij aait over mijn haar en fluistert telkens weer: ‘Rosie, Rosie, Rosie.’

Ik wil niet meer uit de kast komen. Ze mogen mijn Jack niet meenemen. Ik kus hem op zijn ogen en zijn lippen en het zachte plekje onder zijn oor. Hij trilt als ik hem aanraak.

‘Ik hou van je, Rosie Tremayne,’ zegt Jack zacht.

Ik wil net antwoord geven, maar dan zwaait de deur open en schijnt er een zaklamp in ons gezicht. Ik zie alleen maar wit in mijn ogen. Ik gil en Jack trekt me helemaal achter in de kast bij hem. Ik duw mijn gezicht tegen zijn borst en sla mijn armen om hem heen zodat ik hem niet meer kan laten gaan.

‘Kom op, jongens,’ zegt een bozige stem. ‘Jack, we hebben overal naar je gezocht. Je bewijst jezelf geen dienst door weg te lopen.’ Een politieman met een grote frons op zijn gezicht kijkt in de kast.

Een politiemevrouw naast hem schudt haar hoofd. Ze stapt de kast in en pakt mijn arm.

‘Laat ons met rust! Blijf van mijn vriendin af!’

‘Toe, laat hem maar los, lieverd.’ De politiemevrouw probeert mijn armen van Jack af te trekken.

Hij slaat haar pet van haar hoofd, zodat die de kast uit vliegt.

‘Jack, niet doen! Rustig nou.’ Ik probeer Jack tegen te houden zodat hij niet nog iets doet, maar de politiemevrouw trekt me uit de kast.

‘Laat hem maar los, dat is beter zo.’

De deuren van het tekenlokaal zwaaien open. Meneer Dean, de rector, komt binnen. Hij hijgt heel erg. ‘Hebben jullie… hem gevonden? Wat… doe jij hier… Rosie?’

‘Ze halen mijn Jack weg. Laat ze mijn Jack niet weghalen, meneer Dean.’

‘Ze moeten wel… Rosie. Waar is hij… agent?’

De politiemevrouw knikt naar de verfkast. De politieman sleept Jack het tekenlokaal in. Jack probeert op de grond te gaan zitten, maar dat mag niet van de politieman.

‘Beheers je, Jack,’ brult meneer Dean. ‘Zo maak je dit tien keer erger.’

De politieman zet Jack overeind. ‘Kom, we gaan naar de auto. Je moeder wacht thuis op je.’

Jack probeert bij mij te komen, maar de politieman houdt hem stevig vast aan zijn arm.

‘Rosie! Ik kom terug om je te halen. Wacht op me op onze speciale plek!’ Hij zwaait met zijn vuist naar de politieman, maar die grijpt zijn hand en trekt Jacks arm achter zijn rug.

‘Genoeg! Als het moet, sla ik je in de boeien, hoor je?’

Jack stopt met vechten en wordt helemaal verdrietig. De politieman neemt hem mee het lokaal uit. Jack kijkt achterom naar mij en fluistert: ‘Het spijt me.’

Ik ruk mezelf los en ren achter Jack aan. Meneer Dean schreeuwt mijn naam. Ik grijp Jack beet en hou hem zo stevig vast als ik kan. De politieman loopt gewoon door met Jack, zodat ik mee moet rennen. ‘Neemhemnietmee! Neemhemalsjeblieftnietmee!’

Ik struikel en laat Jack los. De politiemevrouw vangt me op.

‘JACK! JAAAAACK!’

De deuren slaan dicht.

Hij is weg.

Hoofdstuk 2

10 december

‘Ik heb geen zin in praten, mam.’

Ze strijkt met haar vinger langs mijn voorhoofd. ‘Dat kan, schat, maar misschien voel je je beter als je het wel doet.’

Ik draai mijn gezicht naar de muur. ‘Ik heb al acht dagen niks van Jack gehoord.’

Mam zucht. ‘Hij heeft veel aan zijn hoofd, Rose.’

‘Hij kan toch appen of bellen. Hijhoudtnietmeervanme.’

‘Misschien kun je Jack beter even vergeten en hem tijd geven om alles op een rijtje te krijgen.’

‘Ik ga Jack nooit vergeten. Jack maakte me niet meer eenzaam.’ Ik trek het dekbed over mijn gezicht. Als ik er weer bovenuit kijk, is mam weg. Ze is in de war. Ik praat altijd met haar, maar nu kan ik dat niet omdat ze niks van Jack snapt. Niemand snapt hem.

Jack. Waar ben je? Waarom heb je me niet gebeld? Wat heb ik fout gedaan?

Ik haal mijn telefoon onder mijn kussen vandaan en stuur Jack nog een berichtje.

Hou je niemeer vamme? Rosie :((((( xxx

Dat is berichtje tweeëntachtig dat ik hem heb gestuurd. Niet één bericht terug.

Ik ben vroeg naar bed gegaan, tien minuten over zeven uur. Zodat ik kan bedenken wat ik moet doen. Het werkt niet. Ik gooi het dekbed van me af en loop naar het raam om naar buiten te kijken. Een sinaasappelschijfje maan speelt verstoppertje met de wolken. Ik hou de maan tussen mijn vingers. Ik vraag me af of Jack hem ook kan zien.

Mijn sombere hoofd wordt maar niet beter. Ik word juist steeds verdrietiger. Ik doe mijn ogen dicht en denk aan een blij moment met Jack. Maar ik zie alleen zijn bange gezicht terwijl de politieman hem de deur van school uit sleept.

Ik pak de foto die op mijn nachtkastje staat, waarop Jack en ik dansen. De hele dans lang lachte hij naar me. Ik ga op de grond zitten met mijn rug tegen de verwarming en zet de foto op mijn schoot. Achter mijzelf op de foto zie ik nog net mijn beste vriendin, Lou. In haar nieuwe elektrische rolstoel. Met de rode wielen met zilveren sterren erop. We zijn beste vriendinnen sinds we samen op school zitten. Ze kan niet zelf praten of lopen. Alleen bewegen haar armen en benen soms helemaal vanzelf. Ze had een keer per ongeluk Toby Varley op zijn neus geslagen. Het bloedde. Ik pas op haar en zij past op mij. Ze is heel slim.

Met mijn vinger volg ik de omtrek van foto-Jack. Daardoor komt de herinnering terug. Aan de keer dat Jack me voor het eerst een zoen gaf. Dat was zeven maanden, één week en drie dagen geleden. Ik was naar de Monday Night Club. Dat is een disco alleen voor mensen die speciaal zijn. In het jongerencentrum.

Ik zie Jack Darcy over het parkeerterrein skaten. Hij doet een hardflip op zijn skateboard om mevrouw Deans auto heen. Daarna doet hij een of ander draaiding op de maat van de discomuziek die door de deur naar buiten stroomt. Hij is een uitslover. Hij stopt bij Jamie en Sandra, die onder de kastanjeboom staan te zoenen. Jack klapt tegen Jamies hand en geeft Sandra een kus op haar wang. Ik vind het niet leuk dat hij haar kust… maar ik weet niet waarom.

‘Waar kijk jij naar, Rose?’ Elaine, onze begeleider, duwt haar neus tegen het glas en tuurt naar buiten. ‘Voor hem kun je beter uitkijken, Rose. Hij breekt je hart nog. Ts! Wanneer zijn die twee de deur uit geglipt? Ik kan me ook geen seconde omdraaien. Jullie weten heus wel dat jullie niet naar buiten mogen.’ Mopperend loopt ze weg.

Jack draait rondjes op zijn skateboard en ziet dat ik naar hem kijk. Terwijl hij langs het raam naar de deur sjeest, blaast hij me een kusje toe. Ik stap bij het raam vandaan, maar val bijna over Lou in haar rolstoel. Haar iPad-stem roept: ‘KIJK UIT!’

Terwijl ik weer rechtop ga staan, vliegt de deur open. Jack Darcy suist langs de rand van de dansvloer en doet daarna midden in de zaal een ollie.

‘UITSLOVER,’ zegt Lou hardop.

Angus Jones fluit hard op zijn vingers. Iedereen klapt en juicht. Jack steekt zijn skateboard in de lucht en maakt een buiging. Toby Varley probeert net als Angus op zijn vingers te fluiten, maar het klinkt als een scheet. Iedereen moet erom lachen. Jack knipoogt naar me, maar ik draai me om en help Lou met haar drinken.

‘JE BENT KNALROOD,’ zegt Lou. Ik kijk haar boos aan, maar ze steekt haar tong naar me uit en duwt met haar vinger op het toetsenbord. ‘JE BENT OP JACK.’

‘Is dat zo?’ zegt een stem achter me.

Ik draai me om en daar staat Jack. Hij kijkt me met zijn hemelsblauwe ogen aan. Zijn donkerbruine haar valt telkens voor zijn ene oog.

Ik voel me helemaal wiebelig en mijn woorden zijn opeens weg.

‘Dansen?’ Hij glimlacht en ik krijg fijne bibbers. Daarna pakt hij mijn hand. En ik wil dat hij hem nooit meer loslaat.

‘HUP, ROSE!’ Lou juicht en zwaait met haar armen.

Jack lacht en neemt me mee de dansvloer op.

Na een tijdje komt er een langzaam nummer. Jack trekt me dicht tegen zich aan. Ik kijk omhoog, in zijn ogen, en hij buigt zijn hoofd omlaag om me te zoenen…

‘Laat me nou gewoon ’ns een keer met rust!’

Bens geschreeuw schiet mijn blije hoofd in en duwt de fijne gedachte weg. Hij smijt zijn deur zo hard dicht dat ik het in mijn voeten voel trillen. Ik ging net bijna Jack een kus geven. Ik probeer het plaatje weer terug in mijn hoofd te krijgen. Dat lukt niet. Mijn broertje heeft het verpest. Kleine broertjes kunnen heel stom zijn. Alleen is hij niet klein, hij is juist groot voor iemand van vijftien.

Ik loop naar de badkamer om wat te drinken. Beneden praten mam en pap met harde fluisterstemmen. Ik leun over het traphek om ze te kunnen verstaan. Het gaat over mij.

‘Het is niet eerlijk, Mike. Dit kun je haar niet aandoen. Wat is er mis mee om haar de kaarten te geven die Jack heeft geschreven?’

Kaarten? Kaarten die Jack heeft geschreven? Ik snap niet waar mam het over heeft.

‘Niet zo hard, Sarah. Wat er mis mee is? Dat lijkt me logisch. Ze is op dit moment echt beter af zonder Jack. Als je haar die kaarten geeft, denkt ze dat ze hem weer zal zien.’

‘Haar hart is gebroken. Je kunt op zijn minst zorgen dat ze niet langer denkt dat hij niet meer van haar houdt.’

‘Mooi, ik hoop juist dat ze dat denkt, dan is ze er misschien sneller overheen. En kijk me niet zo aan, Sarah. Stel dat Jack haar pijn doet?’

Ik wil schreeuwen dat Jack mij nooit pijn zou doen. Echt niet. Ik hoor dat mam met haar nagels op tafel tikt. Dat doet ze als ze overstuur is.

‘Ik ben niet dom, ik zie het risico heus wel, en natuurlijk vind ik het ook het beste als ze elkaar vergeten, maar hij is niet alleen maar slecht, Mike. Rose en hij zijn al zeven maanden samen, dus als hij zo’n risico is, waarom heb je dan niet eerder iets gezegd?’

Mams woorden raken in de knoop in mijn hoofd. Het zijn er te veel om ze allemaal te snappen. Maar ik snap wel dat mam wil dat ik Jack vergeet. Ik sla mijn armen om me heen waar de woorden pijn doen.

Paps praten wordt meer schreeuwen. Ik probeer bij te houden wat ze zeggen.

‘… niemand wou naar me luisteren, zoals altijd. Voor wie kies jij eigenlijk partij?’

‘Voor niemand, voor iedereen… O, ik weet het niet, daar gaat het helemaal niet om. Ik vind gewoon dat we haar die kaarten moeten geven.’

‘Nooit van m’n leven!’

‘Ssst! Niet zo schreeuwen.’

Ik hoor niks meer omdat iemand de keukendeur dichtdoet en Ben keihard Li-tur-dzjie opzet in zijn slaapkamer.

Mijn voeten zijn vastgeplakt aan het tapijt. Mijn rug glijdt waar ik sta langs de muur omlaag totdat mijn billen op de vloer zitten. Ik denk aan wat ze zeiden. Jack heeft kaarten aan mij gestuurd. Waarom zou Jack kaarten sturen? Waarom heeft hij niet gebeld? Of geappt? Kaarten… Pap heeft kaarten van Jack. Míjn kaarten.

Jack houdt nog van me.

Mam wil niet dat ik nog van Jack hou.

Pap heeft een hekel aan Jack.

Ik denk dat pap mijn kaarten van Jack heeft gepakt.

Pap heeft mijn kaarten van Jack gestolen.

Ik moet ze vinden.

Ik loop terug naar mijn slaapkamer en wacht daar. Ik ga in een bolletje op mijn bed liggen. Ik voel dat er tranen over mijn wangen stromen. Ik heb een waterval op mijn gezicht. Ik voel me te naar om het nat weg te vegen, zelfs al kriebelt het. Ik kruip onder mijn dekbed om zonder geluid te kunnen huilen.

De wijzers zeggen dat het een half uur voor één is. Op die tijd had ik mijn wekker gezet. Ik had hem onder mijn kussen gestopt zodat alleen ik wakker werd. Pap en mam liggen in bed, want ik hoor pap snurken. Ik kan nu opstaan en in zijn kantoorkamer zoeken.

Het is heel donker, dus moet ik met mijn hand aan de muur voelen om de weg te vinden. Ik voel iets wat op een spin lijkt en gil bijna. Snel bijt ik op mijn kamerjas om het geluid te stoppen.

De planken van de vloer kraken. Ik probeer er niet te hard op te stappen. Ik weet zeker dat ik iemand wakker maak voordat ik beneden ben. Mijn hart buldert in mijn borst.

Het duurt eeuwen voor ik bij paps kantoor ben. Daar heeft hij vast de kaarten van Jack verstopt. Dat weet ik, want wij mogen nooit op zijn kamer komen. Nog maar een paar stappen en dan ben ik er. Ik weet dat ik halverwege de trap ben, want mijn voet blijft haken op de plek waar onze hond, Winniebago, het tapijt stuk heeft gebeten. Ik ben beneden. Zachtjes sluip ik langs de keuken zodat ze niet aan de deur gaat krabben. Daarna ren ik op mijn tenen naar het kantoor.

De deur van het kantoor is dicht. Ik duw de deurkruk omlaag, maar er gebeurt niks. Ik probeer het nog eens en duw zachtjes met mijn schouder. De deur zwaait open en ik val door het gat. Ik blijf liggen waar ik op het kleed ben gevallen. Ik durf niet te bewegen. Pas na een hele tijd kom ik overeind. Ik duw de deur muisjeszacht dicht en doe het licht aan. En wacht tot er niemand komt.

Het is een troep in de kamer. Overal liggen paps papieren op stapels. Zijn laptop zoemt op de tafel… Daarin kan ik Jack nooit vinden. Ik weet niet hoe ik daarin moet zoeken. Ik pak een mapje op en kijk onder een tijdschrift. Ze kunnen overal zijn. Ik word somber, maar ben streng tegen mezelf. Ik moet mijn schouders eronder zetten en sterk zijn.

Ik trek laatjes open. Eentje gaat te snel, waardoor hij kiept. Er vallen allemaal pennen en paperclips uit. Ik weet zeker dat mam nu wakker wordt. Ze kan een speld horen vallen.

Er gaat een deur open en ik hoor voetstappen op het plafond. Ze stoppen. Ik hou mijn adem in totdat mijn longen bijna knappen. Pap glimlacht op een vakantie-in-Frankrijkfoto, boven op zijn bureau. Ik leg de foto plat neer, zodat ik zijn gezicht niet kan zien.

Op de vloer heeft pap een toren gestapeld van een paar dozen. Ik ruk de deksels eraf en gooi alles wat ik niet zoek opzij. Het kan me niks schelen. Dan herinner ik me dat ik niet wil dat hij weet dat ik hier was. Ik leg alles terug.

Het duurt allemaal te lang.

In een doos in het midden vind ik een kaart met mijn naam erop. En daarna nog meer kaarten, allemaal met Lievs Jack en heel veel tekeningen van Jack op de voor- en achterkant. Ik heb ze gevonden. Ik knuffel ze.

Ik ga op het kleed zitten en leg de kaarten voor me neer. Een, twee, drie, vier, vijf, zes. Zes kaarten. Jack heeft er bijna elke dag een geschreven.

Om de beurt pak ik de kaarten op. Eerst kijk ik naar zijn tekeningen op de voorkant. Hij heeft de kaarten speciaal voor mij getekend. Zodat ik de plaatjes kan lezen. Om te helpen met de schrijfwoorden. Dat doet hij altijd om me te helpen met moeilijk huiswerk en zo.

Ik zie zijn getekende hoofd met monsters die eruit springen. Jack schildert de monsters in zijn hoofd om al het boos eruit te gooien. Op één kaart staat een vliegje dat om het hoekje zoemt. Ik weet niet waarom dat erop staat. Dan zie ik een plaatje van Jack die huilt. Daar word ik nog verdrietiger van dan ik al ben.

Ik lees de woorden naast de plaatjes. Ik kan niet snel lezen, maar op elke kaart staat hoeveel Jack van me houdt.

Ik hep je nodeg Rosie. Ik hou van je.

Daardoor gaat de zon schijnen in mijn hoofd. En opeens zie ik waarom hij me niet heeft geappt of gebeld. Op één kaart staat een plaatje van zijn telefoon die ontploft.

Ik denk aan Jack in de sneeuw. Zijn zeer is mijn zeer. Diep vanbinnen. Ik veeg mijn ogen droog met een papieren zakdoekje. Daarna lees ik hoe eenzaam hij is.

War ben je? Warom sgrijf je niet? Ik kan geen dag mir sonder jouw.

En dan lees ik iets wat mijn hart in stukjes breekt.

Hou je nie mir vamme?

Ik huil om Jack en ik huil om mij. Ik verstop mijn gezicht in mijn kamerjas zodat niemand me kan horen. Ik huil helemaal leeg, zodat ik weer sterk kan worden.

Daarna veeg ik mijn neus af aan mijn mouw en leg de kaarten op volgorde. Eén, twee keer heeft Jack geschreven waar hij in Brighton woont.

Manor House Farm, Woods Lane, Hassocks. Brighton, BN6 7QL

Dat hep ik gekoopjird van een folder op ut tafetje in de gang. Het is ut witte huis met de seegroene luikke. Net as jouw oge :)

Ik raap alle kaarten op en stop ze in de zak van mijn pyjama.

Ik ben pijn-boos op pap. Hij probeerde mij en Jack uit te gummen.

Ik ben verdrietig-boos op iedereen.

In mijn hoofd maak ik een plan.

Ik ga Jack zoeken.

Ik kan het.

Ik ben Rose.

Hoofdstuk 3

11 en 12 december

Het is een half uur voor zeven ’s avonds. Mijn paarse tas is ingepakt en klaar. Kleren. Ondergoed en sokken. Make-up. Geld. Mijn kaarten van Jack zitten in het geheime vakje binnenin, goed verstopt achter de rits. Ik vind het fijn dat Jack veilig is. En het mooiste is mijn kleine blauwe speld van een vlinder. Die heb ik op mijn jas geprikt. Naar school doe ik die nooit op, want ik wil hem niet kwijtraken. Ik kreeg hem van Jack toen we in de vlindertuin van de dierentuin van Chester een hemelsblauwe vlinder zagen. Hij landde op mijn hoofd en vloog daarna naar Jacks neus. Mijn oma lachte en zei dat de vlinder op ons paste. Dat vonden we leuk.

Ik schuif de tas onder mijn bed. Ik wil niet dat iemand hem ziet.

Ik hoor de deur slaan. Mam is thuis uit haar werk. Ze zorgt voor jonge meisjes met wie het niet goed gaat en die hulp nodig hebben. Meestal zit ik om tien over zes uur in de keuken om haar een knuffel te geven als ze binnenkomt. Want soms wordt ze verdrietig van haar werk. Vanavond wil ik haar niet knuffelen. En vanochtend toen ze wegging, wilde ik haar ook geen kus geven. Ik was moe en dwars. Mijn buik deed pijn omdat ik verdrietig-boos was op haar en op pap… En ik moet tegen haar liegen. Liegen is verkeerd.

‘Rose? Ben je daar? Ik heb warme kip gehaald.’

Ik haal diep adem en roep naar beneden: ‘Okémam, komeraan!’ Ik weet dat ik moet proberen gewone Rose te zijn. Want ik wil niet dat pap of mam of Ben merkt dat ik iets van plan ben. Dat heb ik helemaal zelf bedacht.

‘Zeg alsjeblieft tegen Ben dat hij ook beneden komt. En zorg dat hij zijn handen wast.’

‘Jahoor.’

Voor ik naar beneden ga, kijk ik nog een keer of mijn paarse tas goed onder mijn bed is weggestopt. Ik klop op Bens deur, maar er gebeurt niks. Hij heeft vast muziek op zijn oren. Ik ga gewoon naar binnen. Hij staat met zijn gezicht bijna tegen de spiegel en tuurt naar zijn neus.

‘Nooit gehoord van kloppen voordat je ergens naar binnen gaat?’ moppert Ben. Zijn neus is helemaal rood.

‘Ik had geklopt.’

‘Klop dan harder.’

Beneden bij de trap brult mam: ‘Komen jullie nog?’

Ben kijkt me grijnzend aan en rent daarna naar de deur. Als hij ziet dat ik hem niet achterna kom, blijft hij staan. ‘Wat is er? Kom op nou, ik sterf van de honger! Rennen!’

Duwend en trekkend racen we tegelijk de trap af.

Mam wordt er boos van. ‘Jongens, lieve hemel, worden jullie nou nooit eens te groot voor dat stomme spelletje?’ Ze zucht wanneer we in de deuropening blijven steken omdat we alle twee als eerste naar binnen willen. ‘Waar bleven jullie zo lang?’

‘Ben kneep een pukkel uit.’

‘Kop dicht, Rose.’

‘Dat deed je toch?’

‘Rose, dek jij alsjeblieft de tafel, en Ben, schenk jij iets te drinken in? Pap kan elk moment thuis zijn. O, als je het over de duvel hebt… Daar zal je hem hebben.’

‘Je hebt gelijk, mam. Pap is een duivel. Met grote rode hoorns!’

Mam kijkt me verbaasd aan, want ik ben nooit mopperig zoals Ben. Pap waait door de achterdeur naar binnen en zwiert mam in het rond. Mam giechelt ervan en zegt dat hij moet stoppen. Ik wil ook dat hij stopt. Ik wil dat hij weer naar zijn werk gaat. Omdat ik niet blij ben, hou ik niet van hem.

Ben schudt zijn hoofd en doet zijn wenkbrauwen omhoog. Pap loopt naar hem toe en maakt zijn haar door de war. Daarvan wordt Ben heel boos. Hij is er uren mee bezig om het over één oog te laten vallen. Net als dat van Jack. Jacks haar doet dat helemaal vanzelf.

Pap wil me een kus op mijn haar geven. ‘Geen knuffel voor je ouwe vader vanavond?’ Hij probeert zijn armen om me heen te slaan, maar ik glip weg. Hij klapt in zijn handen en glimlacht, maar hij kijkt niet blij. ‘Zo, wat eten we, Sarah?’

Mijn telefoon trilt in mijn zak. Ik haal hem er snel uit. Ik hoop dat het Jack is.

Hoe is t? Al bericht van Jack?

Lou. Ik slik een brok in mijn keel weg. Ze huilde toen ik tegen haar zei dat Jack weg was. En van iedereen op school kreeg ik een dikke groepsknuffel. Meneer Dean zei dat we ermee moesten stoppen omdat we de hele gang blokkeerden. Lou zei dat zij mijn pijn ook vanbinnen voelde. En ze wilde me weer blij maken. Maar ik word alleen blij als Jack terug is. Gisteren stuurde Lou me om vijf uur in de middag een mail, met heel veel foto’s van ons allemaal samen. Op een foto waarop zij en ik knuffelen had ze een praatballon bij haar mond gemaakt. Er stond in: IK HOU VAN JOU. Je bent de allerbeste vriendin.

Ik wil iets antwoorden op haar berichtje, maar ik ben nu te on-ge-luk-kig.

‘Stop die telefoon weg, Ben.’ Mam wijst naar mijn broer.

‘Rose zit ook op die van haar. Waarom zeur je alleen over mij?’

‘Niet zo brutaal tegen je moeder,’ zegt pap tegen Ben.

‘Jezus, pap! Waarom zitten jullie me voortdurend op de nek?’

Ik kijk naar Ben en zucht. ‘Er zit niemand op je nek.’

Pap en mam beginnen te grinniken en zelfs Ben schiet in de lach. Ik zucht nog dieper.

‘Laten we maar gaan eten voordat alles koud wordt.’ Mam zegt het met haar opgeruimde stem. Ze zwaait met haar hand naar de tafel. ‘Vooruit, eten!’

Ik schuif met de erwtjes op mijn bord. Eentje valt eraf en rolt over tafel. Ben wil hem met zijn vinger wegknippen, maar mam kijkt naar hem met boze wenkbrauwen. Bij mams boze wenkbrauwen doe je meteen wat ze zegt. Pap zit over zijn werk te vertellen. Hij maakt advertenties voor tv en voor de radio. En in tijdschriften. Als hij een nieuw idee heeft, wordt hij helemaal opgewonden. Dan zwaait hij met zijn armen in het rond. Hij gooit bijna zijn glas wijn om. Mam heeft rode wangen en zit druk te kletsen. Ik kijk naar ze. Ik kan niet praten. Ik kan niet eten. In mijn buik zit een dikke knoop. Ik moet morgen spijbelen van school. Ik moet Jack vinden en bij hem zijn. Ik weet niet of ik het wel kan. Ik weet niet of ik uit mijn huis weg kan. Uit mijn Henley-on-Thames. Kan ik helemaal zelf naar Brighton? Pap en mam zeggen dat ik alles kan doen wat ik wil. Ik kan zelf-stan-dig zijn, maar zelfs dat stomme woord is te moeilijk om uit te spreken.

Vanbinnen heb ik een heel gesprek met mezelf. Je loopt op zaterdag helemaal zelf naar Waitrose, Rose. Om te gaan werken. Je pakt helemaal zelf de tassen in van de mensen die boodschappen doen. En je zet de spullen in de rekken. Erin heeft een begeleider van Henley College nodig. Jij gaat met bus drie naar Henley College als mam je niet kan brengen. Je gaat elke dag helemaal zelf naar Jims café. Bijna elke dag. Je gaat met je vrienden naar het park bij de rivier als het lekker weer is. En je gaat heel vaak wandelen met Jack; en je gaat helemaal zelf met Jack naar de bioscoop… Dat is allemaal in Henley-on-Thames, maar je bent ook een keer met Jack naar Reading geweest. Dat was niet heel fijn. Maar weet je nog, Jacks moeder nam jou en Jack een keer mee naar Brighton. En ze liet jullie twee heel vaak een tijdje alleen. EN oma zei tegen je dat je de meeste dingen zelf kunt. En zij kan het weten want je bent heel vaak bij haar. Weet je nog dat ze met je naar Londen ging en dat je zonder haar in de Topshop mocht kijken… Zie je wel, Rose, je bent heel zelf-stan-dig.

‘Hallo hallo, is er iemand thuis? Rose? Hé daar? Je was mijlenver weg. Waar zat jij opeens?’

‘Ik zit aan tafel te eten.’

Mam kijkt me aan met een glimlach, maar die zit niet in haar ogen. Haar ogen zitten in de put. ‘Je hebt bijna niets gegeten. En dit vind je juist zo lekker.’

‘Hé, pas maar op dat je kin straks niet op je bord valt!’ Pap plaagt Ben.