Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #1534

Vind de auteur: davegoldstein.nl

Vind ons: @blossombooks

NUR 285/W022001

© 2020 Dave Goldstein

© 2020 Blossom Books

Omslagontwerp: Bas van Vuurde

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Lieve lezer,

Als er een ding is waar 15¾ in uitblinkt dan zijn het wel de briljante, levensechte dialogen. De hoofdpersoon Lina is een enorme flapuit, en dat levert heel sterke, grappige en herkenbare situaties op. Lina spat van de pagina’s en zal je vanaf de eerste bladzijde het verhaal mee inslepen.

Dave Goldstein is erin geslaagd om met niet zoveel woorden een heel compleet verhaal te vertellen. En dat is ook weleens fijn voor de lezers die soms even moeten slikken bij het zien van onze andere, enorm dikke boeken. (Want er moet een boek zijn voor iedereen, toch?)

15¾ (of vijftiendriekwart zoals het bij ons op de redactie heet) is lief, romantisch, grappig, zet aan tot nadenken en je sluit hoofdpersoon Lina en haar net iets te grote mond waarschijnlijk meteen in je hart. Ook mooi: Dave laat een heleboel van het verhaal aan jou over. Wat vind jij van Lina’s situatie? Heeft ze goed gehandeld, of had ze beter niets kunnen zeggen? En wat vind je van het einde? Ik ben heel benieuwd, laat je het aan ons weten?

#spreadthebooklove

Liefs,

Myrthe Spiteri

Uitgeefdirecteur Blossom Books

Wanneer ik morgen doodga,

vertel dan aan de bomen

hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan de wind,

die in de bomen klimt

of uit de takken valt,

hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan een kind

dat jong genoeg is om het te begrijpen.

Vertel het aan een dier,

misschien alleen door het aan te kijken.

Vertel het aan de huizen van steen,

vertel het aan de stad

hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens,

ze zouden je niet geloven.

Ze zouden niet willen geloven dat

alleen maar een man

alleen maar een vrouw

dat een mens een mens zo liefhad

als ik jou.

Voor een dag van morgen – Hans Andreus, 1939

I

‘Ze kan er ook niet veel aan doen,’ zegt de mentor tegen mijn ouders.

Hij is de meest gehate leraar op school, maar nu is hij opeens veranderd in een vriendelijke man, vol geduld en begrip. ‘Het hoort bij de puberteit,’ vervolgt hij. ‘Pubers denken dat ze weinig slaap nodig hebben. Is ze ’s avonds veel op haar telefoon bezig?’

Mijn ouders kijken naar mij, want ze weten het antwoord niet.

‘Maar goed, een beetje bijsturing kan nooit kwaad, toch? Ze haalt nog steeds prima cijfers, maar het zou zonde zijn als dit straks invloed heeft op haar examenjaar.’

Mijn vader en moeder knikken bevestigend. Het telefoonalarm van de mentor gaat af. Het oudergesprek is voorbij. Ze willen het geen tienminutengesprek noemen, omdat dat te kinderlijk is.

Mij is niets gevraagd. Ik ben alleen maar een auto die bijgestuurd moet worden naar een bestemming die ik niet heb gekozen. Ik moet worden gered van de afgrond.

Nou, stuur maar bij dan, succes. Ik weet waar ik moet zijn en laat niet los.

Mijn ouders schudden de hand van de mentor en krijgen nog een paar folders mee. Ze wensen elkaar een fijne vakantie. Mijn ouders gaan nergens heen.

Op de gang staat Jennifer met haar ouders te wachten. Ik trek snel een gekke bek, en ze forceert een glimlach.

We lopen naar buiten, de motregen in. Mijn ouders doen alsof het een stortbui is en versnellen hun pas. Ik doe rustig aan, de verkoeling van de regen voelt heerlijk.

Pas als de deuren van de auto dicht zijn, en alle gordels om zijn, zegt mijn vader eindelijk iets.

‘Nou Lina, daar gaat je verjaardagscadeau.’

‘Prima,’ zeg ik.

‘Prima? Is dat wat je te zeggen hebt? We hadden een afspraak: niet spijbelen, en dan betalen wij je scooterrijbewijs. Je hebt het zelf verpest nu.’

‘Ik betaal het zelf wel,’ zeg ik. ‘Het is prima.’

‘Waarvan?’

‘Komt goed, het is prima zo.’

Weten zij veel dat ik mijn lessen en examen allang betaald heb. Toen mijn ouders zeiden dat ze mijn rijbewijs wilden betalen, had ik al argwaan. Later zeiden ze dat ze het rijbewijs zelf bedoelen, het papiertje, en of ik dat wel begreep, want die lessen en dat examen zijn harstikke duur. Ja, dat begreep ik.

Mijn vader haalt diep adem. Dat doet hij altijd als hij voor een stoplicht moet wachten, of als hij merkt dat werkelijk niets wat hij zegt mij raakt. Nu is het allebei.

‘Negenentwintig keer te laat,’ zegt hij. ‘Weet je hoe vaak dat is?’

‘Ik denk negenentwintig,’ zeg ik.

‘Ja, doe maar lekker bijdehand. Je gaat toch elke dag op tijd weg, of ben ik nou gek? Hoe kan het dan dat je zo vaak te laat komt?’

‘Ik fiets niet heel snel,’ zeg ik, ‘en dan vergeet ik de tijd weleens.’

‘Dan ga je maar eerder van huis. Je hoorde je mentor, het examenjaar is hartstikke belangrijk. Toch, Bianca?’

‘Pubers,’ zegt mijn moeder. Ze kijkt naar de folder.

Dat is alles wat ze zegt. Een enorme bijdrage aan het gesprek. Ze had helemaal geen zin om mee te gaan.

Pubers ja, wacht maar af.

Dan wordt er gezwegen. Dat doen we het meest, zwijgen. Mijn ouders omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen, en ik omdat ik dat nog minder weet. Wat zeg je in godsnaam tegen mensen die een andere taal spreken?

Het is niet dat ik mijn ouders haat, maar ik heb gewoon weinig met ze. Ze zijn geen afschuwelijke mensen, maar het is moeilijk om van ze te houden. Ik dacht eerst dat het ook moeilijk was om van mij te houden, maar inmiddels weet ik wel beter.

Waarschijnlijk vinden ze zelf dat ze goede ouders zijn. Ik krijg elke dag te eten en toen ik op de basisschool een konijn wilde, kreeg ik een konijn, met hok en al. Toen ze hem een week later verkochten omdat hij ’s nachts gigantische herrie maakte, mocht ik het geld houden. Dat was wel aardig.

Af en toe proberen ze ook ouderachtige dingen te doen. Dan vragen ze of ik een fijne dag heb gehad op school. Als ik dan met ‘ja’ antwoord, volgt er een ‘mooi’ en dat was het dan.

Toen ik voor het eerst naar de middelbare school ging, wilden ze me helpen met mijn huiswerk. Dat duurde ongeveer een week, daarna zei ik dat ik het wel alleen afkon. ‘Mooi,’ zei mijn vader toen, ‘het is ook belangrijk dat je zelfstandig wordt.’

Hij snapte niks van de sommen en mijn moeder weet nog steeds niet wanneer je een d of een t gebruikt. Ze speelt al jaren de hele dag Wordfeud. In het begin keek ik weleens mee. Dan zei ik dat ze ‘xeno’ voor ‘fobie’ kon neerleggen en dan zei ze dat ik geen woorden mocht verzinnen en legde ze doodleuk ‘en’ achter het woordje ‘bom’. Mooi gevonden, negen punten, top.

‘O leuk, Spaans, daar wil ik altijd nog een keer naartoe, naar Spanje,’ zei ze in de derde toen ik mijn huiswerk aan het maken was. Er stond een foto van de Eiffeltoren op de voorkant van het boek.

Op mijn kamer kijk ik afwisselend naar de volle maan en mijn telefoon.

Nog vier dagen… appte Melvin toen ik in de auto zat.

Ik kan niet wachten. Tot morgenochtend, liefie appte ik terug, en stuurde drie hartjes mee.

Met een dikke glimlach kijk ik nu al een half uur naar het bonkende hart dat hij terugstuurde. Soms geven emoji’s precies weer hoe ik me voel.

II

‘Ik moet naar college, ik ga douchen,’ zegt Melvin.

‘Nog een paar minuten,’ zeg ik zacht en druk hem weer tegen de lakens. Geen verzet.

Ik pluk aan zijn borsthaar, mijn hoofd ligt op zijn schouders, mijn benen over zijn benen. Zo lig ik het liefst. Zo wil ik vanaf maandag elke dag wakker worden. Als ik honderd ben, wil ik zo sterven.

‘Ga je mee douchen?’

‘Nee, ik hoef pas om elf uur op school te zijn.’

‘Tsss, de jeugd van tegenwoordig.’

Hij snuift de geur van mijn haar op en geeft een kus op mijn voorhoofd. Ik kijk hem na als hij naar de douche loopt en geniet van het vooruitzicht hem elke dag te zien.

*

Onze relatie begon 104 dagen geleden, met hard geweld.

Toen John Mayer op het podium het nummer ‘Heartbreak Warfare’ startte, begon de gozer naast me te juichen, precies op het moment dat ik wilde gaan zitten. Jennifer was net naar de wc gegaan.

Hij raakte me vol op mijn neus, het bloed spoot eruit. Toen ik zijn verschrikte gezicht zag was ik eigenlijk al verliefd, ik heb nog nooit iemand zo schattig oprecht schuldig zien kijken. Hij bracht me meteen naar de ehbo-post, heel voorzichtig, alsof ik mijn been op vier plaatsen had gebroken.

‘Het spijt me echt enorm! Sorry, sorry, sorry!’ schreeuwde hij steeds.

En ik bleef maar roepen: ‘Het was een ongelukje! Het geeft niet!’

Tien minuten later kreeg ik watjes in mijn neus gepropt, en een pleister om alles bij elkaar te houden.

‘Kijk maar even hoe het voelt morgen,’ zei de verpleegkundige. ‘Je kunt altijd naar de dokter gaan als je het niet vertrouwt, goed?’

‘Geen sprake van,’ zei de jongen. ‘We gaan nu naar het ziekenhuis. Misschien heeft ze wel een hersenschudding.’

‘Hallo, zo sterk ben je nou ook weer niet hoor,’ zei ik lachend. ‘Het is maar een bloedneus.’

‘Weet je het zeker?’ vroeg hij zorgzaam. ‘Heb je geen pijn?’

Ik voelde aan mijn neus en bewoog hem heen en weer. Het deed echt zeer. Ik probeerde de hele tijd het bloed te negeren. Zodra ik bloed zie, word ik misselijk. Het was al een wonder dat ik niet meteen was flauwgevallen.

‘Nee, niks aan de hand. Kom, we gaan terug, mijn vriendin is vast ongerust.’

Ik sprong van de brancard en zag een plasje bloed liggen. Alles werd zwart voor mijn ogen en ik zakte door mijn knieën.

‘Ho ho, niet zo snel, jongedame,’ zei de verpleegkundige, terwijl hij me ondersteunde. ‘Misschien heeft je vriendje wel gelijk. Ga maar even rustig op de stoel zitten. Hou je hoofd maar naar beneden.’

‘Hij is mij… vriendje nie,’ zei ik, ‘denk je dat ik me… dat ik me zou slaan laten door… vriend?’

Die zin kwam er niet heel lekker uit, besefte ik meteen.

‘Dat denk ik inderdaad niet,’ zei de verpleegkundige. Ik hoorde aan zijn stem dat hij zijn lach moest inhouden. ‘Wil jij even bij haar blijven?’ vroeg hij aan de jongen. ‘Ik ga die meneer helpen.’

‘Natuurlijk,’ zei de jongen, ‘met alle liefde.’

Langzaam klaarde de mist in mijn hoofd op. Ik keek naar de volgende patiënt, om te zien of die ook een bloedneus had omdat hij was geslagen door een wildvreemde, maar het was iemand die te veel had gezopen. Niet veel verschil eigenlijk.

‘Gaat het een beetje?’

Ik knikte.

‘Maak je geen zorgen over je vriendin, ik ben met een vriend hier en die vertelt haar wel wat er is gebeurd. Blijf maar even lekker zitten.’

‘We missen de muziek,’ zei ik.

‘Dit is belangrijker, ik kan mijn nieuwe vriendin toch niet alleen laten?’ Hij lachte.

‘Nou, lekkere vriend ben je,’ grapte ik terug. Ik voelde mijn buik rommelen.

‘Sorry, ik zal het nooit meer doen.’ Hij pakte mijn hand en gaf er een zoen op. ‘Beloofd,’ zei hij.

Hij schrok van zijn eigen actie en liet snel mijn hand los.

‘Ik weet niet waarom ik dat deed,’ stamelde hij.

‘Geeft niet, het is beter dan me in mijn gezicht slaan.’

Hij lachte. We maakten oogcontact, keken weg, en maakten weer oogcontact. We inspecteerden elkaar terwijl John Mayer op de achtergrond het nummer ‘Slow Dancing in a Burning Room’ zong.

‘Ik ben trouwens Melvin. Aangenaam,’ zei hij plechtig. Hij stak zijn hand uit.

‘Ik ben Lina,’ zei ik. Ik schudde zijn hand, veel te lang.

*

Twee weken later, toen we ’s avonds in het park liepen en onze handen weer als vanzelf in elkaar gleden, hield ik het niet langer vol. Honderden zoenen en duizenden whatsappjes later besloot ik de waarheid te vertellen. Toen pas.

‘Ik wil je iets vertellen, laten we even op dit bankje gaan zitten,’ zei ik.

‘Dat klinkt ernstig,’ zei Melvin.

‘Ik ben niet helemaal eerlijk geweest over mezelf.’

‘Laat me raden,’ lachte Melvin, ‘je bent eigenlijk een prinses. Ik wist het!’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik kan gewoon niet tegen je liegen.’

‘Oké.’ Hij keek angstig. We gingen zitten.

Ik zuchtte. ‘Goed, daar gaan we. Ik zei toch dat ik volgend jaar ging studeren?’

‘Ja.’

‘Dat gedeelte klopt, maar eh, ik heb een jaar overgeslagen op school.’

‘Hè? Je was toch blijven zitten?’

‘Eh, dat was mijn leugentje dus.’

‘Nou, als dat alles is. Dacht je dat ik dat erg zou vinden? Ik snap je niet.’

‘We hebben een probleem,’ zei ik.

*

Ik hoor Melvin zingen in de douche en stel me voor hoe hij zijn lichaam inzeept. Meestal doe ik dat voor hem en hij voor mij.

*

‘Vijftien? Vijftien?!’

‘Niet zo hard!’ fluisterschreeuwde ik.

We keken naar de voorbijgangers, maar die hadden hun eigen levens.

‘Maar dat kan niet, je ziet eruit als minstens zeventien, of achttien, hoe kun je nou vijftien zijn?’

Ik pakte mijn portemonnee.

‘Hier,’ zei ik.

Melvin bestudeerde mijn ID-kaart en begon steeds opnieuw te rekenen.

‘Lina Achterberg, vijftien jaar,’ zei hij.

‘Vijftien driekwart,’ zei ik.

Hij gaf me mijn ID terug en keek me indringend aan, alsof hij op zoek was naar rimpels om me ouder te maken.

‘Ongelooflijk. Lina, ik word over vier maanden twintig, dat kan toch niet. Waarom zei je dat niet eerder? Jezus, ik lijk wel een pedofiel. Ik studeer rechten notabene!’

‘Hallo, ik ben geen twaalf ofzo. Je bent geen pedofiel, doe normaal. Je dacht toch dat ik bijna achttien was? En bovendien hebben we alleen maar gezoend.’

Melvin begroef zijn hoofd in zijn handen.

‘Lina, we hebben wel iets meer gedaan dan dat,’ zei hij, ‘dat weet je best.’

‘Ja oké, maar niet, eh...dat.’

‘Nee, niet dat nee. Verdomme.’

‘Het spijt me echt,’ zei ik. ‘Daarom vertel ik het je nu, voordat…’

‘Voordat wat?’

‘Dat weet je best.’

Melvin zuchtte. Hij wist het best.

‘En nu?’ vroeg hij.

‘Nou, niks, we doen toch niks?’

‘Nee, maar ik wilde…’

‘Wat?’

‘Ik wilde...’

‘Wél wat doen? Ik ook,’ zei ik meteen. Ik hunkerde naar meer dan een zoen, naar meer dan een omhelzing.

‘Je bent vijftien,’ zei hij. ‘Víjftien.’ Hij bleef het maar herhalen. ‘Ik weet het niet hoor, maar volgens mij is dit hartstikke illegaal.’

‘We zitten op een bankje te praten, volgens mij ben je voorlopig nog geen misdadiger.’

‘Voorlopig? Jij bent echt erg, ik kan nog steeds niet geloven…’

‘Ja ja, nou weet ik het wel.’ Ik sprong op van het bankje en ging voor Melvin staan met mijn handen in mijn zij.

‘Ooit van Romeo en Julia gehoord? Weet je hoe oud Julia was?’

‘Laat me raden. Vijftien.’

‘Dertien! Nou jij weer.’

‘Lina, in die tijd werden mensen gemiddeld veertig, ze was toen allang volwassen. En als ik het me goed kan herinneren pleegden ze allebei zelfmoord, toch?’

‘Klopt, klopt, maar dat kwam doordat niemand hen de liefde gunde. En Shakespeare wilde altijd overdreven drama, dat weet je toch wel. En mensen werden wel gewoon oud toen hoor, dat gemiddelde komt doordat er veel kindersterfte was.’

Ik zag Melvin nadenken. Daar had ik een goed punt.

‘Dit is het echte leven, geen toneelstuk,’ zei hij.

Ik wiegde mijn heupen heen en weer, alsof ik aan het opwarmen was voor een eindeloze marathon.

Melvin keek omhoog.

‘Wat zijn we eigenlijk aan het doen?’ vroeg hij. De sterren achter de wolken gaven geen antwoord. ‘We kennen elkaar net twee weken, waarom praten we hierover? Ook al was je negentien of veertig, waarom hebben we het over een relatie?’

‘Aha!’ zei ik. ‘We hebben het dus over een relatie nu en je zegt net dat het niet uitmaakt hoe oud ik ben. Verklaar je nader, meneer de stokoude rechtenstudent.’

‘Het is volgens mij gewoon strafbaar!’ riep Melvin wanhopig.

Ik ging zitten op het bankje. Ik wilde zijn hand vasthouden, maar hield me in. ‘Mel, mijn biologische leeftijd is vijftien, daar kan ik toch niets aan doen? Ik voel me totaal geen vijftien. Ik voel me, weet ik veel, leeftijdsloos. Ik ben zes en vijftig tegelijk, wat maakt het uit wat er op mijn ID staat? Volgend jaar zijn we gewoon twee studenten die een relatie hebben, wat is daar vreemd aan?’

‘Behalve dan dat je vijftien bent? Niets.’

‘Dan ben ik zeventien. Sorry, dat ik heb gelogen,’ zei ik. ‘Ik kan het toch ook niet helpen dat ik een klas heb overgeslagen en dat ik in de zomervakantie jarig ben?’

‘Volgens mij mag het niet eens als je zestien bent,’ zei Melvin.

‘Natuurlijk wel, dat zou helemaal belachelijk zijn.’

‘Ik ga het opzoeken, wacht.’ Hij pakte zijn telefoon en ging op zoek naar wetsartikelen. Hij wist waar hij moest zoeken.

‘Ik ga het ook googelen,’ zei ik.

Daar zaten we dan, op het bankje. Allebei met een telefoon in onze handen. Ik kon me voorstellen dat voorbijgangers moedeloos naar ons keken en dachten: ‘Doe die telefoon toch weg. Praat gewoon met elkaar!’

Of ze hadden hun eigen levens, met hun eigen problemen, dat zou logischer zijn.

‘Als ik zestien ben mag ik zelf beslissingen nemen over alle medische handelingen die betrekking hebben op mij, zonder toestemming van mijn ouders.’ Ik schoof het beeldscherm onder zijn neus. Hij las het nauwelijks. Ik stopte met zoeken.

‘Wacht, ik ben nog bezig,’ zei Melvin.

‘Volgens mij mag het gewoon hoor.’

‘Hier staat het, Artikel 245 van het Wetboek van Strafrecht. Luister: ‘Hij die met iemand, die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren heeft bereikt, buiten echt, ontuchtige handelingen pleegt die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste acht jaren of geldboete van de vijfde categorie.’

‘Gadverdamme, wat plat,’ zei ik, ‘wat is “buiten echt”?’

‘Buiten het huwelijk,’ zei Melvin snel.

‘Nou ja zeg, dus als we getrouwd zijn mag het wel?’

Melvin las verder. Zijn ogen vlogen razendsnel over de regels. Ik was stil en maakte met mijn voet cirkeltjes in het grind.

‘Oké, het mag inderdaad wel als je zestien bent,’ zei hij.

‘Kijk, dat is toch mooi!’

‘Over drie maanden dus,’ zei Melvin. Hij leek opgelucht.

Ik knikte en was bang om de vraag te stellen, maar het moest. ‘Kun je het drie maanden volhouden?’

*

Melvin komt de kamer binnen, met een handdoek om zijn middel. Hij kleedt zich snel aan. Op de een of andere manier hoeft hij zijn haar nooit te kammen, het zit altijd goed.

‘Negenentwintig keer,’ zeg ik.

‘Negenentwintig keer wat?’

‘Zo vaak ben ik ’s ochtends tijdens schooldagen in je bed gekropen. Kreeg ik gisteren te horen, tijdens het oudergesprek.’

‘Oei, wat zeiden ze?’

‘Ach, wat maakt het uit. Nog drie dagen, liefie, nog maar drie dagen en dan…argh!’ Ik pak Melvins kussen, begraaf mijn hoofd erin en spartel van geluk.

Melvin lacht en trekt zijn schoenen aan.

‘Je weet dat ik je straks ook in de gaten ga houden, hè? Niks om negen uur thuis! Acht uur, uiterlijk! De afwas doen, en de was, en de vloeren schrobben.’

‘Doe maar wat eerder, dan kan ik de ramen nog lappen.’

Hij buigt voorover en geeft me een zoen. Een lange, eentje waarmee ik een dag vooruit kan.

‘Nog drie dagen, Julia,’ zegt hij zwoel.

‘Nog drie dagen, Romeo,’ zeg ik zachtjes in zijn oor.

Melvin loopt naar de kalender en streept alvast donderdag door. Dan kijkt hij me aan zoals alleen hij dat kan, zoals niemand dat ooit zal kunnen.

Als hij de deur achter zich sluit, draai ik me om en ga op zijn plek liggen.

Negenentwintig keer ’s ochtends, plus een stuk of tien keer ’s nachts als ik zogenaamd bij Jennifer bleef slapen. Ik begin te rekenen. Soms één keer, soms twee keer, soms drie keer, soms helemaal niet.

In ieder geval vaak.

Ik haat het woord neuken. Neuken is zonder gevoelens, dat zou ik nooit kunnen.

Melvin en ik smelten samen.

Geen ruimte voor schaamte, maar wel volledig vertrouwen.

Met elkaar zijn, in elkaar zijn.

Er is dan niets anders dan wij.

*