Lieve lezer,

Als je goed om je heen kijkt, leest en luistert dan zie je overal verhalen. Niet iedereen haalt daar meteen inspiratie uit maar iemand die dat wel heel goed kan is Natasza Tardio. Geef haar een nieuwsbericht of een interview en er komen direct allemaal vragen bij haar op. Zo is ook haar idee voor dit boek ontstaan (meer hierover lees je in haar dankwoord).

Sinds ze mij over TBS vertelde, ben ik mij blijven afvragen wat ik zou doen. Zou ik net als de moeder van Maya verliefd kunnen worden op een tbs’er, terwijl ik weet dat diegene daar zit met een reden? En wat nou als, toen ik nog thuis woonde, mijn moeder verliefd was geworden op iemand uit een tbs-kliniek. Zou ik dan net zo hebben gereageerd als Maya? En wat zouden mijn vrienden ervan gevonden hebben?

Ik raakte er zo door gefascineerd dat ik de podcast-serie TBS (aanrader!) ben gaan luisteren. Het beantwoordde een heleboel vragen, al bleef de belangrijkste staan: wat zou ik doen? Ik weet het nog steeds niet… en ben erg benieuwd of jullie wél weten hoe je zou reageren.

Ga in ieder geval eerst maar even met dit boek op het puntje van je stoel zitten en lees wat Maya allemaal moet doorstaan. Dan kunnen we het er daarna uitgebreid over hebben.

Heel veel leesplezier!

#Spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Anja Hirschfeld

‘Een boek aan jou opdragen is het minste wat ik kan doen.’

Colofon

De personages en situaties in dit boek zijn verzonnen; elke gelijkenis met gebeurtenissen, met levende en/of overleden personen, berust louter op toeval.

Vertel de wereld wat je vindt van #TBShetboek

Vind de auteur: @nataszatardio

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W072001

© 2020 Natasza Tardio

© 2020 Blossom Books

Omslagontwerp: Loudmouth

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Proloog

Het gebons op de deur wordt steeds erger. Net als de chaos in mijn hoofd. Ik zoek naar orde in de wirwar van beelden en emoties, maar het is onmogelijk. De deurklink beweegt rammelend op en neer. Het is een kwestie van tijd. Ik weet het, en erger, mijn belager weet het ook. De gesloten deur zal hem niet tegenhouden.

‘Maya, doe open!’ Opnieuw klinkt er een dreun, gevolgd door gekraak.

‘Hou op! Laat me met rust.’ Mijn stem klinkt vreemd schel, hoog. Maar hoe hard ik ook schreeuw, mijn gegil heeft geen enkel effect.

Kom op, doe iets. Beweeg je, blijf niet staan. Ik moet hier weg. Zo snel mogelijk. Als ik niet zo wil eindigen als… Niet aan denken. Daarmee maak je het alleen maar erger. Ik gebruik al mijn wilskracht om mezelf te bevrijden uit mijn verlamming en ben in twee grote stappen bij mijn bureau. Ik ruk de la open. Zonder na te denken gooi ik er van alles uit. Mijn dagboek belandt met een klap op de grond, net als een paar potloden, een gummetje, gebruikte zakdoekjes en wat oude dropjes. Niets bruikbaars. Wat had je dan verwacht? Een pistool? Ik zoek steun tegen de muur. Je ademt te snel. Met moeite probeer ik langzaam in en uit te ademen.

‘Maya! Laat me erin!’

Meteen ben ik mijn ademhaling vergeten. In paniek kijk ik naar de deur. De stoel glijdt bijna weg. Snel draai ik me weer naar mijn bureau en laat mijn blik over het blad glijden. Het is bezaaid met boeken, papieren, lege borden en glazen. Troep. Iets waarover mijn moeder al minstens honderd keer geklaagd heeft. Ruim je kamer nou toch eens op, Maya. Ik zou er alles voor geven als mam nu in mijn kamer stond te zeuren over de rommel. Gefrustreerd veeg ik met mijn rechterarm een deel van de spullen op de grond. Het lawaai dringt nauwelijks tot me door. Het is niets vergeleken bij het aanhoudende gedreun tegen mijn deur. Moedeloos kijk ik naar de scherven op de grond. Dan klinkt er een enorm gekraak. De deur heeft het begeven.

Deel 1

November 2019

‘I didn’t want normal until I didn’t have it anymore.’

– Maggie Stiefvater, Lament: The Faerie Queen’s Deception

Maya

Ben je er bijna?

Ik wil geen briefje halen

Famke

Zit op fiets

Maya

Hurry

???

Famke

Sorry politie

Had geen licht

Maya

Shit, boete?

Famke

Nee, waarschuwing

gelukkig

5 min

1

‘Heb je gezien hoe hij naar je keek?’ Famke kijkt me via de spiegel vragend aan.

‘Wie?’ Vanmorgen regende het en nu mijn haar weer droog is, loop ik rond met een enorme pluizenbol. Met mijn vingers en wat water probeer ik het weer een beetje toonbaar te maken.

‘Kurk, wie anders?’

Ik trek mijn wenkbrauwen op, maar zeg verder niets. Niet dat Famke zich daar iets van aantrekt. Ze is mijn beste vriendin en weet heel goed dat ik Kurk leuk vind. Daarbij houdt ze ervan om mij op de kast te jagen, het liefst met het onderwerp jongens.

‘Doe maar niet alsof het je niets kan schelen, Maya.’ Plagend prikt ze in mijn bovenarm. ‘Ik weet best dat je Kurk leuk vindt. Waarom mag Joost weten. Rare naam, raar haar, rare schoenen. Hopelijk kan hij lekker zoenen…’ Ze grinnikt.

Hoofdschuddend draai ik me om. Met moeite houd ik mijn lach in. ‘Doe niet zo raar,’ mompel ik, maar ik kijk haar niet aan.

Famke en ik zijn al vriendinnen sinds de brugklas. Tijdens de introductieweek leerden we elkaar kennen en sindsdien zijn we onafscheidelijk. We kwamen erachter dat we maar een paar straten van elkaar wonen. We houden bijna van dezelfde muziek, hebben dezelfde hobby’s, vinden dezelfde films leuk. Best friends forever.

Behalve jongens. Daarin zijn we heel verschillend. Gelukkig maar. Ik moet er niet aan denken dat Famke en ik op dezelfde jongen zouden vallen, maar daar hoef ik me bij Kurk geen zorgen over te maken. Met zijn blonde haar en blauwe ogen is hij het tegenovergestelde van wat Famke leuk vindt.

‘Heeft hij je al mee uit gevraagd?’

‘Nee, joh. Natuurlijk niet. Volgens mij gaat hij liever met Isa.’ Ik probeer mijn stem zo luchtig mogelijk te laten klinken.

‘Isa? Nee, joh. Dat is volgens mij helemaal niet zijn type.’

Ik schiet in de lach. ‘En sinds wanneer weet jij wat zijn type is?’ Hoofdschuddend haal ik mijn handen weer door mijn haar.

‘Jij bent zijn type. Zoals ik al zei: heb je niet gezien hoe hij naar je zat te kijken?’

‘Kom op.’ Zuchtend werp ik nog een laatste blik in de spiegel. ‘Biologie begint zo en ik heb geen zin om te laat te komen.’ Ik gooi mijn tas over mijn schouder en loop de gang in. Nonchalant, alsof ik geen hoofd vol ontploft kroeshaar heb.

Het is druk. De eerste bel is al gegaan en iedereen probeert zo snel mogelijk zijn lokaal te vinden. Ik scan de gezichten die ons passeren. Sommige leerlingen zijn druk in gesprek, andere kijken gespannen en een aantal probeert op te gaan in de massa, om maar zo min mogelijk op te vallen.

Niet opvallen is voor mij niet altijd mogelijk. De school bestaat voornamelijk uit witte leerlingen. Met mijn lichtbruine huid en zwarte, krullende haar val ik dus al snel uit de toon. Meer dan eens is me gevraagd of ik geadopteerd ben. Meestal door iemand die alleen mijn moeder heeft gezien, zij heeft lichte ogen en blond haar. Een groter contrast is bijna niet mogelijk. Maar wanneer ze mijn vader leren kennen bestaat er geen enkele twijfel over dat ik een kind van mijn ouders ben.

Mijn vader komt van de Molukken. Groot, sterk en donker. En streng, denk ik erachteraan. Maar niet zo streng als nenek en datuk, mijn opa en oma. Als ik mijn moeder moet geloven, waren die vroeger pas echt streng. Vooral omdat mijn vader hun oudste zoon was. Een voorbeeld voor de rest van de kinderen. Een pak slaag was toen gewoon. Als hij onvoldoendes haalde moest hij midden in de kamer staan, terwijl hij met uitgestrekte armen een stoel omhoog hield. Zo lang mogelijk. Ik kan me er weinig bij voorstellen, mijn opa en oma zijn altijd zo lief. Maar blijkbaar is pap vergeleken bij hen een watje.

Met Famke vlak achter me probeer ik me door een groep brugklassers heen te wurmen. Elk jaar lijken ze kleiner en brutaler te worden.

‘Hé, ga eens opzij.’ Famke komt naast me lopen en duwt een paar van die ukkies aan de kant. Geschrokken kijken ze op. In hun ogen zo’n verwilderde ‘waar ben ik in godsnaam beland’-blik. Na ruim drie maanden op de middelbare zijn ze nog steeds niet helemaal gewend aan hun nieuwe status. Van de oudste op de basisschool, naar de jongste op een school die vier keer zo groot is en waar vaak het recht van de sterkste geldt.

Dan zie ik Kurk. Ook hij probeert zich een weg te banen door de gang. Hoewel het bij hem een stuk makkelijker gaat. Op de een of andere manier ontstaat er een pad waar hij loopt. Het doet me denken aan Mozes die de Rode Zee splijt. Bijna nonchalant maakt hij gebruik van de ontstane ruimte.

Ik probeer niet al te opvallend te kijken. Voor je het weet heeft Famke weer een hele lijst met opmerkingen paraat. Natuurlijk was het me opgevallen dat Kurk tijdens het blokuur Nederlands regelmatig mijn kant op had gekeken. Maar ik kan me niet voorstellen dat dat ook maar iets te betekenen heeft. Waarschijnlijk vond hij mijn ontplofte kapsel hilarisch. Of in elk geval zo raar dat hij zijn ogen er niet vanaf kon houden.

Famke schiet voor me langs het lokaal in. En net als ik naar binnen wil stappen, voel ik een hand op mijn schouder. Verbaasd draai ik me om. Het is Kurk. Mijn hartslag schiet meteen omhoog en ik voel dat mijn gezicht warm wordt.

‘Hé.’ Ik doe een stap opzij zodat andere leerlingen door kunnen lopen.

‘Hé, Maya. Heb je even?’

Stompzinnig kijk ik hem aan. Ik zoek naar woorden, maar kan ze niet vinden, dus besluit ik maar te zwijgen. Ik merk dat het hem een beetje in verwarring brengt, maar blijkbaar is hij beter in dit soort dingen dan ik.

‘Hoorde ik je laatst niet over The Max Meser Group?’

Nu brengt hij mij in verwarring. The Max Meser Group is een band waar ik graag naar luister. Ze spelen voornamelijk indierock. Famke vindt ze vreselijk. Eigenlijk ken ik niemand die naar ze luistert.

‘Ja, hoezo?’ Ik probeer mijn stem luchtig te laten klinken, maar dat lukt niet helemaal. Kurk gaat me vast vertellen dat hij hun muziek helemaal niets vindt. Ik vond je leuk, Maya, maar als je hiervan houdt, laat dan maar zitten.

‘Ze spelen in januari in Simplon. Ik dacht dat je het misschien wel leuk zou vinden om samen te gaan. Het duurt nog even, maar mijn broer werkt er en hij kan vast wel twee kaarten regelen voor een leuk prijsje. Misschien kan hij ons zelfs wel backstage krijgen.’ Kurk kijkt me aan, dan verplaatst zijn blik zich naar beneden. Had ik vanmorgen nu maar mijn blauwe blouse aangetrokken in plaats van deze vormloze trui.

‘Kurk, Maya, komen jullie binnen? Straks kunnen jullie weer verder praten.’

Natuurlijk, vraagt Kurk me eindelijk mee uit, komt die heks van biologie er weer tussen.

‘Dus wat denk je? Heb je daar zin…’

Maar voor Kurk zijn zin kan afmaken stapt mevrouw De Boer half de gang in en grijpt naar de deurklink. ‘Nou, even opschieten, jongens. Anders kunnen jullie je gaan melden en een telaatbriefje halen.’

‘We hebben het er zo nog wel over,’ fluistert Kurk me toe. Als ik de klas binnenga loopt hij vlak achter me. Ik kan de warmte van zijn lichaam bijna voelen. Dat is pas biologie.

2

‘Mam, ik ben thuis!’ Met mijn voet schop ik de achterdeur dicht. Terwijl ik de keuken in loop, spits ik mijn oren, maar het blijft doodstil. ‘Hallo? Is er iemand?’ Ik laat mijn tas van mijn schouder glijden. ‘Mam?’

Normaal gesproken zit mijn moeder rond dit tijdstip al klaar met een pot thee om mijn dag te bespreken. Het is iets waar ze absoluut niet van af wil wijken. ‘Het is belangrijk om even een rustmoment te nemen, Maya,’ is steevast haar reactie als ik eronderuit probeer te komen. Zelfs heel veel huiswerk is voor haar geen geldige reden.

De woonkamer is ook leeg en dus pak ik mijn telefoon. Misschien heeft ze een appje gestuurd. Nul berichten. Zuchtend plof ik op de bank. De laatste tijd is mijn moeder wel vaker te laat en elke keer als ik haar ernaar vraag is het antwoord: ‘Overwerk, het is ontzettend druk op de afdeling en er is gewoon te weinig personeel.’

Mijn moeder werkt als sociotherapeut in een tbs-kliniek. Forensisch Psychiatrisch Centrum De Vaart. Zelf noemt ze het altijd ‘de kliniek’, net als de meeste mensen in ons dorp. Ze vertelt weinig over haar werk, zelfs psycho’s hebben blijkbaar recht op geheimhouding. Ik zou er zelf niet aan moeten denken. Verspilde energie. Ik geloof niet dat dat soort mensen ooit echt kunnen veranderen. Maar volgens mijn moeder is dat kortzichtig. Ze vindt dat iedereen recht heeft op een tweede kans. Dat de meeste van haar cliënten die tweede kans allang hebben gehad en bezig zijn met hun derde, vierde of vijfde kans is voor haar onbespreekbaar.

‘Je weet er niets vanaf, Maya,’ is wat ze altijd antwoordt. Daarop ingaan heeft geen zin. Categorie: het is gewoon zo.

Opnieuw werp ik een blik op mijn telefoon en ik open YouTube, misschien dat daar nog iets interessants op te vinden is. Ik ben nog geen vijf minuten thuis en ik verveel me nu al kapot. Even schiet de toets van volgende week door mijn hoofd. Het zou slim zijn als ik alvast begin met leren, maar ik heb er weinig zin in. Nederlands is mijn beste vak, maar de toets gaat over ‘De verlichting in de Nederlandse literatuur’. En laat geschiedenis nu mijn slechtste vak zijn. Aan de andere kant, als ik een onvoldoende haal is het geen ramp. Met mijn 9,3 gemiddeld kan ik wel wat hebben.

Na een paar YouTube-filmpjes loop ik maar weer naar de keuken. Ik heb echt niet altijd zin om thee te drinken met mijn moeder, maar op dit moment zou ik het eigenlijk wel leuk vinden. Alles om mijn gedachten even van Kurk af te leiden. Na biologie was er geen tijd meer om hem te spreken. Voor ik al mijn boeken in mijn tas had gepropt was hij verdwenen. Waarschijnlijk had hij spijt dat hij me gevraagd had voor het concert.

Het is al bijna halfvijf. Waar blijft ze toch? Misschien moet ik haar even bellen. Ik hoef niet bang te zijn dat ik haar stoor als ze nog aan werk is. Ze mag haar telefoon niet meenemen naar de afdeling. Net op het moment dat ik de sneltoets voor mijn moeder wil indrukken hoor ik de voordeur.

‘Hé, schat. Ben je al lang thuis?’ Ze legt haar tas op tafel.

‘Ja, een tijdje al. Zal ik wat thee maken?’ Ik wacht niet op antwoord en laat de waterkoker vollopen.

‘Waarom ben je eigenlijk zo laat?’

Ik zie hoe ze haar wenkbrauwen optrekt. ‘Ik moest overwerken. Dat gebeurt soms. Hoe was het op school?’ Ze zegt het nonchalant.

‘De afgelopen weken werk je bijna iedere dag over.’ Ik zet twee mokken op het aanrecht en pak het kistje met de theezakjes.

‘Ik denk niet dat ik me hoef te verantwoorden aan jou. Iemand moet hier toch het geld verdienen voor jouw schoolreisje naar Barcelona en je dure vioollessen. Om nog maar niet te spreken over die nieuwe strijkstok die je twee weken geleden hebt gekregen.’ Mijn moeders stem klinkt zacht, maar ik hoor de scherpe ondertoon. Het verrast me. Waarom doet ze zo raar? Ik stel toch gewoon een vraag?

‘Pap werkt ook, hoor. We leven niet alleen van jouw salaris… Je kunt het best wat rustiger aan doen.’ Ik giet het kokende water in de mokken, hang er theezakjes in en zet er een voor mijn moeder neer. Daarna pak ik een mandarijn uit de fruitschaal en duw mijn nagel in de schil. Een van de regels hier in huis is dat we zonder te vragen zo veel fruit mogen eten als we willen, daarbij duurt het toch nog even voor we gaan eten. Mijn moeder zegt niets en trekt een kastje open. Als ze weer overeind komt heeft ze in haar ene hand een zak aardappelen en in de andere een mandje voor de schillen. Met een plof zet ze beide op het kookeiland. Er klotst wat thee over de rand van de mok.

‘Pak even een schilmesje, dan kun je jouw bijdrage aan dit gezin leveren.’ Ze klinkt boos.

Even aarzel ik. Mijn moeder doet nooit zo onaardig. Zelfs niet als ik, zoals zij het noemt, mijn pubergedrag laat zien. Zonder iets te zeggen loop ik om het keukenblok heen. Als ze wil dat ik aardappelen ga schillen, dan ga ik wel aardappelen schillen.

‘Wat is er aan de hand, mam?’ Met het mesje in mijn hand kijk ik haar aan.

‘Er is niets aan de hand, Maya. Kun je nou alsjeblieft beginnen met schillen? Je vader komt zo thuis.’

‘Maar…’

‘Maya. Klaar nu.’ Ze pakt een snijplank en begint een ui in stukjes te hakken.

Ik bijt op mijn onderlip. De beste manier om een discussie te winnen is door je ouderlijke gezag uit te oefenen. Alsof je dan plotseling gelijk hebt. Lekker makkelijk.

‘Bijzonder…’ Ik pak een van de aardappelen uit de plastic zak en begin te schillen.

‘Zo kan-ie wel weer, Maya.’ Haar stem klinkt opeens een stuk harder.

‘Wat? Ik zeg toch niks?’ Zonder op te kijken pak ik nog een aardappel.

‘Hou je maar niet van de domme. Ik weet best wat je bedoelt met “bijzonder”.’

Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe mijn moeder de deur van de koelkast opentrekt. Ik zal het nooit toegeven, maar ze heeft wel een beetje gelijk. Als ik vind dat mensen onzin uitkramen of zich vreemd gedragen, is mijn standaardantwoord ‘bijzonder’. Bijna niemand heeft dan in de gaten dat hij eigenlijk gedist wordt. Maar bij mijn moeder werkt dat niet, zij weet dat allang. Het zou verstandig zijn als ik nu mijn mond hield, maar ik ben niet verstandig. Nu al helemaal niet.

‘Misschien moet je met je chagrijnige hoofd terug naar die gekkies in de kliniek.’

Al voor ze reageert weet ik dat ze mijn opmerking niet zomaar zal laten passeren. Zeker vandaag niet. Ik weet niet wat het is, maar ze ziet er geïrriteerd uit en volgens mij heeft dat niets met mij te maken. Maar echt beter wordt het er ook niet door.

‘Ik weet niet wat je met dit gedrag probeert te bereiken, Maya, maar ik denk dat je er verstandig aan doet om nu een beetje gas terug te nemen. Mijn geduld is zo langzamerhand wel op.’ Haar stem klinkt kil en afgemeten. Het is haar don’t fuck with me-stem, hoewel ze dat nooit zo zou uitspreken. Mijn moeder is altijd beheerst. Ze behandelt haar kinderen net als haar patiënten: respectvol, maar met autoriteit. Wat haar betreft verschillen pubers niet veel van de tbs’ers waar ze mee werkt. Beide zijn regelmatig onhandelbaar, impulsief en totaal op zichzelf gericht. Toen ze dat een keer tegen me zei wees ik haar erop dat dit gedrag voor pubers slechts tijdelijk was en dat ze dat van haar gestoorde gekkies niet kon zeggen. Prompt stuurde ze me naar mijn kamer om ‘huiswerk te maken’. Mijn moeder zou ook prima in het leger hebben gepast.

Zonder iets te zeggen schil ik de laatste aardappelen, waarna ik ze onder de kraan afspoel en in een pan laat plonzen. Het water dat op het aanrecht terechtkomt laat ik liggen. Het is mijn stilzwijgende verzet tegen het totalitaire bewind dat mijn moeder op dit moment voert. Daarna droog ik mijn handen en gooi het handdoekje op het aanrecht. Ik ga naar mijn kamer.

‘Kun je het aanrecht nog even afnemen en ook de handdoek weer aan het haakje hangen voor je naar boven gaat?’

Ik pers mijn lippen op elkaar en draai me weer om. Maar als ik even later de trap op loop, stamp ik met behoorlijk wat kracht op elke tree. De deur van mijn slaapkamer gooi ik ook net even iets harder dicht.

3

‘Ik snap echt niet wat je in hem ziet, hoor. En dan zijn naam! Wie heet er nou Kurk?’ Famke trekt de poort van onze achtertuin dicht. Haar fiets laat ze schuin tegen het hek vallen. ‘Is Kurk nou een bijnaam, of heet hij echt zo? Want als hij echt zo heet, dan is er vast iets mis met zijn ouders en dan zou ik sowieso niets met hem beginnen. Gekte is erfelijk, weet je?’

Met mijn hand rommel ik in mijn jaszak, op zoek naar de huissleutel. In de tussentijd ratelt Famke verder. Ik ben het gewend. Famke heeft altijd wel iets te vertellen.

Net als ik het wil opgeven en mijn tas wil opentrekken voel ik in de hoek van mijn jaszak een gat. De voering is kapot. Ik klop op de buitenkant van mijn jas. Grote kans dat mijn sleutel zich daar ergens heeft verstopt. En ja, hoor, al snel voel ik iets hards. Ik duw mijn vingers door het gat in mijn zak en vis de sleutel uit mijn zoom.

Famke heeft er niet eens wat van gemerkt. Die zit nog midden in haar verhandeling over Kurk. Natuurlijk heeft ze gelijk over zijn naam, maar ik vind het eigenlijk wel leuk dat hij niet zo alledaags is. En als een vreemde naam direct betekent dat iemand gek is, dan zou mijn moeder zelfs in het weekend moeten overwerken. De klinieken zouden overvol raken.

‘Nou, zeg dan iets. Wat vind jij er eigenlijk van?’

Ik haal mijn schouders op en open tegelijkertijd de achterdeur.

‘Serieus, girl. Jij hebt dus helemaal geen problemen met zijn naam? Mevrouw Kurk, dat is toch…’ Ze schiet in de lach en als ik me omdraai zie ik hoe ze zich vasthoudt aan de deurpost.

‘Jezus, Famke, doe even normaal. Ten eerste is Kurk zijn voornaam, dus ik zou nooit mevrouw Kurk worden en ten tweede, ik vind hem gewoon leuk. Wat kan mij zijn naam nou schelen? Mevrouw Kurk… Ik vind het wel tof als iemand niet zo doorsnee is. Zeg nou zelf, hoeveel Famkes bestaan er al niet. En in jouw geval doet jouw naam mensen ook nog denken aan Famke Louise.’ Ik ben niet bepaald fan van de zangeres en dat weet Famke.

‘Je bent gewoon jaloers, Maya. Alsof vernoemd worden naar een honingbij zo geweldig is.’ Ze laat haar tas achter bij de deur en ploft op een van de stoelen bij de keukentafel.

Ik moet erom lachen. Famke blijft stug volhouden dat mijn ouders mij hebben vernoemd naar Maja de Bij. Zeggen dat ik eigenlijk vernoemd ben naar Maya Angelou, een Amerikaanse auteur, dichter en essayist, heb ik al honderd keer gedaan en het heeft duidelijk geen zin. Er zijn sowieso maar weinig mensen van mijn leeftijd die weten wie dat is. Hoewel ik zo langzamerhand wel gek word van het Maja de Bij-liedje. Dat uiteraard meteen weer in mijn hoofd zit. Mede dankzij mijn beste vriendin die het zo nodig moet gaan zingen.

‘Er was een land ik weet niet waaaar… daar leefde eens een kleine bijijijijij… en die beleefde het is waaaar… een avontuur voor jou en mij. Dat kleine bijtje had een naam en heette Majaaaa…’ Het enige wat er nog mist is de autotune. ‘… lieve, kleine, slimme bijtje Majaaaa…’ Famkes stem galmt door de keuken.