Lisa van Campenhout

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Bijnaecht

Vind de auteur: @vijfkoffiegraag

Vind ons: @blossombooks

NUR 285 / W052001

© 2020 Lisa van Campenhout

© 2020 Blossom Books

Omslagontwerp: Iris van den Akker

Foto omslag binnenzijde: © Angélica Vis

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literary Agency te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks of vind ons op blossombooks.nl

Lieve lezer,

Vaak vertel ik in deze kleine noot van de uitgever hoe een boek bij ons fonds terecht is gekomen, of waarom we besloten om het aan te kopen. Dat zal ik nu weer doen, alleen had ik er deze keer niets mee te maken.

Onze oud-collega Lotte Dijkstra, die vlak voor verschijnen van dit boek een geweldige nieuwe baan vond, is van begin tot eind verantwoordelijk geweest voor dit boek. Zij kende Lisa van Campenhout nog van haar studie. Ze gingen eens koffie drinken, bleken een gezamenlijke passie voor dramatische, te-erg-om-waar-te-zijn-verhalen te hebben en de rest was geschiedenis. Lisa liep al een tijd met zo’n verhaal in haar hoofd rond, en Lotte wilde dat maar al te graag uitgeven.

Toen ik eenmaal Lisa’s manuscript las, werd mijn glimlach steeds groter. Niet alleen had zij een fantastisch, meeslepend, te-erg-om-waar-te-zijn-verhaal geschreven met een humor die de ellende draaglijk maakt, maar ook was ik megatrots op Lotte omdat ik wist dat zij Lisa hierbij begeleid had en het ze was gelukt om een spetterend debuut neer te zetten.

Dit is het allereerste boek van Lisa, maar ik weet bijna zeker dat er nog vele zullen volgen. Een auteur die in staat is om de lezer mee te laten voelen met zo’n vreselijke hoofdpersoon, verdient het om nog vele, vele boeken te schrijven.

Ik ben erg benieuwd hoe jullie meeleven met Brenda, aka Aurélie, wanneer jullie het boek door de kamer willen slingeren en wat jullie allemaal voelen als jullie het boek met een klap dichtslaan.

#Spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Uitgeefdirecteur Blossom Books

Why should it be so bad to be bad when it’s so hard to be anything at all?

Uit: ‘Tell me this night is over’, In lust we trust (2002), The Ark

1

Met de hoofdpersoon loopt het altijd goed af

Aantal volgers: 5,8 miljoen

Zo. Bedankt dat je gekomen bent. Kon je het makkelijk vinden? Ik ben blij dat ik eindelijk met je kan praten. Je ziet er goed uit, trouwens. Ik wil je al zo lang mijn verhaal vertellen. Jij zult het snappen, dat weet ik zeker.

Laat ik maar bij het begin beginnen: hoe ik Aurélie Fabulateur werd.

Nee, wacht.

Ik wil eigenlijk eerst dit zeggen: het spijt me. Als ik het allemaal over kon doen, zou ik het anders hebben aangepakt. Geduldiger. Eerlijker. Gewetensvoller. Dan zou ik vanavond in een hotel slapen, in plaats van in een celblok. Maar ik heb helaas geen tijdmachine. Alles is al gebeurd.

En natuurlijk was het niet allemaal slecht. Oké, het eindigde dramatisch. Dat hebben we allemaal op tv kunnen zien. Is het heel erg als ik zeg dat ik het best een kick vond om op het journaal te komen? Maar ik ben meer dan een slecht einde. Het afgelopen jaar heb ik zo veel gezien, zo veel beleefd. Zo veel geleefd. Ik danste op tafels van vijfsterrenhotels, met mijn Louboutins in mijn handen. Ik wisselde telefoonnummers uit met mensen die dagelijks duizenden euro’s uitgeven omdat ze jaarlijks miljoenen verdienen. En nu inspireer ik anderen door te laten zien dat ze alles kunnen worden wat ze maar willen – als ze het maar genoeg willen.

Ik weet nog dat ik de zon in de zee zag zakken vanaf een jacht bij Corsica. De lucht bestond uit verschillende tinten oranje die weerspiegelden in de zee, waar ze werden gebroken door de golven. Het was net een schilderij, maar dan echt. De hele vakantie lang hadden we muziek gedraaid, maar op dat moment zetten we die uit om te luisteren naar de golven tegen het jacht en het gekrijs van de meeuwen. Iedereen was stil, zelfs Rico. Onze champagne bleef heel even onaangeroerd. De zeelucht waaide in onze gezichten, nog steeds warm. Ik kon het zout proeven. Het was net alsof we de enige mensen op aarde waren, alsof Amsterdam en Instagram en onze ouders en onze andere vrienden allemaal niet bestonden. Het was subliem.

Jij denkt nu misschien: je had ook gewoon van je spaargeld zelf een ticket naar Corsica kunnen boeken en daar in een budgethotel kunnen slapen. Dan had je op het strand kunnen zitten, met je voeten in het water. Je had ook de zonsondergang gezien, je had ook de meeuwen gehoord. En dat is ook zo. Dat had heus wel gekund. Maar nu had ik een betere stoel, eentje waarin ik heerlijk zat. Ik had niet over het strand hoeven ploeteren met een goedkope fles supermarktwijn – de champagne werd voor me bijgevuld. En ik hoefde niet ver terug te lopen omdat ik eigenlijk toch wel naar de wc moest. Dus nee, ik weet niet of het anders ook zo goed was geweest.

Ik heb het allemaal beleefd en dat komt doordat ik mijn leven in eigen hand heb genomen. Ik heb laten zien dat ik geen slachtoffer ben, geen bijpersonage of beste vriendin van de hoofdpersoon, niet iemand die er toevallig ook bij is, maar de hoofdpersoon zélf. Als je je dat realiseert, kun je alles bereiken wat je maar wilt.

Dat is de les die ik uit al deze ellende heb gehaald, wat ik meeneem uit deze roerige periode in mijn leven. De vraag is natuurlijk: wat ga ik doen nu mijn zorgvuldig opgebouwde wereld ingestort is? Nu ik mijn vrienden heb verloren, mijn reputatie door roddelwebsites is verwoest, nu ik mijn vrijheid kwijt ben: hoe ga ik verder? Ik begin weer bij nul. Of beter gezegd: bij min één. Maar dat is niet erg. Dat heb ik eerder gedaan. En ik heb de tijd.

Maar eerst ga ik aan jou vertellen wat er precies gebeurd is. Gewoon, van mijn mond naar jouw oor. Zonder afleiding. Zonder toeschouwers die met hun ogen rollen. Zonder telefoons, camera’s, zelfs zonder muziek op de achtergrond. Alleen jij en ik.

Het ware verhaal van Brenda F.

Ken je Interview with the vampire? In die film vertelt een vampier zijn levensverhaal aan een journalist. Hoe is hij vampier geworden? Wat heeft hij met zijn superkrachten gedaan? En wat kunnen gewone stervelingen van vampiers leren? Daar lijkt ons gesprek een beetje op. Al ben ik natuurlijk geen vampier, en de mensen die mijn mensen waren ook niet. Oké, ze leven vooral ’s nachts. Hun gezichten blijven voor eeuwig jong en strak. En ze drinken liever dan dat ze vast voedsel eten. Maar het grote verschil is dat mijn mensen niet undercover leven. Ze staan niet buiten de maatschappij: ze zíjn de maatschappij. Zij bepalen welke lippenstift we moeten kopen, in welke restaurants we gezien moeten worden, naar welk eiland we dit jaar op vakantie moeten. Dat klinkt misschien wat oppervlakkig, maar het maakt wel degelijk uit. Het leven bestaat niet alleen maar uit problemen als hongersnood en milieuvervuiling. We moeten meer dan overleven. We moeten profiteren van alles wat de wereld ons te bieden heeft, iedere bloem plukken en iedere vrucht eten. Want als er niets is om van te genieten, waarom zou je dan overleven?

Niet dat wij ons alleen daarmee bezighielden, hoor. Dat we geld hebben – pardon, in mijn geval: hádden – betekent ook dat we, sorry, dat zé kunnen bepalen waar het heen gaat. Ze houden zich heus wel bezig met het inzamelen van geld voor goede doelen en het kopen van duur biologisch fruit zonder plastic verpakking. Echt waar. Maar daarnaast laten ze ook zien dat er veel moois bestaat. En daar geniet hun publiek ook weer van. Zo zien zij dat er meer is dan school en werk en familiebezoekjes. Het inspireert hen om ook de hoofdpersoon in hun eigen leven te worden.

Er is trouwens nog een verschil met Interview with the vampire. Ik ben geen vampier geworden omdat ik door een andere vampier werd gebeten. Ik heb dit allemaal zelf gedaan.

En dit is dus geen interview. Jij neemt niets van wat ik zeg op. Dit verhaal is alleen bestemd voor ons twee. En jij stelt mij geen vragen. Je hebt ongetwijfeld meningen, of aanvullingen op wat ik je vertel, maar die houd je nog even voor je. Niet omdat ik niet benieuwd ben naar jouw verhaal. Ik ben ontzettend benieuwd naar jouw verhaal. Maar ik moet dit vanaf het begin tot het einde aan iemand vertellen. Dat heb ik nog nooit kunnen doen. Jij bent de enige die mij écht wil kennen.

Hoe gaat het nu eigenlijk met je nek? Volgens mij is het goed geheeld.

2

Mensen zien alleen wat ze willen zien

Aantal volgers: 0

Het begon zachtjes te regenen op de Herengracht en ik had een creditcard, een rijbewijs, 250 euro en een kunstnagel in de zakken van mijn spijkerbroek. Geen van deze dingen was van mij. Over mijn schouder hing een loodzware weekendtas. Die was wel van mij. Ik wandelde zo snel als ik kon, ervan overtuigd dat Joris me achternakwam, me tegen de grond zou werken en me door de politie zou laten afvoeren. Maar ik kon niet gaan rennen. Dat was te verdacht.

Daarom liep ik maar zo onlogisch mogelijk. Linksaf, rechtsaf, steegje in, steegje uit. Ik haalde toeristen in, voorkwam op het allerlaatste moment dat ik werd aangereden door een groep fietsers. Mijn schouder deed pijn van de zware tas. Regelmatig keek ik achterom. Joris dook niet op. Maar het was druk, dus misschien verschool hij zich gewoon achter de toeristen. Hoewel het regende, had ik het niet koud. Dat was dan weer mazzel.

Ik had gedacht dat dit de eerste dag van de rest van mijn leven zou worden. Mijn nieuwe leven als student in Amsterdam. Een vrolijk, onschuldig leven met feestjes en vrienden en af en toe studeren voor een tentamen. Een leven van bier drinken op een boot en shoppen in de 9 Straatjes en zoenen in het Westerpark. Maar ik had dat al na exact 5 uur en 46 minuten weten te verpesten. En nu liep ik hier in de regen, met spullen die ik had gestolen van een van de aardigste mensen die ik ooit had ontmoet, werd ik mogelijk achtervolgd door een doodenge corpsbal en had ik geen plek om naartoe te vluchten. Echt helemaal nergens. Mijn niet-bestaande opties waren:

1. Bij Bascha logeren in Nieuw-West. Slecht plan. Bascha mocht niet weten dat ik nu al mislukt was.

2. Terug naar huis, naar mijn ouders in Hilversum. Geen optie. Ik had niet voor niets mijn huissleutels in een prullenbak op Amsterdam Centraal gegooid.

3. Mijn slaapzak op een bankje bij de gracht neerleggen en daar de nacht doorbrengen. Ook niet echt een topidee. Dan zou Joris me zeker vinden.

4. Naar een hotel. Kon niet, want ik was arm.

Goed, ik had dan wel een creditcard en 250 euro bij me, maar dat was alleen voor noodsituaties. Die kon ik echt niet nu al opmaken, nog geen tien minuten nadat ik ze gepakt had. Of was dit een noodsituatie? Ik wist het niet zo goed. Op straat slapen zou me geld besparen, maar ik kon niet garanderen dat ik de volgende ochtend niet wakker werd zonder portemonnee. Dan besteedde ik mijn geld toch liever aan een warm bed.

Maar eerst moest ik wat verder weg zijn van waar ik nu was, al had ik geen idee waar dat dan was. Al die grachten leken op elkaar. Als ik nou een telefoon had gehad met een batterij die langer meeging dan een paar uur, had ik op Google Maps kunnen kijken, maar mijn oude klotetelefoon was allang leeg. Dus bleef ik verder lopen langs al die mooie Amsterdamse grachtenpanden. Het begon langzaam donker te worden, maar dat kon ook komen doordat de wolken de zon blokkeerden. Straks zou het misschien harder gaan regenen. Ik moest opschieten.

Toen ik weer rechts afsloeg, begon mijn hart in mijn keel te slaan. Nee. Nee! Daar, in deze straat, lag de sociëteit van de studentenvereniging waarbij ik me aan had willen sluiten. Daar binnen lag Xantippes creditcard- en rijbewijsloze tas, en daar voor de deur stond Joris. Te roken en te praten met een meisje met lang blond haar. Ze zagen er erg relaxed uit. Niet alsof ze mij aan het achtervolgen waren.

Ik keerde me direct om en liep de andere kant op, hijgend. Hoe kon ik hier nu weer zijn, nadat ik al zo lang had gelopen? Wat voor doolhof wás dit? Ik begon harder te lopen, bijna te rennen. Had hij gekeken? Had hij me gezien? Was hij überhaupt wel naar me op zoek, of zat deze achtervolging alleen maar in mijn hoofd?

Een taxi reed langs. Ik had nog nooit in een taxi gezeten. Maar dit was tenslotte nog steeds de eerste dag van de rest van mijn leven.

‘Waar wil je heen?’ vroeg de chauffeur. Vanaf de achterbank kon ik zijn poriën zien in de achteruitkijkspiegel, zo groot waren ze. Ik had hem willen vragen naar een goed hotel, maar die poriën brachten me van mijn stuk.

‘Naar het Vondelpark,’ zei ik dus maar. Dat was een van de weinige plekken die ik kende. Van horen zeggen. Ik was er nog nooit geweest. Er waren eigenlijk sowieso niet veel dingen die ik in mijn oude leven al eens had gedaan.

‘Bij de parkeerplaats bij de hoofdingang?’ vroeg hij.

‘Nee,’ zei ik snel. ‘Doe maar een andere. Eentje waar het wat rustiger is. Maakt niet zo veel uit welke.’ Ik kende geen andere ingangen.

‘Oké,’ zei hij, en volgens mij rolde hij met zijn ogen. Hij was vast pissig dat mijn natte haar op zijn bank lekte. Ik pakte snel een spiegeltje uit mijn weekendtas, die ik naast me had gezet. Mijn gezicht zat onder de druppels, mijn mascara was uitgelopen op mijn wangen. Ik veegde het zo goed als ik kon weg, maar ik bleef eruitzien als iemand die naar metal luisterde.

De rit naar het Vondelpark duurde lang, maar dat was vooral omdat je over de grachten niet zo snel kon rijden, met de grote hoeveelheid toeristen die zelfs in dit weer nog buiten liepen.

‘Ze denken dat het een pretpark is,’ mompelde hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij.

De rit kostte dertien euro. Ik gaf hem een briefje van twintig. ‘Hou de rest maar,’ zei ik, en meteen had ik spijt, want zo’n fooi was echt overdreven, zeker voor iemand die een uur geleden nog blut was. En de hoeveelheid geld die ik nu had was ook niet oneindig. Creditcards hebben een limiet, dat wist ik zelfs. Ik moest echt beter over dingen na gaan denken.

‘Bedankt. Veel succes,’ zei de chauffeur, waar ik ook weer van baalde, want ik had nog zo mijn best gedaan om eruit te zien als iemand die geen succeswensen meer nodig had.

Inmiddels was het echt donker geworden – je kon merken dat de zomer ten einde liep, de dagen waren nu al zo veel korter dan een maand geleden. Het was opgehouden met regenen en begonnen met waaien. Mijn natte kleren plakten ijskoud aan me. Ik wilde zo snel mogelijk ergens naar binnen om me om te kleden en in bed te kruipen. Of nee, eerst iets te eten uit de minibar, want ik had enorme honger. Gelukkig waren er ontzettend veel hotels in de buurt. Maar al snel bleek dat ik niet te kieskeurig kon zijn: het eerste hotel waar ik naar binnen liep, een onopvallend driesterrenhotel, zat vol. Het hotel van een bekende keten ernaast ook. En de andere hotels in dat straatje ook.

Allemaal, behalve het enige waarvan ik bij voorbaat al had besloten dat ik het niet eens ging proberen. Het zat in een majestueus, hagelwit pand dat vrijstond van de rest van de gebouwen in de straat. De trap was van marmer. The Aurora, stond er groot op de gevel. Voor de deur stond een man in een uniform, die de deur voor je openhield. Het ademde rijkdom. Het was precies het soort hotel waar ik vroeger van droomde.

En nu durfde ik niet naar binnen.

Niet omdat mijn haar nat was, niet omdat mijn mascara uitgelopen was, en ook niet omdat ik bezweet was. Maar gewoon omdat ík het nog steeds was.

Mooie hotels waren iets voor mijn klasgenoten van de middelbare school, voor filmsterren en influencers en zakenlui. Voor mensen die een mooi huis hadden, interessante vrienden en een telefoon die niet derdehands was. Niet voor mensen zoals ik, die uitgedroogde boterhammen aten en die tot vandaag nog nooit een creditcard in het echt hadden gezien.

En juist daarom moest ik het wél doen. Dat wist ik heus wel.

Want hoewel deze dag tot nu toe niet was verlopen zoals ik had gepland toen ik vanochtend wakker werd, zou dit nog steeds de eerste dag van de rest van mijn leven worden. Dat was ik mezelf verschuldigd. Ik haalde diep adem, telde tot tien, en duwde met mijn rechterhand in mijn eigen rug. Fysiek had dat natuurlijk geen effect, maar psychologisch wel. De trap op lopen was zwaar, net als zwemmen met kleren voor je zwemdiploma. Maar ook dat was me uiteindelijk gelukt.

De portier hield de deur voor me open en groette me beleefd.

‘Hoi,’ mompelde ik terug, mijn ogen gericht op mijn voeten.

De hal was ruim en licht. De receptioniste glimlachte me vrolijk toe. Ik had me er zo op ingesteld dat ze me wantrouwend zou aankijken, dat haar vriendelijkheid me best wel van mijn stuk bracht. Maar zoals ik later nog vaak zou merken: mensen zien wat ze verwachten te zien.

‘Hebben jullie nog een kamer?’ vroeg ik. ‘Voor één persoon.’

‘Toevallig hadden we net een afzegging van een tweepersoonskamer,’ glimlachte de receptioniste. Ze had mooi honingblond haar. ‘Voor één nacht?’

‘Ja,’ zei ik.

Ze vertelde me de prijs – de kamer kostte meer dan een nieuwe telefoon, als je tenminste genoegen zou nemen met een ietwat verouderd model – en liet me een formulier invullen. Gelukkig had Xantippe een makkelijke achternaam. Ik gaf de receptioniste de formulieren.

‘Mag ik je ID zien?’ vroeg ze.

Met een bonkend hart haalde ik Xantippes rijbewijs uit mijn zak en stak het naar voren terwijl ik mijn vinger half op de pasfoto hield.

Ze pakte het aan. Ik liet niet los.

‘Sorry, mag ik even?’ vroeg ze, ineens streng.

Dat mocht niet. Xantippe en ik leken totaal niet op elkaar. Xantippe had heel lang donker haar, dat van mij was korter en vol blonde highlights. Xantippe had een bleek, spits gezicht. Ik was ook bleek, maar niet spits. Xantippe had een grote haakneus, ik meer een ronde, rode kabouterneus.

‘Dat donkere stond je ook wel leuk,’ zei de receptioniste toen ze mijn rijbewijs teruggaf. Mensen zien alleen wat ze willen zien. En misschien moest ik de regen ook bedanken, bedacht ik toen ik in de riant bespiegelde lift stond. Niemand ziet er op haar pasfoto uit als een verzopen kat.

De hotelkamer leek exact op de hotelkamers uit mijn fantasieën: ruim, met een kingsize bed, een zachte fauteuil, een prachtig eikenhouten bureau en een enorme kast waarin ik mijn kleren kon ophangen. De zeldzame keren dat ik als kind met mijn ouders en broer in een hotel was geweest, hingen er hooguit twee ijzeren hangertjes in de smalle kast.

En er was een minibar! Er zat veel alcohol in, en chips, en snoepjes. Ik opende meteen een zakje winegums en at ze achter elkaar op.

Dit is het, zei ik tegen mezelf. Dit is wat je altijd hebt gewild. Oké, dat vandaag één grote ramp was, dat is jammer. Maar misschien is dit juist gebeurd omdat je bestemd bent voor iets groters dan lid worden van een studentenvereniging. En niemand heeft gemerkt wat je hebt gedaan. Joris kwam je niet achterna. Xantippe zal pas over weken eens een keer merken dat ze haar creditcard en rijbewijs kwijt is. Die 250 euro zal ze nooit missen. Xantippe geeft al 250 euro uit vóór lunchtijd. Alles is goed. Om mijn interne monoloog kracht bij te zetten, gaf ik haar rijbewijs een kus.

Beneden dachten ze dat ik Xantippe was, maar ik was hier niet gekomen om iemand anders te worden. Ik was hier gekomen om mezelf te worden.

3

Nemen is een vorm van geven

Aantal volgers: 0

Mijn klasgenoten op de middelbare school hadden het al vanaf hun geboorte voor elkaar.

Een huis met genoeg ruimte om je voor je ouders te verstoppen: check.

Kleren die schoon waren en goed pasten: check.

Altijd genoeg eten: check.

De zekerheid dat dit allemaal nog wel even zo zou blijven: check.

Daarbovenop hadden ze ook nog eens het allerleukste speelgoed (in de kleuterklas pratende knuffels uit tv-reclames, op de middelbare school de nieuwste smartphones), een au pair die ze naar hockey bracht, genoeg zakgeld om tussen de middag een Mars te kopen, veelvuldige vakanties buiten Europa, het gevoel dat ze belangrijk waren. En dat waren ze ook. Ze waren immers de zoons en dochters van de baas, het kroost van de ministers, het nageslacht van de mensen die wisten hoe de wereld werkt. En later zouden ze zelf de baas en de ministers worden. Minder werd niet van ze verwacht.

Je zou denken dat dit veel druk veroorzaakte, zulke hoge verwachtingen, maar daar leken ze niet echt last van te hebben. Voor hen was het vanzelfsprekend dat alles zou lukken. Tegenslag kenden ze niet, dus het was logisch dat dit nogal een abstract begrip voor ze was. Het is net als God: die hebben we ook nog nooit gezien, en daarom kunnen we ons slecht voorstellen hoe hij eruitziet. In ons hoofd is het een bejaarde man met een witte baard. Terwijl we eigenlijk heel goed weten dat zo’n almachtig wezen er heus niet voor zou kiezen om te verschijnen als iemand met een leeftijd voor rugproblemen en een beginnende doofheid.

Ik sliep lekker, maar het wakker worden was pas echt heerlijk. Het bed was groot en zacht, de kamer koel en goed geventileerd. Heel anders dan ik van thuis gewend was – maar dat bedacht ik pas later. Op dit moment was het gewoon heel lekker.

Ik was alleen zo dom om mijn ogen te openen.

Toen ik besefte waar ik was, schokte mijn hele lichaam, van mijn maag tot mijn achterhoofd tot mijn vingertoppen. O, shit. Shit, shit. Ik hoorde hier niet. Ik zat hier met een gestolen creditcard. O mijn god o mijn god. Ik gooide de dekens van me af, sprong uit bed en begon wilde rondjes door de kamer te lopen. Daar was meer dan genoeg ruimte voor. Ik zag Xantippe voor me, die me zwijgend en veroordelend aankeek. Als ze er ooit achter kwam wat ik had gedaan, zou ze me haten. Maar nu? Ik kon het geld niet terugbrengen. Alleen de hotelrekening was al hoger dan het bedrag op mijn bankrekening. Al mijn geld dat ik de afgelopen maanden had verdiend, zat in de kleren die ik voor mijn nieuwe leven had gekocht. En als ik terug zou gaan om de pasjes van Xantippe terug te brengen, dan zouden ze bij de studentenvereniging meteen doorhebben dat er iets niet in de haak was en de politie bellen. Mijn nieuwe leven zou zich afspelen in de gevangenis. Alleen maar om een domme beslissing die ik in een fractie van een seconde had genomen.

Je denkt misschien: eigen schuld, dikke bult, dan had je maar niet zo’n vuile gore dief moeten zijn. Maar ik was echt niet van plán geweest om Xantippes spullen te stelen. Het gebéúrde gewoon. Ik ademde snel en hoog. God o god. Waarom was ik zo stom? Waarom had ik gisteren niet gewoon de trein terug naar Hilversum genomen en bij mijn ouders aangebeld? Dat nieuwe leven van mij had best kunnen wachten. Ik wachtte al zo lang.

Maar nu had ik het al gedaan. Nu zat er niets anders op dan een nieuw plan van aanpak te bedenken. Ik liet mezelf op mijn buik op bed vallen en beet in het kussen. Oké, Brenda. Even rustig. Herpak jezelf.

Ga anders eerst even douchen. Ja, dat helpt vast. Jezelf opfrissen en daarna een lekker hotelontbijtje. Daardoor gaat er vast energie naar je hersenen en dan ben je weer slim genoeg om een oplossing te bedenken. Mijn maag rommelde. Die snoepjes waren niet echt een volwaardige avondmaaltijd geweest.

Door het badkamerraam stroomde zo veel licht dat ik geen lamp aan hoefde te doen. Bij mijn ouders thuis hadden we geen raam in de badkamer. We hadden wel schimmel. Ik vroeg me af wat ze hier met die witte handdoeken deden waardoor ze daadwerkelijk wit bleven, in plaats van grijs of beige te worden. Onder de regendouche zeepte ik mijn haar in met een naar rozen ruikende shampoo. Fabulateur, stond er op het flesje. Alle kleine doosjes en flesjes op de wasbak had ik geopend: niet alleen de shampoo maar ook de douchegel, de scrub, de bodylotion. Zelfs een beetje van het badschuim, ook al stond ik onder de douche. Als ik mijn rechterhiel in het doucheputje plantte, kregen mijn voeten een schuimbad.

Het hielp allemaal niet.

Wat wél hielp, was het ontbijt, een overdadig buffet met allemaal verschillende broodjes, kaas en vleeswaren, fruitsalades en losse stukken fruit, allerlei soorten yoghurt, noten en zaden, croissants en chocoladekoeken, pannenkoeken en geglazuurde kleine taartjes. Ik probeerde mijn bord niet te vol te laden. Eten ziet er altijd beter uit als het goed gedoseerd is.

Het enige wat ik miste, was een automaat met koffie en thee. Maar toen ik ging zitten kwam er direct een serveerster naar mijn tafel die me vroeg wat ik wilde drinken. Ik bestelde een latte macchiato – dat dronk ik normaal nooit maar het klonk gepast – en was intens tevreden. Alles smaakte zo vers. De croissants waren knapperig vanbuiten en luchtig vanbinnen. De jam die ik erop smeerde, smaakte echt naar aardbeien, in plaats van naar plastic. En al die noten en zaden op mijn kokosyoghurt – ik kon niet kiezen, dus ik had alles er maar op gegooid – waren niet bijzonder smakelijk, maar ongetwijfeld wel heel gezond. Mijn latte macchiato bleek vooral uit melk te bestaan, met maar een klein beetje espresso. Precies zoals ik het graag had.

En het was niet alleen het eten dat ervoor zorgde dat ik daar met een dikke grijns op mijn gezicht zat. Het was gewoon alles. De grote, lichte ramen. De schone tafels, het zware, glanzende bestek. De tafel met de opgestapelde champagneglazen voor mimosa’s. Al die mensen om me heen – sommige in pak, overduidelijk aan het werk, andere om te genieten van de stad. Het waren mooie mensen, geslaagde mensen. Mensen die zich thuis voelen in luxe en schoonheid en zich er niet voor schamen. En ik zat hier toch maar mooi tussen, naar rozen ruikend en ver weg van iedereen die mij kende. Ik zat rechtop en at rustig, niet schrokkend, ik genoot van iedere hap. Gisteren was een valse start. Vandaag was écht de eerste dag van de rest van mijn leven.

En toen herinnerde ik me weer hoe ik hier terecht was gekomen. En dat dit niet echt mijn leven was.

Wáárom was ik toch zo’n idioot?

Ineens werd ik bang dat iemand van de vereniging langs zou lopen en me hier zou zien zitten, genietend aan tafel in plaats van huilend in bed, waar ik thuishoorde. De angst maakte het fruit beschimmeld en de pannenkoeken uitgedroogd. Maar nee, dat kon niet. Die mensen gingen sowieso niet naar een hotel, ze zaten ergens op de vloer in een ranzig studentenhuis terwijl ze corpsliedjes aan het zingen waren. Maar de kans dat ik ze tegen zou komen bestond zeker. Wie weet gingen ze vandaag wel iets doen in het Vondelpark. Amsterdam was nou ook weer niet zo groot. Op een dag zou ik oog in oog staan met Xantippe of Milou of Joris. En hoewel ze geen bewijs hadden dat ik Xantippes creditcard had meegenomen, zouden ze vast gegronde vermoedens hebben, en mijn gezicht zou boekdelen spreken, want liegen was me tot nu toe niet al te best afgegaan.

Maar ik kon ook niet meer weg uit Amsterdam: volgende week maandag begon mijn studie. Dat was altijd mijn plan geweest. Oké, mijn studententijd ging sowieso anders worden dan gepland nu ik niet meer bij een studentenvereniging kon, maar dat verlies had ik al genomen. Ik wilde wel blijven.

Ik griste mijn telefoon uit mijn tasje. Geen berichten. Ik opende Instagram, haalde mijn profielfoto weg en zette mijn account op privé. Daarna opende ik Facebook. Die stond al op slot, ik deed er al jaren niets meer mee. Ik haalde daar ook mijn profielfoto weg en veranderde mijn achternaam in iets wat niet bestond. Zo. Nu was er in ieder geval een gedeelte van de wereld waarin ik een soort van anoniem was.

Nu terug naar de rest van de wereld. Wat wisten die mensen nou van me? Dat ik Brenda heette. Dat ik blond was, of nou ja, blondachtig. En dat ik uit het Gooi kwam, al had ik gezegd dat mijn ouders in Laren woonden in plaats van in Hilversum. Natuurlijk hadden ze bij de studentenvereniging zelf mijn gegevens wel, maar die mochten ze niet zomaar geven. Privacy en zo.

Jammer dat ik mijn haar een week terug nog had gehighlight, want die kleur moest er weer uit.

‘Een goede kapper? Die vandaag nog plaats heeft?’ De serveerster keek me vertwijfeld aan. Ze was ongeveer van mijn leeftijd. Waarschijnlijk zelf ook een student. Ze zag er niet uit als het type dat bij een studentenvereniging zou gaan. ‘Ik vind mijn eigen kapper best goed, maar die wil jij vast niet.’

Ik zette mijn aardigste glimlach op. ‘Ik denk het wel, hoor. Ik ben niet zo moeilijk.’

Ze aarzelde. ‘Ja, maar eh… het is een beetje een budgetkapper, zeg maar.’

‘O,’ antwoordde ik. Ik had heus niet naar een super-de-luxe kapper gewild, maar wat mijn haar nodig had, vereiste wel flink wat vakmanschap.

‘Ik kan het wel even vragen aan Aurélie. Aurélie, kom eens?’ riep het meisje.

Aurélie was wat ouder dan de andere serveerster. Meer een moeder dan een student. Ze liep kaarsrecht en glimlachte samenzweerderig.

‘Aurélie is echt de vraagbaak van ons team,’ verklaarde de jonge serveerster. ‘Ze weet overal een adresje voor.’

Aurélie gaf me zonder na te hoeven denken vier opties voor dure kappers in de buurt. Ze kende er nog veel meer, zei ze, maar daar hoefde je écht niet last minute te proberen een afspraak te regelen.

‘Le Frisoir Noir is mijn favoriet,’ zei ze met een licht Frans accent. ‘Dat is zo’n beetje de enige luxe die ik mezelf gun. Maar ik krijg ook wel korting hoor, want ik ken de eigenaar nog van vroeger.’ Ze had inderdaad erg mooi haar voor iemand met zo’n afgeleefd gezicht.

Hoewel ik nog wel een kop koffie had gelust, stond ik op om naar boven te gaan en de kapper te bellen. Hoe sneller ik eruitzag als iemand anders, hoe beter. Net toen ik langs het ontbijtbuffet liep, stootte een andere serveerster met de kar waarop ze afwas had verzameld keihard tegen een tafel aan. De toren van champagneglazen stortte met veel lawaai in elkaar, en tientallen glazen braken uiteen in kleine stukjes glas. Om ons heen klonken oh’s en ah’s.

‘Godverdomme Sterre!’ hoorde ik een man in pak sissen. Op zijn mondhoek zat een beetje speeksel, zo boos was hij. De eigenaar? De manager? ‘Alweer?!’ Hij probeerde het zacht en discreet te doen, maar verder was iedereen zo stil dat het duidelijk door de ontbijtzaal te horen was. Het verlies van decorum vonden ze erger dan al die kapotte glazen.

Ik keek om. De serveerster, een dun meisje van mijn leeftijd, stond te trillen. Ze zag er breekbaar uit. Breekbaar en doodsbang. Ik moest ineens aan mezelf denken toen ik nog bij een discountdrogist werkte en per ongeluk zo lang bij de kassa was weggebleven dat hij volledig leeggeroofd was toen ik terugkwam. Ik was bezig geweest om een bejaarde vrouw te helpen bij het kiezen van de juiste vitaminepillen. Ik herinnerde me meteen weer hoe nietig ik me had gevoeld toen mijn baas tegen me schreeuwde. De woede van deze manager vulde de hele ontbijtzaal. Hij ging haar ontslaan, dat wist ik zeker. Bij mij had het minstens een jaar geduurd voordat ik weer ergens had durven solliciteren.

Ik hoorde het mezelf zeggen voordat ik er erg in had.

‘Sorry! Ik verloor mijn evenwicht en stootte tegen de tafel. Zó onhandig.’

De manager schudde even snel zijn hoofd, alsof hij vastliep. ‘Ik dacht toch echt dat ik mijn collega ertegenaan zag botsen. Met de kar.’

‘Nee,’ zei ik snel. ‘Dat was ik. Ik let soms echt niet op waar ik loop. Het spijt me zo. Ik zal het allemaal vergoeden.’ Xantippes creditcard zou zo wel snel leeg zijn, maar dat moest dan maar.

‘Dat is niet nodig,’ mompelde hij. ‘Heeft u zich geen pijn gedaan? Kunnen we u iets aanbieden, wilt u wat drinken?’

Sterre staarde me verbouwereerd aan. Ik glimlachte naar haar.

Een rijke klant zijn is écht een geweldige positie om je in te bevinden.

Boven, in mijn kamer, belde ik Le Frisoir Noir. Zij hadden toevallig net een afzegging, dus ik kon meteen langskomen.

‘Hoe heet je?’ vroeg de kapper.

Ja, hoe heette ik? Geen Brenda. Geen Xantippe.

‘Aurélie,’ zei ik. ‘Aurélie Fabulateur.’ Ik rook aan mijn haar. Nog steeds rozen.

Eigenlijk moest ik vandaag uitchecken, maar misschien kon ik mijn verblijf nog een nachtje verlengen. Ik moest waarschijnlijk best wel even in deze kappersstoel zitten. Dat lijkt misschien op niksen, maar van gedwongen stilzitten word je moe.

Een paar uur later liep er een ander meisje de kapsalon uit. Eentje met donkerbruin haar in een lange bob. Hoewel mijn haren in korte tijd gebleekt én weer geverfd waren, was de kleur rijk en mijn haar zacht, bijna donzig. De kapper had me gewaarschuwd dat ik wel even mijn wenkbrauwen moest bijkleuren: nu waren ze wat licht in vergelijking met mijn haar. Daar had ze gelijk in. Ik was nu alleen mooi als ik mijn handen voor mijn wenkbrauwen hield. Op naar het Kruidvat: ik had nog genoeg geld voor een professionele wenkbrauwverfbeurt of in ieder geval duur wenkbrauwpoeder, maar na het bedrag dat ik bij de kapper had moeten neerleggen, vond ik drie euro voor make-up eigenlijk meer dan genoeg.

Het was al vier uur toen ik aankwam bij The Aurora, en ik was moe. Moe van het nietsdoen. Dit is dus hoe de moeders van mijn klasgenoten die geen arts of hedgefundmanager waren hun dagen doorkwamen. Geen wonder dat ze altijd zo chagrijnig waren.

Ik liet mezelf vallen op bed (dat heerlijk zachte bed!) en staarde naar het plafond (dat prachtige plafond met bloemornamenten!). Wat moest ik nu doen? De dag liep ten einde, maar écht laat was het nog niet. Het was nog te vroeg om te gaan eten. Ik wilde mijn telefoon pakken en door Instagram scrollen, maar a) dat had ik al urenlang bij de kapper gedaan en b) ik was hier gekomen om mijn eigen Instagramwaardige leven te leiden. Niet om ernaar te blijven kijken. Ik liep de badkamer in om mijn make-up bij te werken, inclusief mijn wenkbrauwen. Toen ik klaar was, leek het net echt. Ik ging terug naar de slaapruimte. Daar ging ik op een stoel vlak bij het raam zitten en maakte een selfie. Goed licht had je hier. Ik had niet eens zo veel pogingen nodig om een foto te maken waarop het leek alsof ik wat voorstelde.

Op Instagram maakte ik een nieuw account aan. Mijn naam was Aurélie. De kapper had mijn naam steeds genoemd tijdens het praten en het had erg goed gevoeld. Hij was in ieder geval wat neutraler dan Xantippe. Ik plaatste de selfie en stelde hem ook meteen in als profielfoto. Niemand zou hem liken, want ik had nog geen volgers en ik ging ook niemand uit mijn oude leven volgen. Dit was een nieuw begin. Ik besefte dat het lastig zou worden als ik eenmaal was begonnen met studeren om onder een andere naam door het leven te gaan, terwijl ik op de universiteit was ingeschreven met mijn echte naam. Nou ja, ik kon gewoon zeggen dat dit mijn roepnaam was. Of zo. Dat vogelde ik later allemaal wel uit. Nu was het tijd om eerst beneden een drankje te doen. Op Aurélie Fabulateur and her fabulous new life.

In de hotelbar was het precies druk genoeg: doordat twee derde van de stoelen bezet werd, was het lekker vol, maar er was nog genoeg ruimte om de perfecte plek te kiezen. Het voelde een beetje ongemakkelijk om hier in mijn eentje te gaan zitten. Ondanks mijn nieuwe naam en kapsel herinnerde ik me toch steeds weer dat ik hier niet hoorde. En ik was bang dat mensen dit aan me zouden zien. Het was niet dat ik bang was om alleen te zijn: als je altijd alles alleen hebt moeten doen, raak je eraan gewend. Ik hoorde weleens klasgenoten klagen over dat ze ergens niet in hun eentje naar binnen durfden als de vriendin met wie ze hadden afgesproken te laat was. Ondanks al hun rijkdom en zelfvertrouwen wisten ze niet hoe dat moest, ergens naar binnen lopen zonder je aan iemand anders vast te houden.

Mijn eerste instinct was neerstrijken in de hoek, in een fauteuil die eruitzag alsof je erin kon wonen, zodat ik goed zicht had op iedereen die binnenkwam. Maar ik kon ook aan de bar gaan zitten: dan had iedereen goed zicht op míj.

Brenda was in de fauteuil gaan zitten, maar Aurélie niet. Aurélie was iemand die meedeed. Dus nam ik plaats aan de bar en bestelde een glas champagne. Dat veroorzaakte ook even een innerlijke strijd – Brenda vond een colaatje al te duur – maar ik wilde het goed doen, dat nieuwe leven van mij.

‘Zo, heb jij wat te vieren?’ vroeg de man in pak links naast me. Hij lachte zijn witte en rechte tanden bloot. Hij leek eind twintig en had korte bruine krulletjes. Geen woest aantrekkelijke man, ook best wel te oud voor mij, maar geen creep. Een aardige vent.

‘Jazeker,’ antwoordde ik. ‘Dat het dinsdag is en dat we leven.’ Dat laatste was een beetje cringey, maar hij leek zich er niet aan te ergeren.

‘Proost,’ zei hij en we klonken onze glazen. Hij dronk iets bruins in een borrelglaasje.

‘En, wat brengt jou hier?’ vroeg ik. Ik moest toch even mijn conversatieskills oefenen.

Hij trok een gepijnigd gezicht. ‘Au. Moeten we het echt over werk hebben?’

‘Ik wist niet dat het voor werk was,’ loog ik met een schuin oog op zijn aktetas.

‘Nee, grapje,’ zei hij. ‘Ik werk hier om de hoek, dus het is niet alsof ik de illusie had dat ik vrij was. Ik heb hier zo meteen een diner met klanten. Zou eigenlijk nog op kantoor moeten zitten, maar goed, ik ben om zeven uur vanochtend begonnen en ik moet nog minimaal tot middernacht, dus ik vond wel dat ik een pauze had verdiend.’

‘Vind ik ook. Wat is je functie eigenlijk?’

‘Accountmanager.’

‘O.’ Dat zei me niet zo veel.

‘En de jouwe? Laat me raden… scholiere?’

‘Nee!’ zei ik. ‘Ik ga volgende week beginnen met mijn studie!’

Hij glimlachte. ‘Grapje. Ik dacht al dat je student was.’

‘Wat doe je precies als accountmanager?’

We babbelden wat over deze bar, Amsterdam, Laren en Alphen aan den Rijn, de stad waarin hij was opgegroeid. Zijn naam was Sjors en hij kwam uit een bijstandsgezin, maar tegenwoordig verdiende hij genoeg om een huis voor zijn moeder te kopen en er nog een auto voor te zetten ook. Het was een veilig gesprek: hij vertelde vooral veel over zichzelf, en zolang ik hem vragen bleef voeren, stelde hij mij weinig vragen en kon ik ook niet door de mand vallen.

Een hand op mijn rechterschouder. Een jongensstem die me bekend voorkwam: ‘Catharina!’ Voor ik het wist had deze jongen een zoen op mijn slaap geplant.

Ik draaide me om en staarde in ogen die ik maar al te goed kende.

De jongen deinsde achteruit. ‘Sorry,’ zei hij geschrokken. ‘Ik dacht even dat je een vriendin van me was.’

Achter hem stonden een meisje en een andere jongen hem uit te lachen. ‘Lekker dan,’ gniffelde het meisje, ‘je weet dat ze je hiervoor kan aanklagen?’

‘Het geeft niet,’ antwoordde ik met een rood hoofd. ‘Kan gebeuren.’

‘Ik dacht al,’ zei Sjors, ‘je heet toch Aurélie.’

‘Ja,’ zei ik snel, te snel. ‘Zo heet ik ook.’

‘Sorry niet-Catharina,’ zei de jongen. ‘Het spijt me. Kan ik je iets te drinken aanbieden om het goed te maken?’ Hij keek me vriendelijk en verwachtingsvol aan. Hij zag er goed uit. Goed geknipt donkerblond haar, dat mooi kleurde bij zijn bruine huid, een glad symmetrisch gezicht. Zijn vrienden waren net zo aantrekkelijk: de andere jongen lang en dun met halflang donker haar. De roze blosjes op zijn bleke gezicht gaven hem iets ontwapenends. Het meisje had dik haar in zo’n prachtige kleur koperbruin dat hij ongetwijfeld was gecreëerd door een kapper die nog duurder was dan die van mij. Ze had blauwe ogen met geweldig volle wimpers. Ik wist dat die nep waren, maar zelfs als ze vlak voor je stond zag je dat niet, zo goed waren ze gezet. Ze droeg een strak, zeegroen jurkje en hakken. De jongens droegen beiden een pak dat hen perfect paste. Maar eigenlijk hoefde ik niet af te gaan op hun kleren en hun goed verzorgde haar. Ik wist al wie ze waren.

De jongen keek me nog steeds verwachtingsvol aan. O ja, het drankje. Mijn eerste instinct was om nee te zeggen, om het af te slaan, te zeggen dat het niet nodig was. Maar dit waren mensen met wie ik langer zou willen praten. En iets aannemen is tenslotte een vorm van geven.

‘Vooruit,’ zei ik. ‘Omdat ik niet wil dat je hier een slecht gevoel aan overhoudt.’

‘Nog zo eentje dan,’ zei hij tegen de barman. ‘Of nou ja, doe ons alle vier maar een glas.’ Ik vond het pijnlijk dat hij Sjors negeerde, maar daar durfde ik niets van te zeggen.

‘Wil je dan niet meteen een hele fles?’ mengde Sjors zich in het gesprek. ‘Dat is goedkoper.’

‘Nee, dan gaan zij weer veel te veel drinken,’ zei de jongen, en hij maakte een gebaar naar zijn vrienden.

‘Willen we wel,’ zei het meisje. ‘Zo veel meer is het nou ook weer niet.’

‘Ach ja, doe dan maar.’ De jongen zuchtte.

‘Eric denkt dat het geld op z’n rug groeit,’ zei het meisje tegen mij. ‘Wat ook zo is. Maar hij is niet zo slim.’ Ze stak haar hand uit. ‘Ik ben Josephine, trouwens. En dit is Franklin.’

Ik schudde hun alle drie nogal plechtig de hand. ‘Aurélie. Leuk om jullie te ontmoeten.’

‘Leuke naam,’ zei Josephine. Daarna zei ze iets tegen Franklin wat ik niet kon verstaan. Ze lachten. Opgelaten staarde ik naar mijn lege glas.

De barman kwam met de fles champagne en schonk voor ons alle vier een glas in. Ik durfde niet naar Sjors te kijken.

‘Wat heerlijk,’ zei Josephine. ‘Ik had eigenlijk gewoon een spa rood willen bestellen. En kijk ons nou! Geweldig, dit.’ Ze maakte een foto van haar glas.

‘Kun je je telefoon nou niet eens een minuut in je tas laten?’ vroeg Franklin. ‘Net alsof je volgers nog nooit een champagneglas hebben gezien.’

‘Net alsof je volgers nog nooit een champagneglas hebben gezien,’ praatte Josephine hem na met een hoog stemmetje. ‘Bitch, I’m building my brand.’ Het klonk niet alsof ze het meende, maar het klonk ook weer niet echt alsof ze het níét meende.

‘Hartstikke leuk, maar ik heb gewoon dorst,’ zei Eric. ‘Kunnen we proosten? Catharina twee mag zeggen waarop.’

‘Ben je nu al haar naam vergeten?’ Franklin grijnsde.

Eric gaf geen antwoord.

‘Dat het dinsdag is,’ zei ik, ‘en dat we leven.’ In dit gezelschap klonk het ineens niet meer zo raar.

‘Cheers,’ zeiden Josephine en Franklin in koor.

‘Wat doe jij hier eigenlijk, Catharina twee?’ vroeg Eric.

‘Ik ga volgende week met mijn studie beginnen,’ zei ik. ‘En nu logeer ik even in dit hotel terwijl ik een kamer zoek.’ Dat was nog de waarheid ook.

Franklin trok zijn wenkbrauwen op. ‘Je logeert in dít hotel en je wilt zeggen dat je ouders niet genoeg geld hebben om een appartementje voor je te kopen?’

‘Doe niet zo, Franklin,’ zei Josephine. ‘Sommige mensen verdienen hun eigen geld.’

‘Ik dacht, ik ga gewoon voor de ware studenten-experience,’ zei ik snel. ‘Dat lijkt me echt leuk, op kamers met anderen.’

Josephine lachte. ‘Ik denk dat je snel klaar bent met zo’n vierdehands IKEA-bank en een schimmelige koelkast, hoor.’

Dat ik mijn hele leven al vierdehands IKEA-banken en schimmelige koelkasten gewend was, zei ik maar niet.

‘Waar kom je vandaan?’ vroeg Eric. ‘Niet uit Amsterdam, zeker?’

‘Nee,’ antwoordde ik. Na het fiasco van gisteren moest ik niemand meer vertellen dat ik uit Laren kwam. Veel te veel kans op meer lastige vragen over mensen die ik van daar kende. Ik had vijf minuten geleden nog tegen Sjors gezegd dat ik daarvandaan kwam, maar die zou ik na vandaag toch nooit meer zien. Dit waren mensen die pasten in het plaatje van mijn toekomstige vrienden. Razendsnel ging ik al mijn opties af. Waar zou Aurélie Fabulateur vandaan komen?

‘Parijs. Daar heb ik mijn hele leven gewoond. Ik ben hier pas gisteravond laat aangekomen.’ Ik begreep echt niet hoe deze zin uit mijn mond kon komen. Ik was nog nooit in Parijs geweest.

‘Parijs?’ gilde Josephine, nog verbaasder dan ikzelf. ‘Wat cool!’

‘Ik meende al dat je een accent had,’ zei Franklin. Ik probeerde niet te verbaasd te kijken. Accent? Ik?

‘Ja, je ziet het ook wel,’ zei Eric. ‘Je hebt echt zo’n Franse-meisjes-kapsel. En je stijl is heel simpel, als een echte Parisienne.’ Ik droeg nog steeds het uniform van middelbarescholieren uit Laren: wit T-shirt, strakke spijkerbroek.

‘Maar hoezo spreek je dan zo goed Nederlands?’

‘Ik ben half-Nederlands,’ zei ik. ‘Alleen mijn moeder is Frans. Dus ik ben tweetalig opgevoed.’

‘Zeg eens wat in het Frans!’

‘Eh…’ Natuurlijk had ik wel Frans gehad op de middelbare school, maar dat stelde weinig voor. ‘Moet dat echt?’

‘Ah nee joh, tuurlijk niet,’ zei Josephine. ‘Laat haar toch. En drink je champagne op.’

‘Sorry, Catharina twee.’

‘Eric!’ zei Josephine. ‘Ze heet Aurélie. Jezus. Sorry, Aurélie.’ Het leek even alsof ze bloosde.

‘Geeft niet,’ zei ik. Toen, omdat ik bedacht dat zij de hele tijd vragen aan mij stelden en ik nog geen enkele vraag terug had gesteld: ‘Waar komen jullie vandaan?’ Van al mijn leugens tot nu toe klonk deze het minst geloofwaardig: ik wist precies waar zij vandaan kwamen.

‘Heel saai,’ zei Josephine. ‘Ik kom uit Wassenaar. Eric uit Hoofddorp. En Franklin uit Laren. Maar dat zegt je vast helemaal niets.’ Shit. Laren. Ik herkende hem niet. Hij mij gelukkig ook niet. ‘Maar nu wonen we allemaal alweer een tijdje in Amsterdam, hoor,’ vervolgde Josephine. Ze nam nog een slokje champagne. ‘Jongens, moeten we niet een beetje gaan?’

Ik voelde mijn gezicht betrekken. Dit zou het einde zijn van deze ontmoeting. Hierna moest ik weer terug naar Sjors. Of naar mijn kamer om de rest van de avond op mijn telefoon door te brengen.

‘Het was leuk om je ontmoet te hebben, Aurélie,’ zei Eric.

Josephine keek me aan. Het leek alsof ze me wilde vragen of ik meekwam, maar niet durfde. Doe het, smeekte ik met mijn ogen. Vraag het.

Ze deed het niet. In plaats daarvan scrolde ze op haar telefoon.

‘Waar gaan jullie naartoe?’ vroeg ik snel, te snel om cool te klinken.

‘Lancering van een nieuw tijdschrift,’ zei Josephine. ‘Belachelijk dat ze het nog proberen, maar het zal wel weer een goed feestje zijn.’ Ze zweeg even. Vraag het, vraag het, smeekte ik nog een keer met mijn ogen. ‘Eh… je hebt vast al andere dingen te doen, maar anders mag je best met ons mee, hoor.’

‘Nou, toevallig heeft een vriendin onze afspraak voor vanavond net afgezegd,’ zei ik snel, weer te snel. ‘Dus op zich zou ik wel kunnen. Als dat mag.’

‘Tuurlijk,’ zei Josephine. ‘It-girl heet het. Het is de bedoeling dat het een soort high-endmodeblad wordt, maar dan minder saai. Of zo. Ik weet het niet precies. It-girl klinkt extreem 2005. Kan dat dan alweer retro zijn? Maar het wordt een ziek feest. Het is georganiseerd door dezelfde mensen die ook het Lolita Forever-feest hadden georganiseerd.’ Toen ik haar glazig aanstaarde, voegde ze eraan toe: ‘O nee, dat weet jij natuurlijk niet, jij was toen in Frankrijk.’

‘Klinkt alsof ik veel in te halen heb.’

‘Ging je in Parijs weleens naar dit soort feestjes?’

‘Ja, heel veel. Het lijkt me geweldig om die nu eens te kunnen vergelijken met de Nederlandse versies. Ik denk haast dat die nog beter zijn. Nederlanders zijn zo leuk.’

‘Ik durf te wedden dat Parijse feestjes veel spectaculairder zijn. Misschien vind je het hier wel niets.’ Josephine keek er een beetje zorgelijk bij.

‘Er is maar één manier om daarachter te komen, hè?’ Eric grijnsde. ‘Kom mee, Aurélie! Het wordt echt leuk.’ Hij betaalde voor de fles én voor mijn losse glas champagne.

‘Wacht, jongens,’ zei ik. ‘Ik moet me eerst nog even omkleden. Kijk nou hoe jullie eruitzien, en kijk dan naar mij!’ Ook Franse meisjes droegen op een feest vast wel iets beters dan een spijkerbroek.

‘Oké, maar dan moet je wel opschieten,’ zei Josephine. ‘We zijn al aan de late kant.’

Dat liet ik me geen twee keer zeggen, ik sprong meteen van mijn stoel. Sjors durfde ik nog steeds niet aan te kijken. Ik was zijn aanwezigheid geen moment vergeten: niet toen ik hem negeerde, en niet toen hij mij had horen liegen over dat ik uit Frankrijk kwam, terwijl ik hem net had verteld over Laren. Ik voelde me intens schuldig. Maar wat moet je doen als het leven dat je wenst tegen je op botst? Het niet vastgrijpen, alleen maar omdat je beleefd moet zijn tegen een vreemde? Bij de lift drukte ik drie keer op het knopje – gelukkig, er kwamen geen mensen bij, dan was ik sneller op de vijfde – en boven rende ik mijn kamer in.

Het eerste wat ik deed, was me op het bed laten vallen en keihard in mijn kussen schreeuwen.

OMFGDITGEBEURTECHT! OMFGMENSENWILLENDINGENMETMIJDOEN!

Ik tilde mijn hoofd op van het kussen. Shit, make-up eraan gesmeerd. Geen tijd meer om me opnieuw op te maken. Nou ja.

Ik bekeek de twee zwarte jurkjes in mijn kast, het soort jurkjes dat mijn klasgenoten hadden gedragen. Ik koos voor de mooiste, eentje van glanzende stof. De taille was hoog en de rok liep wijd uit tot halverwege mijn bovenbeen. Hij was een beetje basic in vergelijking met Josephines zeegroene jurk, maar ik kon het er altijd op gooien dat Françaises van eenvoud hielden.

En wat een feestje was het.

De locatie: WFTM, een chique club aan de Prinsengracht. De mensen: rijk en beroemd. Ik zag acteurs uit kinderseries, modellen uit realityshows en presentatoren van spelprogramma’s. De mensen die ik niet herkende, stelden klaarblijkelijk ook wat voor, want de paparazzi riepen hun namen om hun aandacht te trekken terwijl ze uitgebreid poseerden op de rode loper. Ik ging gewoon naar een feestje met paparazzi! Van opwinding zakte ik spontaan door mijn enkel. Die rottige hoge hakken ook. Eric pakte me snel bij mijn elleboog.

Eenmaal zelf aangekomen bij de rode loper poseerden Eric en Josephine uitgebreid voor de fotografen. Franklin trok mij weg. ‘Ze vinden het niet chill als je hier staat,’ zei hij. ‘Die fotografen, bedoel ik.’

‘Hoezo sta jij er niet op dan?’ vroeg ik en ik hield mijn hoofd vragend schuin.

Hij grijnsde ongemakkelijk. ‘Eric en Josephine zijn een soort van beroemd. Maar jij kent ze natuurlijk niet, jij kijkt vast alleen maar naar Franse vloggers.’ Hij gaf me een beetje het gevoel alsof ik onder een steen had geleefd. Dat had ik op zich ook wel, maar onder die steen heb je ook wifi.

‘Franklin!’ riep een paparazzo.

Franklin begon van oor tot oor te grijzen.

‘Ben jij ook beroemd?’ vroeg ik onschuldig.

‘Kennelijk,’ zei hij. ‘Sorry.’ Hij liep een stukje terug en poseerde, eerst samen met Eric en Josephine, daarna alleen. Even later kwamen ze met z’n drieën naar me toe lopen.

‘Sorry hoor,’ zei Eric. ‘Altijd een beetje gênant, dit.’ Hij zag er niet bepaald opgelaten uit. Franklin straalde als een glow-in-the-darkstick.

We liepen naar binnen. Ik werd zenuwachtig toen ik zag dat er bij de deur werd gecontroleerd of je wel op de lijst stond, maar ik durfde er niets over te vragen: de rest stond er zo rustig bij dat ik mezelf dan vast zou ontmaskeren als nobody. Dus ik deed niets en wachtte af.

Bij de deur zei Josephine dat ik haar ‘plus één’ was. Franklin was die van Eric. Ze zei het alsof er nooit een andere optie was geweest. We liepen door een lange hal, die volhing met posters van vrouwen die geen kleding droegen, maar wél een dure handtas vasthielden.

‘Ze hebben veel ambitie bij dit blad,’ zei Josephine. Onze jassen lieten we achter bij de garderobe.

De zaal waar het feest plaatsvond, was adembenemend: groot en rond met overal lampionnen die een zacht perzikoranje licht uitstraalden. Aan de overkant van de ruimte stond een podium waar drie hoepels boven hingen. Twee vrouwen en een man, gekleed in een soort catsuit van linten, maakten koprollen en salto’s aan en in de hoepels. Ik keek om me heen om de reacties van de anderen te peilen, maar de meeste aanwezigen hadden geen oog voor de mensen die hun leven aan het wagen waren voor ons entertainment: ze hadden het te druk met eten, drinken en kletsen. Dat laatste was nog een uitdaging, want de muziek stond zo hard dat je er moeilijk bovenuit kwam.

Naast me verscheen een serveerster met een dienblad vol champagneglazen. Ze droeg een perzikkleurige smoking. De champagne zelf was ook perzikkleurig.

Ik twijfelde even. Mocht ik dit gewoon pakken of moest ik betalen? Dat leek me niet, toch? Maar straks moest het ineens wel. Ik wachtte af wat de anderen deden. Josephine en Franklin pakten gretig een glas. Toen durfde ik ook. Eric had ook een glas in zijn hand, maar hij leek er iets minder blij mee.

‘Af en toe zou ik weleens wat anders lusten,’ zei hij. Hij klonk bijna sip.

‘Eigen schuld, jij had net champagne besteld,’ zei Josephine. ‘En nu even niet klagen, ik moet een Story maken.’ Ze pakte haar telefoon uit haar tas en filmde de ruimte, eindigend bij ons. Eric en Franklin hielden hun glas omhoog en lachten verleidelijk naar de camera. Ik deed hen na. Josephine stopte haar camera weg. ‘Rondje lopen?’

Het lopen ging niet erg snel. Telkens als we een paar stappen hadden gezet, kwamen er mensen op ons afvliegen. Acteurs en actrices die ik soms goed en soms maar vaag herkende. Modellen, of mensen die op modellen leken. Een blonde thrillerschrijfster. Youtubers en instagrammers. De laatste categorie vond ik het indrukwekkendst. Ik had hun foto’s en video’s zo vaak bekeken terwijl ik in een lusteloos tussenuur door mijn timeline scrolde, en nu stonden ze hier! Voor mijn neus! Ze zoenden mijn nieuwe vrienden, maakten foto’s met hen. Soms was de ontmoeting heel vluchtig, soms bleven ze wat langer en werd ik voorgesteld. Zo was daar het model dat beroemd was geworden door haar mislukte lipfillers: haar lippen waren tot het absurde opgezwollen, wat haar van een ordinair dertien-in-een-dozijnsterretje had veranderd in een buitenaards uitziende mutant. Heel avant-garde, vonden internationale modemerken. Inmiddels waren haar lippen weer geslonken en had ze een stuk minder werk. Ook was daar de vlogger die onlangs had vastgezeten nadat hij een willekeurige voorbijganger met succes had uitgedaagd met hem te vechten. Hij lachte vrolijk en leek de tijd van zijn leven te hebben. Niemand leek hem kwalijk te nemen dat hij de – overigens minderjarige – jongen een gebroken schouder had bezorgd. Ook zag ik een beroemde presentatrice die een relatie had met haar stiefzoon. Josephine gaf haar een compliment om haar durf. Pas later vertelde ze tegen me wat de presentatrice gedaan had, en ik deed net alsof ik dit verhaal voor het eerst hoorde en gechoqueerd was. Ik merkte dat Josephine er veel plezier in schepte om alle showbizzroddels met me te delen. (‘Oké, het leeftijdsverschil tussen haar en die jongen is idioot groot, maar zijn vader was idioot oud, dus zie het als compensatie.’) Ik merkte dat ík er veel plezier in had om een geschokt gezicht te trekken zodra Josephine me iets vertelde wat ik allang op internet gelezen had. Kennelijk kon ik toch beter bluffen dan ik dacht.

Ik stelde me telkens weer voor als Aurélie uit Parijs, en iedereen reageerde verrukt. Niemand kwam met moeilijke vragen. De champagne smaakte echt naar perzik.

Nog voordat we het einde van de zaal bereikten, klonk het schelle geluid van de microfoon. Een paar mensen krompen ineen. De hoofdredacteur wilde aandacht om te vertellen hoe haar blad tot stand was gekomen.

‘We willen een revolutie veroorzaken in bladenland,’ zei ze. ‘Nieuwe tijden zijn aangebroken. Mode was lang iets voor de upper class, voor die paar die het geluk hadden een Birkin-bag van duizenden euro’s te kunnen kopen. Maar niet meer in deze tijd! In deze tijd is mode voor iedereen. Internet heeft onze kijk op schoonheid veranderd. We zijn niet meer gebonden aan waar onze wieg staat of wat onze ouders voor werk doen. We kunnen iedereen worden die we maar willen zijn.’

‘Right,’ mompelde Josephine, die tijdens de hele speech haar ogen nog niet van haar telefoon had af gehaald. Ik vond het een beetje onbeleefd, maar ze stond verdekt opgesteld achter de brede rug van Eric. De jongens hadden hun telefoon wel in hun zak gelaten, maar als je hun gezicht zag, zou je zweren dat ze in een wiskundeles zaten in plaats van bij een event met gratis drank en halfnaakte acrobaten.

‘Natuurlijk, mode is van oudsher de plek geweest om jezelf opnieuw uit te vinden. Denk aan Coco Chanel, die in een weeshuis opgroeide maar toch een van de invloedrijkste modeontwerpers ooit werd. Denk aan Norma Jean, die met wat bleekmiddel Marilyn Monroe werd. Maar dat waren uitzonderingen. Vandaag democratiseren we de mode. Iedereen kan zijn wie hij of zij zelf wil. En het maakt niet uit welke kledingmaat je hebt, wat je huidskleur is en aan welk gender je je conformeert!’

Iedereen klapte. Ik keek naar de menigte. Het waren vooral slanke vrouwen, voornamelijk een paar tinten lichter dan de perzikchampagne. Ze droegen allemaal jurkjes. De weinige mannen die er waren, waren mogelijk nog uniformer, met hun zwarte pakken.

De pakken herinnerden me weer aan de dunne serveersters met champagne. Die had ik al een tijdje niet gezien.

Toen de speech klaar was en het gemurmel om me heen weer begon, stootte ik Josephine aan. ‘En? Wat vond je ervan?’

‘Ja, mooi hoor,’ zei ze, zonder haar gezicht van haar telefoon te halen. ‘Erg baanbrekend, vond je ook niet?’ Ze nam nog een glaasje champagne van een van de meisjes in pak aan. Nu pas viel me op hoe diep hun decolleté was.