Sona Charaipotra and Dhonielle Clayton

Vertaald door Elsbeth Witt

Lieve lezer,

Stel je dit eens voor: je krijgt een boek gepitcht als ‘Pretty Little Liars meets Black Swan’ maar gaat die week erop net een maand backpacken door Azië. Door deze ijzersterke pitch zet je dit boek nog nét op tijd op je e-reader en vertrekt vervolgens met het vliegtuig naar de andere kant van de wereld. Daar verslond ik dit boek met van die enorme bergschoenen aan mijn voeten, verkreukelde, oncharmante kleren en haren die amper een borstel zagen. Ik voelde me natuurlijk meteen een olifant in een porseleinkast – maar oh boy, wat smulde ik hiervan. Want ondanks dat het boek gaat over valse balletmeisjes, hebben de auteurs hen zó knap beschreven dat je er op de een of andere manier toch bij wilt horen.

De drie hoofdpersonen zijn vreselijk en je wilt ze echt niet tegen je in het harnas jagen, maar ondanks dat June, Bette en Gigi alle drie ontzettend gemeen kunnen zijn, blijven ze toch menselijk, en heb je soms zelfs begrip voor de dingen die ze uithalen om de beste te worden en te blijven. Daarnaast lees je over de opofferingen die ballerina’s maken, de keiharde concurrentie (zelfs met je vriendinnen) en de balans tussen alles geven en jezelf blijven. Heer-lijk.

Niet alleen wij zijn enthousiast, ook Netflix zag dat dit verhaal alle ingrediënten van een bloedstollend spannende serie heeft. Je kunt dit boek dus lezen als aanvulling op de serie, of ervoor, omdat boeken nou eenmaal beter zijn dan alles wat op tv komt (kuch), of omdat je er gewoon geen genoeg van kunt krijgen. Wij hebben dit boek in ieder geval al gebinged, en kunnen niet wachten om dat met de serie te doen!

Veel leesplezier!

Liefs, Myrthe Spiteri

Uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Navdeep, voor alles wat je gedaan hebt – en nog steeds doet – om onze magie (en ons geklooi) mogelijk te maken

Colofon

Praat mee: #TinyPrettyThingsNL #TPTNL

Vind ons: @blossombooks

Vind de auteurs: @sonesone2 en @brownbookworm

NUR 285 /W032001

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2015 Sona Charaipotra en Dhonielle Clayton

Published in agreement with the author, c/o BAROR INTERNATIONAL, INC., Armonk, New York, U.S.A.

Originally published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers.

Oorspronkelijke titel: Tiny Pretty Things

Nederlandse vertaling: Elsbeth Witt

Omslagontwerp: Torborg Davern

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

0

Cassie

De eerste seconden voelen altijd als doodgaan. Je spieren rekken zich uit en branden totdat ze bijna scheuren. Je heupbotten dreigen uit hun kom te schieten. Je ruggengraat verlengt zich en draait in onmogelijke vormen. De aderen in je armen zwellen op, het bloed klopt erdoorheen. Je vingers trillen en het lukt je nog maar net om ze strak en sierlijk te houden. Je tenen zitten vastgekneld in een kleine roze box, die een verzameling blaren en blauwe plekken achterlaat op je voeten.

Maar het ziet er allemaal moeiteloos en prachtig uit. Hoop ik. Want dat is het allerbelangrijkste.

Studio B is net een vissenkom en ik zou willen dat iemand de drie glazen muren kon verduisteren of bedekken. Liz staat met haar neus tegen de ramen gedrukt en haar gestaar voelt heet en zwaar. Ik wist dat ze dit wilde – misschien zelfs liever dan ik – maar dat betekent nog niet dat ze het verdiende. Ze vindt dat ze me voortrekken omdat ik het nichtje van meneer Lucas ben. Dat heeft Bette me gisteravond in een dronken bui min of meer verteld. Maar ik weet wel beter. Ik heb dit verdiend.

Morkie blaft haar bevelen naar de corpsmeisjes en draait zich vervolgens om naar de pianist om te vitten over de snelheid van La Sylphide, het voorjaarsballet. Ik ben het enige meisje van niveau zes dat een solistenrol danst en terwijl de anderen doen alsof ze blij voor me zijn – de meeste anderen in ieder geval – weet ik dat ze stiekem hopen dat ik het verpest. Maar ik geef ze die voldoening niet, ook al is het moeilijk om de jongste te zijn. Toen een van de meiden me vroeg of ik vijftien was, wilde ik liegen en zeggen dat ik zeventien of achttien was, net als zij. Ik kijk toe hoe de andere dansers pirouettes draaien door de zaal en ik plak een glimlach op mijn gezicht. Ik ga dit niet verpesten. Ik mag ze niet laten weten hoe lastig dit voor mij is. Mijn spieren doen pijn en mijn lege maag komt in opstand. Alle pret van gisteravond kwam er vanochtend weer uit. Ik had Bette me nooit moeten laten overhalen om alcohol te drinken. Daar moet ik nu voor boeten.

De muziek stopt abrupt en Morkie torent boven Sarah Takahashi uit en laat haar de draai steeds opnieuw doen. Ze schreeuwt instructies in het Russisch, alsof Sarah daar iets van begrijpt. Sarah maakt een buiging en dit lijkt Morkie nog woedender te maken. Ze is mijn understudy en danst in niveau acht. Een meisje uit de achtste had de hoofdrol moeten krijgen, zodat de balletmeesters van de Company haar talent kunnen zien en haar een plek kunnen aanbieden.

Ik gebruik iedere extra seconde van deze pauze om de variatie in gedachten nog een keer door te nemen en om de muziek in mijn hoofd af te spelen. Morkie doet de passen een voor een voor en stampt met de hakken van haar kleine schoenen op de grond. Ze is bijna zeventig, maar nog steeds zo ongelooflijk sierlijk. Een echte danseuse russe.

Bette glipt naar binnen. Ze laat de deur hard achter zich dichtvallen zodat ik weet dat ze er is. Ik haat het hoe ze het altijd voor elkaar krijgt om zichzelf op zo’n manier aan te kondigen, maar dat zou ik haar nooit kunnen zeggen. Iedereen kijkt naar haar. Haar aureool van blond haar, dat strak in een knot bij elkaar gebonden zit, haar designer-dansrok, die om haar heen wappert als een suikerspin, haar vakkundig aangebrachte roze lippenstift. Ze moet achterin gaan zitten van Morkie en ze neemt plaats naast de danstassen. Er gaan geruchten dat een vette cheque van haar moeder ervoor heeft gezorgd dat ze bij ons in de studio mag kijken, zodat ze de rol alvast kan leren, maar dat durf ik haar niet te vragen. Ze is zo lief en behulpzaam geweest. In de tijd dat Liz en de anderen vervelend tegen mij deden toen ik net nieuw was, nam zij het voor me op. Ze liet me zien hoe alles werkte hier en ze dreigde de andere meisjes iets aan te doen als ze me zouden blijven pesten.

Will komt nu ook binnen. Zijn rode haar zit met gel naar achteren gekamd en hij heeft zijn gezicht helemaal opgemaakt. Hij werpt me een handkus toe en zwaait. Ze hebben vanochtend bekendgemaakt dat hij de understudy wordt van mijn pas de deux-partner. Hij gaat achterin naast Bette zitten.

Morkie roept mij naar zich toe en de muziek begint; licht en fladderend en kalm. Normaal gesproken laat ik me meevoeren, laat ik me wegvoeren door de noten totdat ik mezelf niet meer ben, totdat de bewegingen van mijn armen en benen er vanzelf voor zorgen dat ik de bosfee word die de Schotse boer verleid. Maar vandaag zit ik gevangen in mijn veel te lange, slungelige lijf. Terwijl ik door de zaal beweeg en probeer de passen zo goed mogelijk uit te voeren, voel ik iedere spier aan me trekken.

Ik betrap mezelf erop dat ik omlaagkijk, naar de plekken op de vloer waar tape is geplakt om de juiste posities aan te geven en ik probeer me te concentreren op de maat van de muziek. Ik wil niet te veel denken aan hoe iedere beweging van de variatie precies gaat. Dat zijn oude gewoonten. Slechte gewoonten. Ik moet dit uit mijn hoofd kunnen nu. Ik vertel mezelf dat ik zo licht als een veertje ben. Maar mijn voeten zijn een seconde te langzaam en de bewegingen van mijn arm te zwaar.

‘Meer! Meer!’ schreeuwt Morkie. Haar stem weerkaatst tegen de spiegels. De glimlach zakt van mijn gezicht. Ik voel me zo lomp in haar aanwezigheid. Mijn zelfvertrouwen gutst samen met mijn zweet uit mijn lijf. Scott wacht aan de linkerkant van de zaal op me. Ik fladder naar hem toe en steek mijn hand naar hem uit. Hij trekt me tegen zijn borstkas aan.

‘Lach! Je bent verliefd op hem!’ schreeuwt Morkie over de muziek heen.

Mijn grijns ziet er gepijnigd uit in de spiegel. Mijn buikspieren spannen zich aan als zijn handen zich om mijn middel sluiten en hij zich klaarmaakt om me te liften.

Morkie zwaait met haar handen in de lucht. We houden halverwege de lift op.

‘Jullie zijn verliefd. Ik zie het niet! Ik zie het niet!’ zegt ze, terwijl ze me naar zich toe wenkt. ‘Hebben wij een fout gemaakt bij de rolverdeling, Cassandra?’ Haar Russische accent verandert de woorden in kleine, scherpe messen, die mijn ingewanden kapotsteken. ‘Laat het zien! Laat de reden zien dat wij jou hebben gekozen!’ Haar magere arm wuift me weg.

Sarah neemt mijn plaats in om de vliegende schouderlift te oefenen met Scott. Ik maak mezelf wijs dat dat niet erg is. Het is nodig. De jongens moeten allebei oefenen met Sarah en mij. Voor het geval dat. Gefrustreerd loop ik naar de hoek achterin, naar Bette en Will. ‘Je móét het doen,’ hoor ik haar fluisteren, maar hij maant haar tot stilte als hij ziet dat ik eraan kom.

‘Hé.’ Hij grijnst en klopt op de vloer naast hem. ‘Beetje moeite met opstarten vandaag?’

Ik kom langzaam weer op adem en veeg de kleine zweetdruppeltjes van mijn bovenlip. Bettes ijsblauwe ogen staren me aan. Ik voel me walgelijk en zwaar en slecht. Will fronst naar me met een zielige blik in zijn ogen, alsof ik een puppy ben die zojuist een schop heeft gekregen. ‘Je moet het niet persoonlijk opvatten,’ fluistert hij. ‘Morkie is gemeen.’

‘Gaat het?’ vraagt Bette, terwijl ze lafjes naar me glimlacht.

‘Ik weet niet wat er gebeurde,’ zeg ik, terwijl ik mijn ogen sluit. Ik strek mijn armen en benen uit. ‘Gisteren ging het prima. Dat hebben jullie toch gezien?’

‘Je leek bang voor hem,’ zegt Will. Zijn blik volgt iedere beweging van Scott. ‘Ben je stiekem een beetje verliefd op Scott?’

‘Ik heb een vriend,’ snauw ik, veel feller dan mijn bedoeling is. Ik zou willen dat Henri mijn partner was, maar hij zit op de dansschool van het Parijse Operaballet. Ik vertrouw Henri’s handen. ‘Sorry. Ik weet gewoon niet wat er met me aan de hand is.’

‘Mmm,’ zegt Bette, met een nietszeggende uitdrukking op haar gezicht. ‘Te veel gedronken, gok ik.’ En ik herinner me weer hoe ze mijn glas maar bleef vullen met de dure wijn van haar moeder, terwijl ik bleef zeggen dat ik niet meer hoefde.

Ik knik, blij om een excuus te hebben. ‘Ik had gelijk naar bed moeten gaan nadat ik bij jou was geweest.’

‘Heb je dat dan niet gedaan?’ vraagt ze verbaasd.

‘Ik ga soms ’s avonds laat nog dansen, zodat het allemaal in mijn hoofd zit als ik ga slapen.’ Ik leg een hand op mijn voorhoofd. Ik heb geen idee waarom ik dit haar allemaal vertel. Maar ik kan haar vertrouwen. Dat heeft Alec me verteld, toen ik twijfelde aan Bettes goede bedoelingen. En Will en Alec zijn beste vrienden. ‘Mijn benen werken gewoon niet mee.’ Ik schuif iets naar achteren en druk mijn rug tegen de glazen muur die uitkijkt op straat. De warmte van de zonnestralen vlakt de kou in mijn lijf een beetje uit. Het is een warme lentedag vandaag, maar ik ril helemaal. ‘Wat moet ik doen?’

Bette en Will wisselen een blik uit. Ze weten wat Morkie wil. Ze zijn hier al zo lang. Ze weten precies hoe ze haar tevreden moeten stellen.

‘Je moet gewoon zorgen dat je weer goed danst,’ zegt Bette, die een onzichtbaar pluisje van haar perfecte trui plukt. ‘Morkie houdt niet van drama of smoesjes.’ Ze leunt voorover en stretcht, alsof ze bezig is met haar warming-up en ieder moment naar het midden van de zaal geroepen kan worden. Alsof ze hier is met een reden. ‘En je moet niet zo veel drinken.’

‘Au, Bette,’ zegt Will.

Ik probeer mijn verbazing van mijn gezicht te houden. ‘Ik had nooit eerder gedronken,’ fluister ik. Als Bette verrast is, laat ze het niet zien. Maar het is gênant om toe te geven. Voordat ik naar New York verhuisde en introk bij mijn neef Alec en zijn familie zodat ik naar het conservatorium kon, bestond mijn hele wereld uit danslessen en school en op de bank zitten naast mijn Britse gastmoeder, wachtend op een telefoontje of bericht van Henri. New York is zo anders dan Londen. ‘Ik wist niet dat ik er zo’n last van zou hebben.’ Ik wil zeggen dat het haar schuld is dat ik zo veel wijn heb gedronken, maar ik doe het niet. Ze is de enige vriendin die ik heb hier en dat wil ik niet verpesten.

‘Soms heb je gewoon je dag niet,’ zegt Will. Hij klopt zachtjes op mijn been, alsof dat gaat helpen.

Ik voel de tranen prikken in mijn ogen en ik lik de aardbeiengloss van mijn lippen, waarna ik meteen de afkeurende stem van mijn moeder in mijn hoofd hoor. Ze vindt dat niet passen bij een dame. Ik kijk opzij en zie hoe Sarah Takahashi een perfecte lift uitvoert met Scott. Morkie straalt er helemaal van.

‘Maak je geen zorgen, Cassie,’ zegt Bette. ‘Will zorgt er wel voor dat het er goed uitziet. Hij zal je redden. Dat doet hij bij mij ook altijd.’ Het woord ‘redden’ valt verkeerd bij mij. Wills ogen schieten de zaal rond, alsof hij een vlieg in de gaten houdt.

Bettes glimlach is zo breed dat ik al haar tanden kan zien. Ze zijn uiteraard perfect. Ik word weer naar het midden geroepen en Will ook. Bette kijkt toe hoe Morkie aan mij en Will het volgende stuk van de pas de deux laat zien. We nemen alle bewegingen in ons op. Stuk voor stuk, met een bijna pijnlijke nauwkeurigheid. Het duurt bijna een uur voordat we het doen zoals Morkie het wil en dan mogen we het alleen proberen. Eindelijk mag ik midden op de vloer staan om haar te laten zien wat ik heb geleerd.

Ik bereid me voor op de dans en wacht tot de muziek begint en de akkoorden me laten bewegen. Mijn gedachten verstillen: de zorgen, de kritiek, de gezichten achter het glas… ze drijven allemaal weg. Ik zie hoe Will op me staat te wachten. Ik doe alsof het Henri is. Ik zet mijn eerste passen en vouw mezelf om de muziek heen, iedere beweging die ik maak omarmt het ritme. Ik spring en draai en zweef en fladder naar Will.

‘Precies op de melodie,’ schreeuwt Morkie.

Wills handen vinden mijn middel. Hij tilt me naar een vliegende schouderlift. Zijn rechterschouder drukt in mijn billen en draagt moeiteloos mijn gewicht.

‘Ze is geen doos, William,’ zegt Morkie. ‘Ze is een juweel. Draag haar als een juweel. Zo mooi, zo licht.’

Zijn vingers drukken in de botten van mijn heupen terwijl hij probeert mij op mijn plek te houden.

‘Prachtig, prachtig!’ roept Morkie over de muziek heen. ‘Lach, Cassandra.’

Ik glimlach zo hard als ik kan. Ik hou mijn ogen op de spiegel gericht en concentreer me op Morkies aanwijzingen. Nu komt de visduik; langzaam, sierlijk, doelbewust. Maar zo gaat het helemaal niet. Het lukt Will niet meer om mijn gewicht te dragen en ik wiebel en probeer mijn evenwicht te vinden, maar het is te laat. Het voelt alsof zijn vingers verdwijnen. Het gaat niet zoals we geoefend hebben. Nu hij mij niet meer ondersteunt, glipt mijn rechterbeen weg.

Ik tuimel omlaag, alsof ik van de rand van een afgrond val. De vloer voelt mijlenver weg, totdat ik hem raak.

1e bedrijf

Najaarsseizoen

1.

Bette

Ze zeggen weleens dat de voorpret leuker is dan de gebeurtenis zelf, dus ik besluit om optimaal te genieten van ieder moment dat ik nog moet wachten. Meneer K is dol op tijdrekken. We krioelen om hem heen in de grote hal van het American Ballet Conservatory en wachten op zijn jaarlijkse toespraak over De Notenkraker. Daarna zal hij de bezettingslijst bekendmaken. Twee keer per jaar, in het najaar en in het voorjaar, mogen leerlingen van ons conservatorium voor één avond de dansers van de Company vervangen bij een voorstelling in het Lincoln Center. Het is een test. Een voorproefje van onze toekomst.

Op dat stuk papier met de bezettingslijst staat wat jij waard bent op onze school, het toevoerkanaal van de American Ballet Company. En ik ben heel veel waard. Alec en ik houden elkaars hand vast en ik kan mijn glimlach niet onderdrukken. Over een paar minuten staat mijn naam op de muur naast de rol van de Suikerfee en kan de rest van mijn leven eindelijk beginnen.

Zes jaar geleden zag ik hoe mijn oudere zus Adele de rol danste. Ik speelde toen een engeltje en hupste rond met gouden vleugeltjes en de lippenstift van mijn moeder. Toen was de voorpret níét het leukste gedeelte. Toen was het leukste gedeelte de warmte van de lichten op mijn huid en de aanwezigheid van het publiek en het samen dansen met mijn balletvriendinnetjes. De kriebelende maillot en de zoete, metaalachtige geur van haarspray en de glinsterende tiara die in mijn dunne babyhaar zat gespeld. Het glitterpoeder op mijn wangen. De nerveuze knoop in mijn maag voordat we op moesten en de golf van vreugde nadat we weer af waren gegaan. De bos bloemen en de zoenen op mijn wangen van mijn moeder en mijn vader, die me hoog in de lucht tilde en mij een prinses noemde.

Vroeger was álles leuk.

De voordeur van de school zit dicht en op slot gedraaid. Zo belangrijk is deze toespraak van meneer K. Ik kijk over mijn schouder door de grote ramen van de hal en zie een paar mensen met rode neuzen bij elkaar staan in de ijskoude oktoberlucht. Ze staan op de trap en op Rose Abney Plaza, vernoemd naar mijn oma. Die deur gaat pas weer open als hij klaar is. Ze staan daar te bevriezen, maar ze wachten maar. Er zit niets anders op.

Meneer K wrijft over zijn keurig verzorgde baard en ik weet dat dit betekent dat hij zo gaat beginnen. Dit soort kleine dingetjes heb ik geleerd van Adele, die als solist danst bij de Company. Ik ga wat rechterop staan en leg mijn hand op Alecs schouder. Ik kietel hem op de plek waar zijn gemillimeterde blonde haar overgaat in zijn nek. Hij krijgt zijn grijns ook niet van zijn gezicht. We zijn allebei klaar om eindelijk de hoofdrollen te dansen in het winterballet.

‘Dit is ons moment,’ fluister ik in zijn oor. Hij lacht naar me en geeft me een kus op mijn voorhoofd. Hij kan ook niet wachten tot de bekendmaking en ik weet gewoon zeker dat ik hierna álles aan ballet weer leuk ga vinden. Onze audities gingen perfect. Ik weet nog hoe belachelijk gelukkig Adele eruitzag toen ze de Suikerfee danste en hoe de rol ervoor zorgde dat ze onmiddellijk van school geplukt werd en een plek kreeg bij de Company. Het is mijn droom om me ook zo gelukkig te voelen. Ik heb geen concurrentie. Zelfs Liz heeft het moeilijk dit jaar. En niemand kan wat ik kan.

Ik laat mijn hand zakken en trek Alec wat dichter tegen me aan. Alecs beste vriend – en mijn voormalige beste vriend – Will staart naar me. Jaloers.

De ouders en broertjes en zusjes die achter de menigte aan zwarte balletpakjes staan worden steeds stiller.

‘De rolverdeling van De Notenkraker draait niet enkel om techniek,’ begint meneer K. Onze balletmeester praat langzaam, alsof hij de woorden ter plekke bedenkt, alsof hij niet ieder jaar dezelfde toespraak houdt. Toch hang ik aan zijn lippen en voelt het alsof ik het voor het eerst hoor. Meneer K is de meest weloverwogen persoon die ik ooit heb ontmoet. Hij kijkt me aan en ik weet dat mijn lot hiermee bezegeld is. Die blik in mijn richting was doelbewust. Dat moet wel. Ik buig mijn hoofd een stukje bij wijze van respect, maar ik kan niet voorkomen dat mijn mondhoeken toch een klein stukje omhoogtrekken.

‘Techniek is de basis van ballet, maar persoonlijkheid brengt een dans tot leven. In De Notenkraker heeft ieder personage een belangrijke rol in het geheel en daarom hebben wij ervoor gezorgd dat ieder van jullie de perfecte rol krijgt. Wie jullie zijn heeft effect op hoe jullie dansen. We herinneren ons allemaal nog wel hoe Gerard Celling vorig jaar de Muizenkoning danste of hoe Adele de Suikerfee danste. Dit waren prachtige vertolkingen, die niet alleen een ongelooflijke techniek lieten zien maar ook een voortreffelijke schoonheid en vreugde uitstraalden. De leerlingen waren geen leerlingen meer. Ze veranderden in artiesten, net als een rups die zijn cocon verlaat en wordt wat hij al die tijd al moest zijn… een vlinder.’

Meneer K noemt ons zijn vlinders. We zijn nooit zijn leerlingen, dansers, atleten of ballerina’s. Als we klaar zijn met de opleiding, geeft hij de beste danser een hanger van een diamanten vlinder. Adele doet die van haar nog steeds alleen af als ze moet optreden.

‘Adele en Gerard hebben hun succes te danken aan de relatie die zij hadden met de rol van de Suikerfee en de Muizenkoning,’ gaat hij verder. ‘Het draaide allemaal om de band die zij smeedden met de personages.’

Ik buig mijn hoofd nog iets verder. Meneer K heeft het niet voor niets over mijn zus. Dit is een verwijzing naar mij, dat weet ik zeker. Adeles vertolking van de Suikerfee is zes jaar na dato nog steeds onderwerp van gesprek. Ze zat nog maar in niveau zes en was nog maar veertien jaar oud. Het was ongehoord dat zo’n jonge danser zo’n rol kreeg en dat de oudere meisjes uit de achtste overgeslagen werden. Ik weet nog hoe ik toen de rol van Clara danste en trots mijn zus ging omhelzen na de voorstelling en meneer K met zijn zelfverzekerde glimlach naar ons toe was gekomen.

‘Adele, je was lumineus,’ had hij gezegd. Sindsdien hoop ik dat hij dat woord een keer zal gebruiken om mij te omschrijven. Hij heeft dat tot nu toe niet gedaan. Nog niet. ‘En jij, schattige kleine Bette, ik heb jou vanavond zo mooi zien dansen dat ik zeker weet dat jij binnen de kortste keren in de voetsporen van je zus zal treden.’ Hij had geknipoogd en Adele had gestraald omdat ze het met hem eens was.

Dit is een verwijzing naar dat moment. Hij wil dat ik me zijn voorspelling herinner en me ervan verzekeren dat hij gelijk had, al die jaren geleden.

Ik ga op mijn tenen staan, niet meer in staat om mijn opwinding te verbergen. Alec knijpt in mijn hand.

Meneer K gaat iets zachter praten nu. ‘Zo moet jonge Clara lief zijn en met iedere stap en iedere blik de verwondering van Kerstmis uitstralen.’ Zijn blik glijdt naar een mooie petit rat in een lichtblauw balletpakje en haar donkere haar in een perfecte knot. Ze bloost en ik gun kleine Maura dit geluksmomentje, omdat ik Clara ook heb gespeeld toen ik elf was. Ik weet hoe bijzonder het is en zij verdient het om van iedere seconde van deze ervaring te genieten.

Het is alweer jaren geleden, maar het is nog steeds het optreden waar ik de meeste lol aan heb beleefd. Het was vlak daarna, in de kerstvakantie, dat mijn moeder me oude filmpjes van Adele begon te laten zien en mij vroeg om mijn techniek met die van haar te vergelijken. Het was de kerst dat alles tussen mijn moeder, Adele en mij veranderde. Een aardverschuiving, die uitmondde in een slechte soap. Ik word licht in mijn hoofd als ik eraan denk. Ik kan het gebrom van het röntgenapparaat nog horen. Maar het is niet goed om te lang stil te staan bij deze herinneringen, dus ik doe wat ik altijd doe: ik sluit mijn ogen even om mijn gedachten te laten verdwijnen. Ik knijp nog een keer in Alecs hand en probeer me te concentreren. Dit is mijn grote moment.

‘Oom Drosselmeyer moet mysterieus en somber zijn… een man met een geheim,’ zegt meneer K. ‘De Notenkrakerprins is koninklijk en vol zelfvertrouwen. Ongrijpbaar en elegant, maar nog steeds mannelijk.’ Meneer K kijkt naar Alec, die zo hard glimlacht dat hij kuiltjes in zijn wangen krijgt. Dit is een exacte omschrijving van Alec en ik leun nog een stukje tegen hem aan. Hij laat mijn hand los en slaat zijn arm om mijn schouder. Dit moment is al fantastisch, maar Alecs liefde zorgt ervoor dat ik me helemaal in de zevende hemel waan. Meneer K noemt nog wat personages en hij vertelt over de eigenschappen die de dansers nodig hebben. Ik strijk mijn haar glad zodat ik er straks perfect uitzie voor mijn grote moment.

‘En de Suikerfee,’ gaat meneer K verder. Zijn blik dwaalt over de menigte. ‘Zij moet niet alleen mooi zijn, maar ook vriendelijk, vreugdevol, mysterieus en speels.’ Hij lijkt nog steeds te zoeken naar het juiste meisje in de menigte, wat best raar is, want hij weet precies waar ik sta. Ik probeer het van me af te zetten. Meneer K staat bekend om zijn spelletjes.

De ideale eigenschappen van de Suikerfee die hij noemt… die horen niet bij mij. Dit zijn geen woorden die iemand ooit heeft gebruikt om mij te omschrijven.

Maar de rol is van mij. Als meneer K de laatste zin van zijn toespraak uitspreekt, weet ik het zeker.

‘Maar de Suikerfee is vooral… lumineus,’ zegt hij.

Ik knijp weer in Alecs hand.

Dat ben ik.

Ik ben lumineus, net als Adele. Ik ben de Suikerfee. Ik ben het altijd al geweest.

Maar nog steeds kijkt meneer K niet naar mij. Hij zoekt iemand anders.

2.

Gigi

Ik kauw op mijn onderlip totdat ik bloed proef. De plek waar ik beet is een klein hart, dat sneller klopt dan het hart in mijn borstkas. Het steekt, maar toch bijt ik in de snee. Ik kan er niet mee ophouden. Ik kan nu niet naar de wc om te kijken hoe erg het is. Ik kan hier nu niet weg, want dan mis ik alle actie.

We staan schouder aan schouder, een zee van flinterdunne lichamen. Eén flinke windvlaag en we zouden zo de lucht in vliegen, net als de herfstblaadjes die langs de grote ramen van de hal waaien. Zo licht zijn we, zo kwetsbaar, zo bang. Nerveuze opwinding trekt door me heen. Zelfs de kleintjes, de petit rats, bijten op hun nagels en de jongens houden hun adem in. De theatrale stilte die meneer K eindelijk laat vallen, wordt gevuld met het geluid van rommelende halflege magen, gevuld met niets anders dan een balletdieet van grapefruit en energiethee.

We luisteren gespannen. Elk gefluister klinkt als vuurwerk. De melodie van zijn Russische accent zorgt ervoor dat zijn woorden zwaarder klinken. Belangrijker. Hij ijsbeert op en neer, gebaart vurig met zijn handen en vult de ruimte met de geur van sigaretten en warme wodka. Ik zuig zijn woorden op als een spons en zou ze stuk voor stuk willen bewaren in een doosje.

De rest van de docenten staat achter hem. Samen met meneer K bepalen vijf anderen ons lot. De pianobegeleider, Viktor, staat onder aan de ladder. Hij staat zoals altijd te grijnzen met een sigaret tussen zijn lippen. Hij zegt bijna nooit iets, maar weet alles. Hij weet in ieder geval precies wat zíj van ons vinden. Naast hem staan Morkie en Pavlovitsj, onze balletleraressen. Iedereen noemt ze ‘de tweeling’, ook al zijn ze geen familie en lijken ze totaal niet op elkaar. Hun samengeknepen ogen fladderen zo nu en dan over ons heen, alsof we amper zichtbare geesten zijn.

En dan hebben we meneer Lucas nog – de voorzitter van de raad van bestuur en Alecs vader – en Doebrava, de andere mannelijke docent.

Aan het einde van zijn toespraak geeft meneer K ons een compliment omdat we als echte professionals in de dop de audities hebben doorstaan. Alle docenten verdwijnen naar het administratiekantoor. Iemand fluistert dat ze de lijst nu gaan halen. De open ruimte voelt lichter zonder hen en iedereen begint zachtjes te praten. Ik hoor overal het gefluister van de woorden ‘nieuw’ en ‘zwart’ en ‘meisje’, in verschillende volgordes. Ik zit nu een maand op deze school en deze eerste grote auditieronde zorgt ervoor dat de kleur van mijn huid voelt alsof ik ben verbrand door de zon. Behalve een klein meisje dat Maya heet, ben ik de enige zwarte ballerina. Ik probeer daar meestal niet aan te denken, omdat ik hetzelfde ben als alle anderen: een klassiek opgeleide ballerina die hier is om de Russische balletstijl te leren, met de mogelijkheid om door te stromen naar de Company.

Maar mijn huidskleur valt hier veel meer op dan in de studio in Californië. Daar hielden we elkaars hand vast terwijl we wachtten op de bezettingslijst en omhelsden we elkaar met welgemeende felicitaties. Aurora in Doornroosje, Kitri in Don Quichot, Odette in Het zwanenmeer: ze waren er in alle kleuren. Er werd niet gesproken over wat er het beste uitzag op het podium of over de juiste lichaamsbouw. Niemand had het over de voorliefde van de Russen voor ballet blanc: een volledig witte bezetting om het ideale effect op het podium te creëren.

Hier steken we ons haar op in knotten, dragen we balletpakjes in de kleur van ons balletniveau, maken we ons gezicht op voor de les begint en leren we de Vaganova-balletstijl. We volgen traditie en eeuwenoude gewoontes. Dit is de Russische manier. Dit is wat ik wilde. Hier heb ik mijn ouders om gesmeekt en dit is de reden dat ze mij naar de andere kant van het land hebben gestuurd. Mijn beste vriendin thuis, Ella, vindt me gestoord. Waarom moet ik zo ver verhuizen om te dansen? Ze begrijpt het niet als ik haar vertel dat ballet alles is voor mij. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iets anders zal doen.

‘Wie zullen ze kiezen als de Suikerfee?’ fluistert iemand, maar ze wordt snel tot stilte gemaand. We weten toch allemaal dat het Bette wordt.

Iedereen wil een solistenrol. Iedereen wil de prima ballerina van het American Ballet Conservatory zijn. Iedereen wil een plek bij de Company. Iedereen wil de favoriet van meneer K zijn. Zelfs ik.

De maan staart door de ruiten, al is de zon nog maar net onder. Thuis is het nog steeds middag. Mama is waarschijnlijk net klaar met werken in de tuin. Ik vraag me af of ze ook wacht op het nieuws over de lijst en of ze eindelijk enthousiast is voor me. Ze wilde dat ik bleef dansen bij de balletschool in de buurt. Ze wilde dat ballet niets meer zou zijn dan een leuke hobby.

‘Je kunt jezelf voorgoed verminken,’ had ze gezegd voordat ik auditie ging doen voor het conservatorium, alsof ballet gelijkstond aan van je fiets vallen. ‘Je kunt ziek worden. Je kunt doodgaan.’ Ze dreigt het liefst met de dood.

Ik vecht tegen mijn zenuwen. Ik vecht tegen de heimwee die me besluipt. Ik vecht tegen de brok in mijn keel als ik om me heen kijk en het tot me doordringt dat ik de enige zwarte ballerina in de bovenbouw ben. Ik ben eenzaam hier. De meeste leerlingen zitten al jaren op deze school, net als mijn kamergenoot June en net als Bette en Alec, die dit jaar waarschijnlijk de hoofdrollen zullen krijgen. Ik zie hoe Bette met haar gouden hoofd tegen het zijne leunt. Een perfect bij elkaar passend setje. Ik hoor haar tevreden zuchten, omdat haar grote moment nu bijna is aangebroken. Ik negeer de steek in mijn maag. Ik ben hier pas net, ik ben het nieuwe meisje. Ik moet niet willen wat zij heeft: de rol, Alec. Maar ik kan er niets aan doen. Ik kijk weg en probeer aan iets anders te denken.

Ik staar omhoog, naar de honderden zwart-witportretten van de leerlingen die hier ooit zijn afgestudeerd. Ze bedekken de muren in de hal, kijken op ons neer en laten ons zien wat we kunnen worden. Als we maar goed genoeg zijn. Er hangt vijftig jaar geschiedenis aan deze muren en ik zie slechts twee andere zwarte gezichten in een zee van wit. Ik zal de derde worden. Ik zal een van de weinige plekken verdienen die het gezelschap bewaart voor conservatoriumleden. Ik zal mijn ouders laten zien dat ieder deel van mij dit aankan: mijn handen, mijn voeten, mijn hoofd, mijn benen en mijn hart.

Ik zoek mijn tante Leah, die in haar legging en zelfgebreide trui tussen de familieleden staat. Ik hoor hoe ze zichzelf net iets te hard voorstelt aan de andere ouders en gastouders als mama’s jongere zus en kunstconservator bij een galerij in Brooklyn. Ze lacht en zwaait naar me. Met haar roze gebreide muts en bruine sproetenhuid valt ze net zo op als ik in deze hal, terwijl zij al tientallen jaren in New York woont.

Ik zwaai terug. De meisjes om me heen worden gespannen. Mijn kamergenoot June zet een klein stapje opzij. Zelfs mijn gezwaai is te luid, maar het kan me niets schelen.

De deur van het kantoor gaat open en het gekraak van de scharnieren zorgt ervoor dat iedereen zijn mond houdt en naar adem hapt. Ik leg mijn hand op mijn borstkas. Het geklap echoot door de ruimte. Meneer K’s knappe secretaresse loopt met een vel papier naar het bord en strekt haar armen uit om het op te hangen.

Meneer K kijkt om zich heen. ‘Podozhdite! Wacht, wacht.’ Hij steekt zijn hand op om te voorkomen dat ze de lijst openbaar maakt.

Hij loopt zigzaggend door ons heen. Hij is donker – onheilspellend bijna – en volledig in het zwart gekleed. Anton Kozlov, een danseur russe. Uitzinnige energie bruist door me heen. De andere dansers wringen zich in bochten om voor hem aan de kant te gaan. Ik laat mijn hoofd zakken; mijn lichaam wordt helemaal rusteloos als hij in de buurt is. Daar ben ik nog steeds niet overheen.

Ik dwing mezelf om mijn handen stil te houden. Ik dwing mijn spieren om zich te ontspannen. Ik dwing mijn hart om langzamer te gaan kloppen. Naast me hoor ik de andere meisjes steeds sneller ademen. We zijn één grote bol van nerveuze, misselijke concentratie. Ik probeer mama’s ontspanningstrucje te gebruiken: luisteren naar het geluid in onze gigantische roze schelp. Ik zie voor me hoe mijn vader hem die zomer vond op Hawaii. Ik probeer de vage melodie te horen, maar de kalmte komt maar niet.

Ik hoor voetstappen en dan zie ik mijn weerspiegeling in de tenen van twee zwarte schoenen. Twee lange vingers van meneer K tillen mijn kin omhoog en ik staar in zijn gespikkelde groene ogen. Zweetdruppeltjes vormen zich langs mijn haarlijn. Ik voel het opgedroogde bloed in mijn mond bederven, als een kleine streep van mama’s verf. Alle hoofden draaien naar mij. Onze balletleraressen kijken. De ouders zijn stil. Zelfs mijn tante Leah zegt niets meer. Ik lik de snee in mijn lip, in de hoop het kloppende gevoel te stoppen.

Meneer K torent boven me uit en hitte verzamelt zich in mijn wangen.

Ik kan niet ontsnappen aan zijn blik. Hij houdt me daar en alles vertraagt.

3.

June

Ik vind het helemaal niet erg dat meneer K zijn toespraak heeft onderbroken om Gigi’s kin op te tillen en haar zo te dwingen om haar aandacht erbij te houden. Het is vreselijk slecht van me, maar ik vind het eigenlijk best leuk als ze in de problemen komt door haar Californische sufheid. Net goed. Hij zei geen woord. Maar ik weet dat hij haar een waarschuwing geeft: opletten. Altijd.

Ik neem een klein slokje van de thee in mijn thermosbeker en verberg mijn glimlach. De bittere omija-bessen verwarmen mijn pijnlijke buik en kalmeren de gal die me altijd gezelschap houdt. Ik moet me inhouden om niet naar het toilet te rennen en te ontsnappen naar de koude troost van porselein en een lege maag. Maar ik mag dit moment niet missen. Ik moet weten waar ik nu sta.

De secretaresse van meneer K houdt de lijst tegen haar borst gedrukt, alsof we haar anders zouden aanvallen… en misschien is dat wel zo.

‘Lumineus,’ zegt hij en hij herhaalt het woord nog vijf keer en vraagt dansers die bij hem in de buurt staan wat het betekent en om te omschrijven hoe dit eruitziet op het podium. Hij dreigt het ophangen van de lijst nog verder uit te stellen als hij het goede antwoord niet krijgt. Ze beven en stotteren en weten niet wat ze moeten zeggen. Als hij het mij zou vragen, zou ik precies weten wat ik moest zeggen. Lumineus betekent lichtgevend. Op het toneel betekent het dat je straalt en schittert en over het podium loopt alsof het van jou is. Het is een eigenschap die maar weinig mensen bezitten en ik weet dat ík bij die kleine groep bijzondere mensen hoor. Toch geven ze me niet de rollen die ik wil, hoe goed mijn audities ook zijn gegaan. Maar dat is slechts een kwestie van tijd.

Er trekt een rilling over mijn rug. De zorgen, de angst, de zenuwen. Ik koester het. Mijn klasgenoten zijn allemaal zo dom en naïef, overmand door emotie, niet in staat om de dingen helder te zien. Ze letten niet op. Als ze dat wel hadden gedaan, hadden ze allang geweten welke namen er straks op die lijst staan. Meneer K verandert nooit. Degenen die hier al eeuwen zijn kennen zijn gewoontes, zijn keuzes, zijn patronen. Nieuwelingen maken geen kans. Bij ballet draait alles om routine, om de spieren zo te trainen dat ze ieder commando kunnen opvolgen. Ik ben hier al vanaf dat ik zes jaar oud was, in het begin heen en weer pendelend vanuit Queens, totdat ik oud genoeg was om op de campus hierboven te gaan wonen. Ik weet hoe dit werkt.

Alles hangt hiervan af: van de rolverdeling van De Notenkraker. Het eerste ballet van het schooljaar. Het begin van de wedstrijd. Ik kan niet wachten om er eindelijk in te zitten.

Het conservatorium voelt inmiddels meer als thuis dan het driekamerappartement in Flushing waar ik met mijn moeder woonde. Ik ken alle studio’s, de klaslokalen, de kantine, de woonkamer voor de leerlingen, mijn slaapkamer in de hoek. Ik weet dat de lift je niet naar verdieping dertien tot en met achttien brengt. Ik weet hoe je via het trappenhuis op de campus van de jongens kunt komen, ik ken alle dansers op de zwartwit-foto’s, de stille plekjes waar je kunt studeren en de donkere hoeken waar je je kunt verstoppen voor de campuswacht, de beste plekjes om te stretchen, of te zoenen met je verkering. Niet dat ik veel aan het zoenen ben. Helemaal niet, eigenlijk.

Het wordt ineens een stuk krapper in de hal, want iemand heeft nog meer ouders binnengelaten. Ze zijn hier om de petit rats op te halen of omdat ze nieuwsgierig zijn naar wie welke rol heeft gekregen. Toen Galina, de ex-vrouw van meneer K, hier nog was, deed ze de deur altijd voor iedereen op slot en moesten wij – haar petit rats – om haar heen staan en stil blijven kijken hoe de oudere meisjes hun rol kregen. Als je jezelf een beetje serieus neemt als danser, zeg je tegen je ouders om in de gang hiernaast te wachten of nog beter: naast de telefoon. Meneer K vindt het maar niets als wij doen alsof we kinderen zijn die onze mammies nodig hebben. We mogen dan jong zijn, zegt hij, maar we zijn professionals.

Mijn ouders zijn hier natuurlijk niet. Mijn moeder weigert ook maar één stap in dit gebouw te zetten. Als ze wel komt, parkeert ze voor de school en moet ik naar de auto komen om haar rijstwafels en eindeloze stroom aan pakjes zeewier en thee aan te nemen. En ik heb geen vader.

Gigi’s tante komt steeds dichter bij de leerlingen staan, met dat grote kapsel van haar. Ik hoor haar praten en het leidt me af van het verhaal van meneer K hoe moeilijk het dit semester was om de rollen te verdelen. Ik laat mijn ogen branden in het achterhoofd van Gigi. Ik wil haar vertellen dat ze haar tante had moeten uitleggen dat ze niet mocht praten tot de bezettingslijst bekend is gemaakt. Ik wil joyonghae fluisteren – stil zijn – net als mijn moeder altijd doet. Ik moet ieder woord horen dat meneer K zegt. Door zijn aankondiging weet ik straks waar ik sta en wat hij nu van me vindt.

Meneer K houdt op met praten en de ouders klappen ongemakkelijk. Hij knikt en legt een vinger tegen zijn mond. Misschien gaat hij nog iets toevoegen aan zijn verhaal. Maar waarschijnlijk niet. Ik zou dit toneelstukje zelf kunnen opvoeren. En ik weet al hoe de bezettingslijst eruitziet voordat zijn kleine blonde assistente het vel papier ophangt.

Gigi staat voor me te trillen. Het begint met haar bovenlijf en breidt zich via haar rug uit naar haar benen. Ze is net een van de petit rats die vooraan staan. Ik voel haar angst en opwinding. Meneer K zal haar de rol van Koffie uit Arabië geven, net als dat bruine exotische meisje van twee jaar geleden. Ik kan me haar naam niet eens meer herinneren, zo snel heeft ze het opgegeven. Ze vond het te zwaar worden en klaagde dat ze eenzaam was omdat ze het enige zwarte meisje was. Hoe denk je dat het is om de enige half-Aziatische ballerina te zijn? Ik pas nergens bij. Dat is pas zwaar. En meneer K geeft minderheden altijd de etnische rollen. Zo voorspelbaar is hij wel. Het groepje Koreaanse meisjes mag Thee uit China spelen. Maar mijn gezicht is niet Aziatisch genoeg om daarbij te mogen. En dat wil ik ook niet. Ik wil zo ver mogelijk van dat groepje vandaan blijven.

Iedereen weet dat Bette Abney de Suikerfee zal worden. Zes jaar geleden kreeg haar zus de rol en daar hebben ze het nog steeds over. En de gemene meisjes krijgen altijd wat ze willen hier. Bette is lang niet zo lumineus als Adele, maar toch zal meneer K haar kiezen. Ze is snel, staat licht op haar voeten en is elegant, daar kun je niet omheen. Hoewel we geen vriendinnen zijn (en dat nooit geweest zijn en nooit zullen worden), zou ik het eerlijk gezegd best prima vinden om haar als de Suikerfee te zien als ik het zelf niet mag doen. Bette kan messcherp zijn. Een fascinerend contrast met haar lieve, popperige gezichtje en chique afkomst.

Haar kamergenoot en schoothondje Eleanor zal haar understudy worden en verder helemaal geen rol krijgen. Bettes kloon Liz Walsh staat twee lichamen bij me vandaan, keurig recht, met haar borstkas naar voren, haar handen zacht langs haar lichaam en haar voeten in de eerste positie. Ze heeft een perfect balletlichaam en als ijzige brunette zal ze een ideale Sneeuwkoningin zijn.

Haar lichaam ziet er ontspannen uit, maar Liz’ ogen schieten wild in het rond en ik ben blij dat ik me niet niet zo wanhopig hoef te voelen. Hoeveel wollen vesten ze ook aantrekt, ze kan haar ondergewicht niet verbergen. Ik neem een slokje van mijn thee en ben blij dat het mijn honger stilt. De witte meisjes weten niets over afslankthee uit Azië. Ze vullen zichzelf met Amerikaanse merken vol suiker. Het zou aardig zijn om ze te vertellen over onze thee. Maar dat doen we natuurlijk niet.

‘Schiet op, meneer K!’ roept Alec. ‘Laat ons de lijst zien.’

Meneer K glimlacht. Alleen blonde Alec kan hiermee wegkomen. Zijn vader staat met een brede grijns op zijn gezicht naast de andere mannelijke balletleraar. Alec is de zoon van de voorzitter van de raad van bestuur. Hij kan doen wat hij wil.

Alec plaagt meneer K nog een keer. Hij zal de Notenkrakerprins worden en dansen met Bette. Het is logisch dat het enige koppel van ons jaar samen mag dansen. Er zitten zestien meisjes en zes jongens in onze klas. Er zijn maar twee jongens hetero. De nieuwe superster Henri en Alec.

Bette straalt helemaal en legt haar hand op Alecs wang alsof ze met hem getrouwd is, en Alecs beste vriend Will duwt hem speels tegen zijn schouder. Bette wrijft met haar duim over dat gekke medaillon van haar dat ze altijd draagt. Het was vast een cadeautje van Alec. Ik leg mijn hand op mijn blote nek. Het enige sieraad dat ik ooit wil is de vlinderhanger van meneer K.

Roodharige Will zal natuurlijk de oude Drosselmeyer spelen. Hij is slank en verfijnd en zou de vrouwenvariaties beter kunnen dansen dan de meeste meisjes in onze klas. Als hij op spitzen zou mogen dansen tenminste. Zijn eyeliner zit altijd perfect en hij heeft een sierlijkheid waar de rest van de klas een moord voor zou doen.

Maar meneer K en Doebrava zijn niet van hem overtuigd en totdat hij supermannelijk wordt – een echte danseur russe – zal hij nooit verder komen.

Meneer K gaat weer tussen ons in staan. Hij zweept ons op voor de grote finale. Hij is eindelijk klaar om het ons te vertellen. Dansers schuifelen aan de kant zodat hij erlangs kan. Gigi blijft maar blikken werpen op die tante van haar en maakt bijna een sprongetje van opwinding. Ze zal snel genoeg leren om dat soort dingen niet te doen hier. Laat nooit zien wat je vindt van een bepaalde rol. Mensen kijken naar je. Altijd. Ze pakken datgene van je af wat jij wilt.

Meneer K blijft bij Henri staan en staart naar zijn haar, dat slordig rond zijn schouders hangt. Hoewel hij in de dansmagazines bekendstaat als dé grote balletbelofte, de nieuwe Mikhail Barysjnikov, behandelen wij hem nog steeds alsof hij niets voorstelt. Hij is aan het eind van de zomer ingestroomd. Henri zegt iets in het Frans en bindt zijn haar samen in een staart. Hij had ooit verkering met Cassie Lucas. Er trekt een rilling over mijn rug als ik denk aan wat de meisjes vorig jaar met haar hebben gedaan en hoe wij daardoor die achterlijke workshops over pesten en rivaliteit moesten volgen. Henri praat nooit met iemand en niemand wil met hem praten. Waarschijnlijk omdat ze bang zijn dat hij weet wat er met zijn vriendin is gebeurd en het vertelt aan een van de docenten. Ballerina’s hebben zo hun geheimen. Hij heeft een gemene blik in zijn ogen.

Ik zou hem alleen daarom al de rol van de Muizenkoning geven.

Terwijl meneer K nog een paar dansers keurt, kookt de ruimte zowat over van de spanning. Ik ga alle grote rollen voor mezelf nog eens langs. Ik tel ze op mijn vingers en bedenk wie van mijn klasgenoten welke rol gaat krijgen. Clara, de Notenkrakerprins, Sneeuwkoningin, Sneeuwkoning, oom Drosselmeyer, Koffie uit Arabië, Thee uit China, de Russische Dansers, de Notenkrakerpop en Harlekijn, de Spaanse dansers, Sneeuwvlokken, Suikerfee, Rietfluiten, Dauwdruppel, Gembermama.

Pas bij het eind van de lijst besef ik dat ik een fout heb gemaakt. Ik heb mezelf geen rol gegeven.

WINTERVOORSTELLING: DE NOTENKRAKER

Bezetting

Solisten

Clara: Maura James

Oude Clara: Edith Diaz

De Notenkrakerprins: Alec Lucas

Sneeuwkoningin: Bette Abney

Understudy Sneeuwkoningin: Eleanor Alexander

Sneeuwkoning: Henri Dubois

Drosselmeyer: Wiliam O’Reilly

Koffie uit Arabië: Liz Walsh

Thee uit China: Sei-Jin Kwon, Hye-Ji Yi

Suikerfee: Giselle Stewart

Understudy Suikerfee: E-Jun Kim

Muizenkoning: Douglas Carter

Dauwdruppel: Michelle Dumont

4.

Gigi

Het is middernacht. De dag van de bekendmaking is officieel voorbij en ik ben zo in shock dat ik niet kan slapen. Ik ben de Suikerfee. Ik. Giselle Stewart! Ik ben meneer K’s korichnevaya babochka. Zijn bruine vlinder. Ik laat de woorden door mijn hoofd fladderen alsof ze mijn eigen kleine vlinders in het terrarium in mijn raamkozijn zijn, licht en uitzinnig en onmogelijk mooi. Ze houden me gezelschap hier.

Ik kreeg een handjevol ongemeende felicitaties en een paar stijve omhelzingen. Alsof het moest van meneer K en de toekijkende docenten.

Ik kan niet ophouden met denken en kan niet stilzitten. Mijn spieren jeuken en ik wil bewegen. Zelfs nu, na onze avondklok, na het uitgaan van de lichten. Het is de enige manier om mijn hoofd leeg te maken en te kunnen slapen, zodat ik morgenochtend uitgerust ben voor de balletles. Ik klim uit bed en loop op mijn tenen van mijn kant van de kamer naar de deur. Ik hoop dat ik mijn kamergenoot June niet wakker maak. Ik open de deur en luister of ik de campuswacht hoor. Ik zou moeten uitrusten. Mama zou zeggen dat ik vroeg naar bed moest. Dat zou het beste en gezondste voor mij zijn nu. Maar ik wil dansen. Juist nu. Ik heb ruimte nodig om dit te overdenken. Ik heb ruimte nodig om me klaar te maken voor alles.

In de liften hangen camera’s dus ik neem de elf trappen naar beneden en stap uit op de begane grond. Ik wil niet dat iemand erachter komt dat ik niet op mijn kamer ben. Ik ben een beetje buiten adem als ik op mijn tenen naar mijn geheime plek loop, langs het administratiekantoor en door de grote hal. Ik verstop me achter de kamerplanten en hoop dat de beveiliger bij de balie me niet ziet. Het gefluister van eerder vandaag blijft me achtervolgen. Het zoemt in mijn oren en mijn hoofd en het lijkt of de ouders en de andere dansers daar nog steeds staan en mij belachelijk maken.

Het zwarte meisje. Het nieuwe meisje. Zij is geen Suikerfee. Haar voeten zijn slecht. Haar benen zijn te gespierd. Haar gezicht ziet er niet uit op het podium. Het had Bette moeten zijn. Bettes zus was lumineus. Dat heeft meneer K zelf gezegd. Gigi zal dat nooit zijn.

De spookwoorden drijven me voort. Ik loop zo stil als ik kan door de hal. Het balletconservatorium is helemaal achter in het Lincoln Center, in een van de prachtige gebouwen van het centrum voor uitvoerende kunsten. De eerste keer dat ik over de promenade liep, leek het me onmogelijk dat álles hier was ondergebracht: dans, toneel, film, muziek, opera… De dansstudio’s zijn glazen ruimtes die licht binnenlaten. Ik ga met mijn hand langs de koele panelen als ik erlangs loop.

Ik hou mijn adem in als ik voorbij de spreekkamer van de voedingsdeskundige sluip. Haar grafieken en weegschaal en koude metalen onderzoekstafel brengen heel wat hysterie teweeg. De kleine vrouw heeft de macht om een danser vanwege ondergewicht van de opleiding te trappen. Reden genoeg om te blijven eten, als je het mij vraagt.

Ik schrik me rot als ik Alec uit een van de studio’s zie komen. Het is bijna middernacht. Hij ziet mij ook. Ik doe mijn mond open en dicht als een vis en mompel iets onverstaanbaars. Hij glimlacht en volgens mij betekent dat dat hij het aan niemand gaat vertellen.

‘Waarom ben jij nog op?’ vraagt Alec. Hij pakt mijn hand en trekt me mee naar een donker hoekje, weg van de camera’s. Het gebaar betekent niets natuurlijk. Hij is van Bette, met haar porseleinen gladde gezicht en irritant perfecte manier van praten. Mijn haar zit pluizig en wild en ik zeg altijd de verkeerde dingen. Ik hoop dat mijn hand niet klam is.

‘Ze houden ons altijd in de gaten,’ fluistert hij. ‘Je moet weten waar je je kunt verstoppen.’ Zijn lichaam is zo dichtbij. Hij ruikt lekker, helemaal voor iemand die de hele avond heeft gedanst. Zijn deodorant ruikt houtachtig en het glinsterende zweet op zijn onderarmen heeft iets zoets. Ik snuif het stiekem allemaal op.

‘Ik dans graag ’s avonds laat,’ zeg ik, terwijl ik me probeer te herinneren hoe gemakkelijk ik in Californië met iedereen praatte. ‘Ik ga altijd naar die studio die op slot zit. In de kelder.’ Ik weet niet waarom ik hem dit vertel.

‘Ik kom zelf ook net terug van een avondwork-out,’ zegt hij.

Ik probeer te glimlachen en dwing mezelf om oogcontact te houden. Er zijn zo veel dingen die ik me stiekem afvraag over hem: waarom hij danst, waar hij van droomt, hoe het zou zijn om hem te kussen. Ik ben nog nooit zo nieuwsgierig naar een jongen geweest. Jongens zijn afleiding. Nou ja, voor ballerina’s in ieder geval. Niet voor normale meisjes.

Bettes vriendje, zeg ik in mijn hoofd, terwijl ik in me opneem hoe breed zijn schouders zijn, hoe ik de vorm van zijn spieren kan zien onder zijn maillot en capuchontrui. Een balletkoppel is zo romantisch. Iedereen bewondert hun schoonheid en symmetrie als ze samen door de gangen lopen. Lange ledematen, blonde haren en zo’n sierlijke ongedwongenheid. Op het podium kan het publiek ook zien dat ze samen zijn.

Dat lijkt me logisch.

‘Je gaat me toch niet verraden?’ Ik probeer te flirten zoals meisjes in films dat doen.

‘Ik zeg niets als jij ook niets zegt, Suikerfee,’ fluistert hij. Er zit niets duisters in zijn woorden, niets dreigends. Ik meen zelfs een glimlach te horen. Ik glimlach terug. Ik ben hier nu een maand en er heeft geloof ik nog nooit iemand naar me geglimlacht. Al is Alec altijd aardig tegen me geweest.

‘Afgesproken,’ zeg ik en ik raak zijn arm aan. Ik weet niet waarom ik dat doe. Het is helemaal niet nodig om onze afspraak te bezegelen met een aanraking, maar het gaat vanzelf. Ik móét zijn sterke onderarm aanraken. Zijn spieren spannen zich aan, maar hij trekt zijn arm niet meteen terug.

‘Ik vind het een interessante keuze, jij als Suikerfee,’ zegt hij.

Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen.

‘Ik bedoel, je gaat de rol vast met heel veel energie spelen,’ zegt hij, omdat ik niets terugzeg. Zijn arm raakt die van mij bijna aan en ik voel de hitte van zijn huid, maar we blijven allebei staan en doen niets om meer ruimte te krijgen.

‘Dank je,’ zeg ik en ik laat mezelf een seconde lang geloven dat Alec net zo nieuwsgierig is naar mij als ik naar hem. ‘Heeft Cassandra de rol vorig jaar niet gedanst? Zij zat toch ook pas in niveau zes?’ Ik weet niet waarom ik dit zeg en ik zou willen dat ik de woorden kon terugnemen, want ik zie dat hij ineens kijkt alsof hij pijn heeft.

Hij knikt. ‘Ja, dat klopt. Cassie is mijn nichtje.’

Er valt een vreemde stilte tussen ons. Niemand praat ooit over het meisje dat vorig jaar is weggegaan en dat maakt me verdrietig, maar ook nieuwsgierig. En ik wist niet dat het zijn nicht was. Ik begin me te verontschuldigen.

‘Het is al goed. Ik wil het er niet over hebben. Ik wil het hebben over hoe jij die rol gaat dansen.’ Het valt me op dat Alec de hele tijd lacht als ik lach en dat zijn ogen oplichten als ik met een veel te zacht stemmetje zeg dat ik zin heb om met hem te werken. En hij blijft nog steeds staan. Ik vraag me af of hij niet terug moet naar zijn kamer en of hij niet moet slapen.

‘Ik heb ook zin om met jou te werken,’ zegt hij. Het blauw in zijn ogen wordt nog feller.

Er klinkt een geluid aan de andere kant van de gang. Hij stapt bij me vandaan. ‘Ik zie je morgen, oké?’ zegt hij.

‘Ja,’ zeg ik.

‘Maak het niet te laat,’ zegt hij en hij loopt de andere kant op, mij achterlatend met zijn woorden en zijn lichte aanraking, terwijl ik verder de gang in loop, verder het donker in.

De gang komt uit bij een trap naar de kelder. Dit is een gedeelte van het gebouw waar ik normaal gesproken nooit mensen zie lopen. Ik ren naar beneden. De kelder is niet verbonden met de woonkamer voor de leerlingen en de gymzaal van fysiotherapie, alsof hij met opzet afgescheiden is. De studio hier zit altijd op slot. Door het kleine raam zie je de schaduwachtige omtrekken van opgeslagen meubelstukken. In mijn eerste week hier op school vroeg ik June naar deze ongebruikte ruimte en zij vertelde me dat het al eeuwen in aanbouw is en dat de docenten de studio haten omdat er geen ramen zijn en ballet licht nodig heeft. De Russen noemen dat plokhaya energiya: een ruimte vol ongeluk en duisternis.

Maar ik ben niet bijgelovig. Ik verlaat de kleedkamer niet met mijn linkervoet en ik naai geen gelukspoppetjes in mijn tutu. Ik kus de grond van het podium niet voor een voorstelling en van mij hoeven andere dansers geen merde tegen me te zeggen op de openingsavond van een uitvoering. Thuis hebben mijn ouders zo’n domme bezem om ongeluk het huis uit te vegen en branden ze salie om de energie schoon te houden. Maar ik geloof alleen in mijn voeten en in wat ze kunnen op spitzen.

Ik trek een haarspeld uit mijn knot en duw die in het oude slot. Ik wacht tot de kleine grendel omlaagbeweegt en van zijn plaats komt. Ik ben dol op plekken waar ik niet hoor te zijn. Op de zolder van mijn oude school of in het leegstaande huis in mijn buurt in San Francisco. Ik voel een golf van opwinding als ik een slot openbreek en een ruimte betreed die anderen het liefst dicht houden.

Het slot springt makkelijk open. Ik kijk naar links en naar rechts en verdwijn de donkere studio in. Vuil en stenen knisperen onder mijn sandalen en ik ga met mijn hand over de muur totdat ik de lichtknop voel.

De enige werkende lamp sputtert nog wat en springt dan aan. Het kale peertje flikkert als een onregelmatige hartslag. Het schemerlicht onthult de afgedekte objecten die er staan, de beschadigde dansvloer en de met zwarte doeken bedekte spiegels. De gebroken en versleten balletbarre hangt scheef tegen de muur en zit onder een laag spinnenwebben en stof. De lucht voelt zwaar en uitnodigend.

Ik loop naar mijn eigen kleine hoekje, gooi mijn danstas op de grond en kijk naar mezelf in de enige spiegel waar geen doek voor hangt. Een kleine scheur loopt omlaag vanaf de hoek linksboven en breekt als een bliksemschicht mijn weerspiegeling doormidden. Mama zegt dat het ongeluk brengt om in een kapotte spiegel te kijken, maar dat kan me niets schelen. Er zit een dikke korst op mijn lip. Het is ongelooflijk stom van me dat ik zo hard op mijn lip heb gebeten. Dat mijn zenuwen daar de oorzaak van waren. De lelijke afwijking valt zo op dat alles wat mooi is aan mijn gezicht niet meer te zien is. Ik moet ervoor zorgen dat ik nooit meer zo zenuwachtig word.

Mijn telefoon zoemt in mijn tas. Mijn ouders. Ze weten dat ik nog wakker ben. Ik druk de oproep weg. Ik weet wat ze willen. Ze willen horen of de verpleegkundige nog naar me gekeken heeft na alle opwinding van vandaag. Ze zullen stilzwijgend voorbijgaan aan mijn prestatie en alleen informeren hoe het lichamelijk met mij gaat. Sinds ik hier ben, behandelen ze me als een zieke. Een patiënt die niet naar buiten zou mogen of in een rolstoel zou moeten zitten, of nog beter, een glazen bubbel. Het is alweer maanden geleden dat ik officieel ben goedgekeurd om te dansen aan het conservatorium. Ik probeer er niet aan te denken. Ik wil niet dat iemand het ooit te weten komt. Dat mag nooit gebeuren.

Ik zet de muziek op mijn telefoon aan. De Notenkraker klinkt blikkerig en veel te zacht, maar ik zal het ermee moeten doen. Ik móét dansen. Ik haal mijn spitzen uit mijn rommelige tas en trek ze aan. Mijn benen strekken zich uit vanaf mijn heupen. Zo ver dat het voelt alsof ik op stelten loop. Ik maak mezelf zo lang mogelijk en rek me uit vanaf mijn kruin tot aan mijn tenen, in een poging een rechte lijn te worden. Terwijl ik dans wordt mijn hoofd rustig en neemt mijn lichaam het over. Ik volg de stroming van de muziek, elk akkoord een golf, elke noot een plons. Mijn voeten bewegen mee op het ritme en tekenen wilde, onzichtbare patronen op de vloer.

Mijn hart slaat op hol. Ik maak mezelf wijs dat dit door het dansen komt en door de opwinding van vanmiddag. Maar een stemmetje in mijn hoofd fluistert dat het ook komt doordat ik aan Alec denk. Bettes Alec. Mijn borstkas verstrakt. Hou je ademhaling onder controle. Ik heb nog niet één aanval gehad. Niet tijdens de balletles, niet tijdens pilates, niet tijdens caractère. Het is zelfs meer dan een jaar geleden. Het hele laatste jaar op mijn oude normale school is er niets gebeurd. Het gaat prima. Ik dwing mijn hart om te kalmeren. Ik heb controle over mijn lichaam.

Ik kom van mijn spitzen af, veeg het zweet van mijn voorhoofd en leg mijn handen op mijn hoofd totdat ik op adem kan komen. Misschien helpt het als ik stretch. Als ik me concentreer op de diepe rek van mijn spieren, word ik wel weer rustig. Ik duw mijn been over de barre heen om de rek te voelen en de rust die daarna meestal volgt. Mijn spieren trillen, mijn voeten verkrampen en mijn handen beven. De nagels van mijn vingers zijn paars. De lamp knippert uit. Treurige duisternis omringt me tot het peertje weer aanspringt. Misschien ben ik niet goed genoeg om de Suikerfee te dansen. Misschien is deze rol niets voor mij. Misschien stel ik meneer K en Alec teleur en krijgt iedereen gelijk. Misschien had mama gelijk… ik ben niet fit genoeg om te dansen.

‘Hou je kop,’ zeg ik tegen de spiegel. ‘Doe normaal.’ Ik vecht tegen de negativiteit. ‘Ik heb de rol gekregen!’

Mijn hartslag wordt maar niet langzamer. Dit is al een jaar lang niet gebeurd. Mijn lichaam doet meestal wat ik wil. Ik ga op de vloer zitten en druk de zolen van mijn voeten tegen elkaar zodat mijn benen in vlindervleugels veranderen. Ik druk mijn knieën omlaag. Ik probeer adem te halen als een yogi: diep en langzaam. Niets gaat dit van mij afpakken. Niets.

5.

Bette

Niemand heeft nog tegen me gepraat sinds de bezettingslijst bekend is gemaakt. Zelfs Eleanor niet. Ze ligt zwaar te ademen in haar bed, zo tevreden met haar middelmatigheid als understudy dat ze dwars door haar mislukkingen heen kan slapen. Ik trek de hele trukendoos open: schaapjes tellen, mezelf inbeelden dat ik op zee drijf, doen alsof mijn lichaam gevuld is met zand en steeds zwaarder en zwaarder wordt.

Het helpt niet. Die ene onmogelijke gedachte blijft zich in een oneindige lus herhalen: Ik ben de Suikerfee niet. Ik ben de Suikerfee niet. Alec heeft me ongetwijfeld berichtjes gestuurd om te vragen of het wel goed gaat, aangezien ik weg ben gerend en me heb verstopt op mijn kamer, maar niets kan mijn gedachtestroom onderbreken. Het duurt daarom ook even voordat ik doorheb dat er hard op onze deur wordt geklopt. Het is één uur ’s nachts en normaal gesproken is het op dit tijdstip doodstil op de campus en komt het enige geluid van gefluister van kamergenoten en stiekeme afspraakjes met jongens.

‘Bette?’ zegt Eleanor. Haar zachte, slaperige stem dringt langzaam tot me door. Weer hard geklop en de campuswacht die mijn naam roept, steeds harder en harder.

‘Jezus, wat is er aan de hand?’ zeg ik. Ik kom mijn bed uit en loop naar de deur. Eleanor beweegt een stuk langzamer dan ik. Ze wrijft in haar ogen en mompelt iets over het lawaai en het tijdstip. Onze chagrijnige campuswacht staat voor de deur en ze wrijft over haar knokkels, alsof ze een blessure heeft opgelopen door het kloppen.

Ze kijkt niet blij.

Ik kijk boos terug.

‘Je moeder,’ zegt ze.

‘Kun je haar niet wegsturen?’

Eleanor is eindelijk wakker genoeg om spottend te lachen.

‘Dat is zó niet mijn taak,’ zegt onze campuswacht en ze loopt stampend terug naar haar kamer, waar ze de deur hard achter zich dichtslaat en daarmee de leerlingen wakker maakt die het geklop niet hadden gehoord. Een paar meisjes staan in hun deuropening te kijken. En degenen die echt lef hebben nemen na mij de lift omlaag naar de hal op de begane grond. Eleanor probeert ze nog weg te jagen en Liz dreigt ze iets aan te doen, maar het heeft geen zin. Mijn moeder maakt altijd een hele heisa van alles en dat weten ze maar al te goed. Bovendien wacht iedereen hier al tien jaar op mijn ondergang. Ze zouden dit voor geen goud willen missen.

Ze wacht op me bij de liften en stond duidelijk op het punt om zonder toestemming naar onze verdieping te komen. Gehard, mager, haar mond zo’n rechte lijn dat je hem als liniaal kunt gebruiken. Dat is mijn moeder. Ze ruikt naar rode wijn, halfrauwe steak en boos zweet.

‘Bette,’ zegt ze. Haar lippen zijn veel te roze doordat ze haar Chanel-lippenstift snel heeft opgedaan om de vlekken van de rode wijn te verhullen. De T’s in mijn naam klinken scherp. Ze trekt me mee langs de balie en in de richting van studio C. De drie andere liften springen met een ping open. Meer leerlingen stappen de hal in, maar ze lijkt het niet te merken, of het kan haar niets schelen. Iemand lacht, maar de meeste lafaards zeggen niets en verstoppen zich in de buurt van de liften of beginnen te flirten met de beveiliger bij de balie. Ze willen allemaal maar al te graag horen wat mijn moeder te zeggen heeft. Ze staan te ver weg om haar drankadem te ruiken of om de lelijke zweetvlekken bij haar oksels te zien, die haar couturejurk ruïneren. Maar ze kunnen ieder gebrabbeld woord horen. ‘Als ik jou de volgende keer vraag hoe je auditie is gegaan, moet je me de waarheid vertellen.’

Mijn moeder verheft haar stem niet. Dat doet ze nooit. Ze klinkt veel krachtiger als ze op normale toon praat en dat weet ze zelf ook. Zelfs met haar lange, uitgerekte klinkers en over elkaar heen tuimelende woorden blijft ze zacht praten. Wij zijn burgerlijke, brave Amerikanen en wij schreeuwen niet.

‘Ik ben geen understudy hoor, moeder,’ zeg ik, terwijl ik probeer mijn stem niet te laten overslaan. Maar mijn ogen vullen zich met tranen. Bij het laatste winterballet was ik naast Cassie het enige meisje van niveau zes met een hoofdrol. Ik was de Harlekijn, een rol die normaal gesproken naar meisjes van niveau zeven of acht gaat. Ik probeer me daaraan vast te klampen, maar mijn moeder vernietigt ieder stukje trots dat ik voel.

‘Ik had al een paar hele belangrijke mensen uitgenodigd om jou te zien optreden, Bette,’ zegt ze. ‘Je zei dat je auditie góéd ging. Ik dacht dat dat betekende dat je klaar was om gezíén te worden. Toen jouw zus…’

‘Wil je het zelf aan meneer K vragen?’ zeg ik. ‘Die auditie ging fantastisch. Hij glimlachte. Glimlachte hij ooit naar Adele? Of naar iemand anders? Hij straalde helemaal.’

‘Misschien lachte hij je uit. Heb je daar weleens aan gedacht?’ zegt ze. Ik maak mezelf wijs dat ze dit nooit zou zeggen als ze niet had gedronken, maar ik weet dat dat niet waar is. Ze houdt die roze Chanel-glimlach op haar gezicht en haar ogen blijven me aanstaren. Zo dronken is ze niet. Er zit geen greintje verdriet of spijt in de woorden die uit haar mond komen.

Eleanor en Liz komen tevoorschijn uit de nachtelijke schaduwen. Onze ongeschreven regel is dat ze mij niet alleen laten met mijn moeder als het uit de hand loopt en dat is precies wat er nu dreigt te gebeuren. Ik kijk ze nog eens aan en dan komen ze naar me toe gelopen.

‘Hé, mevrouw Abney!’ roept Eleanor, een welkome onderbreking, maar veel te licht en luchtig voor dit tijdstip en het soort gesprek dat we aan het voeren zijn.

‘Hoi mevrouw Abney!’ voegt Liz er enthousiast aan toe. Mijn moeder negeert ze. Ze is nog niet klaar met mij aan stukken te scheuren.

‘Jij denkt niet na, jij doet gewoon maar wat,’ zegt ze. ‘Net als je vader. Dat is jouw probleem.’

Ik besluit niet te huilen om mijn vader, maar beloof mezelf dat ik hier later nog verdrietig om mag zijn, in mijn eentje op mijn kamer, als Eleanor onder de douche staat of zo.

‘Wie heeft de rol gekregen?’ vraagt mijn moeder. Ik zie haar oren bijna bewegen, alsof ze een hond is, op zoek naar haar volgende prooi. Ze is rechtstreeks van haar benefietavond hiernaartoe gekomen om het antwoord op deze ontzettend belangrijke vraag te krijgen. Haar blik blijft rusten op Eleanor en dan op Liz, mijn enige logische concurrentie.

‘Het maakt niet uit. Ik heb de rol niet,’ zeg ik. Ik wil Gigi’s naam niet noemen. Ik wil niet horen wat mijn moeder over haar gaat zeggen en waar ze haar allemaal van zal beschuldigen. Ik wil niet dat Gigi, die hier ongetwijfeld ergens staat te luisteren, denkt dat ze belangrijk is voor mij. Of voor mijn moeder.

‘Wie, Bette?’ Ze leunt een stukje naar me toe zodat ik die gore Chanel-zooi niet alleen kan zien, maar bijna kan proeven. Ze stinkt naar een mengeling van dure parfum en alcoholadem. Ik moet er bijna van kokhalzen.

‘Nieuw meisje,’ mompel ik.

‘O, Christus,’ roept mijn moeder luid, waarmee ze haar niet-schreeuwenregel tijdelijk overboord gooit. Liz stapt naar achteren; zelfs zij kan het niet aan. Eleanor pakt me beet bij mijn elleboog, alsof ik anders in elkaar zou zakken van ellende.

‘Ze heet Gigi,’ vertelt Eleanor mijn moeder. ‘Ze is een heel ander type dan Bette, dus ik denk dat het niet echt om het dansen ging…’ Ze doet hard haar best om mij te beschermen tegen de woeste storm die mijn moeder is.

‘Gigi…’ Het dringt langzaam tot mijn moeder door. Ze heeft de hele zomer zitten lezen over de nieuwe rekruten van het conservatorium. Als iemand een gezicht aan een naam kan koppelen, is het deze vrouw wel. ‘Gi… nee.’ Ze stopt met praten. Haar ogen worden schoteltjes en ze staart naar Eleanors rode gezicht.

Ik zou opgelucht moeten zijn. De druk valt zo snel van me af dat ik mijn evenwicht bijna verlies. Alles glijdt van me af. Eleanor pakt mijn elleboog nog steviger vast.

‘Nou,’ zegt ze. ‘Daar kunnen we wat aan doen.’

Ik reik naar haar arm, want ik weet dat ze rechtstreeks naar het kantoor van meneer K wil. Ze weet dat hij soms tot ’s avonds laat nog aan het werk is. Maar mijn hand trilt en zweet nog te erg van ons gesprek van net, dus het lukt me niet om haar tegen te houden en ik laat haar ontsnappen. Haar japon zwiept achter haar aan terwijl ze met grote passen naar zijn kantoor loopt. Deze vastberadenheid ken ik alleen van mijn zus Adele. Als ik geluk heb is hij er niet en laat ze alleen een woedend, dronken voicemailbericht achter, dat zijn secretaresse morgenochtend hopelijk weer verwijdert. Ze heeft haar telefoon al in haar hand, gewapend met alles wat nodig is om ophef te veroorzaken en om onze familie voor gek te zetten.

‘Het is al goed,’ fluistert Eleanor in mijn oor, maar het is helemaal niet goed. Dit zegt Eleanor alleen als er iets heel ergs aan de hand is. Liz zegt helemaal niets. Die staat daar alleen maar te fronsen met haar lippen op elkaar geperst, als een soort bevestiging van dit afschuwelijke horrormoment. Ze weet dat het erg is. Ze liegt nooit tegen me. Zelfs niet om mij een plezier te doen.

Ik hoor hoe andere leerlingen op de knopjes bij de liften drukken en hoe niemand nog zijn best doet om stil te blijven. Ze lachen gesmoord en doen zelfs imitaties van de grote, dronken mevrouw Abney.

Ik kijk naar de liften en zie hoe Will voor iedereen de deuren openhoudt. Zijn rode haar glimt van de kleurversterker die hij er iedere avond in doet. Hij heeft zijn telefoon in zijn hand en stuurt ongetwijfeld aan iedereen die hij kent berichten (en hopelijk geen filmpjes) over wat er net is gebeurd. Ik weet gewoon zeker dat het door hem komt dat de halve school hier staat. Hij vindt het geweldig om mij ten onder te zien gaan.

Eleanor probeert me op mijn plek te houden en te voorkomen dat ik achter die aasgieren aan ren, maar ik werp haar zo ongeveer van me af. Misschien ben ik dronken geworden van mijn moeders adem. Geen idee. Maar het lukt me bijna niet meer om mezelf in te houden, vooral omdat het toch niet uitmaakt wat ik doe. Ik vlieg op de groep af en wil ze allemaal slaan. Ik doe het ook nog bijna. June staat ineens voor mijn neus en ik zou haar magere lijf zo de lift in kunnen duwen als ik dat zou willen. En ik wil het ook. Ik wil iemand pijn doen. Ik wil die verlossing voelen.

Maar als ik haar zou slaan, zou ik alleen nog maar meer in de problemen komen en zij is niet de persoon die ik op dit moment het ergst haat.

‘Kijk uit, dames. Bette is echt een beest!’ roept Will met een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. Ik wil die grijns van zijn gezicht rammen, maar ik duw hem opzij en loop langs hem, langs June en langs de rest en elleboog zo veel mogelijk meisjes aan de kant, totdat ik bij de laatste lift ben. Ik laat niemand tegelijk met mij instappen. De lift schiet omhoog naar de elfde verdieping. Ik gooi mijn slaapkamerdeur open en daarna de badkamerdeur. En daar staat ze. Het meisje dat ik het allerergst haat. Degene die ik het allerliefst wil slaan. Ik trek mijn hand naar achteren, maak een vuist en stomp tegen de spiegel. Hard. Zo hard dat het glas om mijn hand heen barst. Zo hard dat de sneue scherven in de wasbak kletteren. Zo hard dat mijn knokkels beginnen te bloeden. Het doet pijn, maar lang niet zo’n pijn als de rest van de dag.

6.

June

Mijn moeder belt me iedere ochtend om halfacht en iedere avond om halfnegen. Altijd stipt op tijd, op de seconde af. Ze wil weten dat haar brave kleine meisje nog steeds haar brave kleine meisje is en dat betekent dat ik op die tijdstippen veilig op mijn kamer moet zijn, een half uur voor de eerste balletles en een half uur voor de avondklok ingaat. Omdat ze zeker wil weten dat ik echt op de campus ben en niet doe alsof, belt ze niet naar mijn mobiel maar naar de telefoon die hier op de gang staat, een aandenken aan vervlogen tijden. Wat ze zich helemaal niet realiseert is dat ik hier ook echt áltijd ben: in de studio’s, op de campus of in een van de leslokalen. Ik doe niets anders dan huiswerk maken en dansen. Ik bén haar brave kleine meisje.

Ik hou de gang in de gaten om te zien of Gigi alweer terug is. Die mafketel is om zes uur opgestaan om de eendjes te voeren in Central Park. De vorige keer bracht ze een bloem voor me mee, die ze op mijn bureau legde. Op zich best lief van haar natuurlijk. Ze houdt enorm van de natuur, maar ze zou zich moeten concentreren op stretchen of op hoe Bette eruitziet vanochtend, aangezien ze door alle drama van gisteravond heen is geslapen. Ze is tenslotte de Suikerfee en dat betekent dat ze hoogstwaarschijnlijk Bettes volgende slachtoffer zal zijn. Of iedereens slachtoffer, als ik heel eerlijk ben. Niemand hier kan omgaan met zo’n drastische verandering in de pikorde. Ik ben nog steeds in shock door de beslissing van meneer K. En ik weet nog steeds niet wat ik van Gigi moet denken. Het ene moment vind ik haar aardig, het volgende moment niet meer. Het is zo lang geleden dat ik een vriendin heb gehad, dat ik niet weet wat ik moet doen, hoe ik me moet gedragen.