Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Hetzusjevan

Vind de auteur: @carlievantongeren

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 284/285 / W082001

© 2020 Blossom Books

© 2020 Carlie van Tongeren

Omslagontwerp: Loudmouth

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks of vind ons op blossombooks.nl

Lieve lezer,

Misschien heb je dit boek uitgekozen omdat je niet zo van dikke boeken houdt (maar misschien ook wel omdat het je gewoon een tof verhaal lijkt). Mocht je Het zusje van uit de kast hebben gehaald om de eerste reden, dan heb ik goed nieuws voor je: Blossom Books Shorties is een nieuwe serie die we hebben ontwikkeld speciaal voor de lezers die wél graag toffe verhalen lezen, maar (nog) geen zin hebben in honderden pagina’s. Dit is het allereerste deel, en er komen er dus nog veel meer!

Het zusje van van Carlie van Tongeren gaat over iets wat ze in het Engels heel mooi guilty by association noemen; naar het Nederlands vertaald iets als ‘schuld door relatie’. Liv is niet schuldig aan het dodelijke ongeluk dat haar broer heeft veroorzaakt, maar op school wordt ze wel zo behandeld. Is dat eerlijk? Hoe zou jij reageren als je haar vriend(in) was? Wat zou jij doen als jij Liv was? In dit boek lees je in ieder geval hoe het Liv en haar broer Alex vergaat.

Ik ben erg benieuwd wat jullie van dit verhaal vinden. Heel veel leesplezier met deze allereerste Shortie!

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

VOOR

ZOË

Donderdag 19.22 uur

‘Zoë, kus!’

Natuurlijk. Mijn moeder. Precies als ik net een beetje vaart begin te maken op mijn fiets, in een soort wanhopige poging om nog op tijd te komen.

‘Altijd een kus geven voor…’

Ik stap af en op haar gestreepte pantoffels loopt ze naar me toe. Ze drukt een dikke zoen op mijn wang. ‘Succes, hè? Ook van papa, hij belde net uit de trein. Hij zei nog dat je niet zo op buitenspel…’

‘O, alsjeblieft.’ Ik rol met mijn ogen. Mijn vader heeft sinds zaterdag al honderd keer gezegd wat er vorige wedstrijd misging. Maar dan wel op zo’n verantwoorde opbouwende manier, natuurlijk. De fanatiekeling. ‘Doei, mam. Tot vanavond!’

En nu race ik dan echt de oprit af. Gelukkig doet mijn achterlicht het wel. Dan kan mama daar niet over zeuren nu ik haast heb.

Ik heb al mijn energie nodig voor die verrekte tegenwind. Echt, ik ben die stormen van de laatste tijd zó zat. Zeker met hun stomme voornamen erbij. En gadver, nu begint het ook nog te regenen. Ik trek de capuchon over mijn hoofd.

Maar als ik naar beneden kijk, naar mijn roze adidas-sneakers met koperkleurige streep die ik vanmiddag mocht kopen van mijn moeder, word ik meteen weer vrolijk.

En ook als ik denk aan de voetbaltraining van vanavond. Er komt een scout kijken bij meisjes B1 en ik kan niet wáchten om te laten zien wat ik kan.

Hoe laat is het nu?

Met mijn linkerhand frummel ik mijn telefoon uit mijn jaszak, maar dan valt die loeizware sporttas bijna naar voren, met mij erbij. Ik steun met één arm op mijn stuur en hang hartstikke scheef, maar ik zie wel dat de training over letterlijk vier minuten begint.

En dat Kat heeft gestuurd: WAAR BLIJF JE NOU??!! WE WACHTEN OP ONZE STERSPELER DIE 10X GAAT SCOREN!!!!!! MINSTENS!!!!!!

Zij altijd met haar hoofdletters en uitroeptekens. Ik heb echt de beste beste vriendin van de wereld. Lachend stop ik mijn telefoon terug in mijn zak.

Het gaat lukken. Het móét lukken. Ik hoef alleen nog twee keer linksaf en ik heb mijn voetbalkleren al aan. Ik ga staan om meer kracht op de pedalen te zetten.

Wow, wat een fel licht ineens.

Twee superfelle lichten.

Ik zie flakkerende regendruppels tussen mijn wimpers door.

Ik voel een wind zo krachtig als die stormen van de laatste tijd.

Een gil, die niet meer naar buiten kan.

NA

WEEK 1

LIV

Donderdag 20.19 uur

‘Hé, zet die bak eens tussen ons in, voordat jij ze allemaal opeet!’ Nadia buigt snel over me heen om de schaal M&M’s van de bank te pakken.

Daar heeft ze zeker een punt: ik vind M&M’s met pinda’s erin de beste uitvinding op eetgebied ooit.

‘Oké, daar gaan we weer,’ zegt Nadia met volle mond. Stralend drukt ze op play en ik kruip nog wat dichter tegen haar aan onder het pluizige fleecedekentje.

Donderdag is al sinds de brugklas onze vaste serie-bingewatch-avond en we zijn net begonnen aan een nieuw seizoen Riverdale. Vanavond kunnen we extra lang kijken omdat de leraren morgen staken (hoera!), en ook de rest van mijn weekendplanning ziet er veelbelovend uit. En dan trekt Archie, een van de hoofdpersonages, op het scherm ook nog zijn T-shirt uit om te gaan boksen.

Soms heb je zo’n gevoel dat het leven gewoon goed is. Zo goed dat niemands perfect geposeerde zonnebrilfoto op social media je van je stuk kan brengen.

Mijn telefoon trilt.

‘Pff,’ verzucht Nadia theatraal. ‘Is dat nou wéér Orlando?’

Ik geef haar een schouderduwtje. Terwijl ik me over mijn telefoon buig, kan ik mooi mijn blosjes verbergen tot ze wegtrekken. ‘O, het is mijn vader. Wat heeft hij nou te zeuren op onze serieavond? Laat maar, hoor.’

We kijken verder.

Maar mijn telefoon trilt ook verder.

Ik kan me niet meer concentreren op de tv en beantwoord zijn derde oproep toch maar. ‘Pap, wat…’

‘Liv, er is iets gebeurd.’

LIV

Donderdag 20.45 uur

Ik ren door de grote hal. Ik zweet, want ik ben geen sporter en heb onmenselijk hard hiernaartoe gefietst na dat vreselijke telefoontje. Mijn hoofd is te vol en te moe om na te denken. Behalve dan domme dingen als: ik hoop dat ze hier ook gele M&M’s verkopen. En: ik ben een wandelend cliché uit een film. Of nee, uit Grey’s Anatomy. Of nee, een rénnend cliché natuurlijk.

‘Liv! Schatje, hier zijn we!’

Mama zwaait naar me vanuit een hoekje helemaal links achterin. Of eigenlijk is het meer panisch maaien wat ze met haar armen boven haar hoofd doet.

Hijgend stop ik. De glimmende kuipstoeltjes en het grote felgekleurde schilderij beginnen te draaien. ‘Hoe… gaat…’

Mama knikt, schudt haar hoofd, bijt op haar onderlip. Ik voel haar tranen tegen mijn wangen wanneer ze me omhelst. ‘Ze zijn nog met hem bezig. En de operatie kan nog uren duren, zeiden ze van tevoren. Dus ja, je kunt gaan zitten.’ Ze laat me los en gebaart naar mijn vader, die voorovergebogen op een kuipstoeltje zit met zijn hoofd in zijn handen. ‘Of blijf staan, zoals ik,’ schokschoudert mama. ‘Ach, wat maakt het ook uit. Het helpt Alex allemaal toch niet.’

‘Papa?’ zeg ik zachtjes, wanneer ik naast hem ga zitten. Aarzelend zweeft mijn hand boven zijn rug, die lichtjes schokt.

Dan schiet hij rechtop en hij drukt me zo stevig tegen zich aan dat ik nauwelijks lucht krijg. Toch voelt dat prettig – binnen deze omstandigheden.

In de tijd tussen papa’s telefoontje en nu voelde ik me zó angstig en alleen. En dan te bedenken dat ik eigenlijk niet op wilde nemen.

Gelukkig deed ik dat toch.

Een geluk bij een ongeluk, denk ik cynisch.

Want niet weten dat je broer in het ziekenhuis geopereerd wordt aan zijn lever door een zwaar auto-ongeluk, is nóg erger dan in het ziekenhuis wachten terwijl je broer geopereerd wordt aan zijn lever door een zwaar auto-ongeluk.

‘Ik hou zó veel van je! Van jullie allebei.’ Papa haalt zijn gezicht uit het kommetje bij mijn sleutelbeen en kijkt me met dikke rode ogen aan. ‘Dat weet je toch wel, hè?’

Ik knik, beduusd. Ik hou ook van jullie, denk ik. En van Alex.

Maar dat krijg ik niet over mijn lippen zolang ik niet weet hoe het met mijn broer gaat.

En met haar.

Ik slik een paar keer. Om moed te verzamelen. Om tijd te rekken. Om die gore, droge smaak uit mijn mond te krijgen. ‘En hoe gaat het met…’

Mijn vader laat zijn gezicht opnieuw in zijn handen zakken terwijl mama onomwonden zegt: ‘Het meisje was op slag dood.’

LIV

Vrijdag 0.00 uur

Wenstijd. Zo noemde ik dit vroeger, allemaal gelijke cijfers achter elkaar. Die hele minuut lang mocht ik zo veel wensen als ik wilde.

Ik heb dat al niet meer gedaan sinds de basisschool en ik weet niet of ik er wel in geloof, maar toch gebruik ik deze minuut om één wens zo vaak mogelijk te herhalen.

Ik hoop dat Alex het overleeft.

Ik hoop dat Alex het overleeft.

Ik hoop dat Alex het overleeft.

Ik hoop dat Alex…

0.01 uur. Jammer.

Papa is in het ziekenhuis gebleven in afwachting van de operatie. Alex ligt nu al ruim vier uur op de operatietafel. Mama is met mij mee naar huis gegaan. Ze vond dat ik moest slapen. Alsof dat gaat lukken. Met een hoofd vol doemscenario’s en kutgedachten.

Dus lig ik nu in bed, met mijn ogen open en in mijn handen de favoriete foto van Alex en mij in het kitscherigste lijstje op aarde, dat hij als grapje voor me kocht. We zijn een beetje onscherp, omdat mijn handen trillen en omdat de foto genomen is door iemand die net als wij de slappe lach had.

Het was mijn vijftiende verjaardag, een paar maanden geleden. Eindelijk mocht ik een groot feest geven in het caférestaurant van mijn ouders, aangrenzend aan ons huis. Het werd een themafeest. DRESSCODE FILM- OF SERIEDUO stond in koeienletters op de uitnodiging. Alex voelde zich eigenlijk te oud voor al die ‘vijftienjarige giechelmeiden’ (zijn woorden, uiteraard), maar voor mij kwam hij toch.

De meesten kwamen verkleed als duo uit nogal voor de hand liggende films (denk: Starwars, Lord of the Rings, Grease). Nadia had haar best gedaan door zich samen met Kobe, een klasgenoot, te verkleden als Eleven en Mike uit de serie Stranger Things. Alex en ik verkleedden ons als de broer en zus uit een Amerikaanse horrorfilm (Us), waarvan we haast zeker wisten dat niemand die had durven kijken. De hele avond hebben we mensen laten raden als wie wij verkleed waren, we gaven hints en speelden scènes na, maar het lukte uiteindelijk alleen de jongen die de foto maakte en van wie ik me niet kon herinneren dat ik hem had uitgenodigd.

Pas wanneer ik het fotolijstje naast me neerleg, merk ik dat ik glimlach door mijn tranen heen.

Onmiddellijk duw ik mijn mondhoeken omlaag. Je broer is in levensgevaar en door hem is er een meisje dood. Een meisje dat nooit meer haar vijftiende verjaardag zal vieren verkleed als de helft van een filmduo. Een meisje van wie ik inmiddels weet dat ik haar ken.

Kende.

Een meisje dat bij mij op school zat en iedereen in ons dorp kende.

Zoë.

LIV

Vrijdag 5.01 uur

‘Ga jij nu maar naar binnen. Dan wacht ik hier,’ zegt mama.

Je mag maar met twee mensen tegelijk op bezoek op de intensive care en natuurlijk wilden mijn ouders eerst naar Alex toe na de lange operatie.

Zijn lever heeft ernstige schade opgelopen door de frontale botsing tegen de boom. In korte tijd heeft Alex daardoor zo veel bloed verloren, dat hij in shock is geraakt. Hij moest met spoed geopereerd worden. Waarom dat vijf uur en een kwartier duurt, heb ik niet begrepen. Ik luisterde niet meer nadat het woord ‘shock’ was gevallen.

Ik sta nog steeds stil in de centrale ruimte van de ic. Alle kamers die erop uitkomen, hebben enorme glazen puien. Ik durf niet te kijken naar de ruit waarachter Alex ligt. Ik heb nog nooit iemand gezien die in coma ligt. Een kunstmatig coma, benadrukte mama, dat goed is voor Alex’ herstel. Maar dan nog.

Gelukkig is mama ook nu haar resolute zelf en na een klein duwtje in mijn rug sta ik in Alex’ kamer. Ik druk zo klunzig op het desinfectiepompje bij de deur dat er een enorme plens in mijn linkerhandpalm en op de vloer valt.

‘Kom,’ gebaart mijn vader vanaf de klapstoel naast het ziekenhuisbed dat midden in de kamer staat.

Hij praat verder tegen me, maar ik hoor hem niet meer.

Want over papa’s schouder zie ik nu mijn broer. Zijn donkere haren. Zijn dichte ogen. Zijn gehavende gezicht. En vooral alle slangetjes die uit hem komen: uit zijn handen, zijn buik en zijn mond. Naar die laatste blijf ik maar kijken. Mijn stoere grote broer ademt niet zelf. Dat doet een machine die een soort zuchtend geluid maakt.

Ik word er bang van en kijk nu naar mijn handen. Die wrijvende bewegingen om dat desinfecterende spul uit te smeren, maken me heel ietsjes rustiger.

‘Schrikken, hè? Maar een coma is ook goed voor Alex, dan kan zijn lichaam beter herstellen van de klap en… Ik bedoelde trouwens dat hij in een kunstmatig coma gehouden wordt, een of twee dagen hebben de artsen gezegd,’ ratelt mijn vader. ‘Heeft mama dat al verteld?’

‘Zoiets,’ zeg ik. Piepend, als een bange muis, precies zoals ik me voel sinds hij me opbelde.

Bij het bed steek ik aarzelend mijn hand uit. Die is ondertussen uitgedroogd van dat spul. Voorzichtig voel ik aan Alex’ rechterhand, aan de dunne huid om het infuus heen. Dan pas durf ik zijn hand vast te pakken. Ik doe het zachtjes, maar wel stevig genoeg om leven te voelen.

Of nou ja, leven… Is een coma niet meer iets tussen leven en dood in?

Bah, wat een nare gedachte. Die druk ik vakkundig weg.

‘Weten jullie al iets meer?’ vraag ik. Mijn stem klinkt weer enigszins normaal.

‘De operatie was zwaar en lang, maar is geslaagd. Het blijft afwachten hoe Alex straks is als ze hem uit zijn coma gaan halen. Of hij… er iets aan overhoudt. Of hij zich het ongeluk kan herinneren.’ Papa schudt zijn hoofd. ‘Eigenlijk is alles dus nog even afwachten.’

‘We weten wel dat hij gedronken heeft,’ zegt mijn moeder in de deuropening.

Verschrikt kijk ik op. Omdat ze ineens zo hard praat en ook om wat ze zegt. Met drank op autorijden? Dat klinkt totaal niet als mijn broer. Natuurlijk haalt hij weleens wat uit, maar echt onverstandig is hij nooit.

‘Laten we nou eerst afwachten tot Alex kan vertellen hoe…’

‘Ik weet dat jij wilt doen alsof het niet zo is, maar dit kwam toch duidelijk uit zijn bloedtest,’ onderbreekt mama hem.

‘Hij leeft nog wél. Zullen we ons daar alsjeblieft aan vasthouden?’

Gaan mijn ouders zelfs nú kibbelen? Ik negeer het maar. We zijn allemaal gespannen.

Geagiteerd, schiet me te binnen van Nederlands, mijn laatste les op donderdag. Vooral omdat Brulsnor het zo overdreven deftig uitsprak, want verder is er geen enkele reden om aan zoiets onbelangrijks als een synoniem te denken.

Of aan Brulsnor. Zo heet hij natuurlijk niet – hij heet eigenlijk meneer Pietersen – maar zo ziet hij er dus wel uit (met zijn enorme schilderssnor) en zo klinkt hij ook als je hem kwaad maakt (met zijn lage bulderstem).

Waarom denk ik dit allemaal?

Ik kijk weer naar Alex en pas dan dringt het volle besef tot me door. Dat ik hem kan verliezen. Voorgoed. Nooit meer samen lachen. Nooit meer samen naar de film. Nooit meer complotten vormen tegen onze ouders. Nooit meer ruziemaken. Nooit meer het kleine zusje zijn dat altijd beschermd wordt door haar grote broer. Nooit meer niks.

Ik grijp de bedrand vast voor ik van mijn stoel val.

LIV

Zaterdag 22.40 uur

Ik kijk Alex’ slaapkamer rond. Van de grote filmposter naar het prikbord met foto’s en onleesbare post-its naar de volle boekenplank naar zijn kledingkast met de deur die al maanden scheef hangt. En dan begin ik weer van voren af aan.

Ik moet toch iets doen om mezelf rustig te maken. Het enige wat ik kan bedenken is herhaling: niets is zo saai als steeds hetzelfde riedeltje.

Ik weet dat mijn ouders zo thuiskomen – zij moeten toch ook een keer naar bed – en ik heb liever dat ze nu bij Alex zijn dan bij mij. Ik ben zelf weggegaan uit het ziekenhuis, omdat ik het niet meer trok na een hele dag witte jassen en desinfectielucht. Maar toch voel ik me nu alleen.

Natuurlijk app ik ondertussen met Nadia. Dat is een soort constante lijn. Een beetje zoals het infuus in Alex’ hand, of de slangetjes in zijn buik en mond.

Nou ja, wat is dat nou weer voor belachelijke vergelijking?

Aaah! Afwachten hoe iemand van wie je houdt uit coma komt – óf hij uit coma komt – ik weet niet of er iets onmenselijkers bestaat dan dat.

Ik moet het kwijt. Ik moet het gewoon kwijt. En wel nu voordat ik écht gek word.

Ik pak mijn telefoon en open Instagram. Op een zwarte achtergrond met sterretjes typ ik: O jongens, ik heb zulk slecht nieuws gehad! Mijn broer heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en ligt nu in coma na een superzware operatie. Afwachten is echt onmenselijk! Duimen jullie met me mee?

Ik lees het niet meer na en plaats de story gewoon.

Het scherm wordt zwart, want ik heb de slechtste batterij van het hele universum en moet nog tot mijn verjaardag wachten tot ik van mijn ouders een nieuwe telefoon krijg. Ik heb geen puf om een oplader te halen en laat me achterovervallen op Alex’ bed.

LIV

Zondag 6.15 uur

Alex is wakker!

Ik kan het nog steeds niet geloven.

En zo zijn er wel meer dingen die ik nog steeds niet kan geloven:

Dat ik vannacht in Alex’ bed wél in slaap ben gevallen;

Dat ik nu op een ic-afdeling sta;

Dat ik mijn pyjamabroek met watermeloentjes nog aanheb;

Dat er twee agenten in uniform op een paar voetstappen afstand van me staan;

Dat mijn broer met drank op in de auto van mijn ouders is gestapt;

Dat hij Zoë heeft doodgereden.

Ik schud mijn hoofd om die laatste twee (nou, liefst drie) gedachten kwijt te raken. Ik wil niet aan het ongeluk denken. Aan dat arme meisje en haar familie. Aan wat Alex bezielde of te wachten staat. Ik wil nu alleen maar blij zijn: mijn broer heeft het ongeluk wél overleefd! Hij is uit zijn coma ontwaakt!

En die vier witte jassen die nu om hem heen staan, gaan hem weer helemaal beter maken.

Toch?

LIV

Zondag 14.03 uur

Papa zit voorovergebogen op de klapstoel naast Alex’ bed. Zo zit hij al sinds de nacht van donderdag op vrijdag. Dat stoeltje zit zo ongeveer vastgeplakt aan zijn billen en zijn rug wordt steeds ronder. Als Alex nog lang op de ic moet liggen, houdt papa er nog een bochel aan over.

Pff, wat een domme gedachte weer. Alsof dat nu het ergste is. Mijn hoofd zit helemaal vol met dit soort nutteloze associaties.

Papa wrijft over Alex’ hand. Hij huilt. Hij huilt eigenlijk aan één stuk door sinds het ongeluk. ‘Maar nu van blijdschap, hoor,’ zei hij vanmorgen. ‘Ook al houdt Alex er iets aan over, ook al krijgt hij een zware straf. Hij is er weer, dat is het allerbelangrijkste.’

Hoe lief ik zijn betrokkenheid ook vind, ik zou willen dat papa een keer loskomt van dat stoeltje zodat ik even alleen met Alex kan zijn. Ook al slaapt Alex het grootste gedeelte van de tijd, ik wil wat tegen hem zeggen. Iets persoonlijks. Iets wat ik niet over mijn lippen krijg als mijn vader of moeder ook in de kamer is. Iets waardoor hij zich dingen herinnert, en mij. Want we weten nog niet of Alex geheugenverlies heeft of – erger nog – hersenschade. Praten kost hem nog veel moeite.

‘Wil jij ook koffie?’

Ik schrik op van mama’s stem. Ze leunt tegen de deurpost, dan staat ze weer los. Ze trekt haar vest recht, plukt een pluisje van haar spijkerbroek. In haar andere hand houdt ze haar telefoon, zoals eigenlijk vanaf het moment dat ze opstaat totdat ze naar bed gaat. Mama staat sinds het ongeluk vooral in de regelmodus:

Ze zocht informatie op over leveroperaties, mogelijke hersenschade en andere medische ellende;

Ze las oneindig veel reviews van advocaten;

Ze schreef op de deur en de website van ons restaurant ‘tijdelijk gesloten door omstandigheden’;

Ze bestelde boodschappen voor de hele week;

Ze specialiseerde zich in ontbijtsmoothies, zodat we elke ochtend tenminste iets gezonds binnenkrijgen;

Ze ruimde Alex’ kamer op tot het wel een hotelkamer leek.

‘Ja. Ik loop even mee. Ik moet toch naar de wc. Wil jij ook iets, Liv?’ vraagt papa.

Ik schud nee, hoewel mijn keel kurkdroog is.

Eindelijk alleen met mijn broer. Dit is het moment voor al die belangrijke broer-zusdingen. Maar er komt niets in me op. Behalve dan een enorme zweetaanval.

Ik loop naar het raam. Misschien bedenk ik dan iets. Naar buiten kijken heeft altijd iets rustgevends, zeker als het regent zoals nu. Dikke druppels die langs de ruit omlaag stromen, gewoon zoals zij dat willen; schuin, verticaal, rommelig.

Het regent al sinds donderdagavond. Normaal zou ik daar enorm van balen, maar nu mag het van mij hagelen, sneeuwen, donderen en bliksemen tegelijk als ik daarmee Alex terugkrijg zoals hij was. Bovendien heb ik dit weekend toch grotendeels binnen deze ziekenhuismuren doorgebracht en niet met mijn vriendinnen, zoals ik van plan was.

Mijn vriendinnen…

Nadia zie ik elke dag wel een paar keer. Ze fietst rustig vijf keer op een dag langs het ziekenhuis, alleen om me even een knuffel te geven. En verder appt ze me de hele dag door.

Dat deed Jeressa vrijdag ook: ze wilde echt álles weten over Alex en over mij en stuurde een hoeveelheid hartjes waar geen eind aan kwam. Maar daarna bleef het ineens stil.

Emma stuurde zaterdag: Wow heftig zeg… Eén appje. Kon het ervan af?

En Orlando. Wat is er met zijn telefoon gebeurd? Ik dacht echt dat we…

‘Hé.’

Meteen draai ik me om. ‘Ben je wakker?’

‘Nee,’ zegt Alex droog.

Ik schiet onbedoeld in de lach. Een kort bitter lachje, dat ongepast voelt.

Ik ga naast hem zitten en wil zijn hand pakken. Dat voelt plotseling anders nu hij zijn ogen open heeft. Alex en ik hebben een goede band, maar wanneer zit je als broer en zus nu echt hand in hand? Ik pak de bedrand vast.

‘Ik…’ Alex slikt en probeert verder te praten.

Het lukt hem niet. Ik ben degene die wat moet zeggen. ‘Wil je een slokje water?’ vraag ik dan. Sjongejonge. In gedachten heb ik al een miljoen keer tegen Alex gezegd wat echt belangrijk is:

Dat hij écht niet dood mag gaan;

Dat hij het niet moet wagen om te veranderen in iemand die in de verste verte niet lijkt op mijn grote broer;

Dat hij zich mij wel moet herinneren;

Dat ik zo veel van hem houd dat ik dit haast niet aankan.

Maar dit is het echte leven, waarin je het dus over een slokje water hebt.

Dan voel ik iets op mijn hand.