Lieve lezer,

Toen Astrid Boonstoppel haar eerste manuscript (Dit is hoe het ging, 2019) naar ons stuurde, wist ik: dit gaat zeker niet het laatste zijn. Gelukkig kreeg Astrid een paar maanden na de publicatie van dat boek alweer ruimte in haar hoofd voor ‘de tweede’, en we begonnen met een brainstorm in een café in Rotterdam. Het moest iets worden in een groots huis, met meisjes die daar zouden zitten zonder contact met hun ouders, en er moesten allemaal vage geheimen zijn. O, en Astrid kennende zou het einde je niet in de koude kleren gaan zitten.

Ongeveer een jaar later kreeg ik de eerste versie van De Academie te lezen, en wauw: ik werd direct gepakt door de sfeer op de mysterieuze, prestigieuze meisjesschool en was geïntrigeerd door het verhaal dat erachter zat. Hier moest iets vreemds aan de hand zijn… toch?

Net als bij Astrids eerste boek, stelde ze me ook nu niet teleur. Een spannende opbouw, verschillende perspectieven (waarvan de herkomst van ééntje in het begin behoorlijk onduidelijk is), een onverwachte wending en een einde dat ik je heel graag zelf laat lezen.

Ik ben benieuwd wat je ervan vindt! Heel veel leesplezier,

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor mijn zusjes Daphne en Laura, en voor alle andere meisjes die neuriën tijdens het eten.

Ook van Astrid Boonstoppel:

Dit is hoe het ging

.

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #DeAcademie

Vind de auteur: @astridboonstoppel

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W102001

© 2020 Blossom Books

© 2020 Astrid Boonstoppel

Omslagontwerp: Loudmouth

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks of vind ons op blossombooks.nl

‘I am no bird; and no net ensnares me;

I am a free human being with an independent will,

which I now exert to leave you.’

– Charlotte Brontë, Jane Eyre

Proloog

Ik ken haar, de vrouw in de zwarte kanten jurk. Ik ken haar trotse houding, de manier waarop ze zich beweegt. Haar haren, perfect als altijd, haar make-up haast onzichtbaar (ook al weet ik dat ze ’s ochtends niet zo wakker wordt).

En toch ken ik haar niet. Ze lijkt anders nu, hoewel ik elke lijn in haar gezicht, net als de manier waarop ze met haar mond trekt als ze even moet nadenken, kan uittekenen alsof het mijn eigen gezicht is.

Ik heb haar lach, haar frons, haar intense blik, al zo vaak gezien. En toch is het bijna alsof ik haar vandaag voor het eerst zie, zoals ze daar op het podium staat. Ze is de droom van iedere aanwezige volwassen man (en ongetwijfeld ook van hun puberzoons). Ze zal vast niet lang alleen blijven. Met haar zachte stem, haar volle lippen. De moeder die iedere man voor zijn nageslacht wenst en die ieder kind zou willen hebben.

Kun je ongenaakbaar en toegankelijk tegelijk zijn? Het kan. Zij kan dat. Ze slikt en even denk ik een traan te zien in haar ooghoek. Ze knippert hem weg, ze wil haar mascara niet verpesten.

‘Wanneer u er klaar voor bent, mevrouw,’ zegt de meneer die de dienst leidt zachtjes. Hij zet een glas water voor haar neer. Ze knikt naar hem maar kijkt hem niet aan. Nadat hij zich discreet heeft teruggetrokken begint ze te spreken. ‘Mijn echtgenoot was de meest geweldige man die u zich maar kunt voorstellen…’

Em

1

Zelfs haar naam is mooi, net als in het liedje. Isabella Catherine Stéphanie Recourt. Zo had ze haar brieven aan mij en mijn moeder ondertekend. Recourt, ja. Van Huis Recourt, van de Recourt Academie voor Meisjes. Gaat er al een belletje rinkelen?

De ochtend dat ik haar eindelijk ontmoette stak ze met een sierlijk gebaar haar hand naar me uit zodat ik die kon schudden. Omdat de hare ondanks de drukkende hitte koel en droog aanvoelde, werd ik me nog bewuster van mijn natte oksels (waarom had ik een grijs shirt aangetrokken?) en het glibberige zweet dat in mijn handpalmen stond. Het was best ver lopen geweest van het busstation naar het Huis en ik had halverwege de ellendig lange oprijlaan al spijt gekregen van mijn twee grote koffers. De hoeveelheid bagage die ik had meegenomen leek, zeker nu ik hier voor haar stond, belachelijk. Alsof het me in Huis Recourt aan iets zou ontbreken.

‘Isabella Recourt.’ Ze glimlachte en ik was blij dat ze net deed alsof ze niet merkte hoe zenuwachtig ik was. ‘Je kunt me Bella noemen,’ zei ze. ‘Dat doen alle meisjes.’ Natuurlijk, dacht ik. Bella. Mooi. Hoe zouden ze haar ook anders kunnen noemen?

‘Ik ben Em,’ zei ik.

‘Frédéric vindt het vreselijk jammer dat hij er niet bij kan zijn vandaag om je welkom te heten. Hij is ontzettend blij dat je er bent, Em,’ zei ze. ‘En ik ook. Kom verder, dan laat ik je je kamer zien.’

In het echt was ze nog knapper en gracieuzer dan ik me had voorgesteld. Het was de eerste keer dat ik haar gezicht in zijn geheel zag. Op Google had ik alleen een paar slechte, korrelige foto’s van haar kunnen vinden, allemaal van veraf genomen, vermoedelijk door paparazzi. Haar echtgenoot Frédéric daarentegen was werkelijk overal: hij werd gefotografeerd in het gezelschap van bekende zakenlui en politici tijdens golfwedstrijden, hij was te zien met een beroemde actrice op een benefietgala en ik vond zelfs beelden van hem met twee leden van het Koninklijk Huis. Op elke foto fonkelden zijn blauwe ogen scherp vanonder zijn donkere krullen, alleen het grijs bij zijn slapen verraadde zijn leeftijd. Frédérics houding en blik straalden een bepaald gezag uit waardoor ik wel begreep dat mensen graag naast hem wilden staan. Ik denk dat ze hoopten dat zijn natuurlijke autoriteit ook een beetje op hen af zou stralen. Of misschien wilden ze gewoon graag met hem gezien worden, om het bewijs van hun ontmoeting aan hun vrienden te kunnen showen: ‘Kijk nou toch eens, dit ben ik, met Frédéric Recourt!’

Frédéric was eenenveertig toen hij met Isabella trouwde. Zij was twintig. Van hun trouwdag – die volgens ‘een bron dicht bij het bruidspaar’ zowel ‘romantisch’ als ‘intiem’ was – had ik nergens foto’s kunnen vinden. (En ik had hard gezocht.)

De vrouw met wie hij inmiddels al tweeëntwintig jaar getrouwd was, was geen typische trophy wife. Isabella wilde haar ‘privéleven het liefst privé houden’. Zo had ze het gezegd in het eerste en tegelijkertijd laatste persoonlijke interview met haar dat ik ooit las, in de Britse Vogue, vijf jaar geleden. Ik was twaalf toen ik het las. Het was een interview ter ere van het vijftienjarige jubileum van de Academie, maar de interviewer bleek vooral nieuwsgierig naar Isabella zelf. ‘Talent moet gevoed worden,’ stond erboven. En, refererend aan Eleanor Roosevelt: ‘Pas als jouw succes bijdraagt aan het succes van anderen, stelt het werkelijk iets voor.’ Het was een bijzonder intrigerend artikel geweest. Zelfs zo intrigerend dat het ervoor had gezorgd dat ik dit jaar, tussen mijn examens door, een poging had gewaagd en me had aangemeld.

Frédéric kende ik, natuurlijk. Iedereen wist wie hij was. Maar ik was gefascineerd geraakt door háár, door haar persoonlijkheid, haar woorden. Wat ze zei raakte me en de schitterende artistieke foto’s die bij het interview stonden droegen alleen maar bij aan mijn fascinatie. Bella (ik mocht Bella zeggen!) werd op elke foto omhuld door witte, net niet doorzichtige tule, waardoor je steeds maar een klein deel van haar te zien kreeg: haar linkeroog, met een perfecte wenkbrauw erboven, haar rode lippen, één volmaakt gemanicuurde hand. Als een betoverende legpuzzel. Ik had het interview al die jaren bewaard en kende zo’n beetje alle quotes uit mijn hoofd (iets waar mijn moeder graag de draak mee stak).

‘Meisjes worden in ons huidige onderwijssysteem nauwelijks voorbereid op iets anders dan hun vervolgopleiding. Maar als zij willen toetreden tot het allerhoogst haalbare hebben ze meer nodig dan wat ze op onze middelbare scholen meekrijgen. Met alleen wiskunde en Engels red je het simpelweg niet,’ had Bella gezegd.

Ha! Precies wat ik al dacht.

‘Daarom heeft mijn man ook ooit besloten om de Academie op te richten. Het was zijn droom om getalenteerde meisjes de kans te geven om zich op álle vlakken te ontwikkelen. Volledig kosteloos, uiteraard. Ik kan nauwelijks in woorden uitdrukken hoe trots ik op hem en op onze meisjes ben.’

Zoals zij, zo wilde ik worden, nam ik me voor. Welbespraakt, filantropisch en alom gerespecteerd. De universiteit kon best een jaar wachten (als ik die überhaupt nog nodig had hierna). Ik wilde naar de Academie om toe te kunnen treden tot het allerhoogst haalbare, wat dat dan ook mocht zijn. Net als Isabella Recourt.

2

Huis Recourt was helemaal geen huis. Althans niet een huis zoals alle huizen waar ik ooit was geweest, of waarin ik zelf was opgegroeid. Dit was van een compleet andere orde. Niet alleen was het Huis enorm, het leek ook meer op een middeleeuws kasteel, met puntige bogen en hoge gebrandschilderde ramen die me het gevoel gaven dat ze me aankeken. Alsof dat wat uit steen en glas bestond in werkelijkheid leefde. Huis Recourt was sensationeel.

‘Je zou zeggen dat het uit de middeleeuwen komt, nietwaar?’ Bella glimlachte toen ze zag dat ze mijn gedachten had geraden. ‘Je bent niet de enige die dat denkt, hoor. Het Huis ziet er vanbuiten veel ouder uit dan het eigenlijk is,’ zei ze terwijl ze twee zware houten deuren openduwde.

Ik hoorde ergens water stromen, een geluid dat helderder werd naarmate ik dichter bij de deuren kwam.

‘Frédérics betovergrootvader Jacques heeft Huis Recourt aan het einde van de negentiende eeuw laten bouwen. Hij koos voor deze stijl omdat zijn vrouw Elizabeth er zo van hield.’

Terwijl ik mijn koffers onhandig meezeulde volgde ik Bella naar binnen. Wat meteen opviel was het temperatuurverschil. Hier was het minstens tien graden koeler dan buiten. Dat kwam niet alleen door de dikke stenen muren maar ook door de airconditioning, die duidelijk flink aanstond. In het midden van de uitgestrekte hal prijkte een fontein, die nogal de aandacht trok. Ik kon niet anders dan kijken naar hoe het water over een bijna naakte marmeren vrouw stroomde. Het klateren overstemde het monotone gezoem van de airconditioning op de achtergrond. De koele luchtstroom was een verademing tegen mijn bezwete gezicht. Ik huiverde onwillekeurig.

‘Kijk, dit is Elizabeth, met wie het allemaal is begonnen.’

Ik maakte mijn blik los van de vrouw in de fontein en volgde de weg van Bella’s vinger. Ze wees naar een minstens drie meter hoog portret van een forse vrouw in een ongemakkelijk ogende, hooggesloten jurk. De vrouw keek nogal nors voor zich uit.

‘Ze was de liefde van Jacques’ leven.’

Ik keek Bella zijdelings aan om te zien of ze meende wat ze zei, maar van haar gezicht viel niets af te lezen.

Op de vloer lag dik, donkerrood tapijt waarin ik bijna tot mijn enkels wegzakte. Het tapijt liep door over de twee uitwaaierende trappen, waarvan de ene toegang bood tot de oostelijke en de andere tot de westelijke vleugel. Enkele meters boven de fontein kwamen ze bij het balkon weer samen. Ik stelde me voor hoe Frédéric vanaf die plek de menigte zou toespreken tijdens het roemrijke jaarlijkse kerstbal. Niemand die ook maar iets voorstelde, had ooit een uitnodiging van Frédéric en Bella voor het kerstbal onbeantwoord gelaten.

Een smalle streep zonlicht viel door een immens glas-in-loodraam vanachter het balkon. Blauwe, rode en gele vlekken dansten over het tapijt. Het kerstbal, wist ik, zou overdadig zijn, en geweldig, zoals alles hier overdadig en geweldig was en alle Academiemeisjes van dat jaar schenen erbij te mogen zijn. Ik verheugde me er nu al op.

‘Frédéric heeft het Huis volledig laten renoveren toen wij hier kwamen wonen. Aan de buitenkant is niets veranderd, maar vanbinnen voldoet alles aan de eisen van nu. De fontein is een van zijn laatste toevoegingen. We hebben haar pas net. Wat vind je ervan?’ vroeg Bella.

Tja. Wat vond ik ervan? De fontein leek wat misplaatst. Ik aarzelde, wist niet goed wat ik moest zeggen. Gelukkig leek Bella niet echt antwoord te verwachten en vertelde ze verder.

‘De oostelijke vleugel is privéterrein. Het is absoluut niet de bedoeling dat jullie daar komen.’ De woorden klonken streng, maar ze glimlachte er verontschuldigend bij. ‘Frédéric houdt er niet van als zijn meisjes hem storen als hij aan het werk is. Zoals je ongetwijfeld zult begrijpen.’

‘Natuurlijk,’ zei ik. ‘Ik begrijp het.’

‘De westelijke vleugel is van jullie. Daar slaap, eet en studeer je samen met de andere drie meisjes. Ik weet zeker dat je ze geweldig zult vinden. En zij jou,’ zei Bella.

Ik was razend benieuwd naar de andere meisjes en hoopte maar dat Bella gelijk zou krijgen. Ze zouden me toch wel leuk vinden? Ik zou hier een jaar blijven. Een jaar! Best lang eigenlijk, nu ik erover nadacht. Wat als ze mij stom zouden vinden? Of ik hen?

‘Trevor?’

Ze had zijn naam nauwelijks uitgesproken, of naast me verscheen een grijsharige, lange man in een chic donker jasje. Ik had geen idee waar hij vandaan was gekomen of hoe hij haar stem überhaupt had kunnen horen.

‘Mevrouw Recourt.’

‘Trevor, dit is Em. Onze nieuwste aanwinst,’ zei Bella. ‘Kun je haar koffers alvast naar de fluwelen kamer brengen terwijl ik haar verder rondleid?’

De fluwelen kamer, dacht ik. Dat klonk goed.

‘Welkom, Em. Fijn dat je er bent,’ zei Trevor beleefd. Met zijn waterige blauwe ogen keek hij me nieuwsgierig aan. ‘Mocht je iets nodig hebben, wat dan ook, hoef je maar te roepen.’

Hij tilde mijn koffers op alsof ze zo licht als een veertje waren en ik keek hem na terwijl hij door een van de vele deuren de hal verliet. Ik had me door zijn grijze haren in de war laten brengen. Te zien aan de manier waarop hij zich bewoog, was hij een stuk jonger dan ik hem in eerste instantie had geschat. Of in elk geval een stuk fitter.

‘Dat is dan dat,’ zei Bella opgewekt. ‘O. Voor ik het vergeet. Je telefoon.’ Ze hield haar hand voor me op. ‘Zoals je weet gelooft Frédéric sterk in persoonlijke communicatie, in tegenstelling tot wat tegenwoordig de norm lijkt te zijn. We zullen hem voor je bewaren tot je hier weer vertrekt. Je hebt alle belangrijke telefoonnummers hopelijk bij je? Ergens op papier?’

Ik slikte. Dat had ik inderdaad, precies zoals in de instructiebrief stond. Ik had alleen niet verwacht dat ik mijn telefoon ook echt zou moeten inleveren.

‘Em?’

‘Sorry,’ zei ik. ‘Ja. Natuurlijk. Ik heb hem hier.’ Ik trok hem uit mijn broekzak en gaf hem aan haar. Het voelde vreemd om hem af te staan, maar niet heel vervelend. Licht, bijna. Anders. Vrij.

Ze knikte goedkeurend. ‘Je zult er snel aan wennen. Kom, ik zal je de rest laten zien. Volg me maar.’

3

Ik moest me haasten om haar bij te kunnen houden. Bella hield duidelijk niet van getreuzel en leidde me op hoog tempo door de westelijke vleugel, die ze consequent ‘jullie vleugel’ bleef noemen. Lopend door de eindeloze gangen ving ik af en toe een glimp op van een luxueuze kamer, maar tijd om die te bekijken was er niet.

‘Het belangrijkste komt nu, de rest merk je later vanzelf,’ zei ze. Ze liet me zien waar de eetzaal was en waar ik de ‘sessieruimte’ kon vinden, die helemaal aan het einde van de gang op de eerste verdieping lag. Ze deed de deur voor me open maar vroeg me om niet naar binnen te gaan met mijn buitenschoenen. Ik wierp een snelle blik naar binnen. Het was de eerste lichte ruimte die ik zag, zonder donker hout of dik tapijt. De sessieruimte deed me nog het meest aan een gymzaal denken, al was de vloer hagelwit. Achterin lag een stapel pastelkleurige yogamatten naast meer vrolijk gekleurde spullen. Sportattributen misschien, dacht ik, elastieken of springtouwen. Na de sessieruimte wees ze me op een van de gangen waar ‘onze’ klaslokalen waren, terwijl ze onafgebroken de huisregels op me afvuurde. En dat waren er nogal wat. Ik hoopte maar dat ik niets zou vergeten.

‘We beginnen de dag stipt om zes uur met een halfuur durende groepssessie,’ zei Bella. ‘Als je te laat bent voor de groepssessie verspeel je je recht op het ontbijt dat om zeven uur klaarstaat in de eetzaal. Dus wees op tijd. Om acht uur beginnen de lessen. Die duren tot vier uur, met tussendoor eenmaal vijfentwintig minuten lunchpauze, van vijf over twaalf tot halfeen. Na de lessen heb je tijd voor zelfstudie en ontspanning, tot zes uur, wanneer in de eetzaal het diner wordt geserveerd. Mijn echtgenoot en ik zullen daarbij aanwezig zijn, evenals onze zoon. Tenminste, wanneer hij thuis is,’ zei Bella. Even verzachtte haar blik. ‘Hij heet Sebastian.’ Ze fluisterde zijn naam bijna, alsof het eigenlijk niet de bedoeling was dat ik hem zou horen.

‘Ik kijk ernaar uit om hem te ontmoeten,’ zei ik, iets te hard.

Verstoord keek ze op. ‘Je wordt geacht bij het diner in gepaste kledij te verschijnen,’ zei ze en ze keek me recht aan. ‘Geen grijze shirts meer. Zeker niet op zondag.’

Dat was dus vandaag. Het duizelde me. Om zes uur de groepssessie en om zeven uur ontbijt. Gepaste kledij bij het diner. Hun zoon heette Sebastian. Dat was zo ongeveer het enige wat me van de laatste minuten was bijgebleven. Hoe laat startten ook alweer de lessen? En hoe kwam ik daar precies? Alle gangen leken op elkaar en het waren er zoveel, met minstens een tienvoud aan deuren die daarop uitkwamen.

‘Ik begrijp dat het wat veel is om allemaal in één keer te onthouden,’ zei Bella vriendelijk. ‘Alles wat ik je nu vertel staat ook in het handboek dat op je kamer ligt. Samen met je persoonlijke lesrooster en een plattegrond van jullie vleugel. Het komt allemaal prima in orde. Als je je gewoon aan de huisregels houdt is er helemaal niets om je zorgen over te maken.’

Goed. Me aan de huisregels houden, dacht ik. Dat zou moeten lukken, toch?

Achter me hoorde ik luid gelach. Voor ik me kon omdraaien om te zien wie er zo veel plezier had werd ik door twee meisjes belaagd. En omhelsd. Het overdonderde me.

‘Meisjes,’ zei Bella scherp. ‘Is dit hoe een dame zich behoort te gedragen?’

Ze hadden haar vermoedelijk niet achter me zien staan.

‘Moet ik Frédéric hier soms over inlichten?’

Het roodharige meisje leek te verstijven. Ze sloeg haar ogen neer. ‘Het spijt ons, Bella,’ zei ze zachtjes. ‘Het zal niet meer gebeuren.’ Ik dacht vaag een chic accent te horen, dat wel iets weg had van dat van Bella zelf.

‘We lieten ons meeslepen door ons enthousiasme. We zijn gewoon zo blij dat we nu compleet zijn,’ zei het andere meisje vrolijk. Ze sloeg haar blik niet neer maar bleef Bella recht aankijken. Uitdagend stak ze haar spitse kin naar voren. Daarna wendde ze zich tot mij. ‘Wij zijn hier al sinds vrijdag.’

‘Stel je eerst maar eens fatsoenlijk aan Em voor,’ zei Bella toegeeflijk.

Het roodharige meisje bleek Millicent te heten, maar zei dat ze door iedereen Milly genoemd werd. Het meisje met de uitdagende blik heette Niloufar.

‘Ik neem Em nu mee naar haar kamer. Laat haar maar even bijkomen. Jullie zullen elkaar bij het diner weer zien,’ zei Bella.

‘Dag Em,’ zei Niloufar vriendelijk. ‘Tot straks. En welkom.’

Ik keek Millicent en Niloufar na terwijl ze door een deur verdwenen.

Zodra Bella de deur van mijn nieuwe kamer achter zich had gesloten liet ik me op het bed vallen. Eindelijk alleen. Alles in de fluwelen kamer, zoals hij ook echt heette (het stond op de deur), was schitterend. Ik had geen idee hoe Bella het wist (misschien had ik het in een van de vele aanmeldformulieren zelf wel ingevuld), maar niet alleen waren de zware fluwelen gordijnen die er hingen mijn lievelingskleur (donkerblauw, bijna zwart) en was ik direct verliefd op de bedsprei met gouden kraanvogels, ook de rest van de inrichting had ik zelf zo kunnen uitkiezen. Tenminste, als ik een onbeperkt budget had gehad. Van de Tiffanylampen op de nachtkastjes aan weerszijden van het tweepersoonsbed tot en met het antieke bureau.

Nu ik op mijn rug lag merkte ik hoe moe ik eigenlijk was. De kussens waren heerlijk zacht en uitnodigend en de treinreis was lang geweest. Trevor had mijn koffers netjes in een hoek bij de garderobekast neergezet en ik wist dat dit een goed moment zou zijn om ze uit te pakken. Over een uur werd ik verwacht bij het diner. Ik sloot mijn ogen en ging in gedachten de kleding af die ik had meegebracht. Veel spijkerbroeken en shirts. Mijn pyjama, natuurlijk, en sportkleren. Sneakers. Een zomerjurkje met bloemen en een fladderige gele jurk die ik thuis vaak had gedragen. Gepaste kledij, wat zou Bella daar precies mee bedoelen? Ik zuchtte. Zelfs de feestelijke lange jurk die ik na lang smeken van mijn moeder had gekregen leek hier verkeerd, een beetje armoedig zelfs. Met lichte tegenzin opende ik mijn ogen en stond ik op. In elk geval was er meer dan genoeg bergruimte voor mijn spullen, dacht ik. De garderobekast alleen al besloeg vrijwel de hele muur. Ik kon op zijn minst een begin maken met uitpakken.

Niet verwachtend iets anders dan lege planken aan te treffen, trok ik een van de kastdeuren open. Daar, in het hanggedeelte, hingen zeker zes glinsterende avondjurken. Ik kon het nauwelijks geloven. Wie zou er zo dom zijn geweest om haar jurken te vergeten? Iemand die er nog veel meer heeft, misschien? Een van de meisjes van vorig jaar? Ik kon mezelf niet bedwingen en pakte er een uit de kast. Voorzichtig drapeerde ik hem over het bed. De jurk was lang en zijdeachtig en onwaarschijnlijk mooi bordeauxrood. Pas toen zag ik het kaartje dat aan de kleerhanger hing. ‘Em. Zondag,’ stond er, meer niet. Ongelooflijk maar waar.

Hier, begreep ik, hing mijn gepaste kledij.

Isabella

4

Ons nieuwste meisje is slim. En mooi, natuurlijk, maar dat zijn ze allemaal. Frédéric heeft altijd een goede smaak gehad.

Ik kan het weten, want ik was zijn eerste. Althans, de eerste échte. Een toevalstreffer, noemde hij me, of zijn lotsbestemming. Zo blij als een kind was hij toen hij mij had gevonden, in de chique hotelbar waar ik werkte.

Hij bestelde whisky. ‘Dertig jaar oude Macallan, als je het hebt. Anders achttien jaar oude Highland Park.’

Ik knikte.

‘Geen ijs,’ zei hij, en met zijn ogen zei hij iets heel anders. Hij wist toen al, zei hij later, dat ik van hem zou worden. Hij besloot het gewoon, ter plekke. Zo was hij nu eenmaal. Hij moest en zou mij bezitten en ik liet hem in die waan. Zijn geluk bij een ongeluk, dat was ik.

Hij was knap, op een jongensachtige manier, met donkere, wilde krullen met een zweempje grijs bij de slapen. En rijk, net als iedereen die in dit hotel verbleef. Maar wat me voor hem deed kiezen was het achteloze zelfvertrouwen dat hij uitstraalde. Hij overviel me en ik liet me maar al te graag door hem overvallen.

Geamuseerd keek hij toe terwijl ik met trillende handen het glas voor hem inschonk. ‘Lukt het?’ vroeg hij.

Nauwelijks, dacht ik. Maar ik zei niets en glimlachte. Ik hoopte maar dat ik er klaar voor was.

We zijn niet meer wie we toen waren, bedenk ik. We zijn gegroeid, samen. Ik ben geen serveerster meer, hij is mijn man en we hebben allang geleerd niets meer aan het toeval over te laten. Toeval zorgt voor foutjes. En daar houdt Frédéric niet van.

Frédéric heeft zijn technieken in de loop der tijd geperfectioneerd, ik ben beter dan ik toen was.

Een klop op mijn slaapkamerdeur brengt me terug naar de werkelijkheid. ‘Bella? Het diner wordt geserveerd.’

Even denk ik dat Frédéric de deur zal openen en me zal helpen met de sluiting van mijn jurk, zoals hij vroeger zo graag deed. Eerst aantrekken, daarna weer uit, zei hij dan met een ondeugende fonkeling in zijn ogen. Maar dat gaat vandaag niet gebeuren.

‘De meisjes zitten er al,’ zegt hij. ‘Zal ik alvast gaan?’

‘Ik kom eraan, Frédéric,’ zeg ik, luider dan de bedoeling is. ‘Geef me twee minuten.’ Ik pak gehaast een paar oorbellen, smaragdgroene hangers. Of zal ik de parels kiezen? Die gaf hij me toen we een jaar getrouwd waren. Ik werp een blik in de spiegel. De smaragden passen het beste bij mijn jurk, besluit ik. Ik haast me naar buiten, waar Frédéric op me staat te wachten. Hij doet geen moeite zijn ongeduld te verbergen.

‘Goed, daar ben je,’ zegt hij. ‘Laten we gaan.’

5

Ik merk dat het me moeite kost om mijn gedachten bij Frédérics jaarlijkse welkomstspeech te houden. Ik heb hem tenslotte al zo vaak gehoord. Dezelfde woorden, dezelfde zinnen. Natuurlijk, hij varieert weleens wat, maar in al die jaren is zijn verhaal toch behoorlijk uitgekristalliseerd.

Veel interessanter vind ik het om de meisjes te bestuderen. Ze luisteren aandachtig naar mijn echtgenoot, absorberen alles wat hij zegt, alsof zijn woorden de boeiendste zijn die ze ooit gehoord hebben. Ze worden duidelijk gegrepen door Frédérics verhaal. En waarom zouden ze dat ook niet zijn? Hij stelt nooit teleur, zijn charmes laten hem nooit in de steek. Ik zie dat onze meisjes zenuwachtig zijn, wat begrijpelijk is, en nog een beetje onwennig in hun nieuwe kleren. Tevreden constateer ik dat Millicent heeft gekozen voor de lange groene jurk. Hij past nog beter bij haar rode haar en groene ogen dan ik me had voorgesteld. Em draagt bordeauxrode zijde, Niloufar is in het zwart en de prachtige Charlotte-Sophie maakt het plaatje af in een crèmekleurige korte smokingjurk. We hebben de juiste keuze gemaakt met deze meisjes. Daar ben ik van overtuigd. Vorig jaar was slechts een incident.

Ik schrik op uit mijn overpeinzingen als plotseling de deur van de eetzaal openzwaait.

‘Moeder!’ Sebastian loopt naar me toe en kust me gedag. Hij ruikt heerlijk naar regen en iets anders van buiten. Gras, misschien. Zijn lippen voelen fris tegen mijn wang. Ook al is hij twintig, soms doet hij me nog steeds denken aan een puppy. Altijd vrolijk en met een belachelijke hoeveelheid energie. Hij had niet gezegd dat hij zou komen vandaag maar wat ben ik blij dat hij er is.

‘Dag lieverd,’ zeg ik.

Frédéric fronst. Hij is er niet aan gewend dat iemand hem onderbreekt.

‘Sorry. Het was niet mijn bedoeling om zo binnen te komen vallen,’ zegt Sebastian schuldbewust. ‘Ik wilde jullie verrassen. En ik zou jouw speech natuurlijk niet willen missen.’ Hij knipoogt naar zijn vader.

‘Het geeft niet,’ zegt Frédéric. Zijn blik verzacht. ‘Goed dat je er bent.’

‘Kom op, vertel vooral verder. Van mij zul je geen last meer hebben. Ik kan niet wachten om dit te horen,’ zegt Sebastian en hij grijnst. Hij wrijft een lok van zijn iets te lange donkerblonde haar uit zijn ogen en gaat zitten op de enige vrije stoel aan tafel. Ook als Sebastian niet eens in de buurt is, zorg ik ervoor dat Trevor die plek voor hem dekt. Ik wil dat hij zich, als hij dan toch komt, welkom voelt. ‘Mijn oprechte excuses ook aan jullie, dames, voor dit intermezzo. Laat je vooral niet door mij afleiden.’

Sebastian is er gelukkig aan gewend om mooie vrouwen om zich heen te hebben. Dat kan ook niet anders, hij weet eigenlijk niet beter. Vrijwel zijn hele leven, of in elk geval tot hij twee jaar geleden naar de universiteit ging, is hij omringd geweest door slimme, knappe meisjes van een jaar of achttien. Elk jaar was er een nieuwe lichting die hem op handen droeg. Het begon al toen hij een baby was, maar het werd in de jaren daarna zeker niet minder. Als peuter, als kleuter. Ze waren dol op hem. De meisjes speelden met hem in de tuin, zongen liedjes voor hem voor het slapengaan of lazen hem verhalen voor. Later, toen hij tiener was, hielpen ze hem met zijn huiswerk en als hij geluk had tennisten ze met hem of namen ze hem mee als ze gingen zwemmen in het meertje. Sebastian genoot met volle teugen van de aandacht die ze hem gaven en het deed me plezier om te zien hoe respectvol en vol genegenheid hij hen behandelde. Misschien miste hij soms een vriendje van zijn eigen leeftijd, maar hij hoefde zelden alleen te spelen en elke zomer zag hij weer als een berg op tegen het onvermijdelijke moment waarop hij afscheid van hen zou moeten nemen. Iets waarvoor hij mij, nooit Frédéric, verantwoordelijk hield, dat wist ik.

‘Kunnen we ze niet houden?’ vroeg hij me eens toen hij een jaar of zeven was. Zijn lip trilde. ‘Ik wil niet dat ze weggaan.’ Ik zag dat hij zijn best deed om niet te huilen, wat het niet makkelijk maakte om nee tegen hem te moeten zeggen.

Helen was op zulke momenten nooit ver weg. Het was bijna alsof ze aanvoelde wanneer Sebastian haar nodig had. Onze lieve, trouwe huishoudster droogde zijn tranen na elk vertrek en op de een of andere manier lukte het haar altijd weer om een lach op zijn gezicht te toveren. Mijn zoon was erg op Helen gesteld en dat stak me een beetje. Maar ik zag ook dat het Sebastian goeddeed om door haar getroost te worden. Dus beet ik op mijn tanden en zei er verder niets over.

Ik kijk naar hem als hij belangstellend zijn nieuwe tafelgenoten in zich opneemt. Zijn blik verplaatsend van Millicent, naar Niloufar, naar Charlotte-Sophie en, tot slot, naar Em. Daar blijft hij even hangen. Verbeeld ik het me of kijkt hij met meer interesse naar Em dan naar de rest? Als zijn vader zijn keel schraapt zie ik hoe hij langzaam zijn blik van haar losmaakt en zich met een brede glimlach op Frédéric richt. Ik zal me vergissen.

‘Juist,’ zegt Frédéric en hij klapt in zijn handen. ‘Waar was ik. Voor ik verderga, graag jullie aandacht voor mijn zoon, Sebastian. Sinds hij studeert is hij hier niet meer zo vaak als mijn vrouw en ik zouden willen, maar ik ben verheugd dat hij de moeite heeft genomen om er vandaag, ondanks zijn drukke bezigheden, bij te zijn. Ik weet dat hij het heerlijk vindt om jullie te ontmoeten en hij zal er alles aan doen om jullie je hier thuis te laten voelen. Ik ben blij dat je er bent, Sebastian.’

Frédéric glimlacht trots en ik kan er niets aan doen, het ontroert me. Wat houdt hij toch veel van zijn zoon. En wat is hij blij om hem aan de meisjes te kunnen tonen.

‘Dan het volgende, misschien wat saaie, maar daarom niet minder belangrijke onderwerp,’ gaat hij verder. ‘Tafelmanieren. Ja, Sebastian, luister maar goed. Wie weet steek je er nog iets van op.’ Hij knipoogt naar hem.

‘Ongetwijfeld, vader.’ Sebastian lacht. ‘Ga door, ik hang aan je lippen.’

‘Jullie zien verschillende vorken, messen en lepels liggen. Enig idee waar te beginnen?’ Frédéric kijkt de tafel rond en hoewel de meisjes het antwoord wel degelijk lijken te weten, zeggen ze niets. ‘Het geeft niet, hoor. Ik zal het jullie vertellen. Je begint aan de buitenkant en werkt dan naar binnen. Bij elke gang gebruik je een nieuwe set. Mes in de rechterhand, vork in de linker. Trevor? Het is tijd voor het eerste gerecht, denk ik zo. Dan kunnen we het geleerde direct in de praktijk brengen.’

Meteen komt Trevor de eetzaal binnen. Hij zet eerst voor mij en de meisjes een bordje neer, daarna voor Frédéric en Sebastian en hij vertrekt weer bijna geruisloos.

‘Straks zal mijn vrouw jullie iets vertellen over de verschillende bloemen die jullie op tafel zien staan. Zij is van mening dat de bloemstukken op een dinertafel een afspiegeling zijn van de persoonlijkheid van de gastheer of de gastvrouw. Wie weet komt die kennis jullie nog eens van pas in de toekomst. Maar goed, laten we eerst toosten en eten.’ Hij pakt zijn glas en wij volgen zijn voorbeeld. ‘Op jullie, dames. Welkom in Huis Recourt.’

Tijd

Tijd is maar een vreemd iets.

Je denkt dat je niet zonder kunt, dat je het nodig hebt, toch? En in de echte wereld is dat ook zo. Niemand houdt van mensen die te laat komen. Ik ook niet. Tijd is belangrijk, noodzakelijk. Je kijkt meerdere keren per dag op je telefoon, of je horloge. Hoe weet je anders hoe laat je iets moet doen? Hoe kun je anders je deadline halen, of een trein, of een toets op tijd afmaken? Je hebt tijd nodig om te kunnen onthouden welke dag van de week het is. Is het vandaag maandag of zaterdag? Moet ik werken, naar pianoles of naar school? Heb ik vandaag een hockeywedstrijd of een feestje? Vergeet ik niemands verjaardag? Is het de zestiende of de zeventiende van de maand?

Waar ik nu ben is er geen tijd. Zonder klok, zonder daglicht om me heen is het haast onmogelijk om te weten hoe laat het is, of welke dag of maand. Ik ben vergeten te beginnen met tellen en nu lukt het niet meer. Stom. Ik weet zelfs niet welk jaargetijde het nu is. Zou het al herfst zijn? Het enige wat ik zeker dacht te weten is wanneer het ochtend is, want dan krijg ik havermout en thee. ’s Middags zijn er sandwiches met kaas of ham en wat fruit en als diner meestal gegrilde groenten en vlees, soms aangevuld met rijst of pasta.

Maar gisteren twijfelde ik ineens aan mijn eigen redenering. Of was het eergisteren? Gek hoe dat soms werkt. Al die aannames die ik had gedaan, conclusies die ik had getrokken, die kloppen misschien wel voor geen meter. Ik ging er natuurlijk al die tijd van uit dat de havermout bij de ochtend hoorde. Maar wat nou als de havermout eigenlijk pas ’s avonds bij me wordt langsgebracht?

Ik moet lachen bij die gedachte. Dat ik daar nooit eerder rekening mee heb gehouden. Gek meisje, denk ik. Ik kan het mijn moeder bijna horen zeggen.

Ook zonder tijd is het best fijn hier hoor, ik ben er al een beetje aan gewend. Ik hoef me nergens zorgen over te maken. Ik heb nooit honger of dorst. Ik heb mijn eigen slaapkamer, die heel mooi is en zo licht en warm als mogelijk is zo zonder ramen, met crèmekleurig dik tapijt op de vloer en langs de blinde muur hangen schitterende ivoorkleurige gordijnen van brokaat, afgezet met gouden biezen. Ik hoef mijn badkamer met regendouche en wc met niemand te delen en, het belangrijkste, ik heb een televisie die de hele dag aanstaat. De hoeveelheid dvd’s die ik kijk is eindeloos. Niet alleen vrij nieuwe films, maar ook alle seizoenen van Game of Thrones, Downton Abbey, Suits, House… en een heleboel natuurdocumentaires. Over Antarctica, Madagaskar en de Sahara. Ik heb geen Netflix helaas want ik heb geen internet en ook geen normale televisiezenders waarop ik bijvoorbeeld het nieuws zou kunnen kijken of zou kunnen checken welke dag het is, maar toch.

Soms laat ik een dvd gewoon doorspelen als ik lig te slapen. Niemand die er hier iets van zegt. Ik houd van het geflikker van het beeld, de stemmen op de achtergrond die me gezelschap houden als ik iets anders aan het doen ben. Lezen bijvoorbeeld. Dat doe ik hier ook veel. Ik heb een stapel boeken klaarliggen en als er een boek is dat ik graag wil hebben hoef ik het maar op het briefje te schrijven en dan krijg ik het gewoon op mijn kamer bezorgd. Niet slecht toch?

Em

6

Het gejammer ging door merg en been. Mama, riep ze, klaaglijk. Mama. Het was Elizabeth. Alleen dan jong en niet zo nors als ze op het schilderij had gekeken. Ik kon haar duidelijk verstaan. Haar stem klonk intens treurig.

Mijn moeder was er ook maar zei niets. Ze stond daar maar, in de schaduw in een hoek van mijn nieuwe slaapkamer en keek naar me. Een vredige glimlach speelde om haar lippen. Waarom deed ze niets? Hoorde ze soms niet dat er iemand was die verdriet had? Of was ik het gewoon zelf? Had ík om haar geroepen?

Verward werd ik wakker. Mijn nek voelde verkrampt. Ik wierp een blik op de wekker op mijn nachtkastje. Drie uur pas. Ik had nog even voor mijn allereerste ochtendsessie.

Wat een rare droom. Mijn hart klopte snel, te snel om meteen weer in slaap te kunnen vallen. Ik knipte een nachtlampje aan en stapte uit bed. Zachtjes liep ik naar het raam en schoof het zware gordijn een stukje open. Ik keek naar buiten. Geen wolkje te zien. Door het maanlicht zag ik een deel van de belachelijk lange oprijlaan waar ik die ochtend had gelopen. Het leek alweer dagen geleden. In de verte de weerspiegeling van de hoge bomen in het meertje achter de familiebegraafplaats. Het water zag er kalm uit. Uitnodigend.

Ik kreeg er zin van om te gaan zwemmen.

Toen de wekker om kwart voor zes ging voelde ik me minder uitgerust dan de eerste keer dat ik die nacht wakker was geworden. De vreemde droom was in mijn hoofd blijven hangen en het had even geduurd voor ik weer in slaap was gevallen. Ik schudde mezelf zo wakker als mogelijk was. Kom op. De ochtendsessie, dacht ik. Wat zou ik daar nu weer voor moeten aantrekken?

Ik hoopte dat het in het handboek waar Bella me over had verteld zou staan en gelukkig bleek dat te kloppen. Het handboek lag op mijn bureau. Daarin vond ik niet alleen mijn complete rooster, maar ook een beknopte plattegrond van de westelijke vleugel van het Huis, kledingadvies gesorteerd op gelegenheid en natuurlijk alle huisregels. Ik bladerde het boek vlug door. Onder het kopje ‘ochtendsessie’ vond ik meteen wat ik zocht. Gemakkelijke (sport)kleding, stond er. Meer niet. Prima, daar had ik tenminste genoeg van bij me. Snel trok ik mijn lange donkerpaarse sportlegging aan, een sportbeha en een wijdvallend sweatshirt. Mijn haar bond ik vast in een paardenstaart. Ik wist dat de sessiezaal op dezelfde verdieping lag als mijn slaapkamer en ik rende naar buiten. Nog drie minuten. Op de gang botste ik tegen Millicent op, die er al net zo wakker uitzag als ik me voelde. Haar rode haar piekte alle kanten uit.

‘Nog zo’n ochtendmens. Fijn dat ik niet de enige ben,’ grinnikte ze. ‘Volgens mij zijn we precies op tijd. Kom.’ Ze greep mijn arm en ik haastte me achter haar aan. Ze vloog voor me uit door de gang. ‘Belachelijk tijdstip toch dit, om op te staan?’ riep ze.

‘Dat kun je wel zeggen ja,’ zei ik, nu al buiten adem. ‘Die sessie moet wel heel belangrijk zijn.’

‘We zullen zien.’