Sona Charaipotra & Dhonielle Clayton

Vertaald door Charlaine & Inouchka Kreuning, de Vertaalzusjes

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #ShinyBrokenPiecesNL #SBPNL

Vind de auteurs: @sonesone2 en @brownbookworm

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / 092001

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Sona Charaipotra en Dhonielle Clayton

Published in agreement with the author, c/o BAROR INTERNATIONAL, INC., Armonk, New York, U.S.A.

Originally published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers.

Oorspronkelijke titel: Shiny Broken Pieces

Nederlandse vertaling: Charlaine & Inouchka Kreuning, de Vertaalzusjes

Omslagontwerp: Torborg Davern

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Voor onze meiden: Kavya en Riley

0.

Cassie

Soms wil je iets zo graag dat je er echt alles voor overhebt. Je brein kneedt je droom als klei en vouwt hem in perfecte vormen. Je ziel fluistert onrustig naar je: dit is waar je voor geboren bent. Je hart pompt bloed, adrenaline en hoop rond. Elke pirouette, elke sprong, elke rol op het podium brengt je een stapje dichterbij en herinnert je eraan dat je hart klopt voor ballet. Je spitzen tillen je lichaam hoger dan de anderen en maken je gewichtsloos en luchtig.

Want zo horen ballerina’s te zijn. Zo wil ik zijn. Ik moet wel. Ik heb er alles voor over om dat voor elkaar te krijgen. Bijna alles.

Twee pillen staren naar me als gladde, langwerpige ogen. Vol beloftes. Ze liggen in het pillendoosje als spitzen in een opslagdoos en smeken me bijna of ik ze wil gebruiken. Hun glanzende toplaag glinstert in het licht van de kantine. Ik loop met mijn vinger over hun oppervlak. Als ik mijn vingers in mijn mond steek, proef ik de bittere nasmaak. Neem er gewoon eentje. Kijk of het verschil maakt.

De andere meiden fladderen om me heen. Het is half november en ze hebben het over de Thanksgiving-vakantie, de nieuwste films en die ene jongen die de prins zou moeten spelen in De Notenkraker. Het is het bekende liedje, maar sinds ik weer terug ben uit Londen voelt het allemaal zo vreemd. Hier zijn de lichamen kleiner, lichter, verfijnder dan dat van mij. Ik val hier veel meer op. En dat nemen ze me kwalijk. Zo voelt het in elk geval wel.

‘Is dat je geheim? Ben je daarom zo goed?’ Bette gaat naast me zitten. Ze schuift dicht tegen me aan, zo dicht dat ik haar haarlak kan ruiken. We hebben dezelfde blonde kleur haar. Of nou ja, dat hadden we. Mijn haar is nu paarsig omdat iemand haarverf in mijn conditioner heeft gestopt.

‘Nee, het zijn gewoon vitamines.’ Ik kijk om me heen of ik Alec zie. Medewerkers van de school nieten papieren kalkoenen aan de prikborden in de kantine en de lunchdames zetten magere pompoenyoghurt neer als snack. Als ik weer naar mijn dienblad kijk, voel ik dat Bette naar me zit te staren. Het is nog steeds onwennig om met haar alleen te zijn. Ik zou dankbaar moeten zijn dat ze bij me wil zitten, de anderen doen dat niet. Het is alsof ik in een beschermende bubbel zit nu zij in mijn buurt is. Het is veilig, beschermd en ondoordringbaar. Maar ik zit nu samen met haar opgesloten. ‘Ik doe niet aan pillen.’ Ik probeer niet veroordelend te klinken.

Bettes hand glijdt naar haar sleutelbeen. Haar vingers volgen het kleine kettinkje naar de hanger. Ze draagt hem altijd, alsof het een glinsterende robijn is waar iedereen naar moet kijken. In werkelijkheid is het een dof, vervaagd ding, niet groter dan een muntje. ‘Wat zit er dan in dat pillendoosje? Wat zijn dat?’

Ik wil haar vragen waarom het haar zoveel kan schelen. Maar hier bij het American Ballet Conservatory vraagt niemand haar dat soort dingen.

‘Vitamines. Voor extra energie,’ lieg ik terwijl ik naar de kleine dieetpillen kijk. Het eten in de kantine is anders dan het eten in de Royal Ballet School en hoewel ik hier pas twee maanden ben, is er zoveel anders dat ik het gevoel heb dat ik mijn balans ben verloren tijdens een pirouette. Ik ben anderhalve kilo zwaarder dan ik zou willen. Mijn ogen schieten heen en weer tussen de petit rats die hun dienbladen op de afruimband zetten en tafels vol met dansers van niveau zeven en acht die lopen te stressen over wat ze moeten eten voor de balletles. Maar ik kan Bettes harde blik niet ontwijken.

Haar wenkbrauw schiet omhoog. ‘Maar twee vitaminepillen?’ Ze grist het doosje weg voor ik het kan sluiten. Ze loert naar de pillen, alsof ze een code probeert te ontcijferen en geeft het dan weer aan me terug als haar detectivespelletje er weer op zit.

‘Mijn dagelijkse dosis. Ik moet ze tijdens de maaltijd innemen.’ Ik klap het doosje dicht en stop het in mijn danstas in de hoop dat het gesprek hiermee is afgesloten. Eleanor loopt naar de tafel. Het is duidelijk dat ze bij ons wil zitten. Ik slaak bijna een zucht van opluchting. Maar Bette wappert met haar hand alsof ze een vlieg wegjaagt van haar drinkwater. Eleanor schiet weer weg. ‘Ze had best bij ons mogen…’

‘Het is goed zo,’ zegt Bette. ‘Ik heb vandaag echt even geen zin in haar.’ Ze tikt met haar nagels op tafel en zoekt naar mijn doosje. ‘Weet je, je hoeft echt niets voor mij achter te houden, hoor.’ Haar blauwe ogen staren in de mijne. ‘Je bent nieuw, dus ik zou het fijn vinden als je hier een vriendin hebt. We zijn nu toch praktisch familie. Ik heb Alec beloofd dat ik op je zou letten en dat leek hem een goed idee.’

Ik wil ook dat het een goed idee is. Ik wil hier graag een vertrouweling. Ik mis mijn vrienden van het Royal Ballet. Ze komt nog dichterbij. Haar schouder wrijft tegen de mijne en we zakken dieper in de bubbel. Ze kijkt naar links en naar rechts, maakt haar ketting los en haalt hem van haar nek. Ze legt hem voor ons op tafel en opent voorzichtig de hanger. In de kleine hanger ligt een perfecte cirkel; een buitenste laag blauwen pillen omringt een kleinere cirkel witte pillen. De witte pillen zien er precies zo uit als die van mij. Ik vraag me af hoe het kan dat alle pillen er zo hetzelfde uitzien, terwijl ze zulke verschillende effecten zouden moeten hebben.

‘Ik doe ook niet aan pillen,’ zegt ze. ‘Alleen als ik ze echt nodig heb. Een extra boost om Morkies correcties aan te kunnen. Zelfs mijn zus en anderen in de groep gebruiken dit. Het stelt niets voor.’ Ze geeft me op precies de juiste manier een klopje op mijn been. De geluiden in de kantine benadrukken wat ze zegt. ‘Eén tip: zorg dat je nooit zonder energie komt te zitten. De Russen geven, maar ze nemen het ook net zo gemakkelijk weer weg.’

‘Ik weet het,’ zeg ik, terwijl ik terugdenk aan die keer dat ik gecast werd voor La Sylphide met de meiden van niveau acht. Meneer K noemde me een van de meest getalenteerde dansers van mijn leeftijd die hij ooit gezien had. Maar ik weet niet of ik het Royal Ballet had moeten verlaten om hierheen te komen. Ze schuift haar hanger mijn kant op.

‘Wat is het?’

‘Adderall. Krijg je energie van.’ Haar ogen worden groter terwijl ze die van mij bestudeert, op zoek naar een reactie.

‘Bijwerkingen?’

‘Serieus? Dan niet.’ Ze klapt de hanger dicht en hangt hem weer om haar nek. Ze trekt haar aanbod net zo snel in als dat ze het deed, maar weet erbij te glimlachen om het te verzachten. Alsof ze me een plezier doet. ‘Ik wil je alleen maar helpen.’

‘Bedankt, maar…’

Alec en zijn vader, mijn oom Dom, lopen de kantine binnen, recht op mijn tafel af. Ik sta op, oom Dom geeft me een knuffel en Alec gaat op mijn lege stoel zitten.

‘Hoe gaat het ermee, Cass?’ Ik krijg tranen in mijn ogen van de bezorgde toon van oom Dom, maar ik veeg ze weg voordat hij ze ziet. Zijn ogen zijn hetzelfde als die van m’n moeder. Hij strijkt over m’n haar. ‘Het paarse is er bijna uit. Ik vond het wel leuk.’

Hij probeert me op te vrolijken, maar het kost me moeite om te glimlachen.

Het is een van de vele ‘grappen’ die de meiden in de twee maanden dat ik hier ben met me hebben uitgehaald. Net als de in azijn geweekte spitzen, kapotgemaakte maillots en gestolen post: de liefdesbrieven van mijn vriendje Henri uit Parijs. Als ik er alleen al aan denk, voel ik de tranen weer komen. Maar ik mag niet huilen. Niet hier. Niet nu.

‘Het gaat wel,’ zeg ik, en ik zou willen dat het waar was. Hij drukt een kus op mijn voorhoofd en glimlacht naar mijn dappere gezicht. ‘Alle begin is moeilijk, toch?’

‘Hou vol, Cass.’ Oom Dom geeft me nog een knuffel, draait zich om en verlaat de kantine. Ik mis hem direct.

Alec staat ook op en kijkt naar zijn telefoon. ‘Klaar om te gaan?’ Hij vraagt het aan ons allebei, maar kijkt alleen Bette aan.

Ballerina’s verlaten de kantine om te stretchen voordat de les begint. Ik keer me om naar de tafel. Bette houdt mijn pillendoosje in haar handen. ‘Vergeet deze niet. Ze vielen uit je tas.’ Ze legt ze op tafel en schuift langs me. ‘Ik zie je binnen.’ Alec slaat zijn arm om haar nek, kijkt naar me met een domme grijns op zijn gezicht en samen verlaten ze de kantine.

Ik drink gretig uit het fonteintje, maar toch kost het me moeite om de pillen door te slikken. Ik denk aan hoe ze in mijn maag oplossen, hoe ze me helpen om de beste versie van mezelf te worden.

In de studio vind ik helemaal achterin een plekje, ver van de anderen, vooral van Bette. Ik pak mijn balletschoenen. Met mijn benen in een brede V-vorm op de studiovloer begin ik aan een lange, diepe stretch. Ik breng mijn armen boven mijn hoofd en strek ze omlaag naar mijn tenen. We warmen ons twintig minuten op, totdat mevrouw Genkin in haar handen klapt en om onze aandacht vraagt.

We oefenen aan de barre en voeren oefening na oefening uit om onze benen, voeten en buikspieren op te warmen. Mevrouw Genkin glimlacht naar me terwijl ze mijn tendus controleert. ‘Je lijn is perfect, Cassandra. Alles zit op z’n plek.’

Ik voel me helemaal warm worden vanbinnen. Dit zou weleens een mooie dag kunnen worden.

Ze gaat terug naar het midden van de ruimte. Door de spiegels aan beide kanten lijkt het net of er duizend van haar zijn. ‘Tijd om in het midden te oefenen. Trek je spitzen aan.’

We rennen naar onze tassen, tapen onze tenen, pakken ze in, trekken onze spitzen aan en rijgen de lichtroze linten om onze enkels.

We springen op en neer om de schoenen op te warmen. Het gebonk en gedreun van spitzen vult de ruimte. Mevrouw Genkin geeft Viktor instructies voor de akkoorden op de piano.

‘Meiden, we doen een korte combinatie die eindigt met vier pirouettes. Ieder twee keer voordat het volgende paar vanuit de hoek begint. Ik wil kunnen zien hoe jullie spotten.’

Er klinkt gekreun.

‘Cassie en Bette eerst, gevolgd door June en Sei-Jin.’

We lopen beiden naar het midden en kijken elkaar aan via de spiegel. We lijken op elkaar: lichtblond haar, ijsblauwe ogen en zelfs onze bouw is hetzelfde.

Mevrouw Genkin laat ons de combinatie zien, een serie van piqué-draaien van de hoek naar het midden, een sprong naar links, een sprong naar rechts, drie pirouettes die eindigen in een balancé. Bette maakt een diepe plié. Ze beweegt haar armen sierlijk opzij. Ik doe haar na.

De muziek begint. Ze is snel en gebalanceerd. Haar ritme loopt moeiteloos gelijk met de muziek, alsof ze dit al duizenden keren heeft gedaan. Ik strek mijn been naar voren voor een nieuwe draai en laat me opgaan in de muziek. Mijn hoofd wordt stil: de zorgen, de kritiek, de gezichten in de studioramen, alles verdwijnt. Ik zie mezelf in de spiegel tijdens elke draai. De lange, slanke lijnen, het wervelende roze, zwart en gebroken wit, als een prima ballerina. Als een geboren ballerina.

De lijnen worden met elke draai waziger. Mijn ledematen voelen zwaar en stug. Ik krijg ze niet zo snel omhoog als ik zou willen. Ik draai sneller, ik dwing mezelf om te spotten. Mevrouw Genkin klapt op de maat. Ik ben te langzaam. In de spiegel zie ik Bette dansen met roze, getuite lippen. Er komt een golf van warmte over me heen en het voelt alsof ik geen kracht meer heb. Ik worstel om nog een draai te maken.

Mijn oogleden trillen. Ik vecht tegen hun zwaarte. De behoefte om te slapen overdondert mijn hele wezen.

Ik verdrink in de betovering van de muziek. Bette vangt me op, glimlacht terwijl ze fluistert: ‘Het is al goed.’ Mijn lichaam zakt naar haar toe, zwaar en log. Alsof ze het verwachtte. Alsof ze al die tijd al wist dat dit zou gebeuren.

1e bedrijf

Najaarsseizoen

1.

Bette

Ik ben weer terug bij de basis: vijfde positie voor de spiegel. De Russische lerares die mijn moeder heeft aangenomen, Yuliya Lobanova, draait mijn linkerheup naar voren en naar achteren met haar kleine, gerimpelde handen. Het steekt en het brandt en ik geniet van de hete pijn. Het herinnert me eraan dat, hoewel ik gekleed ben in zachtroze kleding, mijn spieren sterk zijn, gemaakt voor ballet.

Yuli’s grijze lokken zitten in een knot en gehoorzamen aan de elegante, opwaartse trekkracht. Haar heldergroene ogen staren naar me in de spiegelmuur van mijn thuisstudio. ‘Je blijft maar in je heup hangen, lapochka.’ Ze was vroeger een van de sterren van het Maryinsky Theater. Haar foto hing aan mijn slaapkamermuur; jong, moedig en buitengewoon knap. ‘Draai naar buiten, naar buiten.’

Ik doe nog meer m’n best om haar en mezelf tevreden te stellen. Om weer sterk te zijn. Om weer mezelf te zijn.

‘Til op. Hoger, hoger.’

Door vijf uur per dag, zeven dagen per week te trainen lukt het me om niet te denken aan alles wat er vorig jaar gebeurd is. De pesterijen, het drama, Gigi’s ongeluk en mijn schorsing worden vervangen door pirouettes, fouettés en port de bras.

‘Laat me zien dat je er klaar voor bent,’ zegt ze. Ze is tevreden met mijn nieuwe en verbeterde superdiepe uitdraai.

Ik zet een stap richting de spiegel en maak mijn ruggengraat zo lang als ik kan. Ik ben nog steeds de ballerina in het muziekdoosje. Ik ben nog steeds een leerling van het ABC. Ik ben nog steeds mezelf.

Mijn moeder betaalt nog steeds mijn lesgeld en ze belt elke avond met meneer K en meneer Lucas om me terug op school te krijgen. ‘Bette heeft dat meisje niet geduwd. Ze is volkomen onschuldig. En je hebt geen wezenlijk bewijs dat mijn dochter de enige was die mevrouw Stewart plaagde.’ Ze gebruikte het woord ‘plagen’ alsof ik Gigi dik heb genoemd. ‘Desondanks hebben we een schikking getroffen met de Stewarts. Ze zijn ruimschoots gecompenseerd. Dus Bette zou terug naar school moeten kunnen zodra de lessen weer beginnen. De school kan zich niet nog een schandaal permitteren. Het Abney-fonds is altijd zeer vrijgevig geweest naar het American Ballet Conservatory en de Company. Het nieuwe gebouw is daar het bewijs van. Het heet nota bene Rose Abney Plaza!’ Ze liet geen pauze vallen zodat de persoon aan de andere kant van de lijn er geen woord tegen in kon brengen.

‘Maak eens een draai voor Yuli.’ Mijn balletjuf geeft niks om roddels en waarheden. Ze is gericht op praktische zaken, op het hier en nu.

Ik haal diep adem en adem uit als ze begint te klappen. De geur van mijn haarlak, poederig en zoet, vult mijn neus en de ruimte. Eventjes waan ik me weer voor de allereerste keer in Studio A. De zon schijnt volhardend door het raam terwijl ik aan een draai begin.

Ik ben een nieuwe Bette.

Een andere Bette.

Een veranderde Bette.

Vorig jaar is een waas van beelden waar ik niet meer aan wil denken. Als ik mijn brein laat wegdromen van mijn balletlessen, dan drukken de herinneringen zich door mijn gedachten heen als een bankschroef: twee solistenrollen verliezen, Alec verliezen, de aandacht van mijn balletleraren verliezen, beschuldigingen dat ik Gigi voor een auto geduwd zou hebben en van school geschorst worden.

‘Sneller!’ schreeuwt Yuli. Haar geklap en geschreeuw smelten samen met mijn beweging. ‘Vanuit die heup. Verlies je middelpunt niet.’

Ik kan het me niet veroorloven nog iets te verliezen. Mijn moeder wil me niet vertellen hoeveel de schikking met Gigi’s familie haar gekost heeft of hoeveel meneer K rekent om mijn plek vrij te houden. Maar ik weet dat het meer geld is dan Adele gekost heeft tijdens haar jarenlange, intensieve privélessen met op maat gemaakte danskleding. Ik ben nu de dure dochter. Maar om de verkeerde redenen.

‘Nu in tegengestelde richting.’

Ik blijf naar dezelfde plek in de spiegel kijken en draai mijn hoofd rond en rond. Het zweet druipt over mijn rug. Ik voel me een tornado. Als ik het voor het zeggen had, zou ik terugkeren naar het ABC en alles en iedereen die mij in de weg staat uitschakelen.

Over een week verhuist iedereen weer terug naar de campus. Eleanor zal in onze kamer gaan wonen. Míjn kamer. Ik zou daar moeten zijn.

Niet hier, in een kelderstudio die net zo goed een gevangenis had kunnen zijn. Niveau acht is het jaar waar het om draait. Dit is het jaar waarin we eindelijk alles mogen doen: ons eigen ballet choreograferen, door het land en over de wereld reizen voor het auditieseizoen, andere gezelschappen ontdekken. Maar het voornaamste en belangrijkste is dat de nieuwe artistiek leider van de American Ballet Company, Damien Leger, langskomt bij de balletlessen en bepaalt wie zijn nieuwe leerlingen worden. Slechts twee jongens en twee meisjes zullen het halen. Ik móét daarbij zijn.

Na mijn laatste pirouette duwt Yuli tegen mijn schouder. ‘Klaar om terug te gaan…’ Het is half een vraag, half een mededeling.

‘Ja,’ zeg ik, buiten adem. ‘Ik ben er klaar voor.’

‘Mevrouw Lobanova.’ De stem van mijn moeder daalt de trap af en stuitert tegen de spiegels in de studio. Ze praat met een dubbele tong en direct voel ik de neiging om weg te duiken. ‘Genoeg voor vandaag. Bette heeft bezoek.’

‘Ja natuurlijk, mevrouw Abney.’ Yuli verzamelt haar spullen en drukt een kus op mijn bezwete wang. Ik wil naar haar uitreiken, haar schouder aanraken, haar vertellen dat ze niet moet gaan. Maar ze is al weg voordat ik iets kan zeggen.

‘Fris je op, Bette,’ zegt mijn moeder zodra ik boven aan de trap sta. Ze hangt boven het keukeneiland en is halverwege een glas rode wijn. Ze wijst ermee naar boven, richting mijn kamer.

Ik ga naar boven en trek mijn balletpakje en maillot uit. Ik staar uit het raam en kijk over Sixty-ninth Street om te zien of er aan de voorkant een auto geparkeerd staat die ik misschien herken. Niets. Ik spring vliegensvlug onder de douche, trek een jurkje aan en loop de trap af. Justina spiekt door de schuifdeur in de woonkamer.

‘Wie is het?’ fluister ik.

‘Een meneer van je school, denk ik. En een mevrouw.’ Ze haalt mijn haar van mijn schouders en strijkt het glad. Haar vingers zijn warm, haar aanraking licht. ‘Gedraag je als mijn brave meid, oké?’

Ik spiek door de deur voordat ik hem open. De achterkant van het blonde hoofd van meneer Lucas staart me aan. Ik stik bijna.

‘O, daar ben je.’ Mijn moeder wuift me naar binnen.

Ik adem diep in en uit, alsof ik in de coulissen sta en me voorbereid om het podium op te gaan. Ik loop de kamer binnen en ga tegenover hem zitten.

Een man als meneer Lucas komt niet zomaar onaangekondigd thuis bij je langs. Hij is met een dame die niet zijn vrouw is. Ze heeft een kapsel dat haar ouder doet lijken, intelligenter, minder ordinair. Ze wil waarschijnlijk dat mensen meer zien dan haar platinablonde haar en het feit dat haar shirt net iets te strak zit, waardoor haar grote borsten nog meer opvallen.

‘Hallo Bette.’ Ballerina’s hebben meestal kleine borsten, dus ik heb geluk dat ik haar probleem niet heb.

‘Hallo meneer Lucas.’ Ik druk mijn nagel in een van de gebogen palissander armsteunen en laat een halvemaanvorm achter. Het zal niet lang duren voordat mijn moeder in deze stoel met hoge rugleuning voor de open haard gaat zitten en Justina om haar avondwijntje vraagt. Ze zal met haar trillende, wijndronken vingers over de deukjes wrijven en het uitschreeuwen van woede.

‘Dit is mijn nieuwe assistente, Rachel.’ Hij gebaart naar de jonge vrouw. Ze schenkt me een lichte glimlach. Hij vouwt een dikke stapel papieren open en laat ze aan me zien. ‘Je moeder heeft me dit laten zien.’ Hij heeft de schikkingsovereenkomst vast. Alle dingen die ik Gigi aangedaan zou hebben staan daar zwart op wit. Het kleine lettertype laat alles er nog zieker, walgelijker en officiëler uitzien dan het eigenlijk was.

‘Ik begrijp nog steeds niet hoe dit heeft kunnen gebeuren.’ Hij fronst op dezelfde manier als Alec wanneer hij in de war is.

‘Het spijt me,’ flap ik eruit, want daar moest ik van de Abney-therapeut mee beginnen. Ik glimlach flauwtjes. Ik probeer hem te laten zien dat ik een andere Bette ben. Dat ik welke les ze me dan ook probeerden te leren heb geleerd. Dat ik klaar ben om terug te keren naar het normale leven.

‘Weet je waar je spijt van hebt?’

‘Dat ik Gigi heb gepest.’

Mijn moeder grijpt in. ‘Dominic, we hoeven niet weer het hele voorval op te rakelen. Dat is vast niet waarom je hier bent.’

‘Het is niet erg, mam. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn aandeel.’

‘Alles is afgehandeld en je hebt niet…’

‘Mam, het is niet erg.’ Het voelt goed om haar net zo te onderbreken als ze bij mij zo vaak gedaan heeft. Ze neemt gehaaste slokken uit haar wijnglas en wuift Justina om met de fles te komen. Meneer Lucas’ assistente schuift ongemakkelijk in haar stoel en trekt haar shirt recht. Meneer Lucas weigert het glas wijn en de dure kazen die mijn moeder Justina laat aanbieden.

‘Je hebt geluk dat het niet dramatisch is afgelopen,’ zegt hij op een zeer vriendelijke manier. De woorden doen meer pijn als ze me zachtjes raken. De pijn steekt lang in de stilte van de kamer.

‘Mag ik terug naar school?’ vraag ik.

‘Nee,’ zegt hij en zijn assistente kijkt me aan alsof ik een broos ding ben dat elk moment kan breken. ‘We hebben hier lang over nagedacht, maar we kunnen je nog steeds niet terug laten komen. Op dit moment niet.’

‘Maar…’ Mijn moeder veert op uit haar stoel.

‘Wat is er dan voor nodig?’ Mijn ogen boren zich in die van hem. Ik houd mijn lichaam volkomen stil, maar mijn hartslag hamert in mijn oren. Ik breng mijn borstkas omhoog en laat mijn schouders zakken, alsof ik zo uit deze stoel kan springen in de prachtigste vuurvogelsprong die hij ooit heeft gezien.

‘Dit,’ hij zwaait met de papieren, ‘lost het niet op. Niet alles. Bij lange na niet. Ik begrijp jullie meiden niet. De jongens doen dit soort dingen niet.’

Hij heeft gelijk. Maar ik wil hem eraan herinneren hoe anders het is om een danseres te zijn. Om door de choreografen behandeld te worden alsof je volkomen vervangbaar bent, terwijl de jongens geprezen worden om hun unieke talent, om hun toewijding om een mannelijke balletdanser te worden terwijl de wereld dat misschien als onmannelijk ziet. Hij wrijft met zijn hand over zijn gezicht en geeft de schikkingspapieren terug aan mijn moeder.

‘Ik heb Gigi niet geduwd.’ Mijn woorden galmen door de kamer. Ze voelen zwaar, alsof het mijn laatste woorden zijn.

‘Als je onschuldig bent, moet je dat maar bewijzen.’

Dat kan ik. En dat ga ik doen.

2.

Gigi

Het zoemt in Studio D, als libellen in een nazomers september. Iedereen heeft het over zomercursussen, hun nieuwe kamergenootjes en hun balletdocentes. Ouders vergelijken de prijzen van balletseizoenskaarten of klagen over het schoolgeld, dat dit jaar nog duurder is geworden. Nieuwe petit rats stormen naar de tafels met lekkers. Andere kleintjes staren alleen en leggen hun handjes over hun mond. Ik hoor hoe jonge stemmetjes mijn naam fluisteren. Er zijn geen andere meiden van niveau acht.

Alleen ik.

Ik zou boven mijn spullen moeten uitpakken, samen met de rest van de meiden van mijn verdieping. Ik zou mijn nieuwe balletschoenen moeten warmlopen om me voor te bereiden op de les. Ik zou me klaar moeten maken voor het belangrijkste jaar van mijn leven.

Mama’s hand pakt de mijne. ‘Gigi, kun je ook even deelnemen aan dit gesprek?’ Ik ben weer terug in de realiteit. Mama heeft meneer K in de hoek van de studio gedrukt. Hij heeft een gepijnigde blik in zijn ogen. ‘Meneer K., welke maatregelen hebt u genomen om Gigi’s veiligheid te garanderen?’

‘Mevrouw Stewart, laten we gewoon even een afspraak maken. Dan kunnen we dieper op de zaak ingaan dan tijdens ons laatste telefoongesprek.’

Mama gooit haar handen in de lucht. ‘Ons laatste gesprek duurde maar tien minuten. Mijn gesprekken met u waren… hoe zeg ik dat netjes? Teleurstellend. U wilde haar hier terug hebben. Zij wilde hier weer naartoe. U beloofde me dat ze veilig zou zijn, maar ik ben nog niet overtuigd.’

Haar geklaag volgt me als een donderwolk. ‘Waarom zou je ooit terug willen? Er wordt zoveel gepest op die school! Het is maar ballet, dat is al deze ellende niet waard!’

Een jongere danseres loopt langs me en fluistert naar haar vriendin: ‘Ze ziet er niet echt gewond uit.’

Ik zie mezelf van opzij in een van de spiegels van de studio. Met mijn vinger volg ik het litteken dat net onder het randje van mijn shorts uit piept. Het is een bijna perfecte streep over mijn linkerbeen. Een heldere, roze lijn door het bruin.

Een aandenken.

Mama denkt dat het litteken mogelijk altijd zichtbaar blijft. Toch heeft ze grote hoeveelheden olie met vitamine E en crème met cacaoboter voor de bruine huid gekocht. Ik wil niet dat het litteken vervaagt. Ik wil nooit meer vergeten wat er met me is gebeurd. Soms, als ik mijn ogen te lang sluit of als ik met mijn vinger over het opstaande litteken wrijf, lig ik weer op straat. Dan hoor ik weer het metaal knarsen als de taxi me aanrijdt, de sirenes in de verte of het monotone gepiep van de monitors in het ziekenhuis waar ik wakker werd.

Ik voel mezelf koken van woede.

Ik moet en zal ontdekken wie me dit heeft aangedaan. Ik wil de persoon die me geduwd heeft pijn doen. Ik wil dat diegene voelt wat ik heb moeten voelen.

Mama raakt mijn schouder aan. ‘Gigi, zeg ook eens wat.’

Ik zie hoe ze steeds kwader wordt.

‘Ze loopt nog steeds op de campus met al die meiden,’ zegt mama gepikeerd.

‘Iedere leerling woont op een verdieping met de andere meiden van haar niveau. De campus van niveau acht is altijd bijzonder gewild,’ zegt meneer K met de zalvende toon die hij normaal altijd gebruikt bij sponsoren en bestuursleden. ‘We willen haar niet buitensluiten.’

‘Dat wordt ze al door haar uiterlijk en door wat er met haar is gebeurd.’

‘Mama, het is oké. Ik moet daar nou eenmaal…’ Ze maant me tot stilte.

Andere ouders staren naar ons. In deze ruimte valt mama op als een wilde bloem in een vaas tulpen, met haar zwierende witte harembroek, tuniek en Birkenstocks. Ze kijken naar mama’s woedende handgebaren en gezichtsuitdrukkingen en naar hoe kalm meneer K blijft onder alle druk. Hij glimlacht zelfs naar haar en plaatst zachtjes een hand op haar schouder, alsof hij haar uitnodigt voor een pas de deux.

‘Ik kan u ervan verzekeren dat we er alles aan doen om haar veiligheid te garanderen. Ze heeft dit jaar zelfs haar eigen kamer…’

‘Ja, en dat waardeer ik ook. Maar wat doen jullie verder? Komt er een programma op school om pestgedrag aan te pakken? Gaan leraren beter om met incidenten? Gaan jullie beveiligingscamera’s inzetten om…’

‘We geven Gigi nog net geen persoonlijke bewaking mee, maar verder doen we wat we kunnen,’ zegt hij.

Ze springt op alsof zijn woorden een explosie zijn en ze schudt met haar hoofd. Haar grote afro schudt mee. ‘Hoor je dat, Giselle? Het interesseert ze niet. Is ballet dit echt allemaal waard?’

Ik raak haar arm aan. ‘Mama, stop nou. We hebben dit gesprek al duizend keer gevoerd.’ Ik voel hoe mijn lichaam heet wordt van schaamte. ‘Vertrouw me nou. Ik hoor hier.’

Niemand beweegt. Mama’s ogen vliegen over mijn lijf. Ik kauw op de binnenkant van mijn wang. Ik ben bang dat ze zich bedenkt en me weer meeneemt naar Californië. Ik wil haar zeggen dat ze niet begrijpt wat ballet voor me betekent. Ik wil haar eraan herinneren dat het niet veel had gescheeld of ik had nooit meer kunnen dansen. Ik wil haar vertellen dat ik Bette en de anderen niet wil laten winnen. Ik wil haar vertellen dat ik sterker ben dan voorheen en dat die meiden zullen boeten voor hun daden. Daar denk ik al aan sinds ik uit het ziekenhuis werd ontslagen. Zoiets als wat me vorig jaar is overkomen, gaat me nooit meer gebeuren. Dat sta ik niet toe.

Meneer K knipoogt naar me en komt naast me staan. Hij legt een warme hand op mijn schouder. ‘Ze is moya korichnevaya. Ze is sterk. Ik heb haar hier nodig. We hebben haar gemist afgelopen zomer.’

Zijn woorden vullen de leegte in mij op. De kleine gebroken scherven die de hele zomer moesten genezen. De delen van mij die moesten weten dat ik hier belangrijk ben. Ik hoor te dansen. Ik hoor een van de grote ballerina’s te zijn.

De hele zomer was ik druk met de genezing van een gekneusde rib, gebroken been en een scheurtje in mijn lever. Ik bleef in Brooklyn met tante Leah en mama. Ik heb talloze röntgenfoto’s gehad en heel veel dokters bezocht. Elke week had ik een CAT-scan en kreeg ik medicijnen tegen mijn hersenschudding. Nadat het gips eraf was, kreeg ik twee keer per dag fysiotherapie. En natuurlijk heb ik met een psycholoog gepraat om mijn gevoelens over het ongeluk te kunnen verwerken.

Ik heb zo hard gewerkt om hier weer te kunnen staan.

Mama raakt mijn wang aan. ‘Goed dan.’ Ze draait zich om naar meneer K. ‘Ik wil u wekelijks spreken. Zorg maar dat u beschikbaar bent.’ Hij loopt met mama naar de tafel met drinken. Op haar mond prijkt een vage glimlach. Het is een piepkleine overwinning.

Ik voel warme handen om mijn middel. Ik draai me snel om. Alec grijnst naar me. Ik spring praktisch in zijn armen. Hij ruikt een beetje naar zonnebrand.

‘Ze noemen je de comebackkid, maar kan ik je gewoon mijn vriendin noemen?’

Ik lach om deze vreselijke poging tot een grap. Jonge dansers kijken op van hun kleurrijke oriëntatiefolders, vol met papieren met hun huidige balletniveaus, nieuwe uniformeisen en aangewezen slaapplekken. Ik grijp hem en duw mijn tong in zijn mond. Zo, dan hebben ze meteen iets om naar te staren.

Ik heb Alec afgelopen zomer niet vaak gezien. Hij was te druk met dansen. In plaats daarvan hebben we gebeld, videogesprekken gevoerd en berichtjes aan elkaar gestuurd. Ik was bijna vergeten hoe hij smaakt, hoe hij voelt en hoe hij ruikt.

Hij verbreekt de kus. ‘Ik heb je berichtjes gestuurd.’

‘Mijn moeder was meneer K aan het ondervragen.’ Ik wijs achter me waar mama en meneer K nog in gesprek zijn.

Hij kreunt. ‘Ik wil echt niet met hem ruilen nu.’

‘Nope.’

‘Gaat het wel?’

‘Super.’ Ik ga wat rechterop staan.

‘Vind je het spannend om weer terug te zijn?’

‘Nee,’ zeg ik, harder dan ik wilde.

Hij raakt mijn wang aan. Mijn hart gaat als een gek tekeer. De monitor om mijn pols begint te zoemen.

‘Ik heb je gemist.’ Hij pakt mijn handen vast en draait me rond alsof we aan een grand pas beginnen. Hij tilt me een beetje op zodat ik op mijn tenen sta. In mijn Converse-sneakers kan ik draaien alsof ik op spitzen sta. Het voelt goed om samen te dansen, ook al lopen we maar een beetje te klooien. Toen ik pijn had, wenste ik elke dag dat ik weer kon dansen.

Iedereen gaat aan de kant om ons meer ruimte te geven. Aandachtig kijken ze naar ons.

We doen de grand pas van De Notenkraker. Onze lichamen kennen elke stap, draai en lift zonder de muziek. Ik hoor het in het ritme van zijn voeten en in hoe hij naar me reikt. Onze handen, armen en benen dansen op een onzichtbaar ritme. De muziek speelt in mij. Hij neemt me mee in een visduik.

‘Je bent nog beter dan eerst,’ fluistert Alec als hij me weer op de grond zet, zijn lippen dicht bij mijn oren.

Zijn woorden zinken in mijn huid. Het lijkt wel of ik in de fik sta. Iedereen klapt voor ons. Meneer K straalt. Mama glimlacht.

Dit neemt niemand me meer af.

3.

June

Het is al laat als Jayhe en ik eindelijk op school aankomen. Jayhe parkeert het busje van zijn vader op de stoep en springt eruit om mijn spullen uit te laden. Meestal brengt mijn moeder me en zitten we de hele rit vanuit Queens in een ongemakkelijke stilte. Haar afkeur sijpelt dan uit elke hoek van de auto, en zo mijn brein in.

Maar dit jaar is alles anders.

Ik heb een vriendje. Nu ik van meneer Lucas afweet, kan mijn moeder me niets meer maken. Mijn harde werk wordt eindelijk beloond. De lessen in de zomer gingen lekker en ik ben er helemaal klaar voor om de beste te worden dit jaar. Mijn tijd is eindelijk aangebroken. Ik wil ervan gaan genieten.

Ik kijk omhoog naar de hoge gebouwen rondom het Lincoln Center. Het conservatorium zit in de noordwestelijke hoek van het complex, in de schaduw van het populairste theater in de belangrijkste stad ter wereld. Soms kan ik nog steeds niet geloven dat dit nu mijn leven is. Dat ik rond deze tijd volgend jaar een van de twee leerlingen ben bij de American Ballet Company. Nou ja, als alles volgens plan gaat dan.

En dat gaat het.

‘Ga jij ook nog iets doen?’ Hij haast zich naar de voorkant van het gebouw met de eerste lading spullen. Zijn te lange haar valt in zijn ogen en de spieren in zijn armen puilen uit als hij begint met de zwaarste dozen.

‘Ik kom zo.’ Ik ruik de kornoeljebomen, de fonteinen en zelfs de pretzels die in de foodtruck om de hoek worden verkocht. Het ruikt allemaal zo bekend, zo comfortabel, als een tweede huid. Jayhe stopt met sjouwen en geeft me een intense kus. Ik krijg zin om die dozen lekker op de trap te laten staan en weer in het busje te stappen. Hij mag me overal mee naartoe nemen. De wereld om me heen verdwijnt, tot ik gedwongen word om adem te halen.

Als ik mijn ogen open en de schoolgebouwen achter zijn hoofd zie verschijnen, krijg ik ergens heimwee naar het dagelijkse ritme van toen. Ik mis de talloze balletlessen, de eindeloze repetities, het gevoel van controle dat ik kreeg van de maaltijden in de kantine waar alle calorieën waren berekend. Ik krijg zelfs heimwee naar de weegschaal van Connie de verpleegkundige.

Ik blijf bij het busje staan terwijl hij de spullen uitlaadt. Ik zie andere meiden met hun ouders dozen naar binnen sjouwen. Een vader plaagt zijn dochter en zegt dat ze stenen in de dozen heeft gestopt. ‘Pap!’ Ze giechelt, haar ogen vol liefde en plezier. Het woord ‘pap’ komt keihard binnen bij me en ik denk aan meneer Lucas. Eigenlijk zou dat woord me niet aan hem moeten doen denken. Mijn vader. Ik voel een golf van schaamte door me heen gaan als ik terugdenk aan de mail die ik hem afgelopen zomer heb gestuurd en de voicemails die ik op zijn telefoon heb achtergelaten. Ik heb nooit iets gehoord. Die fout maak ik geen twee keer. Ik weet niet eens meer waarom ik met hem wilde praten.

Ik hoor weer gegiechel en zie een van de jongere Koreaanse meiden naar me wijzen. Ik staar naar haar tot ze de trap oploopt. Ik zoek om me heen naar Jayhe, maar hij is nergens te bekennen. Ik vraag me af of Sei-Jin er al is, of haar tante haar weer vroeg heeft afgezet. Ik zag dat ze Jayhe berichtjes had gestuurd afgelopen zomer en ik weet dat hij er niet op heeft gereageerd. Ik heb het gecheckt. Eventjes voel ik me daar schuldig over, maar dan herinner ik mezelf eraan dat ik mezelf moet beschermen. Ook tegen hem.

Ik durf hem niet te vragen naar de details van hun relatiebreuk. Wat heeft hij haar verteld? Hoe reageerde ze? Hoe hebben ze het afgesloten? Waarschijnlijk heeft hij het zo lief mogelijk verteld, zo diplomatiek is hij wel. Maar heeft hij mijn naam genoemd? Diep vanbinnen wil ik het helemaal niet weten. Ik zou het niet moeten willen weten. Het zou me niets moeten kunnen schelen. Het doet er niet toe. Maar toch ook wel.

Zijn wangen zijn roze als hij weer beneden komt en er loopt een dunne lijn zweet over de zijkant van zijn gezicht. De oude June had dat goor gevonden, maar ik vind het wel sexy. Alles aan hem is sexy: zijn diepe ogen, de houtskool op zijn verweerde vingers van uren tekenen, hoe hij mijn naam zegt (vooral als hij geïrriteerd is).

‘Er is alleen nog een kleine doos over.’ Jayhe zet hem op de stoep. ‘Lukt dat?’

‘Ja, hoor.’ Ik wil op twee plekken tegelijk zijn: hier op de stoep met hem en boven in mijn nieuwe kamer om alles uit te pakken.

Jayhe’s telefoon gaat en heel eventjes is het paranoïde deel van mijn hoofd en hart ervan overtuigd dat het Sei-Jin is. Hij praat snel Koreaans, maar ik hoor de woorden ‘restaurant’, ‘oma’ en ‘druk’. Ik heb in de afgelopen maanden met hem meer Koreaans geleerd dan in zestien jaar met mijn moeder. Hij legde zijn hand onder mijn kin en liet me de woorden uitspreken. Hij gaf me pas een kus als ik het goed had. Ik moet het hem altijd vragen in het Koreaans: kiss-jwo. Geen Koreaans, geen kus. Alleen al van de gedachte moet ik glimlachen.

Hij hangt op. ‘Ik heb je spullen in de foyer laten staan,’ zegt hij. ‘Ik mocht niet naar boven toe. Er mogen blijkbaar geen jongens komen, zelfs niet met verhuizen.’ De irritatie is vast van mijn gezicht af te lezen, want hij raakt mijn wang aan en grijnst naar me. ‘Een paar ouders dragen het voor je naar boven.’ Zijn handen dalen af naar mijn middel. ‘Ik ben blij dat je dit jaar je eigen kamer hebt.’

‘Ik ook,’ fluister ik. Ineens schaam ik me. Gigi kreeg dit jaar een kamer voor haar alleen omdat ze gewond was en dus krijg ik ook mijn eigen kamer. Daardoor hebben Jayhe en ik eindelijk wat ruimte voor onszelf. Een deel van me wordt warm bij het idee dat hij stiekem voorbij de campuswachten en anderen sluipt, bij de gedachte dat hij betrapt kan worden en de mogelijkheid dat mensen weten dat een jongen me leuk vindt. Dat Jayhe me leuk vindt.

Ik pak de laatste doos, met mijn theepot erin, en mijn rolkoffer. Ik geef hem nog een laatste kus en ga naar de voorkant van het gebouw.

Tien minuten later, met mijn sleutels vers van de receptie, ben ik klaar om mijn kamer tot mijn thuis te maken. Ik ga met de lift naar mijn nieuwe verdieping, elf, waar alleen de oudste meiden wonen. Maar als ik eindelijk bij mijn kamer ben, staat de deur wagenwijd open en liggen overal spullen van een ander. Nou ja, bijna overal. Op een van de bedden ligt een roze sprei met kant. Aan de muren hangen posters van ballerina’s en op het prikbord boven de bureaus hangen al ansichtkaarten uit Parijs. Als ik naar de andere kant kijk zie ik Cassie en Henri op het onbedekte matras liggen. Ze zijn zweterig en giechelig en kleuren roze als kleine varkentjes.

Henri knikt me gedag en probeert zijn neus weer in Cassies nek te duwen. Maar ze duwt hem weg, gaat rechtop zitten en trekt haar trui met diepe V-hals recht.

‘Dat werd tijd,’ zegt ze, tevreden en relaxed, alsof ze me verwachtte. Ik had haar absoluut niet verwacht. ‘Connie was naar je op zoek. Je hebt het avondeten gemist. Ze denkt blijkbaar dat ik je oppas ben.’ Haar stem is net zo kil als haar ijsblauwe ogen.

‘Wat doe jij hier?’ vraag ik.

‘Eigenlijk zou ik de eenpersoonskamer krijgen, maar die heb ik laten gaan vanwege Gigi. Ik wil het die arme meid niet nog lastiger maken.’ Ze fronst naar me.

‘Maar…’

‘Luister, ik ben er ook niet blij mee. Maar je moet ook niet doen alsof je recht hebt op een eenpersoonskamer.’ Haar woorden zijn scherp. Af en toe hoor ik een Brits accent erdoorheen. ‘Het is nu sowieso te laat om er nog iets aan te doen, toch, E-Jun?’ Ze spreekt mijn naam extra traag uit, alsof het een zwaar, vreemd voorwerp is dat ze moet dragen. Een last.

‘Iedereen noemt me June,’ zeg ik. Dat zou ze moeten weten. We kennen elkaar.

‘Schattig, hoor,’ zegt ze droog. Ze reageert alsof ik net heb gezegd dat mijn naam Ster, Bloempje of Regenboog is.

Ze springt van mijn bed, alsof ze zich nu pas realiseert dat het mijn bed is. Als ze me ziet fronsen, haalt ze haar schouders op. ‘Hij weet dat ik er niet tegen kan als mijn dekbed een zooitje wordt.’

Henri grijnst. ‘Onder andere,’ voegt hij toe voor hij naar me knipoogt. Gatver. Hij geeft haar een diepe, gretige afscheidskus en gaat ervandoor. Ik krijg de rillingen van hem. Er klopt iets niet aan die jongen en de gedachte dat hij hier in mijn kamer zit, geeft me de kriebels. Nou ja, onze kamer. Blijkbaar.

In stilte kook ik van woede. Langzaam pak ik mijn spullen uit. Mentaal probeer ik Cassie en al haar spullen weg te denken. Het is te veel. De kast is al voor twee derde vol en ze heeft hele stapels boeken (Machiavelli, Marx en andere boeken over politiek, plus nog alle grote balletboeken) op haar plank staan. In de hoek staat een kleine kist met dansspullen: spitzen, pakjes, linten, warming-upkleding. Mijn kant van de kamer, wat er nog van over is, lijkt nu extra leeg.

Toen Cassie in de vierde begon op het conservatorium, deed ze de helft van haar balletlessen met ons op niveau zes en de andere helft op niveau zeven met de junioren. Niemand kende haar. Niemand wilde het meisje kennen dat zo bizar goed kon dansen. Ze was het nichtje van Alec. Mijn nichtje, realiseer ik me ineens. Iedereen wist dat ze was gerekruteerd van de Royal Ballet School. Zo goed was ze dus. Maar na wat Bette en de meiden haar hadden aangedaan (het haar, de schoenen en vooral het liftincident met Will), verdween ze ineens. En nu is ze er weer en dringt ze mijn ruimte binnen.

Ik pak de doos uit met ‘thee’ erop, vul de waterkoker met water en zet hem aan. Van een kop thee word ik hopelijk rustiger. Ik open mijn nieuwe glazen theedoos, een cadeautje van Jayhe, en pak een klein zakje met kamille- en lavendelthee dat hij voor me heeft ingepakt. ‘Daar word je rustig van,’ zegt hij altijd. Alsof ik vanavond ooit nog rustig kan worden.

‘Kijk je uit met die waterkoker?’ vraagt Cassie. ‘Dat is hartstikke brandgevaarlijk.’

‘Ik heb hem al jaren en het gaat altijd goed.’

Ik besef pas dat ik dat hardop zei als ze zich omdraait en haar gezicht voor het mijne duwt. ‘Hou die grote waffel maar voor je.’ Ze staart naar me. Haar huid is strak over haar schedel getrokken. Dat doet me denken aan Charlie, het skelet in de biologieles. Ik was niet bepaald aardig tegen haar toen ze voor het eerst naar het ABC kwam. Als ik mijn gezicht vertrek, begint ze te lachen. ‘Meneer K heeft me de Suikerfee beloofd, wat betekent dat ik vrijwel zeker bij hem in de leer mag. Dus ik zou mij maar met rust laten, als ik jou was.’

Ik voel een baksteen in mijn maag, naast de gegrilde kip die ik van mijn broodje heb gegeten. Even lijkt het alsof ik het er allemaal weer uit ga gooien. Ik ren naar onze badkamer en sluit de deur achter me.

Cassie heeft een felroze mat neergelegd. Van dat ding alleen al word ik misselijk. Ik zet de kraan aan en wacht tot ik de deur dicht hoor slaan. Ze is weg. Godzijdank.

Er staat een weegschaal in de hoek. Ik heb sinds de zomer mijn gewicht niet meer bijgehouden. Mama heeft geen weegschaal in huis. Ik probeer me te concentreren op mijn ademhaling en mijn gezicht in de spiegel. Maar vanuit mijn ooghoek kan ik hem nog steeds zien.

Ik kan de verleiding niet weerstaan. Ik moet het weten. De getallen verschieten snel van 0 naar 35 naar 40 naar 45 en dan 50, 51, 52. Ik ga iets meer op mijn andere been staan en de getallen veranderen weer voor ze stil blijven staan op 49. Dat is zwaarder dan ik ooit ben geweest. Veel zwaarder.

Ik slik de tranen die ik op voel komen weg. Ik hoor Cassies nare woorden weer in mijn hoofd. Seconden later hang ik boven het toilet. De vloer voelt koud en hard onder mijn handen en knieën. De bekende geur van het citroenachtige schoonmaakmiddel zorgt direct voor een reactie. Meteen voel ik opluchting en een gevoel van controle. Ik zeg tegen mezelf dat ik huil door het maagzuur en het brandende gevoel in mijn keel. Wat Cassie ook zegt, ik word de Suikerfee als de cast bekend wordt gemaakt. Want zo hoort het. Dat heb ik verdiend na mijn performance in Giselle vorig jaar.

Dit is mijn jaar. Het is mijn beurt. Ik mag de solo dansen. Ik word gekozen voor de Company. Daar heb ik alles voor over.

4.

Bette

Ik zit tegenover mijn vader in zijn favoriete steakhouse in de stad. Het zoemt in het restaurant, met zijn hoge plafonds en marmeren vloer. Ik hoor flarden van saaie gesprekken en wijnglazen die op tafels met witte tafellakens worden neergezet. Ons tafeltje kijkt uit op de Hudson. Terwijl mijn vader zit te kauwen, kijk ik hoe een boot naar de rand van Manhattan zeilt, richting het noorden. Je vergeet bijna dat dit een eiland is, als je zo vlak bij Central Park woont.

Hij heeft zijn baard laten staan. Ik zie witte haartjes tussen de blonde. Hij woont zo’n acht straten van ons huis aan de Upper East Side, maar ik heb hem al maanden niet gezien. Mijn moeder wilde dat per se zo. Toen ik twaalf was, liet hij mij en Adele met de kerstlunch zitten en ging hij in plaats daarvan met zijn nieuwste assistente-slash-vriendin naar de Turks- en Caicoseilanden. Maar daarvoor was hij er wel. Soms. Hij maakte weleens ontbijt in de keuken op zondagochtend of zat ’s middags de Times te lezen.

Ik zie Times Magazine uit zijn tas onder de tafel steken. Ik kijk ernaar en vraag me af of het een teken is dat alles weer normaal wordt. Vroeger vond ik het heerlijk om met hem de krant te lezen terwijl Adele druk was in de kelder. Ze was extra aan het oefenen met de nieuwste Russische ballet-expat die mijn moeder had ingehuurd. Hij vertelde me over de stand van zaken in de wereld en legde het aan me uit alsof ik volwassen was. Alsof het allemaal logisch was. En dat was het ook, zoals hij het uitlegde. Ik viste de oude tijdschriften uit de vuilnisbak en bewaarde stapels ervan onder mijn bed.

Er stroomt bloed uit zijn rauwe steak en ik zie het in zijn aardappelpuree lopen. Ik duw mijn salade rond op mijn bord. Ik heb ineens geen honger meer.

‘Adele komt zeker niet…’ zegt hij, als hij zijn mond leeg heeft. Ook al zitten we hier al veertig minuten samen in deze ongemakkelijke stilte. Ook al wisten we het allebei al en hebben we zonder haar besteld. Ook al heeft hij zijn steak al half op. Ook al heeft ze hem al jaren niet gesproken. Ze wil er zelfs met mij niet over praten.

‘Ze heeft repetities,’ lieg ik. Ik weet niet wat ze deze middag gepland heeft.

‘Welke rol danst ze? Welk stuk voeren ze ook alweer op?’

Hij weet niet eens dat de rollen voor het winterseizoen nog niet gecast zijn.

‘Ik wil het niet over ballet hebben.’ Eindelijk kijkt hij me aan en het is net of ik in mijn eigen ogen kijk. IJsblauw en kil. Adele zegt dat ik rimpels op mijn neus krijg als ik kwaad ben of iets onbeleefds heb gezegd. Net als hij.

‘Waar wil je het dan over hebben?’ Hij gebaart naar de ober dat hij nog een whisky-soda wil. Ik wil hem een lijst van onderwerpen geven waar we het niet over mogen hebben: mijn moeder, Adele, ballet, school, wat ik wil doen met mijn leven, wat er vorig jaar gebeurd is, waarom hij zo lang weg is geweest, waarom hij ons verlaten heeft, zijn nieuwste vriendin. Maar dat betekent dat ik het eigenlijk alleen met hem over het weer kan hebben en het is best koud voor een zondag in september.

‘Je docente? Hoe gaat dat?’ Daar gaat hij weer met zijn ondervraging. ‘De privélessen ballet? Je vrienden? Heb je ze nog gesproken?’

Ik geef geen antwoord. Wat moet ik zeggen? Er is niets veranderd. En hij zeker niet.

‘Samen uit eten gaan heeft weinig zin als je niet met elkaar praat,’ zegt hij. ‘Hoe gaat het met Alec?’

‘Daar wil ik het ook niet over hebben.’ Ik vul mijn mond met slijmerige sla met te veel slanke sladressing eroverheen. Ik wilde dat ik niet meer als een ballerina at. Ik ben in de echte wereld en niet in de kantine op de tweede verdieping van het American Ballet Conservatory. Ik zou kunnen eten als een normaal persoon, hoe die er dan ook uit mag zien, als ik wil. Maar ik moet in vorm blijven voor als ik weer terug naar school ga.

Mijn vader haalde zijn wenkbrauw op toen ik een salade bestelde, alleen een salade, als avondeten. Hij is er nog steeds niet aan gewend. We hebben niet vaak samen gegeten sinds hij is vertrokken en hij verwachtte nog steeds de kleine Bette die een burger of kipnuggets bestelde toen hij me ophaalde van het conservatorium.

Er worden continu nieuwe borden gebracht, zelfs wat munt als opfrissertje tussen de gerechten door. Ik ontsnap naar het toilet en open mijn hanger. Ik slik een pil en wacht tot er een rustig gevoel over me heen komt zodra de pil is opgenomen. Ik wacht op het warme gevoel van ontspanning. Maar het komt niet. Ik wil schreeuwen of Adele bellen en huilen, maar dat zou helemaal verschrikkelijk zijn. Ik ben veel te bang dat ze ‘ik zei het toch’ gaat zeggen.

Ze had me gewaarschuwd om niet met hem uit eten te gaan. Ze zei dat het een teleurstelling zou zijn. Maar zij was altijd al meer een moederskindje en ik meer een vaderskindje. Tot hij vertrok.

Als ik terugkom bij de tafel, is alles weggehaald.

‘Wil je een toetje? Ze hebben een panna cotta die ik graag wilde proberen.’ Hij bladert door het dessertmenu.

‘Ik mag geen toetjes eten, Robert.’ Ik gebruik zijn voornaam om te kijken hoe hij daarop reageert. ‘Ik ben een ballerina.’

‘Robert? Ik ben je vader.’ Hij wacht op de beschuldigingen (‘gedraag je dan ook zo!’), maar ik weiger hem dat plezier te gunnen. Hij legt het menu weer weg. De dame aan de tafel naast ons hoort de pijn in zijn stem en staart naar ons. Hij schraapt zijn keel en leunt naar voren. ‘Nemen we vanavond een toetje?’

‘Ik ben een ballerina.’

‘Kan dat nog wel?’ vraagt hij kil. Ik heb hem duidelijk gekwetst. ‘Je moeder heeft me verteld wat de school heeft besloten, Bette.’

‘Dat weet ik heus wel.’ Ik houd mijn hoofd recht en zorg dat ik hem aan blijf kijken. Dat heb ik van hem geleerd. ‘Boeit het je nu ineens wel wat er met mij gebeurt?’

‘Dat heeft me altijd geboeid.’

‘Waar was je dan?’

Zijn grote schouders vliegen omhoog uit verbazing en vernedering. Even wil ik iets zeggen om hem te sussen, maar in plaats daarvan komen er alleen maar meer gemene dingen in mijn hoofd op. Sinds hij weg is, bestaat onze relatie uit een aantal gemiste etentjes, lege excuses en geldbedragen.

‘Je moeder kan behoorlijk lastig zijn.’ Hij legt een hand onder zijn kin, alsof de woorden die uit zijn mond komen te zwaar zijn, zelfs voor zijn grote mond.

‘Mama is lastig. Nee, ze is vreselijk. En jij hebt ons bij haar achtergelaten.’ Ik pak de hanger om mijn nek vast. Die is van zijn oma geweest. Hij gaf het aan me toen ik dertien werd. Mijn handen trillen. De pil begint eindelijk te werken en ik zie helderder dan ooit hoe hij naar me kijkt en dat hij zijn mond vaker opent en sluit dan dat hij daadwerkelijk iets zegt.

Even voel ik een schuldgevoel in mijn borst als ik eraan denk hoe het voor hem is geweest om met mijn moeder getrouwd te zijn geweest. Maar ik wil geen medelijden met hem krijgen. Dat kan ik niet. Hij koos ervoor om met haar te trouwen. Hij heeft ons bij haar achtergelaten. Wij hadden geen keuze. Dus nee, ik ga geen medelijden met hem hebben. Nu niet. Nooit niet. ‘Neem je panna cotta maar,’ zeg ik. ‘Ik zie je de volgende keer wel weer. Wanneer dat ook zal zijn.’

De ober, die dit soort scènes blijkbaar wel gewend is, heeft mijn rode jasje al gepakt en hangt het over mijn schouders als ik wegloop. Ik maak grote passen en laat niet zien hoe wankel ik me eigenlijk voel.

Als ik eenmaal buiten ben, zakken mijn schouders omlaag en rem ik af. Het is dodelijk vermoeiend om te moeten doen alsof je alles op een rijtje hebt. Ik wacht even. Misschien komt hij wel achter me aan en smeekt hij me om terug te komen naar de tafel. Ik had gehoopt, dom van me, dat mijn vader vandaag heel misschien mijn bondgenoot zou zijn. Zoals we vroeger waren. Maar er komt niemand naar buiten. Het is duidelijker dan ooit dat ik dit alleen moet doen.

Op maandagochtend, nadat mijn moeder naar de sauna is gegaan om bij te komen van het weekend, bel ik het advocatenkantoor. Ik doe alsof ik haar ben. Ik zet een dralende, kwade stem op en eis dat de bestanden van de schikking met de familie Stewart naar me worden opgestuurd. Binnen een uur zijn ze binnen.

Ik vraag de koerier om de dozen op tafel in de eetkamer te zetten. In het donker lijken het net grafstenen. Ik doe het licht aan en open de gordijnen. De dozen lijken al wat minder op attributen uit een spookhuis. Ze lijken echter, maar daardoor ook intimiderender. Mijn hele leven zit in deze dozen, voor altijd opgeborgen. Alles hierin schreeuwt dat ik een slecht kind was.

Ik blader door de mappen. In de eerste vind ik foto’s van iedereen in mijn klas. De namen staan eronder geschreven met een zwarte marker. Ik zet ze op de tafel alsof ik een balletmeester ben die de dansers klaarzet voor de choreografie.

Giselle Stewart

E-Jun Kim

Eleanor Alexander

William O’Reilly

Henri Dubois

Sei-Jin Kwon

Alec Lucas

Mijn vingers glijden over het gezicht van Alec. Ik mis hem. Hij heeft niet gebeld. Niet één keer. Ik heb ook geen contact gezocht. Het idee dat ik hem zou bellen en dat hij me weg zou drukken, of dat ik een bericht zou sturen en hij niet zou reageren, was te zwaar.

Ik blader door de dozen en leg al het bewijs neer dat leidde tot de schikking met Gigi’s familie:

1) Henri’s verklaring. Hij zei dat hij zag hoe ik Gigi voor de taxi duwde.

2) Foto’s van de plaats delict: de straat buiten de club, de stoep waar we stonden, de motorkap van de taxi, ingedeukt door Gigi’s lichaam.

3) Het politierapport van die nacht.

4) Een kopie van Wills verklaring over de streken die ik met andere meiden heb uitgehaald. Uiteraard zegt hij nergens wat zijn rol daarin was.

Het bevestigt wat ik al weet: ik ben de meest gehate persoon op het American Ballet Conservatory. Misschien ook wel terecht, als ik de uitspraken moet geloven van Will, Henri en nog een aantal andere dansers. Een aantal van hen heb ik nooit gesproken.

‘Bette is giftig.’

‘Bette heeft het gemunt op iedereen die beter is dan zij.’

‘Bettes jaloezie is in waanzin veranderd.’

‘Bette terroriseert mensen.’

Ik zou niet door deze mappen mogen bladeren. Volgens de therapeut moet ik me niet bezighouden met dingen die ik nu toch niet kan veranderen. Maar ze zou moeten weten dat ik niet luister en dat ik geen bevelen opvolg, tenzij ze worden uitgedeeld door mevrouw Morkovina. Ik vraag me af hoe Morkie nu over me denkt. Ik voel een hete steek in mijn maag. Een die ik niet kan negeren.

Ik kijk naar de grove tekening die de advocaat van de plaats delict heeft gemaakt. Er zijn simpele poppetjes getekend op de plekken waar ik zei dat iedereen die avond stond. Ik sta op de stoep naast Alec, Gigi en Eleanor. Henri staat links, of misschien was het wel rechts. Afgelopen zomer veranderden mijn herinneringen elke keer als ik het hardop aan de advocaten moest vertellen. Soms stond Henri rechts. Soms stond hij achter me. Soms bleef Will achter Gigi hangen.

Ik vouw de randen van Gigi’s foto om. Ze lacht naar me op de auditiefoto die ze nam voor ze werd toegelaten op het conservatorium. Heldere witte tanden, blije ogen en een perfecte, zongebruinde huid. Ik kijk naar mijn eigen foto. Mijn moeder had een beroemde modefotograaf ingehuurd om die foto te maken. Ik geloof niet dat ik ooit zo blij ben geweest als Gigi is op die foto. Ik herinner me nog haar eerste balletles met ons. Ze viel op. Voor het eerst besefte ik hoe wit de balletwereld is. Zelfs de Aziatische meiden vallen in eerste instantie niet zo op, met hun bleke kleine armpjes, smalle figuurtjes en stille karakters.

Gigi was anders. Ze denderde de studio binnen met haar wilde krullen, speldjes tussen haar tanden terwijl ze haar haar in een knot deed. Ze droeg een afgrijselijk gekleurd pakje en negeerde de bijzonder specifieke uniforminstructies die we hadden gehad van het conservatorium. Ik weet nog dat ik dacht dat ze ondanks alles beeldschoon was. Haar huid glansde alsof ze net een stuk had gerend.

Ik sluit mijn ogen en zie haar dansen. Ik zie hoe expressief het was. Hoe blij iedereen was. Hoe vurig ze bewoog. Er vormt zich een hete, kwade knoop in mijn maag. Ik gooi haar foto terug in de kartonnen doos en knal het deksel erop. Ik haat haar, maar ik heb haar niet geduwd. Ik heb haar dat niet aangedaan.

Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en bel Eleanor. Voicemail. Ik hang op en bel opnieuw. En opnieuw. Ze neemt nog steeds niet op. Ik laat meerdere berichtjes achter. Ik zeg dat ik met haar moet praten, dat ik haar mis en dat ze mijn beste vriendin is. Mijn enige vriendin.

Ik verzamel al mijn moed en bel Alec, één keer. Ik laat het kleinste, vaagste berichtje ooit achter: ‘Bel me. Ik moet je wat vertellen.’ Over een uur heb ik er spijt van, maar ik word gedreven door adrenaline. Als hij terugbelt, moet ik iets verzonnen hebben om hem te vertellen.

Voor mijn gevoel ijsbeer ik urenlang door mijn kamer. Ik zie die avond weer voor me. We hadden June aangekleed om mee te gaan naar de club, namen de taxi naar SoHo en ik zag Gigi met Alec dansen. Ik weet nog dat ik aardig wilde zijn en wat te drinken voor haar kocht. Ik wilde een wapenstilstand en gaf toe dat ik een paar rotstreken had uitgehaald. Ik probeer me voor de geest te halen wat ik heb gedaan nadat we vertrokken bij het gala, alsof het een lastige variatie is die ik uit mijn hoofd wil leren. In slow motion probeer ik elk detail te herhalen: hoe dronken Gigi lachte toen zij en Alec voor ons over de keitjes struikelden. De lentemist in mei. Alecs hand op Gigi’s onderrug toen we naar de straat liepen. Wills blik toen hij exact hetzelfde zag. Zijn blik leek vast op die van mij.