Mackenzi Lee

Het onzedelijke reisverslag van een rebelse jonge gentleman

Vertaald door Merel Leene

Lieve lezer,

Als kind waren historische verhalen mijn lievelings. Ik had een heel rijtje met boeken staan van Thea Beckman, Simone van der Vlucht en een enkele historische roman van Evert Hartman (mocht je ooit Odysseus kunnen lezen, dat was jarenlang mijn favoriet!). Het is dan ook eigenlijk gek dat we bij Blossom Books nog helemaal geen historische roman hebben uitgegeven. Daar moest verandering in komen, vond ik.

Als je dan kijkt welke auteurs de geschiedenis in duiken, kom je telkens weer terug op één naam: Mackenzi Lee. Zij begon een paar jaar geleden aan een serie over Henry Montague en Percy Newton die samen een grand tour door Europa maken. Maar die werd nooit vertaald naar het Nederlands. Tijd voor mij om het eerste deel eens op te pakken en te kijken of dit wat voor ons was…

Mijn eerste gedachte: ‘HALLO! Waarom is dit niet eerder vertaald?!’ Toegegeven; het vliegt op het einde een beeeeeeetje uit de bocht, maar boeie. Want: een divers, queer liefdesverhaal in achttiende-eeuws Europa inclusief piraten, aristocratie, snobistische feesten, een klopjacht en een mysterie; dat wil je toch?

De plot van dit eerste deel van de Montague-kronieken is echt heerlijk, maar het allerleukste vind ik toch wel de humor van met name Felicity, Daardoor werd dit boek voor mij een echte must-read (en daarom kan ik ook niet wachten op deel twee waarin Felicity in de hoofdrol schittert).

Mackenzi Lee is ongelooflijk grappig en ze heeft een paar geweldige personages neergezet die van het papier afspatten. De megalomane, hedonistische Monty, de gevoelige, dappere Percy en niet te vergeten de slimme, zelfverzekerde Felicity. Ze zullen stuk voor stuk je nieuwe vrienden worden.

Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt! Laat je het aan ons weten?

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Briana en Beth

L’amour peut soulever des montagnes.

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van: #DegrandtourvanHenryMontague #Degrandtour

Vind de auteur: @themackenzilee

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285, 342 / W112001

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2017 Mackenzi Lee

Oorspronkelijke titel: The Gentleman’s Guide to Vice and Virtue

Originally published by HarperCollins Publishers Inc. Published by arrangement with Rees Literary Agency.

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Caren Limpens

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Hij slenterde heel Europa rond,

vergaarde elke zond’ op christelijke grond;

(...)

Bordeel en herenhuis gelijkelijk verkennend,

Hoererende met geest, met glorie zich verwennend,

Proevende elk gerecht en iedere likeur,

Drinkend met overleg, dinerend met grandeur.

– Alexander Pope, The Dunciad

Laat het me zo onder woorden brengen. Wie hier serieus om zich heen kijkt en ogen heeft om te zien, moet wel degelijk worden, hij moet enig begrip van degelijkheid krijgen dat hij nog nooit in die mate heeft gehad.

– Goethe, Italienische Reise

Cheshire, Engeland

18e eeuw

1

Op de ochtend dat we aan onze grand tour over het vasteland van Europa zullen beginnen, word ik wakker met Percy naast me in bed. Heel even is het me niet duidelijk of we met elkaar het bed in zijn gedoken of dat we gewoon in hetzelfde bed hebben geslapen.

Percy heeft al zijn kleren van gisteravond nog aan, alleen niet meer in de staat en op de plek waar ze oorspronkelijk thuishoorden, en behalve dat het beddengoed nogal omgewoeld is, zijn er geen tekenen van gerotzooi. Dus hoewel ik zelf niet meer draag dan mijn vest – als door tovenarij achterstevoren dichtgeknoopt – en één schoen, lijkt me dat ik veilig kan aannemen dat we alle twee onze handen en andere lichaamsdelen hebben thuisgehouden.

Wat vreemd genoeg een opluchting is, omdat ik liever nuchter ben wanneer we voor het eerst samen zijn. Als er ooit al een eerste keer komt. Wat steeds onwaarschijnlijker lijkt te worden.

Naast me draait Percy zich om, en wanneer hij zijn hand over zijn hoofd heen gooit, mept hij me maar net niet in het gezicht. Hij duwt zijn neus tegen de binnenkant van mijn elleboog terwijl hij zonder wakker te worden een onevenredig groot deel van de dekens over zich heen trekt. Zijn haar stinkt naar sigarenrook en ook zijn adem is niet erg fris, al is de mijne te oordelen naar de smaak achter in mijn keel – een dodelijke mix van gin en het parfum van een onbekende – nog weer een stuk erger.

Aan de andere kant van de kamer trekt iemand met een ruk de gordijnen open, waardoor ik word aangevallen door zonlicht. Meteen sla ik mijn handen voor mijn gezicht. Percy schrikt wakker met een soort ravengekras. Hij probeert zich om te draaien, ontdekt dat ik in de weg lig, rolt toch gewoon door en belandt daardoor boven op me. Daar protesteert mijn blaas hevig tegen. Als ik er zo ernstig aan toe ben, moeten we gisteravond een ongelooflijke hoeveelheid drank achterover hebben geslagen. En ik begon me juist aardig zelfingenomen te voelen omdat ik in staat meende te zijn vrijwel alle avonden een stuk in mijn kraag te drinken én de middag daarop weer een normaal functionerend mens te zijn, vooropgesteld dat die middag tenminste niet al te vroeg begint.

Op dat moment realiseer ik me dat ik niet alleen totaal kapot maar ook nog lichtelijk dronken ben – het is helemaal geen middag, wanneer ik anders altijd opsta. Het is nog best vroeg in de ochtend, omdat Percy en ik vandaag naar het vasteland vertrekken.

‘Goedemorgen, heren,’ zegt Sinclair vanaf de andere kant van de kamer. Ik zie alleen zijn silhouet, dat zich aftekent tegen het raam – hij martelt ons nog steeds met dat verdomde zonlicht. ‘Mijnheer,’ vervolgt hij, met een frons in mijn richting, ‘uw moeder heeft me gevraagd u te wekken. Uw koets zal binnen het uur vertrekken, en meneer Powell en zijn echtgenote drinken op dit moment thee in de eetkamer.’

Ergens bij mijn navel maakt Percy in reactie op de aanwezigheid van zijn oom en tante bij het ontbijt een instemmend geluid, dat overigens niet tot enige menselijke taal lijkt te behoren.

‘En uw vader is gisteravond uit Londen teruggekeerd, mijnheer,’ voegt Sinclair er met een knikje naar mij aan toe. ‘Hij wil u graag zien voor u vertrekt.’

Noch ik noch Percy verroert een vin. De eenzame schoen die nog aan mijn ene voet hangt, geeft het op en valt met een doffe boink van houten hak op oosters tapijt op de vloer.

‘Zal ik u beiden een moment geven om bij uw positieven te komen?’ vraagt Sinclair.

‘Ja,’ antwoorden Percy en ik in koor.

Sinclair verlaat de kamer; ik hoor de deur achter hem dichtvallen. Buiten het raam hoor ik het knerpen van de wielen van een rijtuig over het grind en het geroep van de stalknechten die de paarden inspannen.

Op dat moment produceert Percy een akelig gekreun en ik schiet spontaan in de lach.

Hij haalt naar me uit, maar mist. ‘Wat nou?’

‘Je klinkt als een beer.’

‘Nou, jij ruikt als de vloer van een gelagkamer.’ Hij glijdt met zijn hoofd eerst het bed uit, raakt verstrikt in de lakens en doet uiteindelijk een soort geknikte handstand met zijn wang tegen het tapijt. Zijn voet raakt me hard in mijn buik, net iets te laag, en mijn lach sterft weg in geknor.

‘Kalm aan, schat.’

De drang om mijn behoefte te doen is te sterk om nog langer te negeren en ik hijs mezelf met één hand aan de bedgordijnen overeind. Een paar ringen schieten los. Bukken om de po onder het bed vandaan te trekken lijkt onverstandig: het zal hoogstwaarschijnlijk tot mijn ondergang leiden, of op zijn minst tot het vroegtijdig ledigen van mijn blaas, dus duw ik de balkondeuren open en pis in plaats daarvan in de heg.

Als ik me weer omdraai, ligt Percy nog op de grond, ondersteboven met zijn benen op het bed. Tijdens het slapen is het lint van zijn staartje losgeraakt, en zijn haar omkranst zijn gezicht als een wilde zwarte wolk. Ik schenk uit de karaf op het dressoir een glas sherry in en drink het in twee slokken leeg. De sherry weet maar nauwelijks de smaak te verbloemen van wat er in mijn mond gekropen en daar vannacht gestorven is, maar de roes helpt me misschien het afscheid van mijn ouders door. En dagen achtereen in één rijtuig met Felicity. Lieve Heer, sta me bij.

‘Hoe zijn we gisteravond thuisgekomen?’ vraagt Percy.

‘Waar waren we gisteravond? Na ons derde spelletje piket is alles een beetje wazig.’

‘Volgens mij won jij die ronde.’

‘Ik weet niet zeker of ik dat potje wel gespeeld heb. Als we dan toch eerlijk zijn, had ik er al een paar op.’

‘En als we helemaal eerlijk zijn, waren het er niet een paar.’

‘Zo dronken was ik toch niet?’

‘Monty. Je probeerde je kousen uit te trekken met je schoenen nog aan.’

Ik schep een hand water uit het lampet dat Sinclair heeft achtergelaten en gooi het over mijn gezicht, en daarna sla ik mezelf een paar keer op de wangen – een zwakke poging om mezelf klaar te maken voor deze dag. Achter me klinkt een doffe bonk als Percy zich helemaal op het tapijt laat ploffen.

Ik wurm mijn vest over mijn hoofd en laat het op de vloer vallen.

Liggend op zijn rug wijst Percy naar mijn buik. ‘Je hebt daar iets raars zitten.’

‘Wat?’ Ik kijk omlaag. Onder mijn navel zit een veeg knalrode rouge. ‘Nou ja, kijk dan.’

‘Hm, hoe zou dat daar nou terecht zijn gekomen?’ vraag Percy met een grijns terwijl ik op mijn hand spuug en het eraf probeer te boenen.

‘Daar spreekt een heer niet over.’

‘Was het een heer?’

‘Ik zweer het je, Perce, als ik het wist, zou ik het je vertellen.’ Ik neem nog een slok sherry, deze keer rechtstreeks uit de karaf. Als ik die terug op het dressoir wil zetten, mis ik bijna en komt hij wat harder neer dan de bedoeling was. ‘Het is een last, dat weet je toch.’

‘Wat is een last?’

‘Om er zo goed uit te zien. Niemand kan zijn handen van me afhouden.’

Hij lacht met gesloten mond. ‘Arme Monty, wat een beproeving.’

‘Beproeving? Welke beproeving?’

‘Dat iedereen onmiddellijk hartstochtelijk verliefd op je wordt.’

‘Tja, dat kun je ze moeilijk kwalijk nemen. Ik zou op mij verliefd worden als ik mezelf tegenkwam,’ reageer ik met een grijns die half schavuit is, half jongensachtige kuiltjes zo diep dat je er thee in kunt schenken.

‘Even bescheiden als knap.’ Hij kromt zijn rug – een overdreven uitrekgebaar met zijn hoofd tegen het tapijt gedrukt en zijn vingers ineengevlochten boven zijn hoofd. Percy trekt niet vaak de aandacht, maar ’s ochtends vroeg lijkt hij verdomme wel een opera. ‘Ben je klaar voor vandaag?’

‘Dacht ’t wel? Ik heb me niet erg met de voorbereiding bemoeid; mijn vader heeft alles geregeld. Als alles niet klaar was, zou hij ons niet wegsturen.’

‘Is Felicity nog niet uitgeraasd over school?’

‘Ik heb geen flauw idee waar Felicity met haar hoofd zit. Ik snap nog steeds niet waarom we haar moeten meenemen.’

‘Tot Marseille maar.’

‘Na twee allejezus lange maanden in Parijs.’

‘Eén extra zomer met je zus overleef je heus wel.’

Boven ons begint de baby te huilen – de vloerplanken zijn lang niet dik genoeg om het geblèr tegen te houden – en meteen daarna zijn de voetstappen te horen van de kinderjuf die komt aanrennen, als paardenhoeven op de klinkers.

Percy en ik kijken alle twee naar het plafond.

‘Het Monster is wakker,’ zeg ik luchtig. Hoewel het hier gedempt klinkt, dreunt zijn gejank door in mijn toch al zere hoofd.

‘Probeer vooral niet al te blij te klinken dat hij er is.’

Sinds de komst van mijn kleine broertje drie maanden geleden heb ik hem maar nauwelijks gezien, net genoeg om me erover te verbazen, ten eerste hoe vreemd en verschrompeld hij eruitziet, als een tomaat die in de zomer te lang in de zon heeft gelegen, en ten tweede hoe ontzettend goed zo’n verrekte klein opdondertje er al in is mijn hele leven te verpesten.

Ik lik een druppel sherry van mijn duim. ‘Een lastpost is-ie.’

‘Zo’n grote lastpost kan hij nog niet zijn, hij is nog maar zo klein.’ Percy steekt zijn handen omhoog om het te laten zien.

‘Komt zomaar uit het niets…’

‘Ik weet niet of je dat kunt volhouden, uit het niets…’

‘… en huilt vervolgens de godganse dag en maakt ons wakker en ligt in de weg.’

‘Hoe durft-ie.’

‘Iets meer medelijden mag ook wel.’

‘Daar geef je me niet erg veel redenen voor.’

Ik gooi een kussen naar zijn hoofd, en hij is nog veel te slaperig om het op tijd weg te slaan, dus raakt het hem midden in zijn gezicht. Terwijl hij een halfhartige poging doet het kussen terug te gooien schiet ik in de lach en laat me voorover op bed ploffen, met mijn hoofd over de rand zodat mijn gezicht vlak boven dat van hem hangt.

Hij trekt zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Wat een serieus gezicht. Ben je van plan het Monster aan een reizende kermistroep te verkopen in de hoop dat ze hem als hun eigen kind zullen grootbrengen? Met Felicity is het je niet gelukt, maar de tweede keer heb je misschien meer geluk.’

Eerlijk gezegd denk ik op dit moment alleen maar dat deze warharige, lichtelijk overrompelde vroege-ochtend-Percy mijn absolute lievelings-Percy is. Ik denk dat nu Percy en ik dit laatste snoepreisje op het vasteland mogen maken, ik van plan ben het vol te proppen met zo veel mogelijk ochtenden als deze. Ik denk eraan dat ik dit komende jaar het feit dat er een nieuw jaar op zal volgen compleet ga negeren – ik ga zo vaak ik kan woest dronken worden, met mooie meisjes met een vreemd accent rotzooien en daarna naast Percy wakker worden, genietend van het heerlijke gehuppel van mijn hart als ik bij hem ben.

Ik steek mijn hand uit en raak met mijn ringvinger zijn lippen aan. Even overweeg ik om ook te knipogen, wat, ik geef het toe, een tikje overdreven is, maar ik heb altijd al gevonden dat subtiliteiten tijdverspilling zijn. Het geluk is met hen die flirten.

En als Percy nu nog niet weet wat ik voor hem voel, is het zijn eigen stomme schuld dat hij zo’n sukkel is.

‘Ik dacht eraan dat we vandaag vertrekken voor onze grand tour,’ antwoord ik, ‘en ik ben niet van plan om daar een minuut van te vermorsen.’

2

Als we in de eetkamer aankomen, staat het ontbijt op tafel en hebben de bedienden zich al uit de voeten gemaakt. De terrasdeuren staan wijd open waardoor het zachte ochtendlicht dwars over de veranda naar binnen schijnt en de kanten gordijnen naar binnen bollen wanneer de wind ze te pakken krijgt. Het met goud versierde krulwerk glanst als dauw in de warme gloed.

Moeder ziet eruit alsof ze al uren op is, in een blauwe jesuit en met haar prachtige donkere haar opgestoken in een keurige wrong. Ik haal mijn vingers door mijn haar om het opzettelijk warrige kapsel te creëren dat ik meestal draag, aantrekkelijk op de manier van ‘zo zag het eruit toen ik wakker werd’. Tegenover mijn moeder zitten Percy’s oom en tante, zwijgend en met een serieus gezicht. Op tafel staat genoeg eten voor een heel leger, maar mijn moeder prikt alleen in een gekookt ei dat in een Delfts blauw eierdopje voor haar staat – ze doet dapper haar best om haar figuur van vóór het Monster terug te krijgen – en Percy’s voogden nuttigen beiden niet meer dan een kop koffie. Ook Percy en ik zullen waarschijnlijk nauwelijks een bres in de berg eten slaan; mijn maag weigert tot nu toe stil te blijven zitten en Percy is nogal pietluttig met eten. Sinds een jaar eet hij geen vlees meer, als een soort verlengde vastenperiode. Hij beweert dat hij het doet omdat het zo gezond is, maar nog steeds ligt hij vaker ziek op bed dan ik. Het is lastig om medelijden met hem te hebben, want ik heb hem vanaf het begin af aan gezegd dat ik het een absurd dieet vind, tenzij hij met een betere reden komt.

Zodra we de kamer binnenkomen, steekt Percy’s tante hem haar hand toe, die hij aanpakt. Ze hebben hetzelfde zachte gezicht – met een slanke neus en fijne beenderen – als Percy’s vader op portretten heeft, alleen heeft Percy dikke zwarte krullen die pruiken, staartjes of alles wat ook maar een beetje modieus is vrijwel onmogelijk maken. Percy woont al zijn hele leven bij zijn oom en tante, namelijk sinds zijn vader met moeraskoorts en een zuigeling wiens huid de kleur van sandelhout had van het familielandgoed op Barbados terugkeerde en enkele dagen later overleed. Gelukkig voor Percy hebben zijn oom en tante hem in huis genomen. En gelukkig voor mij, want anders waren we elkaar misschien nooit tegengekomen. Een lot erger dan de dood, als je het mij vraagt.

Mijn moeder kijkt op als we binnenkomen, en de rimpeltjes bij haar ooghoeken verdwijnen alsof ze kreukels in het tafellinnen gladstrijkt. ‘En de heren zijn ook wakker.’

‘Goedemorgen, moeder.’

Voordat hij gaat zitten maakt Percy een kleine buiging naar haar, alsof hij een officiële gast is. Het is een belachelijk gebaar van een jongen die ik beter ken dan mijn zus en broertje. En die ik bovendien een stuk aardiger vind.

Genoemde zus laat in niets blijken dat ze onze binnenkomst heeft opgemerkt. Ze heeft een van haar amoureuze romannetjes tegen een kristallen jampot neergezet, met een vork tussen de bladzijden om het open te houden.

‘Daar rotten je hersens door weg, Felicity,’ zeg ik terwijl ik op de stoel naast haar neerplof.

‘Niet zo snel als van gin,’ antwoordt ze zonder op te kijken.

Mijn vader is – goddank – afwezig.

‘Felicity,’ sist mijn moeder haar over de tafel heen toe. ‘Misschien moet je aan tafel je bril afzetten.’

‘Ik heb hem nodig om te kunnen lezen,’ zegt Felicity met haar ogen nog steeds strak op haar flutboekje gericht.

‘Je hoort helemaal niet te lezen. We hebben gasten.’

Felicity likt aan haar vinger en slaat de bladzijde om. Moeder staart boos naar het bestek. Ik pak een sneetje toast uit een zilveren toastrekje en ga er eens goed voor zitten. Het is altijd prettig als Felicity de volle laag krijgt in plaats van ikzelf.

Mijn moeder werpt Percy over tafel een blik toe – zijn tante plukt aan de nogal opvallende brandplek die een sigaar op zijn manchet heeft achtergelaten – en zegt daarna op vertrouwelijke toon tegen mij: ‘Een van de dienstmeisjes vond vanochtend een broek van je in het klavecimbel. Volgens mij was het dezelfde broek die je gisteravond droeg toen je het huis uit ging.’

‘Dat is… vreemd.’ Ik dacht dat ik hem lang voordat we thuiskwamen al was kwijtgeraakt. Plotseling herinner ik me vaag dat ik me uitkleedde terwijl Percy en ik in de kleine uurtjes door de salon wankelden en dat ik een spoor van op de vloer gegooide kleren achterliet, als omgevallen bomen in een bos. ‘Ze had niet toevallig ook een schoen gevonden?’

‘Had je ze graag mee gewild?’

‘Ik heb er vast al genoeg.’

‘Ik wou dat je in elk geval even had gekeken wat er is opgestuurd.’

‘Waarom? Als ik iets vergeten ben, kan ik het laten nasturen, en in Parijs kopen we toch nieuwe kleren.’

‘Het voelt niet prettig om jouw mooie spullen op te sturen naar een of ander onbekend Frans appartement met personeel dat ik niet ken.’

‘Vader heeft het appartement geregeld, en ook het personeel. Dus als u er ongerust over bent, moet u er met hem over praten.’

‘Ik ben er ongerust over dat jullie een jaar lang met zijn tweeën door Europa reizen.’

‘Tja, die zorgen had u beter wat eerder kunnen ventileren dan op de dag dat we vertrekken.’

Mijn moeder trekt een zuinig mondje en begint weer in haar ei te prikken.

Als je het over de duivel hebt… Plotseling verschijnt mijn vader in de deuropening van de eetkamer. Mijn hart slaat op hol en ik neem snel een hap van mijn toast, alsof het eten me onzichtbaar zal maken terwijl zijn blik over tafel dwaalt. Zijn goudblonde haar is strak naar achteren gekamd en in een keurig staartje gebonden, zoals mijn haar er misschien uit zou kunnen zien als het niet zo ongeveer altijd door de vingers van geïnteresseerde derden door de war werd gemaakt.

Ik weet meteen dat hij hier voor mij is, maar hij richt zijn aandacht eerst heel even op mijn moeder – precies lang genoeg om haar een kus op haar kruin te geven – en daarna op mijn zus. ‘Felicity, zet onmiddellijk die bril af.’

‘Zonder bril kan ik niet lezen,’ zegt ze zonder op te kijken.

‘Aan de ontbijttafel hoor je niet te lezen.’

‘Vader…’

‘Zet hem onmiddellijk af of ik breek hem in tweeën. Henry, ik wil even met je praten.’

Mijn voornaam uit mijn vaders mond te horen steekt me zo dat ik mijn gezicht vertrek alsof het echt pijn doet. We delen dat afschuwelijke ‘Henry’, en telkens als hij de naam uitspreekt, verschijnt er een tandenknarsende grimas op zijn gezicht, alsof hij hartgrondig spijt heeft me ooit zo genoemd te hebben. Ik had bijna verwacht dat hij en mijn moeder het Monster ook ‘Henry’ zouden noemen, in de hoop daarmee de naam door te geven aan iemand die nog wel een kans maakt hem waard te blijken.

‘Waarom kom je niet even zitten om samen met ons te ontbijten?’ zegt mijn moeder.

Mijn vader heeft zijn handen op haar schouders gelegd, en zij legt die van haar erbovenop en probeert hem op de lege stoel aan haar andere kant te trekken, maar hij rukt zich los. ‘Ik wil onder vier ogen met Henry spreken.’ Bijna zonder hen aan te kijken knikt hij even naar Percy’s oom en tante; een fatsoenlijke begroeting is er voor leden van de lagere adel niet bij.

‘De jongens vertrekken vandaag,’ probeert mijn moeder nog.

‘Dat weet ik. Waarom zou ik anders met Henry willen spreken?’ Er komt een frons mijn kant op. ‘Nu, als je het niet erg vindt.’

Ik gooi mijn servet op tafel en volg hem de kamer uit. Terwijl ik langs Percy loop, kijkt hij even naar me en om zijn lippen verschijnt een meevoelende glimlach. De vage sproetjes onder zijn ogen gaan omhoog. In het voorbijgaan sla ik hem liefdevol tegen het achterhoofd.

Ik loop achter mijn vader aan zijn werkkamer in. De ramen zijn opengegooid en de kanten gordijnen tekenen een rasterwerk van schaduwen op de vloer. Uit de tuin waait de weeë geur van verwelkende lentebloesems naar binnen. Vader gaat achter zijn bureau zitten en bladert door de stapeltjes papieren die erop liggen. Heel even denk ik dat hij weer aan het werk zal gaan en dat ik hier dus als een imbeciel naar hem moet gaan zitten kijken. Ik neem een ingecalculeerd risico door naar de cognac op het dressoir te grijpen, maar mijn vader zegt ‘Henry’ en ik stop meteen.

‘Ja, vader.’

‘Herinner je je meneer Lockwood?’

Pas nu ik opkijk, dringt tot me door dat er al iemand naast de haard staat: een geleerd uitziend keurig heertje. Hij heeft rossig haar en rode wangen en zijn kin wordt gesierd door een vlassig baardje. Ik was zo op mijn vader gericht dat ik hem helemaal niet had opgemerkt.

Meneer Lockwood maakt een korte buiging naar me, waardoor zijn bril over zijn neus omlaagzakt. ‘Mijnheer. We zullen elkaar de komende maanden vast beter leren kennen, aangezien we samen reizen.’

Het liefst zou ik over zijn gespschoenen braken, maar ik hou me in. Ik wilde helemaal geen gouverneur, vooral niet omdat ik niet geïnteresseerd ben in alle geleerde dingen die een gouverneur zijn pupillen hoort bij te brengen, en ook omdat ik prima in staat ben mijn eigen pleziertjes te regelen, zeker met Percy erbij.

Vader stopt de papieren waarmee hij zat te rommelen in een leren mapje en geeft dat aan Lockwood. ‘De benodigde documenten. Paspoorten, kredietbrieven, gezondheidsattesten, introductiebrieven aan mijn relaties in Frankrijk.’

Terwijl Lockwood het mapje in zijn jaszak steekt, draait mijn vader, die met een elleboog op het bureau leunt, zich naar mij om. Ik schuif mijn handen tussen mijn benen en de bank.

‘Ga rechtop zitten,’ snauwt hij. ‘Zonder kromme rug ben je al klein genoeg.’

Met meer moeite dan het zou moeten kosten recht ik mijn schouders en kijk ik hem aan. Hij fronst, en bijna meteen zak ik weer in.

‘Waarover denk je dat ik je wil spreken, Henry?’ vraagt hij.

‘Ik weet het niet, vader.’

‘Nou, waag eens een gok.’

Hoewel ik weet dat het een vergissing is, sla ik mijn ogen neer. Ik kan het niet helpen.

‘Kijk me aan als ik tegen je praat.’

Opnieuw til ik mijn hoofd op, en deze keer staar ik naar een plek vlak boven zijn kruin zodat ik hem niet aan hoef te kijken. ‘Wilt u het over mijn jaar in het buitenland hebben?’

Hij slaat zijn ogen ten hemel, heel eventjes maar, maar lang genoeg om me het gevoel te geven dat ik een vervloekte dwaas ben, en meteen laait mijn woede op – waarom zo’n voor de hand liggende vraag stellen als hij me toch alleen maar wil bespotten zodra ik antwoord geef? – maar ik hou mijn mond. Er hangt een preek in de lucht als een naderende onweersbui.

‘Ik wil er zeker van zijn dat de voorwaarden van deze grand tour vóór je vertrek duidelijk zijn. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het dwaasheid is dat je moeder en ik je sinds je van Eton weggestuurd bent niet nog veel strakker houden. Maar tegen beter weten in gun ik je dit ene jaar om je zaakjes voor elkaar te krijgen. Begrijp je me?’

‘Ja, vader.’

‘Meneer Lockwood en ik hebben besproken wat in onze ogen de beste gedragsregels zullen zijn tijdens je verblijf in het buitenland.’

‘Gedragsregels?’ herhaal ik terwijl ik van de een naar de ander kijk. Tot dit moment had ik gedacht dat we het er stilzwijgend over eens waren dat ik dit komende jaar zou mogen doen wat ik wilde, dus met alleen een gouverneur om alle irritante zaken zoals verblijf en eten te regelen, maar verder alle vrijheid voor Percy en mij.

Meneer Lockwood schraapt nogal gewichtig zijn keel en stapt in het licht dat door het raam naar binnen valt, maar doet knipperend met zijn ogen vanwege de felle zon meteen weer een stap terug. ‘Uw ouders hebben mij als uw gouverneur aangesteld en daarmee uw welzijn in mijn handen gelegd. Ik ben van plan die taak zeer serieus te vervullen. Uw vader en ik hebben uw situatie besproken, en onder mijn leiding zal er niet worden gegokt, gaat tabak op rantsoen en zijn sigaren uit den boze.’

Hm, dit klinkt steeds minder goed.

‘Geen bezoeken aan drankholen vol zondigheid,’ vervolgt hij, ‘of wat voor smerig etablissement dan ook. Niet bekvechten, geen ongepaste relaties met leden van de andere sekse. Geen ontucht. Geen luiheid of overmatig uitslapen.’

Zo langzamerhand voelt het alsof hij achter elkaar de zeven doodzonden opsomt, op volgorde van toenemende aantrekkelijkheid.

‘En,’ zegt hij terwijl hij de laatste nagel in mijn doodskist slaat, ‘alcoholische dranken slechts met mate.’

Ik sta al op het punt luidkeels te protesteren, maar dan zie ik de strenge blik van mijn vader.

‘En ik laat alles geheel aan meneer Lockwoods oordeel over,’ zegt hij. ‘Tijdens jullie reis spreekt hij namens mij.’

Dat is wel het laatste waar ik behoefte aan heb tijdens mijn grand tour: een surrogaatvader.

‘Wanneer wij elkaar terugzien,’ vervolgt hij, ‘verwacht ik dat je nuchter, stabiel en’ – hij werpt een blik op Lockwood alsof hij niet goed weet hoe hij dit tactvol onder woorden moet brengen – ‘toch op zijn minst discreet zult zijn. Er moet een einde komen aan je belachelijke, kinderachtige geroep om aandacht, en na terugkeer zul je je voortaan samen met mij bezighouden met het beheer van het landgoed en je toekomst als adellijke jongeman…’

Ik heb nog liever dat mijn ogen er met een vork uit geprikt en aan me gevoerd worden, maar het lijkt me beter om dat niet tegen hem te zeggen.

‘Samen met uw vader heb ik uw route bepaald,’ zegt Lockwood terwijl hij een notitieboekje uit zijn zak haalt en er met zijn ogen half toegeknepen in tuurt. ‘We beginnen de zomer in Parijs…’

‘Ik heb daar een aantal collega’s van wie ik graag wil dat je ze bezoekt,’ interrumpeert mijn vader. ‘Kennissen die belangrijk voor je zullen zijn zodra jij eenmaal de leiding over het landgoed hebt. En ik heb geregeld dat je onze vriend de ambassadeur, lord Robert Worthington, en zijn echtgenote naar een bal in Versailles zult vergezellen. Breng me niet in verlegenheid.’

‘Wanneer heb ik u ooit in verlegenheid gebracht?’ mompel ik.

Zodra ik de woorden gezegd heb, voel ik dat we alle twee door ons mentale archief bladeren, op zoek naar alle incidenten waarin ik mijn vader heb beschaamd. Het is een omvangrijke catalogus. Toch zegt geen van ons dat hardop. Niet met meneer Lockwood in de buurt.

Lockwood kiest ervoor de ongemakkelijke stilte nogal onbeholpen te verbreken door te doen alsof die er helemaal niet is. ‘Van Parijs reizen we verder naar Marseille, waar we uw zuster, mejuffrouw Montague, bij haar school zullen afleveren. Tot daar heb ik onze accommodatie alvast geregeld. De winter zullen we in Italië doorbrengen – ik heb Venetië, Florence en Rome voorgesteld, en daar is uw vader het mee eens – en daarna volgt Genève of Berlijn, afhankelijk van de hoeveelheid sneeuw die er in de Alpen is gevallen. Tijdens onze terugreis zullen we uw zuster ophalen, en voor de zomer bent u alle twee weer thuis. Meneer Newton zal op eigen gelegenheid doorreizen naar Nederland om daar naar school te gaan.’

Het is warm in de kamer en dat maakt me nukkig. Of misschien heb ik recht op wat nukkigheid omdat deze hele preek een wel erg bars afscheid is en ik nog steeds lichtelijk in paniek ben vanwege het feit dat Percy aan het eind van dit jaar verdomme rechten gaat studeren in Nederland en ik hem voor het eerst van mijn leven echt zal moeten missen.

Maar dan kijkt mijn vader me met een ijzige blik aan.

Ik sla mijn ogen neer. ‘Best.’

‘Pardon?’

‘Ja, vader.’

Met zijn handen gevouwen voor zich kijkt mijn vader me streng aan. Even zeggen we beiden niets. Buiten op de oprijlaan maant een van de huisbedienden een staljongen om op te schieten. Een merrie hinnikt.

‘Meneer Lockwood,’ zegt mijn vader, ‘mag ik alstublieft een moment alleen met mijn zoon?’

Onmiddellijk spannen al mijn spieren zich aan.

Op weg naar de deur blijft meneer Lockwood even naast me staan en geeft me een klap op de schouder die zo stevig is dat ik ervan schrik. Ik had een mep van een heel andere kant verwacht, die bovendien een stuk minder vriendelijk was. ‘We gaan er een geweldige tijd van maken, mijnheer,’ zegt hij. ‘U zult poëzie en symfonieën horen en de mooiste schatten zien die het vasteland te bieden heeft. Het wordt een culturele ervaring die u voor de rest van uw leven zal vormen.’

Lieve. Hemel. Het noodlot heeft nu echt, in de gestalte van meneer Lockwood, mijn kleren ondergekotst.

Terwijl Lockwood de deur achter zich dichtdoet, beweegt mijn vaders hand in mijn richting. Zonder het te willen krimp ik ineen, maar hij pakt alleen de cognac van het dressoir en schuift die buiten mijn bereik. Mijn god, het wordt tijd dat mijn hoofd weer helder wordt.

‘Dit is de laatste kans die ik je geef, Henry.’ Iets van zijn oude Franse accent schemert door, zoals altijd wanneer hij zich kwaad maakt. Die wat zachtere klinkers zijn meestal de eerste waarschuwing, en bijna hou ik alvast preventief mijn handen voor mijn gezicht. ‘Zodra je weer thuis bent, beginnen we met het werk aan het landgoed. Samen. Je gaat met me mee naar Londen om te zien wat daar de plichten van een man van adel zijn. En als het je niet lukt om volwassen genoeg bij ons terug te komen, kun je beter wegblijven. Dan is er in deze familie geen plek meer voor jou, en ook geen geld meer. Dan lig je eruit.’

Precies op tijd steekt de onterving haar lelijke kop op. Maar nadat hij er jarenlang mee gedreigd heeft – ‘gedraag je, verman je, hou op met ’s nachts jongens door je slaapkamerraam naar binnen laten klimmen of anders…’ – weten we voor het eerst alle twee dat hij het deze keer meent. Omdat hij tot een paar maanden geleden behalve mij niemand had om het landgoed aan na te laten die het ook in de familie zou houden.

Boven begint het Monster te blèren.

‘Laat horen dat je me begrijpt, Henry,’ snauwt mijn vader, en ik dwing mezelf om hem weer aan te kijken.

‘Ja, vader. Ik begrijp u.’

Hij slaakt een lange zucht en perst daarna teleurgesteld zijn lippen op elkaar als een man die zojuist het onherkenbare resultaat te zien heeft gekregen van een in opdracht uitgevoerd portret van hemzelf. ‘Ik hoop dat je op een dag een zoon zult hebben die net zo’n luie profiteur is als jij. En vooruit nu, er staat een rijtuig op je te wachten.’

Ik vlieg overeind, klaar om deze snikhete kamer uit te vluchten, maar ben nog niet ver gekomen als hij roept: ‘Nog één ding.’

Ik draai me om in de hoop dat we dit laatste ding op een afstandje met elkaar kunnen bespreken, maar hij kromt zijn vinger totdat ik toegeef en weer naar hem terugloop. Het is moeilijk om zo dicht bij hem te zijn zonder het gevoel te krijgen dat ik weg moet duiken. Hij werpt een blik op de deur en hoewel Lockwood allang verdwenen is, zegt hij zacht tegen me: ‘Als ik ook maar de kleinste aanwijzing krijg dat je met jongens rotzooit, tijdens je reis of na thuiskomst, onterf ik je. Voorgoed. Geen discussie over mogelijk.’

En dat is ons hele afscheid.

Buiten voelt de zon als een persoonlijke belediging. De lucht is vochtig; aan de horizon pakken dreigende staalgrijze wolken zich samen. De heggen aan weerskanten van onze oprijlaan glinsteren van de dauw; de naar de zon gekeerde blaadjes trillen wanneer de wind erdoorheen blaast. Het grind knerpt onder de hoeven van de paarden, die al ingespannen zijn en onrustig wachten op ons vertrek.

Percy staat naast het rijtuig, met zijn rug naar het huis, waardoor ik eventjes onopgemerkt naar zijn kont kan staren. Niet dat het een bijzonder opmerkenswaardige kont is, maar het is die van Percy, en dat maakt hem het opmerken meer dan waard. Hij geeft aanwijzingen aan een van de knechten die onze laatste spullen in het rijtuig laden – dat wil zeggen de bagage die niet vooruit is gestuurd. ‘Die hou ik bij me,’ zegt hij met uitgestoken armen.

‘Er is nog ruimte over, mijnheer.’

‘Dat weet ik. Maar ik heb hem gewoon liever bij me.’

De knecht geeft het op en overhandigt Percy zijn vioolkist, het enige wat zijn vader hem heeft nagelaten. Percy drukt de kist tegen zich aan alsof hij bang was dat hij hem nooit meer terug zou zien.

‘Zijn je oom en tante vertrokken?’ roep ik terwijl ik over de oprijlaan naar hem toe loop.

Hij stopt met het strelen van zijn vioolkist en kijkt op. ‘Ja, we hebben keurig afscheid genomen. Wat moest je vader nou?’

‘O, hetzelfde als altijd. Hij zei dat ik niet te veel harten moet breken.’ Ik wrijf over mijn slapen. Achter mijn ogen nestelt zich een bonkende hoofdpijn. ‘Jezus, wat is dat licht fel. Gaan we al bijna?’

‘Daar zijn je moeder en Felicity.’ Percy knikt in de richting van het bordes, waar de twee silhouetten tegen de witte stenen afsteken alsof ze uit papier geknipt zijn. ‘Je kunt maar beter gedag gaan zeggen.’

‘Een kusje op de goede afloop?’

Ik buig me al naar voren, maar Percy schuift lachend de vioolkist tussen ons in. ‘Leuk geprobeerd, Monty.’

Het is lastig die steek te negeren.

Felicity ziet er zoals gewoonlijk chagrijnig en onaantrekkelijk uit, met haar gezicht gefronst tegen de zon. Ze heeft haar knijpbril voor in het jak van haar reiskostuum geschoven – mijn moeder heeft het misschien niet gemerkt, maar ik zie de vorm van de ketting door de stof heen. Nog maar nauwelijks vijftien en ze ziet er al als een ouwe vrijster uit.

‘Alsjeblieft,’ zegt mijn moeder tegen haar, hoewel Felicity naar de zon staart alsof ze liever blind wordt dan naar moederlijk advies te luisteren. ‘Ik wil geen brieven van de school over je krijgen.’

Dat ze naar die etiquetteschool moet, zit er al een hele tijd aan te komen, maar Felicity is er nog steeds zo chagrijnig over dat je bijna zou denken dat ze niet al haar hele leven probeert te bewijzen dat als een van hun kinderen behoefte had aan ontwikkeling, zij het was. Tegendraads als ze is, heeft ze jarenlang gesmeekt te mogen doorleren en nu ze eindelijk een opleiding in de schoot geworpen krijgt, heeft ze haar hakken in het zand gezet als een koppige ezel.

Moeder spreidt haar armen. ‘Felicity, geef me een afscheidskus.’

‘Liever niet,’ antwoordt Felicity en ze stampt de treetjes van het bordes af om naar het rijtuig te lopen.

Mijn moeder zucht door haar neus, maar laat haar gaan. Daarna keert ze zich om naar mij. ‘Je schrijft toch?’

‘Natuurlijk.’

‘Drink niet te veel.’

‘Kunt u “te veel” misschien definiëren?’

‘Henry,’ zegt ze met dezelfde zucht achter haar woorden als toen Felicity wegstormde. Zo’n zucht van: wat moeten we toch met jou? Die ken ik maar al te goed.

‘Juist. Ja. Zal ik niet doen.’

‘Probeer je te gedragen. En val Felicity niet lastig.’

‘Moeder. Ik ben het slachtoffer. Zij valt míj lastig.’

‘Ze is vijftien.’

‘De gemeenste leeftijd die er is.’

‘Probeer een heer te zijn, Henry. Probeer het gewoon.’ Ze kust me op de wang en geeft daarna een klopje op mijn arm, alsof ik een hond ben. Haar rokken ruisen over de stenen wanneer ze zich omdraait en het huis weer in loopt, en ik loop met één hand voor mijn ogen tegen de zon over de oprijlaan de andere kant op.

Ik hijs mezelf in het rijtuig, en de livreiknecht doet het portier achter me dicht. Percy’s vioolkist ligt op zijn knieën en hij speelt met de sluitingen. Felicity zit weggedoken in een hoekje, alsof ze probeert zo ver mogelijk bij ons vandaan te blijven. Ze is al aan het lezen.

Ik schuif op de bank naast Percy en haal mijn pijp uit mijn zak.

Felicity rolt zo uitgebreid met haar ogen dat ze een spectaculair uitzicht op de binnenkant van haar schedel moet hebben. ‘Broer, we zijn nog niet eens het land uit. Ga alsjeblieft nog niet roken.’

‘Fijn om jou erbij te hebben, Felicity.’ Ik klem de pijp tussen mijn tanden en vis in mijn zak naar mijn tondeldoosje. ‘Vertel nog eens waar we je ook alweer aan de straat mogen zetten.’

‘Wil je zo graag meer ruimte in de koets voor je jongensharem?’

Ik trek een gezicht en zij duikt weer in haar boek, nog zelfgenoegzamer dan eerst.

Het portier van de koets gaat open en meneer Lockwood klautert naar binnen om naast Felicity te gaan zitten. Daarbij stoot hij zijn hoofd tegen de rand. Felicity schuift nog iets verder haar hoekje in.

‘Zo, heren. Dame.’ Hij poetst zijn bril met de slip van zijn jas, zet hem weer op en schenkt ons vervolgens iets wat volgens mij een glimlach zou moeten voorstellen, maar er door al die tanden uitziet als de grijns van een verlegen haai. ‘Volgens mij zijn we klaar om te vertrekken.’

De livreiknecht fluit en daarna springt het rijtuig plotseling met krakende assen naar voren. Percy legt een hand op mijn knie om niet te vallen.

En dan zijn we op weg.

3

Het grote, tragische liefdesverhaal van Percy en mij is niet groot en ook niet echt een liefdesverhaal, en het is alleen maar tragisch omdat het helemaal van één kant komt. Ook is het geen reusachtig rotsblok van een probleem dat me al in de weg zit sinds ik een jongetje was, zoals je misschien zou verwachten. Nee, het is gewoon het verhaal van twee mensen die hun hele leven al belangrijk voor elkaar zijn, en dat dan plotseling, zomaar op een ochtend, zonder dat het de bedoeling is, een van hen wakker wordt en ontdekt dat die belangrijke rol opeens groter is geworden en is veranderd in het intense verlangen om zijn tong in de mond van de ander te steken.

Een lange, langzame aanloop gevolgd door een abrupte dreun.

Maar het verhaal over Percy mij – de vertelling sans liefde en tragiek – duurt al een eeuwigheid. Voor zo lang als ik me kan herinneren maakt Percy deel uit van mijn leven. Al sinds we net konden lopen hebben we samen paardgereden, gejaagd, gezonnebaad en gefeest, we hebben gevochten en het weer goed gemaakt en samen het platteland van Cheshire onveilig gemaakt. Al onze eerste keren hebben we met elkaar gedeeld: eerste tand eruit, eerste gebroken bot, eerste schooldag, de eerste keer ooit dat we hoteldebotel waren van een meisje (hoewel ik wat mijn verliefdheden betreft altijd mededeelzamer en hartstochtelijker ben geweest dan Percy). De eerste keer dronken, toen we uit de Bijbel moesten lezen tijdens de paasdienst in onze parochie maar we van tevoren van de wijn dronken die we hadden gejat. We waren nog net nuchter genoeg om te denken dat we het heel subtiel verborgen konden houden en net tipsy genoeg om ongeveer zo subtiel te zijn als een symfonieorkest.

Zelfs mijn allereerste kus – die teleurstellend genoeg niet met Percy was – kreeg op een zijdelingse manier uiteindelijk met hem te maken. Tijdens het kerstfeest dat mijn vader gaf in het jaar dat ik dertien werd, had ik Richard Peele gekust, en hoewel ik het best een prima kus vond, voor zover dat van toepassing is bij eerste kussen, krabbelde hij achteraf terug en vertelde zijn ouders, alle jongens uit Cheshire en wie er verder maar wilde luisteren dat ik verdorven was en mezelf aan hem had opgedrongen, wat niet waar was, en ik wil graag gezegd hebben dat ik mezelf nog nooit aan iemand heb opgedrongen. (Ook wil ik graag gezegd hebben dat alle keren daarna dat Richard Peele en ik een nummertje hebben gemaakt, het initiatief altijd van hem kwam. Ik heb altijd alleen maar bereidwillig meegedaan.) Mijn vader dwong me om de familie Peele mijn verontschuldigingen aan te bieden, en zelf gaf hij hun het ‘wel meer jongens rotzooien op die leeftijd wat met elkaar’-praatje – dat hij door de jaren heen tamelijk vaak heeft moeten gebruiken, hoewel het ‘op die leeftijd’-gedeelte steeds minder relevant wordt. En toen ze weer vertrokken waren, sloeg hij me zo hard dat ik sterretjes zag.

Vervolgens liep ik weken rond met een lelijke blauwe plek en rode vlekken van schaamte, en iedereen keek me besmuikt aan en maakte binnen gehoorsafstand gemene opmerkingen, en ik begon er zo langzamerhand van overtuigd te raken dat ik al mijn vrienden van me had vervreemd vanwege iets waar ik niets aan kon doen. Maar de volgende keer dat de jongens in de stad gingen biljarten, stootte Percy Richard zo hard met zijn keu tegen het gezicht dat hij een tand kwijtraakte. Percy verontschuldigde zich alsof het een ongelukje was geweest, maar het was overduidelijk vergelding. Percy had namens mij wraak genomen terwijl niemand anders het voor me op durfde te nemen.

Percy is gewoon altijd belangrijk voor me geweest, al lang voordat ik zo hard voor hem viel dat je de dreun mijlenver kon horen. Maar pas sinds kort sta ik opeens met mijn mond vol tanden als zijn knie onder een pubtafeltje per ongeluk de mijne raakt. De zwaartekracht tussen ons is maar een fractie verschoven, maar plotseling staan al mijn sterren uit het lood, vliegen planeten uit hun baan en moet ik hulpeloos, zonder plattegrond of duidelijk aangegeven doel, mijn weg zien te vinden door het verwarrende terrein van verliefd zijn op je beste vriend.

Als heel Engeland in zee zou zinken en ik de enige boot bezat, met ruimte voor nog één ander, dan zou ik Percy redden. En als hij al verdronken was, zou ik waarschijnlijk niemand redden. Het zou voor mij ook weinig zin hebben om nog ergens heen te gaan. Hoewel ik wel zou volhouden, want de kans zou groot zijn dat ik in Frankrijk aanspoelde, en van wat ik me herinner van de zomer die we daar met het gezin doorbrachten toen Felicity en ik nog klein waren, wonen er prachtige vrouwen in Frankrijk. En ook aantrekkelijke jongens, die vaak erg strakke broeken dragen, hoewel ik daarover op mijn elfde nog geen duidelijk standpunt had ingenomen.

Terwijl we over het kanaal naar Calais zeilen, is dat waar ik aan denk: Percy en ik, en dat Engeland achter ons in zee zakt, en ook aan Franse jongens en hun strakke broeken, en verdraaid, ik kan niet wachten tot we in Parijs zijn. Ook ben ik misschien een beetje dronken. Voordat we uit Dover vertrokken, heb ik een fles gin uit een bar achterovergedrukt, en die geven Percy en ik het afgelopen uur telkens weer aan elkaar door. Er zitten nog een paar slokjes in.

Felicity heb ik niet meer gezien sinds we aan boord van de pakketboot zijn gegaan, en Lockwood eigenlijk ook niet; terwijl we in Dover wachtten tot een storm voorbij was getrokken, besteedde hij zijn tijd vooral aan zich druk maken over bagage, reispapieren en correspondentie. En toen we uiteindelijk de haven uit voeren, had onze gouverneur het vooral druk met over de reling hangen en braken, en wij hadden het druk met hem uit de weg gaan. Die twee activiteiten sloten perfect op elkaar aan.

Voor het schip zijn de zee en de lucht precies even spookachtig grijs, maar door de mist heen kan ik net de eerste tekenen zien van de haven die ons naderbij wenkt: een rij gouden lichtjes die als een ketting langs de onzichtbare kustlijn liggen. De golven zijn ruw, en met onze ellebogen op de reling geleund botsen Percy en ik telkens weer met onze schouders tegen elkaar. Als het even erg ruig wordt en hij zijn evenwicht verliest, grijp ik mijn kans om zijn hand te pakken en hem weer overeind te hijsen. Ik ben inmiddels een groot geleerde in het bedenken van schijnbaar onschuldige trucs om zijn huid tegen de mijne te kunnen voelen.

Het is de eerste keer sinds Cheshire dat we echt alleen zijn, en ik ben vooral bezig geweest om hem op de hoogte te stellen van de tirannieke beperkingen waaraan Lockwood en mijn vader ons hebben onderworpen. Met zijn vuisten op elkaar op de reling en zijn kin erbovenop luistert Percy naar me. Als ik uitgepraat ben, geeft hij me zwijgend de fles gin aan. Ik gris hem uit zijn hand met de bedoeling hem leeg te drinken, maar ontdek dat hij me voor is geweest. ‘Klootzak.’ Hij lacht en ik gooi de fles in het grijze water, waar hij even blijft dobberen voordat hij door de boeggolf van het schip naar beneden wordt gezogen. ‘Hoe kan het dat wij de enige gouverneur hebben weten in te huren die fel gekant is tegen alles wat de werkelijke bedoeling van de grand tour is?’

‘En die is… Help me eens herinneren?’

‘Sterkedrank en losbandige vrouwen.’

‘Zo te horen wordt het eerder waterige wijn bij het eten en daarna in de slaapkamer jezelf ter hand nemen.’

‘Daar is niks mis mee. Als de lieve Heer niet had gewild dat mannen zichzelf verwenden, zouden we wel haken hebben in plaats van handen. Maar toch, ik ben liever niet van nu tot aan september mijn enige gezelschap. Jezus, dit wordt een ramp.’ Ik kijk hem aan, hopend een mate van wanhoop te zien die zich op zijn minst op een vergelijkbaar niveau bevindt als die van mij – ik dacht dat we het er allemaal over eens waren dat dit jaar bedoeld was om Percy en mij nog even te laten doen waar we zin in hebben voordat hij straks rechten gaat studeren en ik stenen in mijn zakken stop en in de oceaan spring – maar in plaats daarvan kijkt hij irritant tevreden. ‘Wacht ’ns even, je bent toch niet enthousiast over al die culturele onzin?’

‘Ik ben niet… níét enthousiast.’ En daarna glimlacht hij naar me. Het is waarschijnlijk verontschuldigend bedoeld, maar het ziet er heel erg enthousiast uit.

‘Nee, nee, nee, op dit punt moet je aan mijn kant staan! Lockwood is tirannie en onderdrukking en dat soort dingen! Laat je niet verleiden door zijn beloftes over poëzie en symfonieën en… Lieve hemel, moet ik de hele reis lang worden blootgesteld aan muziek?’

‘Dat gaat zeker gebeuren. En het enige waar je een nog grotere hekel aan zult hebben dan naar de door Lockwood uitgekozen muziek luisteren, wordt naar mij luisteren terwijl ik over die muziek praat. Soms zal ik met Lockwood over muziek praten en jij zult het vreselijk vinden. Je zult moeten luisteren terwijl Lockwood en ik woorden gebruiken zoals “atonaal”, “chromatische toonladder” en “cadenza”.’

‘Et tu?’

‘Ai, moet je jou nou toch horen met je Latijnse vocabulaire. Dus Eton was toch niet helemaal parels voor de zwijnen.’

‘Dat was Latijn én geschiedenis, dus pak aan. Met mijn algemene ontwikkeling is niks mis.’ Ik kijk naar Percy – of om precies te zijn: ik kijk naar hem op. Percy is langer dan gemiddeld en ik word niet gehinderd door een overdreven lengte, dus hoewel ik zweer dat er een tijd is geweest dat we even lang waren, ligt die nu al een eeuwigheid in het verleden. Tegenwoordig heeft hij van ons tweeën het voordeel op grote hoogte. Wat trouwens voor de meeste mannen en ook voor sommige dames geldt; Felicity is bijna net zo groot als ik, wat vreselijk gênant is.

Percy schuift een flap van mijn kraag die door de wind verkeerd is geblazen weer op zijn plek, waarbij zijn vingers heel even langs mijn blote huid strijken. ‘Hoe dacht jij dan dat dit jaar zou zijn? Alleen maar gokholen en hoerenkasten? Daar krijg je genoeg van, hoor. Ontucht met onbekenden in naar pis stinkende steegjes verliest op den duur zijn bitterzoete charme.’

‘Nou ja, ik dacht dat het vooral wij tweeën zou zijn.’

‘Ontucht plegend in steegjes?’

‘Nee, idioot, maar… wij tweeën. Die doen waar we zin in hebben.’ Het voelt als een ingewikkelde dans om de wijze waarop ik het verwoord te perfectioneren zonder mijn hart geweld aan te doen. ‘Samen.’

‘Dat gebeurt heus nog wel.’

‘Ja, maar ik bedoel, het is het laatste jaar voordat jij rechten gaat studeren en ik voor mijn vader ga werken, en daarna zullen we elkaar niet meer zo vaak zien.’

‘Ja. Rechten studeren.’ Percy draait zijn gezicht weer naar de kustlijn. Een slank gevingerd briesje waait vanaf het water omhoog en trekt een paar krullen los uit het zwarte lint waarmee hij zijn haar in een staart heeft gebonden. Hij heeft het er al maanden over dat hij zijn haar kort wil knippen zodat het makkelijker onder een pruik past, maar ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik hem zal vermoorden als hij dat doet, want ik ben juist gek op die weerbarstige krullenbos van hem.

Om zijn aandacht weer te trekken duw ik mijn gezicht tegen zijn schouder en zucht dramatisch. ‘Maar die stomme Lockwood en zijn stomme culturele uitstapjes zullen alles verpesten.’

Percy wikkelt een lok van mijn haar om zijn vingers terwijl er een plagerig glimlachje om zijn lippen speelt. Mijn hart slaat weer op hol, zo hard dat ik er bijna van op adem moet komen. Het is niet eerlijk dat ik het vrijwel altijd meteen doorheb als iemand met me flirt, behalve als het om Percy gaat. Wij gaan namelijk altijd al nogal handtastelijk met elkaar om. En na al die tijd is het onmogelijk om hem te vragen dat niet meer te doen zonder erbij te vertellen waarom. Ik kan een gesprekje niet afsluiten met een nonchalant ‘O, trouwens, zou je me misschien niet meer willen aanraken zoals je altijd doet, want daarbij krijg ik telkens weer nieuwe splinters in mijn hart?’. Vooral niet omdat ik eigenlijk zou willen zeggen: ‘O, trouwens, zou je me alsjeblieft willen blijven aanraken, of het misschien zelfs nog vaker willen doen, en nu we het er toch over hebben, zou je al je kleren uit willen doen en bij me in bed willen kruipen?’ Het gewicht van die twee opmerkingen is ongeveer gelijk.

Hij trekt aan mijn haar. ‘Ik heb een idee hoe we dit jaar kunnen overleven. We doen alsof we piraten zijn…’

‘O, dit vind ik geweldig.’

‘… die een of andere stadsburcht gaan bestormen. Om al het goud te stelen. Zoals we vroeger deden.’

‘Wat was jouw piratennaam ook alweer?’

‘Kapitein Tweetand de Verschrikkelijke.’

‘Griezelig.’

‘Ik was zes, ik had in die tijd maar ongeveer twee tanden. En het is kapitein. Kapitein Tweetand de Verschrikkelijke.’

‘Neem me niet kwalijk, kapitein.’

‘Zo brutaal. Ik zou je in het vooronder moeten opsluiten.’

Terwijl de pakketboot met haar neus in de richting van Frankrijk verder door de golven ploegt, praten we een tijdje, en daarna niet, en daarna weer wel, en ik weet weer hoe heerlijk simpel mijn vriendschap met Percy is: een perfect evenwicht tussen prettige stilte en nooit om woorden verlegen zitten.

Of liever gezegd, het wás simpel, totdat ik alles verpestte door telkens mijn hoofd kwijt te raken zodra hij zijn hoofd een beetje scheef houdt als hij glimlacht.

We staan nog steeds bij de voorsteven wanneer de matrozen over het dek beginnen te rennen en hoog boven onze hoofden een bel klinkt, een sombere noot in continuum. Passagiers komen aan dek en staan in kluitjes bij de reling, als motten die worden aangetrokken door het klatergoud van de naderende kust.

Percy legt zijn kin op mijn hoofd en zijn handen op mijn schouders terwijl ook wij ons gezicht naar de kustlijn draaien. ‘Wist je…’ zegt hij.

‘O, spelen we het “wist je”-spelletje?’

‘Wist je dat dit jaar helemaal geen ramp gaat worden?’

‘Ik geloof er niks van.’

‘Het gaat geen ramp worden,’ herhaalt hij boven mijn hoofd, ‘omdat jij en ik een jaar op het vasteland gaan doorbrengen, en zelfs Lockwood en je vader kunnen dat niet helemaal verpesten. Dat weet ik zeker.’ Hij duwt met zijn neus tegen de zijkant van mijn hoofd totdat ik eindelijk naar hem opkijk, en daarna doet hij weer die scheve glimlach, en ik zweer het je, die glimlach is zo schattig dat ik mijn eigen naam erdoor vergeet.

‘Frankrijk aan de horizon, kapitein,’ zeg ik.

‘Zet je schrap, maat,’ antwoordt hij.

Parijs, Frankrijk

4

Nog voor het einde van onze eerste maand in Parijs beginnen de gewelddadige Bijbelse sterfscènes die we vereeuwigd zien in schilderijen die in een eindeloze processie van privécollecties aan de muur hangen, er bijna aantrekkelijk uit te zien.

De dagen worden een opeenvolging van saaie catastrofes. Lockwood is nog erger dan ik had verwacht. Ten eerste mogen we van hem niet uitslapen, wat het lastig maakt om de energie te vinden om tot in de kleine uurtjes met Percy op stap te gaan, wat ik het allerliefste zou doen. Het grootste deel van mijn leven ben ik al een fervent aanhanger van de filosofie dat een man niet twee zevens op één dag zou moeten zien, maar de meeste ochtenden laat Lockwood me uren voordat ik wil opstaan al door Sinclair wekken. Vervolgens word ik in passende kleding gehesen en de eetkamer van ons Franse appartement in geduwd, waar ik gedwongen word aan te zitten bij een beschaafd ontbijt en daarbij geacht word niet mijn hoofd op mijn bord met eieren te leggen of mijn gouverneur met mijn bestek in het oog te steken.

Terwijl Felicity in het appartement achterblijft, neemt hij Percy en mij ’s middags meestal mee uit, soms naar formele bijeenkomsten, soms op zinloze wandelingen door de stad om die als een vlek te absorberen. Parijs is een gore rotstad, met meer mensen op elkaar gepropt dan mogelijk lijkt en werkelijk ongelooflijk veel verkeer. Op straat krioelt het van minstens twee keer zo veel rijtuigen, handkarren en draagstoelen als in Londen, en er zijn nauwelijks voetpaden. De gebouwen zijn groter dan in Londen, de straatjes ertussen smal, de stenen ruw en glibberig. Vuiligheid plenst uit de ramen neer wanneer po’s worden geleegd en blijft in de goten liggen rotten, terwijl grote buldoggen er als wilde beesten tussendoor zwerven.

Ergerlijk genoeg is Lockwood verrukt door de smerige charme ervan.

We worden meegesleept naar lezingen en concerten en zelfs naar de opera (maar niet naar het theater, want dat is volgens Lockwood een broeinest vol sodomieten en fatten en zo te horen dus heel wat meer naar mijn smaak). Alle galeries beginnen er hetzelfde uit te zien; zelfs het Louvre, dat nog vol hangt met kunst die de Franse koninklijke familie heeft achtergelaten toen ze het paleis in Versailles betrok, weet mijn aandacht niet erg lang vast te houden.

De verzamelaars zelf zijn nog wel het ergste: bijna allemaal vrienden van mijn vader, allemaal rijk en een variatie op hem. Met hen converseren maak me gespannen en nerveus, alsof ik verwacht elk moment een draai om mijn oren te krijgen als ik iets verkeerds zeg.

Maar alle anderen in ons kleine gezelschap lijken zich prima te vermaken met al deze kunst, bezienswaardigheden en verrekte cultuur, en ik begin me af te vragen of ik misschien te stom ben om er ook van te genieten.

Pas in onze derde week gaan Percy en ik eindelijk een keertje op stap, en dat is misschien wel de langste periode zonder avondje uit in de afgelopen twee jaar. Lockwood had voorgesteld dat we de avond zouden doorbrengen bij een lezing met de titel ‘Een kunstmatige panacee – een alchemistische hypothese’, wat echt ongelooflijk grappig klinkt maar niet heus. Maar in de loop van de middag voert Percy hoofdpijn aan, en ik voer kijken naar hem met zijn hoofdpijn aan, en gelukkig hoeven we er niet heen.

Terwijl de hemel door de zonsondergang en de rook bruinpaars verkleurt, eten we allemaal apart. Percy en ik nuttigen onze maaltijd op zijn kamer en liggen daarna roezig en lui half over elkaar heen op zijn bed. De eerste keer dat ik die avond de kamer verlaat, is om te kijken of ik iemand van het huispersoneel zover kan krijgen om me wat whisky te geven voor zijn kwaal en mijn plezier. De lantaarns zijn nog niet aangestoken en in de gang is het zo schemerig dat ik bijna tegen Felicity op bots, die met haar schoenen in haar hand tegen de muur gedrukt staat, in een eenvoudige brunswick, een driekwartrok en jak, waarvan ze de capuchon over haar hoofd heeft getrokken, als een bandiet die van plan is het zilver te stelen.

Zelf ben ik vaak genoeg stiekem naar buiten geglipt om precies te weten wat ze van plan is.

Ze schrikt als ze me ziet en drukt haar laarsjes tegen haar borst. ‘Wat doe jij hier?’ fluistert ze.

‘Ik kan jou hetzelfde vragen,’ antwoord ik veel luider dan nodig is, en ze haalt naar me uit met haar hand. In de woonkamer hoor ik Lockwood zijn keel schrapen. ‘Van plan om ongemerkt te ontsnappen?’

‘Verraad me alsjeblieft niet.’

‘Heb je een jongen ontmoet? Of misschien een man? Of heb je je avonden doorgebracht als een van die dansmeisjes met rode jarretelles?’

‘Als je ook maar iets tegen Lockwood zegt, vertel ik hem dat jij die fles port hebt leeggedronken die hij vorige week kwijt was.’

Nu is het mijn beurt om een vuil gezicht te trekken, wat me absoluut niet goed staat. Felicity slaat haar armen over elkaar en ik doe hetzelfde, en in het donker staren we elkaar boos aan. Patstelling. Chantage is normaal al bloedirritant, maar nog veel erger als je jongere zusje het doet.

‘Best. Ik hou mijn mond wel,’ zeg ik.

Felicity fronst haar wenkbrauwen tot een bijna snode glimlach. ‘Fijn. En wees nu een brave jongen en leid Lockwood even voor me af zodat hij de voordeur niet hoort. Misschien kun je hem vragen of hij je flink hard een langdradig verhaal over gotische architectuur kan vertellen.’

‘Als je je zo blijft gedragen trappen ze je straks nog van school.’

‘Ach, in Eton hadden ze er jaren voor nodig om erachter te komen welke streken jij uithaalde, en ik ben heel wat slimmer dan jij, dus ik maak me geen zorgen.’ Opnieuw glimlacht ze, en op dat moment steken al mijn kinderlijke instincten de kop op, want ik zou niets liever willen dan eens flink aan haar haar trekken. ‘Fijne avond,’ zegt ze, en daarna glijdt ze naar de deur, op haar kousen over de stenen vloer zodat ze haar voeten nauwelijks hoeft op te tillen.

Lockwood zit in een fauteuil voor de haard, zonder zijn pruik en met een kamerjas over zijn vest. Wanneer ik de kamer binnenkom, kijkt hij op en meteen verschijnt er een frons op zijn voorhoofd, alsof alleen al mijn aanblik genoeg reden is voor ontsteltenis. ‘Mijnheer. Kan ik iets voor u doen?’

Achter me in de gang hoor ik het zachte klikje van de voordeur.

En als Felicity het huis uit sluipt, is het verdomme hoog tijd dat Percy en ik dat ook doen. ‘Ik denk dat wij toch naar die lezing gaan, vanavond,’ zeg ik.

‘O. O!’ Hij gaat rechtop zitten. ‘U en mijnheer Percy allebei?’

‘Ja,’ antwoord ik terwijl ik Percy stilletjes mijn excuses maak voor het geval zijn hoofdpijn echt was. ‘We nemen een koets naar Montparnasse, dus u hoeft niet mee te komen; u bent al bijna gekleed om naar bed te gaan. En misschien gaan we daarna nog iets eten. Dus u hoeft voor ons niet op te blijven.’

En, God zegene zijn kleine katoenen sokjes, hij moet werkelijk geloven in de transformerende kracht die reizen op een jongeman uitoefent, want hij slikt het.

Uiteindelijk blijk ik zelfs nauwelijks te hebben gelogen: we nemen inderdaad een koets naar Montparnasse en nuttigen een souper. Dat bestaat uit een pint verdund bier die we naar binnen slokken op de hoek van een rokerige boksring en daarna sterkedrank in een musichall.

Het boksen is mijn keuze, de musichall die van Percy. Zijn voorwaarde om ondanks zijn kennelijk zeer echte hoofdpijn met me mee te gaan, was dat we op zijn minst de helft van de avond zouden doorbrengen op een plek waar mannen elkaar niet naar het leven staan en we elkaar kunnen verstaan zonder te hoeven schreeuwen. Maar in de musichall is het stampvol en bijna net zo lawaaierig als bij de bokswedstrijden. De muren zijn bekleed met schimmelig fluweel met gouden franjes, het plafond wordt gesierd door een gedetailleerde schildering van dartelende cherubijnen en naakte vrouwen die zich op donzige wolken vermaken – de cherubijnen lijken er alleen maar bij geschilderd te zijn om te voorkomen dat het pornografisch werd. Kaarsen op de tafels, met rode glazen kapjes eromheen die het licht zachtrood kleuren.

Met het geld dat we hebben gewonnen betalen we voor een privéloge op de bovenste galerij, waarvandaan we op de menigte beneden ons uitkijken en we boven de mist van pijprook zitten. In de andere loges worden hele toernooien backgammon en faro gespeeld en er wordt geschreeuwd over piket en een loterij, maar Percy en ik beperken het gezelschap tot ons tweeën. Het is bloedheet met al die opeengepakte mensen, en de loge is zo privé dat we ons alle twee tot op onze hemdsmouwen uitkleden.

Nog voor de pauze hebben we bijna anderhalve liter drank op – Percy drinkt meer dan gewoonlijk en hij wordt er helemaal giechelig van. Ook ik voel het: onbezonnen, overmoedig en koket omdat ik alleen met hem uit ben met mijn buik vol gin en warme whisky.

Percy buigt zich naar voren op zijn stoel en legt zijn kin op mijn schouder. De voet waarmee hij op de maat van de muziek tikt, strijkt vluchtig langs mijn huid. ‘Heb je het naar je zin?’

Ik bijt zachtjes in zijn oor; de bedoeling was om alleen licht naar hem toe te buigen, maar ik schat de afstand verkeerd in en besluit halverwege om er vol voor te gaan. Hij slaakt een verrast kreetje. ‘Nee, maar jij wel.’

Muziek is niet een kunstvorm die ik beweer te begrijpen of waarvan ik speciaal geniet, maar Percy ziet er zo gelukkig uit dat ook ik gelukkig ben: overweldigd door een plotseling gevoel van verrukking, puur en alleen omdat ik leef en hier ben met hem. Hoewel dat gevoel meteen op de hielen wordt gezeten door de gedachte aan de zandloper die voortdurend aanwezig is tijdens deze laatste dagen voordat Percy en ik definitief verschillende wegen gaan. Onze grand tour lijkt opeens onmogelijk kort te zullen duren.

Even speel ik met het idee dat ik na afloop van dit jaar ook níét naar huis kan gaan. Dat ik met Percy mee naar Nederland kan reizen. Of misschien zelfs serieus kan weglopen. Wat ertoe zou leiden dat ik helemaal niets meer zou bezitten. Geen geld en geen vaardigheden om geld mee te verdienen. Ik ben te waardeloos om het zelfstandig te kunnen redden, hoe afschuwelijk het leven waartoe ik ben uitverkoren ook is. Ik zit vast aan mijn vader, zonder ooit te kunnen ontsnappen of zelf iets te kunnen willen.

En wat zou je dan willen als het wel kon? zegt een stemmetje in mijn hoofd.

Daar heb ik geen antwoord op, wat leidt tot een vlaag van paniek. Plotseling heb ik het gevoel op drift te zijn en nergens meer grip op te hebben.

Wat wil je eigenlijk?

De musici nemen even pauze en er komt een man het podium op die iets poëtisch voordraagt. Een paar mensen in het publiek beginnen boe te roepen.

Als ik met ze meedoe, stoot Percy me met zijn schouder aan. ‘Hou op.’

‘Hij verdient het.’

‘Waarom? Arme kerel, hij is gewoon maar een dichter.’

‘Welke reden heb je nog meer nodig?’ Met een zwaai leg ik mijn benen op tafel, maar opnieuw schat ik de afstand verkeerd in en ik stoot mijn teen tegen de rand. Onze lege glazen wiebelen. ‘Poëzie is de gênantste kunstvorm. Ik kan wel een beetje begrijpen waarom al die dichters zichzelf van kant maken.’

‘Zo gemakkelijk is het anders niet.’

‘Natuurlijk wel. Wacht even.’ Ik geef hem een tik tegen het achterhoofd om ervoor te zorgen dat hij op mij let in plaats van op de man op het podium. ‘Ik ga een gedicht over jou maken. “Er was eens een gast genaamd Percy…”’ begin ik, maar ik stok meteen. ‘“Die…” Verrek, wat rijmt er op Percy?’

‘Ik dacht dat je zei dat het makkelijk was.’

‘Beursie? Dat is een woord, toch?’

Percy neemt een slokje van zijn whisky, zet zijn glas op de rand van de loge en draagt voor: ‘Een jongeman met de naam Montague, / die weet wel van wanten, en hoe!’

‘Oh, maar dat is niet eerlijk. Op mijn achternaam rijmt veel meer. Doe. Koe. Toedeloe.’

‘Hij zuipt als een ketter / en feest zich te pletter…’ Hij laat een stilte vallen voor het dramatische effect en eindigt dan: ‘Met liefst nog wat gerotzooi voor toe.’

Ik barst in lachen uit. Percy zakt grijnzend achteruit en laat zijn hoofd over de leuning zakken. Hij lijkt dik tevreden met zichzelf. Niets vind ik heerlijker dan vunzigheden uit Percy’s mond te horen. De meeste mensen die hem kennen, zouden niet geloven dat zo’n rustige, beleefde jongen me verhalen heeft verteld waar zelfs de ruigste zeeman van zou blozen.

‘O, Perce. Dat was prachtig.’

‘Graag gedaan.’

‘Ik zou het aan Lockwood moeten voordragen.’

Zijn hoofd schiet omhoog. ‘Als je het maar laat.’

‘Of het in elk geval moeten opschrijven, voor het nageslacht…’

‘Ik zweer het je, dan praat ik nooit meer met je.’

‘Misschien zeg ik het nog even voor mezelf op voordat ik vanavond in slaap val.’

Hij schopt tegen mijn stoelpoot zodat ik er bijna af donder. ‘Idioot.’

Ik schiet in de lach, maar het komt eruit als dronken gehinnik. ‘Doe er nog ’ns een.’

Percy glimlacht naar me en leunt daarna met zijn ellebogen op zijn knieën alsof hij heel hard moet nadenken. ‘Monty is dommer dan zijn zusje…’

‘O, deze vind ik meteen al een stuk minder.’

‘… maar vloekt beter dan twintig Russen.’

‘Het begint te komen.’

‘En hoewel Lockwood hem verfoeit / heeft die gast iets wat broeit, / waardoor iedereen hem het liefst wil…’ En daar stopt hij, terwijl er een vuurrode blos over zijn wangen trekt.

Mijn mondhoeken schuiven langzaam omhoog. ‘Ga door, Percy.’

‘Wat?’

‘Maak eens af.’

‘Wat moet ik afmaken?’

‘Je gedicht.’

‘Mijn wat?’

‘Het rijmpje, sukkel.’

‘Rijmt het dan? Dat had ik niet in de gaten. O, wacht…’ Hij doet alsof hij het gedicht in gedachten nog eens naloopt. ‘Nu hoor ik het ook.’

Ik buig naar hem toe. ‘Kom op, wat wilde je zeggen?’

‘Niets. Ik weet het niet meer.’

‘Jawel. Ga verder.’

Hij neuriet wat met zijn lippen op elkaar.

‘Wil je het afmaken of heb je liever dat ik je erover aan je kop blijf zeuren?’

‘Eh… lastige keuze.’

Ik duw mijn voet tegen zijn scheenbeen. Zijn kous is losgeraakt van zijn kousenband en hangt in een prop bij zijn enkel. ‘Dat iedereen wat, Percy? Wat wil iedereen graag met me doen?’

‘Vooruit dan.’ Nou bloost hij pas echt, arme jongen. Zijn huid is niet zo donker dat hij niet fantastisch rood kan worden als de aanleiding maar groot genoeg is. Hij blaast kort zijn adem uit en er verschijnen rimpels in zijn neus. Het ziet eruit alsof hij erg zijn best moet doen om niet te lachen. ‘Hoewel Lockwood hem verfoeit / heeft die gast iets wat broeit, / waardoor iedereen hem het liefst wil kussen.’

Bij dat ene woordje schiet er een siddering langs mijn rug alsof de bliksem is ingeslagen. Percy lacht en kijkt plotseling verlegen. Ik ben van plan achterover te leunen en iets kokets te zeggen zodat we kunnen doen alsof het allemaal maar een lolletje is. Echt, ik zweer het. Maar dan likt hij langs zijn lippen en zijn ogen schieten even naar mijn mond, alsof hij er zelf geen controle over heeft.

En ik wil het. Ik wil het zo ontzettend graag. Alleen al bij de gedachte eraan trekt al het bloed weg uit mijn hoofd. En de drank heeft net genoeg vat op me om ervoor te zorgen dat het lijkt alsof het gedeelte van mijn hersenen dat meestal met een verstandig ‘rustig aan, jongen, laten we daar nog even over nadenken’ een einde aan vreselijk slechte ideeën maakt, een avondje vrij heeft genomen. Dus in plaats van tot in alle finesses te begrijpen wat een ontzettend beroerd besluit dit is, buig ik me naar voren en kus Percy op de mond.

Het is echt mijn bedoeling er een zedig kusje van te maken, een kleintje maar, alsof het me alleen om het rijm te doen is en ik niet al twee jaar gek word van verlangen naar hem. Maar voordat ik me kan terugtrekken legt Percy zijn hand in mijn nek en drukt hij me tegen zich aan, zodat opeens ik niet meer Percy kus, maar Percy mij.

Bijna een volle minuut lang ben ik zo verbijsterd dat ik alleen maar kan denken: lieve hemel, dit gebeurt echt. Percy kust me. Kust me echt. We zijn geen van tweeën nuchter, zelfs niet een heel klein beetje, maar in elk geval ben ik nog redelijk helder. En verdomme, wat voelt dit goed. Zo goed als ik me altijd had voorgesteld. Hierdoor knapt elke andere kus die ik ooit heb gehad uit elkaar als een zeepbel.

En dan is het niet meer alleen Percy die mij kust – we kussen elkaar.

Ik kan maar niet besluiten of ik mijn handen liever in zijn haar laat of ze iets zal laten doen waarmee ik zijn overhemd uit de weg kan krijgen; het voelt als een wanhopige innerlijke worsteling waarbij het me niet lukt me wat betreft die handen op één plek te richten omdat ik hem graag óveral wil aanraken, jezus. Dan glipt zijn tong in mijn mond en ben ik eventjes afgeleid doordat mijn hele wezen zo ongeveer overstroomt van dat gevoel. Het is alsof ik in vuur en vlam word gezet. Nee, meer nog… Het is als exploderende sterren, de hele hemel die in brand staat. Percy kussen is echt brandgevaarlijk.

Ik trek met mijn tanden voorzichtig aan zijn onderlip en kauw er zachtjes op, en hij slaakt een heerlijke, lome zucht terwijl hij van zijn stoel op mijn schoot schuift. Zijn handen verdwijnen onder mijn hemd, trekken het met handenvol uit mijn broekband, en daarna glijden zijn armen helemaal om me heen en doe ik mijn uiterste best niet stijf te worden door te denken aan de minst opwindende dingen die er zijn, maar het werkt gewoon niet, want Percy zit met zijn benen aan weerskanten van mijn schoot, en zijn geopende mond ligt tegen de mijne en ik voel zijn handen langs mijn rug op en neer gaan.

Ik laat mijn tong langs zijn kaak glijden, zo hard dat mijn tanden langs zijn huid schrapen, en tegelijkertijd pruts ik met mijn vingers aan de knopen van zijn broek tot de belangrijkste openspringt. Zodra mijn vingers zijn huid raken, ademt hij met zijn hoofd opzijgedraaid zachtjes in. Zijn nagels prikken in mijn rug wanneer zijn vuisten zich om handenvol stof van mijn hemd sluiten. Ik weet dat we voorzichtig moeten zijn – dit is wel een privéloge, maar zo privé nou ook weer niet, en als iemand ons zo ziet, zouden we serieus in de problemen kunnen komen – maar het kan me allemaal niets schelen. Niet wie er misschien in de buurt rondhangt, niet de schandpaal voor sodomieten, niet mijn vaders dreigement over wat er zal gebeuren als ik met een jongen betrapt word. Niets vind ik nog belangrijk, alleen hem.