Jennifer Lynn Barnes

Vertaald door Elise Kuip

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Deerfenis

Vind de auteur: @authorjenlynnbarnes

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W012101

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2020 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a divison of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Inheritance Games

Vertaling: Elise Kuip

Omslagillustratie: © Katt Phatt

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling

Literary Agency te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks of vind ons op blossombooks.nl

Lieve lezer,

Van sommige boeken is het ontzettend moeilijk om in een paar zinnen uit te leggen waar het over gaat en dan ook nog lezers enthousiast te krijgen. Van andere boeken is dat het makkelijkste wat er is, en zo’n boek heb jij nu in je handen.

Toen onze kersverse redacteur Linda vertelde over De erfenis, hoe geweldig het was en dat ik het écht moest aankopen voor Blossom Books, was ik stiekem niet meteen overtuigd. Het was het aller- allereerste boek dat ze voor ons las – en als ze dit bij elk boek zou hebben, dan beloofde dat nog wat. Maar toen ze eenmaal vertelde waar het over ging (Nou, er is dus een meisje dat best wel arm is, en ineens erft zij miljarden van een totale onbekende. Niemand weet waarom. De enige voorwaarde om het te krijgen: ze moet een jaar lang bij zijn zojuist onterfde familie in huis wonen. En o ja, die overleden man heeft vier superleuke en -intrigerende kleinzoons.), kon ik niet wachten om het zelf te gaan lezen.

Dit was zo’n boek waar ik helemaal ingezogen werd en iedere vrije minuut aan wilde besteden. De schrijfstijl was vlot en toegankelijk, het mysterie groots en meeslepend, de hoofdpersoon lekker nuchter, de kleinzoons slim en knap en de raadsels bleven zich maar opstapelen. Dit boek las echt als een escape room waarvan ik zo snel mogelijk de oplossing wilde weten. En hoewel je het aan de hand van voorgaande zin misschien niet meteen zou denken; dat je met zo’n enorme cliffhanger achterblijft zie ik alleen maar als iets positiefs. Dat betekent namelijk dat er nóg een boek zal volgen!

Ik gaf Linda dus helemaal gelijk: dit boek móést door ons uitgegeven worden. We deden meteen een bod, maar we bleken (helaas) niet de enige uitgeverij te zijn die het wilde hebben… Dat betekende dat er een veiling zou komen en de uitgeverij met het beste bod, de aardigste mail of het beste marketingplan het manuscript uiteindelijk zou winnen. Dat jij dit boek met ons logo erop in je handen hebt, laat natuurlijk al raden hoe dit is afgelopen.

Om de Nederlandse uitgave extra bijzonder te maken, vroegen we illustrator Sophie Pluim om een stamboom te maken van de familie Hawthorne. Niet omdat die nou zo ingewikkeld is, maar wel omdat er een paar bijzonder luisterrijke figuren in zitten.

Ik wens je heel veel plezier met het lezen van De erfenis en ik ben heel erg benieuwd binnen welke recordtijd jij ’m zult uitlezen.

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Samuel

1

Toen ik jong was verzon mijn moeder voortdurend spelletjes. Het Stiltespel. Het ‘Wie kan er het langst over zijn koekje doen?’-spel. Een van mijn grote favorieten was het Marshmallowspel, waarbij we marshmallows aten en dikke jassen van de kringloop droegen zodat de verwarming niet aan hoefde. Als de stroom uitviel speelden we het Zaklampspel. We wandelden nooit – we sprintten. De vloer was bijna altijd lava. Kussens waren vooral bedoeld om forten van te bouwen.

Ons langstdurende spel heette ‘Ik heb een geheim’, want volgens mijn moeder hoorde iedereen altijd minstens één geheim te hebben. Op sommige dagen raadde ze het mijne. Op andere niet. Tot mijn vijftiende speelden we het spel elke week, maar toen belandde ze door een van haar geheimen in het ziekenhuis.

Het volgende moment was ze er niet meer.

‘Jouw beurt, prinses.’ Een raspende stem trok me weer naar het heden. ‘Ik heb niet de hele dag.’

‘Ik ben geen prinses,’ antwoordde ik en ik bracht een van mijn paarden in stelling. ‘Nou jij weer, ouwe.’

Harry keek me boos aan. Eerlijk gezegd had ik geen idee hoe oud hij was of hoe hij als dakloze in het park was beland waar we elke ochtend een potje schaak speelden. Wat ik wel wist, was dat hij een formidabele tegenstander was.

Terwijl hij het schaakbord bestudeerde, mompelde hij: ‘Wat ben je toch een afschuwelijke meid.’

Drie zetten later had ik hem klem. ‘Schaakmat. Je weet wat dat betekent, Harry.’

Hij keek me vuil aan. ‘Dat je ontbijt voor me haalt.’

Dat was de voorwaarde van onze langlopende weddenschap. Als ik won, móést hij de gratis maaltijd aannemen.

Ik was zo sportief me maar een heel klein beetje te verkneukelen. ‘Wat is het toch heerlijk om de koningin te zijn.’

Ik was maar net op tijd op school. Ik had de gewoonte overal mee te wachten tot het laatste moment. Ook met mijn schoolwerk balanceerde ik altijd op het randje: hoe weinig kon ik doen om nog steeds een negen te halen? Ik was niet lui. Ik was praktisch ingesteld. De mogelijkheid een extra dienst te kunnen draaien was een prima reden voor een 9,2 in plaats van een 9,8.

Toen ik bij Spaans druk bezig was met een opstel voor Engels werd ik naar het kantoor van de rector geroepen. Meisjes zoals ik hoorden onzichtbaar te zijn. Wij kregen geen preken van de rector. Wij veroorzaakten net zo veel problemen als we ons konden veroorloven – in mijn geval dus nul.

‘Avery.’ De begroeting van rector Altman was niet bepaald warm te noemen. ‘Ga zitten.’

Dat deed ik.

Hij vouwde zijn handen in elkaar op het bureau dat ons scheidde. ‘Je weet vast waarom je hier bent.’

Tenzij dit over de wekelijkse pokerwedstrijd op de parkeerplaats ging die ik organiseerde om Harry’s ontbijtjes – en soms ook die van mijzelf – te kunnen betalen, wist ik niet waarom ik de aandacht van het schoolbestuur had getrokken. ‘Sorry,’ zei ik, hopend dat ik braaf genoeg klonk, ‘maar ik heb geen idee.’

Rector Altman liet me even nadenken over mijn reactie en haalde toen een aan elkaar geniet stapeltje papier tevoorschijn. ‘Dit is het natuurkundeproefwerk dat je gisteren hebt gemaakt.’

‘Oké,’ zei ik. Dat was niet het antwoord waarop hij zat te wachten, maar meer had ik daar niet op te zeggen. Ik had voor de verandering eens geleerd. Het leek me sterk dat ik de toets zo slecht had gemaakt dat een interventie op zijn plaats was.

‘Meneer Yates heeft de proefwerken nagekeken, Avery. Jij had als enige een tien.’

‘Super,’ zei ik, omdat ik niet nog een keer ‘oké’ wilde zeggen.

‘Dat is helemaal niet super, jongedame. Meneer Yates maakt bewust proefwerken die de vaardigheden van zijn leerlingen zeer op de proef stellen. In twintig jaar heeft hij nog nooit iemand een tien gegeven. Snap je het probleem?’

Mijn poging om mijn instinctieve reactie te onderdrukken mislukte. ‘Een docent die proefwerken maakt waarvoor de meeste van zijn leerlingen onmogelijk een voldoende kunnen halen?’

Meneer Altman kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Je bent een goede leerling, Avery. Erg goed, gezien je omstandigheden. Maar je bent tot nu toe niet bepaald een uitblinker geweest.’

Daar had hij gelijk in, dus waarom voelde het dan alsof hij me een stomp in mijn maag had verkocht?

‘Ik heb uiteraard begrip voor je situatie,’ ging rector Altman verder, ‘maar ik wil dat je eerlijk tegen me bent.’ Hij keek me recht aan. ‘Wist je dat meneer Yates al zijn toetsen in de cloud bewaart?’ Hij dacht dat ik had gefraudeerd. Hoe strak hij me ook aanstaarde, ik had me nog nooit zo onzichtbaar gevoeld. ‘Ik wil je graag helpen, Avery. Gezien de kaarten die je door het leven zijn toebedeeld, heb je het tot nu toe geweldig gedaan. Ik zou het vervelend vinden als je mogelijke toekomstplannen zouden ontsporen.’

‘Mijn mógelijke toekomstplannen?’ herhaalde ik. Als ik een andere achternaam had gehad, als mijn vader tandarts en mijn moeder huisvrouw was geweest, zou hij niet hebben gedaan alsof de toekomst iets was waar ik mógelijk over had nagedacht. ‘Ik zit in de vijfde,’ zei ik knarsetandend. ‘Als ik volgend jaar mijn diploma haal, heb ik genoeg studiepunten om twee semesters op de universiteit te mogen overslaan. Mijn gemiddelde is goed genoeg om kans te maken op een studiebeurs voor UConn, een universiteit die landelijk bekendstaat om haar geweldige opleiding actuariële wetenschappen.’

Rector Altman fronste. ‘Actuariële wetenschappen?’

‘Statistische risicobeoordeling.’ Dichter bij een diploma in zowel poker als wiskunde zou ik niet kunnen komen. En het was een opleiding met een van de hoogste baangaranties ter wereld.

‘Hou je van weloverwogen risico’s, mevrouw Grambs?’

Zoals fraude plegen? Ik mocht niet nog bozer worden. In plaats daarvan beeldde ik me in dat ik aan het schaken was. Bepaalde ik in gedachten mijn strategie. Meisjes zoals ik mochten niet ontploffen. ‘Ik heb niet gefraudeerd,’ zei ik rustig. ‘Ik heb gewoon geleerd.’

Ik had hier en daar tijd bij elkaar gesprokkeld – in andere lessen, tussen twee diensten in, ’s avonds laat als ik eigenlijk hoorde te slapen. Aangespoord door de wetenschap dat meneer Yates bekendstond om zijn onmogelijke toetsen had ik de grenzen van ‘het mogelijke’ opnieuw willen bepalen. Voor de verandering had ik niet willen ontdekken hoe lang ik iets kon uitstellen, maar juist waartoe ik in staat was.

En dít was het resultaat van mijn inspanningen, omdat meisjes zoals ik geen tienen haalden voor onmogelijke toetsen.

‘Laat me het proefwerk gerust opnieuw maken,’ zei ik. Ik deed mijn best om niet boos – of erger nog, gekwetst – te klinken. ‘Dat verandert niets aan mijn cijfer.’

‘En wat zou je zeggen als ik je vertelde dat meneer Yates een nieuwe toets voor je heeft gemaakt? Een proefwerk met allemaal nieuwe vragen, even lastig als de eerste.’

Ik aarzelde geen moment. ‘Dan zou ik zeggen dat ik die wil maken.’

‘Dat kan morgen tijdens het derde uur, maar ik moet je waarschuwen dat dit beduidend makkelijker zou zijn als je…’

‘Nú.’

Meneer Altman keek me aan. ‘Pardon?’

Ik was klaar met dat brave toontje. Met onzichtbaar zijn. ‘Ik wil die nieuwe toets nú maken, hier in uw kantoor.’

2

‘Zware dag?’ vroeg Libby. Mijn zus was zeven jaar ouder dan ik en veel meelevender dan goed voor haar – en mij – was.

‘Neuh,’ antwoordde ik. Als ik haar zou vertellen over mijn uitstapje naar het kantoor van meneer Altman zou ze zich alleen maar zorgen maken en tot meneer Yates mijn tweede proefwerk had nagekeken, viel hier niets aan te doen. Ik veranderde van onderwerp. ‘De klanten waren gul vanavond.’

‘Hoe gul?’ Libby’s kledingstijl hield het midden tussen punk en gothic, maar qua persoonlijkheid was ze een eeuwige optimist die geloofde dat ik in de piepkleine diner waar ik werkte steevast maar één klant verwijderd was een fooi van honderd dollar, ook al kostten de meeste hoofdgerechten er 6,99.

Ik duwde een stel verkreukelde dollarbiljetten in haar hand. ‘Goed genoeg om mee te betalen aan de huur.’

Libby probeerde me het geld terug te geven, maar ik stond al buiten handbereik. ‘Ik gooi het gewoon naar je toe, hoor,’ waarschuwde ze streng.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Dan buk ik.’

‘Je bent onmogelijk.’ Libby stopte het geld met tegenzin weg, toverde een bakplaat vol muffins tevoorschijn en keek me aan. ‘Nu moet je een muffin nemen om het goed te maken.’

‘Ja, mevrouw.’ Toen ik de muffin van haar wilde aanpakken, keek ik langs haar heen naar het aanrecht en zag ik dat ze niet alleen muffins had gebakken. Er stonden ook cupcakes. Ik kreeg een zwaar gevoel in mijn maag. ‘O, Lib, nee toch.’

‘Het is niet wat je denkt,’ beloofde Libby. Libby bakte sorry-cupcakes. Schuldgevoel-cupcakes. Wees-alsjeblieft-niet-boos-op-me-cupcakes.

‘Niet wat ik denk?’ herhaalde ik zachtjes. ‘Dus hij komt niet terug?’

‘Dit keer wordt het anders,’ beloofde Libby. ‘En het zijn cupcakes met chocoladesmaak!’

Mijn lievelings.

‘Het gaat nooit anders zijn,’ zei ik, maar als ik haar dat aan haar verstand had kunnen peuteren, had ze het allang geloofd.

Precies op het juiste moment wandelde Libby’s knipperlichtvriendje – die maar wat graag tegen muren sloeg en er trots op was dat hij zijn woede niet op Libby koelde – de keuken in. Hij griste een cupcake van het aanrecht en liet zijn blik over me heen glijden. ‘Hé, lekker ding.’

‘Drake,’ zei Libby.

‘Grapje.’ Drake glimlachte. ‘Je weet toch dat ik een grapje maak, Libby-lief. Jij en je zusje zijn gewoon veel te serieus.’

Hij was pas een minuut binnen en deed nu al alsof wij het probleem waren. ‘Dit is niet gezond,’ zei ik tegen Libby. Hij had niet gewild dat ik bij haar kwam wonen – en daar strafte hij haar nog steeds voor.

‘Dit is niet jouw huis,’ kaatste Drake terug.

‘Avery is mijn zusje,’ zei Libby koppig.

‘Halfzusje,’ verbeterde Drake. Hij glimlachte opnieuw. ‘Geintje.’

Dat was geen geintje, maar ook geen leugen. Libby en ik hadden dezelfde afwezige vader, maar een andere moeder. Vroeger zagen we elkaar maar een of twee keer per jaar. Twee jaar geleden had niemand verwacht dat ze mijn voogd wilde worden. Ze was jong. Ze hield zelf maar nauwelijks het hoofd boven water. Maar ze was Libby. En Libby hield van mensen.

‘Als Drake blijft,’ zei ik, ‘ben ik weg.’

Libby pakte een cupcake en vouwde haar handen er omheen. ‘Ik doe mijn best, Avery.’

Ze wilde het altijd iedereen naar de zin maken. Drake zette haar graag voor het blok. Hij gebruikte mij om haar pijn te doen.

Maar ik ging hier niet blijven wachten totdat hij zijn woede niet langer op de muren zou botvieren.

‘Als je me zoekt,’ zei ik tegen Libby, ‘woon ik in mijn auto.’

3

Mijn stokoude Pontiac was rijp voor de schroothoop, maar de verwarming deed het in elk geval nog. Meestal, dan. Ik parkeerde achter de diner, waar niemand me zou zien. Libby had me een berichtje gestuurd, maar omdat ik mezelf er niet toe kon zetten te antwoorden, staarde ik gewoon doelloos naar mijn telefoon. Er zat een barst in het scherm. Mijn telefoonabonnement had nauwelijks data, maar ik kon wel onbeperkt sms’en.

Afgezien van Libby was er maar één persoon in mijn leven die de moeite waard was om een berichtje te sturen. Mijn sms’je naar Max was kort maar krachtig: Je-weet-wel is terug.

Ik kreeg niet direct antwoord. Max’ ouders deden nogal moeilijk over ‘telefoontijd’ en namen haar telefoon geregeld in beslag. Ze stonden er ook om bekend haar berichtjes te lezen; daarom had ik Drakes naam niet genoemd en zou ik met geen woord over mijn huidige slaapplek reppen. Noch de familie Liu, noch mijn sociaal werker hoefde te weten dat ik niet was waar ik hoorde te zijn.

Ik legde mijn telefoon weg en wierp een blik op mijn rugzak, die op de passagiersstoel lag, maar besloot toen dat de rest van mijn huiswerk wel tot morgenochtend kon wachten. Ik zette mijn stoel naar achteren en deed mijn ogen dicht, maar toen ik niet kon slapen, haalde ik het enige waardevolle dat mijn moeder me had nagelaten uit het dashboardkastje: een stapel ansichtkaarten. Tientallen. Tientallen plekken waar we samen naartoe hadden gewild.

Hawaii. Nieuw-Zeeland. Machu Picchu. Een voor een bekeek ik de foto’s en ik beeldde me in dat ik ergens anders was dan hier. Tokio. Bali. Griekenland. Ik wist niet hoe lang ik al in gedachten verzonken was toen mijn telefoon piepte. Toen ik hem pakte werd ik begroet door Max’ antwoord op mijn berichtje over Drake.

De broodzak. Toen, een tel later: Is alles oké?

Max was in de zomer na de tweede verhuisd. Onze communicatie verliep grotendeels schriftelijk en ze weigerde scheldwoorden te typen voor het geval haar ouders haar berichtjes onder ogen zouden krijgen.

Dat maakte haar creatief.

Ja hoor, schreef ik terug, wat haar gegronde woede namens mij ontketende.

DIE AMBACHTELIJKE MEIKNOL KAN DE RIOLERING KRIJGEN EN MIJN KLEED STIKKEN!!!

Een tel later ging mijn telefoon. ‘Gaat het echt wel?’ vroeg Max toen ik opnam.

Ik keek naar de ansichtkaarten op mijn schoot en kreeg een brok in mijn keel. Ik zou de middelbare school afmaken. Ik zou me aanmelden voor elke beurs waarvoor ik in aanmerking kwam. Ik zou een diploma halen dat me een lucratieve baan zou bezorgen die ik overal ter wereld zou kunnen uitvoeren.

Ik zou gaan reizen.

Ik slaakte een lange, trillerige zucht en gaf toen antwoord op Max’ vraag. ‘Je kent me, Maxine. Ik kom altijd weer op mijn pootjes terecht.’

4

De volgende dag eiste de nacht in mijn auto zijn tol. Mijn hele lichaam deed pijn en ik moest douchen na gym, want de papieren handdoekjes in de wc van de diner hadden zo hun grenzen. Ik had geen tijd om mijn haar te föhnen, dus ik kwam kletsnat aan bij mijn volgende les. Ik had er wel eens beter uitgezien, maar ik zat al mijn hele leven bij dezelfde kinderen in de klas. Voor hen was ik onderdeel van het lokaal.

Niemand keek naar me.

‘Romeo en Julia zit vol met gezegdes – beknopte snippers wijsheid die iets zeggen over de manier waarop de wereld en de menselijke aard in elkaar zitten.’ Mijn docente Engels was jong en serieus en had hoogstwaarschijnlijk te veel koffie op. ‘Laten we het iets simpeler houden dan Shakespeare. Wie kan me een voorbeeld geven van een hedendaags gezegde?’

Van een kale kip valt niet te plukken, dacht ik terwijl mijn hoofd bonkte en ik de waterdruppels over mijn rug voelde lopen. Nood breekt wet. Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje.

De deur van het lokaal ging open. Een administratief medewerker wachtte tot de docente naar haar keek en zei toen zo luid dat de hele klas haar kon horen: ‘De rector wil Avery Grambs spreken.’

Blijkbaar had iemand mijn toets nagekeken.

Uiteraard verwachtte ik geen verontschuldiging, maar ik had ook niet verwacht dat meneer Altman me bij het bureau van zijn secretaresse zou staan opwachten, stralend alsof hij net bezoek had gehad van de paus. ‘Avery!’

Ergens achter in mijn hoofd ging een alarmbel af. Niemand was ooit zo blij me te zien.

‘Deze kant op.’ Toen hij de deur van zijn kantoor opendeed zag ik een bekende neonblauwe paardenstaart.

‘Libby?’ vroeg ik. Ze droeg een wit uniform met een doodshoofdjespatroon en had geen make-up op, dus vermoedelijk was ze hier rechtstreeks uit haar werk naartoe gekomen. Halverwege haar dienst. Verzorgenden in verpleeghuizen konden niet zomaar halverwege hun dienst vertrekken.

Tenzij er iets mis was.

‘Is pap…’ De rest van de zin bleef steken in mijn keel.

‘Je vader is tiptop in orde.’ Het antwoord kwam niet van Libby of rector Altman. De stoel achter het bureau van de rector was bezet – door een jongen die niet veel ouder was dan ik. Wat is hier aan de hand?

De jongen droeg een pak. Hij zag eruit als iemand die personeel hoorde te hebben.

‘Sinds gisteren,’ ging hij verder, zijn lage, diepe stem afgemeten en precies, ‘ligt de verder kerngezonde Ricky Grambs buiten westen in een motelkamer in Michigan, een uur rijden van Detroit.’

Ik probeerde niet naar hem te staren, maar dat lukte niet. Licht haar. Lichte ogen. Gelaatstrekken zo scherp dat je er steen mee kon snijden.

‘Hoe kun je dat in hemelsnaam weten?’ vroeg ik. Zelfs ík had geen idee waar die niksnut van een vader van mij uithing. Dus hoe wist hij dat?

De jongen in het pak gaf geen antwoord op mijn vraag. In plaats daarvan trok hij een wenkbrauw op. ‘Rector Altman?’ zei hij. ‘Kunt u ons even alleen laten?’

De rector opende zijn mond, waarschijnlijk om bezwaar te maken tegen het feit dat hij zijn eigen kantoor uit werd gestuurd, maar de wenkbrauw van de jongen ging nog verder omhoog.

‘Volgens mij hadden wij een afspraak.’

Altman schraapte zijn keel. ‘Natuurlijk.’ Zonder verder protest draaide de rector zich om en verliet het kantoor. Toen de deur weer dicht zat staarde ik opnieuw openlijk naar de jongen die hem de kamer uit had gewerkt.

‘Je vroeg hoe ik weet waar je vader is.’ Zijn ogen hadden dezelfde kleur als zijn pak – grijs, bijna zilver. ‘Het zou op dit moment een stuk makkelijker zijn als je gewoon accepteert dat ik alles weet.’

Als hij iets anders had gezegd, zou zijn stem prettig zijn geweest om naar te luisteren. ‘Een jongen die denkt dat hij alles weet,’ mompelde ik. ‘Goh, dat is nieuw.’

‘Een meisje met een messcherpe tong,’ antwoordde hij, zijn zilveren ogen gefocust op de mijne. Zijn mondhoeken schoten omhoog.

‘Wie ben jij?’ vroeg ik. ‘En wat wil je?’ Van mij, voegde iets in mijn binnenste daaraan toe. Wat wil je van míj?

‘Het enige wat ik wil,’ antwoordde hij, ‘is een boodschap overbrengen.’ Mijn hart begon sneller te kloppen, al wist ik niet zo goed waarom. ‘Een boodschap die via traditionele wegen nogal lastig te versturen bleek.’

‘Dat kan wel eens mijn schuld zijn,’ gaf Libby, die naast me zat, schaapachtig toe.

‘Wat kan wel eens jouw schuld zijn?’ Ik keek haar aan, blij met het excuus mijn blik af te kunnen wenden van Grijze Ogen, hoewel ik het lastig vond om mijn ogen niet direct weer naar hem te laten schieten.

‘Het eerste wat je moet weten,’ zei Libby op serieuze toon, voor zover iemand in een doodshoofdjesuniform serieus te nemen was, ‘is dat ik geen flauw idee had dat de brieven echt waren.’

‘Welke brieven?’ vroeg ik. Ik was de enige in deze ruimte die niet wist waar dit over ging en ik kon het gevoel maar niet van me afschudden dat die onwetendheid een nadeel was, alsof ik ergens op een rails stond maar niet wist uit welke richting de trein zou komen.

‘De brieven,’ antwoordde de jongen in het pak, wiens stem zich als een soort deken om me heen wikkelde, ‘die de advocaten van mijn grootvader al bijna drie weken naar je huis sturen.’

‘Ik dacht dat ze je probeerden op te lichten,’ zei Libby.

‘Ik kan je garanderen,’ antwoordde de jongen met fluwelen stem, ‘dat er geen sprake is van oplichting.’

Ik wist wel beter dan te vertrouwen op de garanties van knappe jongens.

‘Laten we dit nog een keer proberen.’ Hij vouwde zijn handen in elkaar op het bureau en draaide met zijn rechterduim rondjes om de manchetknoop van zijn linkermouw. ‘Mijn naam is Grayson Hawthorne. Ik ben hier namens McNamara, Ortega en Jones, een advocatenkantoor uit Dallas dat het vermogen van mijn grootvader beheert.’ Graysons lichte ogen gleden naar de mijne. ‘Mijn grootvader is eerder deze maand overleden.’ Een gewichtige stilte. ‘Hij heette Tobias Hawthorne.’ Grayson bestudeerde mijn reactie – of beter gezegd, het gebrek daaraan. ‘Zegt die naam je iets?’

Opnieuw voelde het alsof ik op een treinrails stond. ‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Hoort die me iets te zeggen?’

‘Mijn grootvader was een zeer vermogend man, mejuffrouw Grambs. En blijkbaar heeft hij jou, naast onze familie en mensen die jarenlang voor hem hebben gewerkt, opgenomen in zijn testament.’

Ik verstond hem prima, maar de woorden drongen niet tot me door. ‘Zijn wát?’

‘Zijn testament,’ herhaalde Grayson met een glimlachje. ‘Ik weet niet wat hij je precies heeft nagelaten, maar je wordt geacht aanwezig te zijn bij de voorlezing van het testament. Dat zijn we al weken aan het uitstellen.’

Ik was een slimme meid, maar Grayson Hawthorne had net zo goed Zweeds kunnen praten.

‘Waarom zou je grootvader míj iets nalaten?’ vroeg ik.

Grayson stond op. ‘Dat is de grote vraag.’ Toen hij achter het bureau vandaan kwam wist ik opeens precíés waar de trein vandaan kwam.

Uit zijn richting.

‘Ik ben zo vrij geweest je reis alvast te boeken.’

Dit was geen uitnodiging. Dit was een bevel. ‘En waarom zou ik…’ begon ik, maar ik werd onderbroken door Libby. ‘Super!’ zei ze terwijl ze me vanuit haar ooghoeken trakteerde op een boze blik.

Grayson keek zelfingenomen. ‘Ik laat jullie even alleen.’ Hij keek me nog een moment ongemakkelijk lang aan en verliet toen zwijgend het kantoor.

Na zijn vertrek waren Libby en ik allebei vijf seconden stil. ‘Dit moet je niet verkeerd opvatten,’ fluisterde ze uiteindelijk, ‘maar misschien is hij wel God.’

Ik snoof. ‘Dat denkt hij zelf ook, volgens mij.’ Nu hij weg was, viel het effect dat hij op me had makkelijker te negeren. Wie was er zo volkomen zelfverzekerd? Elk aspect van zijn houding en woordkeus, al zijn interacties waren daarvan doordrongen. Macht hoorde voor deze jongen net zozeer bij het leven als zwaartekracht. De wereld boog voor de wil van Grayson Hawthorne. Wat hij niet met geld kon kopen, bemachtigde hij vast en zeker met die ogen.

‘Begin bij het begin,’ zei ik tegen Libby. ‘En niets weglaten.’

Ze frunnikte aan de inktzwarte puntjes van haar blauwe paardenstaart. ‘Een paar weken geleden kregen we opeens allemaal brieven – geadresseerd aan jou, op mijn adres. Er stond in dat je geld had geërfd en dat we een nummer moesten bellen. Ik dacht dat het oplichting was. Zoals van die e-mails die zogenaamd van een buitenlandse prins zijn.’

‘Waarom zou deze Tobias Hawthorne, een man die ik nog nooit heb ontmoet, van wie ik zelfs nog nooit heb gehóórd, me in zijn testament zetten?’ vroeg ik.

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde Libby. ‘Maar dát,’ ze gebaarde in de richting waarin Grayson was verdwenen, ‘is geen oplichter. Hoorde je hoe hij tegen rector Altman sprak? Wat denk je dat ze hebben afgesproken? Heeft hij hem omgekocht… of bedreigd?’

Beide. Ik negeerde mijn reactie, haalde mijn telefoon tevoorschijn en maakte verbinding met het wifinetwerk van school. Een zoekopdracht naar Tobias Hawthorne later lazen we samen de kop van een nieuwsartikel: Beroemde filantroop (78) overleden.

‘Weet je wat “filantroop” betekent?’ vroeg Libby ernstig. ‘Dat betekent rijk.’

‘Dat betekent een persoon die goede doelen steunt,’ verbeterde ik haar.

‘Rijk, dus.’ Libby keek me even aan. ‘Wat als jíj een goed doel bent? Ze zouden de kleinzoon van deze vent nooit hebben gestuurd als hij je maar een paar honderd dollar had nagelaten. Dit moet om duizenden dollars gaan. Met dat geld zou je kunnen reizen, Avery, of je studie betalen, of een betere auto kopen.’

Mijn hart begon opnieuw sneller te kloppen. ‘Waarom zou een volslagen vreemde mij iets nalaten?’ antwoordde ik. Ik weigerde ook maar een seconde te dagdromen, want als ik daar mee begon, wist ik niet of ik nog zou kunnen ophouden.

‘Misschien kende hij je moeder?’ opperde Libby. ‘Ik weet het niet, maar wat ik wel weet, is dat je naar de voorlezing van dat testament moet.’

‘Ik kan niet zomaar weg,’ zei ik tegen haar. ‘En jij ook niet.’ We moesten allebei werken. Ik moest naar school. Maar… als we gingen zou dat Libby in elk geval tijdelijk bij Drake vandaan houden.

En als dit echt is… Het werd al moeilijker om níét aan de mogelijkheden te denken.

‘Ik heb vervanging geregeld voor de komende twee dagen,’ zei Libby. ‘Ik heb wat rondgebeld en hetzelfde voor jou gedaan.’ Ze pakte mijn hand. ‘Kom op, Ave. Zou het niet leuk zijn om samen op reis te gaan?’

Ze kneep in mijn hand. Ik wachtte heel even en kneep toen terug. ‘Waar wordt dat testament precies voorgelezen?’

‘Texas!’ Libby grijnsde. ‘En ze hebben niet zomaar tickets geboekt. We vliegen eerste klas.’

5

Ik had nog nooit gevlogen. Toen ik vanaf drie kilometer hoogte naar beneden keek, kon ik me moeiteloos inbeelden dat mijn bestemming verder weg lag dan Texas. Parijs. Bali. Machu Picchu. Dat waren altijd toekomstdromen geweest.

Maar nu…

Naast me zat Libby in de zevende hemel van een gratis cocktail te nippen. ‘Tijd voor een foto,’ verkondigde ze. ‘Kom hier en hou je warme noten omhoog.’

Aan de andere kant van het gangpad wierp een vrouw Libby een afkeurende blik toe. Ik wist niet of haar afkeuring gericht was op Libby’s haar, het jack met camouflageprint dat ze had aangetrokken toen ze haar uniform had uitgedaan, haar choker met metalen studs, de selfie die ze probeerde te maken of het volume waarop ze net ‘warme noten’ had gezegd.

Ik trok een arrogant gezicht, leunde naar mijn zus en hield mijn bakje noten omhoog.

Libby legde haar hoofd op mijn schouder en maakte een foto. Ze draaide de telefoon even mijn kant op zodat ik hem kon zien. ‘Ik stuur hem naar je als we geland zijn.’ Haar glimlach haperde even. ‘Niet online zetten, oké?’

Drake weet zeker niet waar je bent? Ik wilde haar eraan herinneren dat het was toegestaan een eigen leven te hebben, maar ik hield me in. Ik had geen zin in ruzie. ‘Oké.’ Dat was geen al te grote opoffering. Ik had social media, maar die gebruikte ik voornamelijk om met Max te dm’en.

Over Max gesproken… Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn. Aangezien ik die op vliegtuigstand had gezet kon ik niet sms’en, maar de eerste klas had gratis wifi. Ik stuurde Max een snelle update over wat er was gebeurd en las de rest van de vlucht obsessief alles wat ik over Tobias Hawthorne kon vinden.

Hij had zijn fortuin verdiend in de olie, waarna hij zijn geld breder had geïnvesteerd. Door Graysons opmerking dat zijn opa een ‘zeer vermogend’ man was geweest en het woord ‘filantroop’ in de krantenkop, was ik ervan uitgegaan dat hij miljonair was.

Die aanname bleek niet te kloppen.

Tobias Hawthorne was niet gewoon ‘vermogend’ of ‘welgesteld’. Er waren geen beleefde termen voor wat hij was, afgezien van plaats-hier-een-krachtterm-naar-keuze stinkend rijk. Miljarden. Meervoud. Hij was de op acht na rijkste man van de Verenigde Staten en de rijkste man van Texas.

Zesenveertig komma twee miljard dollar. Dat was zijn vermogen. Dat klonk niet eens als een echt getal. Na een tijdje vroeg ik me niet meer af waarom een man die ik nog nooit had ontmoet me iets had nagelaten, maar begon ik me af te vragen hoevéél hij me had nagelaten.

Vlak voor de landing stuurde Max een dm terug: Vuile snor, loop je nou met me te faxen?

Ik grijnsde. Nee. Ik zweer het. Ik zit in een vliegtuig naar Texas. We gaan bijna landen.

Max’ enige antwoord was: Holy chips.

Zodra Libby en ik de veiligheidscontrole door waren, stapte er een donkerharige vrouw in een wit maatpak op ons af. ‘Mejuffouw Grambs.’ Ze knikte naar mij en wendde zich toen tot Libby, die ze op dezelfde wijze begroette. ‘Mejuffrouw Grambs.’ Ze draaide zich om en verwachtte duidelijk dat we haar zouden volgen. Tot mijn ergernis gehoorzaamden we allebei braaf. ‘Ik ben Alisa Ortega van McNamara, Ortega en Jones,’ zei ze. Na een tweede stilte keek ze me even vanuit haar ooghoeken aan. ‘Jij bent niet bepaald makkelijk te pakken te krijgen, jongedame.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik woon in mijn auto.’

‘Helemaal niet,’ zei Libby snel. ‘Vertel haar dat dat niet waar is.’

‘We zijn blij dat je kon komen.’ Alisa Ortega van McNamara, Ortega en Jones wachtte niet tot ik haar wat dan ook vertelde. Naar mijn idee had mijn deel van dit gesprek weinig betekenis. ‘Tijdens jullie verblijf in Texas zijn jullie gasten van de familie Hawthorne. Ik ben jullie contactpersoon bij het advocatenkantoor. Als jullie de komende tijd iets nodig hebben, kan ik dat voor jullie regelen.’

Ik dacht dat advocaten per uur factureerden. Wat betaalden de Hawthornes voor deze persoonlijke ophaalservice? Het was niet eens in me opgekomen dat deze vrouw misschien geen advocaat was. Ze leek ergens eind twintig. Tijdens ons gesprek bekroop me hetzelfde gevoel als toen ik met Grayson Hawthorne had gepraat. Deze vrouw was belangrijk.

‘Kan ik op dit moment iets voor jullie doen?’ vroeg Alisa Ortega terwijl ze richting een automatische deur beende en zelfs toen de deur niet op tijd open leek te gaan geen fractie vertraagde.

Ik gaf pas antwoord toen ik zeker wist dat ze niet tegen het glas zou smakken. ‘Wat meer informatie zou prettig zijn.’

‘Daar heb ik een iets specifiekere vraag voor nodig.’

‘Weet jij wat er in het testament staat?’ vroeg ik.

‘Nee.’ Ze gebaarde naar een zwarte sedan die met draaiende motor naast de stoep stond. Ze deed de deur voor me open. Ik schoof op de achterbank en Libby volgde mijn voorbeeld. Alisa ging op de passagiersstoel zitten. De bestuurdersstoel was al bezet. Ik probeerde de chauffeur te zien, maar zijn gezicht was vrijwel onzichtbaar.

‘Daar kom je snel genoeg achter,’ zei Alisa op een toontje dat even smetteloos en deftig was als haar wie-het-vies-maakt-krijgt-de-doodstraf-witte pak. ‘Wij allemaal. De voorlezing staat kort na je aankomst in Hawthorne House gepland.’

Niet het huis van de Hawthornes. Maar Hawthorne House, alsof het een of ander Engels landhuis was, met naam en al.

‘Logeren we daar?’ vroeg Libby. ‘In Hawthorne House?’

Morgen zouden we weer naar huis vliegen. Bij het inpakken waren we uitgegaan van één overnachting.

‘Het huis heeft meer dan genoeg slaapkamers,’ verzekerde Alisa ons. ‘Meneer Hawthorne heeft het terrein meer dan vijftig jaar geleden gekocht en heeft het architectonische hoogstandje met de jaren steeds verder laten uitbreiden. Ik ben ondertussen de tel kwijt, maar het huis heeft zo’n dertig slaapkamers. Hawthorne House is… indrukwekkend.’

Dat was meer informatie dan ze tot nu toe had losgelaten. Ik waagde het erop. ‘Ik gok dat meneer Hawthorne zelf ook nogal indrukwekkend was.’

‘Goed geraden,’ antwoordde Alisa. Ze keek even achterom. ‘Meneer Hawthorne was zeer gesteld op mensen die goed konden raden.’

Ik werd overvallen door een griezelige sensatie, bijna een soort voorgevoel. Heeft hij me daarom uitgekozen?

‘Hoe goed kende je hem?’ vroeg Libby vanaf haar plek naast me.

‘Mijn vader was al voor mijn geboorte Tobias Hawthornes advocaat.’ Alisa had haar powervrouwentoontje laten varen. Ze klonk nu veel milder. ‘Ik heb als kind veel tijd in Hawthorne House doorgebracht.’

Hij was meer dan een gewone cliënt voor haar, dacht ik. ‘Heb je enig idee waarom ik hier ben?’ vroeg ik. ‘Waarom hij me iets heeft nagelaten?’

‘Ben je een wereldverbeteraar?’ vroeg Alisa, alsof dat een doodnormale vraag was.

‘Nee?’ gokte ik.

‘Heeft iemand met de achternaam Hawthorne je ooit het leven zuur gemaakt?’ ging Alisa verder.

Ik keek haar aan en gaf dit keer iets zelfverzekerder antwoord. ‘Nee.’

Alisa glimlachte, maar haar ogen deden niet mee. ‘Heb jij even geluk.’

6

Hawthorne House stond boven op een heuvel. Het huis was gigantisch. Uitgestrekt. Het leek net een kasteel – eerder geschikt voor leden van een koninklijk huis dan voor rijke Texanen. Voor het landhuis stond een zestal auto’s en een gehavende motor die eruitzag alsof je hem beter uit elkaar kon halen om de onderdelen te verkopen.

Alisa keek naar de motor. ‘Blijkbaar is Nash ook eindelijk thuis.’

‘Nash?’ vroeg Libby.

‘De oudste kleinzoon,’ antwoordde Alisa terwijl ze haar blik losscheurde van de motor en naar het kasteel keek. ‘Er zijn er in totaal vier.’

Vier kleinzoons. Onwillekeurig dacht ik terug aan de Hawthorne die ik al had ontmoet. Grayson. Het onberispelijke maatpak. De zilvergrijze ogen. De arrogante toon waarop hij tegen me had gezegd dat ik moest accepteren dat hij alles wist.

Alisa schonk me een veelbetekenende blik. ‘Neem van een ervaringsdeskundige aan dat je je hart nooit aan een Hawthorne moet verliezen.’

‘Wees maar niet bang,’ antwoordde ik, even geïrriteerd door haar aanname als door het feit dat ze iets van mijn gedachten uit mijn gezichtsuitdrukking had kunnen aflezen. ‘Mijn hart zit veilig achter slot en grendel.’

De hal had het formaat van een volledig huis – makkelijk honderd vierkante meter, alsof degene die hem had gebouwd bang was geweest dat hij ook zou moeten dienstdoen als galalocatie. Aan weerszijden van de hal bevonden zich stenen poorten, de ruimte was twee verdiepingen hoog en het plafond was rijkelijk versierd met ingewikkelde houtsneden. Alleen al omhoogkijken maakte me ademloos.

‘Je bent er.’ Een bekende stem trok mijn aandacht weer omlaag. ‘En precies op tijd. Ik neem aan dat je vlucht zonder problemen is verlopen?’

Dit keer droeg Grayson Hawthorne een ander pak. Deze was zwart, net als zijn overhemd en stropdas.

‘Jij.’ Alisa begroette hem met een koelbloedige blik.

‘Mijn inmenging is me blijkbaar niet vergeven,’ zei Grayson.

‘Je bent negentien,’ antwoordde Alisa. ‘Kan het kwaad om je eens naar je leeftijd te gedragen?’

‘Misschien wel.’ Grayson glimlachte kort zijn tanden bloot. ‘En graag gedaan.’ Het duurde even voordat ik besefte dat Grayson doelde op het feit dat hij me was komen halen. ‘Dames,’ zei hij. ‘Mag ik jullie jas aannemen?’

‘Ik hou de mijne liever aan,’ antwoordde ik. Ik voelde me nogal opstandig en een extra beschermlaagje tussen mij en de wereld leek me geen slecht idee.

‘En jij?’ vroeg Grayson vlotjes aan Libby.

Terwijl ze met open mond naar de hal bleef staren, trok Libby haar jas uit en gaf hem aan Grayson. Grayson liep onder een van de stenen poorten door. Aan de andere kant bevond zich een gang, waarvan een van de muren volledig was bedekt met kleine vierkante panelen. Grayson legde een hand op een van de panelen en duwde. Hij draaide zijn hand negentig graden, duwde op een tweede paneel en drukte vervolgens sneller dan ik kon volgen nog minstens twee andere in. Er klonk een plof en er verscheen een deur die zich losmaakte van de muur en openzwaaide.

‘Wat is dit voor…’ begon ik.

Grayson pakte een hanger. ‘Garderobe.’ Dat was geen uitleg. Dat was een benaming, alsof dit een doodgewone garderobe in een doodgewoon oud huis was.

Dat zag Alisa als haar teken om ons in Graysons bekwame handen achter te laten. Ik probeerde een reactie op te roepen die minder schaapachtig en verstijfd was. Net toen Grayson de kast wilde dichtdoen, klonk er ergens diep in de kast een geluid.

Ik hoorde iets kraken en toen een bonk. Achter de jassen klonk geritsel en een gedaante wrong zich uit het duister. Een jongen van mijn leeftijd, misschien iets jonger. Hij droeg een pak, maar daar hielden de overeenkomsten met Grayson op. Het pak van deze jongen was gekreukeld, alsof hij er een dutje in had gedaan – of twintig. Zijn jasje hing open. Zijn stropdas bungelde los rond zijn nek. Hij was lang, maar had een babyface en een wilde bos donkere krullen. Zijn ogen waren lichtbruin, net als zijn huid.

‘Ben ik te laat?’ vroeg hij Grayson.

‘Die vraag kun je waarschijnlijk beter aan je horloge richten.’

‘Is Jameson er al?’ verbeterde de jongen met het donkere haar zichzelf.

Grayson verstijfde. ‘Nee.’

De andere jongen grijnsde. ‘Dan ben ik dus niet te laat!’ Hij keek langs Grayson naar Libby en mij. ‘En dit zijn vast onze gasten! Wat onbeleefd dat Grayson ons nog niet aan elkaar heeft voorgesteld.’

In Graysons kaak trilde een spiertje. ‘Dit zijn Avery Grambs en haar zus Libby,’ zei hij formeel. ‘Dames, dit is mijn broer, Alexander.’ Even leek het erop dat Grayson het daarbij wilde laten, maar daar was de opgetrokken wenkbrauw weer. ‘Xander is de baby van het gezin.’

‘De knappe van het gezin,’ verbeterde Xander. ‘Ik weet wat jullie denken. Deze serieuze lulhannes hier lijkt wel gemáákt voor dat Armani-pak. De vraag is echter: kan zijn glimlach het complete universum verlichten, als een soort jonge Mary Tyler Moore gereïncarneerd in het lichaam van een donkere James Dean?’ Xander leek maar één manier van praten te hebben: snel. ‘Nee,’ beantwoordde hij zijn eigen vraag. ‘Nee, dat kan hij niet.’

Hij was eindelijk lang genoeg stil om iemand anders aan het woord te laten. ‘Leuk je te ontmoeten,’ wist Libby te zeggen.

‘Breng je veel tijd door in garderobes?’ vroeg ik.

Xander veegde zijn handen af aan zijn broek. ‘Geheime doorgang,’ zei hij. Hij probeerde het stof van zijn broek te kloppen. ‘Daar wemelt het van in dit huis.’

7

Mijn handen jeukten om mijn telefoon tevoorschijn te halen en foto’s te maken, maar ik wist de neiging te weerstaan. Libby fotografeerde er echter ongegeneerd op los.

‘Mademoiselle…’ Xander zette een stap opzij om Libby’s beeld te blokkeren. ‘Hou je toevallig van achtbanen?’

Ik was bang dat Libby’s ogen uit hun kassen zouden rollen. ‘Heeft dit huis een achtbaan?’

Xander grinnikte. ‘Niet precies.’ Voor ik het wist trok de ‘baby’ van de Hawthornes – die een meter negentig moest zijn – mijn zus verder de hal in.

Ik was stomverbaasd. Hoe kan een huis ‘niet precies’ een achtbaan hebben? Grayson, die naast me stond, snoof. Ik merkte dat hij naar me stond te staren en kneep mijn ogen tot spleetjes. ‘Wat?’

‘Niets,’ antwoordde Grayson, al deed de stand van zijn mondhoeken anders vermoeden. ‘Ik bedoel… Je hebt een erg expressief gezicht.’

Nee. Helemaal niet. Libby zei altijd dat ik moeilijk te lezen was. Mijn pokerface financierde al maandenlang Harry’s ontbijt. Mijn gezicht was helemaal niet expressief.

Er was niets opmerkelijks aan.

‘Mijn excuses voor Xander,’ zei Grayson. ‘Hij gelooft over het algemeen niet in ouderwetse concepten zoals nadenken voor je iets zegt en langer dan drie seconden stilstaan.’ Hij sloeg zijn ogen neer. ‘Hij is de beste van ons, zelfs op zijn slechtste dagen.’

‘Mevrouw Ortega zei dat jullie met zijn vieren zijn.’ Ik kon het niet laten. Ik wilde meer weten over dit gezin. Over hém. ‘Dat er vier kleinzoons zijn.’

‘Ik heb drie broers,’ vertelde Grayson. ‘Dezelfde moeder, andere vaders. Onze tante Zara heeft geen kinderen.’ Hij keek langs me heen. ‘En wat betreft mijn familieleden kan ik je maar beter alvast een tweede keer mijn verontschuldigingen aanbieden, geloof ik.’

‘Gray, lieverd!’ Er walste een vrouw in een woest bewegende wolk textiel op ons af. Zodra de stof van haar wijde blouse was neergedaald probeerde ik haar leeftijd te schatten. Ouder dan dertig, jonger dan vijftig. Verder dan dat kwam ik niet. ‘Ze zijn klaar voor ons in de Salon,’ zei ze tegen Grayson. ‘Of bijna, in elk geval. Waar is je broer?’

‘Iets specifieker graag, moeder.’

De vrouw rolde met haar ogen. ‘Hou op met dat ge-moeder, Grayson Hawthorne.’ Ze wendde zich tot mij. ‘Je zou denken dat hij in dat pak geboren is,’ zei ze op de toon van iemand die een groot geheim verklapt, ‘maar Gray was mijn kleine blootloper. Een echte vrije geest. Pas toen hij vier was wisten we hem zover te krijgen dat hij zijn kleren aanhield. Al heb ik dat eerlijk gezegd voor die tijd niet eens geprobeerd.’ Ze was even stil en bestudeerde me openlijk van top tot teen. ‘Jij moet Ava zijn.’

‘Avery,’ verbeterde Grayson haar. Als hij zich al schaamde voor zijn vermeende verleden als peuternudist liet hij dat niet merken. ‘Ze heet Avery, moeder.’

Ondanks haar zucht glimlachte de vrouw, alsof ze onmogelijk naar haar zoon kon kijken zonder verrukt te zijn over zijn aanwezigheid. ‘Ik heb altijd gezworen dat mijn kinderen me bij mijn voornaam zouden noemen,’ zei ze tegen me. ‘Ik heb ze opgevoed als mijn gelijken, snap je? Maar ja, ik had me óók altijd voorgesteld dat ik meisjes zou krijgen. Vier jongens later…’ Met het elegantste gebaar ter wereld haalde ze haar schouders op.

Objectief gezien was Graysons moeder volkomen over the top. Maar subjectief gezien? Subjectief gezien was ze aanstekelijk theatraal.

‘Wanneer ben je jarig, liefje?’

Die vraag verraste me. Ik had een mond. Waar niets mis mee was. Maar ze ging te snel om te kunnen antwoorden. Ze legde een hand op mijn wang. ‘Schorpioen? Ram? Geen vissen, dat is wel duidelijk…’

‘Moeder,’ zei Grayson, waarna hij zichzelf verbeterde. ‘Skye.’

Pas na een paar tellen besefte ik dat dat haar voornaam moest zijn en dat hij die gebruikte om haar een plezier te doen in de hoop dat ze haar astrologieverhoor zou staken.

‘Grayson is een lieve jongen,’ zei Skye tegen me. ‘Te lief.’ Toen gaf ze me een knipoog. ‘We praten later wel verder.’

‘Ik betwijfel of mejuffrouw Grambs lang genoeg zal blijven voor een goed gesprek bij het haardvuur – of een tarotlegging.’ Een tweede vrouw, van Skyes leeftijd of iets ouder, mengde zich in ons gesprek. Als Skye al een overvloed aan textiel en informatie was, dan was deze vrouw een en al kokerrokken en parels.

‘Ik ben Zara Hawthorne-Calligaris.’ De blik waarmee de vrouw me aankeek was even streng als haar naam. ‘Mag ik vragen hoe je mijn vader kende?’

In de enorme hal viel een stilte. Ik slikte. ‘Eh, die kende ik niet.’

Ik voelde dat Grayson opnieuw naar me stond te staren. Na een kleine eeuwigheid schonk Zara me een gespannen glimlachje. ‘Nou, we zijn blij dat je er bent. We hebben een aantal zware weken achter de rug, zoals je je vast kunt voorstellen.’

Omdat niemand mij te pakken kreeg, vulde ik in.

‘Zara?’ De man met achterovergekamd haar die ons onderbrak liet een arm om Zara’s middel glijden. ‘Meneer Ortega wil even met je van gedachten wisselen.’ De man, vermoedelijk Zara’s echtgenoot, keurde me nog geen blik waardig.

Dat wist Skye echter ruimschoots te compenseren. ‘Mijn zus “wisselt met mensen van gedachten”,’ zei ze. ‘Ik voer gesprekken. Fijne gesprekken. Zo ben ik ook aan mijn vier zonen gekomen: door geweldige, intíéme gesprekken met vier fascinerende mannen…’

‘Ik heb er oprecht geld voor over als je nu stopt met praten,’ zei Grayson met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht.

Skye gaf haar zoon een klopje op zijn wang. ‘Omkoping. Dreigementen. Uitkoping. Lieverd, je bent een echte Hawthorne.’ Ze schonk me een veelbetekenende glimlach. ‘Daarom noemen we hem de kroonprins.’

Skyes stem en Graysons gezichtsuitdrukking toen zijn moeder ‘kroonprins’ zei, gaven me op de een of andere manier het idee dat ik zwaar had onderschat hoe graag de Hawthornes het testament wilden horen.

Zij weten ook niet wat er in het testament staat. Opeens voelde het alsof ik een arena in was gestapt zonder de regels van het spel te kennen.

‘Goed,’ zei Skye, die haar ene arm om mij en haar andere om Grayson heen sloeg, ‘zullen we naar de Salon gaan?’

8

De Salon was qua oppervlakte ongeveer tweederde van de hal. Achter in de ruimte bevond zich een gigantische stenen open haard. In de zijkanten van de haard waren waterspuwers gehouwen. Echte waterspuwers.

Grayson plantte Libby en mij in een oorfauteuil en liep toen verder naar voren, waar drie oudere mannen in pak met Zara en haar echtgenoot stonden te praten.

Dat moesten de advocaten zijn. Toen Alisa na een paar minuten bij hen ging staan inventariseerde ik de rest van de aanwezigen. Een ouder wit echtpaar, minstens in de zestig. Een zwarte man van in de veertig die eruitzag als een militair, met zijn rug naar de muur stond en beide uitgangen in de gaten hield. Xander, met naast hem een jongen die duidelijk nog een van de Hawthorne-broers was. Deze was ouder, halverwege de twintig. Hij moest nodig naar de kapper en de cowboylaarzen die hij aanhad onder zijn pak hadden net als de motor voor het huis betere tijden gekend.

Nash, dacht ik, me de naam herinnerend die Alisa me had gegeven.

Ten slotte betrad een stokoude vrouw het strijdperk. Nash bood haar een arm aan, maar in plaats daarvan nam ze die van Xander. Hij bracht haar rechtstreeks naar Libby en mij. ‘Dit is Nan,’ vertelde hij ons. ‘De vrouw. De legende.’

‘Gedraag je.’ Ze sloeg hem op zijn arm. ‘Ik ben de overgrootmoeder van deze deugniet.’ Nan liet zich moeizaam op de lege stoel naast me zakken. ‘Zo oud als de weg naar Rome en minstens zo verraderlijk.’

‘Ze is een softie,’ verzekerde Xander me vrolijk. ‘En ik ben haar lievelingetje.’

‘Helemaal niet,’ mopperde Nan.

‘Ik ben van iedereen het lievelingetje!’ Xander grijnsde.

‘Je lijkt veel te veel op die onverbeterlijke grootvader van je,’ bromde Nan. Ze deed haar ogen dicht en ik zag haar handen lichtjes beven. ‘Die afschuwelijke vent.’ Haar toon was teder.

‘Was meneer Hawthorne uw zoon?’ vroeg Libby voorzichtig. Ze werkte met ouderen en kon goed luisteren.

Nan greep de kans om nogmaals te snuiven met beide handen aan. ‘Schoonzoon.’

‘Ook hij was haar lievelingetje,’ verduidelijkte Xander. Zijn stem had een scherp randje. Dit was geen begrafenis. Ze moesten al weken geleden afscheid hebben genomen, maar ik was bekend met rouw en voelde hun verdriet – dat kon ik zelfs bijna rúíken.

‘Gaat het, Ave?’ vroeg Libby naast me. Ik dacht aan Grayson en zijn opmerking dat mijn gezicht zo expressief was.

Ik dacht liever aan Grayson Hawthorne dan aan begrafenissen en verdriet.

‘Ja, hoor,’ antwoordde ik. Maar het ging niet. Mijn moeder was al twee jaar dood, maar af en toe beukte het gemis nog altijd op volle sterkte op me in. ‘Ik ga even naar buiten,’ zei ik met een geforceerde glimlach. ‘Ik heb wat frisse lucht nodig.’

Toen ik wegliep werd ik tegengehouden door Zara’s echtgenoot. ‘Waar ga je heen? We gaan bijna beginnen.’ Hij pakte mijn elleboog stevig vast.

Ik wrikte me los. Het kon me niet schelen wie deze mensen waren. Niemand raakte me zomaar aan. ‘Er is mij verteld dat er vier Hawthorne-zoons zijn,’ antwoordde ik ijzig. ‘Als ik goed heb geteld, komen jullie er nog steeds een tekort. Ik ben zo terug. Je zult niet eens merken dat ik weg ben geweest.’

Uiteindelijk belandde ik niet in de voor-, maar in de achtertuin – al was het eigenlijk nauwelijks een tuin te noemen. Het terrein was perfect onderhouden. Er was een fontein. Een beeldentuin. Een kas. En, zich uitstrekkend tot in het oneindige, zo ver het oog reikte: land. Een deel was bebost. Een deel was gras. Maar nu ik erover uitkeek, kon ik me makkelijk voorstellen dat iemand die in de richting van de horizon liep compleet kon verdwalen.

‘Als ja nee is, en eens is nooit, hoeveel zijdes heeft een driehoek dan?’ De vraag kwam van boven. Toen ik opkeek zag ik een verdieping hoger een jongen zitten, onheilspellend wiebelend op het smeedijzeren balkonhek. Dronken.

‘Je gaat vallen,’ zei ik.

Hij glimlachte zelfingenomen. ‘Dat is een interessant voorstel.’

‘Dat is geen voorstel,’ antwoordde ik.

Hij schonk me een luie grijns. ‘Het is geen schande om een Hawthorne een voorstel te doen.’ Zijn haar was donkerder dan dat van Grayson, maar lichter dan dat van Xander. Hij had geen shirt aan.

Waarom ook niet, zo midden in de winter, dacht ik cynisch, maar onwillekeurig gleed mijn blik van zijn gezicht naar beneden. Zijn bovenlijf was slank en hij had een sixpack. Over zijn borst en buik liep een lang, dun litteken.

‘Jij bent vast het Geheimzinnige Meisje,’ zei hij.

‘Ik ben Avery,’ verbeterde ik hem. Ik was naar buiten gegaan om even te kunnen ontsnappen aan de Hawthornes en hun verdriet. Het gezicht van deze jongen stond volkomen zorgeloos, alsof het leven een grote grap was. Alsof hij niet zo hevig rouwde als de mensen binnen.

‘Wat jij wilt, G.M.,’ antwoordde hij. ‘Mag ik je G.M. noemen, Geheimzinnig Meisje?’

Ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘Nee.’

Hij zette zijn voeten op het hek en ging staan. Toen hij even wiebelde, schoot er een ijzingwekkend beeld door me heen. Hij heeft verdriet en dat balkon is hartstikke hoog. Toen mijn moeder overleed had ik geweigerd mezelf over te geven aan zelfdestructieve neigingen. Al betekende dat niet dat ik ze niet aan me had voelen trekken.

Hij verplaatste zijn gewicht naar één voet en stak de andere naar voren.

‘Nee!’ Voordat ik nog iets kon zeggen kantelde de jongen zijn lichaam, pakte het hek beet en bracht zijn benen omhoog tot zijn lichaam volledig verticaal was. Ik zag de spieren op zijn rug zich aanspannen, zag ze trillen op zijn schouderbladen, en toen liet hij zichzelf zakken… en viel naar beneden.

Hij landde naast me. ‘Je hoort hier helemaal niet te zijn, G.M.’

Ik was niet degene die net zonder shirt van een balkon was gesprongen. ‘Jij ook niet.’

Ik vroeg me af of hij doorhad hoe mijn hart tekeerging. En of dat van hem überhaupt sneller was gaan kloppen.

‘Als ik even vaak doe wat ik moet doen als ik zeg wat ik niet moet doen,’ zijn mond vertrok, ‘wat ben ik dan?’

Jameson Hawthorne, dacht ik. Van zo dichtbij kon ik zien welke kleur zijn ogen hadden: die waren donker, onpeilbaar groen.

‘Wat ben ik dan?’ herhaalde hij nadrukkelijk.

Ik keek niet langer naar zijn ogen. Of zijn buikspieren. Of zijn nonchalant gestylede haar. ‘Dronken,’ antwoordde ik en omdat ik een irritante reactie voelde aankomen, voegde ik daar nog twee woorden aan toe. ‘En twee.’

‘Hè?’ zei Jameson Hawthorne.

‘Het antwoord op je eerste raadsel,’ zei ik. ‘Als ja nee is en eens is nooit… dan heeft een driehoek… twee zijdes.’ Ik rekte mijn antwoord zo lang mogelijk uit en deed geen moeite om te vertellen hoe ik erop was gekomen.

‘Touché, G.M.’ Toen Jameson langs me heen slenterde streek zijn blote arm zachtjes langs de mijne. ‘Touché.’

9

Na Jamesons vertrek bleef ik nog een paar minuten buiten. Deze dag voelde volkomen onwerkelijk. Morgen zou ik – hopelijk wat geld en een goed verhaal rijker – weer naar Connecticut vliegen en zou ik de Hawthornes waarschijnlijk nooit meer zien.

Zou ik nooit meer een uitzicht als dit hebben.

Toen ik terugkwam in de Salon bleek James Hawthorne op miraculeuze wijze een overhemd – en een colbert – te hebben opgeduikeld. Hij schonk me een glimlach en salueerde kort. Grayson, die naast hem stond, verstijfde en klemde zijn kaken op elkaar.

‘Goed, nu iedereen er is, kunnen we van start,’ zei een van de advocaten.

De advocaten hadden zich opgesteld in een driehoek. De man die had gesproken, had hetzelfde donkere haar en dezelfde bruine huidskleur en zelfingenomen gezichtsuitdrukking als Alisa. Dat was vast de Ortega van McNamara, Ortega en Jones. De andere twee – vermoedelijk Jones en McNamara – stonden links en rechts van hem.

Sinds wanneer heb je vier advocaten nodig om een testament voor te lezen? dacht ik.

‘Jullie zijn hier bijeen,’ zei meneer Ortega, die zo hard praatte dat hij zelfs in de verste uithoeken van de ruimte verstaanbaar was, ‘voor de voorlezing van het testament van Tobias Tattersall Hawthorne. Op instructie van meneer Hawthorne zullen mijn collega’s nu de brieven uitdelen die hij ieder van jullie heeft nagelaten.’

De andere mannen liepen door de ruimte en gaven iedereen een envelop.

‘De brieven mogen na afloop van de voorlezing worden geopend.’

Een van de advocaten gaf me een envelop. Op de voorkant stond mijn naam, in schoonschrift. Libby keek op naar de advocaat, maar hij sloeg haar over en deelde zijn andere brieven uit aan de rest van de aanwezigen.

‘Meneer Hawthorne heeft laten vastleggen dat de volgende personen fysiek aanwezig dienen te zijn bij het voorlezen van zijn testament: Skye Hawthorne, Zara Hawthorne-Calligaris, Nash Hawthorne, Grayson Hawthorne, Jameson Hawthorne, Alexander Hawthorne en mejuffrouw Avery Kylie Grambs uit New Castle, Connecticut.’

Ik voelde me ongeveer even opvallend als wanneer ik omlaag had gekeken en zou hebben ontdekt dat ik geen kleren droeg.

‘Aangezien iedereen aanwezig is,’ ging meneer Ortega verder, ‘kan de voorlezing beginnen.’

Libby liet haar hand in de mijne glijden.

‘Ik, Tobias Tattersall Hawthorne,’ las meneer Ortega, ‘gezond van lijf en leden, heb besloten mijn eigendommen, inclusief mijn geldelijke en fysieke bezit, als volgt te verdelen.

Andrew en Lottie Laughlin laat ik als dank voor hun vele jaren trouwe dienst honderdduizend dollar per persoon na. Tevens mogen zij de rest van hun leven gratis verblijven in Wayback Cottage, gelegen aan de westkant van mijn landgoed in Texas.’

Het oudere echtpaar dat ik eerder had gezien, leunde even tegen elkaar aan. Het enige wat ik kon denken, was: HONDERDDUIZEND DOLLAR. De Laughlins hadden niet eens aanwezig hoeven zijn bij de voorlezing van het testament, maar toch hadden ze net honderdduizend dollar gekregen. Per persoon!

Ik probeerde me uit alle macht te herinneren hoe ik moest ademen.

‘John Oren, het hoofd van mijn beveiliging, die mijn leven vaker en op meer manieren heeft gered dan ik kan tellen, laat ik de inhoud van mijn gereedschapskist na, te vinden in het kantoor van McNamara, Ortega en Jones, alsmede driehonderdduizend dollar.’

Tobias Hawthorne kende deze mensen, hield ik mezelf met bonzend hart voor. Deze mensen werkten voor hem. Waren belangrijk voor hem. Ik beteken niets.

‘Mijn schoonmoeder, Pearl O’Day, laat ik een toelage na van honderdduizend dollar per jaar, plus een fonds voor medische kosten zoals is vastgelegd in de appendix. Alle sieraden van mijn overleden vrouw, Alice O’Day-Hawthorne, zullen na mijn dood overgaan op haar moeder om na haar dood naar haar eigen inzicht te worden verdeeld.’

Nan maakte een afkeurend geluidje. ‘Haal jullie maar niets in het hoofd,’ zei ze streng tegen het gehele gezelschap. ‘Ik ga jullie allemaal overleven.’