WORD VERLIEFD. VERBREEK DE VLOEK. RED HET KONINKRIJK.

Brigid Kemmerer

Vertaald door Merel Leene

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Eenvloekzoeenzaam

Vind de auteur: @brigidkemmerer

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W102001

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 Brigid Kemmerer

This translation of A Curse So Dark and Lonely published by Blossom Books by arrangement with Bloomsbury Publishing Inc. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: A Curse So Dark and Lonely

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagillustratie: Shane Rebenschied

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Voor mijn nieuwe familie bij Stone Forge CrossFit

Bedankt dat jullie me hebben laten zien hoeveel sterker ik kon zijn

Lieve lezer,

Net als heel veel anderen was ik vroeger (ahum, nog steeds) een enorme Disney-fan. Er waren een paar films die ik tot mijn lievelings rekende, en Belle en het Beest was daar zeker één van. De mooie jurken, de bibliotheek (duh), de zielige, schattige vader en de slechte Gaston met zijn sukkelige hulpje LeFou. Het ging er bij mij allemaal in als zoete koek. Dat het eigenlijk best een raar verhaal is met als thema het Stockholm Syndroom, deed me niets (en nog steeds kan ik me daar niet echt druk om maken want het is toch romantisch (insert heart eyes)).

Deze hervertelling heeft me gegrepen omdat het weer net zo’n zoetsappig liefdesverhaal is (yum!), maar er was meer. Ik vond de link tussen een magische wereld en onze wereld geweldig (hopen we niet allemaal om op een dag zo’n portaal te vinden?) en ik vond het feit dat prins Rhen elke keer zijn eigen nachtmerrie moet beleven heel erg tof.

Ik ben ontzettend benieuwd wat jij ervan vindt en of het wat jou betreft kan tippen aan de Disney-film, het bij lange na niet haalt óf er qua awesomeness keihard overheen gaat. Laat je het aan ons weten?

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

1

Rhen

Onder mijn vingernagels zit bloed. Ik vraag me af hoeveel mensen ik deze keer heb gedood.

Ik duw mijn handen in de ton naast de stallen. Het ijskoude water bijt in mijn huid, maar het bloed gaat er niet af. Eigenlijk zou het me niets uit moeten maken, want over een uurtje is het allemaal toch weg, maar ik verfoei dit. Het bloed. Dat ik niets weet.

Ergens achter me klepperen hoeven op de keitjes, gevolgd door gerinkel van paardentuig.

Ik hoef niet te kijken. Mijn wachtcommandant volgt altijd op veilige afstand totdat de metamorfose compleet is.

Wachtcommandant. Alsof Grey nog wachters heeft om te commanderen.

Alsof hij de rang niet bij gebrek aan anderen heeft verdiend.

Nadat ik het water van mijn handen heb geschud, draai ik me om. Grey staat een paar meter achter me, met aan de teugel IJzerhart, het snelste paard uit de stal. Het dier ademt zwaar; ondanks de vroege ochtendkou glimmen zijn borst en flanken van het zweet.

Hoelang we hier ook al gevangen zitten, Greys verschijning blijft telkens weer een verrassing. Hij ziet er even jong uit als op de dag dat hij een plek bij de elitetroepen van de koninklijke lijfwacht verdiende. Zijn donkere haar een beetje warrig, zijn huid glad, zonder rimpels. Zijn uniform past hem nog uitstekend; elk gespje en riempje perfect in orde, elk wapen glimmend in het bijna-duister.

Ooit fonkelde er iets van gretigheid in zijn ogen, een vonkje verlangen naar avontuur. Naar uitdaging.

Die glans is allang gedoofd – het enige onderdeel van zijn uiterlijk dat niet door de vloek herschapen wordt.

Ik vraag me af of hij zich ook over mijn onveranderde verschijning verbaast.

‘Hoeveel?’ vraag ik.

‘Niet een. Deze keer waren al uw onderdanen veilig.’

Deze keer. Ik zou opgelucht moeten zijn. Dat ben ik niet. Mijn onderdanen zullen snel genoeg opnieuw in gevaar verkeren. ‘En het meisje?’

‘Verdwenen. Zoals altijd.’

Opnieuw kijk ik naar het bloed op mijn handen en ik voel de vertrouwde beklemming op mijn borst. Ik draai me om naar de ton en steek mijn handen nog eens onder water. Het is zo koud dat het me bijna de adem beneemt.

‘Ik zit onder het bloed, commandant.’ Woede vlamt op in mijn borst. ‘Ik heb iets gedood.’

Alsof zijn paard gevaar bespeurt, stampt en danst het aan de teugel. Grey steekt een hand uit om het dier te kalmeren.

Ooit zou er een stalknecht naar buiten zijn gerend om het paard van hem over te nemen, zeker bij het horen van mijn barse toon. Ooit was er een kasteel vol hovelingen, geschiedschrijvers en adviseurs die er goed geld voor over zouden hebben gehad om een sappige roddel te horen over prins Rhen, kroonprins van Sinteldaal.

Ooit was er een koninklijke familie die de wenkbrauwen zou hebben gefronst om mijn fratsen.

Nu ben alleen ik er nog, en Grey.

‘Ik had een spoor van mensenbloed uitgezet op het pad dat het bos uit loopt,’ zegt hij, onaangedaan door mijn woede. Hij is dit gewend. ‘Het paard kon het goed bijhouden, totdat u in het zuidelijkste gedeelte van uw landerijen een roedel herten tegenkwam. We zijn ver uit de buurt van de dorpen gebleven.’

Dat verklaart de vermoeidheid van het dier. We hebben vannacht ver gereisd.

‘Ik neem het paard wel,’ zeg ik. ‘De zon komt bijna op.’

Grey geeft me de teugels. Het laatste uur is altijd het moeilijkst. Alweer vol spijtgevoelens vanwege mijn falen. En als altijd wil ik alleen nog maar dat dit voorbij is.

‘Nog speciale verzoeken, sire?’

Aanvankelijk was ik zo frivool om daarop ja te zeggen. Ik koos voor blond of bruin. Grote borsten of lange benen of een wespentaille. Ik verwende en fêteerde ze, en als ze niet voor me vielen, was een ander vlug gevonden. De eerste keer leek de vloek vooral een spel.

Zoek er eentje die jíj leuk vindt, Grey, zei ik lachend, alsof het een voorrecht was om vrouwen voor zijn prins te mogen uitzoeken.

Toen veranderde ik, het monster raasde door het kasteel en liet een bloedbad achter.

Tegen de tijd dat het seizoen opnieuw begon, had ik geen familie meer over. Geen bedienden. Alleen zes wachters, van wie er twee zwaargewond waren.

Na het derde seizoen had ik er nog een.

Grey wacht nog steeds op een antwoord.

Ik kijk hem in de ogen. ‘Nee, commandant. Het maakt me niet uit.’ Zuchtend loop ik al met het paard naar de stallen, maar opeens blijf ik staan en draai me om. ‘Wiens bloed heb je voor dat spoor gebruikt?’

Grey stroopt zijn mouw op. Een lange snijwond, waaruit nog een traag, karmozijnen stroompje bloed sijpelt.

Ik zou hem kunnen bevelen zijn arm te verbinden, maar over een uur, wanneer de zon helemaal op is, zal de wond verdwenen zijn.

Net als het bloed op mijn handen en het zweet op de flanken van het paard. De keitjes zullen warm zijn van de vroege herfstzon, en mijn adem zal niet langer wolkjes vormen in de ochtendkou.

Het meisje zal verdwenen zijn en het seizoen zal opnieuw beginnen.

Ik zal weer net achttien zijn.

Voor de driehonderdzevenentwintigste keer.

2

Harper

In Washington D.C. is het zo koud dat het verboden zou moeten worden.

Ik trek de capuchon van mijn hoody over mijn hoofd, maar de stof is tot op de draad versleten, dus veel helpt het niet. Ik vind het vreselijk om buiten op de uitkijk te staan, maar mijn broer neemt het ergste deel van deze klus voor zijn rekening, dus probeer ik niet te klagen.

Ergens verderop in de straat schreeuwt een man, een claxon schettert. Terwijl ik een huivering onderdruk, kruip ik nog wat verder weg in de schaduw. Naast de stoeprand vond ik net een oud breekijzer en ik klem mijn vingers om het roestige metaal, maar de onbekende schreeuwer lijkt ver bij me vandaan.

Een blik op de stopwatch op Jakes telefoon vertelt me dat hij nog dertien minuten heeft. Dertien minuten, daarna is hij klaar en kunnen we een kop koffie halen.

Niet dat we geld hebben, maar Jake heeft altijd tijd nodig om weer rustig te worden en hij zegt dat koffie helpt. Ik word er juist opgefokt van, waardoor ik niet meer kan slapen en pas tegen vieren ’s ochtends in bed stort, waarna ik natuurlijk school mis. Van dit laatste schooljaar heb ik al zo veel dagen overgeslagen dat het waarschijnlijk niet veel meer uitmaakt. In elk geval heb ik geen vrienden die me zullen missen.

En dus zullen Jake en ik aan een hoektafeltje zitten in de cafetaria die de hele nacht open blijft, en zijn handen zullen een paar minuten trillen om zijn mok. Daarna zal hij me vertellen wat hij moest doen. Veel goeds is het nooit.

Ik moest dreigen dat ik zijn arm zou breken. Ik draaide zijn arm op zijn rug. Volgens mij trok ik hem bijna uit de kom. Zijn kinderen waren erbij. Het was afschuwelijk.

Ik moest hem slaan. Zei tegen hem dat ik zou doorgaan totdat er een tand loszat. Toen vond hij het geld opeens heel snel.

Deze vent was muzikant. Ik heb gedreigd een van zijn vingers te verbrijzelen.

Ik wil niet horen op wat voor manieren hij ze geld weet te ontfutselen. Mijn broer is lang en heeft de bouw van een rugbyspeler, maar hij is altijd zachtaardig en vriendelijk geweest. Toen mam net ziek was en pap met Lawrence en zijn mannen te maken kreeg, zorgde Jake goed voor mij. Hij liet me in zijn kamer slapen of smokkelde me het huis uit om een ijsje te gaan eten. Dat was toen pap er nog was, toen pap degene was die bedreigd werd door Lawrence’ ‘collectanten’, de mannen die bij ons aan de deur kwamen om het geld op te eisen dat pap had geleend.

Nu is pap er niet meer. En Jake speelt collectant om te zorgen dat die lui ons met rust laten.

Het schuldgevoel bezorgt me buikpijn. Als het alleen aan mij lag, liet ik het hem niet doen.

Maar het ligt niet alleen aan mij. Mam is er ook nog.

Volgens Jake zou hij best meer voor Lawrence kunnen doen. Om daarmee tijd te winnen. Maar dat zou betekenen dat hij de dingen waarmee hij nu alleen nog maar dreigt ook echt moet uitvoeren. Het zou betekenen dat hij mensen werkelijk pijn moet gaan doen.

Het zou hem kapot maken. Nu al kan ik zien dat dit hem verandert. Soms wilde ik dat hij zijn koffie in stilte dronk.

Toen ik dat een keer tegen hem zei, werd hij kwaad. ‘Dus jij vindt het moeilijk om ernaar te luisteren? Ik moet het dóén.’ Zijn stem klonk gespannen, nors, en sloeg bijna over. ‘Jij hebt geluk, Harper. Jij hebt geluk dat je er alleen over hoeft te horen.’

Nou. Wat een geluksvogel.

Maar meteen daarna voelde ik me egoïstisch, want hij heeft gelijk. Ik ben niet snel en niet sterk. Op de uitkijk staan is de enige manier waarop ik van hem mag helpen. Dus nu houd ik mijn mond als hij over zijn bijna-wreedheden moet vertellen. Vechten kan ik niet, maar luisteren wel.

Ik werp een blik op de telefoon. Twaalf minuten. Als zijn tijd om is, houdt dat in dat de klus is misgelopen en dan is het de bedoeling dat ik ervandoor ga. Mam meeneem. Ergens onderduik.

Het is weleens weggetikt tot drie minuten. Twee minuten. Maar altijd duikt hij weer op, hijgend en soms bespat met bloed.

Voorlopig maak ik me nog geen zorgen.

Roest bladdert af onder mijn vingertoppen als ik het ijskoude breekijzer in mijn hand laat rollen. Het duurt niet lang meer tot de zon opgaat, maar waarschijnlijk ben ik tegen die tijd zo door en door koud dat ik het niet eens meer merk.

Ergens dichtbij klinkt een lichte, vrouwelijke lach en ik gluur even om het hoekje van de portiek. Er staan twee mensen op de hoek van de straat, precies aan de rand van de lichtkring onder een lantaarnpaal. Het haar van het meisje glanst als in een shampooreclame en zwaait heen en weer terwijl ze een beetje wankelt. Alle cafés zijn om drie uur gesloten, maar het is duidelijk dat zij niet is gestopt. Naast haar petieterige minirokje en openhangende spijkerjack lijkt mijn sweatshirt wel een donsjas.

De man is passender gekleed, in donkere kleding met een lange jas. Ik twijfel net of het een agent is die een hoertje oppakt of een vent die een meisje versiert wanneer de man zijn hoofd omdraait. Ik duik de portiek weer in.

Haar lach schalt over straat. Of hij is ontzettend grappig, of dat meisje is straalbezopen.

De lach eindigt abrupt in een snik. Alsof iemand de stekker eruit heeft getrokken.

Ik houd mijn adem in. Plotseling is het doodstil.

Ik kan het niet riskeren om te kijken.

Ik kan het niet riskeren om níét te kijken.

Jake zou woest worden. Ik heb maar één taak. Ik stel me voor dat hij schreeuwt: Hou je erbuiten, Harper! Je bent toch al kwetsbaar!

Hij heeft gelijk, maar dat ik cerebrale parese heb, betekent niet dat ook mijn nieuwsgierigheid verlamd is. Ik gluur om het hoekje van de portiek.

De blondine hangt slap als een marionet in de armen van de man; haar hoofd is opzij gevallen. Hij heeft zijn arm onder haar knieën gestoken en kijkt telkens weer links en rechts de straat in.

Jake wordt razend als ik de politie bel. Zijn bezigheden zijn namelijk ook niet echt legaal. Als de politie komt, loopt Jake gevaar. Loop ik gevaar. Loopt mam gevaar.

Ik blijf maar staren naar dat blonde haar, naar de slappe arm die over de grond sleept. Misschien is hij wel een mensenhandelaar. Misschien is ze dood… of zo goed als. Ik kan niet niks doen.

Ik schop mijn sneakers uit zodat die stomme linkervoet van me geen herrie maakt terwijl hij over straat sleept. Als ik wil, kan ik best snel zijn, maar zachtjes doen is lastig. Terwijl ik erheen ren, til ik het breekijzer boven mijn hoofd.

Op het allerlaatste moment draait hij zich om en waarschijnlijk redt hij daarmee zijn leven. Het breekijzer landt op zijn schouders in plaats van op zijn hoofd. Kreunend wankelt hij naar voren. Het meisje valt languit op de stoep.

Ik breng het breekijzer omhoog om hem opnieuw te raken, maar de man slaat terug voordat ik er klaar voor ben. Hij blokkeert mijn slag en ramt met zijn elleboog tegen mijn borst, terwijl hij zijn enkel achter de mijne haakt. Ik val al voordat ik het in de gaten heb. Mijn lichaam slaat hard tegen het beton.

Plotseling is hij daar, bijna boven op me. Ik haal uit. Ik kan niet bij zijn hoofd, maar raak wel zijn heup. Daarna zijn ribben.

Hij grijpt mijn pols en duwt mijn arm met kracht tegen de grond. Gillend probeer ik van hem weg te draaien, maar het voelt alsof hij op mijn rechterheup knielt. Met zijn vrije arm duwt hij tegen mijn borst. Het doet pijn. Heel erg.

‘Laat je wapen los.’ Hij heeft een accent, maar ik kan het niet plaatsen. En nu zijn gezicht vlak boven dat van mij hangt, dringt tot me door dat hij jong is, niet veel ouder dan Jake.

Ik klem mijn vingers nog steviger rond het ijzer. Mijn adem stijgt in grote paniekwolken tussen ons op. Ik sla naar hem met mijn vrije hand, maar ik zou net zo goed tegen een standbeeld kunnen meppen. Hij verstevigt zijn greep om mijn pols, totdat ik serieus denk dat de botjes over elkaar schuren.

Er ontsnapt me een zacht gejank, maar ik klem mijn kiezen op elkaar en houd vol.

‘Laat los,’ zegt hij opnieuw, zijn stem gezwollen van woede.

‘Jake!’ schreeuw ik, in de hoop dat er zo veel tijd is verstreken dat hij alweer op de terugweg is. Vanaf de stoep steken dolken van ijs in mijn rug. Elke spier doet pijn, maar ik vecht door. ‘Jake! Iemand, help!’

Ik probeer naar zijn ogen te krabben, maar hij grijpt me alleen maar steviger vast. Zijn blik boort zich in de mijne, en ik zie geen enkele aarzeling bij hem. Mijn pols staat op het punt van breken.

Ergens in de buurt klinkt plotseling een sirene, maar het is toch al te laat. Als ik opnieuw naar zijn gezicht uithaal, tref ik in plaats daarvan zijn nek. Onder mijn nagels welt bloed op en zijn blik wordt moordzuchtig. Achter hem licht de hemel al op, roze met oranje vegen.

Zijn vrije hand beweegt omhoog en ik weet niet wat hij van plan is: me slaan, wurgen of de nek breken. Het maakt niet uit. Dit is het dan. Het laatste wat ik zie, zal een prachtige zonsopgang zijn.

Ik heb het mis. Zijn hand slaat niet toe.

In plaats daarvan verdwijnt de hemel helemaal.

3

Rhen

Het zonlicht verguldt de lampen in mijn woonkamer, werpt schaduwen over de handgemaakte wandtapijten en de met fluweel beklede stoelen waarop ooit mijn ouders zaten. Soms, als ik hier lang genoeg blijf zitten, kan ik me hun aanwezigheid voorstellen. Dan hoor ik de bruuske stem van mijn vader, vol vermaningen en preken. Mijn moeders zwijgende afkeuring.

Dan herinner ik me mijn eigen arrogantie.

Ik wil het kasteel uit lopen en van een klif af springen.

Dat werkt niet. Ik heb het geprobeerd. Meer dan eens.

Altijd word ik hier wakker, in deze kamer, wachtend in het zonlicht. Het vuur brandt altijd zachtjes, precies zoals nu, en de vlammen knetteren in een vertrouwd patroon. De stenen vloer is kennelijk net geveegd, wijn en bokalen staan klaar op een tafeltje. Greys wapens hangen aan de stoel tegenover me, wachtend op zijn terugkeer.

Alles is altijd hetzelfde.

Op de doden na. Die komen nooit meer terug.

Het vuur knapt, een takje rolt omlaag. Precies volgens plan. Grey kan elk moment verschijnen.

Ik zucht. Geoefende woorden liggen klaar op mijn tong, hoewel het soms even duurt voordat de meisjes bijkomen van het slaapmiddel dat Grey ze geeft. Aan het begin zijn ze altijd bang, maar ik heb geleerd hoe ik hun angst kan bezweren, hoe ik ze zo kan vleien en charmeren dat ze me gaan vertrouwen.

Om dat vertrouwen vervolgens te beschamen tegen de tijd dat de herfst in de winter overgaat. En ze me zien veranderen.

De lucht trilt even en ik recht mijn rug. Hoezeer ik de vloek, de nooit eindigende herhaling van mijn leven ook verafschuw, de meisjes zijn het enige hier wat verandert. Ondanks mezelf ben ik nieuwsgierig welke roerloze schoonheid er vandaag in Greys armen ligt.

Maar op het moment dat Grey verschijnt, pint hij een meisje vast tegen de grond.

Ze is geen roerloze schoonheid. Ze is schriel, schoenloos en slaat haar nagels in zijn nek.

Vloekend maait Grey haar hand weg. Op zijn keel verschijnen bloedstrepen.

Door de nieuwigheid reageer ik een fractie te laat, maar dan sta ik op uit mijn stoel. ‘Commandant! Laat haar gaan.’

Hij springt van haar af en staat op. Het meisje, dat een of ander roestig wapen vastklemt, schuift bij hem vandaan. Haar bewegingen zijn moeizaam en onhandig.

‘Wat is dit?’ Ze weet een hand tegen de muur te leggen en krabbelt overeind. ‘Wat heb je gedaan?’

Grey grijpt naar zijn zwaard, dat aan de stoel hangt; hij trekt het uit de schede met een felheid die ik in geen tijden heb gezien. ‘Maakt u zich geen zorgen, sire. Dit zou weleens het kortste seizoen ooit kunnen worden.’

Het meisje steekt de roestige staaf omhoog, alsof ze zich daarmee tegen een geoefend zwaardvechter zou kunnen verdedigen. Uit de kap van haar kleding komen donkere krullen tevoorschijn, en haar gezicht is vermoeid, wit weggetrokken en vies. Ik vraag me af of Grey haar verwond heeft, want ze steunt alleen op haar rechterbeen.

‘Probeer dan.’ Ze kijkt ons beurtelings aan. ‘Ik weet nog wel een goeie plek die ik hiermee nog niet heb geraakt.’

‘Dat zal ik doen.’ Grey heft zijn zwaard en doet een stap naar voren. ‘Ik weet nog wel een goeie plek die ik híérmee nog niet heb geraakt.’

‘Genoeg.’ Nooit eerder heb ik meegemaakt dat Grey zich op een van de meisjes stortte, maar als hij geen aanstalten maakt om op te houden, zeg ik scherper: ‘Dat is een bevel, commandant.’

Hij stopt, maar het zwaard blijft waar het is en zijn ogen laten het meisje geen moment los. ‘Denk maar niet,’ zegt hij op felle toon tegen haar, ‘dat dit betekent dat ik je nog eens laat aanvallen.’

‘Maak je geen zorgen,’ zegt ze kortaf. ‘Ik krijg vast nog wel een kans.’

‘Heeft ze je aangevallen?’ Mijn wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Grey. Ze is half zo groot als jij.’

‘Dat compenseert ze met haar temperament. En ze was beslist niet mijn eerste keuze.’

‘Waar ben ik?’ De ogen van het meisje flitsen telkens weer van mij naar hem, naar het zwaard in zijn hand – en vervolgens naar de deuropening achter ons. De knokkels van de hand met de staaf zijn wit. ‘Wat heb je gedaan?’

Gewend tot Grey zeg ik met gedempte stem: ‘Stop je zwaard weg. Je maakt haar bang.’

De leden van de koninklijke lijfwacht zijn erop getraind om zonder aarzeling te gehoorzamen, en Grey is daarop geen uitzondering. Hij schuift zijn wapen in de schede, maar gespt de zwaardriem om zijn middel.

Ik kan me niet herinneren wanneer hij voor het laatst volledig gewapend was op de eerste dag van het seizoen. Waarschijnlijk niet meer sinds hij nog mannen onder zijn bevel had en er gevaren te bezweren waren.

Maar nu het wapen verdwenen is, is ook wat van de spanning weggevloeid. Ik steek een hand uit en zeg vriendelijk, op de toon waarop ik schichtige paarden in de stal toespreek: ‘Je bent hier veilig. Mag ik je wapen?’

Haar blik dwaalt naar Grey, naar de hand die nog steeds op het gevest van zijn zwaard ligt. ‘Echt niet.’

‘Ben je bang voor Grey? Dat is zo opgelost.’ Ik kijk hem aan. ‘Commandant. Ik beveel je om dit meisje geen haar te krenken.’

Hij doet een stap achteruit en slaat zijn armen over elkaar.

Het meisje bekijkt onze uitwisseling en haalt daarna diep adem. Voorzichtig doet ze een stap naar voren, met het wapen voor zich.

In elk geval laat ze zich net zo gemakkelijk temmen als de anderen. Ik steek haar mijn hand toe en kijk haar bemoedigend aan.

Ze doet nog een stap – maar opeens verandert haar gezichtsuitdrukking, haar blik wordt dreigend en ze haalt uit.

Hard staal dreunt tegen mijn middel, vlak onder mijn ribben. Zilveren hel, dat doet pijn. Ik klap voorover en heb nauwelijks tijd om te reageren voor ze naar mijn hoofd uithaalt.

Gelukkig ben ik bijna net zo goed getraind als Grey. Ik duik weg en grijp de staaf vlak voordat die me raakt.

Nu snap ik waarom Grey zijn zwaard pakte.

Haar ogen fonkelen tartend. Ik trek haar met een ruk naar voren, klaar om de staaf uit haar handen te wrikken.

In plaats daarvan laat ze los, waardoor ik naar achteren word gedwongen. Ze struikelt naar de deur toe en hinkt hijgend de gang op.

Ik laat haar gaan. De ijzeren staaf valt op het kleed en ik druk een hand tegen mijn zij.

Grey heeft zich niet verroerd. Hij staat daar maar, met zijn armen over elkaar. ‘Wilt u nog steeds dat ik haar geen haar krenk?’

Er was een tijd dat hij het niet zou hebben gewaagd om me een vraag te stellen.

Er was een tijd dat ik me er iets van zou hebben aangetrokken.

Ik zucht, maar krimp ineen als mijn longen tegen de pijnlijke plek in mijn zij drukken. Wat als nieuwigheid begon, doet nu alleen nog pijn. Als ze nu al zo hard vecht om ervandoor te kunnen gaan, is er weinig hoop voor later.

De schaduwen zijn een stukje verschoven, precies volgens het vertrouwde pad. Ik heb er al honderden keren naar gekeken.

Als ook dit seizoen op een mislukking uitdraait, zal ik er opnieuw naar kijken.

‘Ze is gewond,’ zegt Grey. ‘Ze zal niet ver komen.’

Hij heeft gelijk. Ik verdoe mijn tijd.

Alsof ik geen tijd in overvloed heb.

‘Ga maar,’ zeg ik. ‘Haal haar terug.’

4

Harper

Met mijn eigen gehijg dreunend in mijn oren ren ik door een lange gang. Dit moet een museum zijn of een of ander historisch gebouw. Mijn sokken hebben nauwelijks grip op de fluwelen loper die op de marmeren vloer ligt. De muren hebben houten lambriseringen, en het stenen metselwerk daarboven rijkt tot aan een hoog gewelfd plafond. Op ongelijke afstanden komen er zware houten deuren met smeedijzeren deurknoppen uit op de gang, maar geen ervan staat open.

Ik blijf niet staan om deuren te proberen. Ik ren gewoon. Ik moet iemand anders vinden of hieruit zien te komen.

Wanneer de gang een bocht maakt, sta ik opeens boven aan een enorme, zonovergoten trap die met een bocht naar beneden loopt en in een prachtige entreehal uitkomt. De ruimte is zo groot als de sportzaal bij mij op school, met een donkere leistenen vloer, reusachtige glas-in-loodramen en een dubbele ijzeren deur. Aan de muren hangen wandkleden in paars, groen en rood, doorweven met gouden en zilveren draden die glinsteren in het licht. Langs de rand staan tafels, met daarop taarten, gebakjes en tientallen champagneglazen. In een hoek staan zes witte, met verguldsel versierde stoelen waarop muziekinstrumenten liggen te wachten.

Het lijkt alsof alles klaarstaat voor een bruiloft. Of een feest. In elk geval niet voor een ontvoering.

Ik ben vreselijk in de war… maar gelukkig heb ik wel een deur gevonden.

Plotseling verbreekt een doordringend gepiep de stilte.

Jakes stopwatch.

Ik haal zijn telefoon uit mijn zak en staar naar de knipperende nullen. Mijn keel knijpt dicht. Ik weet niet of het hem is gelukt om weg te komen.

Ik moet me beheersen. Ik sta hier midden in een onbeschutte ruimte, en tranen leveren me behalve een nat gezicht niks op. Als ik eenmaal een veilige plek heb gevonden kan ik het alarmnummer bellen.

Ik grijp de trapleuning beet en loop snel de trap af. Mijn linkerbeen werkt niet mee en dreigt ermee uit te scheiden, maar in gedachten zweer ik het af te hakken als het me niet helpt hier weg te komen. Dat helpt.

Zodra ik langs de hoek met de stoelen kom, zweven de instrumenten allemaal tegelijk op van hun zitting.

Geschrokken duik ik naar rechts, alsof ik bang ben dat er een op me af zal vliegen – maar opeens beginnen ze te spelen. Symfoniemuziek schalt door de hal, een rijke melodie van fluiten, trompetten en violen.

Dit moet een truc zijn. Een optische illusie. Zoals in een pretpark, op een of andere manier in gang gezet door mijn beweging.

Ik grijp naar een fluit in de verwachting dat die met dunne draadjes of subtiel plastic vastzit.

Maar dat is niet zo. Mijn hand sluit om het metaal alsof ik de fluit gewoon van een plank pak. Het staal trilt, alsof iemand het instrument bespeelt. De fluit is niet zwaar – geen batterijen. Geen speaker. Niks.

Als ik het instrument bij mijn oor houd, hoor ik dat het geluid uit de buis komt.

Ik doe een stap naar achteren en gooi het ding weg.

De fluit vliegt terug naar zijn plek, zwevend boven de stoel alsof daar een muzikant staat die hem vasthoudt. De kleppen gaan op en neer.

Ik slik moeizaam. Dit is een droom. Ze hebben me iets verdovends gegeven. Weet ik veel.

Ik verdoe mijn tijd. Ik moet hier weg.

Snel loop ik naar de deur, erop voorbereid dat hij dicht zal zijn – maar dat is hij niet. Ik strompel naar buiten, een marmeren bordes op, waar warme lucht om me heen blaast. Aan beide kanten zie ik eindeloze stenen muren, en voor me leiden een paar treetjes naar een pad van keitjes. Kortgeschoren gazons strekken zich uit zover ik kan kijken, met hier en daar wat bomen in het gras. Bloembedden. Een enorme fontein waaruit water de hoogte in spuit. In de verte zie ik een dicht woud, barstend van helder groen.

Nergens een verharde weg te zien.

Achter me valt de deur in het slot, waardoor de muziek wordt afgekapt en het opeens stil is. Hier is geen balustrade, dus loop ik voorzichtig de treden af naar de keitjes. Het gebouw torent hoog boven me uit: grote roomkleurige bakstenen afgewisseld met blokken marmer en ander natuursteen.

Dit is geen museum. Het is een kasteel. Een groot kasteel.

En nog steeds geen mensen. Nergens – en ik kan eindeloos ver kijken. De stilte is oorverdovend. Geen auto’s. Geen gonzende elektriciteitsleidingen. Geen vliegtuigen.

Ik gris de telefoon uit mijn zak en toets het alarmnummer in.

De telefoon protesteert piepend. Geen bereik.

Ik schud ermee, alsof dat zou helpen. Alle symbooltjes bovenaan zijn grijs.

Geen zendmasten. Geen wifi. Geen bluetooth.

Uit mijn borst ontsnapt een jankgeluidje.

Die instrumenten bespeelden zichzelf.

Ik kan het niet verklaren. Het is allemaal te verstrikt met mijn heel reële zorgen om mijn broer.

Er komt een nieuwe gedachte op, die me alleen maar ongeruster maakt. Als er iets met Jake is gebeurd, is er niemand om mam te helpen. Ik stel me voor hoe ze thuis in bed ligt, met een rochelende hoest door de kanker die zich overal in haar longen heeft verspreid. Wachtend op eten. Op medicijnen. Op iemand die haar naar de wc kan brengen.

Zonder dat ik er op bedacht ben, lopen mijn ogen vol tranen. Ik veeg over mijn wangen en dwing mijn benen te rennen. In mijn sweatshirt begin ik te zweten.

Wacht. Zweet. Het is warm.

In Washington was het ijskoud.

Al dat zweet koelt af.

Raak later maar in paniek. Nu moet ik in beweging blijven.

Achter het kasteel staat een groot bijgebouw, aan de andere kant van een ruim plein, ook al met keitjes. Nog steeds geen mensen.

Mijn spieren zijn stijf en moe en er loopt een straaltje zweet langs mijn gezicht. Vurig hoop ik dat het gebouw een soort garage is, want ik heb snel een andere vorm van transport nodig. Ik kan niet eeuwig blijven rennen. Met mijn rug plat tegen de kasteelmuur blijf ik hijgend staan wachten. En luisteren.

Als ik niks hoor, steek ik het plein over naar het bijgebouw. Mijn linkervoet sleept een beetje en smeekt om rust. Terwijl ik naar binnen strompel, glijd ik bijna uit op mijn klamme sokken.

Drie paarden gooien hun hoofd omhoog en briesen.

O, wauw. Geen garage. Een stal.

Dit is haast nog beter. Hoe ik een auto zonder sleuteltje aan de praat krijg, weet ik niet, maar ik kan wel paardrijden.

Lang geleden, voordat onze levens instortten en toen pap nog een baan en een goede naam had, reed ik paard. Wat was begonnen als therapeutische activiteit na alle operaties vanwege mijn cerebrale parese groeide uit tot een passie. Tot vrijheid, omdat de paardenbenen me kracht gaven. Jarenlang werkte ik in de stallen in ruil voor tijd om te rijden, totdat we naar de stad moesten verhuizen.

Van alles wat we moesten opgeven, mis ik de paarden het meest.

Aan weerszijden van een gangpad zijn er dertig boxen, gemaakt van donker gebeitste planken die tot halverwege het plafond reiken met daarboven ijzeren tralies. Goedverzorgde paarden glanzen in het zonlicht dat door dakraampjes naar binnen valt. Aan de muur hangen haken met daaraan hoofdstellen; de bitten en gespen glinsteren, het leer heeft een diepe glans. In het gangpad ligt geen enkel strootje, nergens zoemen vliegen boven gemorst graan. Deze stallen zijn werkelijk piekfijn in orde.

Een izabel steekt zijn neus uit en ademt tegen mijn hand. Hij is vastgebonden aan een ring in zijn box en is al gezadeld. Hij schrok niet toen ik door het gangpad liep en ook nu kijkt hij me rustig aan. Hij is groot en stevig, met een geelbruine vacht en zwarte manen en staart. Op het plaatje van gehamerd goud voor op zijn box staat IJzerwil.

Ik strijk met mijn hand over zijn neus. ‘Zal ik je gewoon maar Wil noemen?’

In een kastje naast de deur van zijn box zie ik laarzen en mantels… en een dolk aan een riem.

Een echt wapen.

Ik sla de riem om mijn middel en trek hem strak. De laarzen zijn te groot, maar met de veters kan ik ze bijna tot aan mijn knieën vastsnoeren, zodat mijn enkels extra steun krijgen.

Voorzichtig stap ik de box in en schuif achter me de grendel van het deurtje dicht. Wil laat probleemloos toe dat ik hem het hoofdstel omdoe, ondanks mijn trillende handen, die aan zijn mond trekken als ik de gespen vastmaak.

‘Sorry.’ Ik strijk over zijn wang. ‘Ik ben het niet meer gewend.’

Op dat moment hoor ik de voetstap, het ruwe schrapen van een laars over steen.

Ik verstijf, maar duik daarna naar de andere kant van het paard en trek hem mee naar een donker hoekje van de box. De teugels glibberen in mijn hand, maar ik houd stevig vast zodat hij voor me blijft staan.

Iemand loopt langs de boxen en klakt naar elk paard. Een zacht woordje, een klopje op de hals. Opnieuw een korte pauze, daarna weer voetstappen.

Wie het ook is, hij of zij controleert de boxen.

Langs de zijwand van de box loopt een plank, waarschijnlijk voor hooi of voer. Ik ga er half op liggen, trek me er bovenop en ga vervolgens op handen en knieën zitten. Het is onhandig om zo op het paard te klimmen, maar vanaf de vloer lukt het me sowieso niet. Nu moet ik me erop concentreren dat ik mijn voet in de stijgbeugel krijg. Het zweet loopt over mijn rug, maar ik weet het zadel vast te grijpen.

Het kost me veel moeite om geen geluid te maken. Dit is echt het geduldigste paard dat er bestaat, want hij blijft roerloos staan terwijl ik mezelf op het zadel hijs.

Maar ik ben er. Ik zit erop.

Het heeft me zo uitgeput dat ik op het punt sta te huilen. Nee, ik huil al. Stilletjes rollen de tranen over mijn wangen. Ik moet zorgen dat ik hier wegkom. Het móét.

Voetstappen, daarna een verraste zucht. De grendel wordt opzijgeschoven. Ik vang een glimp van donker haar op en zie staal flitsen wanneer de man zijn zwaard trekt. Het deurtje van de box zwaait langzaam open.

Ik schop met mijn hielen tegen Wils flanken en schreeuw het uit voor extra effect. Het paard is doodsbang… en terecht. Ik word bijna bang van mezelf. Maar hij springt naar voren en stoot het deurtje helemaal open, waardoor de gewapende man wordt weggeduwd.

‘Rennen!’ roep ik. ‘Alsjeblieft, Wil! Rennen!’ Ik duw mijn hielen in zijn flanken.

Wil schiet het gangpad op, zet zich af met zijn hoeven en draaft ervandoor.

Door mijn tranen heen zie ik nauwelijks iets, maar om in het zadel te blijven maakt dat toch niks uit. Ik ben beide stijgbeugels al kwijt en we galopperen over de keitjes. De vingers van mijn linkerhand heb ik in Wils manen begraven, mijn andere hand heb ik om zijn nek geslagen. Wanneer we het gras bereiken, lijkt het paard wel een pompende jaknikker die me met elke pas op en neer laat dreunen.

Achter me klinkt een scherp fluitje, drie korte, hoge tonen.

Wil zet zijn hoeven schrap, komt abrupt tot stilstand en draait zich onmiddellijk om. Ik kan er helemaal niets aan doen. Ik vlieg over zijn hoofd naar voren en sla tegen het gras.

Heel even weet ik niet wat boven en wat onder is. Het duizelt me.

Bijna was het gelukt. Bijna.

Alle twee die kerels komen op me af rennen. Ik zie ze alleen wazig in de zon, al weet ik niet of dat door de tranen komt of doordat ik mijn hoofd heb bezeerd. Ik moet overeind zien te komen. Ik moet wegrennen.

Het lukt me om overeind te krabbelen, maar mijn benen weigeren om ook maar iets snel te doen. De blonde man is er al en probeert me vast te grijpen. De man met het donkere haar en het zwaard staat vlak achter hem.

‘Nee!’ Een piepgeluidje ontsnapt uit mijn keel. Terwijl ik achteruit schuifel, grijp ik naar de dolk.

De man met het zwaard maakt aanstalten om zijn wapen te trekken.

Ik stap verder achteruit, struikel over mijn eigen voeten en val hard op mijn kont.

‘Commandant. Stop.’ De blonde man steekt zijn handen op. ‘Kalm maar. Ik doe je niets.’

‘Je kwam achter me aan.’

‘Dat doen we met paardendieven,’ zegt de man met het zwaard.

‘Grey.’ De blonde man werpt hem een felle blik toe en steekt me daarna zijn hand toe. ‘Alsjeblieft. Je hebt niets te vrezen.’

Hij maakt zeker een grap.

Eerder had ik hem nog niet goed bekeken, maar nu doe ik dat wel. Hij heeft een opvallend profiel, met hoge jukbeenderen en vierkante kaken. Diepbruine ogen. Geen sproeten, maar zo lang in de zon gezeten dat niemand hem bleek kan noemen. Hij draagt een wit overhemd onder een blauw jasje met hoge kraag, leren versiersel en ingewikkelde gouden stiksels. Gouden gespen op zijn borst, een dolk aan zijn riem.

Hij staart me aan alsof hij voortdurend met halfwilde meisjes te maken krijgt.

Ik houd de dolk nog steeds uitgestoken voor me. ‘Zeg me waar ik ben.’

‘Je bevindt je op het terrein van kasteel IJzerroos, in het hart van Sinteldaal.’

Verwoed probeer ik me te herinneren of er ergens niet al te ver van Washington attracties met die namen bestaan. Dit kasteel is gigantisch. Daar zou ik toch van hebben gehoord. En het puzzelstukje van Jakes aftellende stopwatch blijft hardnekkig niet passen. Er bestaat gewoon geen enkele plek waar de man met het zwaard me zo snel heen kan hebben gebracht. Ik bevochtig mijn lippen. ‘Hoe heet de dichtstbijzijnde stad?’

‘Zilvermaanhaven.’ Hij aarzelt even maar doet dan een stap naar me toe. ‘Je bent in de war. Alsjeblieft. Laat me je helpen.’

‘Nee.’ Ik steek naar hem met de dolk en hij blijft staan. ‘Ik ga hier weg. Ik ga naar huis.’

‘Het zal je niet lukken om vanaf hier de weg naar huis te vinden.’

Boos kijk ik naar de gewapende man achter hem. ‘Hij heeft me hierheen gekregen. Dus ik moet ook terug kunnen.’

De man met het zwaard kijkt me met een ondoorgrondelijke blik aan. Hij bezit niets van de charme van de man die voor me staat. ‘Dat kan niet.’

Woedend staar ik hem aan. ‘Maar het móét kunnen.’

Er verandert niets aan zijn gezicht. ‘Dat. Kan. Niet.’

‘Genoeg.’ Opnieuw steekt de blonde man een hand uit. ‘We gaan hier niet buiten over redetwisten. Kom. Dan breng ik je naar een van de vertrekken. Heb je honger?’

Ik kom er maar niet uit of zij gek zijn of dat ik het ben. Ik houd de dolk nog steviger beet. ‘Ik ga helemaal nergens heen met jou.’

‘Ik begrijp je aarzeling, maar ik kan niet toestaan dat je het kasteelterrein verlaat. Dat is niet veilig. Ik heb geen soldaten om op de koningsweg te laten patrouilleren.’

‘De koningsweg,’ herhaal ik als verdoofd. Alles wat hij zegt, klinkt zo logisch. Niet alsof hij me probeert over te halen om hem te volgen. Meer alsof hij verrast is dat ik iets anders overweeg.

Ik snap hier allemaal niks van.

‘Alsjeblieft,’ zegt hij iets vriendelijker. ‘Je weet toch vast wel dat we je ook onder dwang kunnen meenemen.’

In mijn borst slaat mijn hart een slag over. Dat weet ik inderdaad. En ik weet niet wat erger is: onder dwang worden meegenomen of uit vrije wil meegaan. ‘Hou op met dreigen.’

‘Dreigen?’ Zijn wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Denk je dat het mijn bedoeling is om je te bedreigen door je een veilige, aangename plek en eten aan te bieden?

Hij klinkt beledigd. Ik ken mannen die pakken wat ze willen. Die gedragen zich niet zo.

Ik weet niet waar ik ben, maar inmiddels heb ik overal pijn. Ik weet niet eens zeker of ik zonder hulp overeind kom. En ik kan al helemaal niet meer rennen.

Hij heeft gelijk: ze kunnen me onder dwang meenemen. Het is verstandiger om mijn energie te sparen.

Ik kan uitrusten. Ik kan eten. Ik vind wel een uitweg.

Met ingehouden adem schuif ik de dolk in de schede. Eigenlijk verwacht ik niet dat de mannen zullen toestaan dat ik het wapen houd, maar er gebeurt niets.

Ondanks mijn vastberadenheid voelt het alsof ik opgeef. Ik vraag me af wat Jake zou zeggen.

O, Jake. Ik heb geen idee of alles goed met hem is. Ik heb geen idee wat ik moet doen.

Ik kan dit overleven. Ik moet wel.

En dus klem ik mijn kiezen op elkaar, stop mijn emoties weg en pak zijn hand.

5

Rhen

Nadat we IJzerwil naar zijn stal hebben teruggebracht loopt het meisje zwijgend naast me. Uit haar ongelijke stap leid ik af dat ze inderdaad gewond is. Ze houdt afstand tot zowel mij als Grey en heeft haar armen stevig om zich heen geslagen, met één hand op het handvat van haar dolk.

Ik ben ervan onder de indruk dat ze een wapen heeft weten te vinden, en al helemaal dat ze naar de stallen ging om te proberen te vluchten. De meeste meisjes die Grey uit haar wereld hierheen sleept, weigeren wapen of tuig aan te raken en tonen meer belangstelling voor de uitpuilende kledingkasten in kasteel IJzerroos. Zo vroeg in het seizoen zitten andere meisjes bij de haard en staren me boven hun kristallen bokaal aan, terwijl ik wijn voor ze inschenk en ze verhalen vertel die net venijnig genoeg zijn om ze te laten blozen.

Als ik deze hier een kristallen bokaal aanreik, smijt ze die waarschijnlijk stuk en gebruikt ze de scherven om me te verwonden.

‘Ik voel dat je naar me kijkt,’ zegt ze. Het zonlicht glanst op haar krullen, die donker zijn als de nacht. ‘Hou daarmee op.’

Er komen allerlei complimenten in me op, maar ze is er het meisje niet naar om voor fraaie leugentjes te vallen. ‘Ik vroeg me af of je misschien je naam met me wilt delen.’

Ze aarzelt, alsof ze alle mogelijke nadelige gevolgen van een antwoord afweegt. ‘Harper.’

Ach. Natuurlijk. Dit meisje heet niet Annabeth of Isabella. Een naam met scherpe randjes.

‘Harper.’ Ik knik naar haar. ‘Het doet me groot genoegen om kennis met je te maken, vrouwe.’

Zo te zien denkt ze dat ik haar bespot. ‘En wie ben jij?’

‘Mijn naam is Rhen.’ Links van me kijkt Grey me aan, maar ik negeer hem. Ooit zou ik al mijn titels hebben gebruikt om het meisje te verblinden met de belofte van rijkdom en macht. Maar na al die tijd heerst er alleen nog armoede en angst in mijn koninkrijk, en ik ben niet erg trots meer op wat ik ben.

‘Je woont in een kasteel,’ zegt Harper. ‘Volgens mij moet er meer zijn dan alleen “Rhen”.’

‘Zou je onder de indruk raken van een lijst met titels?’ Ik laat wat geoefende geheimzinnigheid in mijn stem doorklinken, maar het kost me meer moeite dan voorheen. ‘Ik weet zeker dat er meer moet zijn dan alleen “Harper”.’

Ze negeert mijn opmerking, wendt haar blik af en kijkt naar Grey. ‘En hij?’

‘Grey van het Woestedoorndal,’ antwoord ik. ‘Commandant van de koninklijke lijfwacht.’

Grey knikt naar haar. ‘Vrouwe.’

‘Commandant. Dat betekent dat er mensen moeten zijn om te commanderen.’ Haar tot spleetjes geknepen ogen zijn berekenend. Ik heb geen idee waar Grey haar gevonden heeft, maar haar wantrouwen zit een stuk dieper dan dat van de andere meisjes die hij voor me heeft meegenomen. ‘Waar zijn die?’

Velen zijn gevlucht en nog veel meer zijn gestorven, maar dat zeg ik niet. ‘Verdwenen. We zijn hier alleen.’

‘Verder is hier niemand anders?’

‘Je klinkt alsof je dat niet gelooft. Ik verzeker je dat je op dit terrein niemand anders zult aantreffen.’

Ik verwacht meer vragen, maar ze lijkt zich nog verder in zichzelf terug te trekken. Ze is zelfs zo vastbesloten om afstand tussen ons te bewaren dat ze op het randje van het pad loopt.

‘Kwel jezelf niet om afstand van me te kunnen houden,’ zeg ik tegen haar. ‘Van mij heb je niets te vrezen.’

Nou ja. Nú heeft ze niets van me te vrezen.

‘O ja?’ Haar blik is scherp. ‘Misschien kun je me vertellen wat je van plan was te doen met de vrouw die commandant Grey wilde ontvoeren?’

‘Ik zou haar niets hebben gedaan.’ Of in elk geval niet meteen, en niet expres. Grey is er zeer ervaren in om ze te beschermen zodra mijn metamorfose inzet en geweld onvermijdelijk wordt.

‘Ze was bewusteloos. Ze ging niet vrijwillig mee.’ Haar woorden zijn fel. ‘En voor de duidelijkheid: ik ook niet.’

Ik moet mijn blik wel afwenden. Ooit was dat opgekropte, strakke gevoel in mijn borst arrogantie. Tegenwoordig is het schaamte.

Ik herinner me een tijd waarin mijn onderdanen de dag vreesden dat ik het roer zou overnemen, omdat ik gezien werd als verwend, egoïstisch en nog niet half de man die mijn vader was.

Nu ben ik op een andere manier verwend en egoïstisch, en nog steeds ongeschikt om te regeren.

We zijn aangekomen bij de trap van het kasteel en ik bied haar mijn hand aan, maar ze negeert me en hinkt zelf de treetjes op. Grey loopt voor haar uit en steekt zijn hand uit naar de rijkversierde gouden deurknop. Zodra hij de deur opengooit, stroomt vrolijke muziek de grote hal uit.

Harper blijft onmiddellijk staan.

‘Het is maar muziek,’ zeg ik tegen haar. ‘Al geef ik toe dat ik het ooit ook wonderbaarlijk vond.’

Nu verafschuw ik het, allemaal.

Meestal zijn de meisjes ervan gecharmeerd, verrukt zelfs, maar Harper ziet eruit alsof ze zich wil omdraaien en onmiddellijk weer wil weglopen.

Maar ze beheerst zich, want ze loopt naar binnen en tuurt naar de instrumenten. Ze legt haar vingers op de trillende snaren van een viool. ‘Dit moet een truc zijn.’

‘Je kunt ze in de haard gooien. Ze kapotslaan. Maar de muziek zal niet stoppen. Geloof me, ik heb het geprobeerd.’

Haar wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Je hebt de muziekinstrumenten… in het vuur gegooid?’

‘Inderdaad.’ Eerlijk gezegd heb ik het hele kasteel tot aan de grond toe laten afbranden. Meer dan eens. Uit de as en het puin bleef muziek opklinken.

De eerste keer was het zelfs fascinerend.

Voordat ze nog meer vragen kan stellen, gebaar ik naar de trap. ‘Je kamer, vrouwe?’

Grey blijft beneden wachten terwijl Harper me de trappen op en daarna de westvleugel in volgt. Ik breng ze altijd naar Arabella’s kamer omdat mijn zuster een rustgevende en uitnodigende smaak had: bloemen, vlinders en kant. Arabella zou tot halverwege de dag hebben uitgeslapen als haar privéleraren dat hadden toegestaan, dus staat er altijd eten op haar lage tafeltje: warme broodjes, jam en plakjes kaas, een pot thee en een kan water. Een klein schaaltje boter, al half gesmolten, naast het brood.

Ik draai de deur van het slot en duw hem open. Met een knikje naar de andere kant van de kamer zeg ik: ‘Achter die deur vind je een warm bad. En achter de andere deur een kleedkamer.’ Ik werp een blik op haar bezwete, versleten kleding. ‘Daar kun je kleren vinden als dat… je behaagt.’

‘En verder laat je me met rust?’

Het klinkt weifelend, maar ik knik. ‘Als dat is wat je wilt.’

Harper loopt langzaam naar binnen en kijkt om zich heen. Ze laat een vinger over het tafelblad glijden en stopt even bij het eten, maar pakt niets.

Fronsend kijk ik naar haar voeten en benen, die ze in de veel te grote laarzen van een knecht heeft gestoken. Haar linkerenkel lijkt scheef te staan, waardoor ze ongelijke stappen maakt. ‘Weet je zeker dat ik je niet nog op een of andere manier van dienst kan zijn?’

Verrast draait ze zich om. ‘Wat?’

‘Het is duidelijk dat je gewond bent.’

‘Ik ben niet…’ Ze aarzelt. ‘Er is niks aan de hand.’

Het is lastig te bepalen of het trots of angst is, of misschien een combinatie van de twee. Terwijl ik daarover nadenk, zegt ze: ‘Je zei dat ik hier alleen kon zijn.’

‘Zoals je wilt, vrouwe.’ Ik knik naar haar.

‘Wacht.’

Met mijn hand op de deur blijf ik verrast staan. ‘Ja?’

Ze bijt op haar lip en kijkt om zich heen naar alle overdaad in Arabella’s vertrekken. ‘Deze plek. De muziek. Is dit allemaal soms een soort…’ Haar stem sterft zachtjes weg en er verschijnt een schaapachtige uitdrukking op haar gezicht. ‘Laat maar.’

‘Betovering?’ opper ik. Ik trek een wenkbrauw op.

Bijna hoopvol haalt ze adem… maar daarna wordt haar blik weer nors en kijkt ze me dreigend aan. ‘Je drijft de spot met me. Laat maar. Laat me met rust.’

‘Zoals je wilt. Vanmiddag kom ik terug.’ Ik trek de deur dicht, maar loop nog niet weg. Dit seizoen is nu al vreselijk fout gelopen. Ze zal me nooit vertrouwen.

Ik zal opnieuw falen.

Ik leg mijn hand tegen de deur. Aan de andere kant is ook zij op haar plek blijven staan. ‘Ik drijf niet de spot met je, vrouwe.’ Ik laat een stilte vallen, maar ze zegt niets. ‘IJzerroos is niet betoverd.’

Vanaf de andere kant van het hout zegt ze: ‘Ook goed. Wat is het dan?’

‘Vervloekt.’

Daarna draai ik de deur op slot en neem de sleutel mee.

Zoals gewoonlijk reageer ik me af op Grey.

Of misschien reageert hij zich af op mij. Ik kan prima met een zwaard overweg, maar hij is beter.

We staan in de arena en het gekletter van staal klinkt tot in alle hoeken. Zodra ik een opening zie, haal ik uit naar zijn romp, maar hij stapt behendig uit de baan van mijn slag en maakt een draai om te kunnen pareren en ontwijken. Zijn aanvallen zijn snel en bijna fataal – wat juist goed is, want ik heb het nodig om mijn volle aandacht ergens op te richten.

Greys zwaard dreunt tegen het mijne en dwingt me een stap achteruit te doen. We zijn al een uur bezig en het zweet druipt uit mijn haar. Ik herstel voldoende om een tegenaanval te doen; behendig manoeuvreer ik mijn laarzen door het zand. Ik haal hard en snel uit in de hoop hem in de verdediging te kunnen dringen.

Aanvankelijk werkt het: hij wijkt achteruit, verliest terrein. Maar ik ken hem te goed om te denken dat ik nu in het voordeel ben. Hij geeft niet op; hij wacht op een opening.

Zijn geduld is eindeloos. Daar ben ik jaloers op.

Ik herinner me de eerste dag dat hij bij mijn persoonlijke lijfwacht was ingedeeld, al weet ik niet goed waarom. In die tijd besteedde ik nauwelijks aandacht aan ze. Gewoon de zoveelste onderdaan die zwoer zijn leven voor me te geven. Als er met een van hen iets gebeurde, zou er snel genoeg een ander opdraven.

Maar Grey had niet kunnen wachten om zichzelf te bewijzen. Ik denk dat ik me dat het meest herinner: zijn gretigheid.

Die brak ik al snel af, zoals ik in die tijd alles afbrak.

In de arena doet Grey een schijnaanval. Ik meen een opening te zien en haal uit met een ruime zwaai. Grey duikt weg en schiet naar voren om het gevest van zijn zwaard in mijn maag te rammen, gevolgd door zijn schouder.

Ik ga neer. Mijn zwaard schuift weg in het zand.

‘Wat een demonstratie, Uwe Majesteit.’ Vanaf de reling die om de arena loopt, klinkt een vrouwenstem, begeleid door langzaam handgeklap. Eén wild, idioot moment denk ik dat Harper de weg hierheen heeft weten te vinden.

Maar het is Harper niet. Het is Lilith. De laatste – de enige – tovenares in Sinteldaal. Ooit verbande mijn vader ze allemaal uit het koninkrijk.

Ik was te stom om te begrijpen dat ik hetzelfde had moeten doen.

Terwijl ik mijn zwaard pak en overeind rol, stapt Lilith de arena in. Zelfs het zand durft niet aan haar rokken te blijven hangen.

Ik dwing mezelf mijn wapen in de schede te schuiven in plaats van het op te heffen en in haar borst te steken.

Dat heb ik weleens geprobeerd. Het loopt nooit goed af.

Terwijl ze dichterbij komt, maak ik een diepe buiging en daarna pak ik haar hand om haar knokkels te strelen met een vluchtige kus. Ik omkleed mijn stem met valse charme. ‘Goedendag, vrouwe Lilith. Je ziet er prachtig uit in dit ochtendlicht, zoals altijd.’

Dat is in elk geval waar. Zachte huid, lichtroze wangen, rozenkleurige lippen die altijd geheimen lijken te bewaren. Ravenzwart haar, dat in perfecte krullen over haar schouders valt. Een smaragdgroene zijden jurk omsluit haar vrouwelijke vormen, accentueert haar smalle middel, de zachte welving van haar borsten. De kleur haalt het groen in haar ogen op. In het zonlicht dat door de hoge ramen naar binnen valt, ziet ze er prachtig uit. Ooit kon ik mijn ogen niet van haar afhouden, om de verkeerde redenen natuurlijk.

‘Wat een manieren,’ zegt ze met een nauwelijks hoorbaar vleugje spot in haar stem. ‘Je zou haast denken dat je een koninklijke opvoeding hebt genoten.’

Ik ben wel zo verstandig om me niet uit de tent te laten lokken, maar dat is een uitdaging die alleen maar lastiger wordt. ‘Dat zou je haast denken,’ zeg ik instemmend. ‘Misschien hebben sommige lessen meer tijd nodig om door te dringen dan andere.’

Lilith werpt een blik op Grey, die zwijgend achter me staat. ‘Dacht commandant Grey werkelijk dat dat schriele kind de vloek zal verbreken?’

‘Voor zover ik begrepen heb, was ze niet zijn eerste keus.’

‘En toch vergooi je een kans door haar in haar eentje weg te laten kwijnen.’

‘Ze wees mijn gezelschap af. Ik weiger mezelf aan een onwillig meisje op te dringen.’

‘Wat ridderlijk.’ Ze klinkt alsof ze het absoluut niet ridderlijk vindt.

‘Ik speel je spelletje nu al meer dan driehonderd seizoenen mee. Als ik iemand laat wegkwijnen, zoals jij dat noemt, komt er uiteindelijk wel weer een ander langs.’

Ze fronst. ‘Dat is geen spelen. Dat is opgeven. Ben je werkelijk zo moe van onze dans?’

Ja. Dat ben ik. Vreselijk moe.

‘Nooit,’ antwoord ik. ‘Ik vind elk seizoen nog plezieriger dan het vorige, vrouwe.’

Zo gemakkelijk laat ze zich niet om de tuin leiden. ‘Vijf jaar lang vervalt je koninkrijk nu al tot armoede. Je onderdanen leven in doodsangst voor het angstaanjagende schepsel dat met afschrikwekkende regelmaat mensenlevens rooft. En toch gooi je een kans om ze allemaal te redden achteloos weg?’

Vijf jaar. Gek genoeg zowel langer als korter dan ik had gedacht – niet dat ik op welke manier dan ook de fijne kneepjes van haar toverkunsten kan bevatten. Ik wist dat er buiten de landerijen van IJzerroos tijd was verstreken. Ik wist dat mijn onderdanen leden. Ik had alleen niet in de gaten hoe erg.

Hoewel ik het niet wil, maakt woede mijn woorden scherp. ‘Ik weiger alle schuld op me te nemen voor het feit dat mijn mensen aan armoede en angst overgeleverd zijn.’

‘Dat zou je wel moeten doen, prins. Het is de vraag hoeveel mogelijkheden om ze te redden het noodlot je nog zal schenken.’ Ze kijkt naar Grey. ‘Ben je je geschenk al zat, commandant? Misschien is het vermogen om aan het begin van elk seizoen naar de andere kant over te steken niet aan je besteed.’

Ik verstijf. Haar woorden dragen altijd een element van dreiging in zich. Ooit was ik te dwaas om dat in te zien, maar inmiddels kan ik prima tussen de regels door lezen.

‘Ik krijg er nooit genoeg van om de prins te dienen, vrouwe.’ Er klinkt geen enkele emotie door in zijn stem. Grey is er uitstekend in geoefend om nooit meer te antwoorden dan er gevraagd wordt, om nooit een opening te bieden die tot problemen kan leiden.

Waarschijnlijk heeft hij dat geleerd door mij te dienen.

‘Commandant Grey is dankbaar voor je generositeit.’ Ik probeer aan haar ijdelheid te appelleren. Als ze hem zijn armband afneemt, kan hij voortaan niet meer oversteken. Mijn kans om deze vloek te verbreken zal dan nog kleiner worden dan hij nu al is. ‘Ik heb hem vaak over je grootmoedigheid en goedgunstigheid horen spreken.’

‘Wat kun je toch geweldig liegen, Rhen.’ Ze klopt even op mijn wang.

Ik krimp ineen – en zij glimlacht. Dit zijn de momenten waarvoor ze leeft, de korte pauze tussen angst en daad. Ik houd nog net niet mijn adem in en wacht tot mijn huid zal opensplijten en er bloed zal vloeien.

Maar haar ogen glijden langs me en ze kijkt fronsend naar Grey. ‘Wat is er met je hals gebeurd?’ Ze heft een hand, maar als haar vingers een paar centimeter van zijn keel vandaan zijn, aarzelt ze.

Hij blijft volkomen roerloos staan. ‘Een ongelukkig misverstand.’

‘Een misverstand?’ Ze volgt met één vinger de bovenste kras, en terwijl haar vingertop erlangs strijkt, verkleurt de wond opeens tot vuurrood. Een straaltje bloed stroomt langs Greys hals. ‘Heeft het meisje dit gedaan?’

Hij verroert zich niet; er trilt zelfs geen spiertje in zijn kaak. ‘Ja, vrouwe.’

Ik sta als verstijfd en wil haar tegenhouden, maar weet dat het dan waarschijnlijk slechter voor hem zal aflopen.

Ze komt dichterbij. ‘Als ze de grote commandant Grey zo heeft weten te verwonden, mag ik haar al meer, geloof ik.’ Ze volgt een tweede kras; deze keer gloeit haar vingertop rood op. Opnieuw een dun straaltje bloed.

Grey verroert zich nog steeds niet, maar hij ademt ook niet. Zijn ogen zijn hard.

Ik klem mijn kaken op elkaar. Ooit dacht ik dat de verwoesting door het monster het ergste was van de vloek, maar inmiddels heb ik allang geleerd dat dat niet zo is. Het ergste is dit, de telkens terugkerende vernedering en straf. De machteloosheid om terug te winnen wat van mij is. Om gedwongen toe te kijken terwijl ons alle waardigheid wordt afgenomen.

Een derde keer strijkt ze met haar vinger langs zijn hals. Ze lijkt geïntrigeerd.

Greys gezicht verstrakt en hij haalt sissend adem. Ik ruik brandend vlees.

Lilith glimlacht.

Ik doe een stap naar voren en grijp haar pols. ‘Hou daar onmiddellijk mee op.’

Haar wenkbrauwen gaan omhoog en ze kijkt me verrukt aan. ‘Prins Rhen! Wat een felheid. Ik zou haast denken dat je bezorgd bent om je onderdanen.’

‘Je laat me achter met nog maar één man onder mijn bevel, en ik sta niet toe dat je hem iets aandoet. Als je zo nodig moet spelen, doe je het maar met mij.’

‘Heel goed.’ Met haar vrije hand zwaait ze vlak voor mijn buik langs.

Ik voel haar nagels niet. Ik voel niets.

En dan opeens is er de pijn, alsof ze me met vuur gesneden heeft.

Zwarte vlekken verschijnen voor mijn ogen, mijn knieën slaan tegen de grond. Vaag ben ik me ervan bewust dat Grey me probeert op te vangen. Ik grijp naar mijn maag, maar deze wond is veroorzaakt door magie en daar valt niets tegen te beginnen. Vuur brandt in al mijn aderen. Boven me draait de zoldering.

Ik smeek dat de duisternis me meevoert. Ik smeek om vergetelheid. Ik smeek om de dood.

Terwijl ik daar geknield zit, nauwelijks overeind gehouden door Greys hand op mijn schouder, stroomt gesmolten lava door mijn aderen.

Trek je zwaard, commandant, wil ik tegen hem zeggen. Maak er een eind aan.

Het zou niet werken. Ik zou weer in die vervloekte kamer wakker worden, wachtend totdat Grey met een nieuw meisje terugkeert.

Ergens boven me hoor ik Lilith zeggen: ‘Ben je werkelijk zo vermoeid, mijn beste prins? Wil je dat ik een eind aan deze kwelling maak?’

‘Ja, vrouwe.’ Meer dan gefluister kan ik niet uitbrengen. De woorden zijn een smeekbede. Een gebed. Zelfs als het eind aan de kwelling ook mijn eigen eind betekent, zou dat tenminste ook betekenen dat er een eind komt aan het lijden dat mijn mensen hebben moeten verdragen. Het zou betekenen dat Grey vrij is.

‘Ik ben genereus, prins Rhen. Ik zal je genade schenken. Dit zal je laatste seizoen zijn. Je dagen zullen tegelijk opgaan met die in de rest van Sinteldaal. Zodra dit seizoen voorbij is, keert IJzerroos terug naar hoe het voorheen was.’

Opluchting bloeit op in mijn borst, een iel stroompje verlichting te midden van niet-aflatende pijn. Ik wil me uit Greys greep losrukken zodat ik haar voeten kan kussen en kan huilen van dankbaarheid.

Maar op dat moment vraagt Lilith: ‘Stel dat het je ook met dit meisje niet lukt en je verdoemd bent om tot in eeuwigheid als een monster te leven?’

De vraag brengt mijn hart bijna tot stilstand in mijn borst.

‘Ik heb je niet achtergelaten met maar één man onder je bevel.’ Haar stem klinkt als het geluid van duizend schrapende messen tegelijk. ‘Ik heb Sinteldaal niet tot armoede en doodsangst laten vervallen. Ik zal niet degene zijn die al je onderdanen afmaakt.’

Uit mijn keel komt een verstikt geluid. Nu wil ik om een heel andere reden huilen. De brandende pijn heeft mijn hoofd bereikt, en voor mijn ogen zie ik alleen nog maar sterren.

‘Jij bent verantwoordelijk,’ zegt ze. Haar verschrikkelijke stem vervaagt. ‘Jij, Rhen. Jij alleen zult hen allemaal vernietigen.’

6

Harper

Ik beraam een ontsnapping.

Erg goed gaat het niet.

Deze slaapkamer is adembenemend en even luxueus als de rest van het kasteel, maar het had net zo goed een stalen cel kunnen zijn. Er is niets wat ik kan gebruiken om een slot open te krijgen – als ik al een idee zou hebben hoe ik dat moest doen. Maar goed, ik ben er vrij zeker van dat ‘metalen dingen met een scherpe punt zoeken’ stap één zou zijn, en dat is me alvast niet gelukt. Nergens op of in de kaptafel zijn haarspelden te vinden, maar als ik een make-over zou willen doen is er genoeg aan cosmetica, linten en potjes vol geurige lotions.

Misschien later.

Het hemelbed is gigantisch en opgemaakt met zware donzen dekbedden en satijnen lakens. Alles is roze en wit, met overal geborduurde bloemetjes, kleine edelsteentjes die bloemblaadjes vormen langs de rand van de sprei. Ik ben langs alle plinten gekropen, maar nergens zitten stopcontacten verstopt. Er schijnt licht naar binnen door de ramen, maar aan de muren hangen ook olielampen. In de badkamer is er stromend water – godzijdank – waarvoor je iets met een katrol moet doen. Er staat een stomende volle badkuip die er uitziet alsof hij net gevuld is – hoewel er nu al meer dan een uur stoom van het water oprijst, dus of het is deel van deze ‘vloek’, of er zit ergens een verwarming verstopt.

Voor een ander meisje zou het mooiste van deze slaapkamer de kledingkast zijn. Die is groot genoeg om als extra slaapkamer te dienen, en het vertrek is van wand tot wand gevuld met honderden jurken. Zijde, tafzijde en kant verdringen elkaar, stoffen in alle kleuren van de regenboog. Achter in de kast, onder een klein raam, staat een lage kast met vijf laden. Ik had gehoopt daarin misschien haarspelden of zelfs een reservesetje sleutels te vinden, maar helaas.

Wel vind ik hopen sieraden.

Diamanten, saffieren en smaragden glinsteren in het zonlicht, en elk sieraad ligt op een satijnen kussentje, als in een chique juwelierszaak. Oorbellen. Armbanden. Halskettingen. Ringen. In elke stijl, van groot en opzichtig tot eenvoudig en verfijnd. Dit spul ziet er echt uit… en duur.

Ik denk aan mam, die haar verlovingsring verpandde om pap uit de problemen te houden, en voel mijn borst zwellen van woede.

Rhen heeft niets te maken met haar ziekte, met paps beroerde keuzes, met zijn ‘zakenpartners’, maar toch voelt deze kamer als een klap in mijn gezicht.

Ik moet mijn woede wegslikken voordat die me het vermogen om na te denken ontneemt.

Doorgaan, Harper.

In de tweede lade vind ik drie diademen, allemaal versierd met nog meer edelstenen. Tiara’s. Want duh.

Zuchtend trek ik de derde lade open. Kleren, al zijn deze een stuk praktischer dan al die rekken en rekken vol jurken. Rijbroeken gevoerd met hertenleer, dikke kabeltruien, lichte hemdjes.

Ik bekijk mijn versleten jeans en verschoten hoody. Als ik hier op een paard weg wil komen, heb ik betere kleren nodig.

En dus haal ik een rijbroek uit de la, en daarna een hemd en een niet al te dikke donkergroene trui. Er zitten leren veters aan de zijkant van de trui en aan het uiteinde van de mouwen, die ik stevig aantrek.

In de vierde la zitten lange, dikke wollen kousen. Ik trek een paar aan, strik de veters van de geleende laarzen en gord de riem met de dolk om mijn middel.

De dolk. Ook dat is een puzzelstukje dat maar niet wil passen. Als ze iets slechts met me van plan zijn, waarom zouden ze me die dolk dan laten houden?

En als ze níét iets slechts met me van plan zijn, waarom sluiten ze me dan op in deze kamer?

Ik snap het niet. Maar hoe dan ook moet ik hier weg.

Alleen is er maar één manier om dat voor elkaar te krijgen, en dat is door het raam. De kamer heeft een prachtig uitzicht op de stallen en het door de zon verlichte bos – en ook op de grond, twee verdiepingen lager. Tenzij ik van plan ben jurken aan elkaar te knopen tot een soort touw om me mee uit het raam te laten zakken – al is het maar om te doen alsof mijn lichaam zoiets aankan – ga ik helemaal nergens heen.

Het eten heb ik de hele ochtend al genegeerd, maar de geur van de warme broodjes en de honing is zo langzamerhand tot in alle hoeken van de kamer doorgedrongen. Sinds gisteravond heb ik niets meer gegeten, maar ik word weerhouden door de angst dat er misschien iets in is gestopt. Met mijn laarzen aan ga ik op het bed liggen nadenken.

Het enige waaraan ik kan denken is eten.

Uiteindelijk neem ik een voorzichtig hapje.

Het broodje is heerlijk knapperig. De honing is warm en zacht op mijn tong. De kaas smelt bijna. Het is letterlijk het lekkerste eten dat ik ooit heb geproefd.

Er gebeurt niets, dus eet ik mijn buik vol.

Mijn eerdere paniek is weggeëbd en wat er is overgebleven, is kille vastberadenheid. Als ik eenmaal deze kamer uit weet te komen, kan ik aan die mannen ontsnappen.

Ik vis Jakes telefoon uit mijn zak. Al tig keer heb ik het bereik gecheckt, maar er verandert niets: het ding werkt niet.

Volgens het klokje op het display is het bijna twaalf uur ’s middags. Rhen zei dat hij ’s middags terug zou komen.

Mijn spieren zijn stijf en gespannen, dus hardlopen zal niet lukken, maar misschien kan ik hem verrassen. Ik schuif een stoel naar de deur toe en plof erop neer.

In mijn eentje kan ik helemaal niets doen behalve me zorgen maken. Als het Jake gelukt is om zijn klus veilig af te maken weet hij inmiddels allang dat er iets is misgegaan.

Als het Jake niet gelukt is…

‘O, Jake,’ fluister ik tegen de telefoon. ‘Ik wou dat ik je kon zien.’

De telefoon reageert door helemaal niets te doen.

Er is toch een manier waarop ik hem kan zien, bedenk ik. Ik klik op het foto-icoontje. Jake is niet echt iemand van de selfies – volgens mij zit hij niet eens op social media – maar hij neemt weleens foto’s met mam als zij erom vraagt.

Ik wil dat je je mij herinnert, zegt ze altijd. Daar valt toch geen nee tegen te zeggen.

En inderdaad, de meest recente foto is er een van Jake en onze moeder. Ze komt tegenwoordig niet vaak meer uit bed, dus ligt hij naast haar en geeft haar een maffe kus op haar wang. Zijn donkere krullen zijn te lang en vallen in zijn ogen, en zij heeft een magere hand op zijn kin gelegd. Ze heeft haar ogen gedraaid om naar de camera te kijken, en haar eigen donkere haar ligt slap en dun op het kussen.

Ik wilde dat ik het wist. Ik wilde dat ik wist dat alles goed met ze was. Terwijl ik de brok in mijn keel probeer weg te slikken swipe ik naar de volgende. Alweer een foto met mam. En nog een. Daarna een foto van mij en mam. Ik heb mijn armen om haar heen geslagen en zit weggekropen tegen haar schouder. We kijken televisie; een paars schijnsel verlicht ons gezicht. Ik kan me niet eens herinneren dat Jake deze foto heeft genomen.

Swipe. Jake en ik die gekke bekken trekken naar de camera. Ik probeerde hem op te vrolijken na een klus.

Swipe. Jake steekt zijn middelvinger op naar de camera. Netjes, grote broer.

Swipe. Jake die zijn gezicht in de hals van een andere jongen drukt, met zijn ogen dicht en zijn lippen half open, zodat ik meteen weet dat dit meer is dan een vriendschappelijke kus.

Mijn vingers liggen verlamd op het display. De andere jongen is Afro-Amerikaans, met een donkerbruine huid en kort kroeshaar. Hij glimlacht lui naar de camera. Genietend. Hij heeft vriendelijke ogen. Door de hoek van de camera kan ik zien dat hij de selfie heeft genomen.

Ik heb hem nooit eerder gezien.

Langzaam swipe ik naar de volgende foto.

Weer zij met zijn tweeën, in dezelfde kleren. Jake heeft een honkbalpet achterstevoren op zijn hoofd, en zijn arm ligt om de schouders van de andere jongen.

Hij ziet er gelukkig uit. Ik kan me niet herinneren wanneer ik mijn broer voor het laatst gelukkig heb gezien.

Ik tik op de foto om te kunnen zien op welke datum hij is gemaakt.

Vorige week. Jake heeft het nooit over iemand gehad, dus misschien was het maar een scharrel. Ik kan mijn broer een beetje actie toch niet misgunnen. Waarschijnlijk heeft hij het nodig vanwege de stress.

Toch voelt het vreemd dat hij er helemaal niets over heeft verteld.

Swipe. Alweer een foto van hen tweeën, op een andere dag. Mijn broer lacht met zijn hand voor zijn ogen. De andere jongen grijnst.

Ik blijf swipen. Meer foto’s. Heel veel van hen tweeën.

Het gaat maanden terug.

Mijn hart bonkt intussen. Jake heeft nooit iets gezegd over een relatie met iemand. Niet één keer. Helemaal niet.

Ik weet niet wat dit betekent. Ik weet niet eens of het wel belangrijk is. Ik zit nog steeds opgesloten in deze kamer. Misschien is Jake wel gewond. Misschien is Jake wel…

Mijn adem stokt. Zo mag ik niet denken. Ik moet mezelf afleiden.

Terwijl ik beverig ademhaal, klik ik op de appjes van mijn broer. Nooit eerder heb ik stiekem op zijn telefoon zitten gluren, maar nu heb ik niets anders te doen.

Hij heeft vier nieuwe berichtjes.

Een van Lawrence, Jakes ‘baas’. Ik frons.

Van mam.

Van mij.

Van Noah.

Noah. Eigenlijk zou ik niet moeten klikken.

Ik klik.

De laatste appjes zijn van ongeveer een uur voor de klus.

noah: Ben om 7 uur klaar. Alles oké?

jake: Ja. Tegen die tijd ben ik ook klaar.

noah: Zeg alsjeblieft waar je mee bezig bent.

jake: Doe ik. Gauw.

noah: Wees alsjeblieft voorzichtig. Beloofd?

jake: Beloofd.

noah: Ik hou van je.

jake: Ik hou van je.

Ik hou van je. Houdt hij van iemand? Is mijn broer verliefd?

Ik wilde dat ik het geweten had. Ik wilde dat ik meer wist. Ik wilde dat ik wist wat dit betekent. We hebben elkaar altijd alles verteld. Of in elk geval deed ik dat. Sinds pap in dat gedoe met Lawrence verstrikt is geraakt, zijn vrienden onmogelijk geworden, en mam brengt het grootste deel van haar tijd tegenwoordig slapend door. Al tijden waren Jake en ik op elkaar aangewezen.

Sleutels rammelen in het slot.

Ik houd mijn adem in. Hij is terug.

Het slot geeft mee. Piepend gaat de deur open.

Met getrokken dolk spring ik naar voren. Mijn plan heeft niet veel meer om het lijf dan steken en wegrennen, maar zelfs zover kom ik niet. Een hand veegt mijn arm opzij, een voet haakt achter mijn enkel, en voordat ik mijn evenwicht kan herstellen sla ik al hard tegen de houten vloer. De dolk klettert over de vloer de ene kant op. Jakes telefoon schiet de andere kant op.

Als ik opkijk, staat daar niet Rhen. Als ik opkijk, zie ik Grey.

Ik rol me om zodat ik de dolk kan pakken en voor me kan houden, maar deze keer komt hij niet achter me aan. Hij blijft roerloos in de deuropening staan. Het bonzen van mijn hart is oorverdovend, maar zijn adem gaat niet eens sneller dan normaal.

‘Als je me nog eens met een wapen bedreigt,’ zegt hij, ‘weet ik zeker dat je niet blij zult zijn met het resultaat.’

Ik grijp de dolk nog steviger vast. ‘Met dat breekijzer was ik anders best tevreden.’

‘O ja. Het breekijzer.’ Hij gebaart de kamer rond. ‘Zeg ’ns: ben je tevreden met dit resultaat?’

‘Wat wil je van me? Waar is Rhen?’

‘Hij is onwel.’ Zijn ogen schieten naar links, waar twee meter verderop Jakes telefoon ligt.

Mijn hart staat stil. Die telefoon is mijn enige link met Jake en mam. Min of meer.

Ik duik eropaf, maar Grey staat dichterbij. En trouwens, het is nauwelijks een eerlijke strijd. Hij kijkt al fronsend naar het scherm voordat ik halverwege ben.

Vlak voor hem krabbel ik overeind, met de punt van de dolk op hem gericht. ‘Geef terug. Nu meteen.’ Mijn stem loopt over van woede en angst – meer dan ik had verwacht.

Hij slaat zijn ogen op en kijkt me aan. Van zo dichtbij kan ik zien dat de krassen die ik op zijn nek heb achtergelaten lelijk rood zijn, erger dan eerst. Mooi. Ik hoop dat ze ontstoken zijn.

Hij werpt een blik op het wapen tussen ons in, en zijn wenkbrauwen bewegen een millimeter omhoog. ‘Zou je er met me om vechten?’

Greys toon is ijskoud met een stalen randje. Rhen is een en al ridderlijkheid en bedachtzaamheid. Deze man niet. Dit is een man van geweld.

Mijn vingers klemmen zich nog steviger om de dolk. ‘Jazeker.’

Zonder waarschuwing vooraf schiet zijn hand uit en grijpt hij mijn pols. Ik verslik me bijna in mijn eigen adem en gooi mezelf naar achteren.

Zijn greep is van ijzer. ‘Ik kijk wel uit voordat ik je nog eens onderschat.’

Ik vecht als een vis aan een lijn, maar hij komt geen centimeter van zijn plek. Mijn hijgende adem klinkt luid in mijn oren. Ik ben zo stom. Ik draai me om en breng mijn knie naar achteren om hem in zijn kruis te raken.

Hij stapt gewoon met me mee, zodat ik helemaal geen ruimte heb om iets te doen, en tilt daarna mijn arm op, zodat ik geen kant op kan. Net wanneer ik zeker weet dat hij me in het gezicht zal slaan of mijn kop zal afhakken, zegt hij: ‘Ho ho. Dat is toch allemaal niet nodig. Neem maar.’

Zijn stem is kalm, volkomen in tegenspraak met hoe we hier tegenover elkaar staan. Mijn hoofd bonkt en het duurt even voordat ik in de gaten heb dat hij me de telefoon toesteekt.

Ik grijp hem met mijn vrije hand en stop hem in mijn zak. Het liefst zou ik janken van opluchting.

En omdat hij mijn arm nog steeds hoog boven mijn hoofd houdt.

Langzaam laat hij hem zakken, maar zijn greep ontspant hij niet. ‘Die instrumenten werken hier niet.’

‘Dat maakt me niks uit. Laat me los.’

Dat doet hij niet. In plaats daarvan begint hij mijn vingers van de dolk los te pulken.

‘Hou op.’ Ik probeer zijn pols te grijpen, hem weg te duwen. ‘Die mag je niet afpakken.’

‘Ik pak hem niet af.’ Hij bevrijdt het wapen uit mijn greep, draait het om en drukt het weer tegen mijn handpalm aan, maar nu met de punt naar beneden. ‘Zo.’

Ik staar hem aan. ‘Wat?’ zeg ik dom.

‘Als je je dolk als een zwaard blijft vasthouden ben je straks je hand kwijt.’

‘Ben ik… wat?’

Grey praat alsof we in het midden van een alledaags gesprekje zijn, niet alsof ik als een dood gewicht aan zijn arm hang. ‘Je vecht nogal graag. Ik dacht dat een beetje techniek nuttig kon zijn.’

Hij gaat me niet vermoorden. Langzamerhand komt mijn hart weer tot rust.

Hij draait mijn pols en duwt het handvat tegen mijn borst aan, met de punt ter hoogte van zijn eigen borst. ‘Zie je? Op deze manier verdedig je jezelf wanneer een tegenstander je vastgrijpt. En als je geluk had, zou je me zo in je wapen kunnen trekken.’

Mijn mond beweegt, maar er komt geen geluid uit. Ik weet niet goed of ik onder de indruk moet zijn of boos. ‘Kan ik dat nu meteen doen?’

Hij glimlacht, en in zijn ogen licht oprechte vrolijkheid op. ‘Misschien de volgende keer.’

Daarna stapt hij achteruit en laat me los. Ik ben buiten adem en voel me gevangen tussen doodsangst en opwinding. Het is een wonder dat ik de dolk niet heb laten vallen.

Grey knikt naar het raam, waardoor het licht van de stralende middagzon naar binnen valt. ‘Het avondeten wordt geserveerd zodra het donker is. Zijne Hoogheid zal dan naar je toekomen.’

Ik dwing mezelf om te knikken. Te slikken. Te spreken. ‘Oké. Best.’

En dan is hij weg, en de deur zit alweer op slot.

7

Rhen

Met een buik vol vuur word ik wakker. Het is alsof ik uiteengereten ben.

Ik haal een hand over mijn buik. Geen verband, geen prikkend, trekkend gevoel. Lilith is niet door mijn huid heen gegaan. Al is dat soms juist erger: wanneer de pijn helemaal magisch is. Magie heeft meer tijd nodig om te helen.

Een knapperend haardvuur zorgt voor schaduwen op de muur. Vanuit de grote hal klinkt muziek, een langzamere fluitmelodie die me vertelt dat het nog een uur duurt tot het avondeten. Ik ben in mijn slaapkamer; vanaf het raam blaast koele herfsttocht over mijn gezicht.

En ik ben alleen.

Met moeite probeer ik overeind te komen, maar pijn schiet door mijn hele lichaam. Sissend adem ik in tussen mijn tanden en herinner me Liliths waarschuwing. Ze zei dat dit het laatste seizoen zou zijn – iets wat me zou moeten opluchten, maar in plaats daarvan heeft ze er een nog duisterder vorm van marteling van gemaakt.

Met mijn arm om mijn buik geslagen slaag ik erin te gaan zitten. ‘Grey.’ Mijn stem klinkt alsof ik as uit de haard heb ingeslikt.

Hij verschijnt in de deuropening. ‘Ja, sire?’

Ik haal een hand over mijn gezicht. ‘Wat is er gebeurd?’

Hij loopt naar een tafeltje en ontkurkt een fles. Rode vloeistof glinstert in het licht wanneer hij inschenkt. ‘Lilith verscheen in de oefenzaal.’

‘Dat herinner ik me.’ Ik buig me naar voren, en door de beweging neemt de pijn iets af. De krassen op zijn keel zijn donkerder geworden en er zitten korstjes op. ‘Heeft ze je verwond nadat ik gevallen was?’

‘Nee.’ Hij steekt me het glas toe en ik pak het aan.

De eerste slok brandt in mijn keel en daarna in mijn maag, maar die pijn vind ik niet erg, want hij verdooft de andere.

Grey schenkt niet voor zichzelf in. Dat doet hij nooit. Ooit was drinken verboden voor leden van de koninklijke lijfwacht, maar nu is er niemand meer die zich daar druk over kan maken.

Toch zou hij weigeren als ik het hem aanbood. Dat terrein heb ik al eerder betreden.

‘Heb je nog bij het meisje gekeken?’

Hij knikt. ‘Inderdaad.’

Toen ik vanochtend de sleutel omdraaide, verwachtte ik dat ze kwaad op de deur zou bonken. In plaats daarvan kwam me een stilte tegemoet die geladen leek met ziedende berusting. ‘Wilde ze nu wel met je praten?’

‘Ze trok een dolk en leek bereid om te vechten om een van die instrumentjes die ze allemaal bij zich hebben.’

Ik zucht. Natuurlijk. ‘Verder nog iets?’

‘Ze is interessant.’

Mijn ogen schieten naar zijn gezicht. Dat is een woord dat ik Grey niet eerder heb horen gebruiken om een van de meisjes te beschrijven. ‘Interessant?’

‘Ze is impulsief, maar volgens mij zou ze doorvechten tot de dood erop volgt als ze in het nauw wordt gedreven. Als er iets is wat ze wil.’

Dat is inderdaad interessant.

En als je bedenkt dat ze niets liever wil dan naar huis gaan, is het ook ontmoedigend.

Ze is nu al bang voor me. Wat een onverwachte wending. Dat wordt nog wat als ze het monster te zien krijgt.

Deze gedachten zijn niet productief. Ik drink het glas leeg. Grey maakt aanstalten om het opnieuw te vullen, maar ik wuif hem weg. Ik heb behoefte aan beweging.