MARISSA MEYER

Vertaald door Sandra C. Hessels | Creative Difference

Lieve lezer,

Als je dit boek in je handen hebt, is je geduld misschien behoorlijk op de proef gesteld. Nu kun je eindelijk het slot van dit fantastische superheldenverhaal lezen. In plaats van een duologie schreef Marissa Meyer ineens een trilogie, en dan heeft het ons ook nog eens best wat tijd gekost om het boek te vertalen en in het Nederlands uit te geven.

Toch zijn we je heel dankbaar dat je hierop hebt gewacht! Zonder jouw geduld en enthousiasme hadden we de serie misschien niet kunnen afmaken – en aan niet afgemaakte series hebben wij een hekel.

Marissa heeft weer een knetterdik verhaal geschreven: het telt iets meer dan 165.000 woorden, en dat is twee keer zo dik dan een gemiddelde young adult! Vandaar ook dat dit boek nét wat duurder is dan onze andere boeken, maar we hopen dat je dat door de vingers kunt zien. Die 165.000 woorden gaan namelijk voor héél wat leesplezier zorgen, en jezelf omtoveren tot een superheld en zij aan zij vechten met de Anarchisten en Rebellen en Gatlon City redden van totale vernietiging, dat is natuurlijk onbetaalbaar.

Met dit deel is de serie over Nova en Adrian voorgoed (alhoewel, zeg nooit nooit…) afgesloten en nu ben ik natuurlijk heel benieuwd: stond jij aan de goede kant van het verhaal?

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor oom Bob, die me hielp om mezelf te zijn

Ook van Marissa Meyer:

The Renegades

#1 Alter Ego

#2 Aartsrivaal

Harteloos

The Lunar Chronicles

#1 Cinder

#2 Scarlet

#3 Cress

#3,5 Levana

#4 Winter

# 5 Alle sterren (korte verhalen)

IKO (graphic novels)

#1 IKO

#2 IKO. Opstand

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Apocalyps

Vind de auteur: @marissa_meyer

Vind ons: @blossombooks

NUR 285/W112001

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Marissa Meyer

Originally published by Feiwel & Friends

Oorspronkelijke titel: Supernova

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagontwerp: Patrick Collins

Omslagillustratie: Robert M. Ball

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje

naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Lijst van personages

DE REBELLEN

SKETCH — Adrian Everhart

Kan zijn schetsen tot leven wekken (illustratiegenese).

MONARCH — Danna Bell

Verandert in een zwerm goud-zwarte monarchvlinders.

RODE MOORDENAAR — Ruby Tucker

Als ze gewond raakt, kristalliseert haar bloed tot een vlijmscherp wapen; haar kenmerkende handwapen is een werphaak gemaakt van een robijn.

ROOKGORDIJN — Oscar Silva

Kan rook en stoom laten verschijnen wanneer hij maar wil.

DE BANDIET – Max Everhart

Absorbeert de kracht van iedere begaafde die in zijn buurt komt; heeft zijn jonge leven grotendeels in quarantaine doorgebracht.

WONDER – Callum Treadwell

Eeuwige optimist; hij kan iemands perceptie veranderen door hem een gevoel van verwondering te geven.

IJSKRISTAL – Genissa Clark

Vormt ijswapens uit watermoleculen in de lucht.

DE ANARCHISTEN

NACHTMERRIE — Nova Artino

Slaapt nooit en kan anderen met een aanraking in slaap brengen.

ACE ANARCHY — Alec Artino

Leider van de Anarchisten en ’s werelds meest gevreesde schurk. Ooit was hij de sterkste telekineticus aller tijden. Hij is ook Nova’s oom.

PHOBIA — echte naam onbekend

Transformeert zijn lichaam en zeis tot verpersoonlijkingen van diverse angsten.

DE POPPENSPELER — Winston Pratt

Verandert mensen in hersenloze marionetten die hem gehoorzamen.

QUEEN BEE — Honey Harper

Kan alle bijen, hoornaars en wespen laten doen wat ze wil.

CYANIDE — Leroy Flinn

Scheidt zure gifstoffen af die dwars door zijn huid heen naar buiten komen; getalenteerd scheikundige.

DE RAAD VAN REBELLEN

KAPITEIN CHROMIUM — Hugh Everhart

Beschikt over superkrachten en kan wapens van chroom creëren; hij zou onoverwinnelijk zijn.

DE BESCHERMHEER— Simon Westwood

Kan zich onzichtbaar maken.

TSUNAMI — Kasumi Hasegawa

Heeft de gave water op te wekken en te manipuleren.

THUNDERBIRD — Tamaya Rae

Schept donder en bliksem; is in staat te vliegen.

BLACKLIGHT — Evander Wade

Creëert en manipuleert licht en donker.

Een

Iedereen heeft nachtmerries.

Nova was er vrij zeker van dat dit haar ergste nachtmerrie zou zijn geweest: het hoofdkwartier van de Rebellen betreden, gekleed in haar Rebellenpatrouille-uniform, minder dan vierentwintig uur nadat haar alter ego ditzelfde gebouw was binnengedrongen, het gevaarlijkste wapen aller tijden had gepakt, drie Rebellen hun gaven had afgenomen met een gestolen lading van het serum dat bekendstond als Agent N, een gevecht was aangegaan dat de grote hal van het gebouw nagenoeg had vernield en had moeten toezien hoe Max Everhart bijna doodbloedde tussen de vele glasscherven van zijn gesneuvelde quarantaineruimte.

Het was niet alleen surrealistisch dát ze terugkeerde naar deze puinhoop, maar ook dat ze dat vrijwíllig deed. Nova had niet gedacht dat ze zich hier ooit nog zou vertonen. Na maandenlang als spion tussen de Rebellen te hebben gewerkt, was het haar gelukt Ace Anarchy’s helm te stelen. Nu hadden ze alles in handen om Ace’ krachten te herstellen, en samen zouden ze toekijken terwijl deze organisatie instortte.

Maar de dingen verliepen nooit eens volgens plan. Wat ze niet wist toen ze in deze hal vocht voor haar leven, was dat een gemaskerde strijder die bekendstond als de Schildwacht de schuilplaats van Ace Anarchy had ontdekt en hem had gearresteerd. Ace, de leider van de Anarchisten én de oom bij wie ze was opgegroeid.

Grote granaten, wat had ze een hekel aan de Schildwacht. Hij kwam altijd op de meest onhandige momenten opdagen met zijn idiote stripheldhoudingen en belachelijke cliché-uitspraken als ‘Ik ben niet je vijand’ en ‘Je kunt me vertrouwen.’

Maar voor zover zij wist was er niemand die de Schildwacht daadwerkelijk vertrouwde. Hij was zo’n strijder die het recht in eigen hand nam, wat niet strookte met de Rebellencode, en ondanks zijn pogingen om criminelen in de kraag te vatten en de Rebellen te helpen, hadden zijn stunts vaak tot gevolg gehad dat de Rebellen werden afgeschilderd als een incompetente, inefficiënte organisatie. Misschien was dat wel het enige wat Nova wél beviel aan de geheimzinnige held: zijn buitengewone talent om de Raad op de zenuwen te werken. Tegelijkertijd had zijn vastberadenheid in het opsporen van Nachtmerrie en zijn arrestatie van Ace Anarchy hem ook geen vrienden opgeleverd onder de schurken. De enigen die de inspanningen van de Schildwacht wel op waarde schatten waren Adrian, die een bijna opstandige waardering voor hem koesterde, en het grote publiek, die hem zag als een ware held, als iemand die geloofde in gerechtigheid, die niemand verantwoording schuldig was, behalve zichzelf. Die reputatie werd alleen maar bevestigd nadat hij Ace Anarchy had ingerekend.

Nova wist dat alleen de zon voor niets opging, maar na Ace’ arrestatie had ze toch bijna de handdoek in de ring gegooid en zich overgegeven aan het onvermijdelijke. Anarchisten en andere begaafden zoals zij zouden gehaat blijven, zouden altijd als schurken worden gezien en zouden voorgoed worden onderdrukt. Ze had het bijna opgegeven.

Bijna.

Maar dat was allemaal alweer uren geleden gebeurd. En nu was Nova teruggekeerd, omdat… Tja, waar moest ze anders naartoe? Voor zover de mensen wisten, was zij gewoon Nova McLain, alias Insomnia, een Rebel in hart en nieren. Haar geheimen waren het beste wapen dat ze nog kon inzetten en nu haar vijanden Ace in handen hadden, wist ze dat die nog heel goed van pas konden komen.

Nova realiseerde zich de volledige omvang van de vernieling in het hoofdkwartier eigenlijk pas nu ze trillend door het puin stapte. Ze werd omringd door Rebellen, maar niemand lette op haar. Ook de Raadsleden doorzochten de stukken van de glazen quarantaine. Die was vanaf de eerste verdieping naar beneden gestort en had de marmeren vloertegels van de ontvangsthal verbrijzeld. Vanaf haar plekje zag ze dat Kapitein Chromium de glazen klokkentoren vasthield die ooit boven op het gerechtsgebouw van Max’ miniatuur-Gatlon City had gestaan.

En nu was alles kapot. Het hele stadje lag aan diggelen.

Overal was flinke schade aangericht. Stalen balken waren in vreemde bochten gewrongen. Er hingen kabels uit het plafond op de plek waar kroonluchters uit hun houders waren gerukt. De informatiebalie was aan een kant ingedeukt. Pleisterkalk en tafels en stoelen en tegels en glas, overal glas…. De glinsterende scherven waren bijna hypnotiserend, zoals ze het licht weerkaatsten dat door de voordeuren naar binnen viel.

En er was bloed.

Het meeste lag in een opgedroogde plas op de plek waar Max was gevallen. Waar IJskristal hem met haar speer had doorboord.

Nova maakte haar blik met een ruk los van de vloer en zag Adrian op haar afkomen. Behoedzaam stapte hij over de brokstukken heen. Hij liep met opgetrokken schouders; er was geen spoor van zijn anders zo elegante houding. Zijn vertrokken gezicht was een herinnering aan het feit dat Max – de enige broer die hij ooit had gekend – in het ziekenhuis lag. De artsen hadden hem in coma gebracht om zijn toestand te stabiliseren, maar ze wilden niemand valse hoop geven. Zijn leven hing aan een zijden draadje. Er was maar één lichtpuntje, namelijk dat Max in de laatste ogenblikken van de strijd IJskristals gave had geabsorbeerd. Hij had haar kracht om ijs te creëren overgenomen en die gebruikt om het bloeden te stelpen en zijn wond te laten bevriezen.

Dat had mogelijk zijn leven gered.

Maar mogelijk ook niet.

Nova slikte de brok in haar keel weg terwijl Adrian dichterbij kwam. Zijn sombere blik had niet alleen maar met Max’ toestand te maken. Hij liep bijna over van een nieuwe, vlammende haat, iets wat Nova nooit eerder had meegemaakt… Althans niet bij de altijd zo kalme, vrolijke Adrian.

Een vlammende haat voor Nachtmerrie, die Max volgens hem had aangevallen. IJskristal en haar teamgenoten waren de enigen die het hadden zien gebeuren, en die waren echt niet van plan iemands verkeerde opvatting bij te sturen. Nachtmerrie was een eenvoudig doelwit, dus dit werd haar met het grootste gemak eveneens in de schoenen geschoven.

En Nova, wier geheime identiteit op wonderbaarlijke wijze nog steeds niet was onthuld, kon de naam van haar alter ego ook niet bepaald zuiveren, hoezeer ze er ook naar verlangde om zichzelf te verdedigen wanneer ze Adrians ogen zag smeulen met een ingehouden vijandigheid.

‘Toen je zei dat Nachtmerrie het hoofdkwartier was binnengedrongen, was dit niet helemaal wat ik me daarbij voorstelde,’ zei Nova zodra Adrian dichtbij genoeg was.

Zoals gewoonlijk loog ze dat ze barstte. Ze deed de laatste tijd niet anders. Ze besefte het al bijna niet meer.

‘Ja, het was heftig.’ Adrian keek de hal rond, maar zijn blik stond op oneindig. ‘Ze hebben de Zilveren Speer daar gevonden. We denken dat Nachtmerrie die uit de kluis heeft gepakt en gebruikt heeft om de helm te stelen. En…’ Zijn stem haperde even en hij kuchte om verder te kunnen. ‘We zijn er ook vrij zeker van dat ze dat wapen tegen Max heeft gebruikt. Er zat bloed op. Ze zullen er nog een batterij tests op loslaten.’

Ze knarsetandde.

Adrian zuchtte en sloeg zijn ogen neer. Nova zag nu pas dat hij iets in zijn handen hield. Een bol met een kroontje aan een kant en een geopende naad helemaal rondom. Nova herkende het ding meteen, het was een van Fatalia’s mistprojectielen, of althans, dat was het geweest voordat ze het uit het artefactenmagazijn had gestolen. Samen met Leroy had ze de projectielen omgebouwd tot gasbommen vol Agent N, de schadelijke substantie die was ontwikkeld met behulp van Max Everharts bloed. De stof deed gewone burgers niets, maar was voor begaafden een waar gif. Zodra het spul werd ingeademd, ingenomen of ingespoten, waren begaafden hun gave voorgoed kwijt.

Als Nachtmerrie had Nova twee van die projectielen hier in de hal tot ontploffing gebracht. Samen met een gestolen pijltje vol vloeibare Agent N hadden die ervoor gezorgd dat zowel Gargouille als Naschok van zijn gave was gestript. Ze had de neutralisatie van IJskristal ook gechoreografeerd, al had ze daar geen Agent N voor nodig gehad. Ze had het meisje alleen maar dichter naar Max toe hoeven slepen, zodat de Bandiet kon doen wat hij moest doen.

Nu staarde ze naar de lege huls van het projectiel en was ze al bezig een hele reeks leugens te bedenken die ze kon opdreunen voor het geval iemand de moeite nam om naar vingerafdrukken te zoeken. Ze had de mistprojectielen een keer aangeraakt toen ze in de kluis bezig was… waarschijnlijk niet lang voordat Nachtmerrie ze had gestolen…

Maar de leugens waren flinterdun.

Hoe meer leugens ze op elkaar stapelde, hoe wankeler de toren werd. Soms had ze het gevoel dat als ze maar diep genoeg in- en uitademde, het hele gevaarte al zou instorten.

‘Het lijkt op een van Fatalia’s mistprojectielen,’ zei ze op vlakke toon.

‘Dat zei Callum ook al,’ zei Adrian.

‘Callum? Is hij er ook?’ Nova’s gedachten schoten meteen terug naar de vorige avond, toen ze Callum bewusteloos in de kluis had achtergelaten.

Adrian knikte. ‘Hij is weer naar boven gegaan om te kijken of de mistprojectielen inderdaad weg zijn.’

‘Misschien heeft Nachtmerrie ze wel meegenomen toen ze de speer kwam halen.’

Adrian fronste zijn wenkbrauwen vlak boven zijn donkere montuur. ‘Ik denk het niet. Mack Baxter zei dat Nachtmerrie een of andere bom vol Agent N bij zich had. Dat ze Trevor op die manier heeft kunnen neutraliseren. Ik denk dat dit een van die bommen is.’

Stilletjes vervloekte Nova Naschok en Gargouille, ook al kon ze het hun niet kwalijk nemen dat ze de waarheid vertelden. ‘Misschien was ze dan alleen maar geïnspireerd door het ontwerp van de mistprojectielen. Ze is toch zogenaamd zo’n geniale uitvinder? Dan zal ze deze wel zelf hebben gemaakt.’

Adrian aarzelde en ze zag hem worstelen met zijn eigen gedachten. Uiteindelijk gaf hij zich gewonnen. ‘Misschien. We zullen wel zien wat Callum te weten komt.’

Niet overtuigd, dus.

Nova zou persoonlijk ook niet onder de indruk zijn geweest. Hoe hard ze ook haar best deed om alle verdenking van zichzelf af te houden, haar argumenten waren tegenwoordig een stuk minder overtuigend.

‘Weet je wat het is?’ begon Adrian, die het lege projectiel omhooggooide en weer opving in zijn hand. ‘Als Nachtmerrie bommen met Agent N zou laten afgaan… dan zou dat spul ook effect op haar moeten hebben. Waarom was ze dan niet bang om haar eigen gave te verliezen?’

‘Ze heeft toch een masker of zo?’

‘Ja, maar ik weet redelijk zeker dat het geen gasmasker is.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Dat weet je maar nooit.’

‘Dat is waar, maar ze stond ook vlak naast Max toen hij…’ Adrian brak de zin af en zijn blik schoot weer naar het bloed op de vloer. ‘Toen hij Genissa’s krachten absorbeerde. Hij zou Nachtmerries gave ook moeten hebben afgetapt, maar zij rende hier weg alsof ze niets mankeerde. Niemand is immuun voor Max.’

‘Je vader wel.’

Hij keek haar nors aan. ‘Niemand, met uitzondering van Kapitein Chromium.’

‘Ik wil alleen maar zeggen dat er misschien manieren zijn om je tegen Agent N of Max’ gave te beschermen. Misschien heeft Nachtmerrie iets ontdekt… zoals jij met die Levensamulet.’ De Levensamulet was een artefact dat Adrian had gevonden. Hij kon iemand beschermen tegen ziekte, gif en zo’n beetje alles wat diegene verzwakte, inclusief substanties als Agent N. Het artefact lag op dit moment verstopt tussen de versleten matras en de houten vloerplanken van Nova’s huis op Wallowridge. ‘Wie weet zijn er tientallen artefacten die iemands gave kunnen beschermen en weten we dat alleen nog niet.’

‘En jij denkt dat Nachtmerrie en ik er toevallig rond dezelfde tijd allebei een hebben ontdekt?’

‘Waarom niet? Misschien.’

‘Of…’ Adrian liet zijn stem zakken tot een gefluister, ook al hadden alle Rebellen in de buurt het te druk met glasscherven opvegen en puinruimen om aandacht te besteden aan hun gesprek. ‘Misschien heeft Nachtmerrie de Levensamulet wel.’

Deze tegenwerping had Nova al zien aankomen. Die was ook een stuk logischer dan haar eigen suggestie. Maar ze hield haar gezicht in de plooi. ‘Heb jij die niet, dan?’

Adrian trok een grimas. ‘Nee. Mijn vader had hem voor het laatst. Ik heb hem de amulet gegeven zodat hij Max voor de verandering eens buiten de quarantaine kon bezoeken. Maar nu is hij weg.’

‘Denk je dat ze die ook uit de kluis heeft gestolen?’

‘Hij lag niet in de kluis. Simon zweert dat hij hem weer mee naar huis heeft genomen. Dat was de laatste keer dat we hem zagen.’

Ze hield haar hoofd schuin. ‘Dus… je denkt dat Nachtmerrie bij jullie thuis heeft ingebroken?’

‘Ja. Nee. Ik weet het niet. Theoretisch gezien kan ze dat gedaan hebben toen wij met z’n allen op dat gala waren, maar op onze bewakingsbeelden is niets te zien. En het verklaart ook niet hoe ze ooit iets over die amulet te weten gekomen kan zijn. Ik heb alleen jou en Max erover verteld, en ik weet dat mijn vader het er ook met niemand over gehad zal hebben.’ Hij wreef over zijn nek en ze merkte dat hij zich een beetje schuldig voelde bij de vraag: ‘Jij hebt er toch met niemand over gesproken, hè?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ze. ‘Maar Tina en Callum weten ook van het bestaan ervan en Callum is er niet heel goed in om zijn mond te houden. Misschien heeft hij per ongeluk iets gezegd zonder te beseffen hoe waardevol de amulet is.’

‘Ja. Misschien. Ik hoopte eigenlijk dat het team later vandaag bijeen kon komen om te bespreken wat we van Nachtmerrie weten. Misschien hebben we iets over het hoofd gezien. Ik bedoel… er zijn wel een paar heel rare toevalligheden.’

‘Ze is een Anarchist,’ zei Nova en ze waagde het om haar hand op Adrians onderarm te leggen. Ze voelde zijn spieren kort aanspannen onder de stof van zijn uniform. ‘Ze is listig en onbetrouwbaar en waarschijnlijk heeft ze heel wat connecties in de wereld van de… schúrken waar wij niets van afweten. Als ze dit allemaal kon doen en zelfs Ace Anarchy’s helm kon stelen, wie weet waartoe ze dan nog meer in staat is. De amulet vinden of een manier bedenken om niet bang te hoeven zijn voor Agent N… het lijkt me niet eens zo vergezocht allemaal.’

Adrian staarde een ogenblik naar haar hand voordat er een lichte glimlach rond zijn mondhoeken kroop en hij zijn vingers op de hare legde. Zijn andere hand, nog steeds met het mistprojectiel, liet hij langs zijn zij zakken. ‘Ik ben blij dat je er bent,’ zei hij. Maar net toen Nova’s hart sneller begon te kloppen voegde hij eraan toe: ‘Ik ben blij dat je aan mijn kant staat.’

Ze stond zichzelf toe heel even terug te glimlachen. ‘Aan welke kant zou ik anders moeten staan?’

‘Adrian! Nova!’

Ze draaiden zich om en zagen Ruby en Oscar tussen de anderen door glippen. Ruby greep meteen Adrians andere elleboog vast. ‘Hoe is het met Max?’

Hij spande zijn kaakspieren. ‘Nog steeds kritiek.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Het spijt me zo ontzettend. Ze is een monster, Adrian. Hoe kan iemand Max zoiets aandoen!’

Nova kromp ineen.

‘Ik zeg dit niet graag, maar het verbaast me niks,’ zei Adrian, alsof dit een onvermijdelijke aanval was geweest. ‘Natuurlijk zou Nachtmerrie proberen Max te doden. Dat zouden alle Anarchisten doen. Het is zijn schuld dat ze ooit zijn verslagen. Waarschijnlijk zijn ze al tien jaar bezig die moord te beramen.’

Nova voelde haar wangen warm worden. Hoe meer ze hoorde over Nachtmerries poging om Max te vermoorden, hoe meer ze de waarheid van de daken wilde schreeuwen. Geníssa had de jongen neergestoken, niet Nachtmerrie. Zij zou hem nooit kwaad doen. Ze had hem verdorie geprobeerd te redden!

Ze beet op haar tong. Het had geen zin om Nachtmerrie te blijven verdedigen. Ze zouden haar toch niet geloven, en het zou haar alleen maar verdacht maken.

‘We vinden haar wel,’ zei Ruby. ‘We maken hier een eind aan. En met Max… komt het ook wel goed. Hij is een sterke jongen.’

‘Dat weet ik,’ zei Adrian. Hij klonk dankbaar en het leek alsof hij haar graag wilde geloven. Alsof hij dat zichzelf al de hele avond probeerde wijs te maken. En toch klonk er iets van twijfel door in zijn woorden.

Nova blies langzaam haar adem uit. Adrian was die ochtend vroeg naar haar huis gekomen om haar te vertellen dat Max in het ziekenhuis lag en Nachtmerrie de helm had gestolen. Hij had er zo verslagen bij gezeten en tegelijkertijd leek hij sterker door een compleet nieuw verlangen naar wraak. Ze voelde een rilling over haar rug gaan als ze terugdacht aan de woorden die hij sprak toen ze hem tegen zich aan drukte en haar best deed om hem te troosten.

Ik zal Nachtmerrie vinden en ik zal haar vernietigen.

Twee

‘Ik hoorde dat Nachtmerrie IJskristal en haar team er flink van langs heeft gegeven,’ zei Oscar terwijl hij om zich heen keek naar de enorme ravage in de ontvangsthal.

‘Min of meer,’ zei Adrian. ‘IJskristal, Gargouille en Naschok zijn alle drie geneutraliseerd.’

‘Ik zeg dit niet graag, maar… daarmee heeft Nachtmerrie ons toch eigenlijk een dienst bewezen?’

Ruby gaf Oscar een flinke stomp tegen zijn schouder. ‘Ze heeft Max bijna gedood, stomkop!’

‘Ja, weet ik. Maar ik bedoel: áls er al iemand geneutraliseerd moest worden, dan spijt het me niet dat het Genissa en haar volgelingen zijn geworden.’

‘Dat zit wel goed,’ zei Adrian. ‘Daar ben ik ook niet zo heel rouwig om. En zoals je al zei: met Max komt het wel weer goed.’ Hij wachtte nog even voor hij er zachter aan toevoegde: ‘Dat moet gewoon.’

‘Ronkende rookbommen, wat is dát?’ blafte Oscar. Hij tilde zijn stok op alsof hij daarmee iets wilde pletten wat op de kapotte tegelvloer lag.

Een klein wezentje krabbelde uit de puinhoop van pleisterkalk en kapotte betonblokken naar hen toe. Het was een kleine, vinnige velociraptor, niet veel grotere dan Nova’s duim.

‘Dat meen je niet,’ mompelde Adrian. ‘Turbo!’ Hij hurkte en zette het beestje op zijn hand.

Het krijste en beet hem.

‘Au!’ riep Adrian uit, en hij liet het weer vallen. Het landde op de grond en schoot weg tussen Oscars voeten.

Nova sprong erachteraan en greep het diertje bij zijn nekvel. Nu liet het een zielig jammerkreetje horen. Het maaide met zijn voorpootjes heen en weer en krabde kleine sneetjes in haar vingers. ‘Hoe is het mogelijk dat hij nog leeft?’ vroeg ze.

Het leek alweer eeuwen geleden dat Adrian het diertje op Nova’s handpalm had getekend. Dat deed hij in een poging te bewijzen dat Max zijn gave niet volledig had geabsorbeerd nadat hij de quarantaineruimte in was gegaan om haar te redden.

Adrian boog zich voorover om de minidinosaurus te inspecteren, die nu heen en weer wurmde in Nova’s grip. ‘Hij leeft nog, maar hij is er niet al te best aan toe. Kijk maar, hij wordt al grijzig. Zie je ook dat zijn bewegingen een beetje onhandig zijn, een beetje machinaal lijken? Dat gebeurt altijd als ik dieren teken. Maar dan nog, hij heeft het langer volgehouden dan ik had gedacht.’

‘Sorry, hoor,’ zei Oscar, die het diertje angstvallig in de gaten hield, ‘maar wat ís het?’

‘Een velociraptor,’ zei Adrian. ‘Ik heb hem een tijdje geleden getekend en Max heeft hem als huisdiertje aangehouden. Hij heet Turbo. Hier.’ Adrian hurkte neer, pakte zijn stift en tekende een kooi ter grootte van een hand op de witte vloertegels. Met een vegende beweging bracht hij hem de werkelijkheid in en werd het een driedimensionaal, draagbaar kooitje voor een heel kleine dinosaurus. Hij hield het deurtje open en Nova stopte het diertje erin. ‘Ik neem hem wel mee naar het ziekenhuis. Max zal vast blij zijn hem te zien wanneer hij wakker wordt.’

Het viel Nova op dat hij ‘wanneer’ gebruikte, en voor het eerst klonk Adrian oprecht optimistisch over de kans dat Max weer uit zijn coma zou ontwaken. Misschien zag hij het als een goed teken dat Turbo ook alles had overleefd.

‘Hij zal wel honger hebben,’ zei Ruby. ‘Ik bedoel, jouw tekeningen moeten nog steeds eten, toch?’

‘Ja, ik denk het.’ Adrian leek er niet echt over nagedacht te hebben. ‘Max deelde altijd zijn snacks met hem.’

Ruby knikte. ‘Ik loop wel even naar de kantine om een paar… eh… weet ik veel, stukjes kipfilet te halen of zoiets. Ben zo terug.’

Ze was al weg voordat iemand iets kon zeggen en holde langs de Rebellen die door de hal vol puin stapten.

‘Eh…’ begon Adrian, al veel te laat, ‘ik denk niet dat de kantine alweer open is…’

‘Ze vindt wel iets,’ zei Oscar. ‘Ze hebben gedroogde kalkoenreepjes in de automaten in de zitruimte.’ Zodra de deuren van de lift waren gesloten en Ruby niet langer te zien was, draaide Oscar zich gretig om naar Nova en Adrian. ‘Oké, nu ze weg is moet ik echt even met jullie praten. Ik bedoel, ik weet dat dit misschien niet het beste moment is met alles rondom Max en Nachtmerrie en zo, maar ik heb de hele nacht liggen piekeren over wat je op dat gala zei en ik heb een plan bedacht.’ Hij richtte zijn blik op Nova, die meteen verstrakte en zich afvroeg wát ze in vredesnaam had gezegd. Het gala was de vorige avond geweest, enkele uren voordat ze had ingebroken in de kluis op het hoofdkantoor, maar het voelde alsof er al weken waren verstreken.

‘Een plan? Waarvoor?’ vroeg ze.

‘Je weet wel,’ drong Oscar aan. ‘Om Ruby te vertellen… wat ik voor haar voel. Nova had gelijk. Ik ben geweldig en ik ben er klaar voor om haar te veroveren.’

‘O, dat.’ Nova keek vluchtig naar Adrian, die eveneens opgelucht leek dat Oscars plannen te maken hadden met zoiets alledaags. ‘Wat goed van je.’

‘Ja, ga ervoor, Oscar,’ zei Adrian. ‘Spring in het diepe.’

‘Dank je. Ik noem het…’ Oscar tilde zijn handen op alsof hij een schijnwerper scheen op een stel onzichtbare woorden in de lucht: ‘Operatie Kroonjuwelen.’

Nova en Adrian gaapten hem sprakeloos aan. Adrian schraapte zijn keel. ‘Eh… wat?’

‘Je weet wel. Kroonjuwelen… robijnen… Rúby. Snap je ’m?’

Sceptisch kneep Nova haar ogen tot spleetjes. ‘Maar is “kroonjuwelen” niet een eufemisme voor… eh…’

Oscar wachtte tot ze haar zin zou afmaken, maar hij zag er zo schattig en vastberaden uit dat ze hem maar onafgemaakt liet. ‘Laat ook maar. Waarom is het trouwens een operatie met een naam?’

‘Omdat ik ideeën heb,’ zei Oscar. ‘Echt een miljoen of zo. Het is een berekende strategie met diverse stappen.’

‘Dus je vraagt haar niet gewoon mee uit?’ vroeg Adrian.

Oscar snoof. ‘Kom op, zeg. Ruby verdient beter. Er komen serenades, cadeaus, berichten in wolkenletters… je weet wel, een aantal grootse gebaren. Van die dingen waar meisjes dol op zijn, toch?’ Hierbij keek hij Nova aan, maar die kon alleen maar haar schouders ophalen. Hij zuchtte. ‘Oké, ik dacht dus dat ik zou beginnen met een gedicht. Ik heb het om iets van vijf uur vannacht geschreven, vergeet dat niet. Maar ik dacht eraan om een van de komende ochtenden een kaartje achter te laten voor haar deur. Hier, moet je horen wat ik tot nu toe heb.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Robijnen zijn rood, jouw ogen zijn blauw…’

‘Hou maar op,’ zei Nova.

Oscar verstrakte. ‘Wat?’

‘Haar ogen zijn hazelnootbruin,’ zei ze. ‘En dit is ook niet echt het juiste moment voor een gedicht.’ Ze gebaarde om zich heen naar de chaos.

Oscar snoof. ‘Maar je hebt nog niet eens…’

Ineens was er een explosie van rode en blauwe vonken boven hun hoofd. Nova dook meteen ineen en raakte half in paniek.

Adrian gaf haar een kneepje in haar hand en schonk haar een blik die bijna plagerig was. ‘Het is Blacklight maar.’

Bij de ingang van de hal hadden de vijf Raadsleden zich verzameld op de overloop, die zich op straatniveau bevond. Je zag hun silhouetten extra goed door de muur van glas en de wazige namiddagzon achter hen. Schaduwen van verslaggevers en nieuwsgierige burgers waren op de stoep te zien, waar ze op een afstand werden gehouden door een afzetlint en een handvol Rebellen. Die hadden de taak iedereen buiten te houden die niet bij hun organisatie hoorde.

Toen de laatste vonken van het vuurwerk waren gedoofd, hield Blacklight zijn handpalm schuin naar de deuren en veegde hij met zijn vingers door de lucht, alsof hij een denkbeeldig gordijn dichttrok. Een donkere sluier viel meteen over de ramen en sloot zowel het zonlicht als nieuwsgierige mensen buiten.

‘Dank je wel, Evander,’ zei Kapitein Chromium, die op de overloop een stap naar voren deed. De rest van de Raad vormde een halve cirkel om hen heen. Nauwlettend bestudeerde Nova de Kapitein en de Beschermheer – de adoptievaders van Adrian en Max. Ze kon wel raden dat geen van beiden een oog dicht had gedaan vannacht, maar de uitputting die van het gezicht van de Beschermheer af te lezen was, ontbrak volledig toen ze naar de Kapitein keek. Zijn huid was even stralend als altijd, zijn babyblauwe ogen even helder en alert als anders. Alleen het ietwat warrige haar verraadde dat hij minder beheerst was dan gewoonlijk.

De Beschermheer was lang niet de enige die er vermoeid uitzag. De zwarte veren van Thunderbirds vleugels hingen er slapjes bij en de kalmte die Tsunami anders altijd uitstraalde was nu ver te zoeken – haar wenkbrauwen waren gefronst en haar lippen getuit. Zelfs Blacklight, die over het algemeen de meest relaxte van alle vijf was, stond met zijn armen stevig over elkaar geslagen.

‘Rebellen,’ sprak de Kapitein en zijn stem bulderde door de hal. ‘Gisteravond hebben we een zware tegenslag te verduren gehad. Ik zal niet in details treden – jullie zien de waarheid van de gebeurtenissen van gisteravond duidelijk met eigen ogen. Het is…’ hij perste zijn lippen op elkaar tot een dun streepje en zocht naar het juiste woord, ‘… ontmoedigend, op z’n zachtst gezegd. Dat we in zulke mate geïnfiltreerd konden worden door één enkele schurk. Dat Nachtmerrie in staat was ons beveiligingssysteem uit te schakelen en een van onze beste patrouille-eenheden te verslaan. Dat ze ons kon bestelen. Dat ze…’ Zijn stem haperde even. ‘Dat ze een van ons heeft kunnen verwonden op zo’n wrede, zinloze manier. En niet alleen een Rebel, maar een jongen, een kínd, en nog wel zo’n goed en slim en aardig kind. Het is onvoorstelbaar. En het herinnert ons eraan dat er nog steeds kwaad rondwaart op de wereld. Het is onze verantwoordelijkheid om daar streng tegen op te treden.’

Nova balde haar handen tot vuisten en vocht tegen de neiging om uit te schreeuwen: Ik. Héb. Max. Niet. Verwond!

‘Maar wij zijn Rebellen,’ vervolgde Kapitein Chromium, ‘en we laten ons niet kleinkrijgen. Sterker nog, wanneer we geconfronteerd worden met het kwaad, zullen wij sterker zijn! Harder vechten! Tegenspoed verstevigt onze vastberadenheid om deze wereld te beschermen, om te strijden voor rechtvaardigheid!’

Hier en daar steeg gejoel op van de toehoorders.

‘We zullen niet bij de pakken neerzitten, maar naar de toekomst kijken en bedenken wat we nog meer kunnen doen om die toekomst nog rooskleuriger te maken. Want ja, we hebben verliezen geleden gisteren. Maar er was ook een grote overwinning. Ik wil bevestigen dat de geruchten die jullie hebben gehoord inderdaad kloppen.’ Hij wachtte even en liet zijn blik door de hal gaan. ‘Ace Anarchy, die wij de afgelopen tien jaar dood waanden, leeft nog. En hij bevindt zich momenteel in hechtenis.’

Als hij goedkeurend gejuich had verwacht, was hij nu vast teleurgesteld. Sterker nog, de wetenschap dat hun grootste vijand de Slag om Gatlon had overleefd werd ontvangen met een bezorgd geroezemoes, zelfs al zat hij nu opgesloten.

‘Hoe zit het met zijn helm?’ riep Alchemist uit. ‘Ons is verteld dat die is vernietigd, maar nu zeggen ze dat Nachtmerrie speciaal voor dat ding hiernaartoe kwam.’

De Kapitein omklemde de reling tussen hen in met zijn handen. ‘Ook dat klopt.’

Nova slikte moeizaam.

‘Na de Dag van de Overwinning heb ik mijn best gedaan om Ace Anarchy’s helm te vernietigen,’ ging de Kapitein verder, ‘maar die bleek onverwoestbaar. De Raad en ik besloten dat het beter was de wereld te vertellen dat de helm was vernield, om de bezorgdheid van het volk weg te nemen terwijl wij aan de slag gingen met de wederopbouw van de maatschappij. Ik overtuigde mezelf ervan dat de helm hier in het hoofdkwartier wel veilig opgeborgen was.’ Een van zijn mondhoeken trok licht omlaag in een flits van verontwaardiging. ‘Blijkbaar had ik het mis. Nachtmerrie kwam voor de helm en het is haar gisteravond gelukt ermee te ontsnappen.’ Meteen steeg er gemompel op in de hal, maar de Kapitein hield zijn handen omhoog. ‘Luister. We moeten kalm blijven. Ik wil jullie er nogmaals op attent maken dat de Anarchisten gisteravond weliswaar de helm hebben bemachtigd, maar hun leider zijn kwijtgeraakt. Zonder Ace Anarchy is de helm slechts een accessoire.’

Nova vroeg zich af of hij dat zelf geloofde, en hoeveel Rebellen hém geloofden.

Veel wist ze niet over Ace’ helm, maar ze was er altijd van uitgegaan dat hij de krachten van om het even welke begaafde zou versterken, zoals hij dat met Ace’ gave ook had gedaan. Waarom waren de Rebellen anders zo vastberaden geweest om hem te vernietigen als ze toch meenden dat Ace dood was?

De woorden van de Kapitein hadden meteen het gewenste effect. Het werd stil in de grote hal. ‘Ik smeek jullie,’ ging hij verder, ‘om er voorlopig voor te zorgen dat het nieuws over deze diefstal de bevolking niet bereikt. Spreek niet met de media. Vertel het niemand. Het laatste wat we willen is dat er een of andere massahysterie uitbreekt nu we net op het punt staan de alomtegenwoordige dreiging van de schurken, van begaafden met kwade bedoelingen, in te dammen. Op dit moment moeten we ons concentreren op twee belangrijke zaken. Ten eerste moeten we de schade die ons hoofdkwartier gisteravond is toegebracht herstellen en nieuwe beveiligingsprotocollen instellen. Daarvoor zullen mijn mede-Raadsleden en ik contact opnemen met onze internationale zusterorganisaties en de hulp inschakelen van alle begaafden met gaven die van pas komen bij de opbouw en reparatiewerkzaamheden. Begaafden binnen onze eigen organisatie zullen de komende dagen taken toegewezen krijgen op basis van hun vaardigheden. We zijn jullie dankbaar voor jullie medewerking in deze herstelfase. Als jullie nog ideeën hebben voor dit project, wil ik jullie vooral vragen Kasumi hierover aan te spreken, aangezien zij dit project zal coördineren.’ Hij wees naar Tsunami, die bij wijze van antwoord haar hoofd boog.

‘Ten tweede,’ vervolgde de Kapitein, ‘zullen we aan het einde van deze dag een datum hebben geprikt voor de publieke onthulling van Agent N, waarna alle patrouille-eenheden met deze substantie zullen worden uitgerust. Op die manier kunnen we ons wapenen tegen meer van zulke aanvallen en onze burgers laten merken hoe strikt we zullen optreden tegen begaafden die zich weigeren te houden aan onze code van respect en bescherming.’

Nova kneep in Adrians onderarm, al merkte ze pas dat ze dat deed toen hij haar hand greep en zijn vingers met de hare verstrengelde.

‘Daarbij hebben we besloten dat een deel van deze publieke onthulling zal bestaan uit de neutralisatie van alle begaafden die voorheen zijn veroordeeld voor hun misdaden… inclusief Ace Anarchy zelf.’

Nova voelde een koude rilling over haar rug glijden, maar deze mededeling werd – geheel voorspelbaar – ontvangen met een applaus, al klonk het nog wat nerveus en aarzelend. Bij de eerste bekendmaking hadden de meeste leden van de organisatie Agent N gezien als een of andere spannende ontwikkeling, maar dat was voordat Nachtmerrie iets van het goedje in handen had gekregen. Dat was voordat drie van hun eigen mensen waren geneutraliseerd, en nog wel precies hier, in deze ontvangsthal.

Nu leek iedereen toch wat ongeruster over het nieuwste wapen van de Rebellen.

‘En wat gebeurt er met patrouille-eenheden die weigeren mee te werken?’ klonk een schelle stem die uitschoot van woede.

De menigte reageerde vol interesse toen Genissa Clark, voorheen bekend als IJskristal, zich een pad tussen de brokstukken door zocht. In plaats van haar gebruikelijke Rebellenuniform droeg ze een joggingbroek en een ruimvallend T-shirt uit de ziekenhuisvleugel. Haar blote armen zaten vol blauwe plekken en schrammen; het resultaat van haar gevecht tegen Nachtmerrie.

Nova verstijfde toen ze een van de begaafden zag met wie ze de vorige avond had gevochten. Ze had een capuchon over haar hoofd gehad en een masker gedragen, maar toch begon haar hart te bonzen bij de gedachte dat Genissa haar wellicht wel had herkend.

Genissa was niet alleen. De rest van haar team liep achter haar aan: Trevor Dunn, beter bekend als Gargouille tot hij zijn krachten was kwijtgeraakt. Hij was nog steeds langer dan de gemiddelde volwassene, maar niet zo gigantisch als voorheen. Zijn huid leek ook niet meer op het ruwe oppervlak van gesteente. Na hem kwam Mack Baxter, die niet langer door het leven ging als Naschok, maar zich nog steeds met een opvallend loopje voortbewoog. Hij was het gewend om de grond onder zijn voeten te laten beven, maar zou opnieuw moeten leren lopen nu de grond niet meer omhoogkwam op zijn bevel.

Van hun hele team had alleen Pijlstaart – Raymond Stern – zijn gaven nog. Nova had hem in het beveiligingscentrum in slaap gebracht vlak voordat ze de bewakingscamera’s onklaar maakte, en hij had van het gevecht niets meegemaakt. Zijn staart met de stekels zwiepte achter hem aan en wierp glasscherven heen en weer over de grond.

‘Wat heb ik gemist?’ fluisterde Ruby, die opeens weer achter hen opdook. Ze had een geopend zakje met gedroogde kalkoenreepjes bij zich.

‘Eh… we leggen het straks wel uit,’ zei Adrian, die een van de reepjes aanpakte die ze hem toestak en dat tussen de tralies van Turbo’s kooitje naar binnen stopte.

‘Genissa,’ zei Thunderbird terwijl ze een stap naar voren deed op de overloop. ‘Je hebt geen toestemming van de genezers om nu al…’

‘Die genezers kunnen m’n rug op,’ schreeuwde Genissa. ‘Wat willen ze doen dan? Me mijn gaven teruggeven?’ Ze knipte met haar vingers alsof er ijskristallen uit haar vingertoppen zouden schieten, maar er gebeurde – uiteraard – niets. Ze keek nog chagrijniger. ‘Je hebt het zelf gezegd: het effect van Agent N kan niet ongedaan worden gemaakt. Dus ik zie het nut er niet zo van in om te blijven rondhangen in een wachtkamer alleen maar zodat iemand me een aai over mijn bol kan geven en zegt dat het allemaal veel erger had kunnen zijn. Dat ik wel dóód had kunnen zijn.’ Midden in de hal bleef ze staan, op de plek waar de R van rode tegels was vernield door een van Naschoks bevingen, en ze liet haar blik over de verzamelde Rebellen gaan. ‘Maar misschien moeten we ons eerst maar eens afvragen… of dat eigenlijk echt zo veel erger zou zijn?’ Ze richtte zich nu weer tot de Raad. ‘Ik ben er niet van overtuigd.’

‘Genissa…’ begon de Kapitein.

‘IJskristal,’ beet Genissa hem op haar beurt met opengesperde neusgaten toe. Ze maakte zich zo lang mogelijk en haar witblonde, korte haar zwaaide over haar schouders. ‘Wij waren hier, aan het werk, om jullie organisatie te beschermen. Jullie hoofdkwartier. Ik geloofde in de Rebellen. Ik had er alles voor over om te beschermen waar wij voor staan. En moet je kijken wat me dat heeft opgeleverd. Wat het óns heeft opgeleverd!’ Ze gebaarde achter zich naar Mack en Trevor. ‘Wij gingen de confrontatie met Nachtmerrie aan. Wij hebben ons leven op het spel gezet, omdat superhelden dat nu eenmaal doen. Maar het was niet bepaald een eerlijk gevecht, hè? Want op een of andere manier beschikte zij over Agent N. Zij had júllie wapen.’

Nova’s kaak verstrakte en ze voelde een golf van irritatie door zich heen gaan. Wat toevallig dat Genissa net even verzweeg dat ook zij over Agent N beschikte, en nog illegaal ook, aangezien de patrouilles daar nog geen goedkeuring voor hadden gekregen. Nova gokte dat IJskristal iets had meegenomen na de trainingssessies, en ze had gisteravond geen moment geaarzeld om Nachtmerrie te beschieten met een pijltje vol met dat spul. Als Nova de Levensamulet niet had gedragen, zou ze nu even onbegaafd zijn als zij.

‘Ik wil weten hoe dat kan,’ ging Genissa verder. ‘Ik wil weten hoe het mogelijk is dat de substantie die jullie hebben ontwikkeld om je vijanden hun krachten te ontnemen, al in vijandelijke handen terecht is gekomen voordat we er ook maar een publieke aankondiging over hebben gedaan.’

Kapitein Chromium schraapte nogal luid zijn keel. ‘Gen… IJskristal stelt een terechte vraag, en we zullen daar dan ook uitvoerig onderzoek naar doen.’

‘O, jullie zullen er ónderzoek naar doen?’ Genissa spreidde haar armen en draaide zich om naar de menigte. De Rebellen vlakbij deinsden uit haar buurt, maar het was duidelijk dat iedereen aan haar lippen hing. Mensen keken vol medelijden naar de drie voormalig begaafden. Het verlies van je krachten – dat was precies waar iedereen vanaf het begin al doodsbang voor was geweest. ‘Net zoals jullie onderzoek deden naar de dood van Nachtmerrie nadat Detonator haar zogenaamd had opgeblazen?’ vroeg Genissa. ‘Of zoals het onderzoek naar de dood van Ace Anarchy? Vergeef me dat ik me afvraag of jullie wel in staat zijn om te achterhalen hoe Nachtmerrie aan Agent N gekomen kan zijn. En dan heb ik het nog niet eens over de vraag hoe jullie ervoor willen zorgen dat niemand anders het in handen krijgt om het, net als zij, tegen ons te gebruiken.’ Ze verhief haar stem terwijl ze doorliep en de glasscherven onder haar zolen knapten. ‘Het wordt tijd om de waarheid onder ogen te zien. Onze leiders zijn onbekwaam. De Raad speelt met dingen waar ze geen verstand van hebben, dingen die ze eigenlijk niet echt onder controle hebben. En alsof dat nog niet erg genoeg is, zetten ze daarbij onze levens en onze gaven op het spel om dat voor elkaar te krijgen!’

Nova wisselde een verblufte blik met Adrian. Ze kon zich heel goed voorstellen dat Adrian ervan schrok dat iemand op deze manier tegen de alom geliefde Raad sprak, maar zij schrok er juist van dat ze het ergens over eens was met Genissa.

‘Genoeg!’ blafte Blacklight, maar de Kapitein snoerde hem de mond en hield hem met een arm voor zijn borst tegen, zodat hij niet ook naar voren kon komen.

‘Nee, laat haar uitpraten,’ zei de Kapitein. Zijn kaak was gespannen, maar zijn ogen straalden van medeleven toen ze heen en weer gleden tussen Genissa, Mack en Trevor. ‘Een deel van de verantwoordelijkheid voor wat hier gisteravond is gebeurd ligt wel degelijk bij ons. Zeg me wat we kunnen doen om het goed te maken.’

‘Goedmaken?’ Genissa liet een schamper lachje horen. ‘Dat is echt een goeie.’ Ze schudde haar hoofd en stak een hand uit naar de polsband die ze nog steeds droeg. ‘Heel eerlijk gezegd kan het me geen klap schelen wat de Rebellen hierna gaan doen. Ik ben niet langer een van jullie. Mijn tijd als superheld zit erop.’ Ze trok de polsband los en smeet hem op de grond bij haar voeten. Mack en Trevor deden hetzelfde en wierpen hun polsbandjes in het puin. ‘Ik hoop dat iedereen hier beseft dat ze niets anders dan een stel pionnen voor jullie zijn. Een handvol knappe voetsoldaten die doen wat hun wordt opgedragen, zodat jullie je geen zorgen hoeven maken dat er een bende sneue schurken komt opdagen om jullie van je troon te stoten. Of erger nog, van die irritante gerechtigheidsstrijders. Maar laten we wel wezen: we zijn geen superhelden geworden om ons netjes aan de regels te houden. We zijn superhelden geworden omdat we geloofden in onze gaven om de wereld ten goede te veranderen, ongeacht de prijs. Nou…’ Ze wiebelde met haar vingers. ‘Bijna ongeacht de prijs.’

Genissa marcheerde door de hal naar de brede trap toe. De menigte ging voor haar en haar metgezellen opzij. ‘Ik weet alleen,’ riep ze over haar schouder, ‘dat elke begaafde die vrijwillig met Agent N op zak rondloopt een verdomde idioot is.’

Niemand deed iets om haar of Mack of Trevor tegen te houden toen ze bij de overloop aankwamen. Genissa bleef één keer staan en leek verbaasd dat ze maar twee mensen achter zich had. Ze zag dat Raymond Stern – Pijlstaart – was achtergebleven op de plek waar ze zojuist nog vlak naast hem had gestaan. Een spottende uitdrukking gleed over haar gezicht, en vervolgens duwden zij en haar makkers de glazen deuren open en viel een verblindende straal daglicht naar binnen. Voor de deur van het hoofdkwartier klonk een opgewonden gejuich van de menigte, maar zodra de deuren dichtvielen was het binnen weer doodstil.

Drie

Nova was één keer eerder bij Adrian thuis geweest, en van die ervaring was ze eigenlijk nog steeds niet helemaal bekomen. Niet alleen omdat hij haar toen voor het eerst had gekust – een herinnering die haar knieën zelfs nu nog deed knikken – maar omdat het toch wat pijnlijk en ongemakkelijk was om voor zo’n paleisachtig landhuis te staan en tot op het bot te voelen dat ze daar domweg niet thuishoorde. Hij woonde in de oude burgemeesterswoning van Gatlon City, die meer vierkante meters besloeg dan de complete rij huizen op Wallowridge bij elkaar, met een tuin die bijna zo groot was als een huizenblok.

Ze probeerde er niet te veel bij na te denken toen ze naar het hek liep en op de bel drukte. Een apparaatje dat in de stenen zuil was ingebouwd scande haar polsband om haar identiteit te bevestigen en daarna zwaaide het smeedijzeren hek open.

Tegen de tijd dat ze het einde van het pad bereikte, stond Adrian haar al op te wachten in de Griekse zuilengang met aan weerskanten de grote, stenen potten met vormboompjes. De vorige keer dat ze hier was geweest, had hij zijn spijkerbroek verruild voor een trainingsbroek. Nu stond hij daar in Rebellenuniform, en het verschil in houding was bijna schrikbarend.

Dit was een zakelijke bijeenkomst.

Toch glimlachte Adrian naar haar toen ze aankwam. ‘De anderen zijn al beneden. Kom binnen.’ Hij gebaarde naar de open deur en liet haar binnen.

Het was warm in het huis. Bijna onaangenaam warm. De soort hitte die afkomstig was van een open haard in hartje winter, die eerst de kou verjoeg en je daarna liet vergeten dat het überhaupt koud was geweest in huis. En ja, hoor, Nova liep langs de formele salon en zag een knetterend haardvuur in een betegelde open haard. Haar nek voelde al helemaal klam van het zweet, dus ritste ze haar sweatshirt open.

‘Volgens mijn vader maakt het de boel knusser,’ zei Adrian bijna verontschuldigend. ‘Beneden is het een stuk koeler. Kom maar mee.’

Ze volgde hem de smalle trap af naar zijn kamer in de kelder, maar bleef op de onderste trede als verstijfd staan.

Oscar en Ruby waren er – Ruby zat op de bank en Oscar zat achterstevoren op Adrians bureaustoel.

Maar dat was niet de reden van Nova’s aarzeling. Danna was er ook, maar dan in de gedaante van honderden vlinders met goud-zwarte vleugels die waren neergestreken op elk vrij stukje plank en kast, en op de smalle vensterbanken van de hoge ramen in de zuidmuur.

Nova voelde haar keel droog worden.

Het zou een prachtig gezicht kunnen zijn om zo veel van de vlinders tegelijk te zien zonder dat ze zich als in een waas bewogen in een gevecht. Maar deze bewogen zich helemaal niet. Hun vleugels bleven roerloos. Hun voelsprieten hielden zich stil. En ook al was het onmogelijk om dit zeker te weten, Nova had het onmiskenbare gevoel dat hun kleine insectenoogjes allemaal op háár gericht waren.

‘Ze volgt me al sinds we Ace hebben gevonden,’ zei Ruby. ‘Ze kwam niet mee naar het hoofdkwartier, maar afgezien daarvan…’ Ze liet haar bezorgde blik over de vlinders glijden.

‘Heeft iemand al contact gezocht met haar vader, zodat hij ervan afweet?’ vroeg Adrian.

‘Dat heb ik tegen Thunderbird gezegd,’ zei Ruby. ‘Ze zei dat ze iemand contact zou laten opnemen en hem zou laten weten dat Danna in orde is. Min of meer dan. Ik dacht eigenlijk dat ze nu wel naar huis zou gaan, maar misschien denkt ze dat hij zich alleen maar meer zorgen maakt als hij haar in deze vorm ziet?’

‘Of misschien wil ze niets missen van ons superspannende speurwerk,’ zei Oscar. ‘Ze hoort nog steeds bij het team, ook in zwermmodus. Toch?’

‘Absoluut,’ zei Adrian. ‘Zij heeft ons bij Ace Anarchy gebracht. Misschien heeft ze… op haar eigen manier nog wel meer tips of informatie.’

‘Waarom…’ Nova pauzeerde even om haar keel te schrapen en ze zette toch die laatste stap de kamer in. ‘Waarom is ze nog niet teruggetransformeerd?’

‘We denken dat ze dat om een of andere reden niet kan,’ zei Adrian. ‘Ze heeft al haar vlinders nodig om weer compleet te zijn. Als er ook maar eentje ontbreekt die niet dood is, maar ergens gevangenzit of te ver weg is, dan blijven de anderen in deze vorm steken.’

‘Wat ik dus niet begrijp,’ zei Ruby, frunnikend aan de draad rond haar pols, ‘is waarom ze ons niet naar die ontbrekende vlinder, of vlinders, toe brengt… Als die ergens vastzitten, waarom heeft ze ons dan nog niet geholpen uit te vinden wat we voor haar kunnen doen? Ze heeft ons wel naar Ace geleid.’

Oscar haalde zijn schouders op. ‘Misschien weet ze niet waar die vlinder is.’

‘Maar ze delen toch informatie met elkaar, ook in deze vorm?’ zei Adrian. ‘Alsof ze collectief communiceren, zeg maar? Het lijkt me onwaarschijnlijk dat ze niet weet waar de anderen zijn.’

Nova zat nogal stijfjes naast Ruby en dacht aan die ene avond waarop een van Danna’s vlinders haar en de Anarchisten in de catacomben had bespioneerd. Ze hadden de vlinder gevangen in een kussensloop en hem daar gehouden. Naderhand hadden ze hem meegenomen naar het rijtjeshuis en hem in een weckpot gestopt.

Als een geblinddoekte gijzelaar had die vlinder niet kunnen zien waar hij naartoe werd gebracht. Het leek haar niet onlogisch dat de vlinder nog steeds niet wist waar hij was, en dat hij de rest van de diertjes daarom ook niet bij zich kon roepen.

Toch meende ze de afkeer te voelen van al die insecten die om haar heen zaten. De haartjes op haar onderarmen stonden overeind.

Danna kon niet met de anderen communiceren, maar ze kende de waarheid. Zij kende Nova’s geheim.

Het was slechts een kwestie van tijd voordat ze een manier had bedacht om de rest van de groep op de hoogte te stellen.

‘Ik ben in elk geval blij dat ze er is,’ zei Adrian. Hij wachtte even en bestudeerde de zwerm. ‘Ik ben blij dat jíj er bent,’ verbeterde hij, want het was onbeleefd om over iemand te praten in de derde persoon, alsof ze er niet bij was. Nova vroeg zich af of Danna hem in deze gedaante eigenlijk wel kon verstaan. ‘We gaan een manier bedenken om Danna te helpen. Er moet een reden zijn dat zij op de hoogte was van de locatie van Ace Anarchy’s schuilplaats.’ Hij trommelde met zijn vingers tegen zijn dijbeen. ‘Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed… dat als we Nachtmerrie en de Anarchisten vinden, we ook ontdekken wat we voor Danna kunnen betekenen.’

‘Wacht eens eventjes,’ zei Oscar. ‘Ik voel aan mijn water dat we nu overschakelen op echte werkzaken, dus voordat het zover is…’ Hij stak een hand naar achteren en haalde een oud, hartvormig blik tevoorschijn. ‘Ik heb koekjes meegenomen!’ Hij trok het deksel eraf en bood Ruby het eerste koekje aan. Nova zag dat ze zelfgebakken waren, met hier en daar wat verbrande randjes en een zachte binnenkant. Ze lagen op een bedje van bakpapier.

‘Dank je, Oscar,’ zei Ruby toen ze er eentje pakte. Ze hield het omhoog en keek er goed naar. ‘Zijn dit…?’

‘Citroen-kokoszandkoekjes met een hart van witte chocolade,’ zei Oscar en zijn oren kleurden roze. ‘Ja. Ja, dat zijn het.’

Ruby keek hem met open mond aan. ‘Dat is… Mijn moeder bakt… Dit zijn mijn lievelingskoekjes!’

‘Ja, weet ik.’ Oscar schraapte wat ongemakkelijk zijn keel en stak Nova het blik toe. ‘Ik, eh… ik heb je moeder gebeld en om het recept gevraagd.’

Nova had weinig trek en sloeg het aanbod af, maar Adrian pakte er meteen drie. Ruby bleef Oscar aangapen, het vergeten koekje ergens halverwege haar mond. Hij keek haar niet aan. In plaats daarvan klapte hij het deksel weer dicht en knikte hij naar Adrian, alsof hij niet kon wachten om over te schakelen op een ander onderwerp na wat waarschijnlijk de overduidelijkste bekentenis van verliefdheid was die Nova ooit had meegemaakt. ‘Oké, dan. Goed. Kom op. Laten we beginnen.’

Adrian propte het eerste koekje in zijn mond en liep naar een whiteboard op een standaard. Hij pakte het aan een kant vast, duwde het van de muur af en draaide het om, zodat iedereen de achterkant kon zien.

Het was alsof Nova’s maag spontaan in de knoop schoot.

De achterkant was een prikbord vol aantekeningen en diagrammen en bewijsmateriaal. Een plattegrond van Gatlon City bedekte bijna het hele bord, en daarop waren diverse locaties omcirkeld waar Nachtmerrie was gespot. De gebouwen waar zij tegenover de Schildwacht was komen te staan tijdens de optocht. Cosmopolis Park met het verlaten lachpaleis. Het Rebellenhoofdkwartier. Diverse ingangen van metrotunnels. De Cloven Cross-bibliotheek was ook ingekleurd, en er hingen aantekeningen over de Detonator en de Bibliothecaris naast. Ook naast de kathedraal hing iets: een recent krantenartikel over de arrestatie van Ace Anarchy.

Er was een korrelige foto van Nachtmerrie die de Poppenspeler uit zijn luchtballon gooide, met een rode cirkel om haar gezicht. Eén rode lijn verbond haar met het hoofdkwartier en een andere met Cosmopolis. Naast die lijn had Adrian in grote letters geschreven: GEZICHTSMASKER?

Een andere lijn verbond het hoofdkwartier met Adrians huis, en daarnaast stond gekrabbeld: LEVENSAMULET???

Weer een andere lijn liep van de parade naar de bibliotheek, met daarbij WAPENS? en tussen haakjes erachter: SCHERPSCHUTTER.

Van het hoofdkwartier naar de kathedraal liep een lijn met de tekst: HELM VAN ACE ANARCHY?

Naast de plattegrond hingen allerlei slordige notities en opmerkingen.

Hoe kon ze immuun zijn voor Agent N en Max? Levensamulet? Maar hoe wist ze daarvan af? Hoe heeft ze die in handen gekregen?

Hoe heeft ze die helm uit de chromen kist gehaald?

Hoe wist ze dat die helm niet is vernietigd & waar hij werd bewaard?

Toegang tot Agent N?

Agent N-bommen – Fatalia’s mistprojectielen!

Elk van die vragen was met een streep verbonden met het Rebellenhoofdkwartier.

Nova slikte moeizaam. Ze voelde haar huid tintelen en haar benen wilden niets liever dan meteen naar de deur hollen. Het voelde als een hinderlaag, maar niemand keek naar haar.

Ruby stond op, veegde wat koekkruimels van haar vingers en liep naar het bord. ‘Oké,’ mompelde ze, wippend op haar hielen. ‘Wat betekent dit allemaal?’

Adrian keek met een grimmige blik naar de plattegrond, alsof hij wachtte tot een nieuwe aanwijzing hem in het oog zou springen zodat hij de hele puzzel kon oplossen. Maar hij had al genoeg stukken verzameld.

Nova wist al wat hij ging zeggen voordat hij zijn mond opendeed.

Haar hart bonsde in afwachting van de woorden.

‘Ik heb wel een theorie,’ begon hij langzaam en met gefronste wenkbrauwen.

‘Kom maar op,’ zei Oscar. Op datzelfde moment vlogen een stuk of twaalf vlinders op van Adrians bureau, fladderden om het bord heen en gingen toen op de rand zitten.

‘Om te beginnen,’ zei Adrian, ‘weet Nachtmerrie te veel. Over Agent N en Max, misschien ook over de Levensamulet…’

‘Wacht,’ zei Ruby en ze stak haar hand op in zijn richting. ‘Wat is de Levensamulet?’

Adrian schraapte zijn keel. ‘Het is…’ Hij aarzelde weer en Nova kon de radertjes in zijn hoofd bijna zien draaien terwijl hij zocht naar de beste manier om uit te leggen wat voor geweldig voorwerp hij had gevonden. ‘Een oude amulet die in het artefactenmagazijn lag. Wie hem draagt, wordt beschermd tegen ziekte, giftige stoffen en zelfs tegen iets als… Agent N. Of Max.’

‘Dat meen je niet,’ zei Oscar en hij hield zijn hoofd schuin. ‘Hoe komt het dat we daar nooit eerder van gehoord hebben?’

‘Ik wilde het jullie wel vertellen, maar mijn vaders hebben me gevraagd het voor me te houden tot ze meer wisten over de amulet en zijn beperkingen. Ze waren bang dat het bestaan ervan een probleem zou opleveren met de onthulling van Agent N . En nu is het medaillon weg.’

‘Weg?’ herhaalde Ruby.

‘Simon heeft de amulet als laatste gebruikt. Zo kon hij Max bezoeken. Maar de laatste keer dat we hem zagen was voordat Nachtmerrie het hoofdkwartier binnendrong.’

‘Dus Nachtmerrie heeft dat ding van de Beschermheer gestolen?’ vroeg Oscar. ‘Hoe dan? Heeft ze zijn zakken gerold of zo?’

Adrian tikte met zijn stift op zijn handpalm. ‘Mijn vader zei dat hij hem hier had laten liggen, maar ik weet het niet. Misschien is hij het vergeten en lag het medaillon wel gewoon op kantoor. Want weet je, al deze dingen…’ Hij maakte een ronddraaiende beweging met zijn stift, wijzend naar het bord, ‘lagen op het hoofdkwartier. De helm, de Zilveren Speer en zelfs de bommen die ze bij zich had. Als ze die Levensamulet al had… misschien lag die dan ook wel gewoon daar. En, o, het masker!’ Hij wees naar de korrelige foto van Nachtmerrie waar het metalen masker op te zien was dat de onderste helft van haar gezicht bedekte. ‘Het team van IJskristal zei dat ze het gisteravond droeg en dat het exact leek op het masker dat ze altijd heeft gedragen. Ik ben ervan overtuigd dat het hetzelfde masker ís.’

Nova zakte iets verder onderuit op de bank.

‘Dus?’ zei Oscar.

‘Dus,’ zei Adrian, ‘haar masker is gevonden tussen het puin van het lachpaleis in Cosmopolis. Ik heb het daar zelf gezien na die explosie die haar naar verluidt het leven kostte. Ik heb de Ekster gesproken, en ze zweert dat het door het reparatie- en herstelteam is meegenomen en overgedragen aan het artefactenmagazijn, maar er is geen enkele registratie van te vinden. Volgens Pijlstaarts verklaring droeg Nachtmerrie haar complete kostuum toen ze hem aanviel in het beveiligingscentrum, ook al deed ze dat vóórdat ze naar de kluis ging.’ Hij wees naar een in elkaar geflanste tijdlijn van de inbraak in het hoofdkwartier onder aan het bord. Daar stond bij dat Nachtmerrie Pijlstaarts polsband had gebruikt om zich toegang tot de kluis te verschaffen.

‘En dat brengt me bij het volgende punt,’ ging Adrian verder. ‘Nachtmerrie heeft haar uiterste best gedaan om eerst de controlekamer binnen te gaan en alle bewakingscamera’s uit te schakelen voordat ze de helm ging halen. Maar ze draagt een masker! Wat kan het haar schelen of ze op beeld wordt vastgelegd? Tenzij ze bang is dat iemand haar misschien herkent.’

Nova stak een vinger op, blij dat dit in elk geval iets was waar ze wel een goede tegenwerping voor kon bedenken. ‘Als ze de kluis in zou gaan terwijl de camera’s nog actief zijn, zou er meteen een heel team van bewakers op haar af zijn gekomen. Ze zal de camera’s hebben uitgezet om zichzelf de tijd te geven de diefstal af te ronden voordat iemand doorhad waarmee ze bezig was.’

Daar dacht Adrian even over na, en hij haalde een schouder op. ‘Misschien. Maar dan is er ook Agent N nog.’ Hij tikte enthousiast tegen het grote bord. ‘Ik heb het verslag een paar uur geleden ontvangen. Die apparaatjes die ze in de hal hebben aangetroffen waren zonder twijfel Fatalia’s mistprojectielen – gasbommen die ook in de kluis waren opgeslagen – en Nachtmerrie heeft er zeker weten aan gesleuteld zodat ze een gasvormige versie van Agent N zouden verspreiden. Dat betekent niet alleen dat ze die bommen al voor de inbraak bezat – mogelijk zelfs al wekenlang in haar bezit had – maar ze had ook een voorraadje Agent N, wat in een beveiligde opslag achter de laboratoria wordt bewaard. Dus óf Nachtmerrie heeft al vóór haar aanval op het hoofdkwartier ingebroken in die opslagruimte, óf ze heeft Agent N op een andere manier in handen gekregen.’

‘Maar wie heeft er nog meer toegang tot dat serum dan?’ vroeg Ruby en ze pakte stiekem nog een koekje uit het blik.

Adrian keek haar aan met een ernstige blijk. ‘Wíj.’

‘Zo dan,’ mompelde Oscar. ‘Dat bezorgde me dus echt kippenvel. Maar wat wil dat precies zeggen?’

‘Wij hebben toegang tot Agent N,’ zei Adrian. ‘Alle patrouille-eenheden. Iedereen die de afgelopen weken die training heeft gehad. En de Raad zelf, uiteraard. En iedereen die in de laboratoria werkt.’

Oscar reed de stoel naar voren door zich met de bal van zijn voet af te zetten. ‘Ga verder. Ik heb het idee dat er nu iets heel groots gaat komen.’

Adrian krabde op zijn achterhoofd. ‘Het klinkt misschien vergezocht, maar ik heb een theorie en die beantwoordt veel van deze vragen. Hoe ze afwist van Agent N en hoe het haar gelukt is daar iets van te stelen voordat er ook maar een aankondiging over geweest is. Hoe ze de kluis in kon komen. Hoe ze wist van Max en het team dat gisteravond was ingedeeld voor de beveiliging, de helm, alles. Ik denk…’ Hij zweeg even en ademde diep in. ‘Ik denk dat Nachtmerrie zich heeft voorgedaan als een Rebel. Ik denk dat ze een spion is.’

Nova kromp ineen. Ze kneep haar ogen dicht, heel eventjes maar. Daar was het dan. De opmerking die zou leiden tot de ontrafeling van alles.

Toch dwong ze zichzelf zo verbaasd mogelijk te kijken terwijl ze haar vingertoppen diep in haar dijbenen priemde. ‘Een spion?’ zei ze toen ze het waagde om iets uit te brengen. Ze hoopte maar dat de lichte trilling in haar stem haar zogenaamde ongeloof kracht bijzette. ‘Bij de Rebellen?’

De honderden vlinders om hen heen sloegen op dat moment precies gelijktijdig hun vleugels open, sloten ze weer en bleven vervolgens roerloos zitten.

Dat was net zo goed een instemmende reactie als wanneer Danna tussen Nova en Ruby op de bank had gezeten, klaar om met een beschuldigende vinger in Nova’s richting te wijzen.

‘Wauw,’ mompelde Oscar. ‘Dat was raar.’

‘Danna,’ zei Adrian. ‘Heb ik gelijk? Weet je wie het is? Of hoe we haar kunnen vinden?’

En ook al was Nova er nog zo van overtuigd dat Danna hen niet kon horen, laat staan in staat was om gesproken taal te begrijpen in zwermmodus, de vlinders hadden er blijkbaar voldoende van meegekregen. Ze fladderden tegelijk op naar het plafond, vlogen in het rond en streken vervolgens neer.

Boven op Nova.

Ze slaakte een kreetje en verstijfde zodra de vlinders met hun tere pootjes op haar schouders, in haar haar, op haar armen, knieën en voeten landden. De diertjes die er niet meer bij pasten, bleven in de buurt en kozen een plekje op de kussens en de rugleuning van de bank.

Nova hield haar adem in en durfde zich opeens niet meer te verroeren. Ze was echter niet de enige die zich niet meer bewoog. Adrian staarde haar met open mond aan.

De vlinders bleven slechts een ogenblik zitten voordat ze weer weg fladderden en de verste uithoeken van de kamer opzochten.

Met bonzend hart waagde Nova het om naar Ruby te kijken. Toen naar Oscar. En weer naar Adrian. Ze staarden alle drie naar haar. Niet beschuldigend, dat nog niet. Maar op z’n minst onzeker.

Haar hersens zochten koortsachtig naar woorden… welke woorden dan ook. ‘De kluis!’ riep ze uit en ze sprong zo snel op dat Adrian een aarzelende stap naar achteren zette. ‘Ik denk dat dat is wat Danna mij… ons probeert te zeggen. Het zou wel heel logisch zijn. Veel van de aanwijzingen verbinden Nachtmerrie en de kluis. En daar werk ik ook!’ Ze dwong zichzelf te grijnzen, zo vrolijk als ze durfde. ‘Ik kan de archieven wel nagaan. Met Tina en Callum praten. Als Nachtmerrie op de hoogte was van de mistprojectielen en… en al die andere dingen… dan moet ze toch een of ander spoor hebben achtergelaten. Ergens in alle papierwerk of anders wel op de bewakingsbeelden…’ Ze sloeg met een vuist op haar geopende hand. ‘Als ze er in de afgelopen zes maanden is geweest, dan moet ik dat kunnen terugvinden. Als ze een spion is, dan kan ik haar identiteit achterhalen. Dat weet ik zeker.’

Adrian ontspande zich. ‘Je hebt gelijk. Danna heeft gelijk. Als we nauwkeurig kijken naar welke voorwerpen ze precies gestolen heeft, zouden we moeten kunnen uitvinden wie ze is.’

‘En,’ zei Ruby, ‘we kunnen die gegevens vergelijken met de formulieren van de Rebellenproeven. Waarschijnlijk is Nachtmerrie nog niet zo heel lang onderdeel van de organisatie. Misschien pas sinds de laatste ronde… of hooguit een jaar. We kunnen Nova’s resultaten vergelijken met de lijst van de meest recente rekruten.’

Nova’s hoofd bewoog op en neer alsof het niet eens meer aan haar lichaam vastzat. ‘Geweldig. Ja. Fantastisch. Ik zal jullie niet teleurstellen.’

De hele tijd bonsde haar hoofd als een gek. Paniek schoot door haar aderen.

Haar tijd begon op te raken. Ze kon nu elke dag, nee, elke minúút worden betrapt.

Hoe moest ze Ace in hemelsnaam bevrijden voor het zover was?

Vier

‘Oké, dit is alles wat we hebben,’ zei Nova, die de kleine eettafel in de woonkamer vrijmaakte van een aantal weckpotten met honing. Leroy, Honey en Phobia keken toe terwijl Nova een elastiekje van een rol papier trok en dat vervolgens op tafel uitrolde. Ze zette een paar potten terug op de hoeken om het papier op zijn plek te houden.

Ze had de vellen een avond eerder geprint in een goedkope copyshop die vierentwintig uur per dag geopend was, en toonde iedereen nu de oude blauwdrukken van de Schelpgrindgevangenis die ze uit de database van de Rebellen had gedownload. Het waren wel heel oude bouwtekeningen en Nova wist dat ze op diverse punten niet meer klopten. Het was haar alleen niet gelukt om bijgewerkte versies te vinden. Het leek er zelfs op dat de Rebellen alle documenten van een mogelijke verbouwing of aanbouw aan de gevangenis expres extra hadden beveiligd of verborgen hielden… misschien om een uitbraak te voorkomen.

‘Deze buitenmuren zijn onveranderd,’ zei ze en ze wees naar de rand van het cellenblok en de stenen veiligheidsmuur die eromheen was gebouwd. ‘Satellietbeelden bevestigen dat, net als de locatie van deze bewakingstorens en de aanlegsteiger. Hier en hier staan ook nog steeds gebouwen…’ Ze wees naar twee bouwwerken vlak binnen de muur. ‘Maar ik weet niet goed waar ze voor zijn. Vroeger werden ze gebruikt voor administratie, huisvesting van de bewakers, was er een kleine dokterspost en een kantine, maar dat valt niet te bevestigen. We weten wel dat gevangenen worden overgebracht naar terreinwagens vlak naast de steiger en via deze weg verder het eiland op rijden. Daar komen ze langs deze controlepost, die wordt bemand door Rebellen. Laten we er maar van uitgaan dat ze zwaarbewapend zijn.’

‘Mogelijk,’ zei Leroy. Hij leunde tegen het aanrecht en nam kleine slokjes uit een glas cognac. Hij dronk niet vaak, maar deze fles leek hij jarenlang bewaard te hebben en Nova had gemerkt dat hij hem sneller leegdronk dan gewoonlijk. ‘Maar het is waarschijnlijker dat ze begaafden hebben aangesteld met krachten die dienstdoen als langeafstandswapens in plaats van hen te voorzien van wapens die kunnen worden afgepakt om tegen hen te worden gebruikt.’

‘Laten we het hopen,’ zei Honey. ‘Een paar doses Agent N lossen dat probleem wel op.’

Nova antwoordde niet. Dezelfde gedachte was ook bij haar opgekomen, maar ze wilde niet naast haar schoenen gaan lopen. Nadat ze het hoofdkwartier was binnengedrongen, wisten de Rebellen dat Nachtmerrie en de Anarchisten beschikten over een bepaalde hoeveelheid Agent N, en dat ze een manier hadden gevonden om dat in gasvorm als wapen in te zetten. Ze zouden erop voorbereid zijn. Ze betwijfelde of ze nogmaals de kans zou krijgen om ze te verrassen met hun eigen serum.

‘En waar zit Ace dan?’ vroeg Honey. Ze boog zich over de tafel en liet haar bloedrode nagel langs de rij cellen in het blok gaan. ‘Hier ergens?’

‘Ik betwijfel het,’ zei Phobia. Hij draaide het mes van zijn zeis eenmaal rond boven zijn capuchon voor hij het ding naar voren bewoog en de punt op de print liet rusten. ‘Ze zullen hem hier vasthouden.’

Onder de rand van het mes was een korte gang te zien, weggestopt in het gebouw achter wat misschien wel en misschien ook niet de kantine voorstelde. Hier waren maar vier hokjes ingetekend, samen met het woord ISOLEERCELLEN.

‘Als ze de eenzame opsluiting inderdaad nog daar hebben,’ zei Nova. ‘We weten dat de Rebellen een uitgebreide renovatie hebben uitgevoerd aan de gevangenis, maar ik kan nergens terugvinden wat ze hebben gedaan.’ Ze kneep in haar neusbruggetje en voelde hoofdpijn opkomen. ‘En wat de huidige beveiligingsprotocollen, celindelingen en extra beveiligde delen betreft…’ Ze haalde haar schouders op. ‘We kunnen ernaar raden, maar meer niet. Dat blijft gewoon gokken.’

‘Dus als we Ace daar willen weghalen,’ zei Honey, ‘dan moeten we blind naar binnen.’

‘Precies.’

Honey humde wat terwijl ze de indeling van het gebouw bestudeerde. ‘Ik begin al iets meer het nut te begrijpen van een gave zoals die van ons vlindervriendje.’

Nova voelde een spier in haar wang trekken, maar probeerde haar ongemak voor de anderen te verbergen. Ze had de neiging ineen te krimpen zodra Danna ter sprake kwam. Ze had haar best gedaan de pot te negeren die op Honeys toilettafel in hun gedeelde slaapkamer stond, met de kleine luchtgaatjes in het tinnen schroefdeksel. Zo af en toe kreeg de vlinder wat afgeknipte Vernoniablaadjes zodat hij niet zou verhongeren. Nova voelde zich enorm schuldig dat ze Danna gevangenhield. Ze vroeg zich vaak af of Danna’s bewustzijn in dat kleine insectenbrein aanwezig was en meebeleefde wat het diertje beleefde.

Gevangen, stikkend.

Maar Danna wist te veel en ze mocht niet ontsnappen. Zolang ze deze ene vlinder afgezonderd hielden van de andere, was zij niet in staat haar menselijke vorm weer aan te nemen, en kon ze niemand vertellen over Nova’s ware identiteit en de schuilplaats van de Anarchisten.

Rationeel gezien wist Nova dat ze geen andere keus had. Omwille van haar veiligheid en die van de anderen kon ze Danna niet vrijlaten.

Maar toch. Ze had zelf een pesthekel aan kleine, afgesloten ruimtes en kon dan ook niet ontkennen dat ze zich vreselijk schuldig voelde nu deze vlinder met de prachtige vleugels in die pot zat en geen kant op kon. En dat niet eens als een huisdiertje, maar meer als een soort… wetenschappelijk experiment.

‘Het zou helpen als we enig idee hadden van wat we daar konden verwachten,’ zei Leroy, en de helft van zijn gezicht plooide in een veelbetekenende glimlach. ‘Wat denk je, valt dat te regelen, Insomnia?’

Insomnia. Haar Rebellenalias.

‘Ik… ik weet het niet,’ gaf ze toe. ‘Ik probeer al een hele tijd een goede reden te bedenken om ernaartoe te gaan. Voor een verhoor van Ace of een van de andere gevangenen. Of om research te doen, of…’ Ze liet haar schouders hangen. ‘Ik kan niets verzinnen wat niet verdacht klinkt. Maar misschien doet zich binnenkort een gelegenheid voor.’

Honey trok haar lip op. ‘We hebben geen tijd om zo’n gelegenheid af te wachten.’

Leroy richtte een bezorgde frons op Nova. ‘Hoeveel tijd denk je dat we nog hebben?’

‘Voordat ze Ace neutraliseren? Dat is lastig te zeggen. Ze proberen nog steeds uit te vinden…’

‘Nee, dat niet,’ viel hij haar in de rede. ‘Hoe lang hebben we nog voordat ze doorhebben wie je bent?’

Nova verstrakte. Door die ene, schijnbaar onschuldige vraag, spoelde er nu een golf van paniek door haar heen.

Elke misstap.

Elke arrogante vergissing.

Elk bewijs tegen haar – dat zich in al die maanden had opgestapeld.

Alles liep door elkaar heen in haar gedachten. Duizend foutjes flitsten tegelijk door haar hoofd.

De keer dat ze Danna in slaap had gebracht in de ziekenboeg. De herkenning op Winstons gezicht toen hij door Adrian werd ondervraagd. Narcissa Cronin, de kleindochter van de Bibliothecaris, die haar ook leek te herkennen. Al die voorwerpen die ze uit de kluis had meegenomen. De diverse keren dat ze met haar scherpschutterstalenten had lopen pronken. Haar voortijdige vertrek van het Rebellengala op dezelfde avond dat Nachtmerrie Ace’ helm had gestolen.

En waarschijnlijk de verraderlijkste van allemaal: dat ze Max had geholpen toen hij bijna doodbloedde.

Nadat ze het bord in Adrians kamer had gezien en zijn theorie had aangehoord, had Nova beseft dat ze op een gruwelijke manier eigenlijk van geluk mocht spreken dat Max in coma lag. IJskristal werd er zelf alleen maar beter van om te liegen en te beweren dat Nachtmerrie de jongen had aangevallen, maar als Max wakker werd, zou hij dan met een ander verhaal komen? Nova wilde dat hij wakker werd – natuurlijk wilde ze dat – maar ze hoopte ook dat zijn herinnering aan die avond te wazig was om te duiden.

Want het zou niet logisch zijn als hij vertelde dat Nachtmerrie hem had geholpen – en toch was dat precies wat ze had gedaan. In plaats van hem voor dood achterlaten, had ze geprobeerd het bloeden te stelpen, en daarin was ze zelfs zo ver gegaan dat ze Genissa Clark had gedwongen haar gave aan hem af te staan zodat hij de wond kon bevriezen.

Nova had die ogenblikken in gedachten wel een miljoen keer opnieuw beleefd. Ze wist dat ze Max had moeten laten liggen. Ze had gewoon die helm moeten pakken en moeten vluchten.

Maar dan zou hij dóódgaan.

Ze had hem niet zomaar kunnen achterlaten. Zelfs nu, met alles wat ze achteraf wist, besefte ze dat ze de juiste keuze had gemaakt.

De waarheid zou uiteindelijk toch wel aan het licht komen, en die zou haar de kop kosten. Maar op dit moment waren er diverse waarheden die haar ondergang konden betekenen.

‘Misschien is dit een goed moment om even heel eerlijk te zijn,’ zei Honey terwijl ze met haar nagels op de tafel tikte. ‘Ik wil die arme Ace net zo graag bevrijden als ieder ander, maar dit klinkt niet erg veelbelovend. Zelfs als het ons zou lukken die gevangenis in te komen, dan is de kans dat we hem en onszelf er ook weer uit krijgen redelijk klein. En zodra de Rebellen beseffen wie Nova is – en aan die doodsbenauwde blik op haar gezicht te zien, kan dat de komende vijf minuten al gebeuren – zullen ze dit huis omsingelen en zijn we er geweest.’ Ze bracht haar haar met haar hand in model en keek van Nova naar Leroy naar Phobia en terug. ‘Heeft iemand al bedacht dat we Ace misschien maar niet moeten redden en in plaats daarvan een mooi zeiljacht jatten om de rest van onze dagen ergens op een tropisch eiland te slijten?’

Phobia liet een geluid van afkeer horen.

Honey wiebelde met haar vingers naar hem. ‘Geen zorgen, lieverd. Er is er vast wel eentje met een begraafplaats te vinden.’

‘We laten Ace niet stikken,’ zei Nova.

Honey zuchtte. ‘Het is tijd om andere opties te overwegen.’

‘Honey heeft wel een punt,’ mompelde Leroy. ‘Ik geef het niet graag toe, maar…’ Hij gebaarde naar de bouwtekening. ‘Dit is niet eens voldoende om een plan op te stellen, laat staan het uit te voeren.’

‘We laten Ace niet stikken,’ herhaalde Nova, een stuk strenger deze keer. ‘Hij zou ons ook niet in de steek laten.’

De anderen keken elkaar onzeker aan en Nova werd nijdig. ‘Nou, hij zou míj niet in de steek laten. En bovendien… zelfs als…’ Ze voelde een brok in haar keel en slikte. ‘Zelfs als we niet op tijd bij Ace kunnen komen wil dat niet zeggen dat we verloren hebben. Hij had een visioen en dat visioen leeft in ons voort. De invloed die de Rebellen op deze stad hebben wordt met de dag zwakker nu meer mensen zich bewust worden van hun tekortkomingen en hun schijnheiligheid. Wat er ook met Ace gebeurt, wij moeten blijven vechten voor de wereld waarin hij geloofde!’

Nova perste haar lippen op elkaar toen haar blik vertroebelde van tranen. Ze voelde zich melodramatisch en dat was om woest van te worden. Ze wendde haar gezicht af, maar er was nog zo veel onuitgesproken gebleven. Ze voelde nog steeds die brandende haat vanbinnen.

Het ging niet alleen maar om de hoop die Ace voor deze wereld koesterde – om de vrijheid en autonomie die naar zijn idee alle begaafden verdienden. Het recht om niet te worden opgejaagd en gedood om wat ze waren, maar ook het recht om hun gaven te gebruiken zoals zij dat zelf wilden, zonder angst daarvoor vervolgd te worden, zelfs niet door andere begaafden zoals de Rebellen. Daar ging het óók om – dat was altijd al onderdeel geweest van de reden dat ze aan Ace’ zijde had gestreden.

Maar de dieperliggende reden dat ze de Rebellen zo haatte – en altijd gehaat had – was dat ze haar niet hadden geholpen toen ze hen het hardst nodig had gehad. Ze hadden gezworen haar familie te beschermen, maar hadden het laten afweten. Haar ouders waren dood. Haar jongere zusje, Evie, was dood. Nova zou zelf ook dood zijn geweest als ze haar gave niet had gebruikt om de moordenaar in slaap te brengen. Ace had haar gevonden toen ze over diens bewusteloze lichaam heen gebogen stond en probeerde – maar niet in staat was – de trekker over te halen om de moordenaar van haar familie te doden.

En dat alleen maar vanwege de Rebellen en hun loze beloften.

Dat zou ze hun nooit vergeven. En ze zou het niemand anders laten overkomen. Mensen geloofden dat de Rebellen hen wel zouden redden, maar ze hadden het mis. De Rebellen maakten fouten. Ze verbraken hun beloften. Ze logen.

Ze mochten niet zomaar ongecontroleerd over de hele wereld heersen.

‘Goed dan,’ zei Honey toen de wederzijdse stilte lang genoeg had geduurd. ‘We proberen het op jouw manier, kleine Nachtmerrie.’ Ze knikte met haar hoofd naar de blauwdruk. ‘Maar we weten allemaal dat je geheimen niet veel langer meer verborgen zullen blijven. Waarschijnlijk moeten we een plan opstellen voor het geval ze erachter komen wie je bent.’

Leroy knikte. ‘Daar zat ik ook al aan te denken. Als ze te weten komen wie Nova is, dan zullen we dit huis moeten verlaten en zo veel mogelijk bewijsmateriaal van onze aanwezigheid hier moeten vernietigen. En laat ik nou heel toevallig precies met zoiets bezig zijn. Een cocktail van chemicaliën die alles vernietigen waarmee ze in aanraking komen als ze eenmaal bij elkaar worden gevoegd. Dan kunnen de Rebellen in elk geval onze spullen niet doorzoeken als we vertrokken zijn.’

‘Prima,’ zei Nova. ‘Als het moet pakken we mee wat we nodig hebben, vernietigen we de rest en houden we ons schuil.’

Een luide bons op de verdieping boven hen trok hun aandacht naar het plafond vol vochtplekken. Nova’s lichaam verstijfde en ook haar kameraden bewogen zich niet meer, met uitzondering van Phobia. Die ging over in een wolk van zwarte inkt en kolkte als een orkaan naar de trap toe.

Nova griste het dichtstbijzijnde wapen mee – een bot mes uit de keukenla – en holde achter hem aan, met Leroy en Honey op haar hielen. Toen ze aankwam bij de slaapkamer die ze met Honey deelde, trof ze alleen Phobia tussen de bijen en wespen aan. Honeys diertjes konden komen en gaan wanneer ze wilden door het kleine raam. Dat stond op een kier open om hun alle vrijheid te geven, zelfs wanneer hevige stortbuien de rottende vensterbank doorweekten, wat steeds vaker voorkwam nu de herfst langzaam overging in winter.

Phobia’s gestalte in de donkere mantel voelde als een soort zwart gat midden in de kamer. Hij stond naar Honeys spiegel toe gekeerd en zijn skeletachtige hand liet zijn zeis langzaam rondjes draaien.

Nova bleef staan op het platgetrapte vloerkleed. Honey en Leroy verdrongen zich naast haar.

Niets op de toilettafel leek te zijn verplaatst, al was dat lastig te zien, want al die make-up en sieraden lagen er altijd nogal rommelig bij. Tussen de spullen stond een weckpot met allemaal haarspeldjes en een enkele oorbel met een kunstdiamant op het deksel. In de pot zat de monarchvlinder, die op dit moment ondersteboven aan het deksel hing. Een poederachtige substantie van de vleugels zat in vegen langs het glas aan de binnenkant, het resultaat van zijn pogingen om zich te bevrijden. Vier gele wespen knaagden aan het deksel om bij het smakelijke hapje te komen dat eronder zat.

Nova’s aandacht werd echter niet getrokken door Honeys sieraden of de vlinder, maar door de spiegel, die hun verbijsterde gezichten weerkaatste. Op het spiegeloppervlak stond met zwarte, grote stiftletters geschreven:

BRENG ME DE HELM

QB’S KAMER – BLACKMIRE

48 UUR

OF IEDEREEN ZAL WETEN

WIE JE ECHT BENT

Nova had het dreigement nog niet eens verwerkt of Leroy liep langs haar heen en stak zijn hoofd uit het raam om de tuin en de steeg achter het huis in te kijken. Maar als de dader zich daar al bevond en zich schuilhield in de schaduwen, dan leek het Nova niet waarschijnlijk dat Leroy hem in deze duisternis zou zien.

Ze herlas de woorden. Ze wist dat er heel veel Rebellen waren die op het punt stonden haar geheim te doorzien – Adrian was daar een van. Was het een van hen dan eindelijk gelukt? Maar de meeste Rebellen zouden meteen naar de Raad stappen met die informatie. Ze betwijfelde of er veel waren met genoeg lef om haar te chanteren in de hoop Ace’ helm te bemachtigen, ook al was dat een van de krachtigste voorwerpen aller tijden.

Wie kon het zijn?

‘Tja,’ zei Honey, ‘nu Ace er niet is, hebben we toch niet heel veel aan die helm.’

Nova keek boos naar Honeys spiegelbeeld met de stiftletters er dwars doorheen. ‘We geven de helm niet weg. Daar heb ik veel te veel voor op het spel gezet. Bovendien gaan we een manier bedenken om Ace te bevrijden, en wanneer dat gelukt is, zal hij die helm nodig hebben om zijn gave te versterken. Ik ga niet toekijken hoe hij steeds meer wegkwijnt omdat wij zijn belangrijkste hulpmiddel hebben weggegeven.’

‘Mee eens,’ zei Leroy, die blijkbaar niets of niemand had gezien buiten. ‘Maar ik vind niet dat we dit dreigement zomaar weg kunnen wuiven. Iemand heeft jouw identiteit achterhaald, Nova. Niet alleen dat, diegene weet ook waar je bent. Waar wij allemaal zitten.’

Nova sloeg haar armen over elkaar. ‘Ja, maar diegene is wel een lafaard, wie het ook is. Een dreigement achterlaten en me niet gewoon onder ogen komen? Wie doet nou zoiets?’

‘Lafaards zijn soms de gevaarlijkste tegenstanders,’ zei Phobia.

‘Phobia heeft gelijk,’ zei Leroy. ‘We kunnen dit niet negeren.’

Nova keek naar zijn misvormde gezicht vol littekens en dacht aan de pestkoppen die hem in zijn tienerjaren chemische zuren naar zijn hoofd hadden gegooid na een scheikundeles. Lafaards, stuk voor stuk. Maar nog steeds gevaarlijk.

Toch was ze niet van plan de helm te overhandigen aan iemand die zelf geen enkele moeite deed om hem in handen te krijgen. En ze had ook geen tijd om het vuile werk voor een ander op te knappen en de buit zomaar te bezorgen aan een anonieme stalker.

Ze had echter wel nog meer tijd nodig om te verzinnen hoe ze Ace uit die gevangenis moest krijgen.

Haar muur van leugens stond misschien al op instorten, maar ze zou niet toestaan dat iemand het proces met een sloopkogel versnelde.

Het dreigement op de spiegel voor haar werd wazig.

48 uur

of iedereen zal weten

wie je echt bent

Vijf

Adrian overwoog de optie tot onzichtbaarheid. Als superkracht had het oneindig veel toepassingen, vooral wanneer je veel tijd doorbracht met rondsnuffelen en bespioneren, zoals hij de komende tijd van plan was. Zijn vader Simon – de Beschermheer – kon zichzelf onzichtbaar maken. Max kon dat ook, doordat hij als baby iets van Simons gave had geabsorbeerd. Maar hem lukte dat slechts voor kortere tijd. Er was een paar jaar geleden wel een Rebel in Gatlon City komen trainen die altíjd onzichtbaar was, maar Adrian had het altijd lichtelijk verontrustend gevonden als hen in de buurt was. (Tot op de dag van vandaag was hij nog steeds niet zeker van diens gender, en de alias, de Schim, gaf ook geen enkel aanknopingspunt.) Maar hen was naar een syndicaat aan de overzijde van de oceaan gestuurd en Adrian had sindsdien zelden meer aan de persoon of diens kracht gedacht.

Behalve dan de afgelopen dagen.

Want van alle gaven die hij zichzelf had gegeven met behulp van tatoeages die hij op zijn lichaam had gezet, was er geen die hem hielp om onopvallend te blijven. Eerder het tegenovergestelde: het pantser dat onder de rits op zijn borstbeen vandaan kwam was groot en log, glimmend en weerspiegelend. Als hij het droeg, voelde hij zich onoverwinnelijk, maar ook heel erg zichtbaar.

Al kon hij niet goed voor zich zien met wat voor tatoeage hij zich volledig onzichtbaar zou kunnen maken. Hij nam aan dat een dergelijke tatoeage hem van top tot teen moest bedekken om echt effectief te zijn, maar misschien moest hij meer out of the box denken. Misschien had hij gewoon wat inspiratie nodig.

Hij vroeg zich af of Nova een idee zou hebben, alleen wist zij niets van de Schildwacht of de tatoeages en wist hij niet goed hoe hij haar erover moest vertellen. En of hij dat wel wilde, vooral als je bedacht dat ze haar absolute afkeer van zijn heldhaftige alter ego niet bepaald onder stoelen of banken stak.

Maar nu hij op klaarlichte dag in zijn zware, glimmende harnas op een richel buiten een ziekenhuisraam stond, vijf verdiepingen boven de grond, besloot hij dat het tijd werd om andere manieren te bedenken om stiekem bij Max te gaan kijken. En onzichtbaarheid zou het zo veel eenvoudiger maken.

Zo tegen de zijkant van het gebouw geplakt, hield hij een handspiegeltje schuin naar de ramen toe om de bewegingen van de verpleegster te volgen die Max’ vitale functies opnam en de informatie invoerde op een tablet. Ze paste iets aan bij het infuus naast het bed, trok de deken tot boven zijn smalle schouders en zette haar initialen op een vel papier bij de deur.

Eindelijk vertrok ze, en ze liet de deur op een heel smalle kier achter zich open.

Zodra ze weg was, hurkte Adrian neer en wurmde zijn gehandschoende vingertoppen onder het raam. Het ging even eenvoudig en stil open als de vorige twee keer.

Hij stapte de kamer in en kromp ineen vanwege het luide geknerp van zijn laarzen. Hij drukte met een vinger op zijn borstschild zodat het harnas weer in het getekende zakje onder zijn huid verdween. Met veel stillere pas liep hij door de kamer om de deur helemaal te sluiten. Een slot was er niet, maar de verpleging werkte met een zeer strak schema, en zo onderhand kende hij hun routine goed genoeg om te weten dat niemand de komende paar uur bij Max zou komen kijken.

De jongen kon ook niet op erg veel bezoek rekenen. Hij had het grootste deel van zijn leven doorgebracht in de quarantaineruimte op het hoofdkwartier en had dus geen vrienden of kennissen buiten de Rebellen. Bovendien waren er maar twee Rebellen die in Max’ buurt konden komen zonder dat hij hun gaven absorbeerde.

De eerste was Kapitein Chromium. Hij was onoverwinnelijk, bestand tegen alles, zelfs de Bandiet.

De ander was Adrian, maar Max was de enige die daarvan afwist.

Nadat hij de Levensamulet had gevonden en had ontdekt wat die kon doen, had Adrian de inspiratie gekregen om een tatoeage te ontwerpen die dezelfde mate van bescherming kon geven, zelfs tegen een gave als die van Max. En dat was nog succesvol geweest ook. Eindelijk kon hij bij zijn kleine broertje komen zonder dat er een glazen wand tussen hen in zat.

Maar totdat hij een goed verhaal kon bedenken om iedereen – en met name zijn vaders – uit te leggen hoe het zat met al die tatoeages, kon hij ook over deze geen woord zeggen. Nu de Levensamulet zoek was, kon hij dat excuus ook niet gebruiken om bij de jongen langs te gaan.

Helemaal wegblijven was echter ook geen optie.

Hij moest gewoon behoedzaam zijn.

Nu hij de deur had gesloten en de gordijnen had dichtgetrokken, liep hij naar het bed toe en keek naar zijn broertje. Hij zag Max in elk geval als zijn jongere broertje, al vanaf de eerste dag dat hij de jongen had ontmoet. Zijn vaders hadden Max gered toen hij nog maar een baby was, nadat zijn biologische ouders – leden van de Kakkerlakkenbende – hem in een rivier wilden verdrinken. Max had hun gaven op dat moment waarschijnlijk al geabsorbeerd, en de rest van de schurkenbende zou vast al hebben gedreigd ze eruit te gooien als ze de kleine bandiet niet dumpten voordat hij nog meer schade zou aanrichten. Voor veel begaafde ouders zou Max in eerste instantie een bedreiging zijn geweest, en niet een gewoon kind dat hun liefde verdiende. In de maanden daarna had Max bij een pleeggezin gewoond dat voor hem zorgde tot Hugh en Simon konden verzinnen wat ze met hem aan moesten. Al vanaf het begin was Hugh ervan overtuigd geweest dat het belangrijk was om de jongen in de buurt te houden, niet alleen omdat hij een begaafde was die het verdiende om andere begaafden om zich heen te hebben, maar ook omdat hij in zijn eentje algauw een doelwit zou vormen voor de schurken, of een wapen dat ze op een dag tegen de Rebellen konden gebruiken.

En toen kwamen ze dus op het idee van een quarantaineruimte.

De bouw daarvan was bijna direct gestart toen de Slag om Gatlon was gewonnen, en enkele maanden later had Adrian zijn broertje, de vondeling, voor het eerst gezien aan de andere kant van de glaswand. Tegen die tijd kon hij al lopen en stapte hij door de grote ruimte. Hij verkende de puinhoop aan blokken en treintjes die Hugh steeds voor hem meebracht.

Met een rode stift had Adrian zijn allermooiste haai op het glas getekend. Niet als levend wezen, maar als speelgoedfiguurtje voor Max om mee te spelen. De rekening was nogal een ruwe schets geweest, maar het werd algauw Max’ favoriete speeltje.

Adrian had de jongen meteen in zijn hart gesloten.

Nu trok hij een plastic stoel naast het bed en liet zich erin zakken. Hij bestudeerde Max’ gezicht, bijna tien jaar ouder dan dat onschuldige babykoppie, en bijna honderd jaar wijzer. Hij maakte zichzelf wijs dat het kind minder bleek was dan gisteravond, ook al was dat wishful thinking. Zijn ademhaling was net zo regelmatig als anders. Zijn haar zat door de war. Zijn oogleden hadden een lichte, blauwe tint en zijn huid leek wel van rijstpapier.

Hij was altijd al klein geweest voor zijn leeftijd, maar nu zag hij eruit alsof hij zo kon opgaan in de witte lakens van het ziekenhuisbed.

Adrian probeerde dergelijke gedachten te stoppen. Het voelde misschien alsof Max hier al weken lag, maar dat was niet zo. Adrian moest even hardop de dagen tellen die waren verstreken.

Drie. Drie dagen, drie nachten. Sommige mensen lagen jarenlang in coma en werden weer wakker.

Hugh had met de artsen gesproken, en die beweerden zelfs dat Max in een wonderbaarlijk snel tempo herstelde, vooral als je bedacht dat de meeste mensen dit om te beginnen al nooit zouden hebben overleefd. De speer was dwars door zijn buik gedrongen, vlak onder zijn ribben. Dat hij het gered had, werd deels toegeschreven aan het ijs dat de wond had bevroren en het bloeden, ook intern, had gestelpt. Die gave had hij tijdens het gevecht van IJskristal gestolen.

Als het mogelijk was geweest om een genezer bij hem te brengen, zou hij met een week of twee alweer zijn genezen en weer zo goed als nieuw hebben rondgelopen, op een paar lelijke littekens na.

Maar helaas konden de genezers hem niet helpen. Iedere begaafde die in het ziekenhuis werkzaam was had de instructie gekregen niet bij deze ziekenkamer, of zelfs maar deze vleugel waar Max behandeld werd, in de buurt te komen.

Wel was hij toevertrouwd aan de zorg van de beste burgerartsen die het ziekenhuis had, en hij leek inderdaad te genezen. Ze waren voorzichtig optimistisch.

Dat waren de woorden die ze keer op keer gebruikten, die Hugh als een papegaai herhaalde wanneer Adrian en Simon iets vroegen. Voorzichtig optimistisch. Het was iets, maar het was niet genoeg.

Had Adrian Ace Anarchy maar eerder opgepakt. Had hij Max’ bericht maar gekregen. Was hij maar iets sneller teruggekeerd naar het hoofdkwartier. Hij had Nachtmerrie kunnen tegenhouden. Hij had Max kunnen redden.

‘Maak je geen zorgen, jochie,’ fluisterde hij. ‘Ik zal haar vinden. En ik zal het haar betaald zetten.’

Hij haalde diep adem en vertelde Max alles wat hij met zijn team had besproken. Over zijn vermoedens dat Nachtmerrie een spion was binnen de gelederen van de Rebellen en het bewijs dat zijn theorie leek te staven. Had hij nou maar een verdachte. Maar de enige Rebel die hem schurkachtig genoeg leek was Genissa Clark, en die kon om voor de hand liggende redenen Nachtmerrie niet zijn.

Een deel van het probleem was dat ieders gaven waren gedocumenteerd en openbaar waren. Maar niemand binnen de Rebellen had een gave als die van Nachtmerrie: mensen in slaap brengen door middel van een aanraking. Het enige wat Adrian had kunnen vinden waren papieren over een begaafde met de naam Slaapzang, die de gave had waar menig jonge ouder jaloers op was: ze kon rusteloze kinderen in slaap zingen. Maar Slaapzang was nooit een Rebel geweest, slechts een veelgevraagde oppas was voor ouders die hun patrouillediensten wilden voortzetten.

Wat betekende dat Nachtmerrie haar gave verborgen hield voor de anderen. Het leek hem waarschijnlijk dat ze zich voordeed als een van de burgers die door de Rebellen werden ingehuurd. Ongeveer tien procent van de werknemers hier was onbegaafd, ook een groot deel van de medewerkers in het laboratorium en bij de administratie.

Het was ook best logisch dat ze een van hen zou zijn. Zij hoefden niet aan de proeven mee te doen. Al zou er wel een standaardachtergrondcheck moeten zijn uitgevoerd…

Het leek hem in elk geval een goede plek om te beginnen.

‘Dank je, Max,’ zei hij en hij leunde achterover terwijl zijn woorden en ideeën wegstierven. ‘Het was zeer behulpzaam om dit allemaal met je te kunnen doornemen.’

Max gaf weliswaar geen antwoord, maar het was voor Adrian wel een grote steun om op deze manier zijn gedachten te ordenen. Max diende wel vaker als klankbord voor hem, met zijn vroegwijze ideeën en invalshoeken.

Adrian wist niet wat hij zonder hem moest.

Een geluidje trok zijn aandacht en meteen schoot Adrians hoofd overeind. Hij hoorde stemmen dichterbij komen, en eentje bulderde luider dan de rest.

Hugh Everhart, beter bekend als Kapitein Chromium, nog beter bekend als zijn vader.

Vloekend sprong Adrian overeind en hij schoof de stoel terug op zijn plek in de hoek.

En weer. Onzichtbaarheid zou nu heel fijn zijn. Daar moest hij echt iets aan gaan doen.

Hij klom op de vensterbank en klauterde naar de richel aan de buitenkant van het gebouw, een plekje dat hem langzamerhand al veel te eigen werd. Alleen was hij nooit eerder hierbuiten geweest zonder dat hij het harnas van de Schildwacht droeg. Het was griezelig hoe anders dit voelde. Hoe kwetsbaar hij was bij elke windvlaag die over zijn huid blies en de ruwe stenen van de buitenmuur die tegen zijn handpalmen schaafden. Gelukkig had hij geen hoogtevrees, maar het was onmogelijk om niet te bedenken wat er zou gebeuren als hij viel en zijn lichaam vijf verdiepingen lager op de stoeptegels smakte.

Hij waagde het omlaag te kijken en zag, enigszins opgelucht, dat hij in zo’n geval in een bloembed zou landen. Dat was minder praktisch dan, bijvoorbeeld, een trampoline, maar stukken beter dan stoeptegels.

Hij hoorde Hughs luide stem, al waren de woorden moeilijk te verstaan met die wind die in zijn oren floot. Was het zijn verbeelding, of had hij zijn vader iets over de Schildwacht horen zeggen?

Een van zijn mondhoeken trok omlaag. Adrian schudde zijn pols om de stift uit het binnenste van zijn mouw te krijgen, waar hij hem altijd bij zich droeg. Met zijn tanden trok hij de dop eraf en hij schetste iets op de muur van het ziekenhuis, maar het materiaal was te ruw en de lijnen sloten niet naadloos aan. Kleine stukjes gruis en vuil bleven aan de punt van de stift zitten. Fronsend boog hij zich naar voren en hij negeerde de open ruimte vlak onder zijn hielen en de enorme val die hij zou kunnen maken terwijl hij op zijn dijbeen tekende.

In al zijn jaren als Sketch, de Rebel die zijn tekeningen tot leven kon wekken, had hij geleerd dat complexe, gedetailleerde tekeningen misschien zeer indrukwekkend waren, maar dat juist de simpele schetsen beter functioneerden. Hij had een of ander uiterst geavanceerd afluisterapparaatje op zijn broek kunnen tekenen, met antennes en ruisreductiefuncties, maar waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? In plaats daarvan schetste hij dus een ouderwetse toeter met aan de ene kant een smalle opening en aan de andere kant een brede hoorn om geluidsgolven op te vangen, zodat die door de steeds nauwere opening naar zijn oor doorgestuurd konden worden. Het was iets wat oudere mensen honderden jaren geleden gebruikten en het voelde ook niet heel sexy om dat uit de spijkerstof van zijn broek omhoog te laten komen en tegen zijn oor te houden.

Maar het werkte wel. Opeens drong zijn vaders stem tot hem door alsof hij vlak naast hem stond.

‘… enorm in het krijt,’ zei Hugh net, op kalmere toon dan toen hij de kamer binnenkwam. ‘En dat brengt ons in een heel benarde positie. Weet je zeker dat hij zou zijn gestorven als de Schildwacht hem niet zo snel hierheen had gebracht?’

‘Niets is zeker,’ sprak een andere mannenstem die Adrian herkende als die van dokter Sutner, de burgerarts die Max als patiënt had aangenomen toen geen van de begaafde genezers van het ziekenhuis bij hem werd gelaten. ‘Misschien zou hij het in zijn eentje hebben gered, vooral met al dat ijs om het bloeden te stelpen. Maar…’ Hij maakte de zin niet af. Dat was ook niet nodig.

Adrian kreeg een warm gevoel van de wetenschap dat hij in elk geval íéts goed had gedaan. Hij was die avond echt in de verleiding gekomen om achter de vluchtende Nachtmerrie aan te gaan. Hij had in tweestrijd gestaan. Maar toch had hij voor Max gekozen. Hij had liever zijn broertje gered dan dat hij wraak nam op diens aanvaller.

Wraak kon wachten.

‘Tja… als ik hem ooit ontmoet, dan kan hij rekenen op mijn dankbaarheid,’ zei Hugh, al klonk er enige gelatenheid in door. ‘Ook al moet hij worden tegengehouden.’

‘Tegengehouden, Kapitein?’ zei de dokter. ‘Maar… werkt hij dan niet voor jullie?’

‘Natuurlijk niet. Hij is een strijder die het heft in eigen hand neemt. Hij heeft zich nog nooit aan onze gedragsregels gehouden.’

‘Ah. Juist. Dat zeggen de media ook. Maar ik nam aan…’ Dokter Sutner liet het daarbij.