VIND DE ERFGENAAM. WIN DE KROON. RED HET KONINKRIJK.

Brigid Kemmerer

Vertaald door Tine Poesen

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Eenhartzovurig

Vind de auteur: @brigidkemmerer

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W052101

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Brigid Kemmerer

This translation of A Heart So Fierce and Broken published by Blossom Books

by arrangement with Bloomsbury Publishing Inc. All rights reserved.

Verdeling in Vlaanderen via Baeckens Books

Oorspronkelijke titel: A Heart So Fierce and Broken

Nederlandse vertaling: Tine Poesen

Omslagillustratie: Shane Rebenschied

Illustratie schutbladen: Till and Dill

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Deze is voor jou, mijn liefste lezer.

Kijk in de spiegel.

Je kunt de vloek verbreken.

Je bent sterk.

Je bent fantastisch.

Je verandert de wereld door er gewoon te zijn.

En ik ben

zo

ongelooflijk

trots

op jou.

Lieve lezer,

Een van de leukste dingen van het lezen van een serie, vind ik als er in de boeken verschillende perspectieven aan bod komen. Want hoewel ik soms helemaal niet uit de geweldig geschapen wereld weg wil, kan ik soms wel een beetje uitgekeken raken op een hoofdpersoon.

Natuurlijk was ik nog lang niet uitgekeken op prins Rhen en op Harper, maar hun liefdesverhaal was natuurlijk wel redelijk compleet – wat viel daar nog meer over te vertellen dat weer een heel boek kon vullen?

In Een hart zo vurig is dan ook Grey, de lijfwacht van prins Rhen, de hoofdpersoon. In dit nieuwe deel krijgt hij een eigen stem en leren we hem nog beter kennen.

Ik ben heel benieuwd wat jullie van dit tweede deel uit de Vervloekt-trilogie vinden, en ik wens jullie heel veel plezier op jullie nieuwe ontdekkingstocht in Sinteldaal!

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

1

Harper

Ik mis het om precies te weten hoe laat het is.

Het is een van de weinige dingen die ik niet in Washington d.c. had willen laten, want als het donker wordt, het avondmaal al eeuwen geleden lijkt en Rhen nog steeds niet naar zijn vertrekken is teruggekeerd, wil ik weten hoe laat het is. Ik ben het gewend om in het donker te wachten, maar vroeger op straat had ik de telefoon van mijn broer en telde ik elke minuut.

Nu ben ik prinses Harper van Disi, en in Sinteldaal is er nog geen sprake van elektriciteit.

Rhen en ik hebben aparte vertrekken, zoals het hoort voor een kroonprins en de dame met wie hij voor zijn koninkrijk een verbond wil sluiten, maar voordat hij naar zijn eigen slaapkamer gaat komt hij altijd nog even langs.

Zo laat is hij nog nooit geweest. Althans… dat denk ik.

De hitte van de dag is uitgedoofd, door mijn openstaande ramen waait een koele bries en in de haard smeult het vuur nog na. Buiten flakkeren de fakkels van wachtposten rond IJzerroos, gelijkmatig geplaatste toortsen die ervoor zorgen dat het nooit helemaal donker wordt op het kasteelterrein. Wat een verschil met toen IJzerroos vervloekt was, toen de wachtposten donker en verlaten waren, toen er niemand in het kasteel woonde behalve Rhen, Grey en ik.

Nu wemelt het er van de edellieden, bedienden en wachters, en zijn we nooit helemaal alleen.

En Grey is weg. Hij is al maanden weg.

Ik neem de kaars die naast mijn bed staat om hem aan te steken in de smeulende haard. Dat doe ik inmiddels zonder nadenken, zoals ik thuis het licht zou hebben aangeknipt. Zoh, mijn persoonlijke lijfwacht en beste vriendin hier, heeft vanavond geen dienst – en ze heeft haar rust wel verdiend. Net als Freya, mijn kamenierster. Het licht in haar kamer ging uren geleden al uit, en zelfzuchtig als ik ben wilde ik dat dat niet zo was. Ik kan wel een vriend gebruiken.

Er wordt zacht op mijn deur geklopt en ik haast me om open te doen.

Het is niet Rhen, al verwachtte ik ook niet dat hij zou kloppen. Het is Jake.

Toen ik klein was, was Jake zachtaardig en lief, de perfecte grote broer. Toen braken onze tienerjaren aan en terwijl onze moeder op sterven lag, belandden we door de schuld van onze vader in de goot. Om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen deed Jake, die de bouw van een rugbyspeler heeft, allerlei klusjes voor de woekeraars die steeds vaker langskwamen. Voor mensen buiten ons gezin veranderde Jake al snel van een lieve in een angstaanjagende jongen.

Het temperament van mijn broer is er niet beter op geworden sinds hij opgesloten zit in Sinteldaal, een land dat even mooi als woest en gevaarlijk is. De dag dat we aankwamen voelde hij zich onzeker en slecht op zijn gemak, maar hij heeft zijn draai gevonden in zijn fictieve rol van prins Jacob van Disi. Zijn donkere haar is wat langer geworden en hij draagt het zwaard aan zijn zij alsof hij ermee geboren is. In Washington liet hij niet met zich sollen, en ook hier waagt vrijwel niemand dat.

Vanavond kijkt hij bedrukt.

‘Hé,’ zeg ik zacht. ‘Kom binnen.’

Dat doet hij, waarna ik voorzichtig de deur achter hem dichtdoe.

‘Het verbaast me dat je nog wakker bent,’ zegt hij.

‘Ik wacht op Rhen.’ Ik laat een korte stilte vallen. ‘Het verbaast me dat jíj nog wakker bent.’

Hij aarzelt. ‘Noah en ik zijn aan het pakken.’

Noah is zijn vriendje, vroeger een arts in opleiding op een drukke spoedafdeling in Washington en nu de ‘genezer’ van het kasteel.

Ik frons mijn voorhoofd. ‘Aan het pakken?’

De uitdrukking op zijn gezicht verandert niet. ‘We vertrekken morgenvroeg.’

Dit is zo onverwacht dat ik wankelend een stap naar achteren doe.

Jake glimlacht scheef. ‘Niet voor altijd, Harp. Zo erg is het niet.’

‘Maar… hoezo, jullie vertrékken?’

Hij haalt zijn schouders op en friemelt wat met zijn handen terwijl hij naar het raam loopt. ‘We zijn hier nu al maanden. Ik weet dat jij het fijn vindt om de hoofse prinses te spelen, maar ik voel me gevangen.’ Hij draait zich naar me om. ‘Het is maar voor een paar weken. Hoogstens een maand.’

Langzaam blaas ik mijn adem uit. ‘Een maand.’

Er kan veel gebeuren in een maand. Dat weet ik maar al te goed.

‘Hoe weet ik dan of het goed met je gaat?’ vraag ik. ‘Wat als er iets gebeurt? Het duurt soms dagen, wéken zelfs, om een boodschap te versturen. We weten nog steeds niet hoe het zit met Syhlvoorde of Rhens kroning of…’

‘Je hoeft me niet in de gaten te houden, Harper.’

‘Maar ik mag me alsnog zorgen om je maken.’ Ooit werden we van elkaar gescheiden toen Grey me in Washington van de straat plukte, en het was verschrikkelijk om niet te weten wat er met Jake was gebeurd. Dat wil ik nooit meer meemaken. ‘Heb je het aan Rhen gevraagd? Misschien vindt hij het geen goed idee.’

Jakes blik wordt hard. ‘Hij is mijn oppas niet.’

‘Dat weet ik, maar…’

‘Hij weet het, trouwens. Ik heb al met hem gepraat.’

Even sta ik met mijn mond vol tanden.

‘Ik heb hem gevraagd om nog niks tegen jou te zeggen,’ voegt Jake eraan toe. ‘Ik wilde het je zelf vertellen.’

Ik pers mijn lippen op elkaar. ‘Nou, het klinkt alsof alles al geregeld is.’

‘Nee, Harp. Niet alles.’ Hij wacht een tel voor hij verdergaat. ‘Ik wil dat je met ons meekomt.’

‘Jake. Dat kan ik niet. Je weet best dat ik dat niet kan.’

‘Dat kun je wel. Jij kunt hier net zo goed als ik vertrekken.’ Hij loopt bij het raam vandaan en komt voor me staan, zijn stem wordt zacht. ‘Hij is ook jouw oppas niet. Je hoeft hier niet elke avond op hem te zitten wachten.’

‘Hij bestuurt een land,’ zeg ik. ‘Het is niet alsof hij met zijn maten in de kroeg hangt.’

‘Hij is achttien, net als jij.’ Jake laat weer een stilte vallen. ‘Wil je met hem trouwen?’

Bij die vraag stokt mijn adem.

Mijn broer neemt me aandachtig op. ‘Harp… je weet toch dat het zo voor je eindigt als je hier blijft? Hij heeft een bondgenootschap verzonnen met een onbestaand land dat staat of valt met jullie huwelijk.’

Dat weet ik wel. Natuurlijk weet ik dat.

Ik zwijg te lang. Jake loopt langs me heen naar de haard. ‘Je hebt geen antwoord gegeven op mijn vraag.’

Trouwen. ‘Ik… Ik weet het niet.’

Hij gooit een blok hout in de haard en begint wat in het vuur te poken. ‘Je hoeft het ook helemaal niet te weten. Dat bedoel ik.’ Het houtblok vat vlam en Jake kijkt me over zijn schouder aan. ‘Het slaat helemaal nergens op dat je vriendje met je moet trouwen om zijn land bijeen te houden.’

Ik loop naar de bank en laat me op het kussen zakken. ‘Jeetje, Jake, gezellig dat je even langskwam.’

Hij kijkt weer naar het vuur, dat nu hoog oplaait en zijn bruine haar een roodgouden gloed geeft. ‘Ik weet dat we het thuis niet goed hadden, maar ik vind dat we er hier niet bepaald op vooruit zijn gegaan.’

‘We zijn weggegaan uit Washington omdat een man ons onder schot hield,’ zeg ik.

‘Ik weet het, ik weet het.’ Maar dan zegt hij niks meer, dus ik weet dat hij het hier niet bij zal laten.

Ik weet niet wat ik moet zeggen. ‘Ik kan niet weggaan, Jake.’

‘Je houdt van hem.’

‘Ja.’

Met een zucht komt hij naast me zitten. Ik leg mijn hoofd tegen zijn schouder, en samen staren we naar de vlammen.

‘Het gonst van de geruchten,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Er wordt gezegd dat hij niet de rechtmatige troonopvolger is. Dat Karis Luran opnieuw zal aanvallen.’

‘Die geruchten doen al maanden de ronde.’

‘Mensen beginnen te zeggen dat er nooit troepen uit Disi zijn aangekomen. Dat jullie bondgenootschap bedrog is.’ Jakes blik wordt scherp. ‘Ik vertrek niet alleen om hier weg te zijn. Ik wil erachter komen wat er echt gaande is buiten de muren van dit kasteel.’

‘Rhen zou nooit tegen ons liegen.’

Jake kijkt me lang aan. ‘Hij liegt tegen zijn hele land,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Als je denkt dat hij niet tegen ons zou durven liegen, dan moet je beter opletten.’

Ik slik iets weg. Zo is Rhen niet. ‘Je hoeft geen ruzie te zoeken, Jake.’

‘Dat doe ik ook niet. Ik wil alleen maar dat je zelf nadenkt.’ Hij schudt geërgerd zijn hoofd. ‘Noah zei al dat je niet zou willen meekomen. Ik dacht dat je het tenminste zou overwegen.’

Ik bekijk hem eens goed, mijn rusteloze broer, die de vreselijkste dingen heeft gedaan om me te beschermen. Diep vanbinnen is hij zachtaardig en medelevend. Dat weet ik gewoon. ‘Het spijt me.’

Hij klemt zijn kiezen op elkaar. ‘Wisten we maar of Grey nog leefde.’

‘Dat wil ik ook weten,’ zeg ik met een zucht.

‘Ik niet om dezelfde redenen als jij. Het is zijn schuld dat we hier vastzitten.’ Jake schudt zijn hoofd en wrijft over zijn kaak. Zijn lichaam ziet er gespannen uit. ‘Als hij ooit opduikt, zorg ik ervoor dat hij wilde dat hij was weggebleven.’

Echt dreigend klinkt het niet. De kans is groot dat Grey dood is… of opgesloten zit aan de andere kant, wat al even erg is. ‘Waarom ben je zo boos?’

Zijn gezicht betrekt, alsof er donderwolken voor schuiven. ‘Ik heb maandenlang toegekeken hoe ze je gebruikten, Harper.’

‘Niemand gebruikt me…’

‘Jawel. Dat doen ze wel. Grey heeft je hierheen gebracht om een vloek te helpen verbreken waar je helemaal niets mee te maken had. En toen je ontsnapte, heeft hij je weer teruggebracht.’

‘Ik wilde zélf terugkeren.’ Dat is de waarheid. En ik heb geen spijt van mijn keuze.

Nu pas, nu ik Jake recht in de ogen kijk, dringt tot me door dat hij degene is die spijt heeft van mijn keuze. Het heeft zijn leven dan misschien wel gered, maar nu zit hij hier vast en kan hij onmogelijk terug naar huis.

Mijn deurklink klikt en als ik me verrast omdraai, zie ik Rhen in de deuropening staan.

De prins draagt zijn officiële kleren nog, een blauw jasje dat tot boven dicht is gegespt en een zwaard aan zijn zij. Zijn haar lijkt wel van goud in het licht van het haardvuur, maar zijn ogen staan vermoeid. Als hij mij en Jake bij het vuur ziet zitten, blijft hij staan. Er hangt inmiddels zo veel spanning in de ruimte dat hij die beslist voelt.

‘Vergeef me,’ zegt Rhen behoedzaam. ‘Het is al laat. Ik dacht dat je alleen zou zijn.’

Jake slaakt een zucht. ‘Je zou ook alleen moeten zijn. Ik ga al.’ Hij leunt voorover en geeft me een kus op mijn voorhoofd. ‘Zorg goed voor jezelf, Harper. Ik meen het.’

Dat verzacht enigszins de scherpte van de woorden die hij eerder sprak. ‘Bedankt, grote broer.’

Jake blijft nog even bij Rhen staan voordat hij de deur uit loopt. ‘Ik ga nog steeds weg morgen,’ zegt hij.

‘Vandaag in feite,’ zegt Rhen, net zo kalm als Jake. ‘Het is al ver voorbij middernacht.’ En met een blik op het donkere raam: ‘Dustan zal jullie vergezellen, samen met een groep wachters. Jullie kunnen vertrekken zodra de zon opkomt, als je wilt.’

Jake is even de kluts kwijt, maar hij herpakt zich snel. ‘Mooi zo.’

Rhen trekt een wenkbrauw op. ‘Dacht je dat ik op mijn belofte zou terugkomen?’

‘Ik dacht dat je andere zaken belangrijker zou vinden.’

‘Dat is ook zo.’ Rhen houdt de deur open en blijft zo staan. Een duidelijk bevel om te vertrekken.

Jake doet zijn mond open om te protesteren.

Als hij wil, kan Rhen erg geduldig zijn, maar volgens mij is dit niet zo’n moment. ‘Jake,’ zeg ik. ‘Je hebt je zin gekregen.’

‘Helemaal niet.’ Maar mijn broer geeft zich voorlopig gewonnen en vertrekt.

Zodra hij weg is, loopt Rhen naar me toe. Elke dag worden de kringen onder zijn ogen donkerder, ogen die tegenwoordig altijd somber en alert staan.

‘Gaat het wel?’ vraag ik. Hij is nooit erg spraakzaam na een overleg met zijn raadgevers, maar vanavond voelt als een nieuw dieptepunt. Hij is afstandelijk. Zozeer dat ik misschien wel zou terugdeinzen als ik hem niet kende. ‘Wat is er aan de hand? Het is laat. Ik dacht…’

Ik houd abrupt mijn mond als hij zijn armen om mijn middel slaat. Het volgende moment drukt hij zijn lippen op de mijne.

Rhen is zo sterk, zo bekwaam dat het me altijd weer verrast als hij teder is. Hij beende door de kamer alsof hij op oorlogspad was, maar kust me alsof er in het hele kasteel niets zo broos is als ik. Door mijn nachthemd heen voel ik de warmte van zijn handen die zacht tegen mijn middel liggen. Ik leg mijn eigen handen tegen zijn borst en neem hem in me op, laat zijn nabijheid een stukje van de bezorgdheid wegnemen die Jake heeft aangewakkerd.

Rhen leunt naar achteren tot zijn lippen de mijne net niet raken. Indringend kijkt hij me aan. ‘Ik voelde je bezorgdheid helemaal aan de andere kant van het kasteel,’ zegt hij. Hij strijkt met een duim over mijn wang. ‘Ik voel haar nu.’

Blozend kijk ik omlaag. Mijn vingers frunniken met de gespen op zijn jasje, alsof ze recht moeten worden getrokken, wat natuurlijk niet zo is. ‘Het gaat prima.’

‘Harper,’ zegt hij zacht. Hij legt zijn hand op de mijne om die stil te houden.

Ik hou van de manier waarop hij mijn naam uitspreekt, hoe hij met zijn accent nadruk legt op elke r, zodat het klinkt als gespin. Hij is altijd zo formeel dat mijn naam wel een geheim tussen ons lijkt.

Met een vinger onder mijn kin duwt hij mijn hoofd omhoog. ‘Waar ben je bang voor?’

‘Jake heeft me net verteld dat hij weggaat.’

‘Ah.’ Rhen zucht. ‘Je broer is ongeduldig en roekeloos, en de timing kon beter… maar ook slechter. Ik stuur hem liever weg met mijn goedkeuring dan dat ik ontdek dat hij ergens in het koninkrijk voor opschudding heeft gezorgd. Dustan zal hem zo veel mogelijk uit de problemen houden.’

‘Het verbaast me dat je je wachtcommandant meestuurt.’

‘Dat doe ik liever niet, maar er zijn maar enkele wachters die ik met zo’n opdracht vertrouw. De koninklijke lijfwacht is nog onervaren, maar je broer houdt vol dat het hem niet kan schelen wat ik ervan denk en dat hij hoe dan ook vertrekt.’

Dat klinkt wel als iets wat Jake zou zeggen.

Rhen kijkt vragend. ‘Wil je dat ik Zoh meestuur?’

‘Nee.’ Ik kan de gedachte niet verdragen dat ik behalve Jake ook mijn vriendin zou moeten missen. ‘Heeft Jake je verteld dat hij wil dat ik met hem meega?’

Even verstart hij. ‘Nee. Wat heb je besloten?’

Dit is een van de dingen die ik het leukst vind aan hem. Hij is imponerend, resoluut en altijd zeker van zichzelf… maar hij beslist nooit in míjn plaats. ‘Ik heb nee gezegd.’

Hij laat zijn adem ontsnappen en kust me opnieuw. ‘Ik heb te lang naar je gezocht om je door het lot van me te laten afpakken.’

Ik druk mijn voorhoofd tegen zijn warme nek en snuif zijn geur op. ‘Ik ga nergens heen.’

Even houdt hij me zwijgend vast, maar ik merk dat hij nog steeds bezorgd is.

Ik bijt aarzelend op mijn lip, want wil hem niet nog meer gespannen maken. ‘Jake zei dat er steeds meer geruchten gaan over een andere erfgenaam.’

‘Dat klopt.’

Met mijn hand op zijn borst denk ik aan alles wat Jake heeft gezegd. ‘Vertel me wat er scheelt, Rhen.’

Hij zucht, en het klinkt zwaarmoedig. ‘Er is een andere erfgenaam. Er zijn koninklijke documenten met het zegel van mijn vader. Ik wilde de kroning vervroegen, maar veel edellieden hebben al duidelijk gemaakt dat ze bewijzen willen dat de erfopvolging waterdicht is, dus ga ik mijn uiterste best doen om daarvoor te zorgen.’

‘Hoe ga je hem opsporen?’

‘Misschien is dat wel onmogelijk. Het is maar de vraag of hij nog leeft. We hebben nauwelijks aanwijzingen. Als zijn moeder een toversmid was, zoals in de documenten staat opgetekend, heeft hij magische krachten vergelijkbaar met die van de tovenares Lilith. Ze heeft ooit tegen me gezegd dat het web van magie niet ophoudt bij haar, dat ze de aanwezigheid van een ander kon voelen. Magie is al jaren verboden in Sinteldaal, maar als we de boodschap verspreiden dat er iemand rondloopt met zulke krachten, wordt het voor hem misschien moeilijker om onopgemerkt te blijven.’

Lilith. Alleen al haar naam doet me huiveren. ‘Wat ga je doen als je hem vindt?’

‘Als hij magie heeft, zal hij worden uitgeschakeld.’

Ik deins terug. ‘Rhen!’

Rhen zegt niets. Dat hoeft ook niet. De blik in zijn ogen zegt genoeg.

Ik doe nog een stap naar achteren. ‘Die man is je bróér.’

‘Nee. Hij is een vreemde.’ Het klinkt onverbiddelijk. ‘Ik werd bijna een eeuwigheid gevangengehouden door een toversmid, en mijn land ging er bijna aan ten onder. Ik kan het risico niet nemen dat Sinteldaal door een tweede toversmid wordt verwoest.’

Ik sta als aan de grond genageld, ijzig koud vanbinnen ondanks het haardvuur naast me. Ik ben sprakeloos. Ik heb hem al eerder een man ter dood zien veroordelen, maar die man had een van onze wachters vermoord, en dat zou hij ook met ons hebben gedaan als hij daartoe de kans had gekregen.

Dit is anders. Dit is berekenend. Met voorbedachten rade.

Rhen doet een stap naar voren en steekt zijn hand uit om mijn wang aan te raken.

Zijn gezicht verstrakt als ik ineenkrimp. ‘Het was niet mijn bedoeling om je van streek te maken,’ zegt hij zacht, en ik weet dat hij het meent. ‘Ik dacht dat je dit wel had verwacht. Je hebt met eigen ogen gezien hoeveel schade Lilith heeft aangericht.’

Dat heb ik inderdaad gezien. Ik heb talloze keren gezien hoe ze Rhen martelde. Hij was volkomen machteloos.

‘Je hebt ongetwijfeld gelijk,’ zeg ik, hoewel ik daar wel aan twijfel. Ik adem beverig in en moet een hand tegen mijn buik drukken.

Rhen heeft bewezen dat hij zal doen wat hij moet doen om Sinteldaal bijeen te houden. Dat bewijst hij nu weer.

‘Wees niet bang voor me,’ fluistert hij, en er klinkt een nieuwe ondertoon in zijn stem door. Geen kwetsbaarheid – dat nooit – maar iets wat erop lijkt. ‘Alsjeblieft. Dat kan ik niet verdragen.’

Hij ziet er vreselijk moe uit. Zijn lichaam is zo gespannen. Ik vraag me af wanneer hij voor het laatst heeft geslapen. Ik haal een keer diep adem, houd mijn trillende vingers stil en doe een stap naar voren om mijn armen om hem heen te slaan.

‘Waar ben jíj bang voor?’ vraag ik zacht.

‘We hebben geen idee of Lilith dood is,’ zegt Rhen. ‘Wat als ze de erfgenaam vindt… Wat als ze hun krachten bundelen om het tegen mij op te nemen?’

‘We hebben al maanden niets van haar gehoord. Ze zit opgesloten aan de andere kant, of Grey zit daar.’

‘Of hij heeft trouw aan haar gezworen, zoals we hebben gezien, en ze wacht tot ze toe kan slaan.’

Grey zwoer trouw aan haar om mij te redden… vlak voordat hij zijn zwaard tegen Liliths keel zette en naar de andere kant verdween. Naar Washington d.c.

‘Hij zou haar nooit helpen,’ zeg ik. ‘Rhen. Dat zou hij nooit doen.’

‘Ik moet mijn volk beschermen, Harper.’

Hij leunt tegen me aan en ik hoor zijn ademhaling vertragen. Voorzichtig leg ik een hand tegen zijn wang en hij sluit zijn ogen. Maanden geleden, toen hij een monster was, legde hij zijn gezicht precies zo tegen mijn hand en kwam tot rust. Net als toen kan ik zijn angst nu voelen.

‘Je bent geen monster meer,’ fluister ik.

‘Ik heb soldaten naar het huis van Greys moeder in Woestedoorndal gestuurd,’ zegt Rhen behoedzaam.

Mijn hand blijft roerloos op zijn wang liggen. ‘Wat? Wanneer?’

‘Vorige week,’ zegt hij. ‘Ik wilde het zekere voor het onzekere nemen.’ Hij zwijgt even. ‘Ze zijn vandaag teruggekeerd.’

Grey vertelde me ooit dat Lilith zijn hele familie heeft vermoord, alleen zijn moeder liet ze leven. ‘Wat zijn ze te weten gekomen?’

‘Zijn moeder was spoorloos verdwenen. De dorpelingen zeiden dat ze haar vee maanden geleden heeft verkocht en is vertrokken. Niemand wist waarheen.’ Weer een stilte. ‘Het gerucht gaat dat er een tijdje een gewonde man bij haar verbleef, maar niemand heeft hem gezien.’

Heel even houd ik mijn adem in. ‘Grey leeft misschien nog,’ fluister ik.

‘Ja.’ Rhens stem klinkt hard, maar ik hoor de bezorgdheid en onzekerheid die erachter schuilgaan. ‘Uit hun verslag leid ik af dat Grey springlevend is.’

Ik kijk hem aan. ‘Grey zou nooit trouw aan haar zweren, Rhen.’

‘Waarom keert hij dan niet terug naar IJzerroos?’

Ik probeer een verklaring te bedenken, maar er schiet me niets te binnen.

‘Karis Luran kan elk moment aanvallen,’ zegt Rhen. ‘De erfgenaam kan elk moment opduiken. En wie weet zit Lilith te wachten op het perfecte moment om toe te slaan.’

Ik laat mijn hoofd tegen Rhens borst rusten en kijk weer naar het raam. ‘O, Grey,’ zeg ik, turend naar de sterren aan de hemel. ‘Waar ben je toch?’

‘Inderdaad,’ zegt Rhen. Hij zucht, en in dat geluid hoor ik verlangen, verdriet en bezorgdheid doorklinken. Hij drukt een zachte kus op mijn haar. ‘Inderdaad.’

2

Grey

In de late namiddag is de hitte van de zon verpletterend, maar dat stoort me niet, want dan is het rustig in de stallen en zijn de andere stalknecht en ik meestal alleen.

Dit is de laatste plek waar ze me zullen zoeken, dus ik vind het allemaal best.

Terwijl ik het stro opschud, loopt het zweet langs mijn armen, waardoor er vuil en plukken stro aan blijven plakken. De hitte zal nog erger worden voor het beter wordt, maar ik ben eraan gewend. Het toernooi van Worwick begint pas na zonsondergang en op mij en Tycho na is het terrein nu verlaten. Straks loopt het hier vol luidruchtige mannen die om een paard roepen of kibbelen over de wapens die aan het eind van het gangpad worden verhuurd. Wanneer de drank begint te vloeien en de arena tot de nok gevuld is met mensen die gretig wachten op een spektakel, wordt het lawaai oorverdovend.

Maar nu is de arena leeg, en de stallen kunnen een schoonmaakbeurt gebruiken. Een wereld van verschil vergeleken met de extravagante weelde van IJzerroos, toen ik nog commandant van de koninklijke lijfwacht van Sinteldaal was.

Tycho loopt zachtjes te zingen terwijl hij de stallen uitmest, zo stil dat ik de melodie niet kan horen boven de ademende paarden. Hij is klein voor zijn leeftijd en door zijn pezige bouw lijkt hij eerder twaalf dan vijftien, maar dat neemt niet weg dat hij snel en handig is. Achter het halflange, donkerblonde haar dat tot onder zijn kin komt, gaan blauwe ogen schuil.

Tycho houdt ook van dit moment van de dag, om andere redenen. Na het toernooi komen mannen met een buik vol bier soms naar de stallen op zoek naar vertier. Ik heb hen Worwick geld horen bieden voor een uurtje met Tycho. Ik heb Worwick zien weifelen.

De jongen weet precies wanneer hij zich uit de voeten moet maken.

De afgelopen weken heb ik geprobeerd ervoor te zorgen dat hij weet hoe hij zich moet verdedigen.

‘Hoeveel moet je er nog?’ roep ik naar hem.

‘Nog drie,’ roept hij terug. Hij veegt met zijn arm over zijn voorhoofd. ‘Zilveren hel, wat is het heet.’

Ik kijk uit het raam van de stal naar de stand van de zon. We hebben nog een paar uur tot zonsondergang. ‘Ik zal die drie wel doen. Ga maar vast naar de Grommende Hond. Jodi zei dat ze deze week een levering krabben uit Zilvermaanhaven verwacht.’

Hij komt zijn stal uit. ‘Hawk. Jodi’s herberg ligt helemaal aan de andere kant van de stad.’

Hawk. Na drie maanden klinkt die naam me nog steeds vreemd in de oren. Met een grijns veeg ik het natte haar uit mijn ogen. ‘Ik zou me maar haasten. Per gestoomde krab betaal je een koperstuk.’

Hij zucht… maar een tel later hoor ik hem over het gangpad draven. ‘Als ik win, bestel ik een heel bord vol,’ roept hij over zijn schouder.

Hij zal niet winnen. Zelfs niet met de voorsprong die ik hem heb gegeven.

Al begint het erom te spannen.

Toen ik hier net was, was ik nog herstellende van het laatste gevecht met Lilith. Wekenlang werd ik geplaagd door nachtmerries, waardoor ik uitgeput en verzwakt was. Ik had nauwelijks energie om nog iets anders te doen dan stallen uitmesten en wapens oppoetsen.

Zodra ik hersteld was, begon het monotone leven van het toernooi me echter te vervelen en werd ik ongedurig. Ik miste de fysieke discipline van de koninklijke wacht. Een paar uur met een hooivork en een vod in de weer was niets vergeleken met urenlang trainen en zwaardvechten. Ik begon voor zonsopgang op te staan, rende een rondje door de stad in de vroege ochtendschemer of beklom de balken onder het dak van de arena.

Ik weet niet hoe vaak Tycho mij al gevolgd was voordat ik hem betrapte, maar ik was toen nog als de dood dat iemand me zou ontmaskeren. Hij had geluk dat ik geen zwaard bij me had.

Of misschien was ik wel degene die geluk had. Ik zou meteen door de mand gevallen zijn als hij had gezien hoe goed ik met een wapen overweg kan. Als er iemand komt informeren naar een getalenteerde zwaardvechter wil ik niet dat iemand mijn naam noemt. Soms sparren Tycho en ik met de oefenzwaarden, maar ik let er altijd op dat ik alleen basisbewegingen gebruik, en zorg ervoor dat hij mij vaak genoeg kan raken.

Buiten klinkt het gekraak van een wagen en het zware hoefgetrappel van trekpaarden. Een mannenstem buldert: ‘Tycho! Hawk! Kom eens kijken wat ik heb meegebracht!’

Worwick. Ik zucht. Dat kan van alles zijn, van een ijsblok tot een roestige nagel tot het lijk van een visser.

In deze hitte hoop ik uit de grond van mijn hart dat het niet het laatste is.

Ik loop de stallen uit, terwijl ik mijn handen droog aan mijn broek. Op de wagen staat een enorme kist, groter dan een mens, met daarover een gigantisch doek waarvan de hoeken vastgemaakt zijn. De trekpaarden glimmen van het zweet en het schuim staat ze op de lippen.

Worwick jakkert de dieren altijd af. Ik zal ze moeten afspoelen voor ik naar de andere kant van de stad vertrek. Misschien wint Tycho vandaag dan toch.

Worwick kijkt alsof hij een berg zilver van de koning heeft ontdekt. Hij springt zo ongeveer van de wagen, wat met zijn postuur een hele prestatie is. Hij haalt een vod uit zijn zak om zijn drijfnatte voorhoofd droog te deppen. ‘Dit geloof je nooit,’ zegt hij. ‘Je gelooft je ogen niet.’

‘Wat heb je meegebracht?’ vraag ik.

‘Waar is Tycho?’ Worwick grinnikt haast van plezier. ‘Ik wil zijn reactie zien.’

Hij probeert als eerste bij de herberg te zijn zodat ik hem zal moeten trakteren op gestoomde krabben als jij het hier nog lang rekt. ‘Ik heb hem naar de stad gestuurd voor een zalfje voor een van de paarden.’

‘O. Jammer.’ Hij zucht teleurgesteld. ‘Dan zal ik het met jouw reactie moeten doen.’

Veel moet hij daar niet van verwachten, en dat weet hij. Worwick vindt me een koele kikker zonder verbeelding. Ik ben te lang in dienst geweest van de kroonprins – zowel in zijn menselijke als in zijn monsterlijke gedaante – om op te kijken van wat Worwick daar onder dat doek heeft.

Hij is geen slecht mens, alleen wat onbehouwen, en hij heeft vaak alleen oog voor wat hem een extra zakcentje kan opleveren. Als commandant Grey zou ik medelijden met hem hebben gehad.

Als Hawk duld ik hem gewoon.

‘Nou, ga je gang,’ zeg ik.

‘Help me het doek los te maken.’

De touwen zijn met een dubbele knoop stevig vastgebonden. Pas bij de tweede hoek realiseer ik me dat hij nog steeds op de grond naar me staat te kijken.

Typisch. Het tweede touw komt los en ik sla het doek weg.

Het is een kooi. Ik kijk naar… een wezen dat ik niet meteen kan thuisbrengen. Hij lijkt wat op een mens, maar zijn huid is donkergrijs, de kleur van een bewolkte nachtelijke hemel. Op zijn rug zitten vleugels die zijn vastgebonden en op de grond van de kooi ligt een lange, opgekrulde staart. Aan zijn handen en voeten zitten klauwen en hij heeft een dikke bos zwart haar dat samenklit van het zweet.

Hij beweegt niet.

‘Lieve hemel,’ zegt Worwick. ‘Denk je dat-ie dood is?’

‘Dat, of bijna dood.’ Ik werp hem een nijdige blik toe. ‘Hoe lang zit hij al onder dat zeil?’

‘Twee uur.’

‘In deze hitte?’

Worwick slaat een hand voor zijn mond. ‘Hemeltjelief.’

‘Hij heeft water nodig.’ Als Worwick geen aanstalten maakt, spring ik van de wagen om een emmer uit de stal te halen.

Tegen de tijd dat ik terugkom, heeft het wezen zich nog altijd niet verroerd. Weer op de wagen hurk ik neer naast de kooi. Zijn ribben gaan langzaam op en neer. Hij ademt tenminste nog. Ik schep wat water op, steek mijn hand door de tralies en laat het over zijn gezicht druppelen. Zijn neus is een beetje smaller dan een mensenneus, zijn kaak breder. Het water laat een spoor na op de rookgrijze huid.

‘Wat is het?’ vraag ik aan Worwick. ‘Waar heb je hem vandaan?’

‘Het is een schraaier,’ zegt hij. ‘Ze zeiden dat ze hem in het verre noorden, in de ijswouden achter Syhlvoorde, hebben gevangen. Ik heb hem gewonnen bij het kaarten. Het geluk lachte me toe vandaag, jongen!’

Een schraaier. Als kind heb ik wel eens een verhaal gehoord over iets wat erop leek, maar het is te lang geleden en ik herinner me er niet zo veel van. ‘Ik dacht dat het een mythe was. Iets om kinderen bang te maken.’

‘Kennelijk niet.’

Ik schep weer wat water op en laat het over zijn gezicht lopen, terwijl ik met mijn tong klak als naar een paard. Hoewel de oogleden van de schraaier trillen, verroert hij zich niet.

‘Kun je geloven,’ zegt Worwick, ‘dat ze twee koperstukken vroegen om er gewoon naar te kijken? Een schande is het.’

Mijn wenkbrauwen schieten omhoog. Het gebeurt niet vaak dat ik mededogen hoor bij Worwick. ‘Dat vind ik ook.’

‘Precies! Voor een schraaier? Je zou er beslist vijf voor kunnen vragen.’

Aha. Zo ken ik hem weer.

Als ik een derde keer water opschep, verkrampt het wezen. Hij hapt met zijn mond, op zoek naar het water. Klauwen schrapen over de grond van de kooi als hij dichterbij probeert te komen. Het ziet er slap en treurig uit.

‘Rustig maar,’ fluister ik. ‘Er is nog.’ Ik schep weer een handvol water op. Ik zal een soeplepel moeten halen.

De schraaier haalt diep adem, zijn neusgaten sperren zich open en uit zijn borst komt een diepe klank. Ik breng mijn hand zo dicht mogelijk naar zijn lippen.

Hij opent zijn ogen, die helemaal zwart zijn. Het lage geluid gaat over in een grom.

‘Rustig maar,’ zeg ik opnieuw. ‘Ik doe je…’

Hij haalt uit naar mijn hand. Ik ben snel, maar het wezen is sneller. Voordat ik mijn arm uit de kooi kan trekken, dringen zijn hoektanden in mijn pols. Ik trek me los, stommel naar achteren, struikel over de emmer water en val bijna van de wagen.

Worwick staart me aan en barst dan in lachen uit. ‘Nee, nee. Gelukkig was jij hier. Ik denk niet dat Tycho het lef had gehad om zijn hand in die kooi te steken.’

Zilveren hel. Het bloed gutst uit mijn pols. De wond begint al te branden door al het vuil en zweet.

De schraaier heeft zich teruggetrokken in een hoekje van de kooi. Vanwaar ik sta, wordt het schaamteloos duidelijk dat het een mannetje is. Hij kijkt me boos aan: hoektanden half ontbloot, een waarschuwende blik in zijn bodemloze ogen.

‘Nu zul je moeten wachten op water,’ zeg ik.

‘Wat vind jij dat we ermee moeten doen?’ vraagt Worwick.

Ik zucht. Mijn pols doet pijn en ik rammel van de honger. Ik moet Tycho gaan halen en terug zijn voor het donker, of er zwaait wat. ‘We kunnen hem hier niet in de zon laten staan. Laten we de wagen in de arena zetten,’ zeg ik. ‘Na het toernooi kunnen we bedenken wat we met hem doen.’

‘Hawk, je bent een beste kerel.’ Worwick geeft me een klap op mijn schouder. ‘Ik ben in mijn kantoor als je me nodig hebt.’

Bof ik even.

Tycho zit aan de bar, met een half gevulde schotel krabben voor zijn neus en een lach op zijn gezicht. Ook voor de herberg is het nog vroeg, dus het is er niet druk en Tycho heeft de bar voor zich alleen. Hij ziet er zo triomfantelijk uit dat ik bijna blij ben dat Worwick aan kwam rijden met een probleem dat ik voor hem moest oplossen.

Onwillekeurig lach ik terug. ‘Haal je maar niets in je hoofd.’

Hij grijnst naar Jodi, de jonge vrouw achter de bar. ‘Doe mij nog maar een grote portie. Hawk trakteert.’

Ze glimlacht en haar goudbruine ogen schitteren. ‘Dat zei je al, ja.’

Ik snuif afkeurend. ‘Als je dat allemaal opeet, word je nog ziek. Ik ga je niet dragen, hoor.’

‘Dat weet ik wel.’ Hij schuift de schotel naar mij toe. ‘De andere helft is voor jou.’

Ik ga op de kruk naast hem zitten, en Jodi haalt een bord en een mes voor me. Mijn tocht door de stad was lang en vermoeiend en heeft mijn eetlust verpest, maar toch pak ik een krab van de stapel. Tycho is gewoonlijk zo zwijgzaam dat ik zijn plezier niet wil vergallen.

Jodi leunt tegen de bar. In haar lange bruine haar, dat tot aan haar middel reikt, zitten veren en steentjes gevlochten. Ze is bruin van de zon, heeft sproetjes op haar wangen en een spleetje tussen haar voorste tanden. Als ze op haar onderarmen leunt, floepen haar borsten bijna uit haar jurk. Ze lacht me breed toe.

Haar charmeoffensief mist zijn doel niet, maar ik heb zo lang elke vorm van een relatie afgezworen dat ik me nauwelijks herinner welke gevoelens een aantrekkelijke vrouw kan doen oplaaien.

Nee. Dat is niet waar. Ik herinner me Harper. Ik herinner me de goedheid in haar ogen en haar eindeloze vastberadenheid en het gevoel van haar hand onder de mijne toen ik haar leerde hoe ze messen moest werpen in de sneeuw.

Dat was toen verboden, en dat is het nog steeds. Gedachten aan Harper leiden nergens toe, dus duw ik ze weg.

‘Wijn of bier?’ vraagt Jodi.

‘Water.’ Ik splijt een krabbenpoot open met het mes en haal het vlees eruit. ‘Alsjeblieft.’

Ze trekt een pruillip. ‘Je drinkt niet.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Tycho heeft al mijn muntstukken aan eten uitgegeven.’ Dat is niet waar, maar ik kan niet goed tegen drank. Het was verboden toen ik lijfwacht was, en die halve fles die ik een keer met Rhen soldaat heb gemaakt, heeft me toen bijna gevloerd. Als Hawk ben ik bang dat ik loslippig word als ik toch iets durf te drinken.

Maar wie weet gebeurt dat ook niet. Toen ik bij de koninklijke wacht zat, had ik altijd het gevoel dat mijn leven in twee bedrijven was verdeeld. Er was ‘ervoor’, toen ik een boerenknaap was die een manier zocht om zijn familie in leven te houden.

En vervolgens kwam ‘erna’, toen ik een soldaat was die zijn brood verdiende met de koninklijke familie in leven te houden. Soms werd mijn eigen familie een vage herinnering, alsof het mensen waren die ik had verzonnen in plaats van individuen met wie ik onder één dak had gewoond en om wie ik had gegeven.

Maar kennelijk was er ook nog een derde bedrijf. Op sommige dagen heb ik het gevoel dat ik het kasteel en de vloek verzonnen heb, net als mijn familie. Ik weet niet hoeveel er nog overblijft van Grey de soldaat.

Jodi zet een glas water voor me neer. Ik drink het voor de helft leeg, veeg mijn mond af met een servet en breek nog een krabbenpoot open met het mes.

‘Je eet als een edelman,’ zegt ze mijmerend. ‘Dat is me geloof ik nooit eerder opgevallen.’

Mijn vingers aarzelen, maar ik dwing mijn hand om nog een schelp open te breken. Hoewel ik er zelf nooit bij heb stilgestaan, heeft ze gelijk: ik eet als een man die geleerd heeft hoe hij met koningen moet dineren.

Ik probeer het onhandiger te doen, maar dat ziet er waarschijnlijk geforceerd uit. Straks snijd ik nog een vinger af met het mes. Ik glimlach naar Jodi en stoot Tycho vriendschappelijk aan. ‘Dat is waarschijnlijk omdat je meestal dronkenlappen over de vloer krijgt die het vlees er met hun tanden proberen uit te krijgen.’

Tycho lacht verlegen. ‘Ik ben in ieder geval niet dronken.’ Zijn blik valt op het geïmproviseerde verband om mijn arm. ‘Wat is er met je pols gebeurd?’

De volgende krabbenpoot breek ik met mijn handen in tweeën, me bewust van Jodi’s blik. ‘Worwick heeft een nieuw huisdier.’

‘Een nieuw húísdier?’

Voordat ik kan reageren, zwaait de deur van de herberg zo hard open dat hij tegen de muur knalt. Er komen zes mannen binnen. Tot de tanden gewapend. Op hun pantser prijkt het goud-met-rode insigne van Sinteldaal.

Geen koninklijke lijfwachten, soldaten van het koninklijke leger. Ik verstar, maar dwing mezelf om me weer op mijn eten te richten. Naast me wordt Tycho al even stil, die heeft daar zo zijn eigen redenen voor.

Opeens wens ik vurig dat er een zwaard aan mijn zij hing. Voor ik er erg in heb, krullen mijn vingers zich om het handvat van het mes.

Waarschijnlijk is het dwaas van me. Hoewel ik slechts een vluchtige blik op hen heb kunnen werpen, herken ik niemand. Het is zeer onwaarschijnlijk dat zij mij zouden herkennen. Mijn haar is wat langer en ik heb me al lang niet meer geschoren.

Met een beetje geluk is er niemand naar me op zoek. Ik zal het gewoon nooit weten.

Een van de mannen loopt naar de bar. Hij laat een bronzen muntstuk over het hout stuiteren. ‘Eten en wijn voor mijn mannen, alstublieft.’

Jodie stopt het muntstuk in haar zak en maakt een kniebuiging. ‘Komt eraan, heer.’

Hij is helemaal geen heer, maar het gaat erin als zoete koek. Twee van zijn mannen fluiten vanaf de tafel bij de deur waar ze zijn gaan zitten.

De soldaat gooit nog een bronzen munt op de bar en schraapt zijn keel. ‘Mijn dank is groot.’

‘En de mijne.’ Ze stopt ook deze munt weg en als hij zich omdraait, knipoogt Jodi naar me.

Ik slaag er nauwelijks in om terug te lachen. Ik maak me te veel zorgen over wat ze hier doen. De grens is een heel eind hiervandaan. We zien hier zelden soldaten.

De man blijft even staan voordat hij wegloopt. Zijn blik glijdt nu naar mij.

Ik neem een slok water, maar ben mij bewust van het gewicht van het mes in mijn handen. Ik kan het in een oogwenk in zijn keel steken.

Mijn arm herinnert zich de beweging. Het mes is lichter dan mijn werpmessen waren, dus het zou niet zo veel…

‘Zijn dat gestoomde krabben?’ vraagt hij. ‘We hebben al eeuwen geen schaaldieren meer gezien.’

Ik kuch en dwing mijn vingers om het mes los te laten. Als ik begin te praten, klinkt mijn stem schor. ‘Jodi maakt de beste in de stad.’

‘Dan zijn we aan het juiste adres.’

Eindelijk kijk ik hem aan. Ik moet het erop wagen, want anders lijkt het alsof ik iets te verbergen heb.

Hij heeft donker haar, een gezonde blos op zijn wangen en brede schouders. Ik herken hem niet. Een golf van opluchting overspoelt me en ik kan weer ademen. ‘U zult er geen spijt van krijgen.’ En na een korte stilte: ‘Moet u nog ver?’

‘We gaan naar het noorden, naar Huigens’ Smidse,’ zegt hij. ‘Staatszaken.’

‘Natuurlijk.’ Met een knikje naar hem laat ik me van de barkruk zakken. ‘Veilige reis, soldaat.’ Ik laat een handvol munten naast mijn bord vallen. ‘Tycho, ze wachten op ons.’

Onze schotel is nog niet leeg, maar hij klimt haastig van de kruk en volgt me naar de deur. We lopen naar buiten, het verblindende zonlicht in.

Voordat de deur weer achter ons dicht zwaait, hoor ik een van de soldaten zeggen: ‘In zilversnaam, kapitein, mensen weten dat steden in opstand komen vanwege een andere erfgenaam. Iedereen heeft de geruchten gehoord.’

Ik grijp Tycho’s mouw en houd mijn adem in, in de hoop meer op te vangen.

‘Wat denk je dat de prins zal doen als hij hem vindt?’ vraagt een van de anderen.

De kapitein snuift minachtend. ‘Hem een kopje kleiner maken zeker? De koning is dood. De kroonprins zal zijn plaats innemen. Hij gaat zich heus niet door een of andere buitenstaander…’

De deur valt dicht en laat ons achter in de felle zon.

Met tot spleetjes geknepen ogen kijkt Tycho me aan. ‘Die soldaten maakten je zenuwachtig.’

Het bevalt me niet dat hij dwars door me heen kijkt. Ik stoot hem aan met mijn schouder. ‘Jij was anders ook niet op je gemak.’

Blozend wendt hij zijn gezicht af.

Dat had ik niet moeten zeggen. Ik probeerde de aandacht van mezelf af te leiden, maar richtte die in plaats daarvan recht op hem. ‘Om het snelst terug?’ zeg ik.

‘Ik dacht dat je geen koperstukken meer had?’

‘Als jij wint, maak ik morgen al je stallen schoon.’

Hij grijnst en begint zonder aarzelen te rennen, in de hitte en met een volle maag. Je zult zien dat hij halverwege staat te kotsen.

Ik wandel verder.

De koning is dood.

De kroonprins zal zijn plaats innemen.

De kroonprins móét zijn plaats innemen. Onverwachts voel ik een steek in mijn borst. Ooit zwoer ik om die reden een eed op mijn leven. Omdat ik deel wilde uitmaken van een groter geheel.

Nu ben ik hier, in de stoffige straten van Rillisk, nauwelijks meer dan een stalknecht. De geheime halfbroer van de kroonprins van Sinteldaal. De vermiste erfgenaam die niet gevonden wil worden.

Ik maak helemaal nergens deel van uit.

3

Lia Mara

Ik zit al een hele tijd uit het raam van de koets te turen. De lucht aan deze kant van de bergen is benauwd en zo klam dat ik wenste dat ik in een vest en strakke broek in plaats van mijn koninklijk gewaad kon reizen. Maar het prachtige landschap maakt het de moeite waard. Achter de bergen liggen de uitgestrekte landbouwgronden van Syhlvoorde, die slechts af en toe onderbroken worden door een stad en door één smalle rivier. Sinteldaal heeft voorlopig een rijkdom aan gevarieerde landschappen met valleien en bossen.

Net als een paar uitgebrande steden. Verkoolde ruïnes die onze eigen soldaten hebben achtergelaten bij moeders eerste poging om dit land in te nemen.

Die dwingen mijn ogen altijd weer de koets in. Ik hoef de vernieling niet te zien die ons volk hier heeft aangericht.

Een patroon van vernieling waarvan ik ooit dacht dat ik het kon veranderen, tot moeder mijn jongere zus aanduidde als troonopvolger.

Mijn zus, die tegenover me zit, lijkt onaangedaan door het weer en het landschap. Nolla Verin zit in de schaduw met rode en zilverdraad te borduren. Haar kennende is het een tooisel voor een van haar paarden.

Ze zou niet ineenkrimpen bij de aanblik van uitgebrande steden. Nolla Verin krimpt nooit ineen.

Daarom is mijn zus tot troonopvolger benoemd, en ik niet.

Er speelt een geamuseerd lachje om Nolla Verins lippen. ‘Lia Mara. Je beseft toch dat wij in hun ogen de vijand zijn,’ zegt ze in het Syhlvoordees, onze moedertaal.

Ik wend mijn ogen niet af van het weelderige groen. ‘Moeder heeft geprobeerd om dit land met de grond gelijk te maken. Wat zouden we anders zijn?’

‘Volgens mij ben je een gemakkelijk doelwit, zoals je daar met open mond uit het raam hangt.’

Ik doe mijn mond dicht, leun naar achteren en laat het dunne gordijntje weer voor het raam vallen.

Nolla Verins glimlach wordt breder. ‘En iedereen beweert altijd dat jij de slimste bent.’

‘Ha, juist. Al heb ik dat liever dan dat ze me de “stevige” noemen.’

Ze lacht zachtjes. ‘Hou maar een lijstje bij. Wanneer ik koningin ben, laat ik ze allemaal voor je executeren.’

Wanneer ik koningin ben.

Ik glimlach en hoop dat ze het vleugje verdriet erachter niet opmerkt.

Niet omdat ik jaloers ben. Lang geleden beloofden we al dat we elkaar zouden steunen, wie er ook werd gekozen. En hoewel ze twee jaar jonger is dan ik, is ze zelfs op haar zestiende de perfecte kandidaat om de kroon van onze moeder te erven. Nolla Verin werd zo ongeveer met pijl-en-boog in de hand geboren, om nog maar te zwijgen van een zwaard aan haar heup. Net als onze moeder gebruikt ze die wapens zonder aarzelen. Ze weet de agressiefste paarden in de stallen te temmen, heel wat koninklijke huizen sturen hun jonge hengsten zelfs naar haar om ze te trainen, gewoon om te kunnen opscheppen dat hun strijdrossen door de dochter van de geweldige koningin werden getemd.

Nolla Verin en onze moeder houden er ook allebei van om snel en genadeloos te oordelen.

Dat is wat me verdrietig maakt. Mijn zus moet lachen als ze aan een executie denkt.

Omdat ze geen grapje maakt.

Er zijn nog meer gelijkenissen tussen hen. Nolla Verin en moeder zijn allebei klein van gestalte, lenig en atletisch, perfect om te vechten. Het enige wat ik gemeen heb met mijn moeder is mijn rode haar, al reikt het bij mij tot aan mijn middel en draagt moeder het korter. Nolla Verins haar is als een glanzend zwart gordijn. Ik ben klein noch soepel, waardoor mensen aan het hof me vaak scherpzinnig noemen als ze aardig doen… en stevig als ze geen blad voor de mond nemen.

Mijn zus heeft zich weer op haar borduurwerk gericht. Haar vingers schieten heen en weer over de stof. Als ze al zenuwachtig is, laat ze daar niets van merken.

Ons reisgezelschap is niet groot. Mijn persoonlijke lijfwachten, Sorra en Parrish, rijden achteraan. Tik en Dyhl, de lijfwachten van Nolla Verin, rijden in het midden. Mijn moeder heeft vier persoonlijke lijfwachten, die haar koets vooraan omringen.

‘Wat als de prins moeders voorstel afwijst?’ vraag ik.

Nolla Verin kijkt op van haar borduurwerk. ‘Dat zou dwaas zijn van hem. Ons leger kan dit zielige land verwoesten.’

Ik werp een blik uit het raam. Voorlopig vind ik Sinteldaal allesbehalve zielig. En prins Rhen wist ons leger al eerder terug te dringen door de bergpas, dus voorzichtigheid lijkt me geboden.

‘Hmm,’ zeg ik, ‘en denk je dat mensen na die verwoesting bereid zullen zijn om te werken op de waterwegen die we broodnodig hebben?’

‘Onze onderdanen kunnen het leren.’

‘Volgens mij zouden ze het sneller leren van mensen die het al kunnen.’

Ze slaakt een minzame zucht. ‘Jij zou waarschijnlijk met honing en noten smeken dat ze je onderrichten.’

Ik kijk weer uit het raam. Ik zou liever om hulp vragen dan het met een zwaard in de hand te eisen, maar dit herinnert me er weer aan waarom Nolla Verin is gekozen en niet ik.

‘Als het moet, laten we enkele mensen leven,’ zegt ze. ‘Ze zullen staan te springen om te helpen.’

‘We kunnen iedereen laten leven als moeder erin slaagt om een bondgenootschap te sluiten.’

‘En dat zullen we doen. Het monsterlijke schepsel van prins Rhen is verdwenen,’ zegt Nolla Verin. ‘Onze spionnen hebben gemeld dat zijn steden zijn recht om te heersen in twijfel beginnen te trekken. Als hij zijn onnozele land wil behouden, zal hij het voorstel aanvaarden.’

Ze is zo ongelooflijk praktisch. Mijn lip krult omhoog. ‘Wat als je hem niet mag?’

Ze zucht. ‘Alsof dat er iets toe doet. Ik kan best naar bed gaan met een man die ik niet mag.’

Haar vrijpostigheid maakt me aan het blozen. ‘Nolla Verin. Heb je dat al… gedáán?’

‘Nou. Nee.’ Ze kijkt op naar mij, terwijl haar vingers stil op haar borduurwerk blijven liggen. ‘Jij wel?’

Ik bloos nog dieper. ‘Natuurlijk niet.’

Nolla Verins ogen worden groot. ‘Dan moet jij het eerst doen en me vertellen wat ik kan verwachten. Verveel je je op dit moment? Dan zal ik Parrish meteen laten ontbieden. Of geef je de voorkeur aan Dyhl? Ik kan jullie alleen laten in de koets…’

Giechelend gooi ik een brokaten kussentje naar haar hoofd. ‘Als je het maar laat.’

Ze ontwijkt het zonder een steek te laten vallen. ‘Ik vraag je alleen maar om je zusterlijk te gedragen.’

‘Hoe zit het met de verloofde van prins Rhen?’

‘Prinses Harper?’ Nolla Verin trekt haar garen aan en hecht het af. ‘Zij mag ook kiezen met wie ze naar bed gaat.’

‘Niet zo bijdehand, zusje.’

Ze zucht weer. ‘Ik maak me er niet druk om. Hun bondgenootschap stelt niets voor. Er zijn drie maanden verstreken sinds Sinteldaal zogenaamd een verbond sloot met het mysterieuze Disi. Er is geen leger verschenen. Moeder denkt dat de prins niet helemaal eerlijk is geweest tegen zijn volk, en volgens mij heeft ze gelijk.’

Dat denk ik ook. Terwijl Nolla Verin haar tijd op de trainingsvelden doorbrengt, leer ik liever uren per week van Clanna Sun, de hoofdadviseur van onze moeder, over militaire strategieën en het ingewikkelde web van koninklijke huizen. In de afgelopen maanden leek het erop dat prins Rhen een leger aan het samenstellen was dat een bedreiging kon vormen, maar op een of andere manier is het nooit komen opdagen. Ik vind het wel merkwaardig dat de prins de prinses van Disi het hof zou blijven maken als hun verbond is afgeketst. Sinteldaal is verzwakt. Hij zou zich moeten binden aan een land dat de steun kan bieden die zijn eigen land nodig heeft om wel te varen.

Een land als Syhlvoorde.

Het gordijn wappert, en in de verte zie ik de verkoolde restanten van nog een stad in puin. Ik krijg een brok in mijn keel. Moeders soldaten zijn grondig geweest.

‘Waarom denk je dat de prins ons überhaupt zal ontvangen?’ vraag ik aan mijn zus.

‘Moeder heeft informatie die hij wil.’ Ze gaat met haar vingers over de stof. ‘Herinner je je die tovenares nog die een paar maanden geleden naar het Kristalpaleis kwam?’

Dat weet ik nog. De vrouw had een prachtige albasten huid, omlijst door zijdezachte zwarte lokken, en een jurk van het diepste donkerblauw. Aanvankelijk had moeder haar in haar gezicht uitgelachen toen de vrouw beweerde dat ze een toversmid was. Maar toen liet ze een van de lijfwachten in elkaar zakken voor moeders voeten, zonder hem met één vinger aan te raken. Daarna was ze bereid om haar te ontvangen. Ze verdwenen uren in de troonzaal.

Nolla Verin en ik bleven fluisterend achter in de gang. Zelfs de minder ijverige geschiedenisstudenten wisten dat iedereen met magische krachten decennia geleden uit de Isella IJswouden verdreven was. Met behulp van hun magie wisten de toversmeden de IJsrivier over te steken en ze vroegen toestemming om zich in Syhlvoorde te vestigen, maar mijn grootmoeder weigerde. Daarna zochten ze onderdak in Sinteldaal, waar ze asiel kregen, tot ze na een of andere list met de koning allemaal ter dood werden gebracht.

Op de tovenares na, kennelijk.

‘Natuurlijk,’ zeg ik. ‘Zij was de laatste.’

Mijn zus schudt haar hoofd. ‘Het schijnt dat er nog iemand het heeft overleefd. Dat vertelde moeder me gisteravond toen we onze reis aan het voorbereiden waren.’

Natuurlijk heeft moeder het haar verteld, en mij niet. Want Nolla Verin is de erfgenaam.

Ik ben niet jaloers. Mijn zus zal een geweldige koningin worden.

Ik slik. ‘Er is nog een toversmid in leven?’

‘Ja. Die vrouw was op zoek naar de andere.’

‘Waarom?’

‘Omdat hij meer is dan een man met magie in zijn bloed.’

Ze steekt haar naald door de stof. Rode draad vliegt door de witte zijde, het ziet eruit als een bloedende wond. ‘De andere toversmid is de ware erfgenaam van de troon van Sinteldaal.’

Mijn adem stokt. ‘Echt waar?’

‘Ja.’ Haar ogen vonken. Nolla Verin is gek op sappige roddels. ‘Maar de prins heeft geen flauw idee wie hij is.’

Wat een schandaal. Magie is net zomin welkom in Sinteldaal als in Syhlvoorde. Ik vraag me af of Rhens onderdanen het weten. Ik vraag me af hoe de mensen zullen reageren.

Ik stel me voor dat ik de rest van mijn leven zo leef, snuffelend naar brokjes informatie over koninkrijken in oorlog, als een hond die kliekjes zoekt achter een slagersblok.

Ik slik weer. ‘Weet moeder wie de erfgenaam is?’

‘Nee. Voor ze vertrok, zei de tovenares dat er maar één man was die zijn identiteit kent.’

‘Wie?’

‘De commandant van de lijfwacht van de prins.’ Ze maakt een knoopje in haar draad en bijt de rest eraf met haar tanden. ‘Een man die Grey heet.’

Wanneer de avond valt, zijn we kilometers verwijderd van de laatste stad en mijn moeder beveelt de lijfwachten om ons kamp op te slaan. Als we door Syhlvoorde zouden reizen, zouden er grote, comfortabele tenten worden opgezet, maar hier in Sinteldaal moeten we discreet zijn.

Nolla Verin en ik delen een bescheiden tentje. Sorra en Parrish, mijn lijfwachten, hebben dekens en kussen uitgespreid op de grond, waardoor het een beetje op een zacht nest lijkt. De laatste keer dat we zo’n krappe ruimte deelden waren we nog heel jong, en ik ben dankbaar dat we de kans krijgen om opnieuw zo dicht bij elkaar te zijn.

Mijn zus ligt al op haar rug tussen de kussens en knijpt haar ogen ondeugend tot spleetjes. ‘Deze dekens zijn erg zacht. Weet je zeker dat je ze niet liever met Parrish deelt?’

Mijn wangen gloeien. Het was één ding om grapjes te maken in de beslotenheid van onze koets. Het is een heel ander verhaal om zulke dingen te zeggen als de man in kwestie aan de andere kant van een ondoorzichtig doek staat. Het feit dat ze tot troonopvolger werd benoemd, heeft haar meer moed gegeven, net zoals het een stukje van mijn zelfvertrouwen heeft geknaagd.

‘Sst,’ sis ik haar toe.

Ze grijnst nog breder. ‘Ik vraag het maar. Misschien wordt het dan wel een interessantere avond.’

Ik werp een blik op de schaduw van Parrish aan de andere kant van het gordijn, en schuif dichter naar Nolla Verin toe. ‘Ik geloof dat hij verliefd is op Sorra.’

Haar wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Meen je dat?’

Zorgvuldig schik ik de dekens om me heen en ik doe mijn best om verveeld te klinken, want ik wil niet dat ze mijn lijfwachten gaat pesten. ‘Ik heb al langer een vermoeden.’

Het is meer dan een vermoeden. Vorig jaar tijdens de midwintervieringen trof ik Parrish en Sorra zoenend aan in het donkere bosje achter ons paleis. Ze lieten elkaar snel los. Hun ogen fonkelden en Sorra had een blos op haar bleke wangen.

‘Let maar niet op mij, hoor,’ zei ik tegen hen, en toen rende ik haastig terug naar het feest voordat ze zagen dat mijn gezicht in brand stond.

Geen enkele man heeft ooit naar mij gekeken zoals Parrish naar Sorra keek. Ik heb veel vaker aan die kus gedacht dan ik zou durven toegeven.

Sorra is altijd koel en afstandelijk, kalm en onverschrokken als alle lijfwachten, met haar bruine haar in een strakke vlecht verstopt onder haar wapenuitrusting. Ze draagt geen sieraden aan haar magere lichaam, geen kohl om haar ogen donkerder te maken of rouge om haar wangen meer kleur te geven, maar aan haar verfijnde gelaatstrekken kan iedereen zien dat ze mooi is. Parrish is al net zo mager, tengerder gebouwd dan de meeste mannen, maar hij is snel en behendig. Mensen denken vaak dat hij zwijgzaam is, maar ik weet dat hij zijn woorden gewoon zorgvuldig kiest. Hij kan soms best grappig zijn als ik alleen ben met mijn lijfwachten. Hij kan Sorra aan het lachen maken door alleen naar haar te kijken.

Mijn zus neemt me onderzoekend op. Uiteindelijk gaat ze zo zacht praten dat ze nauwelijks te horen is. ‘Lia Mara. Ben jíj verliefd op Parrish?’

‘Wat? Nee! Natuurlijk niet.’

Met een kritische blik neemt ze me op. ‘Ben je verliefd op Sorra?’

‘Nee.’ Eindelijk kijk ik haar recht in de ogen. ‘Ik ben verliefd op…’ Mijn stem sterft weg en ik zucht.

‘Op wie?’ Giechelend schuift ze dichterbij. ‘O, je móét het me vertellen.’

‘Ik ben verliefd op het idee dat een man verliefd op me is.’ Ik word nog roder. ‘Ik ben verliefd op het idee van een metgezel.’

‘Pff.’ Teleurgesteld rolt ze op haar rug. ‘Je bent een prinses, Lia Mara. Ze zijn allemaal verliefd op je.’

Dat is beslist niet waar. Geen enkele man is op zoek naar een vrouw die liever oorlogsstrategieën of antieke mythologie bespreekt dan haar kunsten te laten zien op het slagveld… of in een balzaal. ‘Ik wil niet dat een man verliefd op me wordt omdat ik de dochter van Karis Luran ben. Ik wil niet dat een man me aandacht schenkt omdat hij denkt dat het hem politiek voordeel zal opleveren aan het hof.’

‘Tja. Meer zijn de vrouwen in onze familie voor een man niet waard.’

Ze klinkt zo pragmatisch… het lijkt haar niet te deren. Misschien was het niet eens plagerig bedoeld toen ze die opmerking maakte over met de prins naar bed gaan of aan mij vroeg om het eerst te ervaren zodat ik het aan haar kon beschrijven. Misschien ziet mijn zus het gewoon als de zoveelste koninklijke verplichting. Nog iets wat ze moet oefenen, zodat ze perfect kan zijn. Ik laat me naast haar op de dekens vallen en staar omhoog naar de stof die langzaam donkerder wordt. ‘Daarom kunnen de mannen in mijn verhalen me veel meer bekoren.’

‘O, die droge bladzijden houden je ’s nachts vast heerlijk warm.’

Ik grinnik. ‘Wat ben je toch vulgair.’

Grijnzend maakt ze een obsceen gebaar. Ik sla haar hand weg en ze schiet in de lach.

Ik weet dat ze een buitengewone koningin zal worden, maar zo wil ik me mijn zus herinneren: met een oprechte glimlach alleen voor mij, zonder wrede vastberadenheid in haar blik.

Er weergalmt een schreeuw door het kamp, gevolgd door nog meer geroep, en dan gilt er een meisje. Een man praat snel in de taal van Sinteldaal, met een zwaarder accent dan dat van onze privéleraar. Het duurt even voordat ik het versta.

‘Alstublieft,’ zegt hij. ‘We willen jullie geen kwaad doen. Laat ons alstublieft door.’

Nolla Verin is onze tent al uit en ik volg haar op de voet.

Onze lijfwachten hebben een vuur gemaakt, met daarboven een paar hazen aan een spit. Niemand heeft echter oog voor het eten. Tik en Dyhl hebben hun kruisbogen gericht op een man van middelbare leeftijd, die op zijn knieën over een jong meisje gebogen zit om haar af te schermen met zijn lichaam. Het grootste deel van zijn gezicht is bedekt door een volle baard. Naast hem liggen een paar bruine vachten op een hoopje.

Mijn moeder staat in het licht van het vuur, slank en indrukwekkend, haar sluike rode haar valt op haar schouders. ‘Wat doet u hier?’ vraagt ze.

‘Ik ben een pelsjager,’ zegt hij. ‘Ik zag jullie kampvuur en dacht…’ Hij zwijgt en hapt naar adem als Dyhl zo dichtbij komt dat hij de punt van zijn boog in de rug van de man boort. Als Dyhl vanaf die positie de trekker overhaalt, zal hij tegelijkertijd door de man en het meisje schieten.

‘I-i-ik ben o-ongewapend,’ stamelt de man.

‘U draagt een mes aan uw heup,’ zegt mijn moeder. Het is duidelijk te zien. Ze duldt geen dwaasheid.

Zijn hand beweegt naar het wapen, maar Tik, die voor hem staat, tilt zijn kruisboog een halve millimeter op. De man steekt zijn hand op, alsof hij wil bewijzen dat hij ongevaarlijk is. ‘Het mes is bot!’ roept hij. Onder hem jankt het meisje zachtjes. ‘Om te stropen. Neem het maar. Neem alles wat ik heb.’

Mijn hart gaat tekeer. We zijn langs verwoeste steden gereden… vernieling veroorzaakt door onze soldaten. Dit is een dunbevolkt gebied, maar we proberen ook ongemerkt bij het kasteel van de prins te komen. Als we deze man laten gaan en hij gaat rondbazuinen wat hij heeft gezien, worden we onderweg misschien aangevallen. Zoals mijn zus al zei, dit is vijandelijk gebied.

Vijandelijk vanwege onze eigen daden, fluistert een stemmetje in mijn hoofd.

Als ik het resultaat van onze aanvallen op Sinteldaal niet wilde zien, wil ik al helemaal niet toekijken hoe iemand wordt afgeslacht. Naast me ziet Nolla Verin er onaangedaan uit. Ze kijkt nieuwsgierig.

Ze wacht om te zien wat moeder met deze indringer gaat doen.

Tot mijn verbazing wendt onze moeder zich naar Nolla Verin. ‘Mijn dochter zal over uw lot beschikken, pelsjager.’

Mijn zus recht haar rug. Dit is niet de eerste keer dat moeder een beslissing aan een van ons overlaat, maar het is wel de eerste keer dat er mensenlevens van afhangen.

De man kijkt mijn zus recht aan. Onder zijn arm zie ik de turende ogen van het meisje. Er zitten vuile strepen op haar gezicht van de tranen.

‘Alstublieft,’ zegt de man met rauwe stem. ‘We hebben niets te maken met de ruzie tussen uw volk en het onze.’

Ik kan de uitdrukking van mijn zus niet zien, maar de blik van de man wordt treurig door wat hij ziet en hij draait zijn hoofd om zachtjes tegen het meisje te praten. Er ontsnapt een snik aan haar keel.

Ik grijp de hand van mijn zus. ‘Nolla Verin,’ fluister ik. ‘We zijn hier omdat we vrede willen.’

Ze knijpt in mijn vingers en werpt me een vlugge blik toe. Ik zou zo graag een sprankje besluiteloosheid in haar ogen zien. Verbijstering dat ze zo’n beslissing moet nemen.

Ik zie geen van beide. Ze wendt zich tot Dyhl. ‘Dood ze.’

Het meisje schreeuwt. De kruisboog schiet. De man zakt in elkaar. Het meisje is niet meer te zien. De pijl heeft hen vast allebei doorboord.

Er valt een stilte in het bos.

Die is van korte duur. Nolla Verin wendt zich tot de lijfwachten. ‘Verdubbel het aantal uitkijkposten vannacht. Ik wil niet dat er nog zo’n pelsjager ons kamp binnen komt stommelen.’

Ze draait zich met een ruk om en loopt weer naar onze tent.

Ik kan niet achter haar aan gaan. Elke lijfwacht op deze open plek voelt ongetwijfeld mijn ontevredenheid.

Moeder voelt het zeker.

Ik wend me ook af van de lijken. Ik kan niet teruggaan naar onze tent, maar ik kan wel gaan wandelen. Sorra en Parrish zullen me volgen, hoewel ik niet vind dat ik lijfwachten verdien. Niet nu. Ik loop de diepe duisternis in die het kamp omringt.

Tussen de bomen glinstert er iets goud, nauwelijks te zien in de gloed van het vuur. Ik verstijf en knijp mijn ogen tot spleetjes.

Geen goud. Blond. Haar. Een meisje, langer dan het meisje dat onder de man zat gehurkt. Ze heeft haar handen voor haar gezicht geslagen, haar schouders schokken. Over één schouder hangt een lange sliert dierenhuiden.

Ze huilt.

Ze kijkt naar me op en hapt naar adem. Als aan de grond genageld blijft ze staan, met paniek in haar ogen.

Ik schud kort met mijn hoofd. Zo kort dat het bijna niet te zien is. Nee, wil ik zeggen. Blijf weg.

Vlucht.

‘Lia Mara,’ roept mijn moeder.

Ik zou me niets moeten aantrekken van het lot van een man en zijn dochter. Dochters.

Ik slik.

Ik zou me er niets van moeten aantrekken.

Moeder zal me geen tweede keer roepen. Ik draai me om en zet me schrap voor een berisping.

Mijn lijfwacht Parrish staat bijna naast me. Hij is achter me aan gelopen naar de bomen, wat zijn taak is, maar één blik op zijn ogen en ik weet dat hij het meisje ook heeft gezien. Hij houdt zijn eigen kruisboog in de aanslag en ik voel een knoop van angst in mijn maag.

Hij schudt kort met zijn hoofd, een beweging die net zo klein is als de mijne was. ‘U kunt maar beter wegblijven uit het bos,’ zegt hij. ‘Wie weet welke gevaren er tussen de bomen nog op de loer liggen.’

Met moeite onderdruk ik een zucht van opluchting. Hij zal haar laten gaan.

Mijn blik glijdt weer naar de plek waar het meisje stond. Daar wacht nu alleen nog duisternis.

Als ik nu nogmaals naar Parrish zou kijken, zou moeder weten dat er iets mis is. Ik recht mijn schouders. ‘Ja, moeder.’

‘Kom even bij me zitten.’

Ze zit bij het vuur. Naast de dode lichamen.

Dit zal mijn straf zijn. Omdat ik te zwak was. Omdat ik smeekte om genade.

Dit is waarom Nolla Verin koningin wordt.

4

Grey

Sinds we gisteren de soldaten in Jodi’s herberg zagen, ben ik gespannen en prikkelbaar. Ik verwacht voortdurend dat hun kapitein bij Worwick zal opduiken om me mee naar IJzerroos te sleuren. Of erger nog, dat hij me meesleurt in de schaduwen achter de arena, om mijn hoofd eraf te hakken.

Het zijn irrationele zorgen. Heel weinig mensen weten wie ik echt ben en wat ik weet.

De tovenares Lilith, die dood is. Ik heb zelf haar keel doorgesneden.

Mijn moeder, die mijn echte moeder niet is. Ik ben met lege handen haar huis uit gelopen. Ik heb al mijn zilverstukken en koperstukken bij haar achtergelaten, en elke waarschuwing die ik maar kon bedenken. Hopelijk heeft ze het geld genomen en is ze met de noorderzon vertrokken.

Karis Luran, die als ik Liliths dreigementen mag geloven deze informatie zou gebruiken om Rhen te ruïneren, als hij haar tenminste gelooft.

Mijn norse humeur is afgestraald op Tycho, en de aanhoudende hittegolf maakt het er niet beter op. Vandaag leek een dik pak wolken onweer te beloven, maar het bracht alleen een weeïge vochtigheid die ervoor zorgde dat alles klam werd en iedereen zich beroerd voelde. Tycho is de ruimte tussen de zitjes en de arena aan het harken, al lijkt het eerder alsof hij het vuil probeert aan te vallen. Het stof dwarrelt in de lucht en daalt overal neer, ook op de dure stoelen met kussentjes die ik net heb schoongemaakt.

‘Hé,’ snauw ik.

Hij draait zich geschrokken om.

‘Hang de hark maar aan de haak.’ Ik doe mijn best om niet streng te klinken. Ik dompel mijn doek in een emmer en wring hem uit om de zitjes opnieuw af te nemen. ‘Zo wordt het alleen maar viezer.’

Kennelijk voelt hij zich schuldig, want hij brengt een doek mee om de reling mee af te vegen. Een tijdje werken we in stilte verder en genieten van de rust van de late middag.

Als hij zo zwijgzaam is, doet hij me denken aan mijn broertje Cade, die dertien was toen ik zestien was. Ik weet niet waarom, want eigenlijk lijken ze totaal niet op elkaar. Cade kon me de oren van het hoofd zeuren over koetjes en kalfjes, terwijl Tycho soms uren niets zegt. Maar Cade kon ook flink doorwerken als dat nodig was. Na mijn vertrek hielp hij op de boerderij.

Nadat Lilith ze allemaal had vermoord, probeerde ik mijn broers en zussen uit mijn geheugen te wissen. Misschien is er plaats vrijgekomen voor eerdere herinneringen nu ik gedachten aan mijn tijd als lijfwacht onderdruk. Of misschien gebeurde het wel toen ik ontdekte dat ze niet mijn echte broers en zussen waren.

Ik ben niet blij met die nieuwe herinneringen. Al helemaal niet omdat we onze klusjes voor vandaag hebben gedaan.

‘Het is te warm om te rennen,’ zeg ik.

‘Het is te warm om wat dan ook te doen.’ Tycho plenst wat water in zijn nek.

‘O,’ zeg ik. ‘Ik wilde net vragen of je de oefenzwaarden wilde halen.’

‘Wacht. Meen je dat? Ja.’ Hij recht zijn rug alsof hij de hitte is vergeten.

‘Nou, ga dan maar.’

Ik smijt de emmer neer achter de voorraadruimte en hang onze doeken te drogen. Tegen de tijd dat ik in de wapenkamer kom, staat Tycho met een licht oefenzwaard in zijn handen een vast patroon te zwaaien. Hij is inmiddels zo goed dat ik hem een echt zwaard zou durven toevertrouwen… maar niet hier en nu. Als Hawk ken ik geen moeilijkere bewegingen dan eenvoudig uitvallen en pareren.

We oefenen in de smalle ruimte tussen de wapenkamer en de stallen, waar Worwick groter materiaal bewaart. De kooi met de schraaier staat hier ook en hij is ons enige publiek, al beweegt zijn donkere gedaante niet. Worwick meende het van die vijf koperstukken, want hij probeerde het gisteravond te vragen. En dat lukte nog ook, tot een man begon te klagen dat hij niet wilde betalen voor een levenloze hoop huid en veren.

Nu slaapt het wezen het grootste deel van de dag, ineengedoken in een hoekje.

Tycho is moe aan het worden, dus geef ik hem een opening. Die ziet hij meteen en hij haalt uit. Ik kan zijn zwaard maar net op tijd ontwijken.

Hoewel hij hijgt van de inspanning grijnst hij. ‘Ik had je bijna geraakt.’

Ik kan niet anders dan zijn grijns beantwoorden. ‘Bijna.’ Ik tik zijn zwaard weg met het mijne en veeg haar dat vochtig is van het zweet uit mijn gezicht.

‘Gedaan met spelen, jochies,’ roept iemand. Ik herken de stem voor ik de man zie: Kantor. Een van Worwicks ‘kampioenen’.

Worwick heeft twee mannen die vechten in het toernooi: Kantor en Journ. Ze zijn beiden van middelbare leeftijd en behendig met een zwaard – dat moet wel, om tegen elke uitdager die hier binnenkomt te kunnen vechten – maar hun echte waarde voor Worwick is dat ze het publiek uitstekend vermaken. Een van hen is een stille en gereserveerde man als hij niet voor een menigte staat, een man die snoepjes in zijn zakken heeft voor de kinderen die hem vanaf de kant aanmoedigen en na afloop naar een lieve vrouw en zijn drie eigen zoontjes gaat. Een man met een goed hart, die hard werkt, eerlijk vecht en eerlijk de kost verdient.

De andere man is Kantor.