Vertaald door Mariella Manfré

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Feniksvlam

Vind de auteur: @sarahollandwrites

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / CB082101

© 2021 Nederlandse vertaling: Blossom Books

© 2021 by Glasstown Entertainment

Originally published by Bloomsbury YA, Bloomsbury Publishing Inc.,

part of Bloomsbury Publishing Plc, New York.

Oorspronkelijke titel: Phoenix Flame

Vertaling: Mariella Manfré

Omslagontwerp: John Candell

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Van Sara Holland

Everless

Evermore

Havenfall

Feniksvlam

Voor Grammy. Bedankt dat je vanaf het begin in me hebt geloofd

Een korte introductie tot de aangrenzende werelden

Fiordenkill

Fiordenkill is voor het overgrote deel bedekt met ijs. Met zijn ijsbruggen en paleizen van samengeperste sneeuw schittert Fiordenkill in een ongrijpbare pracht. De zon is er zelden te zien, maar helder poollicht en duizenden sterren verlichten de hemel. Soldaten rijden op wolven, en er zwerven enorme beren door de bossen; aan de bomen groeit betoverd fruit, immuun voor de rijp die de kleurrijke schillen bedekt.

Maar een mooi uiterlijk kan geheimen verbergen en dat geldt ook voor Fiordenkill. Onder al dat schitterende ijs schuift de duisternis, in schaduwen waar de stralende sterren niet kunnen schijnen.

Byrn

De immense wereld van Byrn blakert in de hitte van twee zonnen en drie manen. Enorme, hardnekkige stormen teisteren de woestijnen, de kolkende zeeën en de vlaktes waar de bliksem heerst, zodat je nergens vaste grond onder je voeten lijkt te hebben. Millennia van elementmagie, aangewend zonder na te denken over de gevolgen, hebben de wereld verwoest en hem voor het merendeel onbewoonbaar gemaakt voor de Byrnianen.

Jaren geleden heeft de Zilveren Prins zijn overweldigende magie gebruikt om de stormen te temmen en een muur om zijn stadstaat Oasis te bouwen. Een tijdje heerste hij in vrede en hield hij de stormen op afstand. Maar inmiddels beuken de bliksem, de orkanen en de gloeiendhete wind op de stadsmuren, en de ontevredenheid onder de bevolking neemt toe. Dus is de prins op zoek gegaan naar een nieuwe plek… zoals Havenfall en alle andere werelden die daar samenkomen.

Solaria

Over Solaria is weinig bekend. Deze kleine, afgesloten wereld met zijn verblindende gouden hemel is een broeinest van machtige, zeer onberekenbare magie. Solarianen kunnen vele vormen aannemen en in alle werelden rondlopen zonder ziek te worden. Maar een van hun krachten – de gave om magie aan materie te verbinden – wordt als wapen tegen ze gebruikt. Er is een handel in magie ontstaan, en Solarianen worden gevangengehouden en gedwongen om met hun magie voorwerpen te betoveren voor de verkoop. Elke betovering kost een Solariaan een stukje van zijn ziel, dat samen met de magie in het voorwerp wordt opgesloten.

De poort naar Solaria is nog steeds gesloten, maar nu de zielenhandel aan het licht is gekomen denken veel personen dat we Solarianen niet langer als vijanden van Havenfall moeten beschouwen.

Haven

Haven is wat we kennen als de mensenwereld. Het is de enige wereld zonder natuurlijke magie, en daarom noemen de mensen van de andere werelden het Haven: een neutrale plek, een veilige haven. Het bestaan van andere werelden wordt geheimgehouden voor de mensheid. Mensen kunnen alleen in Haven leven; ons lichaam kan de condities in de andere werelden niet aan.

Omphalos: de herberg van Havenfall

Alle werelden kruisen elkaar bij Havenfall, met een aantal poorten die te bereiken zijn via tunnels onder de Rocky Mountains. Al sinds mensenheugenis worden deze poorten bewaakt door een lange lijn van herbergiers. Rondom de poorten is een gebied waarbinnen bewoners van alle werelden veilig adem kunnen halen zonder ziek te worden, wat gebeurt wanneer ze niet in hun eigen wereld zijn.

In dat gebied bevinden zich de herberg van Havenfall en het plaatsje Haven, dat dezelfde naam heeft als onze wereld, omdat dit het enige stukje ervan is dat de bewoners van de andere werelden kunnen zien.

Vroeger kon je via de herberg in allerlei werelden komen, maar in de loop der eeuwen zijn sommige poorten door de ondoorgrondelijke krachten die de werelden beheersen dichtgegaan. Alleen de poort naar Solaria is met opzet gesloten, ter bescherming van de overgebleven Aangrenzende Werelden.

De jaarlijkse vredesconferentie

Op de langste dag van het jaar zijn de Fiorden getuige van een verblindend, veelkleurig poollicht in hun donkere lucht en in Byrn is er een verduistering van alle drie de manen tegelijk. Dit is de zonnewende. Vanaf deze dag kunnen reizigers elke zomer veilig de poorten doorgaan naar de herberg van Havenfall, de neutrale wereld, waar ze allemaal te gast zijn.

Gedurende deze bijzondere periode wordt de jaarlijkse vredesconferentie gehouden in de herberg. Afgevaardigden uit alle werelden onderhandelen overdag over politieke verdragen en handelsakkoorden en dansen ’s avonds in de balzaal om de verschillen en overeenkomsten van alle gasten in de herberg te vieren.

De reizende ridder

Een Fiordens sprookje

In het land Myr, in de wereld Fiordenkill, woonden eens een ridder en een dame die verliefd op elkaar werden en elkaar beloofden voor altijd samen te blijven. De ridder was vaak in gevaar, wanneer hij de hoofdstad verdedigde tegen de monsters die door het bos zwierven. Daarom gaf zijn dame hem een hanger van ijs en steen met genezende magie erin.

Daarna genas en ondersteunde de hanger hem, hoe vaak hij de degens ook kruiste met klauwen en hoeveel verwondingen hij ook opliep. Zolang hij de hanger droeg zou hij nooit ten onder gaan.

Op een dag teisterde een vreselijke plaag de stad. Terwijl haar geliefde in het woud tegen monsters aan het vechten was, werd de dame ziek. Omdat ze al haar magie in de hanger had overgebracht, had ze niets meer over om zichzelf te genezen en dus stierf ze.

Zonder haar was de ridder kapot van verdriet, verloren. Elke straat in de stad stroomde over van de herinneringen, elke boom in het bos was een bron van smart.

Toen de goden hun verhaal hoorden, waren ze diepbedroefd. Een van hen, de vogelvormige god van de dood en van het vliegen, plengde tranen van glanzend metaal vanwege de verloren liefde van het paar. Ze konden de dame niet weer tot leven brengen, maar ze konden wel een ontsnapping bieden. Dit metaal, feniksvlam genoemd, zou doorgang tussen de werelden mogelijk maken. De ridder smeedde een harnas van de tranen.

Uitgerust met de hanger en met het harnas van feniksvlam verliet de ridder Myr, verliet hij Fiordenkill, en hij zwoer dat er onder zijn hoede nooit meer iemand pijn gedaan zou worden. Hij zwierf door alle werelden en in elk daarvan versloeg hij monsters en beschermde hij de onschuldigen. Maar hij kwam nooit terug naar Fiordenkill.

Niemand weet of hij stierf in een van de andere werelden of daar een nieuw leven opbouwde. Maar op de plekken waar hij doorheen stapte, werd de structuur van de wereld dun en zwak, een wond in de wereld.

1

Havenfall is mijn thuis.

Ik proef de woorden, fluister ze tegen mezelf terwijl ik langzaam de grote trap afdaal naar de balzaal. Mijn hoge hakken zakken weg in het glanzende rode tapijt; mijn vingers met gelakte nagels glijden gladjes over de gepoetste eikenhouten leuning. Flarden muziek – de vreemde buitenaardse melodie van het Elementorkest, geluiden gevormd met metaal en wind en vlammen – zweven gedempt omhoog uit de balzaal, gemengd met gelach en getinkel van glazen. Er hangt een zoete, rokerige geur van de kaarsen die in groepjes op elk plat oppervlak staan. Dezelfde kaarsen die dansend licht op de gelambriseerde wanden werpen. Het warme gouden schijnsel vormt een contrast met de donkerfluwelen nacht buiten. Geen maan, maar zo veel sterren, het lijken wel zoutkorrels die op een donkerblauw satijnen laken zijn gemorst. De bergtoppen om ons heen zijn vaag zichtbaar tegen de hemel, kartelranden van een nog diepere duisternis.

De magie van Havenfall is vanavond bijna tastbaar. Willow heeft alles op alles gezet om de afgevaardigden te laten merken dat dit een avond wordt om nooit te vergeten, de avond waarop het nieuwe vredesverdrag ondertekend zal worden. Een vredesverdrag waarbij Solaria niet langer als vijand wordt bestempeld. Dit is waar de herberg van Havenfall voor bedoeld is: een plek van vrede en vereniging. Verbinding.

Omphalos.

Ik blijf staan op de overloop die uitkijkt op de begane grond. Onbewust glijden mijn handen over de subtiele figuren van bomen en wolven en bergen die in het hout van de leuning zijn uitgesneden. Onder me stroomt geel licht uit de open deur van de balzaal, samen met lachende, aangeschoten afgevaardigden. Muziek stijgt op naar het dak.

Voor het eerst in wat een eeuwigheid lijkt is de sfeer in de herberg van Havenfall uitbundig. We hebben de Zilveren Prins verslagen. We zijn veilig. De Zilveren Prins is weg. We hebben een stokje gestoken voor zijn poging Havenfall van me af te pakken. Marcus is bijgekomen en het lijkt elke dag beter met hem te gaan, ook al is hij nog niet helemaal zijn oude zelf. Brekken is hier in Havenfall, veilig. Hij is teruggekomen uit Fiordenkill. Eindelijk lijkt alles te gaan zoals het hoort.

Toch voel ik me niet gerust, nog niet. Terwijl ik kijk naar de balzaal beneden, naar de lachende en dansende mensen, kriebelt er iets onder mijn huid, klopt mijn hart uit de maat. Deze plek, de omphalos, betekent zo veel: de vredesconferentie die al eeuwen elke zomer wordt gehouden; veiligheid voor de volkeren uit alle werelden; en een thuis voor mij. Een toekomst.

‘Vrede in Havenfall,’ fluister ik in mezelf, en ik probeer in de woorden een vertrouwen te laten doorklinken dat ik niet echt voel. Dat is het doel. Dat is waarom ik vanavond moet slagen. We hebben een paar lange dagen achter de rug van vergaderen met de afgevaardigden van Fiordenkill en Byrn om het vredesverdrag op te stellen dat Solaria een van de Aangrenzende Werelden zal maken, officieel in elk geval. Het heeft heel wat praten en heel wat frustratie gekost, maar eindelijk hebben we iets opgesteld waar iedereen het mee eens kon zijn. Vervolgens schreef Marcus het in zijn elegante handschrift allemaal op een vel crèmekleurig papier met vergulde randen. Dat papier zit nu in een fluwelen map in een dunne, leren tas die ik bij me heb. Er hoeven alleen nog maar handtekeningen onder, twintig afgevaardigden uit Fiordenkill en twintig uit Byrn.

Idealiter zouden er ook Solariaanse handtekeningen onder komen – überhaupt iets van Solariaanse inbreng eigenlijk. Maar er zijn hier geen Solarianen, behalve Sura, het meisje dat we hebben gered uit de antiekwinkel. Maar zij is nog maar een kind. En de dode Solariaan natuurlijk, Bram, als dat al zijn echte naam was, die buiten in het bos begraven is. Tot een paar dagen geleden hadden we Taya, maar tegen de tijd dat zij erachter was dat ze geen mens was, had de Zilveren Prins haar gevangengenomen. En nu is ze weg, is ze in Solaria.

Maar ik roep mezelf een halt toe voordat ik in een negatieve spiraal beland. De Fiordense en Byrniaanse afgevaardigden hebben ermee ingestemd vrede te sluiten met Solaria, in elk geval op papier. Het verdrag is misschien niet perfect en niet compleet omdat we geen contact hebben kunnen leggen met Solaria, maar het is wel noodzakelijk. Marcus en ik hebben de steun van alle afgevaardigden nodig wanneer we in actie komen tegen de zielenhandel en de Solarianen redden die daar het slachtoffer van zijn geworden.

Ik haal de map uit mijn tas en sla hem open om het verdrag te lezen. Hoewel de afgelopen dagen vol vergaderingen de woorden in mijn geheugen gegrift hebben, is het geruststellend om ze weer te lezen.

Byrn, Fiordenkill, Haven en Solaria gaan, als hun bevolking dat wenst, met dit document een overeenkomst aan. De eerdere overeenkomsten, gesloten onder toezicht van Annabelle van Havenfall en ondertekend door de vertegenwoordigers van Byrn en Fiordenkill, komen hierbij te vervallen.

Dit verdrag laat weten dat de bevolking van Solaria weer welkom is in de herberg en dat Solaria beschouwd wordt als een vreedzame Aangrenzende Wereld, net als Byrn, Fiordenkill, Haven en eventueel andere nog te ontdekken werelden die vrede wensen.

Het is tijd.

Zodra mijn voet de trap af stapt word ik meteen omgeven door het rumoer en de warmte van de balzaal, die mijn zintuigen wakker schudden, me naar binnen lokken. Na de aanval van de Zilveren Prins hebben we het deel van het personeel dat uit mensen bestond voor hun eigen welzijn een dosis vergeetwijn gegeven en naar huis gestuurd, voor het geval hij een nieuwe poging zou wagen. Maar zelfs met twee derde van het vakantiepersoneel minder is de balzaal smetteloos schoon, en het Fiordense en Byrniaanse personeel schiet overal rond om borden met hapjes uit te delen en bekers bij te vullen.

Iedereen heeft zijn mooiste kleren aan. De Byrnianen dragen lichte, luchtige creaties van zijde en metaal, die huid vrijlaten op inventieve plekken. En de Fiorden zijn gekleed in stugge jacks of zwierige mantels van zacht fluweel met accenten van bont en kant. Willow heeft me zelfs overgehaald om een jurk aan te trekken. En ik moet toegeven dat hij prachtig is: nachtblauw satijn, met een rok die aan de voorkant tot aan mijn knieën komt en aan de achterkant tot aan de grond. Hij zwiept zacht langs mijn benen wanneer ik eindelijk de moed heb verzameld en de zaal in loop, dankbaar dat ik heb vastgehouden aan het idee om laarzen met hoge hakken te dragen in plaats van de hooggehakte sandaaltjes die Willow me probeerde aan te smeren.

En sieraden. Iedereen draagt sieraden. Van de traditionele juwelen waarmee de Fiorden hun oorschelpen doorboren – voor elke familie een unieke kleurvolgorde – tot de lagen armbanden en bungelende kettingen van ijzer, goud en obsidiaan van de Byrnianen. Zilver. Het glinstert overal om me heen terwijl ik me door de hitte en drukte van de menigte beweeg. Alsof de sterren van buiten zijn afgedaald en zich op onze huid hebben gevestigd.

Wat me doet denken aan mijn andere missie, waarover ik zelfs Marcus niets heb verteld. Hoewel ik weet dat het verdrag mijn prioriteit moet zijn, lijkt vanavond me ook de perfecte gelegenheid om te kijken of ik aanwijzingen over de zielenhandel boven water kan krijgen. De afgevaardigden zijn tenslotte allemaal in een goed humeur dankzij de alcohol en de opluchting. Opluchting dat ze bevrijd zijn van de Zilveren Prins en klaar met de onderhandelingen over het nieuwe verdrag. Misschien zijn ze wat losser, misschien laat iemand zich iets ontglippen.

Ik loop door de menigte, snel en doelbewust zodat niemand me tegenhoudt. Tot ik de Erfgename aantref op de afgesproken plek, onder een enorme antieke spiegel die over een hele wand van de balzaal loopt. Grijnzend haalt ze iets uit de zak van haar zwartfluwelen japon.

Zoals gewoonlijk ziet ze er majesteitelijk uit, als de koningin van een ver land die ons alleen vanavond vereert met haar aanwezigheid. Naast Marcus en Graylin, Willow en ons hoofd beveiliging Sal is zij een van de weinige permanente bewoners van Havenfall. Ik weet niet eens zeker uit welke wereld ze komt. Ze heeft niet de Byrniaanse jukbeenderen met schubben noch de typische soepele bouw van de Fiorden. Maar ik kan me ook niet voorstellen dat ze een mens is, aangezien ze nooit ouder lijkt te worden. Bijna mijn hele leven heb ik haar alleen maar beschouwd als een excentrieke geschiedkundige. Ze zei tegen iedereen dat ze in Havenfall was om een geschiedenis van de werelden te schrijven. Maar die leek er nooit te komen.

Inmiddels weet ik dat er meer achter zit. Ze heeft in haar eentje het bewijs van de zielenhandel aan het licht gekregen, en besloten ertegen te vechten. Er zaten absoluut hiaten in haar kennis. Zo dacht ze dat de betoverde zilveren voorwerpen die in de werelden rondgingen alleen maar gestolen magie bevatten, geen gestolen zielen. Maar ze zag dat Havenfall in gevaar was en ondernam stappen om die bedreiging te bestrijden, ook al was ze in de veronderstelling dat ze het dan tegen Marcus moest opnemen. Ze huurde Brekken zelfs in om haar te helpen. Zij was degene die bij me aankwam met een plan voor vanavond: het idee om meer informatie los te krijgen uit de afgevaardigden. Nu geeft ze me de middelen om dat te doen.

‘Je ziet er schitterend uit vanavond, liefje.’ Ze legt een zachte hand tegen mijn wang en knikt goedkeurend. ‘Je zou Willow vaker haar gang moeten laten gaan.’

Ik bloos. ‘Ja, ik weet het.’ Maar vanbinnen knaagt het ongeduld. Normaal gesproken zou ik het heerlijk vinden om me te koesteren in haar complimenten, maar daar is het nu niet het moment voor. ‘Hebt u het?’

De Erfgename knikt. Ze legt haar handen over de mijne zodat ze iets in mijn handpalm kan duwen. Ik kijk naar beneden en zie een klein kristallen buisje met een kurk erop en gevuld met een heldere vloeistof in de kleur van lichtgroen gras. Een soort waarheidsserum, heeft de Erfgename me verteld, een oude magiesoort uit Tural, een van de voormalige Aangrenzende Werelden waarvan de poort lang geleden is dichtgegaan. Ik heb geen flauw idee hoe de Erfgename eraan is gekomen en ze wilde het me niet vertellen. Alleen hoe ik het moet gebruiken.

‘Het is niet perfect,’ zegt ze nu tegen me, en ze haalt haar hand weg van de mijne, laat het buisje achter. ‘Wie het heeft ingenomen zal alleen wat toeschietelijker zijn, en zal het moeilijker vinden om een leugen te bedenken. Maar het zorgt er niet voor dat ze zomaar iets vertellen wat ze anders voor zich zouden houden. Je moet nog steeds de juiste vragen stellen en ze overhalen de informatie te delen.’

Waarschijnlijk ziet ze de ongerustheid op mijn gezicht, want ze klopt op mijn schouder. ‘Het komt wel goed. De afgevaardigden respecteren je.’

Maar is dat wel zo? Na de puinhoop die Havenfall onder mijn hoede was geworden, zou ik daar niet op rekenen. Ik heb het beheer over de herberg gehouden, maar het scheelde niet veel. Ik neem aan dat het een overwinning is dat de Zilveren Prins de macht niet heeft overgenomen, maar ondertussen heb ik de halve Fiordense afvaardiging vroegtijdig naar hun wereld terug laten gaan, waardoor de doorgangen uit balans zijn geraakt. Ik heb de spanning tussen Fiordenkill en Byrn op laten lopen.

Het niet-ondertekende verdrag voelt als een zware last nu de Erfgename me bij de arm pakt – vriendelijk, maar ferm – en me met mijn gezicht naar de menigte draait. ‘Ga.’

Ik haal diep adem en ga.

In de zomers hiervoor was dit moment – het moment waarop ik me aansluit bij de afgevaardigden, meedoe met het bal – altijd een en al zorgeloosheid en blijdschap.

Maar goed, ook nu is het moeilijk om je tussen al deze vrolijkheid somber te voelen. Muziek en gelach en geuren van fruit en wijn omhullen me als ik me verder de menigte in begeef. Het Elementorkest speelt een aangepaste versie van ‘De Lentewijding’, met Byrniaans geschal in mineur verweven met het arrangement van Stravinsky. Afgevaardigden zwieren over de dansvloer, waardoor een werveling van verschillende kleuren en stoffen ontstaat. Nu iedereen zo in beweging is zou je bijna ontgaan dat onze rangen uitgedund zijn. Je zou kunnen denken dat er niets aan de hand is.

Mijn oom, Marcus, staat bij de bar en kletst met de afgevaardigden terwijl hij glazen wijn en champagne uitdeelt. Volgens mij is hij nog niet helemaal hersteld van het coma waarin hij na de aanval van de Zilveren Prins is geraakt, maar als je zo naar hem kijkt merk je daar niks van. Hij is levendig, ziet er goed uit, gelukkig. Graylin, zijn echtgenoot, heeft hem zelfs overgehaald om een smoking te dragen. Hij ziet er keurig uit, nergens ook maar een kreukeltje.

Ik blijf uit Marcus’ gezichtsveld en hang wat rond totdat Marcus weggaat bij de bar. Dan duik ik er snel achter, vul een dienblad met cocktails met stukjes fruit erin, en giet in elk glas een scheutje waarheidsserum. Als ik weer rechtop ga staan valt mijn blik bijna meteen op iemand die mijn eerste doelwit kan zijn. Saber Cancarnette. Hij is een gerespecteerd lid van de Fiordense delegatie en zijn handtekening op het verdrag zal veel gewicht in de schaal leggen. Bovendien is de kans groot dat hij, als bonthandelaar die nauw samenwerkt met de juwelenmijnwerkers uit Byrn, iets weet over het zielenzilver.

Vastbesloten loop ik op Cancarnette af. De Fiordense edelman lijkt iets verrast door mijn komst. Zijn ijsbleke wangen zijn roze getint van de wijn. Mooi zo. Hopelijk geeft dat me een voorsprongetje. Met een glimlach presenteer ik hem voorzichtig mijn dienblad.

‘Nog een drankje, heer Cancarnette?’ vraag ik opgewekt. ‘Willow en ik testen nieuwe recepten.’

Laat hem maar denken dat ik nu Marcus hersteld is weer aan de zijlijn sta en mijn oude rol vervul: een kind dat niets te maken heeft met de echte zaken van Havenfall. Laat ze dat allemaal maar denken. Dat zal het makkelijker maken om achter de waarheid te komen.

Cancarnette neemt zonder aarzelen een van de speciale glazen aan. Zodra hij dat doet duikt opeens iemand van het personeel naast me op die me het dienblad uit handen neemt. Ik proost met mijn eigen serumvrije glas tegen dat van Cancarnette en glimlach nog wat breder. ‘Op het nieuwe vredesverdrag.’

Hij aarzelt even, zijn voorhoofd gefronst, niet duidelijk of dat uit verwarring is of bezorgdheid. Maar dan beantwoordt hij mijn toost en herhaalt mijn woorden. ‘Op het verdrag.’

Dus hij is niet helemaal bevooroordeeld tegen Solarianen. Dat is mooi. Ik was bang dat de afgevaardigden gewoon zouden weigeren het verdrag te erkennen, zelfs met het geringe effect dat het nu heeft. Dit geeft me genoeg hoop om mijn volgende vraag te stellen, zodra Cancarnette een slok van zijn drank, en het waarheidsserum, heeft doorgeslikt.

‘Een mooie hanger is dat,’ zeg ik nadat ik mijn eigen glas achterover heb geslagen. Ik wijs op het sieraad dat op Cancarnettes borst hangt, een sierlijk figuurtje van een roofvogel, een adelaar, gehouwen uit bleek marmerachtig steen met witte en blauwe aderen erdoorheen. ‘Een erfstuk?’

Ik weet dat hij een liefhebber van juwelen en kostbare dingen is, of in elk geval een kenner. Toen Marcus in coma lag, was een van de eerste herbergiertaken die ik van mijn oom overnam het toezicht houden bij een handelsoverleg tussen Cancarnette en een Byrniaanse handelaarster dat ging om Fiordens bont in ruil voor Byrniaanse juwelen. Het meeste wat ze zeiden ging volkomen langs me heen, zo bang en overweldigd was ik. Maar ik herinner me de hebzucht in Cancarnettes ogen toen hij de voorraad juwelen van Mima bekeek.

Met lange vingers streelt hij nu over de amulet. ‘Inderdaad.’ Trots klinkt door in zijn stem. ‘Het was van mijn moeder, en daarvoor van haar vader. Mijn vader is bonthandelaar, maar mijn moeder en grootvader fokten adelaars.’

Even ben ik afgeleid terwijl ik me een Fiordense adelaar voorstel. Alle dieren in het grote woud van Myr, het Fiordense land aan de andere kant van de poort, zijn vele malen groter dan hun evenbeeld op aarde. Hoe zou het zijn om tegenover een adelaar met vleugels zo groot als een auto te staan? Om te weten dat hij komt wanneer je hem roept?

‘Het is prachtig,’ zeg ik vol bewondering. ‘Weet u, Brekken heeft me ooit een verhaal verteld over een ridder die van zijn geliefde een betoverde hanger had gekregen met haar genezende magie erin. En daarna genas en ondersteunde de hanger hem, hoeveel tegenstanders hij ook tegenkwam en hoe ze hem ook verwondden. Zolang hij de hanger droeg zou hij nooit ten onder gaan.’

Ik til mijn hand op alsof ik de hanger van Cancarnette wil aanraken, maar laat hem dan vallen en zeg met een stem vol verlangen: ‘Denkt u dat er echt zoiets zou kunnen bestaan?’

Cancarnette glimlacht. ‘Magie hoort bij levende personen, juffrouw Morrow. De wilde goden hebben het ons gegeven; het stroomt door ons bloed. Er een levenloos voorwerp, hoe mooi ook, mee betoveren, zou godslastering zijn.’

Mijn hartslag versnelt, want het valt me op dat hij zegt dat het verkeerd is, niet dat het niet mogelijk is. ‘Natuurlijk. Dat is ook zo.’

‘Ik herinner me dat verhaal,’ gaat Cancarnette verder. ‘Maar misschien heeft uw militair het deel weggelaten waarin de geliefde van de ridder ziek werd, terwijl hij op avontuur was. Omdat ze al haar magie in de hanger had overgebracht, had ze niets meer over voor zichzelf en ze stierf eenzaam.’

Ik voel een huivering. ‘Dat deel had ik niet gehoord.’ Hij heeft gelijk, dat heeft Brekken me nooit verteld.

‘Ook al zou de ridder de hanger aan haar hebben teruggegeven, had dat haar niet gered,’ gaat Cancarnette verder, en er klinkt irritatie door in zijn stem. ‘Wanneer magie eenmaal van je is afgenomen, kan het niet terugkeren, niet op dezelfde manier. Maar dat houdt de eksters natuurlijk niet tegen.’

Hij neemt nog een slok, zijn ogen fel en nevelig. Ik ga dichter bij hem staan, terwijl de dansers om ons heen zwieren en mijn hart sneller begint te slaan. Zelfs vermomd in raadsels en fabels is dit meer dan ik uit andere afgevaardigden heb gekregen. ‘Eksters?’

‘Verzamelaars,’ legt Cancarnette uit, de minachting in zijn stem is duidelijk hoorbaar. ‘Er zijn mensen die zulk soort voorwerpen verzamelen, mensen die denken dat corruptie ze niet raakt.’

‘Mensen zoals wie?’ vraag ik gretig.

De nevel verdwijnt even uit Cancarnettes ogen en hij bekijkt me kritisch. ‘Niemand om wie u zich zorgen hoeft te maken,’ zegt hij spottend. ‘Prinses Enetta zou ze nooit toestemming geven om naar Havenfall te komen.’

‘Maar…’ Met toenemende frustratie bijt ik op mijn tong. ‘Als magie verbinden godslasterend is, waar komen de voorwerpen dan vandaan?’

Ik had het op een diplomatiekere, minder directe manier moeten verwoorden, maar ik voel dat ik de Fiordense edelman begin te vervelen, dat dit gesprek hem verveelt. Ik heb niet veel tijd meer. En als hij iets weet…

Maar ik heb mezelf laten afleiden. Er zijn nog genoeg mensen van wie ik iets te weten kan komen over de zielenhandel, en ik heb Cancarnettes handtekening nodig op het verdrag. Met de andere hand dan die waarin ik mijn glas vastheb frummel ik het tevoorschijn, te zenuwachtig om een soepele overgang te bedenken. ‘Wilt u uw handtekening onder het verdrag zetten?’ vraag ik in de hoop dat ik in elk geval innemend klink.

Cancarnette pakt de map aan. Ik zie zijn ogen over de tekst glijden, op zoek naar fouten of addertjes onder het gras.

Als hij klaar is met lezen trekt Cancarnette een wenkbrauw op. ‘Is dit niet een beetje voorbarig?’ Zijn ogen schieten door de ruimte. ‘Hoe kunnen we een verdrag sluiten tussen vier partijen als er maar drie partijen aanwezig zijn?’

Ik weersta de neiging om te zeggen dat we dit tijdens de vergaderingen hebben besproken, en dat hij de moeite had kunnen nemen om daarbij te zijn. In plaats daarvan wijs ik op de zin die stelt dat Solaria deel gaat uitmaken van de Aangrenzende Werelden als de bevolking dat wenst. ‘Daar heeft Marcus rekening mee gehouden.’

‘Goed, als de herbergier het zegt.’ Hij pakt mijn pen en tekent met een toegeeflijke glimlach. Hij geeft het verdrag terug, met zijn duidelijke en krullende handtekening eronder, maar ik krijg het vervelende gevoel dat hij dit, mij, niet serieus neemt.

Hij heeft in elk geval niet gewoon geweigerd. Ik was bang dat dat zou gebeuren, omdat een heleboel Fiordense en Byrniaanse afgevaardigden de Solarianen nog steeds haten. Ze worden, net als ik tot voor kort, overheerst door verhalen over zielenverslindende, vormveranderende monsters, wezens met vurige ogen en scherpe klauwen die je gewoon voor de lol aan stukken scheuren. Twee weken geleden joegen we in het bos met messen en geweren op mijn vriendin Taya. Maar zij redde me… redde ons… redde Havenfall van de Zilveren Prins. Ik geef toe dat ik op iets meer enthousiasme van Cancarnette had gehoopt.

Maar Cancarnette heeft wel een punt. Dit is een flutverdrag, en vanavond zijn we op een flutfeest, want er zijn hier geen Solarianen. Niet nu Taya in het gouden licht van de Solariaanse poort is verdwenen en de deur achter haar is dichtgegaan, alleen een kale stenen muur heeft achtergelaten. Ik kan haar niet bereiken, kan niet te weten komen of ze nog wel leeft. Ik kan niets doen om haar te helpen – helemaal niets, behalve mijn best doen om deze wereld veilig te maken voor wanneer ze terugkomt.

Ze moet terugkomen, toch?

Daar mag ik nu niet aan denken, anders verlies ik de moed. Ik knipper en vestig mijn aandacht op mijn omgeving, probeer het beeld van haar gezicht, van haar stralende, sterke uitdrukking vlak voordat ze door de poort naar Solaria gleed, weg te duwen uit mijn hoofd.

Maar het lukt niet en opeens voel ik me benauwd, alsof ik stik. Het is nu allemaal kleur en muziek en licht en lachen om me heen, maar opeens voel ik de pijn en stijfheid in mijn spieren van het gevecht met de Zilveren Prins. De prins zelf is dan wel weg, maar hij heeft het onvoorwaardelijke vertrouwen en geluk meegenomen dat ik ooit binnen deze muren voelde. Ik weet nu dat hier vijanden binnen kunnen komen en daardoor voelt alles een beetje verwrongen, een beetje verkeerd, bezoedeld.

Het is onmogelijk om zeker te weten dat iedereen in deze ruimte het beste met ons voorheeft. Ik heb een les geleerd over blind vertrouwen, en dat was een harde les.

2

De avond is nog maar net begonnen, maar ik heb frisse lucht nodig. Voordat ik er al te veel over kan nadenken, haast ik me de balzaal uit, loop snel maar doelloos de gang door totdat het geluid van het feest afneemt. Een ogenblik geleden was ik zenuwachtig maar vol zelfvertrouwen; nu voel ik me naakt, in paniek, alsof de taak die voor me ligt onmogelijk is. En als er iets is wat ik niet wil, is het wel dat de afgevaardigden me in paniek zien raken. Ik wil niet helemaal naar mijn kamer boven gaan, maar ik moet denk ik even alleen zijn. Gelukkig heeft Marcus me een kopie van alle sleutels in de herberg gegeven.

Ik ga de kleine beveiligde ruimte in die Marcus de wapenkamer noemt, maar zodra de deur achter me dichtgaat, besef ik dat ik de verkeerde plek heb gekozen om mijn zenuwen te kalmeren. Meestal ruikt het hier fris naar dennenbomen en is het rustig en leeg, maar nu glinstert er overal zilver. Ik voel het gewicht van zielen in de zilveren voorwerpen op de planken om me heen.

Sieraden – ringen en kettingen en armbanden, oorbellen vol juwelen, bekers en munten, vazen en kandelaars en allerlei andere kleine kostbare spullen die je maar kunt bedenken… het is er allemaal. Ooit zou ik het parelmoeren zilver prachtig hebben gevonden. Dat is het nog steeds, maar ik kan er nooit meer op dezelfde manier naar kijken nu ik weet waar het voor gebruikt is. Nu ik de waarheid ken… dat het zielenzilver is voor de zwarte markt. Ik kan er niet naar kijken zonder een overweldigend gevoel van schuld en afgrijzen.

Ik heb pas een paar weken geleden gehoord over de zilverhandel, de zielenhandel. Er is mij altijd hetzelfde over de Aangrenzende Werelden geleerd wat Cancarnette een paar minuten geleden zei: dat alleen personen magie kunnen bezitten, voorwerpen niet. Maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Iemand is bezig geweest Solarianen gevangen te nemen en flarden van hun ziel als stukken touw aan zilver te verbinden. Dan kan het metaal betoverd worden met wat magie, zoals Fiordense genezende magie of Byrniaanse vuurmagie.

Het komt nu belachelijk op me over dat ik dacht dat ik met het afvuren van wat vage vragen op de afgevaardigden iets zou kunnen ontdekken over de zielenhandel. Hoewel we een paar van de menselijke kopers kennen, omdat de Erfgename hun namen te pakken heeft gekregen toen ze deed alsof ze een van hen was, zijn er geen gegevens bekend van wie de voorwerpen andere werelden in- of uitgebracht heeft.

Om mijn as draaiend in deze kleine ruimte zie ik honderden verwrongen spiegelingen van mijn verontruste blik. Ik wil geloven dat mijn geliefde Havenfall niet het centrum was, dat de gestolen zielen niet hierlangs zijn gekomen. Maar als de handelaren uit Fiordenkill of Byrn komen, is de herberg de enige plek waar ze in leven kunnen blijven buiten hun eigen respectievelijke werelden. Het is bekend dat Byrnianen en Fiorden soms de veiligheid van de herberg verlaten en korte tijd doorbrengen in het plaatsje Haven, maar verder kunnen ze niet gaan zonder ziek te worden. Als de zielenhandelaren geen zilver smokkelen via de herberg of het stadje, moeten er ergens anders poorten zijn om de magie tussen de werelden te vervoeren.

Zou dat echt mogelijk zijn? Zijn er andere manieren om de verschillende werelden binnen te komen? Marcus denkt dat er ooit meer poorten waren, dat Havenfall niet altijd de enige doorgang is geweest. Toen ik klein was leek die mogelijkheid wonderbaarlijk en ik wenste vaak dat ik op school in een kast van de conciërge op een poort zou stuiten of in de braakliggende velden achter het huis van mijn moeder. Maar nu maakt die gedachte me ziek van bezorgdheid. Er gebeurt gewoon zo veel, en we weten zo weinig.

Er klinken flarden muziek door de gesloten deur. Het Elementorkest heeft een vrolijk deuntje ingezet. Ik zou terug moeten gaan. Ik heb een taak te vervullen vanavond. Ik mag mezelf niet zo makkelijk laten afleiden.

Ik haal diep adem en houd mezelf voor dat dit, wat ik nu doe, is om de gevangen zielen te helpen. We moeten weten hoe de voorwerpen gemaakt worden, hoe ze in Havenfall komen en wie dat doet. Misschien is het iemand die op dit moment in de balzaal is.

Ik strek een hand uit om een zilveren vaas aan te raken. Niet echt om moed te vatten, maar meer om mezelf te helpen herinneren wat ik moet doen. Waarom vanavond belangrijk is. Waarom ik moet slagen.

Dan plak ik een glimlach op mijn gezicht, glip de wapenkamer uit en loop met rechte rug de gang door, terug naar de balzaal.

Het eerste wat me opvalt als ik binnenkom is dat Brekken er is. Hij staat bij de ingang, net in de zaal, alsof hij op me wacht. Ik ben getuige van het moment waarop hij me opmerkt, zie de lieve, verraste glimlach verschijnen op zijn gezicht.

Het is vreemd om hem te zien, het brengt mijn zenuwen zowel tot rust als op het punt van ontploffen. Zorgt ervoor dat mijn hart licht voelt, maar laat het ook sneller en onrustig slaan. Hij ziet er geweldig uit, met een korte fluwelen cape die keurig om zijn brede schouders hangt. Formele kleding die hij niet meer heeft gedragen sinds die eerste avond toen hij aankwam in Havenfall. Zijn koperkleurige haar is naar achteren gekamd en accentueert zijn knappe gezicht en felblauwe ogen.

Hij lacht stilletjes naar me als ik dichterbij kom en duwt zichzelf van de muur af. ‘Ik zocht je. Ik dacht dat je er al zou zijn.’ Hij moet aan mijn gezicht zien dat er iets mis is, want hij fronst bezorgd zijn voorhoofd. ‘Gaat het wel?’

Ik knik. ‘Ik had alleen even tijd voor mezelf nodig.’ Maar nu ik de balzaal bekijk weet ik niet of mijn tijd in de wapenkamer met de zilveren voorwerpen goed of slecht is geweest voor mijn gemoedsrust. De verantwoordelijkheid om zowel het vredesverdrag tot een goed einde te brengen als alles te doen wat in mijn vermogen ligt om de in het zilver gevangen Solarianen te bevrijden, voelt nu nog zwaarder.

Brekkens hand vindt de mijne. ‘Je kunt dit.’

Verrast kijk ik naar hem op. ‘Dat weet ik niet.’ De woorden ontvallen me.

Brekken doet een stap dichterbij. Er is iets veranderd tussen ons sinds hij is teruggekomen uit Fiordenkill, waar hij heen was gevlucht nadat hij had gezien dat de Zilveren Prins zijn eigen bediende, Bram, vermoordde – de gebeurtenis die alles erna in gang zette, alle ellende van deze zomer. Ik ben boos geweest op Brekken, omdat ik niet wist waar hij was en waarom hij weg was. Voordat aan het licht kwam dat de Zilveren Prins de schuldige was, had ik Brekken er zelfs even van verdacht de verrader te zijn. Ook al zijn we nu veilig en weet ik dat hij in werkelijkheid probeerde te helpen, is het nare gevoel van die verdenking nog niet helemaal verdwenen.

Brekken is voorzichtig met me omgegaan, niet zo makkelijk en vanzelfsprekend zoals we als kinderen met elkaar omgingen. Maar de manier waarop hij mijn hand vasthoudt, ja, dat is ook anders dan hoe we als kinderen waren. Hij kijkt naar me alsof hij alle vertrouwen in me heeft. Het is bijna genoeg om me vertrouwen in mezelf te geven. Bijna.

‘Wees gewoon je charmante zelf,’ zegt Brekken nu en hij tilt mijn hand op om zacht met zijn lippen over mijn knokkels te strelen.

Het is een hoofs gebaar, iets wat voor hem waarschijnlijk weinig betekent, maar mijn hart slaat er toch nog meer van op hol.

‘Charmant, tuurlijk, dat ben ik helemaal,’ zeg ik grappend, maar mijn stem klinkt ademloos en trillerig, dus ik denk dat mijn sarcasme niet overkomt.

Brekken geeft nog even een kneepje in mijn hand en laat hem dan los. ‘Zullen we?’

Ik knik en we lopen naast elkaar verder de balzaal in. De vrolijke stemming van de feestgangers is aanstekelijk. Het voelt makkelijker om erin mee te gaan nu Brekken bij me is. Ik haal mijn dienblad op van het dressoir waar het is neergezet en stort mezelf weer in het politieke spelletje.

Met Brekken in de buurt, zijn aanwezigheid die me mijn verlegenheid doet vergeten, voel ik me dapperder, en ik stap af op twee Byrniaanse afgevaardigden, Lonan en Mima. Ze onderbreken hun gesprek – geroddel over wie met wie de tuin in geglipt zou zijn en welke handelaren op zoek zijn naar koopjes – en luisteren nieuwsgierig naar mijn praatje.

Ook zij stemmen toe om te tekenen, maar net als Cancarnette lijken ze het als iets amusants te beschouwen. Niet echt, niet bindend. Maar dat is niet belangrijk. Het enige wat belangrijk is, zijn de handtekeningen op het papier.

En ik heb er nu drie. Dan vier, vijf. Hoe meer handtekeningen ik krijg, hoe makkelijker het is om de volgende te scoren, als de afgevaardigden zien dat hun collega’s bereid zijn om zich weer bij de Solarianen aan te sluiten.

Ze zullen het belang ervan begrijpen zodra de Solarianen terugkomen naar Havenfall, zodra we de zielenhandel beginnen te ontmantelen. Het is sinds een paar weken dat alles op Havenfall ondersteboven is gegooid en vervolgens op zijn plek is gevallen, dus dat is nog maar kort eigenlijk. Nu ik weet dat Solarianen helemaal geen monsters zijn, en velen van hen slachtoffers, die opgejaagd zijn vanwege hun gave om magie vast te zetten in ruil voor stukjes van hun ziel, schaam ik me dat ik ooit heb gedacht dat ze kwaadaardig waren. De afgevaardigden hebben niet gezien wat ik allemaal heb gezien.

Zij kennen geen Solarianen zoals Taya of Nate.

Nate… Het gezicht van mijn broer flitst door mijn hoofd, maar ik duw het weg. Vorige week realiseerde ik me dat alles wat ik dacht te weten over Nate niet waar was. De jongen die bij mijn weten mijn biologische broer was, was eigenlijk een Solariaan, door Marcus gered van de zielenhandel en door mijn moeder opgevoed als een van ons. Nate was – is? – Taya’s echte broer. En hij is niet tien jaar geleden door mijn moeder of een indringer vermoord. Hij is ontvoerd, waarschijnlijk de zilverhandel in.

Dat is ook een reden waarom ik meer moet ontdekken over de handelaren. Ik heb geen garantie dat Nate na al die jaren nog in leven is. Ik heb alleen maar een minuscuul stukje van de zielenhandel gezien en ik weet niet in hoeverre die valt te overleven. Maar de wetenschap dat hij is meegenomen, terwijl ik er heilig van overtuigd was dat hij dood was, is genoeg om een zaadje van hoop te planten.

Hij zou ergens daarbuiten kunnen zijn.

Ik zou hem kunnen vinden.

En als er een manier is om hem te vinden, dan is dat vast en zeker via de zielenhandel, door de corruptie zo ver en diep mogelijk te volgen. In de hoop dat die mijn broer niet vernietigd heeft.

Maar terwijl ik de ruimte scan op zoek naar een andere geschikte invloedrijke afgevaardigde, buigt Brekken opeens naar me toe en hij kust mijn wang.

Verbaasd kijk ik op en zie dat zijn gezicht ongewoon opgewekt en open is, blozend op een manier zoals ik hem bijna nooit heb gezien. Niet sinds een paar weken geleden op de hooizolder, met zijn lichaam tegen dat van mij aan, zijn gezicht vlak bij het mijne, op een paar millimeter… Ik krijg het warm bij de herinnering.

‘Brekken,’ zeg ik verbaasd, en dan zie ik een cocktailglas in zijn hand dat lijkt op het andere op mijn dienblad. Mijn dienblad waar nu een glas minder op staat, realiseer ik me. Kak. Ik heb hem niet verteld over de cocktails.

‘Ik wil gewoon met je dansen,’ zegt hij grijnzend.

Op elk ander moment zou ik dolblij zijn geweest met het vooruitzicht, maar ik moet handtekeningen verzamelen. En ik voel me schuldig dat hij per ongeluk het waarheidsserum heeft gedronken. Maar toch… Zijn ogen glanzen. En ik voel de frustratie en de zorgen wegsmelten, plaatsmaken voor de opwinding die als champagne in me opborrelt. Eén dans moet kunnen.

Er begint een nieuw nummer en ik laat me door hem meeslepen de dansvloer op. Het is makkelijk, want zijn bewegingen zijn zo gracieus en zelfverzekerd. Ik laat me door hem leiden. Laat de angst van me af vallen als dode bladeren die aan het eind van de zomer uit de bomen dwarrelen.

Brekken leidt me tussen de andere dansers door. Zijde en fluweel ruisen om ons heen, muziek en parfum en gelach smelten samen tot een uitgelaten sfeer. Wanneer we een open ruimte op de vloer bereiken, neemt hij die in, draait zich om en slaat zijn armen om me heen. Hij grijnst nog steeds alsof hij net de loterij heeft gewonnen of zo.

‘Brekken.’ Ik moet op mijn tenen gaan staan en vlak bij zijn oor praten als ik wil dat hij me hoort zonder dat ik ga schreeuwen. Soms voelt zijn huid koel aan, maar op de een of andere manier ben ik nu helemaal warm in zijn omarming, met mijn handen op zijn schouders en die van hem om mijn middel. ‘Het spijt me heel erg. Er zat een waarheidsserum in de cocktail. Het was niet de bedoeling dat jij die zou drinken…’

Maar waarschijnlijk praat ik niet hard genoeg, want Brekken tilt zijn hoofd op, zijn ogen verward tot spleetjes geknepen. ‘Wat?’

‘Ik…’ Maar dan versnelt het tempo van de muziek, wordt het levendiger, en mijn woorden gaan verloren in het gejuich dat opgaat vanuit de menigte afgevaardigden. Ik geef het op. ‘Laat maar,’ zeg ik, zo hard dat Brekken het hoort. Dit gesprek kunnen we sowieso beter op een ander moment voeren, wanneer ik de ruimte en de rust heb om het uit te leggen.

Hij grijnst naar me, tilt me op en we dansen; en mijn zorgen sterven weer weg. Gewoonlijk ben ik hier niet goed in, wat ook de reden is dat ik mezelf meestal achter de bar parkeer tijdens de dansavonden op Havenfall. Misschien komt het doordat ik wat heb gedronken, of door het gevoel dat ik eindelijk iets op het spoor ben dankzij Cancarnette en de eksters die hij noemde. Het is niet echt een aanwijzing, maar het is beter dan niets. Ik voel me in elk geval iets lichter.

De kracht van de muziek laat ons door de balzaal zwieren – het is op de een of andere manier tegelijkertijd langzaam en snel, en andere dansers komen bij elkaar en maken dan ruimte voor ons alsof het één grote choreografie is. Ondertussen vang ik een glimp op van Marcus, die een hoog glas vastheeft met ijs erin en naast Graylin zit op een van de vergulde, bewerkte stoelen langs de muren. Marcus danst niet en is niet meer aan het kletsen met afgevaardigden. Hij ziet er moe uit, maar hij is in elk geval hier en zit rechtop. Nadat de Zilveren Prins de poort naar Solaria open heeft gedwongen en de herberg uit balans heeft gebracht, is het langzaam maar zeker beter gegaan met Marcus. Hij is nog niet zijn oude zelf, dat is wel duidelijk, maar we hebben hem in elk geval terug.

Eigenlijk is geen van ons meer hetzelfde. Aan het begin van de zomer sprak mijn oom me aan op mijn vriendschap met Brekken, omdat hij nu een militair is. Hij zei dat te veel aandacht aan hem besteden gezien kon worden als voortrekken, en een herbergier moet onpartijdig zijn. De afgevaardigden in Havenfall zijn gebleven, ondanks de chaos en de angst en de opschudding. Ik betwijfel dat ze van streek zullen raken als ze me zien dansen met Brekken. En als dat wel zo is, nou, in de loop van al mijn zomers heb ik hen heel wat gênantere dingen zien doen wanneer ze onder invloed van alcohol waren.

Tegen de tijd dat het nummer is afgelopen hebben de bewegingen op de dansvloer Brekken en mij naar een hoek van de zaal gedreven. Relatieve rust daalt neer als de band pauze neemt en een drankje pakt – zonder waarheidsserum erin. Me opeens bewust van mezelf laat ik mijn handen van Brekkens schouders vallen. Maar hij pakt ze voordat ze helemaal bij mijn zij zijn en houdt ze vast.

Ik voel mijn gezicht warm worden en hoop dat ik niet knalrood ben als hij zijn vingers verstrengelt met die van mij. Iets wat de Erfgename heeft gezegd schiet me te binnen. Dat het serum alleen impulsen en waarheid naar boven brengt die er al waren.

‘Brekken…’ Ik probeer te bedenken hoe ik het hem moet vertellen, maar dan buigt hij zich naar me toe en legt me met zijn lippen het zwijgen op.

Mijn adem stokt. Opeens lijkt het alsof mijn zintuigen in de hoogste versnelling gaan; en toch is de wereld op de een of andere manier stilgevallen. Mijn ogen zakken dicht, maar ik hoor nog steeds alles: het Elementorkest dat een nieuw nummer inzet, langzamer, treurig; de zachte flarden van gesprekken die als een spinnenweb door de ruimte zigzaggen. Het bruisen van champagne in glazen en de late zomerbries die buiten langs de muren fluistert.

En Brekken. Overal Brekken. Zijn handen op mijn middel, beleefd en ingetogen, maar gloeiendheet en een beetje trillend. De stevigheid van zijn schouders onder mijn handen, spieren die bewegen onder de stof. Zijn geur, als een winterwind. En zijn lippen, warm op de mijne, in eerste instantie voorzichtig en dan dringender.

We worden vast bekeken, denk ik. Ik voel het gewicht van de blikken op mijn rug. Maar het kan me niet schelen. Ik kan het niet opbrengen me er druk om te maken. Brekken neemt alles over – tot hij me loslaat om op adem te komen en we tegelijkertijd beseffen dat we omringd zijn door toeschouwers, van wie sommige toegeeflijk glimlachen, andere geschokt kijken. Een ander soort blos, die ik een stuk minder leuk vind, kleurt mijn wangen. Ik pak Brekkens handen en haal ze van mijn middel.

‘Zullen we dit maar ergens anders voortzetten?’ zeg ik met een glimlach.

Op weg naar de uitgang vang ik per ongeluk Marcus’ blik van de andere kant van de zaal op, en hij kijkt niet blij.

Even voel ik me schuldig… maar dan is het weg. Ik houd zijn blik vast. Zonder mij zou de herberg nu een ramp zijn. Wie zegt dat we hier zelfs maar zo aan het dansen zouden zijn, als de Zilveren Prins zijn zin had gekregen? We zijn nog niet veilig, nog lang niet, maar ik denk dat we wel wat vrijheid verdiend hebben. Ik houd mijn hoofd op, recht mijn schouders en leid Brekken de balzaal uit. Niet vol schaamte, niet stiekem zoals ik ooit misschien zou hebben gedaan.

Laat ze maar kijken. Wie ik zoen is niet hun zaak. De conferentie duurt toch nog maar twee weken.

Buiten slalommen we als vanzelf langs de tuinen en dan lopen we langs de rand van het bos. We praten niet, maar dat is ook niet nodig; het is een aangename stilte, als lagen lak opgebouwd door jaren van vriendschap.

Ik houd alleen even mijn adem in als we langs een plek komen waar het struikgewas een beetje vertrappeld is, sommige blaadjes en takken gebutst. Brekken weet het niet, het is ook niet te zien tenzij je heel goed kijkt, maar dit is het pad dat Graylin en ik namen naar de open plek waar we Bram hebben begraven.

Ongewild flitst er een herinnering aan Taya op, haar gezicht in het donker op het moment dat ik het bos uit kwam. Ik raak een beetje gespannen en Brekken kijkt naar me, pakt mijn hand steviger vast.

‘Weet je zeker dat het goed met je gaat?’ Zijn stem is zacht, loom.

‘Prima.’

Laat het gaan. Aan Taya denken terwijl ik hand in hand met Brekken loop zorgt voor schuldgevoelens. Allebei hebben ze een deel van mijn hart in bezit. Ik houd al van Brekken sinds ik een kind was, maar eerder deze zomer dacht ik dat Brekken mij en Havenfall had verraden. Marcus was ziek en ik had geen idee wie ik kon vertrouwen. Taya was de enige die het leek te begrijpen. En dan waren er ook nog die donkere ogen, haar motorjack en scheve glimlach. Logisch dat ik gevoelens voor haar opvatte.

Maar als ik naar Brekken kijk, kan ik een wilde opwinding diep in mijn binnenste niet ontkennen. Want zoals hij nu naar me kijkt, met tederheid en verlangen en meer dan een beetje begeerte, is zoals hij zich echt voelt. En ergens voel ik hetzelfde voor hem.

Ik trek aan zijn hand tot we voorbij het bos zijn, weg van de herberg. We stoppen bij de rand van het Spiegelmeer. Het ligt voor ons uitgestrekt en weerspiegelt de paarse, halfduistere hemel. Even staan we stil naast elkaar, kijken naar de sterren die boven ons schitteren.

‘Ben je al meer te weten gekomen?’ vraagt Brekken na een tijdje. De muziek uit de balzaal van Havenfall is hier vaag te horen, stroomt uit de open ramen en zweeft door de schemering, nu met een achtergrondkoor van krekels en kikkers.

‘Niet veel,’ zeg ik. ‘Ik heb Cancarnette gesproken en hem dat verhaal verteld dat jij me vertelde toen we klein waren, over de ridder en de prinses met haar genezende hanger. Maar je hebt het einde weggelaten, Brekken.’ Ik zeg het luchtig, eindig lachend, maar de sfeer lijkt opeens wat gespannen.