Colofon

Vrees me

NUR 285

© 2012 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2011 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollinsPublishers

Oorspronkelijke titel: Shatter Me

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Colin Anderson

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Verwoest me

NUR 285

© 2012 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2012 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollinsPublishers

Oorspronkelijke titel: Destroy Me

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Colin Anderson

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Breek me

NUR 285

© 2013 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2013 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollinsPublishers

Oorspronkelijke titel: Unravel Me

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Colin Anderson

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Versplinter me

NUR 285

© 2014 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2013 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollinsPublishers

Oorspronkelijke titel: Fracture Me

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Colin Anderson

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vertrouw me

NUR 285

© 2014 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2013 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollinsPublishers

Oorspronkelijke titel: Ignite Me

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Colin Anderson

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Heel me

NUR 285

© 2018 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2018 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollinsPublishers

Oorspronkelijke titel: Restore Me

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Schaduw me

NUR 285

© 2019 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollins

Oorspronkelijke titel: Shadow Me

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat en Karen Taelman

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O. en Floor Hofmans

Weersta me

NUR 285

© 2019 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollins

Oorspronkelijke titel: Defy Me

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Onthul me

NUR 285

© 2019 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollins

Oorspronkelijke titel: Reveal Me

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Nederlandse omslagbelettering: Floor Hofmans

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Verbeeld me

NUR 285

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Tahereh Mafi

First published by Harper, an imprint of HarperCollins

Oorspronkelijke titel: Imagine Me

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @taherehmafi

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Vertaald door Merel Leene

Voor mijn ouders, en voor mijn man,
want toen ik zei dat ik de maan wilde aanraken,
pakte je mijn hand, drukte me tegen je aan en
leerde me vliegen.

Two roads diverged in a wood, and I –
I took the one less traveled by,
and that has made all the difference.

Robert Frost, uit: ‘The Road Not Taken’

Een

Ik zit nu 264 dagen vast.

Ik heb niets anders om me gezelschap te houden dan een notitieboekje, een kapotte pen en de getallen in mijn hoofd. 4 muren. 14 vierkante meter ruimte. 26 letters in het alfabet van een taal die ik 264 geïsoleerde dagen lang niet heb gesproken.

6336 uur sinds ik een ander mens heb aangeraakt.

‘Je krijgt een celgenoot kamergenoot,’ zeiden ze tegen me.

‘We hopen dat je hier wegrot Vanwege je goede gedrag,’ zeiden ze tegen me.

‘Ook een gestoorde, net als jij Geen isolatie meer,’ zeiden ze tegen me.

Ze, dat zijn de hielenlikkers van Het Herstel. Het initiatief dat onze stervende samenleving er weer bovenop zou moeten helpen. Dezelfde mensen die me hebben weggesleept uit het huis van mijn ouders en me hebben opgesloten in een inrichting voor iets waar ik zelf geen enkele invloed op heb. Niemand kan het iets schelen dat ik zelf niet wist waartoe ik in staat ben. Dat ik niet eens wist wat ik deed.

Ik heb geen idee waar ik ben.

Het enige wat ik weet, is dat ik ben gebracht door iemand in een wit busje, die er 6 uur en 37 minuten over deed om me hier te krijgen. Ik weet dat mijn handen geboeid waren. Ik weet dat ik aan mijn stoel was vastgebonden. Ik weet dat mijn ouders niet de moeite namen om me gedag te zeggen. Ik weet dat ik niet huilde toen ik werd weggevoerd.

Ik weet dat de hemel elke dag omlaagkomt.

De zon zakt in de oceaan en smijt buiten mijn raam zijn bruine, rode, gele en oranje tinten de wereld in. Miljoenen blaadjes van honderden takken duiken omlaag in de wind, fladderen rond: een valse belofte van vrijheid. De windvlaag grijpt hun verdorde vleugels alleen maar om ze naar de grond te dwingen, waar ze vertrapt zullen worden door de soldaten die vlak hieronder gestationeerd zijn.

Er zijn lang niet meer zo veel bomen als vroeger, zeggen de wetenschappers. Ze zeggen dat onze wereld vroeger groen was. Dat onze wolken wit waren. Dat onze zon altijd het juiste soort licht gaf. Maar ik heb alleen heel vage herinneringen aan die wereld. Ik kan me van vroeger niet veel herinneren. Het enige bestaan dat ik nu ken, is dat wat me gegeven is. Een echo van wat vroeger was.

Ik druk mijn handpalm tegen het glazen ruitje en voel hoe de kou mijn hand in een vertrouwde omhelzing vastgrijpt. Alle twee zijn we alleen, alle twee bestaan we slechts als de afwezigheid van iets anders.

Ik pak mijn zo goed als nutteloze pen met het armzalige beetje inkt dat ik geleerd heb per dag te rantsoeneren en staar ernaar. Verander van gedachten. Besluit dat de inspanning om dingen op te schrijven de moeite niet waard is. Een celgenoot krijgen is misschien zo gek nog niet. Praten met een ander, werkelijk bestaand mens maakt de dingen misschien gemakkelijker. Ik oefen mijn stem, vorm mijn lippen rond de vertrouwde woorden die mijn mond intussen bijna niet meer kent. Ik oefen de hele dag.

Het verbaast me dat ik nog weet hoe je moet praten.

Ik rol mijn notitieboekje op en duw het rolletje in de muur. Ik ga zitten op de met stof beklede springveren waarop ik hier moet slapen. Ik wacht. Ik wieg van voren naar achteren en wacht.

Ik wacht te lang en val in slaap.

Mijn ogen gaan open en zien 2 ogen 2 lippen 2 oren 2 wenkbrauwen.

Ik onderdruk een schreeuw de aandrang om weg te rennen de verlammende angst die mijn ledematen in zijn greep heeft.

‘Je bent een j-j-j-j-j…’

‘En jij bent een meisje.’ Hij trekt een wenkbrauw op. Hij beweegt weer naar achteren, weg van mijn gezicht. Hij grijnst maar lacht niet, en ik wil huilen, mijn ogen schieten wanhopig en doodsbang naar de deur, die ik zo vaak heb geprobeerd open te krijgen dat ik de tel kwijt ben. Ze hebben me opgesloten met een jongen. Een jongen.

Mijn God.

Ze proberen me te vermoorden.

Ze hebben het expres gedaan.

Om me te martelen, te kwellen, ervoor te zorgen dat ik nooit meer een nacht kan slapen. Zijn armen zitten vol tatoeages, de sleeves komen tot aan zijn ellebogen. In zijn wenkbrauw ontbreekt een ringetje dat ze waarschijnlijk in beslag hebben genomen. Donkerblauwe ogen donkerbruin haar scherpe kaaklijn slank gebouwd. Prachtig Gevaarlijk. Angstaanjagend. Afschuwelijk.

Hij lacht en ik val van mijn bed en kruip in een hoekje.

Hij kijkt kritisch naar het armzalige kussen op het extra bed, dat ze vanochtend naar binnen hebben geschoven, het dunne matrasje en de tot op de draad versleten deken, die nauwelijks groot genoeg is om zijn bovenlijf te bedekken. Hij kijkt naar mijn bed. Kijkt naar zijn bed.

Duwt ze met één hand tegen elkaar aan. Gebruikt zijn voet om de twee metalen bedframes naar zijn kant van de kamer te schuiven. Strekt zich uit op de twee matrassen en pakt mijn kussen, om het vervolgens op te schudden en onder zijn nek te leggen. Ik zit intussen te trillen.

Ik bijt op mijn lip en probeer mezelf in het donkere hoekje te laten verdwijnen.

Hij steelt mijn bed mijn deken mijn kussen.

Ik heb niets meer, alleen nog de vloer.

Ik zal niets meer hebben, alleen nog de vloer.

Ik zal niet terugvechten want ik ben te versteend te verlamd te paranoïde.

‘Oké, dus jij bent… wat? Gestoord? Is dat de reden dat je hier bent?’

Ik ben niet gestoord.

Hij richt zich iets op zodat hij mijn gezicht kan zien. Hij lacht opnieuw. ‘Ik zal je heus geen pijn doen.’

Ik wil hem geloven Ik geloof hem niet.

‘Hoe heet je?’ vraagt hij.

Gaat je niks aan. Hoe heet jij?

Ik hoor zijn geïrriteerde zucht. Ik hoor dat hij zich omdraait op het bed dat eens half van mij was. Ik blijf de hele nacht wakker. Met mijn kin op mijn knieën, mijn armen strak om mijn smalle lichaam geslagen, mijn lange bruine haar als een dun gordijntje tussen ons in.

Ik zal niet slapen.

Ik kan niet slapen.

Ik kan dat geschreeuw niet meer aanhoren.

Twee

Het ruikt naar regen in de ochtend.

De kamer ruikt naar natte steen, omgewoelde grond; de lucht is vochtig en aards. Ik haal diep adem en loop op mijn tenen naar het raam, waar ik niets anders kan doen dan mijn neus tegen het koele oppervlak duwen. Voelen hoe het glas door mijn adem beslaat. Mijn ogen sluiten en luisteren naar het zachte geluid van regendruppels, nog net hoorbaar door het ruisen van de wind. Regendruppels zijn voor mij de enige herinnering aan het feit dat wolken een hartslag hebben. Dat ook ik een hartslag heb.

Ik verbaas me altijd over regendruppels.

Ik verbaas me erover dat ze altijd maar omlaag storten, over hun eigen voeten struikelen, hun benen breken en hun parachute vergeten, dat ze zomaar uit de lucht vallen, een onzeker einde tegemoet. Het is alsof iemand zijn zakken leegt boven de grond en er niets om lijkt te geven waar de inhoud terechtkomt, er niets om lijkt te geven dat de regendruppels uit elkaar spatten als ze de bodem raken, dat ze aan scherven vallen zodra ze de grond raken, dat mensen de dagen vervloeken waarop regendruppels hen op de schouder durven te tikken.

Ik ben een regendruppel.

Mijn ouders hebben hun zakken geleegd en mij op het beton laten verdampen.

Het raam zegt me dat we niet ver van de bergen zijn en beslist dicht bij water, maar alles is tegenwoordig dicht bij het water. Ik weet alleen niet aan welke kant we zitten. Welke kant we op kijken. Ik knijp mijn ogen dicht tegen het vroege ochtendlicht. Iemand heeft de zon opgeraapt en weer aan de hemel geprikt, maar elke dag hangt hij een stukje lager dan de dag ervoor. De zon is als een ongeïnteresseerde ouder die je maar voor de helft kent. De zon ziet nooit hoe zijn afwezigheid mensen verandert. Hoe anders we zijn zodra het donker is.

Een plotseling geritsel betekent dat mijn celgenoot wakker is.

Ik draai me vliegensvlug om, alsof ik opnieuw betrapt ben op het stelen van eten. Dat is één keer gebeurd en mijn ouders geloofden me niet toen ik zei dat het niet voor mezelf was. Ik zei dat ik alleen maar de zwerfkatten wilde redden die om de hoek woonden, maar ze dachten dat ik niet menselijk genoeg was om te geven om een kat. Niet ik. Niet iets iemand zoals ik. Maar ja, ze geloofden nooit wat ik ze vertelde. Dat is de reden dat ik hier zit.

Celgenoot kijkt me onderzoekend aan.

Hij is met zijn kleren aan in slaap gevallen. Hij draagt een donkerblauw T-shirt en een kaki legerbroek, waarvan hij de pijpen in halfhoge zwarte laarzen heeft gestopt.

Ik draag dode katoen om mijn lijf en een blos van rozen op mijn wangen.

Zijn ogen scannen het silhouet van mijn lichaam, en zijn trage blik stuurt mijn hart op hol. Ik vang de rozenblaadjes die van mijn wangen vallen, die rond mijn lichaam dwarrelen en me hullen in iets wat voelt als de afwezigheid van moed.

Hou op met naar me kijken, wil ik tegen hem zeggen.

Hou op met me aanraken met je ogen en laat je handen langs je lichaam hangen en alsjeblieft en alsjeblieft en alsjeblieft…

‘Hoe heet je?’ De beweging van zijn hoofd splijt de zwaartekracht in tweeën.

Ik verstijf in het moment. Ik knipper met mijn ogen en slik mijn adem in.

Hij beweegt en mijn ogen vallen uit elkaar in duizenden scherven, die door de kamer kaatsen, waar ze miljoenen foto-opnames maken, miljoenen brokjes tijd vangen. Flakkerende beelden vervaagd door ouderdom, bevroren gedachten die hachelijk door de dode ruimte zweven, een wervelwind van herinneringen die dwars door mijn ziel snijden.
Hij doet me denken aan iemand die ik vroeger kende.

Eén ademteug en ik keer met een schok terug in de realiteit.

Geen dagdromen meer.

‘Waarom ben je hier?’ vraag ik aan de barsten in de betonnen muur. 14 barsten in 4 muren duizend tinten grijs. De vloer, het plafond: allemaal van hetzelfde steen. De klunzig in elkaar gezette bedframes: gemaakt van oude waterbuizen. Het nietige raampje: te dik om kapot te slaan. Mijn hoop is vervlogen. Mijn ogen zien alleen nog wazig en doen pijn. Mijn vinger tekent traag een pad over de koude vloer.

Ik zit op de grond, waar het ruikt naar ijs en metaal en stof. Celgenoot zit tegenover me, zijn benen onder zich gevouwen, zijn laarzen net iets te glimmend voor deze plek.

‘Je bent bang voor me.’ Zijn stem heeft geen vorm.

Mijn vingers maken als vanzelf een vuist. ‘Ik ben bang dat je het mis hebt.’

Misschien lieg ik, maar dat gaat hem niets aan.

Hij snuift, en het geluid galmt in de dode lucht tussen ons. Ik til mijn hoofd niet op. Ik kijk niet naar de ogen die in mijn richting priemen. Ik proef de verschaalde, verbruikte zuurstof en zucht. Mijn keel wordt dichtgeknepen door iets vertrouwds, iets wat ik geleerd heb in te slikken.

2 bonzen op de deur en mijn emoties vallen plots terug op hun plek.

Hij staat meteen rechtop.

‘Er is niemand,’ zeg ik. ‘Het is ons ontbijt maar.’ 264 keer ontbijt en nog steeds weet ik niet waarvan het gemaakt is. Het ruikt naar te veel chemische stoffen; een amorfe klont die altijd de extremen zoekt. Soms te zoet, soms te zout, altijd walgelijk. Meestal ben ik te uitgehongerd om het verschil te proeven.

Ik hoor dat hij heel even aarzelt en dan naar de deur sluipt. Hij schuift een luikje open en tuurt erdoorheen naar een wereld die niet meer bestaat.

‘Shit!’ Hij slingert het blad bijna door het gat en stopt alleen even om zijn handpalm tegen zijn shirt te drukken. ‘Shit, shit!’ Hij balt zijn vingers tot een vuist en klemt zijn kaken op elkaar. Hij heeft zijn hand gebrand. Ik zou hem hebben gewaarschuwd als hij zou hebben geluisterd.

‘Je moet minstens drie minuten wachten voordat je het blad aanraakt,’ zeg ik tegen de muur. Ik kijk niet naar de vage littekens die mijn kleine handen sieren, naar de brandplekken die niemand me kon leren te vermijden. ‘Volgens mij doen ze het expres,’ voeg ik er zachtjes aan toe.

‘O, dus je praat vandaag tegen me?’ Hij is boos. Zijn ogen schieten vuur, maar dan wendt hij zijn blik van me af en ik realiseer me dat hij zich voornamelijk schaamt. Hij is stoer. Te stoer om stomme fouten te maken waar een meisje bij is. Te stoer om te laten zien dat hij pijn heeft.

Ik pers mijn lippen op elkaar en staar uit het piepkleine vierkante glas dat ze een raam noemen. Er zijn niet veel dieren over, maar ik heb gehoord over vogels die kunnen vliegen. Misschien krijg ik er ooit een te zien. Er gaan tegenwoordig zulke wilde verhalen rond dat je er niet veel van moet geloven, maar ik heb meer dan één persoon horen beweren dat ze in de afgelopen paar jaar echt een vliegende vogel hebben gezien. En dus kijk ik uit het raam.

Vandaag zal er een vogel zijn. Hij zal wit zijn met gouden strepen als een kroon boven op zijn hoofd. Hij zal vliegen. Vandaag zal er een vogel zijn. Hij zal wit zijn met gouden strepen als een kroon boven op zijn hoofd. Hij zal vliegen. Vandaag zal er…

Zijn hand.

Op mij.

2 toppen

van 2 vingers strijken korter dan een seconde over mijn met stof bedekte schouder en elke spier elke pees in mijn lichaam staat strak van spanning en legt zich in knopen die aan mijn ruggengraat trekken. Ik sta doodstil. Ik verroer me niet. Ik haal geen adem. Als ik me niet beweeg, blijft dit gevoel misschien voor eeuwig.

Al 264 dagen lang heeft niemand me aangeraakt.

Soms denk ik dat de eenzaamheid binnen in me dwars door mijn huid heen zal barsten, en soms weet ik niet zeker of huilen of schreeuwen of hysterisch lachen ook maar iets zal oplossen. Soms wil ik zo wanhopig graag aanraken aangeraakt worden voelen, dat ik bijna zeker weet dat ik van een klif zal vallen, een parallel universum in, waar niemand me ooit zal kunnen vinden.

Het lijkt niet onmogelijk.

Ik schreeuw al jaren en niemand heeft me ooit gehoord.

‘Heb je geen trek?’ Zijn stem klinkt lager nu, een beetje bezorgd.

Ik ga al 264 dagen dood van de honger. ‘Nee.’ Het woord is niet veel meer dan een hortende ademstoot die aan mijn lippen ontsnapt en ik draai me om en ik zou het niet moeten doen maar ik doe het wel en hij staart naar me. Bestudeert me. Zijn lippen staan een heel klein beetje open, zijn armen hangen slap langs zijn lichaam, zijn wimpers proberen zijn verwarring weg te knipperen.

Iets landt als een stomp in mijn maag.

Zijn ogen. Iets aan zijn ogen.

Hij is het niet hij is het niet hij is het niet.

Ik duw de wereld weg. Sluit hem op. Draai de sleutel om.

De duisternis begraaft me in zijn plooien.

‘Hé…’

Mijn ogen barsten open. Twee kapotte ruiten die mijn mond vullen met glas.

‘Wat is er?’ Zijn stem is een mislukte poging om vlak te klinken, een angstige poging tot apathie.

Niets.

Ik concentreer me op het transparante vierkantje dat tussen mij en mijn vrijheid in staat. Ik wil deze betonnen wereld naar de vergetelheid slaan. Ik wil groter, beter, sterker zijn.

Ik wil boos boos boos zijn.

Ik wil de vogel zijn die wegvliegt.

‘Wat schrijf je?’ Celgenoot praat weer.

Deze woorden zijn kots.

Deze rotpen is mijn slokdarm.

Dit stuk papier is mijn teiltje.

‘Waarom geef je geen antwoord?’

Hij is te dichtbij te dichtbij te dichtbij.

Niemand is ooit dichtbij genoeg.

Ik hou mijn adem in en wacht tot hij wegloopt zoals ieder ander in mijn leven. Mijn ogen zijn gericht op het raam en de belofte van wat zou kunnen zijn. De belofte van iets wat grootser is, geweldiger is, een reden voor de gekte die zich vastbijt in mijn botten, een verklaring voor mijn onvermogen om iets te doen zonder alles meteen te verpesten. Vandaag zal er een vogel zijn. Hij zal wit zijn met gouden strepen als een kroon boven op zijn hoofd. Hij zal vliegen. Vandaag zal er een vogel zijn. Hij zal…

‘Hé…’

‘Je kunt me niet aanraken,’ fluister ik. Ik lieg, maar dat zeg ik hem niet. Hij kan me aanraken, maar dat zal ik hem nooit zeggen. Raak me alsjeblieft aan, dat wil ik hem zeggen.

Er gebeuren dingen als mensen me aanraken. Vreemde dingen. Slechte dingen.

Dode dingen.

Ik kan me de warmte van wat voor omhelzing dan ook niet herinneren. Mijn armen doen pijn door de onontkoombare kilte van het alleen-zijn. Mijn eigen moeder kon me niet in haar armen nemen. Mijn vader kon mijn ijskoude handen niet warmen. Ik leef in een wereld van niets.

Hallo.

Wereld.

Je zult me vergeten.

Bons bons.

Celgenoot springt overeind.

Tijd om te douchen.

Drie

De deur gaat open, een donkere leegte.

Er is geen kleur, geen licht, geen belofte, alleen verschrikking aan de andere kant. Geen woorden. Geen richting. Alleen een open deur die elke keer hetzelfde betekent.

Celgenoot heeft vragen.

‘Wat is dit, verdomme?’ Hij kijkt eerst naar mij en dan naar de illusie van ontsnapping. ‘Laten ze ons eruit?’

Ze zullen ons er nooit uit laten. ‘Het is tijd om te douchen.’

‘Douchen.’ Zijn stem klinkt vlak maar knapt toch bijna van nieuwsgierigheid.

‘We hebben niet veel tijd,’ zeg ik hem. ‘We moeten ons haasten.’

‘Wacht, wat?’ Hij grijpt naar mijn arm en ik deins achteruit. ‘Maar er is geen licht… We kunnen niet eens zien waar we lopen…’

‘Snel.’ Ik richt mijn ogen strak op de vloer. ‘Pak de onderkant van mijn shirt.’

‘Waar heb je het over?’

In de verte klinkt een alarm. Met elke seconde komt het gezoem dichterbij. Al snel vibreert de hele cel door het waarschuwingssignaal en de deur glijdt terug op zijn plek. Ik grijp zijn shirt en sleur hem naast me de duisternis in. ‘Zeg. Geen. Woord.’

‘Ma…’

‘Niets,’ sis ik. Ik trek aan zijn shirt en dwing hem me te volgen terwijl ik me tastend een weg zoek door de doolhof van de psychiatrische inrichting. Het is een tehuis, een centrum voor moeilijke jongeren, voor verwaarloosde kinderen uit gebroken gezinnen, een veilige plek voor psychisch gestoorden. Het is een gevangenis. Ze geven ons hier niets te eten en onze ogen zien elkaar nooit, alleen in de zeldzame lichtstralen die stiekem naar binnen glippen door de glazen spleten die voor ramen moeten doorgaan. De nachten worden doorboord met gekrijs en snikken, klaaglijk gehuil en gekwelde kreten, geluiden van vlees en bot, brekend door geweld of vanzelf, ik zal het nooit weten. De eerste 3 maanden was ik alleen met mijn eigen stank. Niemand zei me waar de toiletten en douches waren. Niemand zei me hoe het systeem werkte. Niemand spreekt tegen je behalve om je slecht nieuws te brengen. Niemand raakt je ooit aan. Jongens en meisjes ontmoeten elkaar nooit.

Nooit, behalve gisteren.

Het kan geen toeval zijn.

Mijn ogen beginnen zich aan te passen aan de kunstmatige nacht die ons omhult. Mijn vingers zoeken zich tastend een weg door de ruwe gangen en celgenoot zegt niets. Ik ben bijna trots op hem. Hij is een kop groter dan ik, zijn lichaam hard en solide, met de spieren van iemand van ongeveer mijn leeftijd. De wereld heeft hem nog niet gebroken. Wat een vrijheid schuilt er in onwetendheid.

‘Wa…’

Ik trek nog wat harder aan zijn shirt om hem zijn mond te laten houden. We zijn de gangen nog niet door. Ik heb het vreemde gevoel dat ik hem moet beschermen, deze jongen die me waarschijnlijk met 2 vingers doormidden zou kunnen breken. Hij realiseert zich niet hoe kwetsbaar zijn onwetendheid hem maakt. Hij realiseert zich niet dat ze hem zomaar, zonder reden kunnen doden.

Ik heb besloten niet bang voor hem te zijn. Ik heb besloten dat zijn gedrag eerder onvolwassen dan werkelijk bedreigend is. Hij ziet er zo vertrouwd zo vertrouwd zo vertrouwd uit. Ik heb ooit een jongen gekend met dezelfde blauwe ogen, en mijn herinneringen laten niet toe dat ik hem haat.

Misschien wil ik wel graag een vriend.

Nog 2 meter voordat de ruwe muur glad wordt en we rechts afslaan. 60 centimeter leegte voordat we aankomen bij een houten deur met een kapotte klink en een handvol splinters. 3 hartslagen om ons ervan te verzekeren dat we alleen zijn. 1 stap naar voren om de deur open te duwen. 1 zachte piep en de kier wordt breder en biedt zicht op niets anders dan hoe ik me voorstel dat deze ruimte eruitziet.

‘Deze kant op,’ fluister ik. Ik trek hem mee naar de rij douches en speur de vloer af naar stukjes zeep die in de afvoer zijn blijven steken. Ik vind 2 brokjes, het ene twee keer zo groot als het andere. ‘Hou je hand op,’ zeg ik tegen de duisternis. ‘Het is glibberig. Niet laten vallen. Er is niet veel zeep; vandaag hebben we geluk.’

Hij zegt secondenlang niets en ik begin me zorgen te maken.

‘Ben je er nog?’ Ik vraag me af of dit de val was. Of dit het plan was. Of hij misschien gestuurd is om me in deze krappe ruimte onder dekking van de duisternis te doden. Ik wist eigenlijk nooit wat ze met me zouden doen in de inrichting, ik wist nooit of ze dachten dat het voldoende was om me op te sluiten, maar ik heb altijd gedacht dat ze me misschien wel zouden doden. Het leek me altijd een plausibele mogelijkheid.

Ik kan niet zeggen dat ik het niet verdien.

Maar ik zit hier vanwege iets wat ik nooit heb willen doen, en het lijkt niemand iets te kunnen schelen dat het een ongeluk was.

Mijn ouders hebben nooit geprobeerd me te helpen.

Ik hoor geen stromend water en mijn hart staat op slag stil. Deze doucheruimte is zelden vol, maar meestal zijn er wel anderen, al is het er maar 1, misschien zijn het er 2. In de loop van de tijd is tot me doorgedrongen dat de bewoners van de inrichting ofwel werkelijk gestoord zijn en de weg naar de douches niet kunnen vinden, of dat het ze gewoon niets kan schelen.

Ik slik met moeite.

‘Hoe heet je?’ Zijn stem splijt in één klap de lucht en mijn gedachtestroom. Ik voel zijn ademhaling, veel dichterbij dan hij eerst was. Mijn hart slaat op hol en ik weet niet waarom, maar ik kan er niets aan doen. ‘Waarom wil je niet zeggen hoe je heet?’

‘Is je hand open?’ vraag ik, mijn mond droog, mijn stem hees.

Hij komt nog dichterbij en ik ben haast te bang om te ademen. Zijn vingers strijken langs de stugge stof van de enige kleren die ik ooit zal bezitten, en ik slaag erin om mijn adem te laten ontsnappen. Zolang hij mijn huid maar niet aanraakt. Zolang hij mijn huid maar niet aanraakt. Zolang hij mijn huid maar niet aanraakt. Dat lijkt het geheim te zijn.

Mijn dunne T-shirt is zo vaak gewassen in het harde water van dit gebouw dat het op mijn huid aanvoelt als een jutezak. Ik laat het grootste brokje zeep in zijn hand vallen en sluip achteruit. ‘Ik zet de douche voor je aan,’ leg ik uit, zo zacht mogelijk, uit angst dat anderen me zullen horen.

‘Wat doe ik met mijn kleren?’ Zijn lichaam is nog altijd te dicht bij dat van mij.

Ik knipper in de duisternis 1000 keer met mijn ogen. ‘Je moet ze uittrekken.’

Zijn lach lijkt op een geamuseerde ademhaling. ‘Nee, dat snap ik. Ik bedoel wat ik ermee doe terwijl ik onder de douche sta.’

‘Probeer ze droog te houden.’

Hij haalt een keer diep adem. ‘Hoeveel tijd hebben we?’

‘Twee minuten.’

‘Jezus, waarom zei je niet…’

Ik zet zijn douche aan, tegelijk met die van mij, en zijn klachten verdrinken onder de scherpe hagel die wordt afgevuurd door de nauwelijks functionerende douchekoppen.

Mijn bewegingen zijn mechanisch. Ik heb dit zo vaak gedaan dat ik precies weet wat de meest efficiënte methode is om te schrobben en te spoelen en de zeep eerlijk tussen mijn lichaam en mijn haren te verdelen. Er zijn geen handdoeken, dus het is de kunst om geen enkel deel van je lichaam al te nat te maken. Als je dat wel doet, word je nooit meer goed droog en lig je de hele volgende week bijna op sterven door een flinke longontsteking. Ik kan het weten.

Na precies 90 seconden heb ik mijn haren uitgewrongen en trek ik mijn versleten kleren weer aan. Mijn tennisschoenen zijn de enige voorwerpen in mijn bezit die nog in een redelijke conditie verkeren. Lopen doen we hier niet veel.

Celgenoot volgt bijna onmiddellijk. Ik ben blij dat hij snel leert.

‘Pak de onderkant van mijn shirt,’ zeg ik hem. ‘We moeten ons haasten.’

Eén langzame seconde strijken zijn vingers licht langs de onderkant van mijn rug en ik moet op mijn lip bijten om het niet uit te schreeuwen door de intensiteit. Bijna blijf ik abrupt staan. Niemand waagt zijn handen ooit in de buurt van mijn lichaam.

Ik moet snel doorlopen om aan zijn vingers te ontkomen. Hij struikelt bijna als hij me probeert bij te houden.

Als we eindelijk weer gevangen zitten tussen de 4 vertrouwde claustrofobische muren blijft celgenoot maar naar me staren.

Ik ga in elkaar gedoken in de hoek zitten. Hij heeft nog altijd mijn bed, mijn deken, mijn kussen. Ik vergeef hem zijn onwetendheid, maar misschien is het te vroeg om vrienden te zijn. Misschien was het overhaast van me om hem te helpen. Misschien is hij echt alleen maar hier om mijn leven tot een hel te maken. Maar als ik niet warm blijf, word ik ziek. Mijn haar is te nat, en de deken die ik er meestal omheen wikkel, ligt nog steeds in zijn helft van de ruimte. Misschien ben ik nog altijd bang voor hem.

Ik haal te scherp adem, kijk te snel op in het grijze daglicht. Celgenoot heeft 2 dekens over mijn schouders gelegd.

1 van mij.

1 van hem.

‘Sorry dat ik zo’n klootzak ben,’ fluistert hij tegen de muur. Hij raakt me niet aan en ik ben teleurgesteld blij dat hij dat niet doet. Niemand mag me ooit aanraken.

‘Ik ben Adam,’ zegt hij langzaam. Hij stapt achteruit bij me vandaan tot hij aan de andere kant van de cel is. Hij gebruikt één hand om een bedframe terug te duwen naar mijn kant van de ruimte.

Adam.

Wat een mooie naam. Celgenoot heeft een mooie naam.

Het is een naam die ik altijd mooi heb gevonden, maar ik kan me niet herinneren waarom.

Ik klim ogenblikkelijk op de amper bedekte springveren van mijn matras, en ik ben zo uitgeput dat ik de metalen spiralen die mijn huid dreigen te doorboren nauwelijks voel. Ik heb al meer dan 24 uur niet geslapen. Adam is een mooie naam, is het enige wat ik kan denken voordat de uitputting mijn lichaam verlamt.

Vier

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek. Ik ben niet gek.

Doodsangst rukt mijn ogen open.

Mijn lichaam is kletsnat van het klamme zweet, mijn hersens drijven in niet-vergeten golven van pijn. Mijn ogen focussen zich op cirkels zwart, die langzaam oplossen in de duisternis. Ik heb geen idee hoelang ik heb geslapen. Ik heb geen idee of ik mijn celgenoot angst heb aangejaagd met mijn dromen. Soms schreeuw ik het uit.

Adam staart naar me.

Ik haal hijgend adem en weet mezelf rechtop te hijsen. Ik trek de
dekens dichter om mijn lichaam en realiseer me direct dat ik zijn enige middel om het warm te krijgen heb ingepikt. Het is zelfs niet in me opgekomen dat hij het misschien net zo koud heeft als ik. Ik zit hier te rillen, maar zijn lichaam geeft geen krimp daar in de duisternis, zijn silhouet is een solide vorm tegen de achtergrond van nog meer zwart.
Ik heb geen idee wat ik moet zeggen. Er valt niets te zeggen.

‘Het geschreeuw houdt hier nooit op, hè?’

Het geschreeuw is nog maar het begin. ‘Nee,’ zeg ik bijna zonder geluid te maken. Een zwakke blos glijdt over mijn wangen en ik ben blij dat het te donker is om het te zien. Hij moet mijn geschreeuw hebben gehoord.

Soms wilde ik dat ik nooit hoefde te slapen. Soms denk ik dat als ik me nou maar heel, heel stil hou, als ik me gewoon helemaal niet beweeg, er misschien iets zal veranderen. Dan denk ik dat ik door mezelf te bevriezen ook de pijn bevries. Soms beweeg ik me urenlang niet. Geen vin verroer ik.

Als de tijd stilstaat, kan er ook niets verkeerd gaan.

‘Alles goed met je?’ Adams stem klinkt bezorgd.

Ik kijk naar de gebalde vuisten naast zijn lichaam, de diepe frons in zijn voorhoofd, de spanning in zijn kaken. Deze persoon die mijn bed en mijn deken stal, is dezelfde die het vannacht zonder heeft gedaan. Zo brutaal en zorgeloos een paar uur geleden, zo zorgzaam en stil op dit moment. Het beangstigt me dat deze plek hem zo snel heeft kunnen breken.

Ik wou dat ik hem de verschrikkingen kon besparen.

Ergens valt iets aan stukken; in de verte klinkt een gekwelde kreet. Deze ruimtes zijn diep ingegraven in beton, muren dikker dan vloeren en plafonds bij elkaar om te voorkomen dat geluiden te ver kunnen ontsnappen. Als ik het kan horen, moet de kwelling ondraaglijk zijn. Elke nacht zijn er geluiden die ik niet hoor. Elke nacht vraag ik me af of ik de volgende zal zijn.

‘Je bent niet gek.’

Mijn ogen schieten omhoog. Zijn hoofd staat schuin, zijn ogen zijn scherp en helder ondanks de schemer om ons heen.

Hij haalt diep adem. ‘Ik dacht dat iedereen hierbinnen gek was,’ gaat hij verder. ‘Ik dacht dat ze me hadden opgesloten met een gestoorde.’

Ik zuig een teug zuurstof naar binnen. ‘Grappig. Ik ook.’

1

2

3 seconden gaan voorbij.

Er verschijnt een grijns op zijn gezicht, zo breed, zo geamuseerd, zo verfrissend gemeend dat hij als een donderslag door mijn lichaam dreunt. Iets prikt in mijn ogen, laat mijn knieën knikken. Ik heb 265 dagen geen glimlach gezien.

Adam is overeind gekomen.

Ik bied hem zijn deken aan.

Hij pakt hem, maar slaat hem vervolgens alleen maar nog steviger rond mijn lichaam. In mijn borst knijpt plotseling iets samen. Mijn longen worden doorboord en tegen elkaar aan geregen, en ik heb zojuist besloten om me de komende eeuwigheid niet te bewegen wanneer hij spreekt.

‘Wat is er?’

Mijn ouders hebben me niet meer aangeraakt sinds ik groot genoeg was om te kruipen. Onderwijzers lieten me alleen werken, zodat ik de andere kinderen geen pijn zou doen. Ik heb nooit een vriend gehad. Ik heb nooit de troost van een moederlijke omhelzing gekend. Ik heb nooit de tederheid van een vaderlijke kus gevoeld. Ik ben niet gek. ‘Niets.’

Nog 5 seconden. ‘Mag ik naast je gaan zitten?’

Dat zou fantastisch zijn. ‘Nee.’ Ik staar weer naar de muur.

Hij spant en ontspant zijn kaak. Hij haalt een hand door zijn haar, en ik realiseer me voor het eerst dat hij geen shirt draagt. Het is zo donker in de cel dat ik alleen de lijnen en contouren van zijn silhouet kan onderscheiden; de maan heeft slechts een klein raampje tot zijn beschikking om de ruimte te verlichten, maar ik zie hoe met elke beweging de spieren in zijn armen zich spannen en plotseling sta ik in brand. Vlammen likken aan mijn huid en een uitbarsting van hitte klauwt zich een weg door mijn maag. Elke centimeter van zijn lichaam straalt rauwe kracht uit, elk stuk huid lijkt licht te geven in de duisternis. In 17 jaar heb ik nooit eerder iemand gezien zoals hij. In 17 jaar heb ik nooit gepraat met een jongen van mijn eigen leeftijd. Omdat ik een monster ben.

Ik sluit mijn ogen, naai ze dicht.

Ik hoor zijn bed kraken, het kreunen van de springveren wanneer hij gaat zitten. Ik torn mijn ogen weer open en staar naar de vloer. ‘Je hebt het vast ijskoud.’

‘Nee.’ Een krachtige zucht. ‘Ik gloei van de hitte.’

Ik sta zo snel op dat de dekens op de grond vallen. ‘Voel je je ziek?’ Mijn ogen scannen zijn gezicht op tekenen van koorts, maar ik durf niet dichterbij te komen. ‘Ben je duizelig? Doen je gewrichten pijn?’ Ik probeer me mijn eigen symptomen te herinneren. Ik was 1 week lang aan bed gekluisterd door mijn eigen lichaam. Ik was tot niet veel meer in staat dan naar de deur kruipen en met mijn gezicht voorover in mijn eten vallen. Ik heb geen idee hoe ik het heb overleefd.

‘Hoe heet je?’ Hij heeft die vraag nu al 3 keer gesteld.

‘Misschien ben je wel ziek,’ is het enige wat ik kan uitbrengen.

‘Ik ben niet ziek. Ik heb het alleen heet. Ik slaap nooit met mijn kleren aan.’

Vlinders vatten vlam in mijn maag. Een onverklaarbaar gevoel van vernedering schroeit mijn vlees. Ik weet niet waar ik moet kijken.

Een diepe zucht. ‘Ik was een eikel gisteren. Ik deed klote tegen je en het spijt me. Dat had ik niet moeten doen.’

Ik durf hem aan te kijken.

Zijn ogen zijn van een perfect kobalt, de kleur van een verse blauwe plek, helder en diep en vastbesloten. Zijn kaak staat strak en zijn gelaatstrekken zijn gebeeldhouwd tot een zorgzame uitdrukking. Hij heeft hier de hele nacht over nagedacht.

‘Oké.’

‘Waarom wil je niet zeggen hoe je heet?’ Hij leunt naar voren en ik bevries.

Ik ontdooi.

Ik smelt. ‘Juliette,’ fluister ik. ‘Ik heet Juliette.’

Zijn lippen verzachten en vormen een glimlach die mijn ruggengraat in tweeën splijt. Hij herhaalt mijn naam alsof het woord hem amuseert. Hem bevalt. Hem verrukt.

In 17 jaar heeft niemand mijn naam gezegd op die manier.

Vijf

Ik weet niet wanneer het begon.

Ik weet niet waarom het begon.

Ik weet helemaal niets meer, behalve het schreeuwen.

Mijn moeder die schreeuwde toen ze zich realiseerde dat ze me niet meer kon aanraken. Mijn vader die schreeuwde toen hij zich realiseerde wat ik mijn moeder had aangedaan. Mijn ouders die schreeuwden wanneer ze me in mijn kamer opsloten en tegen me zeiden dat ik ze dankbaar moest zijn. Voor het eten dat ze me gaven. Voor de menselijkheid waarmee ze dit ding behandelden, dat met geen mogelijkheid hun kind kon zijn. Voor de duimstok die ze gebruikten om te meten hoe ver ik uit hun buurt moest blijven.

Ik had hun leven verpest, zeiden ze tegen me.

Ik had hun geluk gestolen. Al mijn moeders hoop om ooit nog kinderen te krijgen de grond in geslagen.

Begreep ik dan niet wat ik hun had aangedaan, vroegen ze me. Begreep ik dan niet dat ik alles had verpest.

Ik heb zo hard geprobeerd om goed te maken wat ik had verpest. Elke dag opnieuw probeerde ik te zijn wat ze wilden. Altijd probeerde ik beter te zijn, maar ik wist nooit hoe.

Het enige wat ik nu weet, is dat de wetenschappers het mis hebben.

De aarde is plat.

Dat weet ik omdat ik over het randje ben gegooid en me daar nu al 17 jaar aan vast probeer te klampen. Al 17 jaar probeer ik om weer naar boven te klimmen, maar het is bijna onmogelijk om de zwaartekracht te overwinnen wanneer niemand bereid is een hand naar je uit te steken.

Wanneer niemand het aandurft om je aan te raken.

Vandaag sneeuwt het.

Het beton is ijskoud en voelt stroever dan normaal, maar ik heb deze ijzige temperaturen liever dan de benauwde vochtigheid van hete zomerdagen. Zomer is net een gaspitje dat alles in de wereld graad voor graad opwarmt tot het kookpunt. Het belooft miljoenen blije adjectieven, maar het enige wat je krijgt, is een neus vol stank en bederf. Ik haat de hitte en de plakkerige, zweterige troep die hij veroorzaakt. Ik haat de futloze verveling van een zon die te druk met zichzelf bezig is om op te merken hoeveel ontelbare uren we in zijn aanwezigheid moeten doorbrengen. De zon is een arrogant ding, dat de wereld gewoon de rug toekeert wanneer het genoeg van ons heeft.

De maan is een loyale metgezel.

Hij gaat nooit weg. Hij is er altijd, kijkt naar ons, standvastig, kent ons in heldere en duistere momenten, verandert voortdurend, net als wij. Elke dag is hij een andere versie van zichzelf. Soms zwak en bleekjes, soms sterk en vol licht. De maan begrijpt wat het betekent om een mens te zijn.

Onzeker. Alleen. Gebutst en vol imperfecties.

Ik staar zo lang uit het raampje dat ik mezelf vergeet. Ik strek mijn hand uit om een sneeuwvlok te vangen en mijn vuist sluit zich om de ijskoude lucht. Leeg.

Ik wil deze vuist die vastzit aan mijn pols dwars door het ruitje stoten.

Puur om iets te voelen.

Puur om me mens te voelen.

‘Hoe laat is het?’

Mijn ogen knipperen even. Zijn stem trekt me terug een wereld in die ik steeds maar weer probeer te vergeten. ‘Ik weet het niet,’ antwoord ik. Ik heb geen idee hoe laat het is. Ik heb geen idee welke dag van de week het is, in welke maand we zitten, of zelfs of we nu in een bepaald seizoen zouden moeten leven.

We hebben eigenlijk geen echte seizoenen meer.

Dieren sterven, vogels vliegen niet, gewassen zijn er nauwelijks, bloemen bestaan bijna niet meer. Het weer is grillig. Soms wordt het op een winterdag 33 graden. Soms sneeuwt het zomaar, zonder reden. We kunnen niet meer genoeg voedsel verbouwen, we kunnen niet genoeg vegetatie laten groeien voor de dieren, en we kunnen de mensen niet meer genoeg te eten geven. Onze populatie was bezig in een alarmerend tempo uit te sterven toen Het Herstel de macht greep en ons een oplossing beloofde. Dieren waren zo wanhopig op zoek naar voedsel dat ze alles wilden eten, en mensen waren zo wanhopig op zoek naar voedsel dat ze zelfs vergiftigde dieren wilden eten. Door te proberen in leven te blijven, doodden we onszelf. Het weer, de planten, de dieren en het overleven van de mensheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De natuurlijke elementen waren in oorlog met elkaar omdat we ons ecosysteem misbruikten. Onze atmosfeer misbruikten. Onze dieren misbruikten. Onze medemens misbruikten.

Het Herstel beloofde alles goed te zullen maken. En hoewel de mensen onder het nieuwe regime inderdaad een fractie gezonder zijn geworden, zijn er ook meer doden gevallen door wapengeweld dan door een lege maag. En het wordt steeds erger.

‘Juliette?’

Mijn hoofd schiet omhoog.

Zijn ogen zijn alert, bezorgd, proberen me te doorgronden.

Ik kijk weg.

Hij schraapt zijn keel. ‘Dus, eh… we krijgen één keer per dag te eten?’

Zijn vraag stuurt zijn en mijn ogen naar de kleine sleuf in de deur.

Ik trek mijn knieën op, duw ze tegen mijn borst en balanceer op het matras. Als ik heel, heel stil blijf zitten, kan ik het metaal dat in mijn huid prikt bijna negeren. ‘Er zit geen systeem in het eten,’ zeg ik. Mijn vinger volgt een nieuw patroon langs de ruwe stof van de deken. ‘Meestal komt er ’s morgens iets, maar verder zijn er geen garanties. Soms… hebben we geluk.’ Mijn ogen schieten omhoog naar het glazen ruitje in de muur. Roze en rood stroomt de kamer in, en ik weet dat het de start is van een nieuw begin. De start van hetzelfde einde. Weer een dag.

Misschien zal ik vandaag sterven.

Misschien zal er vandaag een vogel langsvliegen.

‘Dus dat is het? Ze doen één keer per dag de deur open zodat we kunnen doen wat nodig is en misschien, als we geluk hebben, krijgen we te eten? Dat is het?’

De vogel zal wit zijn met gouden strepen als een kroon boven op zijn hoofd. Hij zal vliegen. ‘Dat is het.’

‘Dus er is geen… groepstherapie?’ Hij lacht bijna.

‘Voordat jij kwam, had ik tweehonderdvierenzestig dagen lang geen woord gesproken.’

Zijn zwijgen zegt zo veel. Als ik mijn hand uitsteek, kan ik het groeiende schuldgevoel op zijn schouders bijna voelen.

‘Hoe lang moet jij hier zitten?’ vraagt hij uiteindelijk.

Voor eeuwig. ‘Ik weet het niet.’ Een mechanisch geluid kraakt/kreunt/knakt in de verte. Mijn leven is 4 muren van in beton gegoten gemiste kansen.

‘En je familie dan?’ Er klinkt serieuze bezorgdheid door in zijn stem, bijna alsof hij het antwoord op die vraag al kent.

Dit is wat ik weet over mijn ouders: ik heb geen idee waar ze zijn. ‘Waarom ben jij hier?’ Ik praat tegen mijn vingers om zijn starende blik te ontwijken. Ik heb mijn handen zo grondig bestudeerd dat ik precies weet waar elke bult, snee en blauwe plek mijn huid heeft beschadigd. Kleine handen. Slanke vingers. Ik bal ze tot een vuist en ontspan ze weer om de spanning weg te laten stromen. Hij heeft nog geen antwoord gegeven.

Ik kijk op.

‘Ik ben niet gek,’ is het enige wat hij zegt.

‘Dat zeggen we allemaal.’ Ik hou mijn hoofd schuin en schud het, een fractie van een centimeter slechts. Ik bijt op mijn lip. Mijn ogen kunnen niet anders: steeds weer schieten ze naar het raampje.

‘Waarom kijk je de hele tijd naar buiten?’

Ik vind zijn vragen niet erg, echt niet. Het is gewoon zo vreemd dat er iemand is om mee te praten. Het is vreemd energie te moeten gebruiken om mijn lippen te bewegen de woorden te vormen die nodig zijn om uit te leggen wat ik doe. Er was zo lang niemand die dat iets kon schelen. Niemand heeft ooit goed genoeg naar me gekeken om zich af te vragen waarom ik uit een raampje staar. Niemand heeft me ooit als een gelijke behandeld. Maar goed, hij weet ook niet dat ik een monster ben wat mijn geheim is. Ik vraag me af hoelang het nog duurt voordat hij rent voor zijn leven.

Ik heb vergeten antwoord te geven, en hij bestudeert me nog steeds.

Ik duw een sliert haar achter mijn oor en verander van gedachten. ‘Waarom staar jij de hele tijd?’

Zijn ogen zijn voorzichtig, nieuwsgierig. ‘Ik kon maar één reden bedenken waarom ze me zouden opsluiten met een meisje, namelijk dat jij gek was. Ik dacht dat ze me probeerden te martelen door me in één ruimte te stoppen met een psychopaat. Ik dacht dat jij mijn straf was.’

‘En daarom stal je mijn bed.’ Om macht uit te oefenen. Om terrein af te bakenen. Om de eerste klap uit te delen.

Hij slaat zijn ogen neer. Balt zijn vuisten en ontspant ze weer, en wrijft dan langs zijn nek. ‘Waarom hielp je me? Hoe wist je dat ik je niets zou doen?’

Ik tel mijn vingers om me ervan te verzekeren dat ze er allemaal nog zijn. ‘Niet.’

‘Je hielp me niet, of je wist niet of ik je iets zou doen?’

‘Adam.’ Mijn lippen vormen de klanken van zijn naam. Het verbaast me hoe prettig ik het vind: de gemakkelijke, vertrouwde manier waarop het geluid van mijn tong rolt.

Hij zit bijna net zo stil als ik. Hij heeft zijn ogen samengeknepen met een nieuwe emotie, die ik niet kan plaatsen. ‘Ja?’

‘Hoe is het?’ vraag ik, elk woord zachter dan het woord ervoor. ‘Buiten?’ In de echte wereld. ‘Is het erger?’

Pijn ontsiert zijn scherpe gelaatstrekken. Het duurt een paar hartslagen voor hij antwoordt. ‘Eerlijk? Ik weet niet zeker waar je beter kunt zijn, hierbinnen of daarbuiten.’

Ik volg zijn blik naar het glazen ruitje dat ons scheidt van de werkelijkheid en wacht tot zijn lippen opengaan; ik wacht tot ik hem hoor praten. En dan probeer ik op te letten, terwijl zijn woorden rondstuiteren in de mist in mijn hoofd, mijn zintuigen verdoven, mijn ogen laten beslaan, mijn concentratie verstoren.

Wist je dat het een internationale beweging was? vraagt Adam.

Nee, dat wist ik niet, zeg ik. Ik vertel hem niet dat ik 3 jaar geleden mijn huis uit ben gesleurd. Ik vertel hem niet dat ik ben weggesleept 7 jaar nadat Het Herstel begon met preken en 4 maanden nadat ze de macht overnamen. Ik vertel hem niet hoe weinig ik weet van onze nieuwe wereld.

Adam vertelt dat Het Herstel in elk land zijn tentakels had uitgespreid, klaar om de eigen leiders naar voren te schuiven en op belangrijke posities te zetten. Hij vertelt dat al het bewoonbare gebied dat er op de wereld nog over is, verdeeld is in 3333 sectoren en dat elke plek nu door een andere Machtspersoon wordt bestuurd.

Wist je dat ze tegen ons hebben gelogen? vraagt Adam.

Wist je dat Het Herstel zei dat iemand de touwtjes in handen moest nemen, dat iemand de samenleving moest redden, dat iemand de vrede moest herstellen? Wist je dat ze zeiden dat het doden van iedereen die een tegengeluid liet horen, de enige manier was om vrede te bereiken?

Wist je dat? vraagt Adam me.

En dit is het moment waarop ik knik. Dit is het moment waarop ik ja zeg.

Dit is het gedeelte dat ik me herinner: de boosheid. De rellen. De woede.

Mijn ogen gaan dicht in een onwillekeurige poging om de nare herinneringen buiten te sluiten, maar de poging mislukt. Protesten. Betogingen. Schreeuwen om te overleven. Ik zie vrouwen en kinderen die doodhongeren, verwoeste huizen begraven onder het puin, de akkers één verbrand landschap, de enige oogst het rottende vlees van slachtoffers. Ik zie dood dood dood rood en donkerpaars en roodbruin en de diepste kleur van je moeders lievelingslippenstift overal uitgesmeerd over de aarde.

Zo veel alles alle dingen dood.

Het Herstel heeft moeite om de mensen onder de duim te houden, vertelt Adam. Hij zegt dat Het Herstel moeite heeft met de strijd tegen de rebellen, de mensen die zich niet aan het nieuwe regime willen onderwerpen. Het Herstel heeft moeite om als nieuwe regeringsvorm in alle samenlevingen ter wereld voet aan de grond te krijgen.

En dan vraag ik me af wat er is gebeurd met alle mensen die ik vroeger dagelijks zag. Wat er is gebeurd met hun huizen, hun ouders, hun kinderen. Ik vraag me af hoeveel van hen onder de grond begraven liggen.

Hoeveel van hen vermoord zijn.

‘Ze vernietigen alles,’ zegt Adam, en zijn stem klinkt plotseling ernstig in de stilte. ‘Alle boeken, alle kunstvoorwerpen, alle overblijfselen van de menselijke geschiedenis. Ze zeggen dat het de enige manier is om de boel te herstellen. Ze zeggen dat we opnieuw moeten beginnen. Ze zeggen dat we niet dezelfde fouten moeten maken als de voorgaande generaties.’

2

bonzen

op de deur en we staan allebei recht overeind, plotseling wakker geschud en terug in deze akelige wereld.

Adam kijkt me aan, één wenkbrauw opgetrokken. ‘Ontbijt?’

‘Wacht drie minuten,’ zeg ik hem. We zijn geweldig goed in het verbergen van onze honger, totdat het bonzen op de deur al onze waardigheid doet verkruimelen.

Ze laten ons expres verhongeren.

‘Ja.’ Zijn lippen vormen een flauwe glimlach. ‘Ik zou me kunnen branden.’ Een verplaatsing van lucht als hij naar voren stapt.

Ik ben een standbeeld.

‘Ik begrijp het nog steeds niet,’ zegt hij, zo zacht. ‘Waarom ben jij hier?’

‘Waarom stel je zo veel vragen?’

Er is nog maar 30 centimeter ruimte tussen ons in en ik ben 20 centimeter verwijderd van spontane zelfontbranding. ‘Je ogen zijn zo diep.’ Hij houdt zijn hoofd schuin. ‘Zo kalm. Ik wil weten wat je denkt.’

‘Niet doen.’ Mijn stem hapert. ‘Je kent me niet eens.’

Hij lacht en die actie brengt leven in het licht in zijn ogen. ‘Ik ken je niet.’

‘Nee.’

Hij schudt zijn hoofd. Gaat op zijn bed zitten. ‘Oké. Natuurlijk niet.’

‘Wat?’

‘Je hebt gelijk.’ Zijn ademhaling stokt. ‘Misschien ben ik gek.’

Ik zet 2 stappen achteruit. ‘Misschien wel.’

Hij glimlacht alweer en ik zou een foto willen nemen. Ik zou de rest van mijn leven naar zijn omhoog krullende lippen willen kijken. ‘Dat ben ik niet, hoor.’

‘Maar je wilt niet tegen me zeggen waarom je hier bent,’ zeg ik uitdagend.

‘Jij ook niet.’

Ik laat me op mijn knieën vallen en trek het blad door de sleuf. In 2 tinnen mokken dampt iets ondefinieerbaars. Adam laat zich tegenover me op de vloer zakken.

‘Ontbijt,’ zeg ik terwijl ik zijn portie naar hem toe duw.

Zes

1 woord, 2 lippen, 3 4 5 vingers vormen 1 vuist.

1 hoek, 2 ouders, 3 4 5 redenen om weg te kruipen.

1 kind, 2 ogen, 3 4 17 jaar van angst.

Een kapotte bezemsteel, een paar woeste gezichten, boos gefluister, sloten op mijn deur.

Kijk naar me, wilde ik tegen jullie zeggen. Praat af en toe tegen me. Verzin iets om deze tranen te drogen, ik zou zo graag eens willen uitademen, voor het eerst in mijn leven.

Het duurt nu al 2 weken.

2 weken dezelfde routine, 2 weken niets dan routine. 2 weken met de celgenoot die me op een haar na heeft aangeraakt die me niet aanraakt. Adam voegt zich in het systeem. Hij klaagt nooit, hij geeft uit zichzelf nooit te veel informatie, hij stelt nog altijd te veel vragen.

Hij is aardig tegen me.

Ik zit bij het raampje en kijk hoe de regen en de blaadjes en de sneeuw op elkaar botsen. Om de beurt dansen ze in de wind, voeren gechoreografeerde bewegingen uit voor de nietsvermoedende massa. De soldaten stampen stampen stampen door de regen en vertrappen de blaadjes en de sneeuw onder hun voeten. Hun handen zijn omsloten door handschoenen en omsluiten geweren die een kogel kunnen jagen door een miljoen mogelijkheden. Ze doen geen moeite om zich iets aan te trekken van de schoonheid die uit de lucht valt. Ze begrijpen niets van de vrijheid om de wereld op hun huid te kunnen voelen. Het kan ze niets schelen.

Ik wilde dat ik mijn mond kon volstoppen met regendruppels, mijn zakken kon vullen met sneeuw. Ik wilde dat ik de nerven van een gevallen blad kon volgen en kon voelen hoe de wind in mijn neus bijt.

In plaats daarvan negeer ik de wanhoop, strengel mijn vingers ineen en kijk uit naar de vogel die ik alleen in mijn dromen heb gezien. Vroeger vlogen vogels, vertellen de verhalen. Voordat de ozonlaag oploste, voordat door de verontreiniging alle wezens muteerden tot iets afschuwelijks anders. Ze zeggen dat het weer niet altijd zo onvoorspelbaar was. Ze zeggen dat er vogels waren die als vliegtuigen door de lucht zweefden.

Het lijkt vreemd dat een klein dier net zoiets ingewikkelds kan bereiken als menselijke techniek, maar de mogelijkheid is te mooi om te negeren. Ik droom nu al precies 10 jaar over dezelfde vogel die vliegt door dezelfde lucht. Wit met gouden strepen als een kroon boven op zijn hoofd.

Het is de enige droom die me rust geeft.

‘Wat schrijf je?’

Ik kijk met toegeknepen ogen omhoog naar zijn sterke gestalte, de gemakkelijke grijns op zijn gezicht. Ik snap niet hoe het hem ondanks alles lukt om te glimlachen. Ik vraag me af of hij die vorm kan vasthouden, die speciale buiging van de mondhoeken die levens kan veranderen. Ik vraag me af hoe hij zich over 1 maand zal voelen en ik huiver bij de gedachte.

Ik wil niet dat hij net zo wordt als ik.

Leeg.

‘Hé…’ Hij pakt de deken van mijn bed, hurkt naast me neer en slaat de dunne stof zo snel mogelijk om mijn nog dunnere schouders. ‘Alles oké?’

Ik probeer te glimlachen. Besluit zijn vraag te ontwijken. ‘Bedankt voor de deken.’

Hij gaat naast me zitten en leunt tegen de muur. Zijn schouders zijn zo dichtbij te dichtbij nooit dichtbij genoeg. Zijn lichaamswarmte doet meer voor me dan de deken ooit zou kunnen. Iets in mijn gewrichten doet pijn, een acuut verlangen, een wanhopige behoefte die ik nooit heb kunnen vervullen. Mijn botten smeken om iets wat ik niet kan toestaan.

Raak me aan.

Hij gluurt naar het notitieboekje in mijn hand, de kapotte pen in mijn vuist. Ik sluit het boekje en rol het op. Ik duw het in een spleet in de muur. Ik bestudeer de pen in mijn hand. Ik weet dat hij naar me staart.

‘Schrijf je een boek?’

‘Nee.’ Nee, ik schrijf geen boek.

‘Zou je misschien wel moeten doen.’

Ik draai mijn hoofd om zijn ogen te kunnen zien en heb meteen spijt. Er is nauwelijks 7 centimeter tussen ons in, en ik kan me niet bewegen omdat mijn lichaam alleen nog maar weet hoe het moet verstijven. Elke spier elke beweging verstart, elke wervel in mijn ruggengraat is een blok ijs. Ik hou mijn adem in en mijn ogen zijn groot, star, gevangen in zijn intense blik. Ik kan niet wegkijken. Ik weet niet hoe ik me moet terugtrekken.

O.

God.

Zijn ogen.

Ik heb mezelf voorgelogen, vastbesloten om het onmogelijke te ontkennen.

Ik ken hem ik ken hem ik ken hem ik ken hem.

De jongen die zich mij niet herinnert die ik vroeger kende.

‘Ze zijn van plan om de Engelse taal te vernietigen,’ zegt hij, zijn stem voorzichtig, rustig.

Ik worstel om mijn ademhaling te beheersen.

‘Ze willen alles herscheppen,’ gaat hij verder. ‘Ze willen alles opnieuw ontwerpen. Ze willen alles wat de reden voor onze problemen zou kunnen zijn vernietigen. Ze denken dat we een nieuwe, universele taal nodig hebben.’ Hij laat zijn stem zakken. Laat zijn blik zakken. ‘Ze willen alles vernietigen. Elke taal die ooit heeft bestaan.’

‘Nee.’ Mijn adem stokt. Er verschijnen vlekken voor mijn ogen.

‘Ik weet het.’

‘Nee.’ Dit wist ik niet.

Hij kijkt op. ‘Het is goed dat je dingen opschrijft. Wat je doet, zal op een dag verboden zijn.’

Ik begin te trillen. Mijn lichaam vecht plotseling met een kolkende massa emoties, mijn hersens worden geplaagd door de wereld die ik kwijtraak, gepijnigd door deze jongen die zich mij niet herinnert. De pen rolt op de grond en ik grijp de deken zo stevig beet dat ik bang ben dat hij zal scheuren. IJs snijdt door mijn huid, doodsangst blokkeert mijn aderen. Ik had nooit gedacht dat het zo erg zou worden. Ik had nooit gedacht dat Het Herstel zo erg zou worden. Ze verbranden alle cultuur, de schoonheid van diversiteit. De nieuwe bewoners van onze wereld zullen niet meer zijn dan nummers, gemakkelijk inwisselbaar, gemakkelijk te verwijderen, gemakkelijk te vernietigen in geval van ongehoorzaamheid.

We zijn onze menselijkheid kwijtgeraakt.

Ik trek de deken steviger rond mijn schouders, tot ik volledig gehuld ben in de rillingen die niet ophouden mijn lichaam te terroriseren. Ik schrik me dood van mijn gebrek aan zelfbeheersing. Ik kan niet meer stoppen.

Plotseling ligt zijn hand op mijn rug.

Zijn aanraking brandt door alle lagen stof heen op mijn huid, en ik hap zo snel naar lucht dat mijn longen bijna klappen. Ik raak verstrikt in tegenstrijdige stromen verwarring, zo wanhopig zo wanhopig zo wan-hopig graag wil ik dichtbij zijn zo wanhopig graag wil ik ver weg zijn. Ik weet niet hoe ik bij hem weg moet komen. Ik wil niet bij hem weg-komen.

Ik wil niet dat hij bang voor me is.

‘Hé.’ Zijn stem is zacht zo zacht zo zacht. Zijn armen zijn sterker dan alle botten in mijn lijf. Hij trekt mijn in de deken gehulde lichaam tegen zijn borst en ik breek in stukken. Twee drie vier vijftig duizend scherven gevoel steken in mijn hart, smelten om tot druppels warme honing die de littekens op mijn ziel verzachten. De deken is de enige barrière tussen ons in, en hij trekt me dichter, steviger, krachtiger tegen zich aan, tot ik diep in zijn borst zijn hart hoor slaan, tot zijn stalen armen rond mijn lichaam alle spanning in mijn ledematen aan stukken slaat. Zijn warmte smelt de ijspegels die me van binnen overeind houden, en ik ontdooi ik ontdooi ik ontdooi, mijn ogen knipperen totdat ze dichtvallen, totdat stille tranen over mijn gezicht stromen en ik besluit dat het enige wat ik nog wil bevriezen zijn lichaam is dat het mijne vasthoudt. ‘Het is goed,’ fluistert hij. ‘Het komt wel goed met je.’

De waarheid is een jaloerse, gemene maîtresse, die nooit, maar dan ook nooit slaapt, maar dat zeg ik hem niet. Het komt nooit goed met mij.

Ik heb elke gebroken vezel in mijn lijf nodig om me van hem los te trekken. Ik doe het omdat het moet. Omdat het voor zijn eigen bestwil is. Iemand steekt vorken in mijn rug terwijl ik bij hem vandaan struikel. Mijn voet blijft in de deken haken en ik val bijna, maar Adam steekt zijn hand naar me uit. ‘Juliette…’

‘Je kunt me n-niet aanraken.’ Mijn ademhaling is oppervlakkig en moeizaam, mijn vingers trillen zo hevig dat ik ze samenknijp tot vuisten. ‘Je kunt me niet aanraken. Het kan niet.’ Mijn ogen zijn strak op de deur gericht.

Hij komt overeind. ‘Waarom niet?’

‘Het kan gewoon niet,’ fluister ik tegen de muren.

‘Ik begrijp het niet… Waarom wil je niet met me praten? Je zit de hele dag in een hoek en schrijft in je boekje en kijkt naar alles behalve mijn gezicht. Je hebt van alles te vertellen tegen een velletje papier, maar ik sta hier en je doet net of ik er niet ben. Juliette, alsjeblieft…’ Hij reikt naar mijn arm en ik draai me van hem weg. ‘Waarom wil je zelfs niet naar me kijken? Ik zal je echt geen pijn doen…’

Je herinnert je me niet. Je herinnert je niet dat we 7 jaar lang naar de-zelfde school gingen.

Je herinnert je me niet.

‘Je kent me niet.’ Mijn stem is gelijkmatig, vlak; mijn ledematen zijn verdoofd, geamputeerd. ‘We delen twee weken lang een cel en je denkt dat je me kent, maar je weet helemaal niets van mij. Misschien ben ik wel gek.’

‘Dat ben je niet,’ zegt hij met opeengeklemde kaken. ‘Je weet dat je dat niet bent.’

‘Misschien ben jij het dan,’ zeg ik voorzichtig, langzaam. ‘Want een van ons is het.’

‘Dat is niet waar…’

‘Vertel me waarom je hier bent, Adam. Wat doe je in een gekkengesticht als je hier niet thuishoort?’

‘Sinds ik hier ben, vraag ik jou precies hetzelfde.’

‘Misschien stel je wel te veel vragen.’

Ik hoor hoe hij krachtig uitademt. Hij lacht een bittere lach. ‘We zijn hier zo ongeveer de enige twee levende mensen en toch wil je me buiten-
sluiten?’

Ik doe mijn ogen dicht en concentreer me op mijn ademhaling. ‘Je kunt wel met me praten. Raak me alleen niet aan.’

7 seconden stilte mengen zich in het gesprek.

‘Misschien wil ik je wel aanraken.’

15.000 gevoelens van ongeloof slaan gaten in mijn hart. Ik voel me roekeloos, voel de verleiding, de pijn pijn pijn, de wanhoop om te hebben wat ik nooit kan krijgen. Ik keer mijn rug naar hem toe, maar de leugens die van mijn lippen rollen, kan ik niet tegenhouden. ‘Misschien wil ik dat niet.’

Hij maakt een schamper geluid. ‘Vind je me zo walgelijk?’

Ik draai me vliegensvlug om, zijn woorden zijn zo onverwacht en zo raak dat ik mezelf vergeet. Hij staart naar me, zijn gezicht hard, zijn kaken gespannen, zijn vingers uitgestrekt naast zijn lichaam. Zijn ogen zijn 2 emmers vol regenwater: diep, fris, helder.

Gekwetst.

‘Je weet niet waar je het over hebt.’ Ik krijg geen lucht.

‘Je kunt ook nooit gewoon antwoord geven, hè?’ Hij schudt zijn hoofd en draait zich om naar de muur.

Mijn gezicht is een neutraal masker, mijn armen en benen zijn van steen. Ik voel niets. Ik ben niets. Ik ben leeg en ik zal me nooit meer bewegen. Ik staar naar een barstje naast mijn schoen. Ik zal er voor eeuwig naar staren.

De deken valt op de grond. De wereld vervaagt, mijn oren sturen elk geluid naar een andere dimensie. Mijn ogen gaan dicht, mijn gedachten drijven weg, mijn herinneringen stompen me recht in het hart.

Ik ken hem.

Ik heb zo hard geprobeerd om niet meer aan hem te denken.

Ik heb zo hard geprobeerd om zijn gezicht te vergeten.

Ik heb zo hard geprobeerd om die blauwe blauwe blauwe ogen uit mijn hoofd te krijgen, maar ik ken hem ik ken hem ik ken hem het is 3 jaar geleden dat ik hem voor het laatst heb gezien.

Ik zou Adam nooit kunnen vergeten.

Maar hij is mij al vergeten.

Zeven

Ik herinner me televisies en open haarden en porseleinen wasbakken. Ik herinner me filmkaartjes en parkeerterreinen en SUV’s. Ik herinner me kapsalons en vakanties en luiken voor de ramen en narcissen en de geur van net geasfalteerde wegen. Ik herinner me tandpastareclames en dames op hoge hakken en oude mannen in nette pakken. Ik herinner me postbodes en bibliotheken en boybands en ballonnen en kerstbomen.

Ik herinner me dat ik 10 was toen we de voedseltekorten niet meer konden negeren en dingen zo duur werden dat niemand het zich nog kon veroorloven om te leven.

Adam praat niet tegen me.

Misschien is het maar beter zo. Misschien had het geen zin om te hopen dat hij en ik vrienden konden zijn, misschien kan hij beter denken dat ik hem niet mag, dan denken dat ik hem te graag mag. Hij verbergt een boel van iets, misschien is het pijn, maar zijn geheimen maken me bang. Hij wil me niet vertellen waarom hij hier is. Hoewel ik hem natuurlijk ook niet veel vertel.

En toch en toch en toch.

Gisteravond was de herinnering aan zijn armen om me heen genoeg om het geschreeuw af te schrikken. De warmte van een soort omhelzing, de kracht van stevige handen die me bij elkaar hielden, de opluchting en bevrijding van zo veel jaren eenzaamheid. Dit cadeau dat hij me heeft gegeven kan ik hem nooit terugbetalen.

Juliette aanraken is bijna onmogelijk.

Ik zal nooit de afschuw op mijn moeders gezicht vergeten, de kwelling op het gezicht van mijn vader, de angst die in hun gelaat geëtst leek. Hun kind was is een monster. Bezeten door de duivel. Vervloekt door de duisternis. Verdorven. Een verschrikking. Pillen, tests, medische oplossingen bleken nutteloos. Psychologische kruisverhoren haalden niets uit.

Ze is een wapen, loslopend in de maatschappij, zeiden de leraren. We hebben nooit zoiets gezien, zeiden de doktoren. Ze moet uit huis gezet worden, zei de politie.

Geen enkel probleem, zeiden mijn ouders. Ik was 14 toen ze me eindelijk wegdeden. Toen ze een stap achteruitzetten en toekeken terwijl ik werd meegesleurd vanwege een moord waarvan ik niet wist dat ik die kon plegen.

Misschien is de wereld veiliger als ik opgesloten zit in een cel. Misschien is Adam veiliger als hij me haat. Hij zit in de hoek met zijn vuisten tegen zijn gezicht.

Ik wilde hem geen pijn doen.

Ik wilde de enige die me nooit pijn wilde doen geen pijn doen.

De deur vliegt open en 5 mensen stormen de cel in, geweren op onze borst gericht.

Adam staat in één keer overeind en ik ben van steen. Ik vergeet adem te halen. Het is zo lang geleden dat ik zo veel mensen heb gezien dat ik tijdelijk verdoofd ben. Ik zou moeten schreeuwen.

‘HANDEN OMHOOG, VOETEN UIT ELKAAR, MOND DICHT. NIET BEWEGEN, DAN SCHIETEN WE NIET.’

Ik sta nog steeds als versteend op mijn plek. Ik zou in beweging moeten komen, ik zou mijn armen op moeten tillen, ik zou mijn voeten uit elkaar moeten zetten, ik zou niet moeten vergeten adem te halen. Iemand knijpt mijn keel dicht.

Degene die de orders blafte, stoot met de achterkant van zijn geweer in mijn rug, en mijn knieën kraken als ze tegen de vloer slaan. Eindelijk proef ik zuurstof en bloed in mijn mondhoek. Ik geloof dat Adam schreeuwt, maar de acute pijn die mijn lichaam verscheurt, is erger dan alles wat ik ooit heb meegemaakt. Ik ben totaal verlamd.

‘Versta je me soms niet? Ik zei: hou je mond DICHT!’ Ik gluur opzij en zie de loop van een geweer 5 centimeter van Adams gezicht.

‘STA OP.’ Een schoen met stalen neus schopt me in de ribben, snel, hard, hol. Ik slik, maar er zijn alleen de verstikte ademteugen die mijn lijf doen schokken. ‘Ik zei STA OP.’ Harder, sneller, krachtiger, nog een laars in mijn maag. Ik kan het niet eens uitschreeuwen.

Sta op, Juliette. Sta op. Als je niet opstaat, schieten ze Adam dood.

Ik hijs mezelf op mijn knieën, val terug tegen de muur achter me en struikel naar voren om in evenwicht te blijven. Mijn handen optillen is een grotere marteling dan ik dacht te kunnen verdragen. Mijn organen zijn dood, mijn botten zijn gebroken, mijn huid is een zeef, doorboord door naalden en spijkers van pijn. Eindelijk zijn ze gekomen om me te doden.

Dat is de reden dat ze Adam bij mij in de cel hebben gezet.

Omdat ik wegga. Adam is hier omdat ik wegga, omdat ze vergeten hebben om me op tijd te doden, omdat mijn tijd erop zit, omdat mijn 17 jaar er te veel waren voor deze wereld. Ze gaan me doden.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe het zou gebeuren. Ik vraag me af of mijn ouders hier blij van zullen worden.

Iemand lacht. ‘Jezus, wat een klein kreng.’

Ik weet niet eens of ze het tegen mij hebben. Ik moet me al vreselijk concentreren om mijn armen omhoog te houden.

‘Ze huilt niet eens,’ voegt iemand eraan toe. ‘De meisjes smeken tegen deze tijd meestal om genade.’

De muren beginnen over te lopen in het plafond. Ik vraag me af hoe lang ik zonder adem kan. Ik kan de woorden niet onderscheiden ik kan de geluiden die ik hoor niet verstaan het bloed raast door mijn hoofd en mijn lippen zijn 2 blokken beton die ik niet van elkaar kan krijgen. Er port een geweer in mijn rug en ik struikel naar voren. De vloeren vallen omhoog. Mijn voeten slepen een kant op maar ik weet niet welke.

Ik hoop dat ze me gauw doden.

Acht

Ik heb 2 dagen nodig om mijn ogen open te krijgen.

Naast me staan een bak water en een bak eten, en met trillende handen werk ik de koude inhoud naar binnen. Een doffe pijn kraakt in al mijn botten, een wanhopige droogte knijpt mijn keel dicht. Er lijkt niets gebroken te zijn, maar één blik onder mijn shirt bewijst dat de pijn echt was. De kneuzingen zijn opgebloeid in blauw en geel, een kwelling om aan te raken, een eeuwigheid voor ze zullen genezen.

Adam is nergens te bekennen.

Ik ben alleen in een kubus van eenzaamheid, 4 muren nog geen 3 meter in alle richtingen, een sleuf in de deur de enige plek waar lucht naar binnen kan kruipen. Ik begin mezelf juist te kwellen met mijn verbeelding wanneer de zware metalen deur openzwaait. Een bewaker met 2 geweren gekruist over zijn borst neemt me van top tot teen op.

‘Sta op.’

Deze keer aarzel ik niet.

Ik hoop dat Adam in elk geval veilig is. Ik hoop dat hij niet op dezelfde manier aan zijn einde komt als ik.

‘Volg me.’ De stem van de bewaker is zwaar en diep, zijn grijze ogen zijn onpeilbaar. Hij lijkt een jaar of 25, blond, gemillimeterd haar, mouwen opgerold tot ver boven zijn ellebogen, militaire tatoeages op zijn onderarmen, net als die van Adam.

O.

God.

Nee.

Adam verschijnt naast de blonde bewaker in de deuropening en wijst met zijn wapen een smalle gang in. ‘Lopen.’

Adam richt een pistool op mijn borst.

Adam richt een pistool op mijn borst.

Adam richt een pistool op mijn borst.

Zijn ogen zijn me totaal vreemd, glazig en afstandelijk, ver, ver weg.

Ik ben een en al verdoving. Ik ben gevoelloos, een wereld vol met niets, elk gevoel en alle emotie voor altijd verdwenen.

Ik ben een gefluister dat er nooit is geweest.

Adam is een soldaat. Adam wil dat ik doodga.

Ik staar nu openlijk naar hem, elk gevoel geamputeerd, mijn pijn een verre schreeuw losgekoppeld van mijn lichaam. Mijn voeten gaan vanzelf vooruit; mijn lippen blijven op elkaar omdat er nooit woorden zullen zijn voor dit moment.

De dood zou een welkome verlossing zijn van alle aardse vreugde die ik heb gekend.

Ik weet niet hoelang ik heb gelopen wanneer een volgende klap in mijn rug me laat struikelen. Ik knipper vanwege het felle licht dat ik zo lang niet heb gezien. Mijn ogen beginnen te tranen en ik knijp ze halfdicht tegen de tl-buizen die de grote ruimte verlichten. Ik zie nauwelijks iets.

‘Juliette Ferrars.’ Een stem laat mijn naam exploderen.

Een zware laars duwt in mijn rug en ik kan mijn hoofd niet optillen om te kijken wie tegen me praat.

‘Weston, dim het licht en laat haar overeind komen. Ik wil haar gezicht zien.’ Het bevel is koud en sterk als staal, gevaarlijk kalm, machtig zonder enige inspanning.

De felheid wordt teruggebracht tot een niveau dat ik aankan. De afdruk is in mijn rug gekerfd, maar de laars zelf drukt niet langer tegen mijn huid. Ik til mijn hoofd op en kijk omhoog.

Ik ben meteen geraakt door zijn jeugdigheid. Hij kan niet veel ouder zijn dan ik.

Het is duidelijk dat hij de leiding over iets heeft, ik heb alleen geen idee over wat. Zijn huid is gaaf, ongetekend, zijn kaaklijn scherp en krachtig. Zijn ogen zijn van de bleekste tint groen die ik ooit heb gezien.

Hij is mooi.

Zijn scheve grijns is berekenend slecht.

Hij zit op wat volgens hem een troon voorstelt, maar in werkelijkheid niets meer is dan een stoel in een verder lege ruimte. Zijn pak is perfect gesneden, zijn blonde haar vakkundig gekapt en zijn soldaten zijn de ideale bodyguards.

Ik haat hem.

‘Wat ben jij koppig.’ Zijn groene ogen zijn bijna doorschijnend. ‘Je wilt nooit samenwerken. Je wilde niet eens aardig doen tegen je celgenoot.’

Ik krimp onwillekeurig in elkaar. Het vuur van het verraad vlamt omhoog langs mijn hals.

Groenoog kijkt onverwacht geamuseerd, en plotseling voel ik me tot op het bot vernederd. ‘Interessant, interessant.’ Hij knipt met zijn vingers. ‘Kent, kom eens hier, alsjeblieft.’

Mijn hart stopt met slaan als Adam in mijn gezichtsveld verschijnt. Kent. Hij heet Adam Kent.

Ik sta van top tot teen in brand. Adam staat binnen een seconde naast Groenoog, maar begroet hem met niet meer dan een kort knikje. Misschien is de leider toch niet zo belangrijk als hij zelf denkt.

‘Meneer,’ zegt hij.

Zo veel gedachten verstrikken zich met elkaar in mijn hoofd, dat het me niet lukt de waanzin die zichzelf in knopen legt te ontwarren. Ik had het moeten weten. Ik heb vroeger wel geruchten gehoord over soldaten die in het geheim tussen de mensen woonden en de autoriteiten op de hoogte stelden zodra ze iets verdachts zagen. Elke dag verdwenen er mensen. Niemand kwam ooit terug.

Hoewel ik nog steeds niet begrijp waarom ze Adam hebben gestuurd om me te bespioneren.

‘Het lijkt erop dat ze nogal van je onder de indruk is.’

Ik tuur naar de man op de stoel en het dringt tot me door dat zijn pak versierd is met kleine gekleurde streepjes. Militaire onderscheidingstekens. Zijn achternaam staat op zijn revers: Warner.

Adam zegt niets. Hij kijkt niet in mijn richting. Zijn lichaam is kaarsrecht, 1 meter 80 prachtige afgetrainde spieren, zijn profiel krachtig en kalm. Dezelfde armen die mijn lichaam vasthielden, zijn nu de holsters van dodelijke wapens.

‘Heb je daar niets op te zeggen?’ Warner werpt een snelle blik op Adam, maar draait zijn gezicht dan weer mijn kant op. Zijn ogen dansen in het licht, duidelijk geamuseerd.

Adam spant zijn kaken. ‘Meneer.’

‘Natuurlijk.’ Warner is plotseling verveeld. ‘Waarom zou jij ook iets te zeggen hebben?’

‘Ga je me doden?’ De woorden ontsnappen aan mijn lippen voordat ik er goed over na heb kunnen denken, en opnieuw slaat iemands geweer tegen mijn ruggengraat. Ik val met een haperende kreun op de grond en blijf hijgend op de smerige vloer liggen.

‘Dat was onnodig, Roland.’ Warners stem druipt van gespeelde teleurstelling. ‘Ik zou me in haar positie hetzelfde afvragen, vermoed ik.’ Een pauze. ‘Juliette?’

Ik slaag erin mijn hoofd op te tillen.

‘Ik wil je een voorstel doen.’

Negen

Ik weet niet zeker of ik hem goed heb verstaan.

‘Jij hebt iets wat ik wil.’ Warner staart nog altijd naar me.

‘Ik begrijp het niet,’ zeg ik.

Hij haalt diep adem, staat op en ijsbeert door de ruimte. Adam mag nog niet gaan. ‘Je bent min of meer een persoonlijk project van me.’ Warner glimlacht in zichzelf. ‘Ik heb je dossier lange tijd bestudeerd.’

Ik kan niet tegen zijn gewichtige, zelfingenomen loopje. Ik wil die grijns van zijn gezicht slaan.

Warner stopt met lopen. ‘Ik wil je in mijn team.’

‘Wat?’ fluister ik hakkelig, verrast.

‘We zitten hier midden in een oorlog,’ zegt hij enigszins ongeduldig. ‘Misschien kun je een en een bij elkaar optellen.’

‘Ik weet niet…’

‘Ik ken je geheim, Juliette. Ik weet waarom je hier zit. Je hele leven is vastgelegd in ziekenhuisdossiers, klachtenbrieven gericht aan de autoriteiten, rommelige rechtszaken, publieke oproepen om je op te laten sluiten.’ De pauze die hij inlast, geeft me genoeg tijd om me te verslikken in de doodsangst die mijn keel blokkeert. ‘Ik speel al langere tijd met het idee, maar ik wilde eerst zeker weten of je echt niet psychotisch bent. Isolatie was niet de beste manier om daarachter te komen, maar je hebt je heel aardig weten te redden.’ Hij schenkt me een glimlach die zegt dat ik dankbaar zou moeten zijn voor zijn prijzende woorden. ‘Ik heb Adam naar je toe gestuurd als een laatste voorzorgsmaatregel. Ik wilde zeker weten dat je niet instabiel bent, dat je in staat bent tot basale menselijke interactie en communicatie. Ik moet zeggen dat ik heel tevreden ben met de uitkomst.’

Iemand scheurt mijn huid los.

‘Adam heeft, lijkt het, zijn rol iets te perfect gespeeld. Hij is een goede soldaat. Een van de beste zelfs.’ Warner gunt hem een snelle blik en kijkt dan weer naar mij. ‘Maar maak je geen zorgen, hij weet niet waartoe je in staat bent. Nog niet, in elk geval.’

Ik haal uit met mijn nagels naar de paniek, ik slik de pijn weg, ik smeek mezelf om niet zijn kant op te kijken, maar het mislukt mislukt mislukt. Adams ogen vinden die van mij in dezelfde fractie van een seconde dat mijn ogen de zijne vinden, maar hij kijkt zo snel weg dat ik niet zeker weet of ik het me misschien alleen heb verbeeld.

Ik ben een monster.

‘Ik ben niet zo wreed als je denkt,’ gaat Warner verder met een zangerige klank in zijn stem. ‘Als je zo graag in zijn gezelschap verkeert, kan ik hiervan…’ hij gebaart van mij naar Adam, ‘…een permanente regeling maken.’

‘Nee,’ fluister ik.

Warner vormt zijn lippen tot een nonchalante glimlach. ‘O, ja. Maar wees voorzichtig, mooi meisje. Als je iets… stouts doet, moet hij je neerschieten.’

Een snijtang knipt gaten in mijn hart. Adam reageert op geen van Warners woorden.

Hij doet zijn werk.

Ik ben een nummer, een missie, een eenvoudig te vervangen voorwerp; ik ben niet eens een herinnering in zijn geest.

Ik ben niets.

Ik had niet verwacht dat zijn verraad me zo diep de grond in zou trappen.

‘Als je mijn aanbod aanneemt,’ onderbreekt Warner mijn gedachten, ‘zul je net zo leven als ik. Je zult een van ons zijn, in plaats van een van hen. Je leven zal voor altijd veranderen.’

‘En als ik het niet aanneem?’ vraag ik, en ik weet nog net te voorkomen dat de angst mijn stem breekt.

Warner kijkt oprecht teleurgesteld. Vol ontzetting slaat hij zijn handen in elkaar. ‘Je hebt niet echt een keuze. Als je aan mijn kant staat, zul je beloond worden.’ Hij perst zijn lippen op elkaar. ‘Maar als je ervoor kiest om me niet te gehoorzamen? Nou ja… Je ziet er niet onaardig uit met al je lichaamsdelen intact, vind je niet?’

Mijn ademhaling gaat zo snel dat mijn lichaam ervan beeft. ‘Je wilt dat ik mensen voor je martel?’

Zijn gezicht breekt open in een stralende glimlach. ‘Dat zou geweldig zijn.’

Ik heb geen tijd om een antwoord te formuleren, want hij richt zich tot Adam. ‘Laat haar zien wat ze mist, oké?’

Adam antwoordt één tel te laat. ‘Meneer?’

‘Dat is een bevel, soldaat.’ Warners ogen zijn op mij gericht en zijn mondhoeken trekken van onderdrukt plezier. ‘Ik zou deze wel willen temmen. Ze is pittiger dan goed voor haar is.’

‘Je kunt me niet aanraken,’ spuug ik eruit tussen opeengeklemde kaken.

‘Fout,’ zegt hij op een zangerig toontje. Hij gooit een paar zwarte handschoenen naar Adam. ‘Die zul je nodig hebben,’ fluistert hij samenzweerderig.

‘Je bent een monster.’ Mijn stem klinkt te vlak, mijn lichaam stroomt plotseling over van woede. ‘Waarom dood je me niet gewoon?’

‘Dat, mijn lieve schat, zou zonde zijn.’ Hij stapt naar voren en ik realiseer me dat zijn handen zorgvuldig bedekt zijn door witleren handschoenen. Hij duwt met één vinger mijn kin omhoog. ‘En trouwens, het zou jammer zijn van dat mooie gezichtje.’

Ik probeer mijn hoofd weg te trekken, maar dezelfde stalen neus van daarnet boort zich in mijn ruggengraat en Warner grijpt mijn gezicht stevig beet. Ik onderdruk een schreeuw.

‘Niet vechten, lieverd. Zo maak je het alleen maar moeilijker voor jezelf.’

‘Ik hoop dat je wegrot in de hel.’

Warner spant zijn kaakspieren. Hij steekt een hand omhoog om te voorkomen dat iemand me doodschiet, me in de nieren trapt, mijn schedel in tweeën splijt, of wat dan ook. ‘Je vecht voor het verkeerde team.’ Hij recht zijn rug. ‘Maar daar kunnen we iets aan doen. Adam,’ roept hij. ‘Hou haar in de gaten. Ze is nu jouw verantwoordelijkheid.’

‘Ja, meneer.’

Tien

Adam trekt de handschoenen aan, maar raakt me niet aan. ‘Laat haar opstaan, Roland. Vanaf hier neem ik het over.’

De laars verdwijnt. Ik krabbel overeind en staar voor me uit. Ik wil niet denken aan de verschrikking die me te wachten staat. Iemand geeft me een trap in mijn knieholten en ik val bijna op de grond. ‘Lopen nou,’ gromt een stem achter me. Ik kijk op en realiseer me dat Adam al wegloopt. Het is de bedoeling dat ik hem volg.

Pas wanneer we terug zijn in het vertrouwde duister van de gangen van de inrichting stopt hij met lopen.

‘Juliette.’ Eén zacht woordje en mijn gewrichten zijn opeens van lucht gemaakt.

Ik geef geen antwoord.

‘Pak mijn hand.’

‘Dat doe ik niet,’ weet ik tussen haperende happen zuurstof door uit te brengen. ‘Nooit.’

Een diepe zucht. Ik voel in de duisternis dat hij zich verplaatst, en al snel is zijn lichaam te dicht zo ontwapenend dicht bij dat van mij. Zijn hand ligt tegen mijn onderrug en hij loodst me door de gangen naar een onbekende bestemming. Elke vierkante centimeter van mijn huid bloost. Ik moet mezelf kaarsrecht houden om te voorkomen dat ik in zijn armen achteroverval.

De afstand die we afleggen, is veel groter dan ik had verwacht. Wanneer Adam eindelijk spreekt, vermoed ik dat we het einde naderen.

‘We gaan zo naar buiten,’ zegt hij vlak bij mijn oor.

Ik moet mijn vuisten ballen om de opwinding te beheersen die mijn hart laat struikelen. Ik ben bijna te afgeleid door het gevoel dat zijn stem teweegbrengt om te begrijpen wat hij zegt.

‘Het leek me dat je dat moest weten.’

Een hoorbare inademing is mijn enige reactie. Ik ben bijna een jaar lang niet buiten geweest. Ik ben pijnlijk opgewonden, maar ik heb zo lang geen natuurlijk licht op mijn huid gevoeld dat ik niet weet of ik er wel tegen kan. Ik heb geen keuze.

De lucht raakt me als eerste.

Veel om over op te scheppen heeft onze atmosfeer niet, maar na zo veel maanden in een betonnen hok smaakt zelfs de bedorven zuurstof van onze stervende planeet Aarde hemels. Ik kan niet snel genoeg ademhalen. Ik vul mijn longen met de sensatie; ik stap het lichte briesje in en grijp een handvol van de wind die tussen mijn vingers door wervelt.

Verrukking zoals ik die nooit eerder heb gevoeld.

De lucht is fris en koel. Een verfrissend bad van tastbaar niets, dat prikt in mijn ogen en snijdt in mijn huid. De zon staat hoog vandaag; de weerkaatsing op de kleine plekken sneeuw die de aarde bevroren houden, verblindt me. Het gewicht van het felle licht drukt mijn ogen neer zodat ik alleen door twee smalle spleetjes kan kijken, maar de warme stralen omhullen mijn lichaam als een op maat gemaakt jasje, als de omhelzing van iets wat groter is dan een mens. Ik zou eeuwig kunnen blijven stilstaan in dit moment. Eén oneindige seconde lang voel ik me vrij.

Adams aanraking brengt me met een schok terug in de werkelijkheid. Ik spring bijna uit mijn vel en hij grijpt me om mijn middel. Ik moet mijn botten smeken om te stoppen met trillen. ‘Gaat het wel?’ Zijn ogen verrassen me. Het zijn de ogen die ik me herinner, blauw en bodemloos als het diepste gedeelte van de oceaan. Zijn handen zijn teder zo teder liggen om me heen.

‘Ik wil niet dat je me aanraakt,’ lieg ik.

‘Je hebt geen keuze.’ Hij weigert me aan te kijken.

‘Ik heb altijd een keuze.’

Hij haalt een hand door zijn haar en slikt de leegte in zijn keel weg. ‘Volg me.’

We zijn in een blanco gebied, een lege vlakte vol met dode bladeren en stervende bomen die kleine teugjes nemen van de gesmolten sneeuw die in de bodem zakt. Het landschap is geteisterd door oorlog en verwaarlozing, en toch is dit het mooiste wat ik in lange tijd heb gezien. De stampende soldaten stoppen en kijken als Adam het portier van een auto voor me opent.

Het is geen auto. Het is een tank.

Ik staar naar het massieve metalen gevaarte en probeer langs de zijkant omhoog te klimmen, maar dan is Adam opeens achter me. Hij tilt me bij mijn middel omhoog en ik hap naar adem als hij me op de stoel zet.

Al snel rijden we in stilte; ik heb geen idee waar we naartoe gaan.

Ik staar uit het raam naar alles.

Ik eet en drink en absorbeer elk minuscuul detail van het puin, de gebouwen aan de horizon, de verlaten huizen en de verwrongen stukken metaal en glasscherven die overal verspreid liggen. De wereld ziet er naakt uit, ontdaan van vegetatie en warmte. Er zijn geen straatnaamborden, geen stoplichten; beide zijn ook niet nodig. Er is geen openbaar vervoer. Iedereen weet dat auto’s nog maar door één bedrijf worden gemaakt en alleen te koop zijn voor belachelijke prijzen.

Slechts weinig mensen mogen een dergelijk middel om te vluchten bezitten.

Mijn ouders De bevolking is verdeeld over wat is overgebleven van het land. Industriële gebouwen vormen de ruggengraat van het landschap: grote, rechthoekige metalen dozen volgepropt met machines. Machines bedoeld om het leger te versterken, om Het Herstel te versterken, en om enorme hoeveelheden menselijke beschaving te vernietigen.

Kolen/Asfalt/Staal

Grauw/Zwart/Zilver

Rokerige tinten als vieze vegen uitgesmeerd over de horizon, druipend in de smurrie die ooit sneeuw geweest is. Overal ligt afval in lukrake stapels, hier en daar komen van onder de verwoesting plukken vergeeld gras tevoorschijn.

De traditionele huizen van onze oude wereld zijn verlaten: kapotte ramen, ingestorte daken, rode en blauwe en groene verf versleten tot vale kleuren, zodat ze nog beter bij onze zonnige toekomst passen. Nu zie ik de achteloos over het verwoeste landschap verspreide barakken, en mijn herinnering komt op gang. Ik herinner me dat ze bedoeld waren als tijdelijke huisvesting. Ik herinner me de paar maanden voordat ik werd opgesloten, toen ze net met de bouw ervan waren begonnen. Deze kleine, kille verblijven zouden alleen dienst hoeven doen tot alle details van het nieuwe plan waren uitgewerkt, zei Het Herstel. Tot iedereen was onderworpen. Tot de mensen zouden stoppen met protesteren en zich zouden realiseren dat deze verandering goed voor ze was, goed voor hun kinderen, goed voor hun toekomst.

Ik herinner me dat er regels waren.

Geen gevaarlijke fantasieën meer, geen genezing op recept. Een nieuwe generatie bestaande uit alleen maar gezonde individuen zou ons onderhouden. De zieken moesten worden weggeborgen. De ouderen moesten worden weggedaan. De verwarden moesten worden overgedragen aan de inrichtingen. Alleen de sterken zouden overleven.

Ja.

Natuurlijk.

Geen stomme talen meer, geen stomme verhalen en stomme schilderijen boven stomme schoorsteenmantels. Geen Kerstmis meer, geen Chanoeka, geen Suikerfeest of Diwali. Geen gesprekken meer over godsdienst, over geloof, over persoonlijke overtuigingen. Persoonlijke overtuigingen waren wat ons op een haar na had uitgeroeid, zeiden ze.

Overtuigingen prioriteiten voorkeuren vooroordelen en ideologieën verdeelden ons. Misleidden ons. Vernietigden ons. Egoïstische behoeftes, wensen en verlangens moesten worden uitgeroeid. Inhaligheid, toegeeflijkheid en gulzigheid moesten uit het menselijk gedrag worden geschrapt. De oplossing lag in zelfcontrole, in minimalisme, in spartaanse levensomstandigheden; één simpele taal en een gloednieuw woordenboek vol woorden die iedereen zou kunnen begrijpen.

Deze zaken zouden ons redden, onze kinderen redden, de mensheid redden, zeiden ze.

Herstel Gelijkheid. Herstel de Menselijkheid. Herstel Hoop, Genezing en Geluk.

RED ONS!

DOE MEE!

HERSTEL DE SAMENLEVING!

De posters hangen nog altijd aan de muren.

De wind rukt aan de gescheurde resten, maar de boodschappen zitten hardnekkig vast en klapperen tegen de stalen en betonnen constructies waarop ze zijn aangeplakt. Sommige zitten nog altijd op palen die uit de grond omhoogsteken, waarop helemaal bovenaan nu luidsprekers zijn bevestigd. Luidsprekers die de mensen ongetwijfeld waarschuwen tegen het dreigende gevaar dat hen nog altijd omringt.

Maar de wereld is vreemd stil.

Voetgangers komen voorbij, ze lopen door het koude, kille weer om te gaan werken in de fabrieken of om voedsel te vinden voor hun gezin. In deze wereld is hoop iets wat uit de loop van een geweer drupt.

Niemand geeft nog echt om het concept.

Vroeger wilden mensen hoop. Ze wilden denken dat alles beter zou worden. Ze wilden geloven dat ze terug konden naar de tijd waarin ze zich druk maakten over roddels en vakanties en feestjes waar ze op zaterdagavond naartoe zouden gaan, en dus beloofde Het Herstel een toekomst die te mooi was om waar te zijn, en de samenleving was te wanhopig om hen niet te geloven. De mensen realiseerden zich niet dat ze hun ziel uitleverden aan een groep die van plan was misbruik te maken van hun onwetendheid. Hun angst.

De meeste burgers zijn te bang om te protesteren, maar er zijn anderen die sterker zijn. Er zijn anderen die wachten op het juiste moment. Er zijn anderen die al begonnen zijn met terugvechten.

Ik hoop dat het nog niet te laat is om terug te vechten.

Ik bestudeer elke wiegende tak, elke imponerende soldaat, elk raam dat ik kan tellen. Mijn ogen zijn 2 professionele zakkenrollers die alles stelen, om het vervolgens in mijn herinnering op te kunnen slaan.

Ik raak de tel kwijt van de minuten die we onder ons verpletteren.

We rijden naar een bouwwerk dat 10 keer zo groot is als de inrichting en verdacht centraal in de beschaving staat. Van buiten is het een nietszeggend gebouw, onopvallend in elk opzicht behalve het formaat, grijze stalen platen die 4 vlakke muren vormen, ramen in de 15 verdiepingen geramd en geslagen. Het ziet er naargeestig uit en draagt nergens een opschrift, een merkteken, een bewijs van zijn ware aard.

Een politiek hoofdkwartier verborgen te midden van de massa.

De binnenkant van de tank is een ingewikkelde chaos van knoppen en hendels en ik heb geen idee hoe alles werkt, maar Adam doet het portier aan mijn kant open voor ik de kans heb om uit te vinden wat wat is. Zijn handen zijn weer op hun plek rond mijn middel en mijn voeten staan nu stevig op de grond, maar mijn hart slaat zo snel dat hij het wel moet horen. Hij heeft me nog niet losgelaten.

Ik kijk op.

Zijn ogen staan strak, zijn voorhoofd is gefronst, zijn lippen zijn lippen zijn lippen zijn 2 op elkaar geklemde strepen frustratie.

Ik stap achteruit en 10.000 piepkleine scherven vallen tussen ons op de grond. Hij slaat zijn ogen neer. Hij keert zich om. Hij ademt in en 5 vingers van één hand vormen een grillige vuist. ‘Deze kant op.’ Hij knikt in de richting van het gebouw.

Ik volg hem naar binnen.

Elf

Ik ben zo voorbereid op onvoorstelbare verschrikkingen dat de werkelijkheid bijna erger is.

Zwart geld druipt van de muren, een jaarvoorraad voedsel verspild aan marmeren vloeren, honderden duizenden dollars aan medische hulp besteed aan chic meubilair en Perzische tapijten. Ik voel de kunstmatige warmte die via luchtroosters naar binnen stroomt en denk aan kinderen die schreeuwen om schoon drinkwater. Ik knipper met mijn ogen bij het zien van kristallen kroonluchters en hoor moeders om genade smeken. Ik zie een oppervlakkige wereld die bestaat te midden van een verschrikkelijke realiteit en ben niet in staat om me te bewegen.

Ik ben niet in staat om adem te halen.

Zo veel mensen moeten zijn gestorven om deze luxe te kunnen betalen. Zo veel mensen moesten hun huis en hun kinderen en hun laatste 5 dollars op de bank kwijtraken vanwege beloftes beloftes beloftes zo veel beloftes dat ze gered zouden worden van zichzelf. Ze beloofden ons, Het Herstel beloofde ons hoop op een betere toekomst. Ze zeiden dat ze het weer goed zouden maken, ze zeiden dat ze ons zouden helpen om de wereld die we kenden terug te krijgen. De wereld van filmafspraakjes en bruiloften in de lente en kraambezoeken. Ze zeiden dat ze ons onze huizen, onze gezondheid, onze duurzame toekomst zouden teruggeven.

In plaats daarvan stalen ze alles.

Ze namen alles in. Mijn leven. Mijn toekomst. Mijn gezondheid. Mijn vrijheid.

Ze vulden onze wereld met wapens gericht op ons voorhoofd en glimlachten terwijl ze 16 verjaardagskaarsjes dwars door onze toekomst schoten. Ze doodden degenen die sterk genoeg waren om terug te vechten, en de kneuzen die niet in staat waren om aan hun utopische verwachtingen te voldoen, sloten ze op in inrichtingen. Mensen zoals ik.

Hier is het bewijs van hun corruptie.

Mijn huid is klam van het zweet, mijn vingers trillen van walging, mijn benen geven het op bij deze verspilling verspilling verspilling de egoïstische verspilling tussen deze 4 muren. Ik zie overal rood. Het bloed van de slachtoffers spat tegen de ramen, stroomt over de tapijten, druipt van de kroonluchters.

‘Juliette…’

Ik breek.

Ik zak op mijn knieën, mijn lichaam gebroken door de pijn die ik keer op keer heb geslikt, mijn lijf schokkend door de snikken die ik niet langer kan tegenhouden. Al mijn waardigheid stroomt tegelijk met mijn tranen weg, en de kwelling van de afgelopen week scheurt mijn huid aan flarden.

Ik kan niet meer ademhalen.

Ik kan niet meer bij de zuurstof om me heen en kokhals in mijn shirt, ik hoor stemmen, zie gezichten die ik niet herken, flarden van woorden uitgerafeld door verwarring, gedachten zo dooreengeschud dat ik niet weet of ik nog wel bij bewustzijn ben.

Ik weet niet of ik nu officieel doorgedraaid ben.

Ik zweef door de lucht. Ik ben een zak veren in zijn armen, hij wringt zich tussen de soldaten door die om ons heen drommen om een glimp van de commotie op te vangen, en heel even wil ik vergeten dat ik dit niet zo graag zou mogen willen. Ik wil vergeten dat ik hem eigenlijk moet haten, dat hij me heeft verraden, dat hij werkt voor de mensen die proberen het kleine beetje menselijkheid te vernietigen dat ons nog rest, en mijn gezicht is weggestopt in de zachte stof van zijn shirt, mijn wang ligt tegen zijn borst en hij ruikt naar kracht en moed en de wereld die doornat is van de regen. Ik wil dat hij nooit nooit nooit nooit mijn lichaam loslaat. Ik wou dat ik zijn huid kon aanraken, ik wou dat er tussen ons geen barrières waren.

De realiteit slaat me in het gezicht.

Schaamte verduistert mijn geest, wanhopige vernedering vertroebelt mijn oordeelsvermogen; een diep rood kleurt mijn gezicht, bloedt dwars door mijn huid heen. Ik klamp me vast aan zijn shirt.

‘Je kunt me doden,’ zeg ik hem. ‘Je hebt wapens…’ Ik wring me uit zijn armen en hij verstevigt zijn greep.

Zijn gezicht toont geen enkele emotie, alleen een spiertje in zijn kaak dat plotseling strak staat. Een onmiskenbare spanning in zijn armen.

‘Je kunt me gewoon doden…’ smeek ik.

‘Juliette.’ Zijn stem is krachtig, maar er klinkt vertwijfeling in door. ‘Alsjeblieft.’

Ik ben opnieuw verdoofd. Opnieuw compleet machteloos. Ik smelt van binnen en het leven stroomt weg uit mijn ledematen.

We staan voor een deur.

Adam pakt een pasje, zwaait ermee langs een zwart ruitje dat vlak naast de deurknop zit en de roestvrijstalen deur glijdt open. We stappen naar binnen.

We zijn helemaal alleen in een nieuwe ruimte.

‘Alsjeblieft, laat me niet los zet me neer,’ zeg ik tegen hem.

Midden in de kamer troont een gigantisch bed, weelderig tapijt bedekt de vloer, een grote kledingkast staat tegen de muur, lampen glitteren aan het plafond. Al het moois is zo besmet dat ik er niet naar kan kijken.

Adam legt me voorzichtig op het zachte matras en stapt iets achteruit. ‘Hier zul je een tijdje blijven, denk ik,’ is het enige wat hij zegt.

Ik knijp mijn ogen dicht. Ik wil niet denken aan de onvermijdelijke martelingen die me te wachten staan. ‘Alsjeblieft,’ zeg ik. ‘Ik wil graag alleen zijn.’

Een diepe zucht. ‘Dat is niet echt een optie.’

‘Wat bedoel je?’ Ik draai me om.

‘Ik moet je in de gaten houden, Juliette.’ Mijn naam is niet meer dan een fluistering. Mijn hart mijn hart mijn hart. ‘Warner wil dat je begrijpt wat hij je aanbiedt, maar je wordt nog altijd beschouwd als een… dreiging. Hij heeft je onder mijn toezicht gesteld. Ik kan niet weggaan.’

Ik weet niet of ik dit heerlijk of verschrikkelijk moet vinden. Ik vind het verschrikkelijk. ‘Moet je hier bij mij wonen?’

‘Ik woon in de barakken tegenover dit gebouw. Met de andere soldaten. Maar… ja.’ Hij schraapt zijn keel. Hij kijkt me niet aan. ‘Ik trek hier in.’

Diep van binnen voel ik een pijn die aan mijn zenuwen knaagt. Ik wil hem haten en veroordelen en eindeloos krijsen, maar het lukt me niet, want het enige wat ik zie, is een 8-jarig jongetje dat zich niet herinnert dat hij de vriendelijkste persoon was die ik ooit heb gekend.

Ik wil niet geloven dat dit werkelijk gebeurt.

Ik sluit mijn ogen en rol me op tot mijn hoofd tegen mijn knieën ligt.

‘Je moet je aankleden,’ zegt hij na een korte stilte.

Ik til met een ruk mijn hoofd op. Ik knipper met mijn ogen alsof ik niet begrijp wat hij zegt. ‘Ik ben aangekleed.’

Hij schraapt opnieuw zijn keel maar probeert daarbij geen geluid te maken. ‘Daarachter is een badkamer.’ Hij wijst.

Ik zie een deur in de kamer en plotseling word ik nieuwsgierig. Ik heb wel gehoord van mensen met een badkamer in hun slaapkamer. Nou ja, waarschijnlijk niet ín de slaapkamer, maar in elk geval wel heel dichtbij. Ik laat me van het bed glijden en loop erheen.

Zodra ik de deur opendoe, praat hij verder. ‘Daar kun je douchen en je omkleden. De badkamer… is de enige plek zonder camera’s,’ vult hij aan met steeds zachter wordende stem.

Er zijn camera’s in mijn kamer.

Natuurlijk.

‘Daarin vind je kleren.’ Hij knikt naar de klerenkast. Hij ziet er plotseling ongemakkelijk uit.

‘En jij mag niet weggaan?’ vraag ik.

Hij wrijft over zijn voorhoofd en gaat op het bed zitten. Hij zucht. ‘Je moet je klaarmaken. Warner verwacht je voor het diner.’

‘Diner?’ Mijn ogen worden zo groot als twee volle manen.

Adam kijkt grimmig. ‘Ja.’

‘Hij gaat me niet martelen?’ Ik schaam me voor de opluchting in mijn stem, de onverwachte spanning die ik heb laten ontsnappen, de angst waarvan ik niet wist dat ik hem koesterde. ‘Hij nodigt me uit voor een diner?’ Ik sterf van de honger mijn maag is één diepe put vol honger ik heb zo’n honger zo’n honger zo’n honger Ik kan me niet eens meer voorstellen hoe echt eten smaakt.

Adams gezicht is weer ondoorgrondelijk. ‘Je moet je haasten. Ik kan je laten zien hoe alles werkt.’

Ik heb geen tijd om te protesteren; hij is al in de badkamer en ik ben hem gevolgd. De deur is nog open en hij staat midden in de kleine ruimte met zijn rug naar me toe en ik begrijp niet waarom. ‘Ik weet heus wel hoe een badkamer werkt,’ zeg ik. Ik woonde ooit in een gewoon huis. Ik hoorde ooit bij een gezin.

Hij draait zich heel, heel langzaam om en ik begin in paniek te raken. Eindelijk tilt hij zijn hoofd op, maar zijn blik schiet naar alle kanten. Als hij naar me kijkt, worden zijn ogen smalle spleetjes; zijn voorhoofd staat gespannen. Zijn rechterhand vormt een vuist en zijn linkerhand legt een vinger op zijn lippen. Hij beduidt dat ik stil moet zijn.

Elk orgaan in mijn lichaam valt op de grond.

Ik wist dat er iets stond te gebeuren, maar ik wist niet dat het Adam zou zijn. Ik had niet gedacht dat hij het in zich had om me pijn te doen, me te martelen, me meer dan ooit te laten wensen dat ik dood was. Ik realiseer me niet eens dat ik huil, totdat ik een snik hoor en de stille tranen over mijn gezicht voel stromen en ik schaam schaam schaam me zo voor mijn zwakheid, maar er is ook een deel van me dat er niets om geeft. Ik voel de verleiding om te smeken, te vragen om genade, zijn wapen te stelen en mezelf dood te schieten. Waardigheid is het enige wat ik nog overheb.

Hij lijkt mijn plotselinge hysterie op te merken, want zijn ogen worden groot en zijn mond valt open. ‘Nee, God, Juliette, ik ga niet…’ Hij vloekt binnensmonds. Hij slaat met zijn vuist tegen zijn voorhoofd, keert zich met een diepe zucht om en ijsbeert door de krappe ruimte. Hij vloekt opnieuw.

Hij loopt de deur uit en kijkt niet om.

Twaalf

5 volle minuten onder gloeiend heet water, 2 stukken zeep die beide ruiken naar lavendel, een fles shampoo speciaal voor mijn haren, het gevoel van zachte, dikke handdoeken die ik om me heen durf te slaan, en dan pas begin ik het te begrijpen.

Ze willen dat ik vergeet.

Ze denken dat ze mijn herinneringen, mijn loyaliteit, mijn prioriteiten kunnen uitwissen met een paar warme maaltijden en een mooie kamer. Ze denken dat ik zo gemakkelijk te koop ben.

Warner lijkt niet te begrijpen dat ik met niets ben opgegroeid, en dat me dat koud liet. Ik hoefde ze niet: de kleren, de perfecte schoenen, de dure spullen. Ik hoefde niet gehuld te worden in zijde. Het enige wat ik ooit wilde, was mijn armen uitsteken en een ander mens aanraken, niet alleen met mijn handen maar met mijn hart. Ik zag de wereld en het gebrek aan compassie, de harde, schurende oordelen, de koude, haatdragende ogen. Ik zag het overal om me heen.

Ik had zo veel tijd om te luisteren.

Om te kijken.

Om mensen en plekken en mogelijkheden te bestuderen. Het enige wat ik hoefde te doen was mijn ogen openen. Het enige wat ik hoefde te doen was een boek openslaan, en ik zag de verhalen, bloedend van pagina tot pagina. Ik zag de herinneringen geëtst in het papier.

Daar bracht ik mijn hele leven door: opgevouwen tussen de bladzijden van boeken.

Bij gebrek aan menselijke relaties ging ik verbintenissen aan met papieren personages. Ik beleefde liefde en verlies door middel van verhalen uit alle tijden; ik beleefde het volwassen worden door mijn relatie met papier. Mijn wereld is een ingewikkeld web van woorden dat alles verbindt: lijf en ledematen, bot en zenuw, gedachten en beelden. Ik ben een wezen bestaand uit letters, een personage gecreëerd door zinnen, een fantasiebeeld gevormd door fictie.

Ze willen elke punt en komma uit mijn leven van de aardbodem wegvagen en ik denk niet dat ik dat kan laten gebeuren.

Ik trek mijn oude kleren weer aan, loop op mijn tenen naar de slaapkamer en ontdek dat die leeg is. Adam is vertrokken, terwijl hij zei dat hij zou blijven. Ik begrijp hem niet ik begrijp zijn acties niet ik begrijp mijn teleurstelling niet. Ik wou dat ik niet zo genoot van mijn frisse huid, van het gevoel na zo’n lange tijd helemaal schoon te zijn. Ik begrijp niet waarom ik nog niet in de spiegel heb gekeken, waarom ik bang ben voor wat ik zal zien, waarom ik twijfel of ik het gezicht dat naar me terugstaart wel zal herkennen.

Ik doe de klerenkast open.

Hij puilt uit van de jurken en schoenen en blouses en broeken en de meest uiteenlopende kledingstukken, kleuren zo levendig dat mijn ogen er pijn van doen, stoffen waarvan ik alleen heb gehoord, het soort dat ik bijna niet durf aan te raken. De maten zijn perfect te perfect.

Ze hebben op me gewacht.

Uit de hemel regenen bakstenen recht op mijn schedel.

Ik ben verwaarloosd verlaten verbannen en weggesleept uit mijn huis. Ik ben geprikt en gepord en getest en in een cel gegooid. Ik ben bestudeerd. Ik ben uitgehongerd. Ik ben verleid met vriendschap, om vervolgens te worden verraden, in deze nachtmerrie gevangen te worden, en daarvoor word ik geacht dankbaar te zijn. Mijn leraren. Adam. Warner. Het Herstel. Voor hen allemaal ben ik slechts een gebruiksartikel.

Ze denken dat ik een pop ben, die ze kunnen aankleden en tot onderwerping kunnen dwingen.

Maar ze hebben het mis.

‘Warner wacht op je.’

Ik draai me vliegensvlug om en val achterover tegen de kast, sla hem dicht in de woeste paniek die mijn hart bevangt. Ik herstel me en vouw mijn angst netjes op als ik Adam in de deuropening zie staan. Zijn mond beweegt even, maar hij zegt niets. Uiteindelijk stapt hij naar voren zo ver naar voren tot hij dichtbij genoeg is om me aan te raken.

Hij reikt langs me en opent opnieuw de deur, waarachter zich dingen verbergen waarvan het bestaan me tot schaamte dwingt. ‘Deze zijn allemaal voor jou,’ zegt hij zonder me aan te kijken. Zijn vingers strijken langs de zoom van een paarse jurk, de diepe kleur van pruimen, goed genoeg om op te eten.

‘Ik heb al kleren.’ Mijn handen vegen de kreukels uit mijn vieze, versleten shirt.

Hij besluit me eindelijk aan te kijken, maar als hij dat doet, struikelen zijn wenkbrauwen, knipperen en bevriezen zijn ogen, openen zijn lippen zich verrast. Ik vraag me af of het wassen me een heel nieuw gezicht heeft bezorgd en ik bloos; hopelijk walgt hij niet van wat hij ziet. Ik weet niet waarom me dat iets kan schelen.

Hij slaat zijn ogen neer. Haalt diep adem. ‘Ik wacht buiten op je.’

Ik staar naar de paarse jurk met Adams vingerafdrukken erop. Heel even bestudeer ik de inhoud van de klerenkast en dan geef ik het op. Ik haal bezorgd mijn vingers door mijn natte haren en pantser mezelf.

Ik ben niemands eigendom.

En het kan me niet schelen hoe Warner wil dat ik eruitzie.

Ik loop de kamer uit, en Adam staart me een fractie van een seconde aan. Hij wrijft over zijn nek en zegt niets. Hij schudt zijn hoofd. Hij begint te lopen. Hij raakt me niet aan, en ik zou het niet moeten opmerken maar dat doe ik wel. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten, ik heb geen idee hoe mijn leven op deze nieuwe plek zal zijn en ik voel spijkers in mijn maag bij elke prachtige verfraaiing, elk buitensporig accessoire, elk overbodig schilderij, ornament, alle lichten en kleuren in dit gebouw. Ik hoop dat de hele zaak in de fik vliegt.

Ik volg Adam door een lange, gestoffeerde gang naar een lift die geheel van glas is gemaakt. Hij zwaait met hetzelfde pasje als waarmee hij de deur van mijn kamer opendeed, en we lopen naar binnen. Ik heb niet eens gemerkt dat we zo veel verdiepingen omhoog zijn gegaan met de lift. Ik realiseer me dat ik een vreselijke scène geschopt moet hebben toen ik hier aankwam, en daar word ik bijna blij van.

Ik hoop dat ik Warner op alle mogelijke manieren teleurstel.

De eetzaal is zo groot dat je er duizenden weesjes een maaltijd zou kunnen voorzetten. In plaats daarvan staan verspreid in de ruimte 7 gedekte tafels gedrapeerd met blauwe zijde, waarop kristallen vazen barstensvol orchideeën en lelies en glazen schalen met gardenia’s staan. Het is betoverend. Ik vraag me af waar ze die bloemen vandaan hebben gehaald. Ze zijn waarschijnlijk nep. Ze kunnen haast niet echt zijn. Ik heb in geen jaren echte bloemen gezien.

Warner zit aan het hoofd van de tafel pal in het midden. Zodra hij me Adam ziet, staat hij op. Direct staat iedereen in de ruimte ook op.

Ik realiseer me bijna meteen dat de twee stoelen aan weerszijden van hem leeg zijn, en ik ben niet van plan stil te blijven staan maar doe het toch. Ik neem snel de overige aanwezigen op en ontdek nergens een andere vrouw.

Adam strijkt met 3 vingertoppen langs de onderkant van mijn rug en ik schrik vreselijk. Ik haast me naar voren en Warner kijkt me stralend aan. Hij schuift de stoel links van hem een stukje achteruit en gebaart dat ik moet gaan zitten. Dat doe ik.

Ik probeer niet te kijken naar Adam, die tegenover me plaatsneemt.

‘Weet je… er hangen kleren in je kast, lieverd.’ Warner gaat naast me zitten.

De rest van de aanwezigen neemt ook weer plaats en de gestage conversatiestroom wordt hervat. Hij heeft zich bijna helemaal naar me toe gedraaid, maar op de een of andere manier ben ik me alleen bewust van degene die recht tegenover me zit. Ik concentreer me op het lege bord 5 centimeter naast mijn vingers. Ik laat mijn handen op mijn schoot vallen.

‘En je hoeft die vieze tennisschoenen ook niet meer te dragen,’ gaat Warner verder, die nog een snelle blik op me werpt en dan iets in mijn glas schenkt. Het ziet eruit als water.

Ik heb zo’n dorst dat ik een waterval zou kunnen drinken.

Ik haat zijn glimlach.

Haat ziet er precies zo uit als iedereen, totdat het glimlacht. Totdat het honderdtachtig graden draait en tegen je liegt met lippen en tanden in de vorm van iets anders, iets wat te passief is om naar uit te halen.

‘Juliette?’

Ik hap te snel naar lucht. Een onderdrukte hoest blijft steken in mijn keel.

Zijn glasgroene ogen schieten mijn kant op.

‘Heb je geen trek?’ Woorden gedoopt in honing. Zijn handschoen raakt mijn pols, die ik vervolgens bijna verstuik in mijn haast om hem bij hem vandaan te trekken.

Ik zou alle mensen in deze zaal kunnen opeten. ‘Nee, dank je.’

Hij likt zijn onderlip in een glimlach. ‘Verwar domheid niet met moed, lieverd. Ik weet dat je in geen dagen hebt gegeten.’

Ergens knapt er iets in mijn geduld. ‘Ik ga echt nog liever dood dan dat ik jouw eten eet en aanhoor hoe je me ‘lieverd’ noemt,’ zeg ik.

Adam laat zijn vork vallen.

Warner vereert hem met een snelle blik en als hij weer mijn kant op kijkt, staan zijn ogen hard. Hij staart me een paar oneindig lange seconden aan en trekt dan een pistool uit zijn jaszak. Hij vuurt.

De hele zaal komt gillend tot stilstand.

Mijn hart fladdert in mijn keel.

Ik draai mijn hoofd heel, heel langzaam in de richting waarin Warners wapen wijst en zie dat hij een of ander stuk vlees dwars door het bot heeft geschoten. Damp komt van de schaal aan de andere kant van de zaal, het eten staat minder dan een halve meter bij de gasten vandaan. Hij heeft geschoten zonder te kijken. Hij had gemakkelijk iemand kunnen doden.

Het kost me al mijn energie om heel, heel stil te blijven zitten.

Warner laat het wapen op mijn bord vallen. De stilte geeft het alle ruimte om dwars door het heelal en weer terug te stuiteren. ‘Kies je woorden verstandig, Juliette. Eén woord van mij en je leven hier zal niet meer zo gemakkelijk zijn.’

Ik knipper met mijn ogen.

Adam schuift een bord eten naar me toe; de kracht van zijn blik is als een withete pook die tegen mijn huid wordt geduwd. Ik kijk op en hij houdt zijn hoofd minder dan een millimeter schuin. Zijn ogen zeggen ‘alsjeblieft’.

Ik pak mijn vork.

Warner mist niets. Hij schraapt zijn keel iets te luid. Hij lacht zonder humor terwijl hij het vlees op zijn bord begint te snijden. ‘Moet ik Kent soms voortaan al mijn werk laten doen?’

‘Sorry?’

‘Het lijkt erop dat hij de enige is naar wie je luistert.’ Zijn toon is luchtig, maar zijn kaak staat onmiskenbaar strak. Hij wendt zich tot Adam. ‘Het verbaast me dat je haar niet hebt gezegd zich om te kleden, zoals ik je had gevraagd.’

Adam recht zijn rug. ‘Dat heb ik gedaan, meneer.’

‘Ik vind mijn kleren prettig,’ zeg ik tegen hem. Ik zou je voor je kop willen slaan, maar dat zeg ik hem niet.

Warners glimlach is weer in positie. ‘Niemand vraagt je wat jij prettig vindt, lieverd. En nu eten. Ik wil dat je er op je best uitziet als je naast me staat.’

Dertien

Warner staat erop me naar mijn kamer te brengen.

Na het eten is Adam met een paar andere soldaten verdwenen. Hij vertrok zonder een woord of een blik in mijn richting, en ik heb geen idee wat me te wachten staat. In elk geval heb ik niets te verliezen behalve mijn leven.

‘Ik wil niet dat je me haat,’ zegt Warner terwijl we naar de lift lopen. ‘Ik ben alleen je vijand als jij dat wilt.’

‘Wij zullen altijd vijanden zijn.’ Mijn stem is gebarsten in scherven ijs. De woorden smelten op mijn tong. ‘Ik zal nooit zijn wat jij wilt dat ik ben.’

Warner drukt zuchtend op de liftknop. ‘Ik denk echt dat je nog wel van gedachten verandert.’ Hij kijkt me aan met een zuinig lachje. Zonde eigenlijk, dat zo’n akelige man bedeeld is met zulke opvallend mooie trekken. ‘Jij en ik, Juliette… samen? We zouden onverslaanbaar kunnen zijn.’

Ik weiger naar hem te kijken, al voel ik dat zijn blik elke centimeter van mijn lichaam aftast. ‘Nee, dank je.’

We staan in de lift. De wereld suist langs ons, en door de glazen wanden zijn we voor iedereen op elke etage zichtbaar. Er zijn geen geheimen in dit gebouw.

Hij raakt mijn elleboog aan en ik trek mijn arm weg. ‘Je zou er nog eens over na kunnen denken,’ zegt hij zacht.

‘Hoe ben je erachter gekomen?’ De liftdeuren gaan met een ‘pling’ open, maar ik blijf staan. Eindelijk draai ik me naar hem om, omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet meer kan bedwingen. Ik bestudeer zijn handen, zo zorgvuldig in leer gehuld, zijn mouwen stevig en strak en lang. Zelfs zijn kraag is hoog en koninklijk. Hij is van top tot teen onberispelijk gekleed en alles is bedekt, behalve zijn gezicht. Zelfs als ik hem zou willen aanraken, weet ik niet of het me wel zou lukken. Hij beschermt zichzelf.

Tegen mij.

‘Misschien iets om morgenavond over te praten?’ Hij trekt een wenkbrauw omhoog en biedt me zijn arm aan. Ik doe alsof ik het niet merk en we lopen de lift uit, de gang op. ‘Misschien kun je iets leuks aantrekken.’

‘Wat is je voornaam?’ vraag ik.

We staan voor de deur van mijn kamer.

Hij stopt. Verrast. Tilt bijna onmerkbaar zijn kin iets op. Zoekt met zijn ogen mijn gezicht af tot ik spijt begin te krijgen van mijn vraag. ‘Je wilt weten hoe ik heet.’

Ik doe het niet expres, maar mijn ogen knijpen iets samen. ‘Warner is je achternaam, toch?’

Hij glimlacht bijna. ‘Je wilt weten hoe ik heet.’

‘Ik wist niet dat het geheim was.’

Hij doet een stap naar voren. Zijn mondhoeken trekken. Hij slaat zijn ogen neer en zucht. Hij laat een in leer gehulde vinger langs mijn wang glijden. ‘Ik vertel je die van mij, als jij me de jouwe zegt,’ fluistert hij, te dicht bij mijn hals.

Ik deins achteruit. Slik moeizaam. ‘Je weet al hoe ik heet.’

Hij kijkt niet naar mijn ogen. ‘Je hebt gelijk. Ik moet het anders formuleren. Wat ik bedoelde, is: ik vertel je die van mij, als jij me de jouwe laat zien.’

‘Wat?’ Mijn ademhaling gaat te snel, te plotseling.

Hij begint zijn handschoenen uit te trekken en ik raak in paniek. ‘Laat me zien wat je kunt.’

Mijn kaken staan zo strak dat mijn kiezen pijn doen. ‘Ik ga je niet aanraken.’

‘Dat is oké.’ Hij is al bij de tweede handschoen. ‘Ik heb je hulp niet nodig.’

‘Nee…’

‘Maak je geen zorgen.’ Hij grijnst. ‘Ik weet zeker dat het jóú geen pijn zal doen.’

‘Nee,’ hijg ik. ‘Nee, ik wil niet… ik kan niet…’

‘Prima,’ snauwt Warner. ‘Het is prima. Je wilt me geen pijn doen. Ik voel me zo vreselijk gevleid.’ Hij rolt nog net niet met zijn ogen. Kijkt de gang in. Ziet een soldaat. Wenkt hem. ‘Jenkins?’

Jenkins is sneller dan zijn omvang doet vermoeden en staat binnen een seconde naast me.

‘Meneer.’ Hij buigt zijn hoofd een centimeter, hoewel hij duidelijk ouder is dan Warner. Hij is een jaar of 27; gedrongen, stevig, massief. Hij gunt me een snelle, zijdelingse blik. Zijn bruine ogen zijn warmer dan ik had verwacht.

‘Ik wil dat je mevrouw Ferrars voor me terugbrengt naar beneden. Maar wees gewaarschuwd: ze werkt totaal niet mee en zal zich proberen los te trekken.’ Hij glimlacht te traag. ‘Wat ze ook zegt of doet, soldaat, je mag haar niet loslaten. Is dat duidelijk?’

Jenkins’ ogen worden groot; hij knippert, zijn neusvleugels trillen, langs zijn lichaam buigt en strekt hij zijn vingers. Hij ademt kort in. Knikt.

Jenkins is niet gek.

Ik begin te rennen.

Ik storm weg door de gang en ren langs een hele reeks stomverbaasde soldaten, die me stuk voor stuk niet tegen durven te houden. Ik weet niet waar ik mee bezig ben, waarom ik denk dat ik kan vluchten, waar ik in godsnaam naartoe denk te kunnen gaan. Ik probeer uit alle macht de lift te bereiken, al is het maar omdat ik denk dat ik zo tijd kan winnen. Ik weet niet wat ik anders moet doen.

Warners bevelen weerkaatsen tegen de muren en exploderen tegen mijn trommelvliezen. Hij hoeft me niet achterna te rennen. Hij laat anderen het vuile werk voor hem opknappen.

Er verschijnt een rij soldaten voor me.

Naast me.

Achter me.

Ik krijg geen lucht meer.

Ik tol rond in mijn eigen stommiteit, compleet in paniek, geplaagd, gepijnigd door de gedachte aan wat ik Jenkins tegen mijn wil zal aandoen. Wat hij mij tegen zijn wil zal aandoen. Wat er met ons alle twee zal gebeuren ondanks al onze goede bedoelingen.

‘Grijp haar,’ zegt Warner zacht. Stilte is tot in elke hoek van het gebouw gekropen. Zijn stem is het enige geluid in de ruimte.

Jenkins doet een stap naar voren.

Mijn ogen stromen over en ik knijp ze dicht. Ik wrik ze open. Knipperend kijk ik naar de mensenmassa en ik zie een bekend gezicht. Adam staart me vol ontzetting aan.

Schaamte bedekt elke centimeter van mijn lichaam.

Jenkins steekt zijn hand naar me uit.

Mijn botten weigeren dienst, breken een voor een op het ritme van mijn hartslag. Ik stort in elkaar op de vloer, op een hoopje als een
slappe vaatdoek. Mijn armen zijn zo pijnlijk naakt in dit haveloze T-shirt.

‘Niet doen…’ Ik hef voorzichtig één hand, smeek met mijn ogen, staar naar het gezicht van deze onschuldige man. ‘Alsjeblieft, niet doen…’ Mijn stem hapert. ‘Je wilt me niet aanraken…’

‘Ik heb nooit gezegd dat ik dat wilde.’ Jenkins’ stem is diep en kalm, vol spijt. Jenkins, die voor me staat zonder handschoenen, zonder bescherming, zonder voorbereiding, zonder welke verdediging dan ook.

‘Dat was een bevel, soldaat,’ blaft Warner en hij richt een pistool op Jenkins’ rug.

Jenkins grijpt mijn armen.

NEE NEE NEE

Ik hap naar adem.

Mijn bloed jaagt door mijn aderen, raast door mijn lichaam als een woeste rivier, golven hitte die tegen mijn botten slaan. Ik kan horen hoe hij lijdt, ik kan voelen hoe alle kracht uit zijn lichaam stroomt, ik kan horen hoe zijn hart tegen mijn trommelvliezen slaat, en mijn hoofd tolt van de adrenalinestoot die mijn hele wezen kracht geeft.

Ik voel dat ik leef.

Ik wou dat het me pijn deed. Ik wou dat het me verminkte. Ik wou dat ik ervan walgde. Ik wou dat ik het haatte, de enorme kracht die bezit neemt van elke centimeter van mijn skelet.

Maar dat is niet zo. Mijn huid tintelt van andermans leven en ik haat het niet.

Ik haat mezelf omdat ik ervan geniet.

Ik geniet van hoe het voelt om over te lopen van meer levenskracht en hoop en menselijke kracht dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Zijn pijn geeft mij een genot waar ik nooit om heb gevraagd.

En hij laat me niet los.

Maar de reden dat hij me niet loslaat, is dat hij dat niet kan. Omdat ik degene moet zijn die de connectie verbreekt. Omdat de vreselijke pijn hem verlamt. Omdat hij gevangen is in mijn greep.

Omdat ik een vleesetende vliegenvanger ben.

En ik ben dodelijk.

Ik val op mijn rug en schop tegen zijn borst, met al mijn wilskracht duw ik hem bij me vandaan, zijn gewicht weg van mijn tengere lichaam, maar zijn lijf hangt slap tegen me aan. Plotseling schreeuw ik en ik probeer iets te zien door de tranenvloed die me het zicht beneemt; ik hik, hysterisch, ontzet door de bevroren uitdrukking op zijn gezicht, zijn verstijfde lippen waar zijn longen een hijgend gepiep doorheen persen.

Ik slaag erin me los te rukken en struikel naar achteren. De zee soldaten achter me splijt uiteen. Elk gezicht is getekend door verbazing en pure, onvervalste angst. Jenkins ligt op de vloer en niemand durft dichterbij te komen.

‘Help hem dan toch!’ schreeuw ik. ‘Help hem! Hij moet naar een dokter… hij moet naar… hij moet… hij… o God… wat heb ik gedaan…’

‘Juliette…’

‘RAAK ME NIET AAN… WAAG HET NIET OM ME AAN TE RAKEN…’

Warner heeft zijn handschoenen weer aangetrokken en probeert me vast te houden, probeert mijn haren uit mijn gezicht te strijken, probeert mijn tranen weg te vegen, en ik wil hem vermoorden.

‘Juliette, rustig aan maar…’

‘HELP HEM!’ gil ik en ik val op mijn knieën, mijn ogen strak op de gestalte op de grond gericht. De andere soldaten kruipen eindelijk dichterbij, heel voorzichtig, alsof hij besmettelijk zou kunnen zijn. ‘Alsjeblieft… jullie moeten hem helpen! Alsjeblieft…’

‘Kent, Curtis, Soledad… REGEL DIT!’ schreeuwt Warner tegen zijn mannen en dan tilt hij me op.

Ik trap nog altijd om me heen als alles zwart wordt.

Veertien

Het plafond wordt scherp en dan weer vaag.

Mijn hoofd is zwaar, mijn blik wazig, mijn hart verkrampt. Ergens achter op mijn tong proef ik de onmiskenbare smaak van paniek en ik probeer me uit alle macht te herinneren waar die vandaan komt. Ik wil overeind gaan zitten en begrijp niet waarom ik lig.

Iemand heeft zijn handen op mijn schouders gelegd.

‘Hoe voel je je?’ Warner kijkt op me neer.

Plotseling branden de herinneringen in mijn ogen en Jenkins’ gezicht drijft mijn bewustzijn binnen en ik zwaai met mijn vuisten en schreeuw tegen Warner dat hij moet oprotten en probeer me te ontworstelen aan zijn greep, maar hij glimlacht alleen. Lacht even. Duwt mijn handen zachtjes terug naast mijn lichaam.

‘Nou ja, je bent in elk geval wakker,’ verzucht hij. ‘Je liet me wel even schrikken.’

Ik probeer mijn trillende ledematen onder controle te krijgen. ‘Blijf met je handen van me af.’

Hij zwaait met zijn in leer gehulde vingers voor mijn gezicht. ‘Ik ben beschermd, maak je geen zorgen.’

‘Ik háát je.’

‘Zo veel passie.’ Hij lacht opnieuw. Hij lijkt zo kalm, zo oprecht geamuseerd. Hij staart me aan, en zijn ogen staan zachter dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

Ik wend me af.

Hij staat op. Haalt diep adem. ‘Hier,’ zegt hij. Hij loopt naar een tafeltje waarop een dienblad staat. ‘Ik heb wat te eten voor je gehaald.’

Ik maak van de gelegenheid gebruik en kom overeind om rond te kunnen kijken. Ik lig op een bed met een damasten sprei in goud en bordeaux, donker als bloed. Op de vloer ligt een dik, weelderig tapijt in de kleur van de ondergaande zomerzon. Het is warm in deze kamer. Het vertrek heeft hetzelfde formaat als de kamer die mij is toegewezen, en de inrichting is vrij standaard: bed, klerenkast, bijzettafeltjes, glanzende kroonluchter aan het plafond. Het enige verschil is dat deze kamer een extra deur heeft en dat op een tafeltje in de hoek een kaars brandt. Ik heb zo lang geen vuur gezien dat ik niet eens meer weet hoeveel jaren het geleden is. Ik moet me beheersen om niet mijn hand uit te steken en de vlam aan te raken.

Ik leun tegen de kussens en probeer te doen alsof ik niet erg gemakkelijk zit. ‘Waar ben ik?’

Warner draait zich om met in zijn hand een bord waarop brood en kaas ligt. In zijn andere hand heeft hij een glas water. Hij kijkt de kamer rond alsof hij hem voor het eerst ziet. ‘Dit is mijn slaapkamer.’

Als mijn hoofd op dit moment niet in duizenden stukjes brak, zou ik in de verleiding komen om weg te rennen. ‘Breng me naar mijn eigen kamer. Ik wil hier niet zijn.’

‘En toch ben je hier.’ Hij gaat op het voeteneinde van het bed zitten, anderhalve meter bij me vandaan. Schuift het bord over de sprei naar me toe. ‘Heb je dorst?’

Ik weet niet of het komt doordat ik niet helder kan denken, of doordat ik werkelijk in de war ben, maar het kost me moeite om Warners tegengestelde persoonlijkheden met elkaar te verzoenen. Daar zit hij en hij biedt me een glas water aan, vlak nadat hij me heeft gedwongen om iemand te martelen. Ik til mijn handen op en bekijk ze alsof ik ze nooit eerder heb gezien. ‘Ik begrijp het niet.’

Hij houdt zijn hoofd schuin en kijkt me onderzoekend aan, alsof ik me wel eens serieus verwond zou kunnen hebben. ‘Ik vroeg alleen maar of je dorst hebt. Dat moet toch niet zo moeilijk te begrijpen zijn.’ Een korte pauze. ‘Drink maar.’

Ik pak het glas. Staar ernaar. Staar naar hem. Staar naar de muren.

Ik moet wel gek zijn.

Warner zucht. ‘Ik weet het niet zeker, maar volgens mij ben je flauwgevallen. En ik denk dat je waarschijnlijk beter iets kunt eten, al weet ik ook dat niet zeker.’ Hij is even stil. ‘Je hebt je op je eerste dag hier waarschijnlijk te hard ingespannen. Mijn fout.’

‘Waarom doe je zo aardig tegen me?’

De verwondering op zijn gezicht verrast me nog meer. ‘Omdat ik om je geef,’ zegt hij eenvoudig.

‘Je gééft om mij?’ Het verdoofde gevoel in mijn lichaam begint weg te vloeien. Mijn bloeddruk stijgt en boosheid zoekt zich een weg naar de voorgrond van mijn bewustzijn. ‘Ik heb Jenkins bijna gedood vanwege jou!’

‘Je hebt hem niet…’

‘Je soldaten hebben me geslagen! Je houdt me hier vast als een gevangene! Je bedreigt me! Je dreigt me te doden! Je biedt me geen enkele vrijheid en dan zeg je dat je om me gééft?’ Bijna gooi ik het glas water in zijn gezicht. ‘Je bent een monster!’

Warner keert zich van me af en dus staar ik naar zijn profiel. Hij wringt zijn handen. Verandert van gedachten. Raakt zijn lippen aan. ‘Ik probeer je alleen maar te helpen.’

‘Leugenaar.’

Daar lijkt hij over na te denken. Dan knikt hij, één keer maar. ‘Ja. Het grootste deel van de tijd wel, ja.’

‘Ik wil hier niet zijn. Ik wil jouw experiment niet zijn. Laat me gaan.’

‘Nee.’ Hij staat op. ‘Ik ben bang dat ik dat niet kan toestaan.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat het niet kan. Het is gewoon…’ Hij trekt aan zijn vingers. Schraapt zijn keel. Zijn ogen glijden heel even naar het plafond. ‘Omdat ik je nodig heb.’

‘Je hebt me nodig om mensen te vermoorden!’

Warner geeft niet meteen antwoord. Hij loopt naar de kaars. Trekt een handschoen uit. Kietelt de vlam met zijn onbeschermde vingers. ‘Weet je, ik ben heel goed zelf in staat om mensen te vermoorden, Juliette. Ik ben er zelfs erg goed in.’

‘Dat is walgelijk.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Hoe denk je dat het komt dat iemand van mijn leeftijd zo veel soldaten onder zijn bevel heeft? Waarom zou mijn vader me anders de leiding over een hele sector toevertrouwen?’

‘Je vader?’ Ik leun naar voren, ondanks mezelf plotseling nieuwsgierig.

Hij negeert mijn vraag. ‘De logica van angst is simpel genoeg. Mensen zijn geïntimideerd door mij, en dus luisteren ze als ik iets zeg.’ Hij maakt een wegwerpgebaar. ‘Loze dreigementen zijn tegenwoordig weinig waard.’

Ik knijp mijn ogen dicht. ‘Dus jij doodt mensen vanwege de macht.’

‘Net als jij.’

‘Hoe durf je…’

Hij lacht, luid. ‘Het staat je vrij om jezelf voor te liegen, als je je daardoor beter voelt.’

‘Ik lieg mezelf niet…’

‘Waarom duurde het zo lang voordat je de connectie met Jenkins verbrak?’

Mijn mond verstart.

‘Waarom vocht je niet meteen terug? Waarom liet je toe dat hij je zo lang aanraakte?’

Mijn handen zijn gaan trillen en ik grijp ze vast, stevig. ‘Jij weet helemaal niets over mij.’

‘En toch beweer je mij zo goed te kennen.’

Ik klem mijn kaken op elkaar, want ik ben bang voor wat ik zal zeggen.

‘Ik ben tenminste eerlijk,’ voegt hij eraan toe.

‘Je hebt net toegegeven dat je een leugenaar bent!’

Hij trekt zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Ik ben tenminste eerlijk over het feit dat ik een leugenaar ben.’

Ik zet het glas water met een klap op het bijzettafeltje. Laat mijn hoofd in mijn handen zakken. Probeer kalm te blijven. Haal een keer rustig adem.

‘Oké,’ breng ik met krakende stem uit, ‘waar heb je mij dan voor nodig? Als je zo’n fantastische moordenaar bent?’

Een glimlach flitst over zijn gezicht en is dan weer weg. ‘Op een dag zal ik je het antwoord op die vraag geven.’

Ik wil iets zeggen, maar hij steekt een hand op. Pakt een stuk brood van het bord. Houdt het onder mijn neus. ‘Je hebt tijdens het diner nauwelijks iets gegeten. Dat kan niet gezond zijn.’

Ik verroer me niet.

Hij laat het brood op het bord vallen en zet dat met een klap naast het glas water neer. Draait zich naar me toe. Bestudeert mijn ogen met zo’n intensiteit dat ik even mijn afweer laat zakken.

Er zijn zo veel dingen die ik wil zeggen en schreeuwen, maar op de een of andere manier ben ik alle woorden die geduldig in mijn mond liggen te wachten opeens vergeten. Het lukt me niet om mijn blik van hem af te wenden.

‘Eet iets.’ Zijn ogen laten me los. ‘En ga dan wat slapen. Ik kom je morgenochtend halen.’

‘Waarom kan ik niet in mijn eigen kamer slapen?’

Hij staat op. Veegt niet-bestaande kruimeltjes van zijn broek. ‘Omdat ik wil dat je hier blijft.’

‘Maar waarom?’

Een blaffende lach. ‘Zo veel vragen.’

‘Nou, als je me een keer gewoon antwoord zou geven…’

‘Welterusten, Juliette.’

‘Laat je me gaan?’ vraag ik, deze keer zachtjes, deze keer bedeesd.

‘Nee.’ Hij doet 6 stappen naar de hoek met de kaars. ‘En ik beloof je ook niet dat ik de dingen gemakkelijker voor je zal maken.’ Er klinkt geen spijt, geen wroeging, geen sympathie in zijn stem. Alsof hij het net zo goed over het weer had kunnen hebben.

‘Misschien lieg je.’

‘Ja, misschien.’ Hij knikt, tegen zichzelf, lijkt het. Blaast de kaars uit.

En verdwijnt.

Ik probeer ertegen te vechten.

Ik probeer wakker te blijven.

Ik probeer mijn hoofd erbij te houden maar het lukt niet.

Ik stort in van pure uitputting.

Vijftien

Waarom pleeg je niet gewoon zelfmoord, vroeg iemand op school me ooit.

Ik denk dat de vraag alleen bedoeld was om me te kwetsen, maar het was de eerste keer dat ik over die mogelijkheid nadacht. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Misschien was het idioot om het te overwegen, maar ik had altijd gehoopt dat als ik me maar netjes gedroeg, als ik alles maar goed deed, als ik maar de gepaste dingen zei of juist helemaal niets… Ik dacht dat mijn ouders van gedachten zouden veranderen. Ik dacht dat ze eindelijk zouden luisteren als ik probeerde met ze te praten. Ik dacht dat ze me een kans zouden geven. Ik dacht dat ze uiteindelijk misschien van me zouden houden.

Ik had altijd die stomme hoop.

‘Goedemorgen.’

Mijn ogen schieten open. Ik ben nooit een diepe slaper geweest.

Warner staart naar me; hij zit op het voeteneinde van zijn eigen bed in een schoon pak en met perfect gepoetste schoenen. Alles aan hem is onberispelijk. Smetteloos. Zijn adem is koel en fris in de heldere ochtendlucht. Ik voel hem op mijn gezicht.

Het duurt een moment, maar dan realiseer ik me dat ik tussen lakens lig waaronder ook Warner zelf heeft geslapen. Mijn gezicht staat plotseling in brand en onhandig probeer ik mezelf te bevrijden. Ik val bijna van het bed.

Ik doe alsof hij er niet is.

‘Heb je goed geslapen?’ vraagt hij.

Ik kijk op. Zijn ogen hebben zo’n vreemde kleur groen: stralend, kristalhelder, doordringend op een bijna angstaanjagende manier. Zijn haar is dik, een rijke gouden kleur; zijn figuur is slank en bescheiden, maar zijn greep moeiteloos krachtig. Ik zie voor het eerst dat hij een ring van jade om zijn linkerpink draagt.

Hij betrapt me terwijl ik hem aanstaar en staat op. Trekt zijn handschoenen aan en slaat zijn handen achter zijn rug in elkaar. ‘Het is tijd dat je weer naar je eigen kamer gaat.’

Ik knipper. Knik. Sta op en val bijna om. Ik steun snel op de rand van het bed en probeer mijn duizelende hoofd tot rust te laten komen. Ik hoor hoe Warner zucht.

‘Je hebt niets gegeten van het eten dat ik gisteren voor je heb klaargezet.’

Ik pak met trillende handen het glas water en dwing mezelf om wat van het brood te eten. Mijn lichaam is zo gewend geraakt aan honger dat ik het gevoel niet eens meer herken.

Zodra ik wat steviger op mijn benen sta, leidt Warner me naar de deur. Ik heb nog een stuk kaas in mijn hand.

Ik laat het bijna vallen als ik de gang op stap.

Hier staan nog meer soldaten dan op mijn verdieping. Stuk voor stuk zijn ze uitgerust met op z’n minst 4 verschillende wapens, sommige over hun schouder gehangen, andere bevestigd aan hun riem. Bij ieder van hen verraadt hun blik de doodsangst die hen bevangt zodra ze me zien. De emotie flitst zo snel over hun gezicht dat ik hem bijna had kunnen missen, maar het is zo ook wel duidelijk: iedere soldaat grijpt zijn wapen iets steviger vast zodra ik langsloop.

Warner lijkt tevreden. ‘Hun angst werkt in jouw voordeel,’ fluistert hij in mijn oor.

Mijn menselijkheid ligt in miljoenen scherven op de met tapijt bedekte vloer. ‘Ik wil helemaal niet dat ze bang voor me zijn.’

‘Dat zou je wel moeten willen.’ Hij stopt. Zijn ogen schelden me uit voor idioot. ‘Als ze niet bang voor je zijn, zullen ze je opjagen.’

‘Mensen jagen voortdurend op dingen waar ze bang voor zijn.’

‘In elk geval weten ze nu wat ze tegenover zich hebben.’ Hij loopt weer verder door de gang, maar mijn voeten zitten vastgespijkerd aan de vloer.

Het besef druppelt als ijskoud water langs mijn rug omlaag. ‘Je liet me dat doen… wat ik deed, tegen Jenkins? Met opzet?’

Warner is al 3 passen voor me, maar toch kan ik de glimlach op zijn gezicht zien. ‘Alles wat ik doe, gebeurt met opzet.’

‘Je wilde me te kijk zetten.’ Ik voel de hartslag jagen in mijn polsen, kloppen in mijn vingers.

‘Ik probeerde je te beschermen.’

‘Tegen je eigen soldaten?’ Intussen ren ik om hem in te halen, brandend van verontwaardiging. ‘Ten koste van een mensenleven…’

‘Ga naar binnen.’ Warner is aangekomen bij de lift. Hij houdt de deuren voor me open.

Ik volg hem naar binnen.

Hij drukt op de juiste knoppen.

Ik draai me naar hem om en wil iets zeggen.

Hij dringt me in een hoek.

Ik deins achteruit in de verste hoek van deze glazen kooi en plotseling ben ik zenuwachtig. Zijn handen houden mijn armen vast en zijn lippen zijn gevaarlijk dicht bij mijn gezicht. Zijn blik houdt de mijne gevangen, zijn ogen schitteren gevaarlijk. Hij zegt één woord: ‘Ja.’

Het duurt even voordat ik mijn stem terugvind. ‘Ja, wat?’

‘Ja, tegen mijn eigen soldaten. Ja, ten koste van een mensenleven.’ Hij klemt zijn kaken op elkaar. Spreekt tussen zijn tanden door. ‘Er is niet veel van mijn wereld wat jij begrijpt, Juliette.’

‘Ik probeer te begrijpen…’

‘Nee, dat doe je niet,’ snauwt hij. Zijn wimpers zijn net afzonderlijke draadjes gesponnen goud, die stuk voor stuk in brand staan. Ik wil ze bijna aanraken. ‘Je begrijpt niet dat macht en controle je elk moment uit handen kunnen glippen, zelfs wanneer je denkt perfect voorbereid te zijn. Die twee zaken zijn niet eenvoudig te verdienen. En het is nog moeilijker om ze te behouden.’ Ik probeer iets te zeggen maar hij kapt me af. ‘Denk je dat ik niet weet hoeveel van mijn eigen soldaten me haten? Denk je dat ik niet weet dat ze me graag zouden zien vallen? Denk je dat er geen anderen zijn die maar wat graag de positie zouden bezitten waarvoor ik voortdurend keihard werk…’

‘Verbeeld je maar niks.’

Hij overbrugt ook de laatste centimeters tussen ons en mijn woorden vallen op de vloer. Ik krijg geen lucht. De spanning in zijn gehele lichaam is zo intens dat het bijna tastbaar is, en ik geloof dat mijn spieren beginnen te bevriezen. ‘Je bent naïef,’ zegt hij tegen me, zijn stem ruw, laag, een raspend gefluister tegen mijn huid. ‘Je realiseert je niet dat je een bedreiging bent voor iedereen in dit gebouw. Ze hebben alle reden om je iets aan te doen. Je beseft niet dat ik je probeer te helpen…’

‘Door me pijn te doen!’ Ik ontplof. ‘Door anderen pijn te doen!’

Zijn lach is koud, vreugdeloos. Hij stapt bij me vandaan, plotseling vol afschuw. De liftdeuren schuiven open, maar hij loopt niet naar buiten. Ik kan vanaf hier de deur van mijn kamer zien. ‘Ga terug naar je kamer. Was jezelf. Kleed je om. Er hangen jurken in je klerenkast.’

‘Ik hou niet van jurken.’

‘Je houdt er waarschijnlijk ook niet van om dat te zien,’ zegt hij met een hoofdknikje.

Ik stap de lift uit, volg zijn blik en zie een dreigende schaduw tegenover mijn deur. Ik draai me om naar Warner voor een verklaring, maar hij zegt niets.

Hij is plotseling beheerst, alle emotie is van zijn gezicht verdwenen. Hij pakt mijn hand, knijpt in mijn vingers, zegt: ‘Ik kom je over precies één uur ophalen,’ en sluit de liftdeuren voordat ik de kans krijg om te protesteren.

Ik begin me af te vragen of het toeval is dat degene die het minst bang is om me aan te raken, zelf een monster is.

Ik doe een stap naar voren en waag een iets nauwkeuriger blik op de soldaat die daar in het donker staat.

Adam.

O, Adam.

Adam, die nu precies weet waartoe ik in staat ben.

Mijn hart is een waterballon die uit elkaar spat in mijn borst. Mijn longen bungelen uit mijn borstkas. Het voelt alsof elke vuist in de hele wereld heeft besloten om me in mijn maag te stompen. Ik zou het niet zo erg moeten vinden, maar dat doe ik wel.

Hij zal me voortaan haten. Hij kijkt me niet eens aan.

Ik wacht tot hij de deur voor me openmaakt, maar hij verroert zich niet.

‘Adam?’ zeg ik voorzichtig. ‘Ik heb je pasje nodig.’

Ik zie dat hij moeizaam slikt en oppervlakkig ademhaalt, en onmiddellijk voel ik dat er iets mis is. Ik loop naar hem toe, maar een korte, stijve beweging van zijn hoofd vertelt me dat ik dat niet moet doen. Ik raak mensen niet aan ik kom niet dicht bij mensen ik ben een monster. Hij wil me niet in zijn buurt. Natuurlijk niet. Ik mag mijn plek nooit vergeten.

Met enorm veel inspanning opent hij de deur en ik realiseer me dat iemand hem pijn heeft gedaan op een plek die ik niet kan zien. Warners woorden schieten me weer te binnen en ik begrijp dat zijn luchtige afscheid als waarschuwing bedoeld was. Een waarschuwing die elk zenuwuiteinde in mijn lichaam blootlegt.

Adam zal worden gestraft voor mijn fouten. Voor mijn ongehoorzaamheid.

Ik wil mijn tranen verdrinken in een emmer vol spijt.

Ik stap de kamer in en kijk nog een laatste keer naar Adam, niet in staat om ook maar enige triomf te voelen vanwege zijn pijn. Ondanks alles wat hij heeft gedaan, geloof ik niet dat ik bij machte ben om hem te haten. Niet Adam. Niet de jongen die ik nog ken van vroeger.

‘De paarse jurk,’ zegt hij met gebroken stem en enigszins hijgend, alsof ademhalen pijn doet. ‘Trek de paarse jurk aan.’ Hij hoest. ‘Juliette.’

Ik zal me gedragen als een perfect model.

Zestien

Zodra ik in de kamer ben, trek ik de klerenkast open om de paarse jurk van het hangertje te trekken. Pas dan herinner ik me dat ik bekeken word. De camera’s. Ik vraag me af of Adam ook gestraft is omdat hij me heeft verteld over de camera’s. Ik vraag me af of hij voor mij nog andere risico’s heeft genomen. Ik vraag me af waarom hij dat zou doen.

Ik raak de stijve, moderne stof van de paarse jurk aan en mijn vingers vinden hun weg naar de zoom, net als die van Adam gisteren. Onwillekeurig vraag ik me af waarom hij deze jurk zo mooi vindt. Waarom het deze moet zijn. Waarom ik überhaupt een jurk moet dragen.

Ik ben geen pop.

Mijn hand zakt op het houten plankje onder de hangende kleren en een ongewoon materiaal strijkt langs mijn huid. Het is ruw en vreemd, maar tegelijkertijd vertrouwd. Ik stap dichter naar de klerenkast toe en verschuil me tussen de deuren. Mijn vingers tasten over het oppervlak en een golf zonlicht welt op in mijn maag, totdat ik zeker weet dat ik zal barsten van hoop en emotie en een belachelijk geluksgevoel dat zo sterk is dat het me verbaast dat de tranen niet over mijn wangen lopen.

Mijn notitieboekje.

Hij heeft mijn notitieboekje gered. Adam heeft mijn enige bezit ge-red.

Ik pak de paarse jurk, stop het notitieblokje tussen de vouwen en sluip naar de badkamer.

De badkamer, waar geen camera’s zijn.

De badkamer, waar geen camera’s zijn.

De badkamer, waar geen camera’s zijn.

Hij probeerde het me te vertellen, besef ik. Toen, in de badkamer. Hij probeerde me iets te vertellen, maar ik was zo bang dat ik hem afschrikte.

Ik schrikte hem af.

Ik sluit de deur achter me en mijn handen trillen als ik het vertrouwde papier, bijeengehouden door oude lijm, openrol. Ik blader de pagina’s door om me ervan te verzekeren dat ze er allemaal nog zijn en mijn ogen blijven steken bij de meest recente notitie. Helemaal onderaan zie ik iets ongewoons. Een nieuwe zin, niet in mijn handschrift.

Een nieuwe zin, die van hem afkomstig moet zijn.

Het is niet wat je denkt.

Ik sta doodstil.

Elke centimeter van mijn huid staat strak gespannen, vloeit over van gevoel, en de druk in mijn borst wordt steeds groter, bonkt sneller en luider, als een overcompensatie voor mijn roerloosheid. Ik beef niet doordat ik bevroren ben in de tijd. Ik dwing mijn ademhaling om langzamer te gaan, ik tel dingen die niet bestaan, ik verzin getallen die ik niet bezit, ik doe alsof de tijd een kapotte zandloper is waar de seconden tegelijk met het zand uit weglopen. Ik durf te geloven.

Ik durf te hopen dat Adam toenadering zoekt. Ik ben gek genoeg om die mogelijkheid serieus te overwegen.

Ik scheur de bladzij uit het notitieboekje en druk hem tegen me aan, terwijl ik mezelf dwing de hysterie weg te slikken die elke seconde aan mijn geest vreet.

Ik stop het notitieboekje in een zak van de paarse jurk. De zak waar Adam het in heeft laten glijden. De zak waar het uit moet zijn gevallen. De zak van de paarse jurk. De zak van de paarse jurk.

Hoop is een zak vol mogelijkheden.

Ik hou het in mijn hand.

Warner is niet te laat.

Bovendien klopt hij niet.

Ik trek juist mijn schoenen aan wanneer hij zonder iets te zeggen, zonder zijn aanwezigheid kenbaar te maken, naar binnen loopt. Zijn ogen glijden gretig langs mijn hele lichaam. Mijn kaken gaan als vanzelf strak staan.

‘Je hebt hem pijn gedaan,’ zeg ik voor ik er erg in heb.

‘Dat zou je koud moeten laten,’ zegt hij met een hoofdknikje en gebarend naar mijn jurk. ‘Maar dat is duidelijk niet het geval.’

Ik rits mijn lippen dicht en bid dat mijn handen niet al te erg trillen. Ik weet niet waar Adam is. Ik weet niet hoe erg hij gewond is. Ik weet niet wat Warner zal doen, hoe ver hij zal gaan om te krijgen wat hij hebben wil, maar het vooruitzicht dat Adam zal lijden is als een koude hand die zich om mijn slokdarm sluit. Het lukt me niet om te ademen. Het voelt alsof ik probeer een tandenstoker door te slikken. Als Adam me inderdaad probeert te helpen, kan hem dat zijn leven kosten.

Ik voel aan het velletje papier in mijn zak.

Haal adem.

Warners ogen zijn gericht op het raam.

Haal adem.

‘Het is tijd om te gaan,’ zegt hij.

Haal adem.

‘Waar gaan we naartoe?’

Hij geeft geen antwoord.

We lopen de deur uit. Ik kijk om me heen. De gang is verlaten, leeg. ‘Waar is Adam iedereen…?’

‘Ik vind het echt een mooie jurk,’ zegt Warner terwijl hij een arm om mijn middel slaat. Ik probeer me los te rukken, maar hij trekt me mee in de richting van de lift. ‘Hij staat je spectaculair. Hij leidt me af van al je vragen.’

‘Je arme moeder.’

Warner struikelt bijna over zijn eigen voeten. Zijn ogen staan groot, geschrokken. Hij stopt een paar meter voor ons doel. Draait zich razendsnel om. ‘Wat bedoel je daarmee?’

Mijn maag keert zich om.

De uitdrukking op zijn gezicht: onbeheerste spanning, verkrampte doodsangst, plotselinge ongerustheid.

Ik maakte maar een grapje; het ligt op mijn lippen, maar ik zeg het niet. Het spijt me voor je arme moeder, wilde ik hem zeggen, dat ze zo’n akelige, sneue zoon heeft. Maar ik zeg het allemaal niet.

Hij grijpt mijn handen, kijkt me in de ogen. De urgentie klopt in zijn slapen. ‘Wat bedoel je?’ dringt hij aan.

‘N-n-niets,’ stamel ik. Mijn stem breekt in tweeën. ‘Ik wou niet… het was maar een grapje.’

Warner laat mijn handen vallen alsof hij zich eraan heeft gebrand. Hij kijkt weg. Loopt met grote passen naar de lift en wacht niet of ik hem wel kan bijhouden.

Ik vraag me af wat hij me niet vertelt.

Pas wanneer we een aantal verdiepingen lager zijn en door een onbekende gang naar een onbekende uitgang lopen, kijkt hij eindelijk naar me. Hij geeft me 4 woorden.

‘Welkom in je toekomst.’

Zeventien

Ik baad in het zonlicht.

Warner houdt een deur open die rechtstreeks naar buiten leidt, en ik ben zo onvoorbereid dat ik nauwelijks iets kan zien. Hij pakt mijn elleboog om me te ondersteunen en ik kijk hem aan.

‘We gaan naar buiten.’ Ik zeg het omdat ik het hardop móét zeggen. Omdat de buitenwereld voor mij zo’n zeldzame traktatie is. Omdat ik niet weet of Warner weer aardig probeert te doen. Ik kijk van hem naar wat eruitziet als een betonnen binnenplaats en daarna terug naar hem. ‘Wat moeten we buiten?’

‘Het een en ander regelen.’ Hij trekt me mee naar het midden van dit nieuwe universum, en ik bevrijd me uit zijn greep en steek mijn handen uit naar de hemel, alsof ik hoop dat die me zich nog zal herinneren. De wolken zijn grijs zoals ze altijd geweest zijn, maar het zijn er maar een paar en ze zijn niet erg groot. De zon is hoog hoog hoog en leunt lui achterover tegen de hemel, die zijn stralen omhooghoudt en de warmte zo’n beetje onze kant op stuurt. De wind vleit zich in mijn armen en glimlacht tegen mijn huid. Koele, zijdezachte lucht vlecht een zacht briesje door mijn haren. Deze vierkante binnenplaats zou mijn balzaal kunnen zijn.

Ik wil dansen met de elementen.

Warner pakt mijn hand. Ik draai me om.

Hij glimlacht.

‘Dit,’ zegt hij, en hij gebaart naar de koude, grijze wereld onder onze voeten, ‘dit maakt je gelukkig?’

Ik kijk om me heen. Ik realiseer me dat de binnenplaats een soort dak is, of niet echt een dak maar een verbinding tussen twee gebouwen. Ik loop naar de rand en zie mijlenver niets dan dood land, kale bomen, verspreide barakken. ‘Koude lucht ruikt zo schoon,’ zeg ik. ‘Fris. Gloednieuw. Het is de heerlijkste geur die er bestaat.’

Zijn ogen zijn geamuseerd, bezorgd, geïnteresseerd, verward, allemaal tegelijk. Hij schudt zijn hoofd. Voelt met zijn handen over zijn jasje en haalt dan iets uit zijn binnenzak. Een pistool met een gouden kolf, die glinstert in het zonlicht.

Mijn adem stokt even.

Hij doet iets met het wapen wat ik niet kan plaatsen; waarschijnlijk controleert hij of het wel of niet klaar is om af te vuren. Hij laat het in zijn hand glijden, zijn wijsvinger vlak boven de trekker. Hij draait zich om en ziet eindelijk de uitdrukking op mijn gezicht.

Hij lacht bijna. ‘Maak je geen zorgen. Het is niet voor jou.’

‘Waarom heb je een pistool?’ Ik slik moeizaam en sla mijn armen stevig om mijn borst. ‘Wat doen we hierboven?’

Warner steekt het pistool weer in zijn binnenzak en loopt naar de rand aan de andere kant. Hij gebaart dat ik hem moet volgen. Ik sluip dichterbij. Volg zijn blik. Gluur over het muurtje.

Elke soldaat uit het gebouw staat daar, nog geen 4½ meter onder ons.

Ik tel bijna 50 rijen, stuk voor stuk lijnrecht, op gelijke afstand van elkaar, zo veel soldaten keurig op een rij dat ik de tel kwijtraak. Ik vraag me af of Adam ertussen staat. Ik vraag me af of hij me kan zien.

Ik vraag me af hoe hij nu over me denkt.

De vierkante ruimte waar de soldaten staan, is bijna identiek aan die van ons, alleen vormen zij één georganiseerde zwarte massa: zwarte broeken, zwarte shirts, enkelhoge zwarte laarzen; nergens een wapen te zien. Elke soldaat staat met zijn linkervuist tegen zijn hart gedrukt. Als bevroren.

Zwart en grijs

en

zwart en grijs

en

zwart en grijs

en

somber.

Plotseling word ik me bewust van mijn onpraktische kleding. Plotseling is de wind te wreed, te koud, te pijnlijk terwijl hij daar door de menigte snijdt. Ik huiver en dat heeft niets te maken met de temperatuur. Ik kijk om me heen naar Warner, maar die heeft zijn plek aan de rand van de binnenplaats al ingenomen; het is duidelijk dat hij dit vele malen eerder heeft gedaan. Hij haalt een vierkant stukje geperforeerd metaal uit zijn zak en drukt het tegen zijn lippen; als hij spreekt, draagt zijn stem ver over de menigte, alsof het geluid wordt versterkt.

‘Sector 45.’

Eén woord. Eén getal.

De hele groep komt in beweging: linkervuisten ontspannen en vallen omlaag langs het lichaam, rechtervuisten worden in plaats daarvan tegen de borst geduwd. Ze zijn een geoliede machine, ze werken perfect met elkaar samen. Als ik me niet zo angstig voelde, zou ik waarschijnlijk onder de indruk zijn.

‘Er zijn vanochtend twee kwesties die aan de orde moeten komen.’ Warners stem snijdt door de atmosfeer: helder, duidelijk, onverdraaglijk zelfverzekerd. ‘De eerste staat hier naast me.’

Duizenden ogen schieten mijn kant op. Ik voel een huivering.

‘Juliette, kom hier, alsjeblieft.’ 2 vingers buigen op 2 plekken om me te wenken.

Ik schuifel naar voren tot ik in het zicht sta.

Warner legt zijn arm om me heen. Ik krimp in elkaar. De menigte schrikt. Mijn hart slaat op hol. Ik ben te bang om bij hem weg te lopen. Zijn pistool is te dicht bij mijn lichaam.

De soldaten lijken stomverbaasd dat Warner me vrijwillig aanraakt.

‘Jenkins, zou je alsjeblieft uit de rij willen stappen?’

Mijn vingers rennen een marathon langs mijn bovenbeen. Het lukt me niet om stil te blijven staan. Het lukt me niet om de hartkloppingen die mijn hele zenuwstelsel in de war schoppen, te kalmeren. Jenkins zet een stap opzij; ik zie hem meteen.

Hij is in orde.

Goddank.

Hij is in orde.

‘Jenkins had het genoegen om gisteravond kennis te maken met Juliette,’ gaat Warner verder.

De spanning onder de mannen is nu bijna tastbaar. Niemand, lijkt het, weet waar deze toespraak heen gaat. En niemand, lijkt het, heeft Jenkins’ verhaal gemist. Mijn verhaal.

‘Ik hoop dat jullie haar allemaal net zo vriendelijk tegemoet zullen treden,’ voegt Warner eraan toe, zijn lippen geluidloos lachend. ‘Ze zal enige tijd bij ons blijven, en ze zal een zeer waardevolle toevoeging zijn aan onze onderneming. Het Herstel heet haar welkom. Ik heet haar welkom. Jullie moeten haar welkom heten.’

De soldaten laten allemaal tegelijk hun vuist vallen, allemaal op precies hetzelfde moment.

Ze bewegen als één man, 5 passen achteruit, 5 passen vooruit, 5 passen op de plaats. Ze heffen hun linkerarm omhoog en vormen hun vingers tot een vuist.

En vallen op één knie.

Ik ren naar de rand om beter naar deze eigenaardige choreografie te kunnen kijken. Ik heb nog nooit zoiets gezien.

Warner laat ze zo zitten, voorovergebogen, vuisten in de lucht. Hij zegt zeker 30 seconden lang niets. Dan pas spreekt hij weer.

‘Goed.’

De soldaten staan op en drukken hun rechtervuist opnieuw tegen hun borst.

‘De tweede kwestie is zelfs nog aangenamer dan de eerste,’ gaat Warner verder, hoewel hij het zelf niet erg aangenaam lijkt te vinden om het te moeten vertellen. Zijn ogen zijn strak op de soldaten daar
beneden gericht, smaragdgroene scherven die als groene vlammen over hun lichamen flitsen. ‘Delalieu heeft een mededeling voor ons.’

Hij staart een eeuwigheid naar de soldaten, terwijl hij zijn weinige woorden de tijd geeft om langzaam in hun geest neer te dalen. Terwijl hij hun eigen fantasie de gelegenheid geeft om hen gek te maken. Terwijl hij de schuldigen onder hen laat huiveren van angst.

Heel lang zegt Warner niets.

Heel lang beweegt niemand.

Ik begin voor mijn leven te vrezen, ondanks zijn eerdere geruststellende woorden. Ik begin me af te vragen of ík misschien de schuldige ben. Of het pistool in zijn zak misschien toch voor mij bedoeld is. Eindelijk durf ik zijn kant op te draaien. Hij kijkt voor het eerst naar mij, en ik heb geen idee hoe ik zijn blik moet interpreteren.

Zijn gezicht is 10.000 mogelijkheden die dwars door me heen staren.

‘Delalieu,’ zegt hij, terwijl hij nog altijd naar mij kijkt. ‘Je mag naar voren komen.’

Een dunne, kalende man in een uniform met iets meer decoratie stapt naar voren vanuit de vijfde rij. Hij lijkt even te wankelen. Hij trekt zijn hoofd een centimeter in. Zijn stem trilt als hij spreekt. ‘Meneer.’

Warner laat mijn ogen eindelijk los en knikt, bijna onmerkbaar, in de richting van de kalende man.

Delalieu dreunt op: ‘Er is een aanklacht tegen soldaat 45B-76423. Fletcher, Seamus.’

De soldaten staan verstijfd in hun rijen, verstijfd van opluchting, verstijfd van angst, verstijfd van benauwdheid. Niets beweegt. Niets haalt adem. Zelfs de wind is te bang om geluid te maken.

‘Fletcher.’ Eén woord van Warner, en een paar honderd nekken draaien dezelfde kant op.

Fletcher doet een stap naar voren.

Hij ziet eruit alsof hij roest. Haren de kleur van roest. Sproeten de kleur van roest. Lippen zo rood dat het bijna nep lijkt. Op zijn gezicht is geen enkele emotie te lezen.

Ik ben nooit banger geweest voor iemand die ik niet ken dan nu.

Delalieu spreekt opnieuw. ‘Soldaat Fletcher is aangetroffen in ongecontroleerd gebied, in gezelschap van burgers van wie vermoed wordt dat ze lid zijn van de rebellenpartij. Hij had voedsel en voorraden gestolen uit opslagruimtes die bestemd zijn voor burgers van Sector 45. Het is onbekend of hij gevoelige informatie heeft doorgespeeld.’

Warner richt zijn blik op de roestige man. ‘Ontken je deze beschuldigingen, soldaat?’

Fletchers neusvleugels trillen. Zijn kaakspieren spannen zich. Zijn stem slaat over als hij spreekt: ‘Nee, meneer.’

Warner knikt. Haalt adem. Likt aan zijn lippen.

En schiet hem door het voorhoofd.

Achttien

Niemand beweegt.

Met een gezicht bevroren in doodsangst zakt Fletcher op de grond. Ik ben zo geschokt door de onmogelijkheid van dit alles, dat ik niet weet of ik wel of niet droom. Ik weet niet of ik wel of niet sterf. Ik kan maar niet besluiten of flauwvallen wel of niet een goed idee is.

Fletchers ledematen liggen geknikt in vreemde hoeken op de koude betonnen vloer. Bloed vormt een plasje om hem heen, en nog altijd beweegt niemand. Niemand zegt een woord. Niemand verraadt in zijn blik ook maar iets van angst.

Steeds weer druk ik mijn vingers tegen mijn lippen om te voelen of er schreeuwen zijn ontsnapt.

Warner stopt het wapen terug in zijn binnenzak. ‘Sector 45, jullie kunnen gaan.’

Alle soldaten vallen op één knie.

Warner laat het metalen versterkertje in zijn jaszak glijden en moet me lostrekken van de plek waar ik aan de grond ben vastgenageld. Ik struikel over mijn eigen voeten; mijn armen en benen zijn slap en doen pijn tot op het bot. Ik ben misselijk, licht in mijn hoofd, nauwelijks in staat om overeind te blijven. Steeds weer probeer ik iets te zeggen, maar de woorden blijven plakken op mijn tong. Plotseling zweet ik en plotseling bevries ik en plotseling voel ik me zo beroerd dat er vlekken voor mijn ogen verschijnen.

Warner probeert me door de deuropening naar binnen te krijgen. ‘Je moet echt meer eten,’ zegt hij tegen me.

Mijn ogen gapen, mijn mond gaapt, alles gaapt wagenwijd open want ik voel overal gaten, overal in mijn lichaam zijn gaten geslagen.

Mijn hart bloedt uit mijn borst.

Ik kijk omlaag en begrijp niet waarom mijn jurk niet vol zit met bloed, hoe het kan dat deze pijn in mijn hart toch zo echt voelt.

‘Je hebt hem vermoord,’ weet ik fluisterend uit te brengen. ‘Je hebt hem zojuist vermoord…’

‘Wat onzettend scherp van je.’

‘Waarom heb je hem vermoord waarom zou je hem vermoorden hoe kon je zoiets doen…’

‘Hou je ogen open, Juliette. Dit is niet het moment om in slaap te vallen.’

Ik grijp zijn shirt beet. Ik hou hem tegen voordat hij naar binnen stapt. Een windvlaag slaat in mijn gezicht en plotseling heb ik al mijn zintuigen weer tot mijn beschikking. Ik duw hem zo hard naar achteren dat hij met zijn rug tegen de deur slaat. ‘Ik walg van jou.’ Ik staar recht in zijn kille, kristallen ogen. ‘Ik wálg van jou…’

Hij draait me om en klemt me vast tegen de deur waar ik hem net tegenaan duwde. Hij legt zijn in handschoenen gehulde handen rond mijn gezicht zodat ik mijn blik niet kan afwenden. De handen die hij zojuist nog gebruikte om een man te doden.

Ik ben gevangen.

Verlamd.

Doodsbang.

Zijn duim glijdt langs mijn wang.

‘Het leven is hard,’ fluistert hij. ‘Soms moet je leren om degene te zijn die het eerste schiet.’

Warner loopt met me mee mijn kamer in.

‘Je kunt maar het beste gaan slapen,’ zegt hij. Het is de eerste keer dat hij tegen me praat sinds we het dak hebben verlaten. ‘Ik zal iemand eten naar je kamer laten brengen, maar verder zorg ik dat je niet gestoord wordt.’

‘Waar is Adam? Is hij veilig? Is hij ongedeerd? Ga je hem pijn doen?’

Warner verstrakt even, maar herstelt zich meteen. ‘Wat kan jou dat schelen?’

Adam Kent kan me al iets schelen sinds ik een jaar of acht was. ‘Het is toch de bedoeling dat hij me in de gaten houdt? Hij is er namelijk niet. Betekent dat dat je hem ook gaat vermoorden?’ Ik voel me dom. Ik voel me dapper omdat ik me dom voel. Mijn woorden vallen zonder parachute mijn mond uit.

‘Ik dood alleen mensen als het nodig is.’

‘Wat aardig van je.’

‘Aardiger dan de meesten.’

Ik lach een treurig lachje, dat ik deel met niemand dan mijzelf.

‘Je hebt de rest van de dag vrij. Ons echte werk begint morgen. Adam zal je naar me toe brengen.’ Hij houdt mijn blik gevangen. Onderdrukt een glimlach. ‘En probeer in de tussentijd niemand te doden.’

‘Jij en ik,’ zeg ik, terwijl de woede door mijn aderen jaagt, ‘jij en ik zijn niet hetzelfde…’

‘Dat geloof je niet echt.’

‘Denk je dat je mijn… mijn ziekte… kunt vergelijken met jouw krankzinnigheid?’

‘Ziekte?’ Hij stormt naar voren, plotseling vol vuur, en ik moet moeite doen om te blijven staan waar ik sta. ‘Jij denkt dat je een ziekte hebt?!’ schreeuwt hij. ‘Je hebt een gave! Je hebt een bijzondere gave die je niet eens probeert te begrijpen! Jouw potentieel…’

‘Ik heb geen potentieel!’

‘Dat zie je verkeerd.’ Hij staart me woedend aan. Er is geen andere manier om het te beschrijven. Ik zou bijna zeggen dat hij me op dit moment haat. Dat hij me haat omdat ik mezelf haat.

‘Nou, jij bent de moordenaar,’ merk ik op, ‘dus je zult wel gelijk hebben.’

Zijn glimlach zit vol dynamiet. ‘Ga slapen.’

‘Loop naar de hel.’

Hij spant zijn kaken. Loopt naar de deur. ‘Ik doe mijn best.’

Negentien

De duisternis verstikt me.

Mijn dromen zijn bloeddorstig en bloederig en overal in mijn hoofd stroomt bloed en ik kan niet meer slapen. De enige dromen die me ooit troost boden, zijn verdwenen en ik weet niet hoe ik ze terug moet krijgen. Ik weet niet hoe ik de witte vogel moet terugvinden. Ik weet niet of hij ooit nog langs zal vliegen. Het enige wat ik weet, is dat ik zodra ik mijn ogen sluit alleen nog maar verwoesting zie. Fletcher wordt keer op keer doodgeschoten en Jenkins sterft in mijn armen en Warner schiet Adam door het hoofd en de wind zingt aan de andere kant van mijn raam maar het klinkt te hoog en te vals en ik durf niet eens te zeggen dat het moet ophouden.

Ik bevries dwars door mijn kleren heen.

Het bed onder mijn rug is gevuld met gebroken wolken en vers gevallen sneeuw; het is te zacht, te comfortabel. Het doet me te veel denken aan de keer dat ik in Warners kamer sliep, en ik kan er niet tegen. Ik durf niet onder deze dekens te liggen.

Onwillekeurig vraag ik me steeds weer af of alles goed is met Adam, of hij ooit zal terugkomen, of Warner hem elke keer dat ik weiger te gehoorzamen zal martelen. Het zou me echt niet zo veel moeten schelen.

Adams boodschap in mijn notitieboekje zou net zo goed onderdeel kunnen zijn van Warners plan om me gek te maken.

Ik kruip op de harde vloer en controleer of het papiertje dat ik nu al 2 dagen vastklamp nog steeds in mijn vuist zit. Het is de enige hoop die me rest en ik weet niet eens of het wel echt is.

Ik raak door mijn mogelijkheden heen.

‘Wat doe jij hier?’

Ik slik een schreeuw in en kom struikelend overeind, schuif opzij, bots bijna tegen Adam op, die naast me op de vloer ligt. Ik had hem helemaal niet gezien.

‘Juliette?’ Hij verroert zich niet. Zijn blik is strak op mij gericht: kalm, onverstoorbaar, 2 emmers rivierwater om middernacht. Ik zou in zijn ogen willen huilen.

Ik weet niet waarom ik hem de waarheid vertel. ‘Ik kon in bed niet slapen.’

Hij vraagt niet waarom. Hij hijst zichzelf overeind, maskeert een kreun met een kuchje, en ik herinner me weer hoe hij zo gewond is geraakt. Ik vraag me af hoeveel pijn hij heeft. Ik stel geen vragen wanneer hij een kussen en de deken van mijn bed trekt. Hij legt het kussen op de vloer. ‘Ga liggen,’ is het enige wat hij tegen me zegt. Zachtjes, is hoe hij het tegen me zegt.

De hele dag elke dag altijd wil ik dat hij het tegen me zegt.

Het zijn maar 2 woorden en ik weet niet waarom ik bloos. Ondanks de sirenes die loeien in mijn bloed ga ik liggen, en ik laat mijn hoofd op het kussen zakken. Hij legt de deken over me heen. Ik laat hem begaan. Ik kijk hoe zijn armen buigen en strekken in de schaduw van de nacht, terwijl een manestraal door het raam naar binnen valt en met zijn gloed Adams gestalte verlicht. Hij gaat op de vloer liggen, met nauwelijks een meter ruimte tussen ons in. Hij hoeft geen deken. Hij pakt geen kussen. Hij slaapt nog altijd zonder shirt, en ik heb ontdekt dat ik niet meer weet hoe ik moet ademhalen. Ik ben erachter gekomen dat ik waarschijnlijk nooit meer zal uitademen zolang hij in mijn buurt is.

‘Je hoeft niet meer te schreeuwen,’ fluistert hij.

Alle adem ontsnapt uit mijn lichaam.

Ik sluit mijn vingers om de mogelijkheid van Adam in mijn hand en slaap beter dan ik ooit heb geslapen.

Mijn ogen zijn 2 ramen die worden opengeduwd door de chaos in deze wereld.

Een koele luchtvlaag strijkt langs mijn huid en ik ga overeind zitten, wrijf de slaap uit mijn ogen en realiseer me dat Adam niet meer naast me ligt. Ik knipper met mijn ogen en klim op het bed, waar ik het kussen en de deken weer terugleg.

Ik kijk naar de deur en vraag me af wat er aan de andere kant op me staat te wachten.

Ik kijk naar het raam en vraag me af of ik ooit een vogel zal zien langsvliegen.

Ik kijk naar de klok aan de muur en vraag me af wat het betekent om weer volgens getallen te leven. Ik vraag me af wat 6:30 uur ’s ochtends in dit gebouw betekent.

Ik besluit mijn gezicht te wassen. Alleen al het idee maakt me opgetogen en ik schaam me een beetje.

Ik open de badkamerdeur en zie Adam in de spiegel. Zijn vlugge handen trekken zijn shirt omlaag voor ik de kans krijg de details in me op te nemen, maar ik zie genoeg om te zien wat ik in de duisternis niet zag.

Hij zit vol blauwe plekken.

Mijn benen lijken wel gebroken. Ik weet niet hoe ik hem zou kunnen helpen. Ik wou dat ik hem kon helpen.

‘Het spijt me,’ zegt hij snel. ‘Ik wist niet dat je wakker was.’ Hij trekt aan de onderkant van zijn shirt alsof het niet lang genoeg is om te doen alsof ik blind ben.

Ik knik maar een beetje. Ik kijk naar de tegels onder mijn voeten. Ik weet niets te zeggen.

‘Juliette.’ Zijn stem omhelst de letters van mijn naam zo teder dat ik in die ene seconde 5 keer sterf. Zijn gezicht is een woud van emoties. Hij schudt zijn hoofd. ‘Het spijt me,’ zegt hij, zo zacht dat ik denk dat ik het me alleen heb verbeeld. ‘Het is niet…’ Hij klemt zijn kaken op elkaar en haalt een hand door zijn haar. ‘Dit alles, het is niet…’

Ik steek mijn geopende hand naar hem uit. Het papiertje is een verfrommelde prop mogelijkheden.

Opluchting spoelt over zijn gezicht, en plotseling vormen zijn ogen de enige geruststelling die ik ooit nodig zal hebben. Adam heeft me niet verraden. Ik weet niet waarom of hoe of wat, ik weet helemaal niets, behalve dat hij nog altijd mijn vriend is.

Hij staat nog altijd recht voor me en wil niet dat ik doodga.

Ik doe een stap naar voren en sluit de deur.

Ik open mijn mond om iets te zeggen.

‘Nee!’

Mijn kaak valt een meter omlaag.

‘Wacht,’ zegt hij met één hand. Zijn lippen bewegen, maar maken geen geluid. Ik realiseer me dat er ondanks de afwezigheid van camera’s wel microfoons in de badkamer kunnen zijn. Adam kijkt om zich heen, voor zich en achter zich en overal.

Hij stopt met kijken.

De douche bestaat uit 4 wanden van matglas en voordat ik begrijp wat er gebeurt, schuift hij één glazen paneel open. Hij zet de douche vol aan, en het geluid van water ruist, stroomt door de ruimte, overstemt alles terwijl het met donderend geraas alle leegte om ons heen opvult. Door de stoom begint de spiegel meteen te beslaan, en net als ik denk te begrijpen wat hij van plan is, slaat hij zijn armen om me heen en tilt me de douche in.

Mijn gegil is van stoom, wolkjes ongrijpbare adem.

Heet water dringt door mijn kleren. Het klettert neer op mijn haren en stroomt langs mijn nek, maar het enige wat ik voel, zijn zijn handen om mijn middel. Ik wil het uitschreeuwen om duizenden verkeerde redenen.

Zijn ogen prikken me vast. Zijn gretigheid zet mijn botten in brand. Stroompjes water kronkelen langs de gepolijste vlakken van zijn gezicht, en zijn vingers duwen me tegen de muur.

Zijn lippen zijn lippen zijn lippen zijn lippen zijn lippen

Mijn ogen vechten om niet te knipperen

Mijn benen hebben het recht gewonnen om te trillen

Mijn huid brandt overal waar hij me niet aanraakt.

Zijn lippen zijn zo dicht bij mijn oor ik ben water en niets en alles en ik smelt tot een verlangen zo wanhopig dat het brandt als ik het wegslik.

‘Ik kan je aanraken,’ zegt hij, en ik vraag me af waarom er opeens kolibri’s vliegen in mijn hart. ‘Ik begreep het pas onlangs,’ fluistert hij, en ik ben te dronken om ook maar iets anders te verwerken dan het gewicht van zijn lichaam zo dicht bij dat van mij.

‘Juliette…’ Zijn lichaam dringt nog dichterbij en ik realiseer me dat ik nergens meer aandacht voor heb, alleen voor de paardenbloemen die in mijn longen hun wenspluisjes blazen. Mijn ogen schieten open en hij likt heel even aan zijn onderlip en iets in mijn hersenen komt plotseling tot leven.

Ik hap hap hap naar lucht. ‘Wat doe je…’

‘Juliette, alsjeblieft…’ Zijn stem is bezorgd en hij kijkt even achterom, alsof hij er niet zeker van is of we wel alleen zijn. ‘Laatst, die eerste avond…’ Hij perst zijn lippen op elkaar. Hij sluit een halve seconde zijn ogen en ik verbaas me over de drup drup druppels heet water die aan zijn wimpers hangen, als parels gesmeed van pijn. Zijn vingers glijden langzaam omhoog langs mijn lichaam alsof hij zijn best moet doen om ze op één plek te houden, alsof hij zijn best moet doen om me niet overal overal overal aan te raken, en zijn ogen drinken alle 160 centimeter van mijn lichaam in en ik ben zo ik ben zo ik ben zo

gevangen.

‘Eindelijk begrijp ik het,’ zegt hij in mijn oor. ‘Ik weet… ik weet wat Warner van je wil.’ Zijn vingertoppen zijn 10 punten elektriciteit die me doden met iets wat ik nooit eerder heb gekend. Iets wat ik altijd heb willen voelen.

‘Waarom ben je dan hier?’ fluister ik, gebroken, stervend in zijn armen. ‘Waarom…’ 1, 2 pogingen om adem te halen. ‘Waarom raak je me aan?’

‘Omdat ik het kan.’ Bijna glimlacht hij en bijna groeien er vleugels uit mijn rug. ‘Ik heb het al eerder gedaan.’

‘Wat?’ Ik knipper met mijn ogen, plotseling nuchter. ‘Wat bedoel je?’

‘Die eerste nacht in de cel,’ zucht hij. Hij slaat zijn blik neer. ‘Je schreeuwde in je slaap.’

Ik wacht.

Ik wacht.

Ik wacht een eeuwigheid.

‘Toen heb ik je gezicht aangeraakt.’ Hij praat in de schelp van mijn oor. ‘Je hand. Ik heb over je arm gestreken…’ Hij trekt zich iets terug en zijn ogen blijven rusten op mijn schouder, volgen mijn arm omlaag naar mijn elleboog, landen op mijn pols. Ik weet niet wat ik moet geloven. ‘Ik wist niet hoe ik je wakker moest krijgen. Je wilde maar niet wakker worden. En dus heb ik naar je zitten kijken. Ik heb gewacht tot je ophield met schreeuwen.’

‘Dat. Is. Onmogelijk.’ 3 woorden kan ik uitbrengen, meer niet.

Maar zijn handen worden armen om mijn middel zijn lippen worden een wang tegen mijn wang en zijn lichaam ligt dicht tegen mijn lichaam aan, zijn huid raakt me aan raakt me aan raakt me aan en hij schreeuwt niet hij sterft niet hij rent niet bij me weg en ik huil

Ik stik

Ik ril beef spat uiteen in tranen

en hij houdt me vast zoals niemand me ooit heeft vastgehouden.

Alsof hij naar me verlangt.

‘Ik ga je hieruit krijgen,’ zegt hij, en zijn mond beweegt langs mijn haar en zijn handen glijden naar mijn armen en ik leun naar achteren en hij kijkt in mijn ogen en dit moet een droom zijn.

‘Waarom… waarom wil je… ik kan niet…’ Ik schud mijn hoofd, schud omdat dit niet kan, schud de tranen weg die vastplakken aan mijn gezicht. Dit kan niet waar zijn.

Zijn ogen zijn teder en zijn glimlach maakt mijn knieën week en ik wou dat ik wist hoe zijn lippen smaakten. Ik wou dat ik de moed had om hem aan te raken.

‘Ik moet gaan,’ zegt hij. ‘Je moet om acht uur aangekleed en wel beneden zijn.’

Ik verdrink in zijn ogen en ik weet niet wat ik moet zeggen.

Hij trekt zijn natte shirt uit en ik weet niet waar ik moet kijken.

Ik zie mijn weerspiegeling in de glazen ruit, knijp mijn ogen dicht, maar sla ze weer op als te dichtbij iets beweegt. Zijn vingers zijn één tel bij mijn gezicht vandaan, en ik druip brand smelt van verwachting.

‘Je hoeft niet de andere kant op te kijken.’ Hij zegt het met een kleine glimlach zo groot als Jupiter.

Ik gluur naar zijn gezicht, de scheve grijns die ik wil proeven, de kleur van zijn ogen waarmee ik miljoenen schilderijen zou willen maken. Ik volg de lijn van zijn kaak, omlaag langs zijn hals naar het knobbeltje van zijn sleutelbeen; ik prent me de gebeeldhouwde heuvels en dalen van zijn armen in, de perfectie van zijn torso. De vogel op zijn borst.

De vogel op zijn borst.

Een tatoeage.

Een witte vogel met gouden strepen als een kroon boven op zijn hoofd. Hij vliegt.

‘Adam,’ wil ik hem zeggen. ‘Adam,’ wil ik eruit persen. ‘Adam,’ wil ik steeds maar weer zeggen, maar het lukt me niet.

Ik zoek zijn ogen en realiseer me dat hij heeft gezien hoe ik hem bestudeerde. De vlakken van zijn gezicht zijn zo diep getekend door emotie dat ik me afvraag hoe ik er zelf uitzie. Hij legt 2 vingers tegen mijn kin, duwt mijn hoofd een heel klein stukje omhoog en ik ben als een stroomdraad in water.

‘Ik vind wel een manier om met je te communiceren,’ zegt hij, en zijn handen trekken me dichterbij en mijn gezicht ligt tegen zijn borst en plotseling is de wereld stralender, groter, prachtig. Plotseling betekent de wereld iets voor me, de mogelijkheid dat er menselijkheid bestaat betekent iets voor me, het hele universum staat stil en draait dan de andere kant op en ik ben de vogel.

Ik ben de vogel en ik vlieg weg.

Twintig

Het is 8:00 uur ’s ochtends en ik draag een jurk in de kleur van dode bossen en oud blik.

De jurk zit strakker dan alles wat ik ooit heb gedragen, het model is modern en vol vreemde hoeken; de stof is stijf en dik maar toch ademend. Ik staar naar mijn benen en verbaas me erover dat ik er twee heb.

Ik voel me kwetsbaarder dan ooit.

17 jaar lang heb ik mezelf getraind om elke vierkante centimeter onbeschermde huid te bedekken, maar Warner dwingt me om de laagjes een voor een af te pellen. Ik kan alleen maar aannemen dat hij het met opzet doet. Mijn lichaam is een vleesetende bloem, een giftige plant, een geladen geweer met een miljoen trekkers, en hij is meer dan klaar om ze over te halen.

Raak me aan en draag de gevolgen. Nooit hebben er uitzonderingen op die regel bestaan.

Nooit, tot Adam.

Hij liet me doornat in de douche achter, verdrinkend in een hevige stortbui van hete tranen. Door het matte glas keek ik toe terwijl hij zich afdroogde en zijn uniform aantrok.

Ik keek toe terwijl hij wegglipte en vroeg me elk moment af: waarom waarom waarom

Waarom kan hij me aanraken?

Waarom zou hij me helpen?

Herinnert hij zich me nog?

Mijn huid stoomt nog altijd.

Mijn botten zijn stevig in de strakke stof van deze vreemde jurk gewikkeld, de rits is het enige wat me bij elkaar houdt. Dat, en het vooruitzicht op iets waar ik altijd nooit van heb durven dromen.

De geheimen van deze ochtend zullen voor altijd achter mijn lippen verzegeld blijven, maar mijn hart is zo vol vertrouwen en verbazing en vredigheid en mogelijkheden dat het op het punt staat te barsten, en ik vraag me af of de jurk dan zal scheuren.

Hoop omhelst me, houdt me in zijn armen, veegt mijn tranen weg en zegt me dat vandaag en morgen en over twee dagen alles goed met me zal gaan, en ik ben zo uitzinnig dat ik het zelfs durf te geloven.

Ik zit in een blauwe kamer.

De muren zijn bekleed met stof in de kleur van een perfecte zomerhemel, op de vloer ligt een tapijt van 5 centimeter dik, de hele kamer is leeg op 2 uit een sterrenbeeld gestanste fluwelen stoelen na. Elke tint is als een kneuzing, een schitterende vergissing, een herinnering aan wat ze Adam hebben aangedaan vanwege mij.

Ik zit helemaal alleen op een fluwelen stoel in een blauwe kamer, gekleed in een jurk van olijven. Het notitieboekje in mijn zak voelt zwaar, als een bowlingbal die op mijn been balanceert.

‘Je ziet er prachtig uit.’ Warner is opeens in de kamer, alsof op wolken lopen zijn dagelijks werk is. Hij wordt vergezeld door niemand.

Onwillekeurig glijden mijn ogen naar mijn tennisschoenen. Ik vraag me af of ik een of andere regel heb overtreden door de stelten in mijn kast die echt niet voor voeten bedoeld konden zijn, te laten staan. Ik kijk op en hij staat recht voor me.

‘Groen staat je geweldig,’ zegt hij met een domme grijns. ‘Het haalt de kleur van je ogen op.’

‘Welke kleur hebben mijn ogen?’ vraag ik aan de muur.

Hij lacht. ‘Dat meen je niet.’

‘Hoe oud ben je?’

Hij stopt met lachen. ‘Wil je dat echt weten?’

‘Ik ben nieuwsgierig.’

Hij gaat op de stoel naast me zitten. ‘Ik geef geen antwoord op je vragen zolang je me niet aankijkt wanneer ik tegen je praat.’

‘Je wilt dat ik tegen mijn zin mensen martel. Je wilt dat ik een wapen word in jouw oorlog. Je wilt dat ik voor jou een monster word.’ Ik ben even stil. ‘Ik word misselijk als ik je aankijk.’

‘Je bent heel wat koppiger dan ik had gedacht.’

‘Ik draag jouw jurk. Ik heb je eten gegeten. Ik ben hier.’ Ik sla mijn ogen naar hem op en hij staart me al recht in het gezicht. Even word ik door de kracht van zijn blik van mijn stuk gebracht.

‘Geen van die dingen heb je voor mij gedaan,’ zegt hij zacht.

Ik lach bijna hardop. ‘Waarom zou ik?’

Zijn ogen strijden met zijn lippen om het recht te mogen spreken.

Ik kijk weg. ‘Wat doen we in deze kamer?’

‘Ah.’ Hij haalt een keer diep adem. ‘Ontbijten. Daarna krijg je van mij je programma.’

Hij drukt op een knop in de armleuning van zijn stoel, en bijna direct worden wagentjes met daarop dienbladen naar binnen gereden door mannen en vrouwen die duidelijk geen soldaten zijn. Hun gezichten zijn hard en kapot en te mager om gezond te zijn.

Het breekt mijn hart in tweeën.

‘Meestal eet ik alleen,’ gaat Warner verder, en zijn stem is als een ijspegel die dwars door het vlees van mijn herinneringen priemt. ‘Maar het leek me goed als jij en ik wat uitgebreider met elkaar kennismaken. Vooral aangezien we zo veel tijd samen zullen doorbrengen.’

De bedienden serveersters mensen-die-geen-soldaten-zijn vertrekken en Warner biedt me een bord aan met iets erop.

‘Ik heb geen trek.’

‘Dat is geen optie.’

Ik kijk op en realiseer me dat hij het zeer, zeer serieus meent.

‘Ik sta niet toe dat je jezelf doodhongert. Je eet niet genoeg, en het is belangrijk dat je gezond bent. Ik sta niet toe dat je zelfmoord pleegt. Ik sta niet toe dat je jezelf iets aandoet. Je bent te waardevol voor me.’

‘Ik ben je speelgoed niet.’ Ik spuug de woorden bijna uit.

Hij laat zijn bord op het karretje vallen en het verbaast me dat het niet aan scherven gaat. Hij schraapt zijn keel en misschien ben ik zelfs wel bang. ‘Dit proces zou zo veel gemakkelijker zijn als je gewoon meewerkte,’ zegt hij, elk woord duidelijk articulerend.

Vijf Vijf Vijf Vijf Vijf hartslagen.

‘De wereld walgt van jou.’ Er speelt een geamuseerde trek rond zijn lippen. ‘Iedereen die jij ooit hebt gekend haatte je. Liep bij je weg. Liet je in de steek. Je eigen ouders trokken hun handen van je af en droegen je vrijwillig over aan de autoriteiten. Ze wilden je zo wanhopig graag kwijt, konden niet wachten tot je andermans probleem was, wilden zichzelf er zo graag van overtuigen dat het monster dat ze hadden grootgebracht niet werkelijk hun kind was.’

Ik ben zojuist door honderd handen in het gezicht geslagen.

‘En toch…’ Hij lacht nu openlijk. ‘Toch sta je erop om van mij de slechterik te maken.’ Hij kijkt me aan. ‘Ik probeer je juist te helpen. Ik bied je een kans die niemand je ooit zou geven. Ik ben bereid je als een gelijke te behandelen. Ik ben bereid je alles te geven wat je maar zou kunnen wensen. En het allerbelangrijkste: ik kan je macht geven. Ik kan ze laten lijden vanwege de dingen die ze je hebben aangedaan.’ Hij leunt precies ver genoeg naar voren. ‘Ik kan je leven veranderen.’

Hij zit fout hij zit zo vreselijk fout hij is fouter dan een omgekeerde regenboog.

En toch is alles wat hij zei waar.

‘Haat me niet te snel,’ gaat hij verder. ‘Je zou er wel eens achter kunnen komen dat je meer van deze situatie geniet dan je had gedacht. Gelukkig voor jou ben ik bereid om geduldig te zijn.’ Hij grijnst. Leunt achterover. ‘Hoewel het zeker geen kwaad kan dat je zo schrikbarend mooi bent.’

Ik druip rode verf op het tapijt.

Hij is een leugenaar en een vreselijk, vreselijk, vreselijk mens, en ik weet niet of ik dat zo erg vind omdat hij gelijk heeft of omdat hij het mis heeft, of omdat ik zo wanhopig verlang naar iets van herkenning in deze wereld. Niemand heeft ooit zoiets tegen me gezegd.

Het maakt dat ik in de spiegel wil kijken.

‘Jij en ik zijn niet zo verschillend als je misschien hoopt.’ Zijn grijns is zo brutaal dat ik hem met mijn vuist wil wegvagen.

‘Jij en ik lijken niet zo veel op elkaar als jij misschien hoopt.’

Hij glimlacht breed en ik weet niet hoe ik moet reageren. ‘Ik ben negentien, trouwens.’

‘Sorry?’

‘Ik ben negentien jaar oud,’ verduidelijkt hij. ‘Ik ben een vrij indrukwekkend exemplaar voor mijn leeftijd, ik weet het.’

Ik pak mijn lepel op en roer ermee in het eetbare spul op mijn bord. Ik weet nauwelijks meer wat voedsel is. ‘Ik heb geen respect voor jou.’

‘Dat verandert nog wel,’ zegt hij luchtig. ‘En nu opschieten en eten. We hebben werk te doen.’

Eenentwintig

De tijd doden is niet zo moeilijk als het klinkt.

Ik kan honderd getallen in de borst schieten en toekijken hoe de decimale komma’s in mijn handpalm bloeden. Ik kan de cijfers van een klok rukken en toekijken hoe de uurwijzer net voordat ik in slaap val zijn laatste tik-tik-tik tikt. Ik kan seconden verstikken, gewoon door mijn adem in te houden. Urenlang vermoord ik al minuten, en niemand lijkt zich er druk om te maken.

Het is een week geleden dat ik Adam heb gesproken.

Eén keer wilde ik iets tegen hem zeggen. Eén keer deed ik mijn mond open, maar Warner hield me tegen voordat ik ook maar een woord kon uitbrengen. ‘Het is niet toegestaan om met de soldaten te spreken,’ zei hij. ‘Als je vragen hebt, kom je naar mij. Zolang je hier bent, ben ik de enige persoon met wie je iets te maken hebt.’

Het woord ‘bezitterig’ is niet sterk genoeg voor Warner.

Hij gaat overal met me mee. Praat te veel tegen me. Mijn programma bestaat uit afspraken met Warner en eten met Warner en luisteren naar Warner. Als hij het te druk heeft, word ik naar mijn kamer gestuurd. Als hij tijd heeft, weet hij me te vinden. Hij vertelt me over de boeken die ze hebben vernietigd. De kunstvoorwerpen die ze willen gaan verbranden. De ideeën die hij heeft voor de nieuwe wereld en hoe fantastisch ik hem zal kunnen helpen zodra ik daar klaar voor ben. Zodra ik me realiseer hoe graag ik dit wil, hoe graag ik hém wil, hoe graag ik dit nieuwe, glorieuze, machtige leven wil. Hij vertelt me hoe dankbaar ik hem zou moeten zijn voor zijn geduld. Zijn vriendelijkheid. Zijn bereidheid om te begrijpen dat deze overgang moeilijk voor me moet zijn.

Ik kan niet naar Adam kijken. Ik kan niet met hem praten. Hij slaapt in mijn kamer, maar ik zie hem nooit. Hij ademt vlak bij mijn lichaam, maar naar mij toe blijven zijn lippen gesloten. Hij volgt me niet naar de badkamer. Hij laat geen geheime berichten achter in mijn notitieboekje.

Ik begin me af te vragen of ik me alles wat hij tegen me heeft gezegd, heb ingebeeld.

Ik moet weten of er iets veranderd is. Ik moet weten of ik gek ben dat ik me vastklamp aan deze hoop die opbloeit in mijn hart, en ik moet weten wat Adams woorden betekenden, maar elke dag dat hij doet alsof hij me niet kent, is een nieuwe dag dat ik aan mezelf begin te twijfelen.

Ik moet met hem praten, maar dat kan niet.

Omdat Warner me nu in de gaten houdt.

De camera’s houden alles in de gaten.

‘Ik wil dat je de camera’s uit mijn kamer weghaalt.’

Warner stopt met kauwen op het eten/de vuilnis/het ontbijt/de onzin in zijn mond. Hij slikt zorgvuldig, waarna hij achteroverleunt en me aankijkt. ‘Beslist niet.’

‘Wanneer je me als gevangene behandelt,’ zeg ik tegen hem, ‘zal ik me ook als gevangene gedragen. Ik hou er niet van om bekeken te worden.’

‘Ik kan je niet vertrouwen als je alleen bent.’ Hij pakt zijn lepel weer op.

‘Jullie registreren elke ademhaling. In alle gangen staat om de anderhalve meter een bewaker. Ik kan niet eens zelf mijn kamer in en uit,’ protesteer ik. ‘Die camera’s maken echt niet veel verschil.’

Een vreemd soort lachje speelt rond zijn lippen. ‘Je bent nogal labiel, weet je. Je zou zomaar iemand kunnen doden.’

‘Nee.’ Ik strengel mijn vingers in elkaar. ‘Nee… ik zou nooit… ik heb Jenkins niet vermoord…’

‘Ik heb het niet over Jenkins.’ Zijn glimlach is een vat vol zuur dat door mijn huid vreet.

Hij houdt maar niet op met me aan te kijken. Naar me te glimlachen. Me te kwellen.

Dit ben ik, schreeuwend in mijn vuist.

‘Dat was een ongeluk.’ De woorden rollen uit mijn mond, zo zachtjes, zo snel dat ik niet eens weet of ik ze wel echt heb gezegd, of ik wel echt hier zit, of dat ik eigenlijk weer 14 ben, helemaal opnieuw helemaal opnieuw helemaal opnieuw, en ik schreeuw en ik sterf en ik duik in een bad vol herinneringen die ik nooit nooit nooit nooit nooit

Ik kan het maar niet vergeten.

Ik zag haar in de supermarkt. Ze stond met één been voor het andere, haar kind zat aan een lijn waarvan zij dacht dat hij dacht dat het een rugzak was. Ze dacht dat hij te dom/te jong/te onvolgroeid was om te begrijpen dat het touw waarmee hij aan haar pols vastzat, een instrument was om hem gevangen te houden in haar ongeïnteresseerde kring van zelfmedelijden. Ze is te jong om een kind te hebben, om een dergelijke verantwoordelijkheid te dragen, om gekneveld te worden door een kind dat behoeftes heeft die niet aansluiten op die van haar. Haar leven is zo ongelooflijk ondraaglijk zo immens veelzijdig zo vol glamour, dat kan de vrucht van haar schoot nooit begrijpen.

Kinderen zijn niet dom, wilde ik tegen haar zeggen.

Ik wilde tegen haar zeggen dat zijn zevende schreeuw niet betekende dat hij met opzet vervelend deed, dat haar veertiende vermaning in de vorm van rotjoch/je bent zo’n rotjoch/je zet me voor schut rotjoch/als je niet oppast zeg ik tegen papa wat een rotjoch je bent totaal onverdiend was. Ik wilde niet blijven kijken, maar kon het niet helpen. Zijn dreumesgezicht was vertrokken van pijn, zijn kleine handjes probeerden de ketenen die ze rond zijn borst had geslagen, los te maken en ze trok zo hard dat hij op de grond viel, en toen zei ze dat het zijn eigen schuld was.

Ik wilde haar vragen waarom ze zo deed.

Ik wilde haar van alles vragen, maar deed het niet. We praten niet meer met mensen en iets tegen een vreemde zeggen zou vreemder zijn dan niets zeggen. Het jongetje viel op de grond en kronkelde daar maar, tot ik alles uit mijn handen liet vallen en mijn gezicht aan scherven viel.

Het spijt me zo, is wat ik nooit tegen haar zoon heb gezegd.

Ik dacht dat mijn handen hielpen

Ik dacht dat mijn hart hielp

Ik dacht zo veel dingen

Nooit

nooit

nooit

nooit

nooit dacht ik

‘Je hebt een jongetje vermoord.’

Ik zit in mijn fluwelen stoel, vastgepind door miljoenen herinneringen, en ik word achtervolgd door een verschrikking die ik met mijn eigen blote handen heb gecreëerd. Elk moment word ik eraan herinnerd dat er een goede reden bestaat dat ik ongewenst ben. Mijn handen kunnen mensen doden. Mijn handen kunnen alles vernietigen.

Het zou niet toegestaan moeten zijn dat ik leef.

‘Ik wil,’ stoot ik uit, terwijl ik mijn best doe de vuist die vastzit in mijn keel weg te slikken, ‘ik wil dat je zorgt dat die camera’s verdwijnen. Zorg dat ze verdwijnen of ik vecht tegen je tot de dood erop volgt.’

‘Eindelijk!’ Warner staat op en slaat zijn handen ineen alsof hij zichzelf wil feliciteren. ‘Ik vroeg me af wanneer je eindelijk wakker zou worden. Ik heb zitten wachten op het vuur waarvan ik weet dat het dag na dag aan je moet vreten. Je stroomt over van haat, is het niet? Woede? Frustratie? Je kunt niet wachten om iets te doen? Iemand te worden?’

‘Nee.’

‘Natuurlijk wel. Je bent precies zoals ik.’

‘Ik haat je meer dan je ooit zult begrijpen.’

‘We zullen een uitstekend team vormen.’

‘We zullen helemaal niets. Je betekent helemaal niets voor mij…’

‘Ik weet wat jij wilt.’ Hij leunt naar voren, dempt zijn stem. ‘Ik weet waar jouw hartje altijd naar heeft verlangd. Ik kan zorgen voor de acceptatie die je zoekt. Ik kan je vriend zijn.’

Ik verstijf. Verstrak. Vergeet te spreken.

‘Ik weet álles over jou, lieverd.’ Hij grijnst. ‘Ik wil je al heel lang. Ik heb een eeuwigheid gewacht tot je er klaar voor was. Ik laat je echt niet zo gemakkelijk gaan.’

‘Ik wil geen monster zijn,’ zeg ik, misschien meer tegen mezelf dan tegen hem.

‘Stop met vechten tegen je ware aard.’ Hij pakt me bij mijn schouders. ‘Laat anderen je niet langer vertellen wat goed en wat fout is. Eis je recht op! Je kruipt weg terwijl je zou kunnen zegevieren. Je hebt zo veel meer macht dan je in de gaten hebt, en om eerlijk te zijn ben ik…’ hij schudt zijn hoofd, ‘…gefascineerd.’

‘Ik ben geen circusact,’ snauw ik. ‘Ik ga geen kunstje voor je opvoeren.’

Hij verstevigt zijn greep om mijn armen en ik kan me niet losworstelen. Hij buigt zich gevaarlijk dicht naar mijn gezicht, en ik weet niet waarom, maar ik krijg geen lucht meer. ‘Ik ben niet bang voor je, lieverd,’ zegt hij zacht. ‘Ik ben absoluut betoverd door je.’

‘Of je zorgt dat die camera’s verdwijnen of ik zal ze allemaal vinden en een voor een kapotslaan.’ Ik ben een leugenaar. Ik lieg dat het gedrukt staat, maar ik ben kwaad en ik ben doodsbang. Warner wil me omvormen tot een beest dat jaagt op de zwakkeren. Op de onschuldigen.

Als hij wil dat ik voor hem vecht, zal hij eerst met mij moeten vechten.

Een trage grijns glijdt over zijn gezicht. Hij legt zijn in leer gehulde vingers tegen mijn wang en tilt mijn gezicht op, vangt mijn kin in zijn greep als ik mijn hoofd probeer weg te draaien. ‘Je bent ongelooflijk mooi als je kwaad bent.’

‘Jammer alleen dat ik veel te giftig voor je ben.’ Mijn hele lichaam beeft van walging.

‘Dat detail maakt dit spel zo veel aantrekkelijker.’

‘Jij bent ziek, jij bent zo ziek…’

Hij lacht en laat mijn kin los, om vervolgens een voor een alle onderdelen van mijn lichaam te keuren. Zijn ogen trekken een langzaam spoor omlaag langs mijn figuur en ik voel een plotselinge aandrang om zijn gezicht in tweeën te slaan. ‘Als ik zorg dat die camera’s verdwijnen, wat doe je dan voor mij?’ Zijn ogen zijn slecht.

‘Niets.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Dat zal niet gaan. Ik wil best op je voorstel ingaan, als jij een tegenprestatie levert.’

Ik klem mijn kiezen op elkaar. ‘Wat wil je?’

De grijns is nog breder dan daarnet. ‘Dat is een gevaarlijke vraag.’

‘Wat is die tegenprestatie?’ verduidelijk ik ongeduldig.

‘Raak me aan.’

‘Wat?’ Ik stoot de klank zo hard uit dat hij bijna in mijn keel blijft steken, maar dan vliegt hij toch door de kamer.

‘Ik wil precies weten waartoe je in staat bent.’ Zijn stem is rustig, zijn wenkbrauwen staan strak, gespannen.

‘Ik doe het niet nog een keer!’ barst ik uit. ‘Je hebt gezien wat je me Jenkins liet aandoen…’

‘Fuck Jenkins,’ sist hij. ‘Ik wil dat je míj aanraakt… Ik wil het zelf voelen…’

‘Nee…’ Ik schud zo hard mijn hoofd dat ik er duizelig van word. ‘Nee. Nooit. Je bent gek… Ik zal nooit…’

‘Dat zul je wel.’

‘Ik zal je NIET…’

‘Je zult toch moeten… werken… op een gegeven moment,’ zegt hij en hij doet zijn best om zijn stem onder controle te houden. ‘Zelfs al weiger je deze tegenprestatie: je bent hier niet voor niets, Juliette. Ik heb mijn vader ervan overtuigd dat je een waardevol bezit zou zijn voor Het Herstel. Dat je in staat zou zijn om alle rebellen die we te pakken krijgen te bedwingen…’

‘Te martelen, bedoel je.’

‘Ja.’ Hij glimlacht. ‘Vergeef me, ik bedoel martelen. Jij kunt ons helpen om iedereen die we gevangennemen te martelen.’ Een korte stilte. ‘Het toedienen van pijn, begrijp je, is een ongelooflijk efficiënte methode om informatie uit iemand te krijgen. En met jou?’ Hij werpt een blik op mijn handen. ‘Nou ja, met jou is het goedkoop. Snel. Effectief.’ Zijn glimlach wordt breder. ‘En als we erin slagen jou in leven te houden, doe je het zeker nog enkele tientallen jaren. Het is een geluk dat je niet op batterijen loopt.’

‘Jij… jij…’ stamel ik.

‘Je zou me moeten bedanken. Ik heb je gered uit dat afschuwelijke hol, dat gesticht. Ik heb je in een positie gebracht waarin je macht kunt uitoefenen. Ik heb je alles gegeven wat je voor een aangenaam leven maar nodig kunt hebben.’ Hij richt zijn blik weer op mijn gezicht. ‘Nu moet je je hoofd erbij houden. Je moet de hoop op een normaal leven opgeven. Jij bent niet normaal. Dat ben je nooit geweest en dat zul je nooit zijn. Stel je open voor wat je bent.’

‘Ik…’ Ik slik. ‘Ik ben geen… ik ben geen… ik ben…’

‘Een moordenaar?’

‘NEE…’

‘Een martelwerktuig?’

‘STOP…’

‘Je liegt tegen jezelf.’

Ik zou hem willen vernietigen.

Hij houdt zijn hoofd schuin en onderdrukt een glimlach. ‘Je verkeert al je hele leven op het randje van de waanzin, is het niet? Zo veel mensen hebben gezegd dat je krankzinnig bent, dat je het werkelijk bent gaan geloven. Je vroeg je af of ze misschien gelijk hadden. Je vroeg je af of jij er iets aan kon doen. Je dacht dat wanneer je nou maar iets harder je best deed, wanneer je je iets beter, verstandiger, aardiger gedroeg… Je dacht dat de wereld dan misschien anders over je zou gaan denken. Je gaf jezelf de schuld van alles.’

Ik hap naar adem.

Mijn onderlip trilt zonder dat ik het wil. Ik kan de spanning in mijn kaken nauwelijks weerstaan.

Ik wil niet tegen hem zeggen dat hij gelijk heeft.

‘Je hebt al je woede en wraakgevoelens onderdrukt omdat je wilde dat er van je gehouden werd.’ Nu glimlacht hij niet meer. ‘Misschien begrijp ik je wel, Juliette. Misschien zou je me moeten vertrouwen. Misschien zou je moeten accepteren dat je al die tijd hebt geprobeerd om iemand te zijn die je niet bent, en dat die klootzakken nooit tevreden waren, wat je ook deed. Ze vonden het nooit genoeg. Het kon ze nooit iets schelen, toch?’ Hij kijkt me aan en heel even lijkt hij bijna menselijk. Heel even wil ik hem geloven. Heel even wil ik op de grond gaan zitten en de oceaan aan tranen die vastzitten in mijn keel eruit laten stromen.

‘Het is tijd dat je stopt met doen alsof,’ zegt hij, zo zacht. ‘Juliette…’ Hij pakt mijn gezicht in zijn gehandschoende vingers, zo onverwacht teder. ‘Je hoeft niet meer aardig te doen. Je kunt ze allemaal vernietigen. Je kunt ze neerhalen en deze hele wereld bezitten en…’

Een locomotief dendert dwars over me heen.

‘Ik wil niemand vernietigen,’ zeg ik hem. ‘Ik wil mensen geen pijn doen…’

‘Maar ze verdienen het!’ Hij duwt me weg, gefrustreerd. ‘Hoe kan het dat je geen wraak wilt nemen? Hoe kan het dat je niet wilt terugvechten…’

Ik sta langzaam op, trillend van woede, en hoop dat mijn benen het niet begeven. ‘Denk jij dat, omdat ik ongewenst ben, omdat ik verwaarloosd ben en… en afgedankt…’ Met elk woord klimt mijn stem hoger, de niet langer ingehouden emoties gieren door mijn longen. ‘Denk jij dat ik daarom geen hart heb? Denk jij dat ik niets voel?! Denk jij, dat omdat ik mensen pijn kán doen, het ook móét doen? Je bent net als alle anderen. Je vindt me een monster, net als alle anderen. Je begrijpt me helemaal niet…’

‘Juliette…’

‘Nee.’

Ik wil dit niet. Ik wil dit leven niet.

Ik wil voor niemand iets zijn behalve voor mezelf. Ik wil mijn eigen keuzes maken en ik heb nooit een monster willen zijn. Wanneer ik weer spreek, zijn mijn woorden rustig en langzaam. ‘Ik hecht veel meer waarde aan een mensenleven dan jij, Warner.’

Hij doet zijn mond open om iets te zeggen, maar bedenkt zich dan. Lacht luid en schudt zijn hoofd.

Glimlacht naar me.

‘Wat?’ vraag ik voor ik er erg in heb.

‘Je zei mijn naam.’ Zijn grijns wordt nog breder. ‘Nooit eerder heb je me bij mijn naam genoemd. Dat moet wel betekenen dat ik vorderingen maak.’

‘Ik heb je net gezegd dat ik niet…’

Hij kapt mijn woorden af. ‘Jouw morele dilemma’s interesseren me niet. Je bent gewoon tijd aan het rekken omdat je nog in de ontkenningsfase verkeert. Maak je geen zorgen,’ zegt hij. ‘Daar kom je wel overheen. Ik kan nog wel even wachten.’

‘Ik verkeer niet in een ontkenningsfase…’

‘Natuurlijk wel. Je weet het nog niet, Juliette, maar je bent een erg stoute meid.’ Hij grijpt met beide handen naar zijn hart. ‘Precies het soort meisje waar ik van hou.’

Dit gesprek is onmogelijk.

‘Ik heb een soldáát in mijn woonkamer.’ Mijn ademhaling versnelt. ‘Als je wilt dat ik hier blijf, moet je zorgen dat die camera’s verdwijnen.’

Heel even worden Warners ogen donker. ‘Waar is je soldaat eigenlijk?’

‘Hoe moet ik dat weten?’ Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik niet bloos. ‘Jij hebt hem aan me toegewezen.’

‘Ja,’ zegt hij bedachtzaam. ‘Ik vind het prettig je te zien lijden. Je voelt je ongemakkelijk in zijn buurt, hè?’

Ik denk aan Adams handen op mijn lichaam, zijn lippen zo dicht bij die van mij, de geur van zijn huid, wij tweeën samen doorweekt in een stomende stortvloed van water, en plotseling verandert mijn hart in twee vuisten die tegen mijn borstkas bonken en hun vrijheid opeisen. ‘Ja.’ God. ‘Ja. Ik voel me bij hem heel… ongemakkelijk.’

‘Weet je waarom ik hem heb gekozen?’ vraagt Warner en er rijdt een vrachtwagen over me heen.

Adam is uitgekozen.

Natuurlijk is hij dat. Ze hebben niet zomaar een soldaat naar mijn cel gestuurd. Warner doet niets zonder reden. Hij moet weten dat Adam en ik geen onbekenden voor elkaar zijn. Hij is nog wreder en meer berekenend dan ik dacht.

‘Nee.’ Adem in. ‘Ik weet niet waarom.’ Adem uit. Ik mag niet vergeten adem te halen.

‘Hij meldde zich als vrijwilliger,’ zegt Warner eenvoudig en even weet ik niets te zeggen. ‘Hij vertelde dat hij jaren geleden bij je op school had gezeten. Hij zei dat je je hem waarschijnlijk niet zou herinneren, dat hij er nu heel anders uitziet dan toen. Hij wist het tamelijk overtuigend te brengen.’ Een hap adem. ‘Hij zei dat hij blij was dat je veilig opgeborgen zat.’ Eindelijk kijkt Warner me aan.

Mijn botten zijn als ijsblokjes die tegen elkaar aan stoten; ze verkillen me tot in mijn diepste kern.

‘Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig,’ gaat hij verder en hij houdt zijn hoofd schuin terwijl hij spreekt. ‘Kun je je hem herinneren?’

‘Nee,’ lieg ik en ik weet niet zeker of ik nog wel leef. Ik probeer de waarheid te ontwarren van de leugens de aannames de stellingen, maar de ongrammaticale zinnen strengelen zich rond mijn keel.

Adam kende me al toen hij mijn cel binnenliep.

Hij wist precies wie ik was.

Hij wist al hoe ik heette.

Oh

Oh

Oh

Het was allemaal een val.

‘Maakt deze informatie je… kwaad?’ vraagt hij en ik wil zijn glimlachende lippen zo vastnaaien dat hij nooit meer kan lachen.

Ik zeg niets en op de een of andere manier is dat erger.

Warner straalt. ‘Ik heb hem natuurlijk nooit de precieze reden verteld waarom je opgesloten zat – ik vond dat het experiment in de psychiatrische inrichting niet besmet moest worden door extra informatie – maar hij vertelde me dat jij altijd een dreiging voor de andere leerlingen vormde. Dat iedereen gewaarschuwd werd om bij je uit de buurt te blijven, maar dat de autoriteiten nooit zeiden waarom. Hij zei dat hij wel eens wilde zien wat voor freak je was geworden.’

Mijn hart breekt. Mijn ogen vonken. Ik ben zo gekwetst zo kwaad zo ontzet zo vernederd ik brand van verontwaardiging en binnen in me raast een vuur, een ongecontroleerde bosbrand van vervlogen hoop. Ik wil Warners ruggengraat met mijn handen breken. Ik wil dat hij weet hoe het is om anderen zo te verwonden, zo ondraaglijk veel leed aan te doen. Ik wil dat hij weet van mijn pijn en Jenkins’ pijn en Fletchers pijn en ik wil dat het hém pijn doet. Want misschien heeft Warner gelijk.

Misschien verdienen sommige mensen het wel.

‘Trek je overhemd uit.’

Ondanks al zijn poses ziet Warner er nu oprecht verbaasd uit. Hij laat er echter geen gras over groeien en knoopt zijn jasje los, ontdoet zich van zijn handschoenen en trekt het dunne katoenen overhemd uit, dat hij direct op zijn huid draagt.

Zijn ogen schitteren, zijn blik is misselijkmakend begerig; hij doet geen moeite om zijn nieuwsgierigheid te verbergen.

Warner laat zijn kleren op de vloer vallen en kijkt me aan met een bijna intieme blik. Ik moet de weerzin die in mijn keel omhoogborrelt wegslikken. Zijn perfecte gezicht. Zijn perfecte lichaam. Zijn ogen hard en prachtig als bevroren edelstenen. Ik walg van hem. Ik wil dat zijn uiterlijk overeenstemt met zijn verwrongen zwarte innerlijk. Ik wil zijn verwaandheid vermorzelen met de palm van mijn hand.

Hij loopt naar me toe tot er minder dan 20 centimeter ruimte tussen ons is. Vergeleken met zijn lengte en postuur voel ik me een afgevallen twijgje. ‘Ben je klaar?’ vraagt hij, arrogant en dom.

Ik overweeg zijn nek te breken.

‘Als ik dit doe, zorg jij dat alle camera’s uit mijn kamer verdwijnen. Alle microfoons. Alles.’

Hij doet een stap dichterbij. Buigt zijn hoofd naar voren. Hij staart naar mijn lippen, bestudeert me op een geheel nieuwe manier. ‘Mijn beloftes zijn niet veel waard, lieverd,’ fluistert hij. ‘Of was je dat alweer vergeten?’ 5 centimeter naar voren. Zijn hand om mijn middel. Zijn adem zoet en warm in mijn hals. ‘Ik ben een fantastische leugenaar.’

Het besef dreunt als 100 kilo gezond verstand in mijn gezicht. Ik moet dit helemaal niet doen. Ik moet geen dealtjes met hem sluiten. Ik moet zelfs niet denken aan marteling lieve God ik verlies mijn verstand. Mijn vuisten hangen gebald langs mijn lichaam en ik tril overal. Ik kan zelfs nauwelijks genoeg kracht vinden om te spreken. ‘Loop naar de hel.’

Ik ben krachteloos.

Ik struikel achteruit tegen de muur en zak ineen als een hoopje nutteloosheid, vertwijfeling. Ik denk aan Adam en mijn hart loopt leeg.

Ik kan hier niet meer zijn.

Ik vlieg naar de dubbele deuren aan de andere kant van de kamer en trek ze open voordat Warner me kan tegenhouden. Maar in plaats daarvan houdt Adam me tegen. Hij staat direct achter de deuren. Wacht op me. Bewaakt me, waar ik ook ga.

Ik vraag me af of hij alles heeft gehoord en mijn ogen vallen op de vloer, de kleur trekt uit mijn gezicht, mijn hart ligt in scherven in mijn hand. Natuurlijk heeft hij alles gehoord. Natuurlijk weet hij nu dat ik een moordenaar ben. Een monster. Een lege ziel in een giftig lichaam.

Warner deed dit met opzet.

En ik sta tussen ze in. Warner zonder overhemd. Adam starend naar zijn wapen.

‘Soldaat,’ zegt Warner. ‘Breng haar terug naar haar kamer en schakel alle camera’s uit. Ze mag in haar eentje lunchen als ze dat wil, maar ik verwacht haar wel aan het diner.’

Adam knippert een seconde te lang met zijn ogen. ‘Ja, meneer.’

‘Juliette?’

Ik verstijf. Mijn rug is naar Warner toe gekeerd en ik draai me niet om.

‘Ik verwacht dat jij jouw deel van de afspraak nakomt.’

Tweeëntwintig

Het kost 5 jaar om naar de lift te lopen. Nog eens 15 om naar boven te gaan. Ik ben een miljoen jaar oud tegen de tijd dat ik mijn kamer in loop. Adam is rustig, stil, perfect beheerst en mechanisch in zijn bewegingen. Er is niets in zijn ogen, zijn ledematen, de bewegingen van zijn lichaam wat er zelfs maar op wijst dat hij mijn naam kent.

Ik kijk toe wanneer hij snel, handig, zorgvuldig mijn kamer doorzoekt, de minuscule apparaatjes die bedoeld zijn om mijn gedrag te registreren, opspoort en ze vervolgens een voor een uitschakelt. Als iemand vraagt waarom mijn camera’s niet werken, zal Adam niet in de problemen komen. Dit bevel is afkomstig van Warner. Dat maakt het officieel.

Dit maakt het mogelijk om wat privacy te hebben.

Ik dacht dat ik behoefte had aan privacy.

Ik ben zo stom.

Adam is niet de jongen die ik me herinner.

Ik was acht.

Ik was net verhuisd nadat ze me van mijn oude school hadden getrapt gevraagd hadden mijn oude school te verlaten. Mijn ouders verhuisden voortdurend; steeds weer vluchtten ze voor de puinhopen die ik veroorzaakte, de speelafspraakjes die ik verpestte, de vriendschappen die ik nooit sloot. Niemand wilde ooit over mijn ‘probleem’ praten, maar de geheimzinnigheid die mijn bestaan omgaf, maakte het op de een of andere manier erger. De menselijke verbeeldingskracht is vaak desastreus als hij helemaal vrij wordt gelaten. Ik hoorde alleen flarden van hun gefluister.

‘Freak!’

‘Heb je gehoord wat ze heeft gedaan…?’

‘Wat een loser.’

‘…is van haar vorige school getrapt…’

‘Gestoorde gek!’

‘Ze heeft een of andere ziekte…’

Niemand praatte met me. Iedereen staarde. Ik was jong genoeg om nog te huilen. Ik at mijn brood in mijn eentje bij de afrastering en keek nooit in de spiegel. Ik wilde het gezicht dat iedereen zo haatte niet zien. Meisjes schopten me en renden dan hard weg. Jongens gooiden stenen naar me. Ergens heb ik nog de littekens.

Door het gaas van de afrastering zag ik de wereld aan me voorbijgaan. Ik staarde naar de auto’s, de ouders die hun kinderen bij school afzetten, de momenten waar ik nooit deel van zou uitmaken. Dit was nog voordat de ziektes zo algemeen werden dat de dood een normaal gespreksonderwerp werd. Dit was voordat we ons realiseerden dat de wolken de verkeerde kleur hadden, dat alle dieren doodgingen of besmet waren, dat iedereen zou doodhongeren, en snel. Dit was vroeger, toen we nog dachten dat er oplossingen voor onze problemen bestonden. Toen, vroeger, was Adam de jongen die naar school liep. Adam was de jongen die 3 rijen voor me zat. Zijn kleren waren erger dan die van mij, zijn lunch niet-bestaand. Ik zag hem nooit eten.

Op een dag kwam hij met de auto naar school.

Dat weet ik omdat ik zag dat hij eruit geduwd werd. Zijn vader zat dronken achter het stuur, hij schreeuwde en zwaaide om de een of andere reden met zijn vuisten. Adam stond onbeweeglijk voor hem en staarde naar de grond alsof hij ergens op wachtte, alsof hij zich voorbereidde op het allerergste. Ik zag een vader die zijn 8-jarige zoon in het gezicht sloeg. Ik zag hoe Adam op de grond viel en ik stond daar maar, verstijfd, terwijl hij herhaaldelijk in zijn ribben werd getrapt.

‘Het is allemaal jouw schuld! Het is jouw schuld, waardeloos stuk vreten,’ brulde zijn vader keer op keer op keer, totdat ik ter plekke kotste, over een pol paardenbloemen heen.

Adam huilde niet. Hij bleef in elkaar gedoken op de grond liggen tot zijn vader het opgaf en wegreed. Pas toen hij zeker wist dat iedereen vertrokken was, begon hij met schokkend lijf te snikken, zijn gezicht tegen de vuile grond gedrukt, zijn armen om zijn pijnlijke buik geslagen. Het lukte me niet om weg te kijken.

Het lukte me nooit meer om dat geluid te vergeten, om die scène te vergeten.

Dat was het moment waarop ik aandacht begon te besteden aan Adam Kent.

‘Juliette.’

Ik hou mijn adem in en wenste dat mijn handen stopten met trillen. Ik wenste dat ik geen ogen had.

‘Juliette,’ zegt hij opnieuw, deze keer zelfs nog zachter, en mijn lichaam is een blender en ik ben gemaakt van pap. Mijn botten verlangen zo zo zo hevig naar zijn warmte.

Ik weiger me om te draaien.

‘Je wist de hele tijd wie ik was,’ fluister ik.

Hij zegt niets en plotseling wil ik wanhopig graag zijn ogen zien. Plotseling moet ik zijn ogen zien. Ik draai me ondanks alles naar hem om, maar zie dat hij naar zijn handen staart. ‘Het spijt me,’ is het enige wat hij zegt.

Ik leun zwaar tegen de muur en knijp mijn ogen dicht. Alles was toneelspel. Het inpikken van mijn bed. Het vragen naar mijn naam. Het vragen naar mijn familie. Hij speelde toneel voor Warner. Voor de bewakers. Voor wie er maar keek. Ik weet werkelijk niet meer wat ik moet geloven.

Ik moet het zeggen. Ik moet het eruit gooien. Ik moet mijn wonden openrijten en opnieuw voor hem bloeden. ‘Het is waar,’ zeg ik tegen hem. ‘Van dat jongetje.’ Mijn stem beeft zo veel meer dan ik had verwacht. ‘Dat heb ik gedaan.’

Hij blijft heel lang stil. ‘Ik begreep het nooit. Toen ik het voor het eerst hoorde. Tot daarnet realiseerde ik me nooit wat er gebeurd moet zijn.’

‘Wat?’ Ik wist niet dat ik zo hard met mijn ogen kon knipperen.

‘Het leek me altijd zo onlogisch,’ zegt hij, en elk woord is een trap in mijn maag. Hij kijkt op en ziet er gekweld uit, meer dan ik hem ooit toewens. ‘Toen ik het hoorde. We kregen het allemaal te horen. De hele school…’

‘Het was een ongeluk.’ Ik stik bijna in de woorden, kan niet anders dan instorten. ‘Hij… h-h-hij viel… en ik wilde hem helpen… maar ik… ik wilde niet… ik dacht…’

‘Ik weet het.’

‘Wat?’ Ik hap naar adem totdat ik alle lucht uit de kamer heb opgezogen.

‘Ik geloof je,’ zegt hij tegen me.

‘Wat… waarom?’ Mijn ogen proberen de tranen weg te knipperen, mijn handen trillen, mijn hart stroomt vol met nerveuze hoop.

Hij bijt op zijn lip. Kijkt weg. Loopt naar de muur. Opent zijn mond en sluit hem weer, en nog eens, tot de woorden opeens naar buiten stromen. ‘Omdat ik je kénde, Juliette… ik… jezus… ik…’ Hij slaat een hand tegen zijn mond, laat hem dan naar zijn hals glijden. Wrijft over zijn voorhoofd, sluit zijn ogen, perst zijn lippen op elkaar. Opent ze weer. ‘Het was de dag dat ik eindelijk met je zou gaan praten.’ Een vreemd soort glimlach. Een eigenaardige lach. Hij haalt een hand door zijn haar. Kijkt naar het plafond. Draait zijn rug naar me toe. ‘Ik zou eindelijk met je gaan praten. Ik zou eindelijk met je gaan praten en ik…’ Hij schudt zijn hoofd, heftig, en probeert weer een pijnlijk lachje. ‘Jezus, je herinnert je me niet.’

Honderden duizenden seconden gaan voorbij en ik blijf maar sterven.

Ik wil lachen en huilen en gillen en rennen en ik weet niet wat ik het eerste moet doen.

Ik biecht op.

‘Natuurlijk herinner ik me jou.’ Mijn stem is een verstikt gefluister. Ik knijp mijn ogen stijf dicht. Ik herinner me jou elke dag voor altijd elk gebroken moment van mijn leven. ‘Jij was de enige die me ooit op een menselijke manier aankeek.’

Hij sprak nooit tegen me. Hij zei nooit een woord tegen me, maar hij was de enige die in de buurt van mijn hek durfde te gaan zitten. Hij was de enige die het voor me opnam, de enige die voor me vocht, de enige die iemand een klap verkocht als die een steen naar mijn hoofd gooide. Ik wist niet eens hoe ik dank je wel moest zeggen.

Als ik ooit al een vriend heb gehad, was hij het.

Ik doe mijn ogen open en hij staat vlak voor me. Mijn hart is een veld opbloeiende lelies onder een glazen ruit, een voor een komen ze tot leven als spetter-spatterende regendruppels. Zijn kaken staan net zo strak als zijn ogen zo strak als zijn vuisten zo strak als de spieren van zijn armen.

‘Je wist het al?’ 4 gefluisterde woorden en hij heeft mijn dam gebroken, mijn lippen ontsloten, mijn hart opnieuw gestolen. Ik voel de tranen die over mijn gezicht stromen nauwelijks.

‘Adam.’ Ik probeer te lachen en mijn lippen struikelen over een verstikte snik. ‘Jouw ogen zou ik overal ter wereld herkennen.’

En dat is het.

Deze keer is er geen zelfbeheersing.

Deze keer lig ik in zijn armen, tegen de muur, en ik beef over mijn hele lichaam en hij is zo teder, zo voorzichtig, hij raakt me aan alsof ik van porselein ben en ik wil in duizend scherven vallen.

Zijn handen rennen langs mijn lichaam zijn ogen rennen over mijn gezicht en zijn hart rent rondjes en mijn geest rent een marathon.

Alles staat in brand. Mijn wangen mijn handen mijn maag en ik verdrink in golven van emotie en een storm van verfrissende regen en het enige wat ik voel, is de kracht van zijn lichaam tegen dat van mij en ik wil dit moment nooit nooit nooit meer vergeten. Ik wil hem inprenten in mijn huid en voor altijd bewaren.

Hij pakt mijn handen en duwt ze tegen zijn gezicht, en ik weet dat ik tot nu toe nooit heb geweten hoe prachtig het is om je mens te voelen. Ik weet dat ik nog altijd huil als mijn ogen dichtvallen.

Ik fluister zijn naam.

En hij haalt nog sneller adem dan ik en plotseling drukt hij zijn lippen tegen mijn hals en ik hap naar lucht en sterf en grijp zijn armen vast en hij raakt me aan raakt me aan raakt me aan en ik ben donder en bliksem en vraag me af wanneer ik in godsnaam wakker zal worden.

Eén keer, twee keer, honderd keer proeven zijn lippen de huid van mijn hals en ik vraag me af of je kunt sterven van blijdschap. Hij kijkt me aan en neemt mijn gezicht in zijn handen, maar ik bloos er dwars doorheen, van genot en pijn en onmogelijkheid.

‘Ik wil je al zo lang kussen.’ Zijn stem in mijn oor is hees, onvast, laag.

Ik verstijf in afwachting, vol verwachting, en ik ben zo bang dat hij me zal kussen, zo bang dat hij me niet zal kussen. Ik staar naar zijn lippen en realiseer me pas hoe dicht we tegen elkaar aan staan als we uit elkaar worden gerukt.

3 maal klinkt er een felle elektronische krijs door de kamer en Adam kijkt langs me heen alsof hij even niet meer weet waar hij is. Knippert met zijn ogen. En rent dan naar een intercom om daar op de juiste knoppen te drukken. Ik hoor zijn nog altijd versnelde ademhaling.

Ik sta te trillen op mijn benen.

‘Naam en nummer,’ wil de stem uit de intercom weten.

‘Kent, Adam. 45B-86659.’

Stilte.

‘Soldaat, ben je je ervan bewust dat de camera’s in je kamer gedeactiveerd zijn?’

‘Ja, meneer. Ik heb bevel gekregen om de apparaten uit te schakelen.’

‘Wie is er verantwoordelijk voor dat bevel?’

‘Warner, meneer.’

Een langere stilte.

‘We zullen het verifiëren en bevestigen. Ongeautoriseerd knoeien met beveiligingsapparatuur kan leiden tot oneervol ontslag op staande voet, soldaat. Ik hoop dat je je dat realiseert.’

‘Ja, meneer.’

De intercom zwijgt.

Adam laat zich tegen de muur zakken; zijn borst gaat snel op en neer. Ik weet het niet zeker, maar ik zou durven zweren dat zijn mondhoeken bijna onmerkbaar omhoogschoten in een glimlach. Hij sluit zijn ogen en zucht.

Ik weet niet goed wat ik moet doen met de opluchting die me overvalt.

‘Kom hier,’ zegt hij, zijn ogen nog altijd gesloten.

Ik loop op mijn tenen naar voren en hij trekt me in zijn armen. Snuift de geur van mijn haar op, kust de zijkant van mijn hoofd, en ik heb nog nooit van mijn leven zoiets ongelooflijks gevoeld. Ik ben niet eens meer menselijk. Ik ben zo veel meer. De zon en de maan zijn één geworden en de aarde staat op zijn kop. Ik heb het gevoel dat ik in zijn armen precies kan zijn wie ik ben.

Hij laat me de verschrikkingen waartoe ik in staat ben vergeten.

‘Juliette,’ fluistert hij in mijn oor. ‘We moeten zorgen dat we hier wegkomen.’

Drieëntwintig

Ik ben weer 14 en staar in een klein klaslokaal naar de achterkant van zijn hoofd. Ik ben 14 jaar en al jarenlang verliefd op Adam Kent. Ik ben extra voorzichtig, extra stil, extra coöperatief geweest, omdat ik niet opnieuw wilde verhuizen. Ik wilde niet vertrekken van de school met het enige vriendelijke gezicht dat ik ooit was tegengekomen. Ik zag hem elke dag groeien, elke dag een beetje langer, een beetje sterker, een beetje harder, een beetje stiller worden. Uiteindelijk was hij te groot om door zijn vader in elkaar geslagen te worden, maar wat er precies met zijn moeder was gebeurd, wist niemand. De leerlingen lieten hem links liggen of pestten hem, totdat hij begon terug te slaan, totdat de druk van de wereld hem uiteindelijk te veel werd.

Zijn ogen bleven echter altijd hetzelfde.

Altijd hetzelfde als hij naar me keek. Vriendelijk. Vol medeleven. Vol verlangen om te begrijpen. Toch stelde hij nooit vragen. Dwong me nooit om iets te zeggen. Hij zorgde alleen dat hij zo vlak bij me was dat alle anderen bang genoeg waren om uit de buurt te blijven.

Ik dacht dat ik misschien toch niet zo slecht was. Misschien.

Ik dacht dat hij misschien iets in me zag. Ik dacht dat ik misschien niet zo verschrikkelijk was als iedereen zei. Ik had in geen jaren iemand aangeraakt. Ik durfde niet dicht bij mensen te komen. Ik kon het niet riskeren.

Tot ik het op een dag wel deed en zo alles verpestte.

Ik doodde een jongetje in een supermarkt door hem overeind te helpen. Door zijn handjes vast te pakken. Ik begreep niet waarom hij schreeuwde. Het was de eerste keer na een heel lange tijd dat ik iemand aanraakte, en ik begreep niet wat er met me gebeurde. De paar keer dat mijn handen per ongeluk tegen iemand aan waren gekomen, had ik ze altijd weggetrokken. Ik trok ze weg zodra ik me herinnerde dat ik niemand mocht aanraken. Zodra ik de eerste schreeuw aan hun lippen hoorde ontsnappen.

Met het jongetje was het anders.

Ik wilde hem helpen. Ik was plotseling zo vreselijk woedend op zijn moeder, omdat ze zijn geroep negeerde. Haar gebrek aan compassie als moeder
verscheurde me en deed me te veel aan mijn eigen moeder denken.
Ik wilde hem alleen maar helpen. Ik wilde dat hij wist dat er iemand was die naar hem luisterde… dat er iemand was die om hem gaf. Ik begreep niet waarom het zo vreemd en opwindend voelde om hem aan te raken. Ik wist niet dat ik het leven uit hem wegzoog en ik snapte maar niet waarom hij opeens stil en slap in mijn armen hing. Ik dacht dat mijn gevoel van macht en blijdschap betekende dat ik was genezen van mijn afschuwelijke ziekte. Ik dacht zo veel domme dingen en ik verpestte alles.

Ik dacht dat ik hem hielp.

De daaropvolgende 3 jaar van mijn leven bracht ik door in ziekenhuizen, advocatenkantoren, jeugddetentiecentra, kreeg ik pillen en werd ik onderworpen aan elektroshocks. Niets werkte. Niets hielp. Me opsluiten in een inrichting was de enige oplossing, afgezien van me doden. De enige manier om het publiek te beschermen tegen de verschrikking die Juliette heette.

Toen hij mijn cel in stapte, had ik Adam Kent 3 jaar niet gezien.

En hij ziet er inderdaad anders uit. Sterker, langer, harder, scherper, vol tatoeages. Hij is gespierd, volwassen, stil en snel. Het is bijna alsof hij het zich niet kan veroorloven om zacht of traag of ontspannen te zijn. Hij kan het zich niet veroorloven om iets anders te zijn dan een bonk spieren, iets anders dan kracht en efficiëntie. De lijnen van zijn gezicht zijn strak en recht, gevormd door jaren van een zwaar bestaan en trainen en proberen te overleven.

Hij is geen kleine jongen meer. Hij is niet bang. Hij zit in het leger.

Toch is hij ook weer niet zo anders. Hij heeft nog altijd de eigenaardigste blauwe ogen die ik ooit heb gezien. Donker en diep en vol hartstocht. Ik vroeg me altijd af hoe het zou zijn om de wereld te zien door zo’n prachtige bril. Ik vroeg me af of een andere oogkleur betekende dat je de wereld anders zag. En of de wereld jóú daardoor ook anders zag.

Zodra hij mijn cel binnenstapte, had ik moeten weten dat hij het was.

Een deel van me wist dat ook. Ik had alleen zo veel moeite gedaan om alle herinneringen aan mijn verleden weg te stoppen, dat ik weigerde te geloven dat het mogelijk was.

Omdat een deel van mij zich niets wilde herinneren. Een deel van me was te bang om te hopen. Een deel van me wist niet of het eigenlijk verschil maakte of ik wist dat hij het was.

Ik vraag me vaak af hoe ik eruitzie.

Ik vraag me af of ik slechts een vage schaduw ben van de persoon die ik vroeger was. Ik heb in geen 3 jaar in een spiegel gekeken. Ik ben zo bang voor wat ik zal zien.

Iemand klopt op de deur.

Als een katapult schiet mijn eigen angst me dwars door de kamer. Adam kijkt me heel even strak aan voordat hij de deur openmaakt, en ik besluit in de verste hoek weg te kruipen.

Ik spits mijn oren, maar hoor alleen gedempte stemmen, zacht gefluister en iemand die zijn keel schraapt. Ik weet niet goed wat ik moet doen.

‘Ik kom zo naar beneden,’ zegt Adam iets luider. Ik realiseer me dat hij het gesprek probeert te beëindigen.

‘Kom op, man, ik wil haar alleen even zien…’

‘Ze is verdomme geen attractie, Kenji. Rot toch op.’

‘Wacht… zeg even: kan ze met haar ogen een gat in een hoop stront branden?’ Kenji lacht en ik krimp ineen, zak naast het bed op de vloer.

Ik sla mijn handen om mijn knieën en probeer de rest van het gesprek niet te horen.

Dat mislukt.

Adam zucht. Ik zie hem voor me, wrijvend over zijn voorhoofd. ‘Rot nou gewoon op.’

Kenji kan zijn lachen nauwelijks inhouden. ‘Shit, wat ben jij opeens gevoelig! De hele tijd om dat meisje heen hangen verandert je, man…’

Adam zegt iets wat ik niet kan verstaan.

De deur valt met een klap dicht.

Ik kijk voorzichtig op uit mijn schuilplaats. Adam kijkt gegeneerd.

Mijn wangen worden warm. Ik bestudeer de ingewikkeld dooreengeweven draadjes van het vloerkleed onder mijn voeten. Ik strijk over de stof van het behang en wacht tot hij iets zegt. Ik sta op om uit het kleine vierkante raam te kijken, maar zie niets anders dan het sombere decor van een kapotte stad. Ik leun met mijn voorhoofd tegen het glas.

In de verte zie ik hier en daar groepjes metalen kubussen: barakken waarin burgers gehuisvest zijn, die gekleed in dikke lagen beschutting proberen te zoeken tegen de kou. Een moeder die een klein kind bij de hand houdt. Soldaten die boven hen uittorenen, roerloos als stenen beelden, geweren in de aanslag en klaar om te schieten. Hopen en hopen en hopen afval, gevaarlijke stukken ijzer en staal glinsterend op de grond. Eenzame bomen die wiegen in de wind.

Adams hand glijdt om mijn middel.

Zijn lippen zijn vlak bij mijn oor en hij zegt helemaal niets, maar ik smelt totdat ik niet meer ben dan een handvol hete boter die langs zijn lichaam naar beneden druipt. Ik wil elke minuut van dit moment opeten.

Ik sta mijn ogen toe om zich te sluiten voor de waarheid aan de andere kant van het raam. Heel even maar.

Adam haalt diep adem en trekt me nog dichter tegen zich aan. Ik vorm me precies naar zijn lichaam; zijn handen omvatten mijn middel en zijn wang ligt tegen de achterkant van mijn hoofd. ‘Je voelt ongelooflijk,’ zegt hij.

Ik probeer te lachen, maar het lijkt erop dat ik vergeten ben hoe dat moet. ‘Ik had nooit gedacht dat ik die woorden nog eens zou horen.’

Adam keert me om, en plotseling kijk ik wel en kijk ik niet naar zijn gezicht, miljoenen vlammetjes likken aan me en ik slik er nog een miljoen meer in. Hij staart naar me alsof hij me nooit eerder heeft gezien. Ik wil mijn ziel schoonwassen in het bodemloze blauw van zijn ogen.

Hij leunt naar voren totdat zijn voorhoofd tegen dat van mij aan ligt, en nog altijd zijn onze lippen niet dicht genoeg bij elkaar. Hij fluistert: ‘Hoe is het met je?’ en ik wil elke prachtige hartslag in zijn borst kussen.

Hoe is het met je? Een vraag die niemand me ooit stelt.

‘Ik wil hier weg,’ is het enige wat ik kan verzinnen.

Hij drukt me tegen zijn borst en ik verbaas me over de kracht, de pracht, het wonder van zo’n simpele handeling. Hij voelt als 1 blok energie van 1 meter 85 lang.

Elke vlinder ter wereld vliegt intussen in mijn buik.

‘Juliette.’

Ik buig mijn hoofd naar achteren om zijn gezicht te kunnen zien.

‘Meen je dat over weggaan?’ vraagt hij. Zijn vingers strijken langs mijn wang. Hij stopt een losse lok haar achter mijn oor. ‘Begrijp je wat de gevaren zijn?’

Ik haal diep adem. Ik weet dat het enige echte gevaar de dood is. ‘Ja.’

Hij knikt. Laat zijn blik, zijn stem zakken. ‘De troepen worden gemobiliseerd voor een of andere aanval. Er zijn veel protesten geweest van groepen die zich vroeger stilhielden, en het is onze taak om het verzet uit te roeien. Ik denk dat ze willen dat dit hun laatste aanval wordt,’ voegt hij er zacht aan toe. ‘Er is iets heel groots aan de gang en ik weet niet zeker wat het is, nog niet. Maar wat het ook is, we moeten zorgen dat we klaar zijn om te vertrekken wanneer zij zover zijn.’

Ik verstijf. ‘Hoe bedoel je?’

‘Wanneer de troepen klaar zijn om te worden ingezet, moeten wij klaar zijn om te vluchten. Alleen dan hebben we genoeg tijd om te verdwijnen. Ieders aandacht zal op de aanval gericht zijn… Ze zullen niet meteen ontdekken dat we er niet meer zijn, of anders duurt het even voor ze genoeg mensen bij elkaar hebben om naar ons te zoeken.’

‘Maar… bedoel je… ga je met me mee? Zou je dat willen doen voor mij?’

Er verschijnt een glimlachje op zijn gezicht. Zijn mondhoeken trekken alsof hij zijn lachen probeert in te houden. Zijn ogen worden zacht wanneer ze de mijne bestuderen. ‘Er is weinig wat ik niet voor je zou doen.’

Weer neem ik een diepe ademteug. Dan sluit ik mijn ogen, leg mijn vingers op zijn borst, stel me de vogel voor die daar over zijn huid zweeft, en stel hem die ene vraag die me doodsbang maakt. ‘Waarom?’

‘Wat bedoel je?’ Hij doet een stap achteruit.

‘Waarom, Adam? Waarom kan het je iets schelen? Waarom wil je me helpen? Ik begrijp het niet… Ik weet niet waarom je bereid zou zijn je leven te riskeren…’

Maar dan liggen zijn armen rond mijn middel en hij trekt me zo dicht naar zich toe en zijn lippen zijn vlak bij mijn oor en hij zegt mijn naam, één keer, twee keer, en ik had geen idee dat ik zo snel in brand zou kunnen staan. Zijn mond glimlacht tegen mijn huid. ‘Weet je dat niet?’

Ik weet helemaal niets; dat is wat ik tegen hem zou zeggen als ik wist hoe ik moest praten.

Hij lacht een beetje en maakt zich van me los. Pakt mijn hand en kijkt ernaar. ‘Weet je nog in groep zes,’ zegt hij, ‘toen Molly Carter zich te laat had opgegeven voor het schoolreisje? Dat alle stoelen in de bus bezet waren en Molly buiten stond te huilen omdat ze zo graag mee wilde?’

Hij wacht niet op mijn antwoord.

‘Ik herinner me dat jij uit de bus stapte. Je bood haar jouw plek aan en ze zei niet eens dank je wel. Ik zag je op de stoep staan toen we wegreden.’

Ik haal niet langer adem.

‘En weet je nog in groep zeven? Die week dat Dana’s ouders op het punt stonden te gaan scheiden? Elke dag kwam ze op school zonder lunch. En jij gaf haar de jouwe.’ Hij zwijgt even. ‘Zodra de week voorbij was, deed ze weer alsof je niet bestond, net als daarvoor.’

Ik adem nog altijd niet.

‘Twee jaar later werd Shelly Morrison betrapt op het overschrijven van jouw wiskundeproefwerk. Ze bleef maar schreeuwen dat haar vader haar zou vermoorden als ze een onvoldoende haalde. Jij zei tegen de leraar dat jij degene was die van haar had overgeschreven. Je kreeg een nul en moest een week lang elke dag nablijven.’ Hij tilt zijn hoofd op, maar kijkt me niet aan. ‘Je had daarna zeker een maand blauwe plekken op je armen. Ik vroeg me af waar die vandaan kwamen.’

Mijn hart slaat te snel. Gevaarlijk snel. Ik strengel mijn vingers ineen om ze te laten stoppen met trillen. Ik dwing mijn kaak in positie en veeg alle emotie van mijn gezicht, maar ik kan het bonken in mijn borstkas niet tot bedaren brengen, hoe hard ik het ook probeer.

‘Miljoenen keren,’ zegt hij, heel zacht nu. ‘Miljoenen keren heb ik je dat soort dingen zien doen. Maar je zei nooit iets, tenzij je ertoe gedwongen werd.’ Hij lacht weer; deze keer is het een harde, zware lach. Hij staart naar een punt vlak achter mijn schouder. ‘Je vroeg nooit iets, aan niemand.’ Eindelijk kijkt hij me aan. ‘En toch gaf niemand je ooit een kans.’

Ik slik moeizaam, probeer weg te kijken, maar hij pakt mijn gezicht beet.

Hij fluistert: ‘Je hebt geen idee hoeveel ik aan je heb gedacht. Hoe vaak ik heb gedroomd…’ hij haalt even adem, ‘…hoe vaak ik heb gedroomd dat ik zo dicht bij je was als nu.’ Hij wil zijn hand door zijn haar halen, maar verandert van gedachten. Kijkt omlaag. Kijkt omhoog. ‘God, Juliette, ik zou je overal naartoe volgen. Jij bent het enige goede wat er nog over is in deze wereld.’

Ik smeek mezelf om niet in tranen uit te barsten en ik weet niet of het werkt. Ik ben duizend gebroken stukken die weer aan elkaar zijn gelijmd, ik bloos over mijn hele lichaam en ik kan nauwelijks de kracht vinden om hem aan te kijken.

Zijn vingers vinden mijn kin. Tillen me op.

‘We hebben hoogstens drie weken,’ zegt hij. ‘Ik denk niet dat ze de protesterende menigte veel langer in bedwang kunnen houden.’

Ik knik. Ik knipper. Ik leg mijn hoofd tegen zijn borst en doe alsof ik niet huil.

3 weken.

Vierentwintig

2 weken gaan voorbij.

2 weken vol jurken en douches en eten dat ik dwars door de kamer wil gooien. 2 weken vol Warner, die glimlacht en mijn middel aanraakt, die lacht en me meevoert met zijn hand tegen mijn rug, die erop toeziet dat ik er op mijn best uitzie als ik naast hem loop. Hij denkt dat ik zijn trofee ben. Zijn geheime wapen.

Ik moet vechten tegen de aandrang om zijn knokkels tegen een blok beton kapot te slaan.

Ik bied hem echter 2 weken samenwerking, omdat we over 1 week vertrokken zullen zijn.

Hopelijk.

Maar dan ontdek ik tot mijn verbazing dat ik Warner niet zo erg haat als ik dacht.

Ik heb medelijden met hem.

Hij vindt een vreemd soort troost in mijn gezelschap; hij denkt dat ik hem en zijn verwrongen denkbeelden begrijp, dat ik herkenning voel vanwege zijn wrede opvoeding, zijn afwezige en tegelijkertijd veeleisende vader.

Alleen over zijn moeder zegt hij geen woord.

Adam zegt dat niemand iets weet over Warners moeder; dat er nooit over haar gepraat wordt en dat niemand enig idee heeft wie ze is. Hij zegt dat alleen bekend is dat Warner het logische gevolg is van een meedogenloze opvoeding en een kil, berekenend verlangen naar macht. Warner haat gelukkige kinderen en gelukkige ouders en hun gelukkige leventjes.

Ik denk dat Warner denkt dat ik het begrijp. Dat ik hem begrijp.

En dat doe ik ook. En dat doe ik niet.

Omdat we niet hetzelfde zijn.

Ik wil beter zijn.

Adam en ik hebben weinig tijd samen, alleen de nachten. En zelfs die lang niet altijd. Warner houdt me met de dag beter in de gaten; het uitschakelen van de camera’s heeft hem alleen maar wantrouwiger gemaakt. Hij loopt voortdurend onverwacht mijn kamer binnen, neemt me mee op onnodige wandelingen door het gebouw, terwijl hij over niets anders praat dan zijn plannen, en zijn plannen om nog meer plannen te maken, en hoe we samen de wereld zullen veroveren. Ik doe niet eens alsof ik geïnteresseerd ben.

Misschien ben ik wel degene die dit erger maakt.

‘Ik kan nog steeds niet geloven dat Warner toestemming gaf om die camera’s te verwijderen,’ zei Adam op een avond tegen me.

‘Hij is gestoord. Hij is niet rationeel. Hij is ziek op een manier die ik nooit zal begrijpen.’

Adam zuchtte. ‘Hij is geobsedeerd door jou.’

‘Wat?’ Ik brak bijna mijn nek, zo snel keek ik naar hem op.

‘Jij bent het enige waarover hij praat.’ Adam was even stil, zijn kaakspieren stonden strak. ‘Ik hoorde zelfs al verhalen over je voor je hier kwam. Dat is de reden dat ik meedeed, dat is de reden dat ik aanbood om je op te halen. Warner was maandenlang bezig informatie over je te verzamelen: adressen, medische dossiers, persoonlijke geschiedenis, familierelaties, geboortebewijzen, bloedtesten. Het hele leger had het over zijn nieuwe project; iedereen wist dat hij op zoek was naar een meisje dat een jongetje had gedood in een supermarkt. Een meisje dat Juliette heette.’

Ik hield mijn adem in.

Adam schudde zijn hoofd. ‘Ik wist dat jij het was. Het moest wel. Ik vroeg aan Warner of ik kon helpen met het project. Ik vertelde hem dat ik bij je op school had gezeten, dat ik had gehoord over dat jongetje, dat ik je zelf had gezien.’ Hij lachte hard. ‘Warner was dolenthousiast. Hij dacht dat het zijn experiment nog interessanter zou maken,’ voegde hij er vol walging aan toe. ‘En ik wist dat als hij jou voor een of ander ziek project wilde gebruiken…’ Adam aarzelde. Keek weg. Haalde een hand door zijn haar. ‘Ik wist gewoon dat ik iets moest doen. Ik dacht dat ik misschien kon helpen. Maar nu is het alleen maar erger geworden. Warner houdt er niet meer over op: waar je allemaal toe in staat bent en hoe belangrijk je bent voor zijn plannen en hoe geweldig hij het vindt dat je hier bent. Iedereen merkt het. Warner is meedogenloos; hij kent geen genade, voor niemand. Hij houdt van de macht, de sensatie van het vernietigen van mensen. Maar hij begint barsten te vertonen, Juliette. Hij wil zo wanhopig graag dat je… dat je je bij hem aansluit. En ondanks al zijn dreigementen wil hij je niet dwingen. Hij wil dat je het zelf wilt. Dat je hém kiest, om zo te zeggen.’ Hij keek omlaag en zuchtte. ‘Hij is zijn scherpte aan het verliezen. En elke keer als ik zijn gezicht zie, sta ik op het punt om iets stoms te doen. Ik zou maar wat graag zijn kaak breken.’

Ja. Warner verliest zijn scherpte.

Hij is paranoïde, en met reden. Met mij is hij geduldig en dan weer ongeduldig. Voortdurend opgewonden en nerveus. Hij is een wandelende tegenstelling.

Hij laat mijn camera’s uitschakelen, maar vervolgens beveelt hij Adam soms om ’s nachts buiten voor mijn deur te slapen, zodat hij zeker weet dat ik niet kan ontsnappen. Hij zegt dat ik in mijn eentje mag lunchen, maar vervolgens draait het er elke keer weer op uit dat hij me laat opdraven. De paar uurtjes die Adam en ik samen hadden kunnen doorbrengen, worden ons ontnomen, maar die enkele nacht dat Adam op mijn kamer mag slapen, breng ik in zijn armen door.

We slapen nu alle twee op de vloer, dicht tegen elkaar aan om warm te blijven, ook al ligt er een deken over ons heen. Elke keer dat hij me aanraakt, voel ik een fantastische uitbarsting van vuur en elektriciteit, die mijn botten in brand zet. Het is het soort gevoel dat ik in mijn hand zou willen houden.

Adam vertelt me over nieuwe ontwikkelingen, geruchten die hij de andere soldaten heeft horen fluisteren. Hij vertelt me dat er verscheidene hoofdkwartieren zijn in wat er nog over is van het land. Dat Warners vader in de hoofdstad is, en dat hij zijn zoon aan het hoofd van deze hele sector heeft gesteld. Hij zegt dat Warner zijn vader haat, maar gek is op de macht. De vernietiging. De verwoesting. Hij strijkt over mijn haar en vertelt me verhalen en houdt me dicht tegen zich aan alsof hij bang is dat ik zal verdwijnen. Hij beschrijft mensen en plekken totdat ik in slaap val, totdat ik verdrink in een roes van dromen om te ontsnappen aan een wereld zonder bescherming, zonder verlichting, zonder verlossing behalve de geruststellende woorden in mijn oor. Slaap is het enige waar ik tegenwoordig naar uitkijk. Ik kan me nauwelijks herinneren waarom ik altijd schreeuwde.

De situatie wordt te gemakkelijk, te comfortabel, en ik begin in paniek te raken.

‘Trek deze aan,’ zegt Warner tegen me.

Ontbijt in de blauwe kamer is intussen routine. Ik eet en vraag niet waar het eten vandaan komt, of de arbeiders wel of niet betaald worden voor wat ze doen, hoe het kan dat dit gebouw zo veel mensen onderhoudt, zo veel water oppompt of zo veel elektriciteit gebruikt. Ik zit mijn tijd uit. Ik werk mee.

Warner heeft me niet opnieuw gevraagd om hem aan te raken, en ik bied het niet aan.

‘Waar zijn ze voor?’ Ik kijk naar de onbeduidende stukjes stof in zijn handen en voel een nerveuze kramp in mijn maag.

Op zijn gezicht verschijnt een trage, geniepige glimlach. ‘Een vaardigheidstest.’ Hij grijpt mijn pols en duwt het bundeltje in mijn handen. ‘Ik zal me omdraaien, voor deze ene keer.’

Ik ben bijna te nerveus om van hem te walgen.

Mijn handen trillen wanneer ik me omkleed in wat een minuscuul hemdje en een nog kleiner kort broekje blijkt te zijn. Ik ben zo goed als naakt. Ik krijg bijna stuiptrekkingen van angst als ik eraan denk wat dit zou kunnen betekenen. Als ik heel licht mijn keel schraap, draait Warner zich direct om.

Hij wacht te lang met spreken; zijn ogen hebben het te druk met het bereizen van de wegenkaart van mijn lichaam. Ik wil het tapijt losscheuren en op mijn huid naaien. Hij glimlacht en steekt zijn hand naar me uit.

Ik ben van graniet en kalksteen en gemarmerd glas. Ik verroer me niet.

Hij laat zijn hand vallen. Hij houdt zijn hoofd schuin. ‘Volg me.’

Warner opent de deur. Adam staat buiten. Hij is er intussen zo goed in geworden om zijn emoties te verbergen, dat ik de geschokte blik die over zijn gezicht glijdt, nauwelijks opmerk. Alleen zijn strakke voorhoofd en het kloppen van zijn slapen verraden hem. Hij weet dat er iets niet in orde is. Hij draait zelfs even zijn nek om mijn verschijning in zich op te nemen. Hij knippert. ‘Meneer?’

‘Blijf waar je bent, soldaat. Ik regel dit verder.’

Adam geeft geen antwoord geeft geen antwoord geeft geen antwoord… ‘Ja, meneer,’ zegt hij met een plotseling hese stem.

Ik voel zijn ogen op me als ik de gang in loop.

Warner neemt me mee naar een nieuwe plek. We lopen door gangen die ik nooit eerder heb gezien, zwarter en somberder en smaller naarmate we verder komen. Ik realiseer me dat we omlaaggaan.

Een kelder in.

We passeren 1, 2, 4 metalen deuren. Overal soldaten, overal ogen die me opnemen met angst en iets anders waar ik liever niet over nadenk. Ik heb allang gemerkt dat er in dit gebouw erg weinig vrouwen zijn.

Als ik ooit ergens dankbaarheid zou kunnen voelen voor het feit dat ik niet aangeraakt kan worden, is het hier.

Het is de enige reden dat ik veilig ben voor de honderden begerige ogen van eenzame mannen. Het is de enige reden dat Adam bij me blijft; omdat Warner denkt dat hij een ongevaarlijk bordkartonnen figuur is, iets weeïgs wat je wegslikt. Hij denkt dat Adam een machine is, geolied door alle bevelen en eisen. Hij denkt dat Adam me herinnert aan mijn verleden, en daar maakt hij gebruik van om te zorgen dat ik me ongemakkelijk voel. Hij zou zich nooit kunnen voorstellen dat Adam me met een vinger aanraakt.

Niemand kan zich dat voorstellen. Iedereen die ik tegenkom, is doodsbang voor me.

De duisternis is als een zwart doek waarin met een bot mes is gehakt, waardoor er hier en daar lichtstralen doorheen prikken. Het doet me te veel denken aan mijn oude cel. Onbeheersbare angst golft door mijn lichaam.

Overal om me heen zijn wapens.

‘Hier naar binnen,’ zegt Warner.

Ik word een lege ruimte in geduwd, die vaag naar schimmel ruikt. Iemand drukt op een knop, tl-buizen flikkeren aan en ik zie fletse gele wanden en tapijt in de kleur van dood gras. De deur slaat achter me dicht.

Er is niets in de kamer, alleen spinnenwebben en een enorme spiegel. De spiegel bedekt een halve muur. Instinctief weet ik dat Warner en zijn medeplichtigen me bekijken. Ik weet alleen niet waarom.

Er zijn overal geheimen.

Er zijn nergens antwoorden.

Er klinken mechanische klikjes/kraakjes/piepjes en de ruimte waarin ik me bevind, begint te schuiven en te schudden. De vloer komt grommend tot leven. Het plafond trilt en belooft chaos. Metalen punten zijn plotseling overal, verspreid door de ruimte, en prikken op verschillende hoogtes uit elk oppervlak. Na een paar seconden verdwijnen ze, om meteen daarna met een angstaanjagende ruk weer te verschijnen en als scherpe naalden de lucht te doorklieven.

Ik realiseer me dat ik me in een martelkamer bevind.

Met veel gepiep en gekraak komt een stel speakers ouder dan mijn stervende hart tot leven. Ik ben als een racepaard dat naar de verkeerde finishlijn galoppeert en zich de longen uit het lijf hijgt voor de winst van iemand anders.

‘Ben je klaar?’ klinkt Warners versterkte stem door het vertrek.

‘Waar zou ik klaar voor moeten zijn?’ gil ik in de lege ruimte, er vast van overtuigd dat iemand me kan horen. Ik ben kalm. Ik ben kalm. Ik ben kalm. Ik ben verstijfd van angst.

‘We hadden een afspraak, weet je nog?’ antwoordt de kamer.

‘Wa…’

‘Ik heb de camera’s laten uitschakelen. Nu is het jouw beurt om iets terug te doen.’

‘Ik ga je niet aanraken!’ schreeuw ik terwijl ik rondtol op mijn plek, angstig, geschokt, bang dat ik elk moment kan flauwvallen.

‘Dat is prima,’ zegt hij. ‘Ik stuur nu mijn vervanger naar binnen.’

De deur gaat piepend open en een peuter waggelt de kamer in, gekleed in niets anders dan een luier. Hij is geblinddoekt en snikt, hikt, trilt van angst.

Een metalen pin prikt naar buiten en mijn gehele bestaan gaat in rook op.

‘Als jij hem niet redt,’ klinkt Warners krakende stem door de kamer, ‘doen wij het ook niet.’

Dit kind.

Hij heeft ongetwijfeld een moeder een vader iemand die van hem houdt dit kind dit kind dit kind dat doodsbang verder de kamer in struikelt. Elke seconde kan hij worden doorboord door een stalen stalagmiet.

Hem redden is simpel: ik moet hem optillen, een veilige plek op de vloer vinden en hem in mijn armen houden tot het experiment voorbij is.

Er is maar één probleem.

Als ik hem aanraak, gaat hij misschien dood.

Vijfentwintig

Warner weet dat ik geen keuze heb. Hij wil me opnieuw in een situatie dwingen waarin hij kan zien waartoe ik in staat ben, en hij heeft er geen enkel probleem mee een onschuldig kind te martelen om te krijgen wat hij wil.

Op het moment heb ik geen opties.

Ik moet mijn kans wagen voordat dit jongetje een stap in de verkeerde richting zet.

Zo snel ik kan, prent ik me in waar het gevaar dreigt en ik duik/hup/ontwijk ternauwernood de pinnen totdat ik zo dicht mogelijk bij hem ben.

Ik haal beverig adem, concentreer me op de rillende armpjes en beentjes van het kind dat voor me staat, en bid tot God dat ik de juiste keuze maak. Ik sta op het punt om mijn shirtje uit te trekken zodat ik het als buffer tussen ons in kan gebruiken, als ik een lichte trilling in de vloer voel. De trilling die voorafgaat aan de verschrikking. Ik weet dat ik een halve seconde heb voordat de pinnen de lucht opnieuw aan flarden zullen snijden, en nog minder tijd om te reageren.

Ik trek hem met een ruk omhoog en sluit hem in mijn armen.

Zijn gegil priemt door me heen alsof ik word neergeschoten, één kogel voor elke seconde. Hij klauwt naar mijn armen, mijn borst, schopt zo hard als hij kan tegen mijn lichaam, krijst van ellende totdat de pijn hem verlamt. Hij wordt slap in mijn armen en ik word aan stukken gescheurd, mijn ogen, mijn botten, mijn aderen vallen allemaal van hun plek, keren zich tegen me om me voor altijd te kwellen met de herinnering aan de verschrikkingen waarvoor ik verantwoordelijk ben.

Pijn en kracht stromen vanuit zijn lichaam dat van mij in, laten zijn ledematen schokken en beuken op me in totdat ik hem bijna laat vallen. Het is alsof ik opnieuw de nachtmerrie beleef die ik al 3 jaar lang probeer te vergeten.

‘Werkelijk fantastisch,’ verzucht Warner vanuit de speakers, en ik realiseer me dat ik gelijk had. Hij bekijkt alles via een doorkijkspiegel. ‘Geweldig, lieverd. Ik ben diep onder de indruk.’

Ik ben te wanhopig om me nu op Warner te kunnen concentreren. Ik heb geen idee hoelang dit zieke spelletje gaat duren en ik moet proberen het huidcontact waaraan het jongetje wordt blootgesteld zo veel mogelijk te beperken.

Opeens begrijp ik de reden voor mijn schaarse kleding.

Ik probeer hem anders beet te pakken en slaag erin hem bij zijn luier vast te grijpen. Ik hou hem omhoog op één handpalm. Ik wil wanhopig graag geloven dat ik hem niet lang genoeg heb aangeraakt om permanente schade te veroorzaken.

Hij hikt een keer; trillend komt zijn lichaam weer tot leven.

En dan begint het geschreeuw van voren af aan, nu niet langer van pijn maar van angst. Hij wil koste wat het kost bij me weg zien te komen, en mijn pols breekt bijna door mijn verwoede pogingen hem niet te laten vallen. Ik durf de blinddoek niet af te doen. Ik ga nog liever dood dan dat ik hem deze ruimte laat zien, mijn gezicht laat zien.

Ik klem mijn kaken zo hard op elkaar dat ik bang ben dat mijn kiezen zullen breken. Zodra ik hem neerzet, zal hij gaan rennen. En als hij gaat rennen, is het gebeurd met hem. Ik moet hem blijven vasthouden.

Er klinkt gerommel van een piepend oud mechanisme en mijn hart leeft op. De pinnen glijden de vloer in, een voor een, tot ze allemaal verdwenen zijn. Zo snel is de kamer weer ongevaarlijk dat ik bang ben dat ik het me allemaal heb verbeeld. Ik laat het jongetje op de grond zakken en duw mijn tanden in mijn onderlip om de pijn in mijn pols te verbijten.

Het kind begint te rennen en botst per ongeluk tegen mijn blote benen.

Hij schreeuwt en beeft en valt op de vloer, waar hij opgekruld blijft liggen snikken, en ik overweeg om mezelf te vernietigen, mezelf weg te vagen van deze aardbol. Tranen stromen over mijn gezicht en ik wil niets liever dan hem oppakken en helpen, hem dicht tegen me aan houden, zijn prachtige wangen kussen en tegen hem zeggen dat ik voor altijd voor hem zal zorgen, dat we samen zullen weglopen, dat ik spelletjes met hem zal doen en hem ’s avonds verhaaltjes zal voorlezen, en ik weet dat ik het niet kan. Ik weet dat ik dat nooit zal kunnen. Ik weet dat het nooit mogelijk zal zijn.

En plotseling wordt alles om me heen wazig.

Ik word overmand door een boosheid, een intense woede zo krachtig dat ik bijna opstijg van de vloer. Ik kook van blinde haat en walging. Ik begrijp niet eens hoe het kan dat mijn voeten het volgende moment bewegen. Ik begrijp niet wat mijn handen doen, of hoe ze opeens hebben besloten om naar voren te vliegen, vingers gespreid, in de richting van het raam. Ik weet alleen maar dat ik wil voelen hoe Warners nek breekt tussen mijn twee handen. Ik wil dat hij dezelfde doodsangst voelt die hij zojuist een kind heeft aangedaan. Ik wil hem zien sterven. Ik wil hem zien smeken om genade.

Ik vlieg dwars door de betonnen muur heen.

Ik verpulver het glas met 10 vingers.

Mijn ene vuist zit vol gruis en de andere grijpt een handvol textiel dicht bij Warners nek en er zijn 50 wapens op mijn hoofd gericht. De lucht is zwaar van cement en zwavel, overal valt glas, als een gekwelde symfonie van brekende harten.

Ik druk Warner met een klap tegen het afbrokkelende beton.

‘Waag het niet om haar neer te schieten,’ weet Warner piepend uit te brengen tegen de bewakers.

Ik heb zijn huid nog niet aangeraakt, maar ik heb het vreemde vermoeden dat ik maar iets harder hoef te duwen om zijn ribben dwars door zijn hart te laten prikken. ‘Ik zou je moeten doden.’ Mijn stem is één diepe ademhaling, één ongecontroleerde zucht.

‘Je…’ Hij probeert te slikken. ‘Je brak… Je brak met je blote handen dwars door het beton.’

Ik knipper. Ik durf niet achter me te kijken. Maar ook zonder achter me te kijken weet ik dat hij niet liegt. Dat moet ik inderdaad gedaan hebben. Mijn gedachten verdwalen in een doolhof van onmogelijkheden.

Eén seconde lang verlies ik mijn concentratie.

De wapens

klik

klik

klik

Elk moment is geladen.

‘Ik schiet degene die haar iets aandoet hoogstpersoonlijk door zijn kop,’ blaft Warner.

‘Maar meneer…’

‘INGERUKT, SOLDAAT…’

De woede is verdwenen. De plotselinge onbeheersbare boosheid is weg. Mijn geest heeft zich al overgegeven aan ongeloof. Verwarring. Ik weet niet wat ik heb gedaan. Het is wel duidelijk dat ik niet weet waartoe ik in staat ben, want ik had geen idee dat ik iets, wat dan ook, kon vernietigen, en plotseling ben ik zo bang zo bang zo bang voor mijn eigen twee handen. Ik struikel naar achteren, stomverbaasd, en zie Warners hongerige, begerige blik, zijn smaragdgroene ogen, die schitteren van jongensachtige fascinatie. Hij beeft bijna van opwinding.

Er zit een slang in mijn keel die ik niet kan wegslikken. Ik staar in Warners ogen. ‘Als je me ooit weer in een dergelijke situatie brengt, zal ik je doden. En ik zal ervan genieten.’

Ik weet niet eens of ik lieg.

Zesentwintig

Als Adam me vindt, lig ik opgerold op de vloer van de douche.

Ik ben al zo lang aan het huilen dat ik zeker weet dat het warme water alleen nog maar bestaat uit mijn tranen. Mijn kleren zitten vastgeplakt aan mijn huid, nat en nutteloos. Ik wil ze eraf wassen. Ik wil verdrinken in onwetendheid. Ik wil onnozel, doof, stom, compleet hersenloos zijn. Ik wil mijn eigen ledematen afhakken. Ik wil af van deze huid die kan doden, deze handen die vernietigen, dit lichaam dat ik in geen miljoen jaar zal begrijpen.

Alles stort in.

‘Juliette…’ Hij duwt zijn hand tegen het glas.

Ik hoor hem nauwelijks.

Wanneer ik niet reageer, schuift hij de douchedeur open. Terwijl hij wordt bekogeld door opstandige waterdruppels schopt hij zijn schoenen uit en zakt op zijn knieën op de tegels. Hij strekt zijn handen uit naar mijn armen, en zijn aanraking maakt alleen maar dat ik nog wanhopiger wens te sterven. Hij zucht en trekt me iets omhoog, net genoeg om mijn hoofd op te tillen. Hij vangt mijn gezicht tussen zijn handen
en zijn ogen tasten me af, tasten me af tot ik wegkijk.

‘Ik weet wat er is gebeurd,’ zegt hij zacht.

Mijn keel is een reptiel, bedekt met schubben. ‘Laat iemand me maar doden,’ fluister ik en bij elk woord breekt mijn stem.

Adam slaat zijn armen om me heen en hijst me omhoog tot we alle twee overeind staan, ik enigszins wankelend op mijn benen. Hij stapt de douche in en schuift de deur achter zich dicht.

Ik hap naar adem.

Hij houdt me overeind tegen de muur, en ik zie niets dan zijn doorweekte witte T-shirt, niets dan het water dat langs zijn gezicht stroomt, niets dan zijn ogen die vol zijn van een wereld waarvan ik wanhopig graag deel wil uitmaken.

‘Het was niet jouw schuld,’ fluistert hij.

‘Het is wat ik bén,’ hik ik.

‘Nee. Warner ziet het verkeerd,’ zegt Adam. ‘Hij wil dat je iemand wordt die je niet bent. Je mag niet toelaten dat hij je breekt. Laat hem niet binnen in je hoofd. Hij wíl dat je denkt dat je een monster bent. Hij wil dat je denkt dat je geen andere keuze hebt dan je bij hem aan te sluiten. Hij wil dat je denkt dat je nooit in staat zult zijn om een normaal leven te leiden…’

‘Maar ik zal nooit een normaal leven leiden.’ Ik slik een volgende hik in. ‘Nooit… ik zal nooit…’

Adam schudt zijn hoofd. ‘Dat zul je wel. We gaan zorgen dat we hier wegkomen. Ik laat dit niet met je gebeuren.’

‘H-h-hoe kun je in vredesnaam geven om iemand… zoals ik?’ Ik haal nauwelijks adem, ben nerveus en doodsbang, maar staar toch naar zijn lippen, bestudeer hun vorm, tel de druppels water die over de heuvels en dalen van zijn mond tuimelen.

‘Omdat ik verliefd op je ben.’

Ik slik mijn maag in. Mijn ogen schieten omhoog om zijn blik te lezen, maar ik ben één bol elektriciteit, gonzend van leven, knetterend als bliksem, heet en koud, en mijn hart hapert. Ik huiver in zijn armen en mijn lippen gaan open, zomaar, vanzelf.

Zijn mond verzacht in een glimlach. Mijn botten zijn opeens verdwenen.

Ik tol van verrukking.

Zijn neus raakt mijn neus, zijn lippen zijn slechts één ademtocht bij me vandaan, zijn ogen verslinden me al en ik ben niet meer dan een plasje, zonder armen, zonder benen. Ik ruik hem overal; ik voel elk punt waar zijn lichaam tegen mijn lichaam drukt. Zijn handen rond mijn middel, om mijn heupen, zijn benen dicht tegen die van mij, zijn borst overweldigend krachtig, zijn hele gestalte gemetseld uit bakstenen van begeerte. Nog steeds proef ik de smaak van zijn woorden op mijn lippen.

‘Echt…?’ Het lukt me om één ongelovig gefluisterd woord uit te brengen, één bewuste poging om te geloven wat nooit eerder gebeurd is. Ik bloos tot aan mijn tenen, barst uit elkaar van onuitgesproken alles.

Hij kijkt me aan met zo veel emotie dat ik bijna in tweeën breek.

‘God, Juliette…’

En hij kust me.

Eén, twee keer, tot ik hem heb geproefd en me realiseer dat ik hier nooit genoeg van zal krijgen. Hij is overal, langs mijn rug, over mijn armen, en plotseling kust hij me harder, intenser, met een koortsachtig, dringend verlangen zoals ik nooit heb gekend. Hij trekt zich los om naar adem te happen, maar begraaft zijn lippen direct weer in mijn hals, langs mijn sleutelbeen, omhoog naar mijn kin en wangen, en ik snak naar zuurstof en hij vernietigt me met zijn handen en we zijn doorweekt van water en schoonheid en de opwinding van een moment dat ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Met een diepe kreun trekt hij zich terug en ik wil dat hij zijn shirt uittrekt.

Ik moet de vogel zien. Ik moet hem vertellen over de vogel.

Mijn vingers plukken aan de zoom van zijn kletsnatte T-shirt, en heel even worden zijn ogen groot, maar dan scheurt hij de stof zelf van zijn lijf. Hij grijpt mijn handen en tilt mijn armen boven mijn hoofd en duwt me tegen de muur, kust me totdat ik zeker weet dat ik droom, drinkt mijn lippen met zijn lippen en hij smaakt naar regen en zoete muskus en ik sta op het punt om uit elkaar te barsten.

Mijn knieën knikken en mijn hart slaat zo snel dat ik niet begrijp dat het nog altijd werkt. Hij kust alles weg: de pijn, het lijden, de jaren van zelfhaat, de onzekerheid, de kapotgeslagen hoop op een toekomst die er in mijn ogen nooit was. Hij zet me in vuur en vlam, en brandt daarmee de kwelling van Warners spelletjes, de angst die me elke dag vergiftigt, weg. De intensiteit van onze lichamen zou deze glazen wanden aan scherven kunnen laten vallen.

En doet dat ook bijna.

Heel even kijken we elkaar alleen aan, hijgend, totdat ik begin te blozen, totdat hij zijn ogen sluit en één diepe, haperende teug adem neemt om zijn evenwicht te hervinden, en ik leg mijn hand op zijn borst. Ik durf het aan om met mijn vinger de omtrek van de vogel die over zijn huid zweeft, te volgen, ik durf het aan om mijn vingers vervolgens omlaag te laten glijden langs zijn buik.

‘Jij bent mijn vogel,’ zeg ik. ‘Jij bent mijn vogel en je gaat me helpen om hier weg te vliegen.’

Tegen de tijd dat ik uit de douche kom, is Adam verdwenen.

Hij heeft zijn kleren uitgewrongen en zichzelf afgedroogd en me toen wat privacy gegeven om mezelf om te kleden. Privacy waar ik niet veel belang meer aan hecht, geloof ik. Ik leg 2 vingers tegen mijn lippen en proef hem overal.

Maar als ik de kamer in loop, is hij er niet meer. Hij moest zich beneden melden.

Ik staar naar de kleren in mijn kast.

Ik kies altijd een jurk met zakken, omdat ik niet weet waar ik mijn notitieboekje anders moet bewaren. Er staat geen belastende informatie in, en het ene stukje papier met daarop Adams handschrift is allang vernietigd en door het toilet gespoeld, maar ik vind het prettig om het boekje altijd bij me te hebben. Het vertegenwoordigt zo veel meer dan een paar op papier gekrabbelde woorden. Het is een klein teken van mijn verzet.

Ik stop het notitieboekje in een zak en besluit dat ik er eindelijk aan toe ben om mezelf te zien. Ik haal diep adem, veeg de natte lokken uit mijn ogen en loop de badkamer in. Door de stoom uit de douche is de spiegel beslagen. Ik steek voorzichtig een hand uit en veeg een klein rondje schoon. Net groot genoeg.

Een angstig gezicht staart me aan.

Ik raak mijn wangen aan en bestudeer de weerspiegeling, bestudeer het beeld van een meisje dat tegelijkertijd vreemd en vertrouwd is. Mijn gezicht is dunner, bleker, mijn jukbeenderen hoger dan ik me herinner, mijn wenkbrauwen staan in een boogje boven 2 grote ogen die niet blauw en niet groen zijn, maar iets ertussenin. Mijn huid bloost van de warmte en iets wat Adam heet. Mijn lippen zijn te roze. Mijn tanden zijn ongewoon recht. Mijn vinger volgt de rug van mijn neus, de vorm van mijn kin, wanneer ik vanuit mijn ooghoek iets zie bewegen.

‘Je bent zo mooi,’ zegt hij tegen me.

Ik word in één keer roze en rood en dieppaars. Ik laat mijn hoofd zakken en sluip weg bij de spiegel, maar Adam vangt me op in zijn armen. ‘Ik was mijn gezicht vergeten,’ fluister ik.

‘Als je maar niet vergeet wie je bent,’ zegt hij.

‘Dat weet ik niet eens.’

‘Ja, dat weet je wel.’ Hij duwt mijn gezicht omhoog. ‘Ik weet het wel.’

Ik staar naar de kracht in zijn kaaklijn, zijn ogen, zijn lichaam. Ik probeer het te begrijpen: het vertrouwen dat hij heeft in wie hij denkt dat ik ben, en ik realiseer me dat zijn geruststellende houding het enige is wat me ervan weerhoudt om in de poel van mijn eigen waanzin te duiken. Hij heeft altijd in me geloofd. Zelfs zonder iets te zeggen, stilletjes, heeft hij voor me gevochten. Altijd.

Hij is mijn enige vriend.

Ik pak zijn hand en druk die tegen mijn lippen. ‘Ik heb altijd van je gehouden,’ zeg ik tegen hem.

De zon komt op, schijnt, straalt in zijn gezicht en bijna glimlacht hij, bijna bloost hij. Zijn spieren ontspannen, zijn schouders zakken opgelucht onder het gewicht van een nieuw soort verbazing, en hij ademt uit. Hij raakt mijn wangen aan, mijn lippen, het puntje van mijn kin, en ik knipper met mijn ogen en hij kust me, hij trekt me in zijn armen en tilt me op, en opeens liggen we op bed, met elkaar verstrengeld, en ik raak bedwelmd door emoties, bedwelmd door elk moment van tederheid. Zijn vingers strijken langs mijn schouder, volgen de lijn van mijn silhouet, blijven liggen op mijn heup. Hij trekt me dichter tegen zich aan, fluistert mijn naam, laat kussen neerregenen op mijn keel en worstelt met de stijve stof van mijn jurk. Zijn handen trillen licht, zijn ogen lopen over van gevoel, zijn hart bonkt van pijn en genegenheid, en ik wil voor altijd hier blijven, in zijn armen, in zijn ogen.

Ik laat mijn handen onder zijn shirt glijden en hij verslikt zich in een kreun, die verandert in een kus die me nodig heeft, naar me verlangt, me zo wanhopig begeert dat het haast een marteling is. Ik voel zijn gewicht tegen me aan, boven op me, oneindig veel speldenprikken gevoel via elk zenuwuiteinde in mijn lichaam, en zijn rechterhand ligt rond mijn nek en zijn linkerhand haalt me binnen en zijn lippen vallen langs mijn jurk en ik snap niet waarom ik nog kleren zou moeten dragen en ik ben één grote stapelwolk van donder en bliksem en de mogelijkheid om op elk ongelegen moment in tranen uit te barsten. Geluk geluk geluk bonkt om het hardst in mijn borst.

Ik herinner me niet wat het betekent om adem te halen.

Ik heb nooit

nooit

nooit

geweten

wat het betekent om te voelen.

Een alarm dreunt dwars door de muren heen.

De kamer komt piepend en gillend tot leven en Adam verstijft, deinst achteruit. Zijn gezicht is vertrokken.

‘Dit is CODE ZEVEN. Alle soldaten moeten zich onmiddellijk melden bij het Kwadrant. Dit is CODE ZEVEN. Alle soldaten moeten zich onmiddellijk melden bij het Kwadrant. Dit is CODE ZEVEN. Alle soldaten moeten zich onmiddellijk melden…’

Adam staat al en trekt me overeind, en de stem schreeuwt nog altijd bevelen via het intercomsysteem dat het hele gebouw kan bereiken. ‘Er is een inval geweest,’ zegt hij met hakkelende, hijgende stem. Zijn ogen schieten heen en weer tussen mij en de deur. ‘Jezus. Ik kan je hier niet zomaar achterlaten…’

‘Ga,’ zeg ik tegen hem. ‘Je moet gaan… Ik red me wel…’

Voetstappen dreunen door de gangen en soldaten schreeuwen zo hard tegen elkaar dat ik het dwars door de muren kan horen. Adam heeft nog altijd dienst. Hij moet toneelspelen. Totdat we kunnen vertrekken moet hij de schijn ophouden. Dat weet ik.

Een metalige klik. Een mechanische tik. De deur glijdt open, en Adam en ik springen 3 meter uit elkaar.

Adam rent naar de deur op hetzelfde moment dat Warner naar binnen loopt. Alle twee blijven ze stokstijf staan.

‘Ik weet vrij zeker dat het alarm al zeker een minuut afgaat, soldaat.’

‘Ja, meneer. Ik wist niet goed wat ik met haar moest doen.’ Adam is plotseling heel beheerst, een perfect standbeeld. Alsof hij het nu pas bedenkt, knikt hij nog even in mijn richting, maar ik weet dat zijn schouders net iets te gespannen zijn. Dat hij net een tikje te snel ademt.

‘Gelukkig voor jou ben ik er om dat verder te regelen. Je kunt je gaan melden bij je commandant.’

‘Meneer.’ Adam knikt, draait zich om en schiet de deur uit. Ik hoop dat Warner zijn aarzeling niet heeft opgemerkt.

Warner keert zich naar mij met een glimlach die zo kalm en nonchalant is, dat ik me begin af te vragen of het in het gebouw werkelijk zo’n chaos is. Hij bestudeert mijn gezicht. Mijn haren. Kijkt even naar de gekreukelde lakens achter me, en het voelt opeens alsof ik een spin heb doorgeslikt. ‘Een dutje gedaan?’

‘Ik kon gisteravond niet slapen.’

‘Je jurk is gescheurd.’

‘Wat doe je hier?’ Ik moet zorgen dat hij ophoudt met naar me te staren, ik moet zorgen dat hij ophoudt met alle details van mijn bestaan in zich op te zuigen.

‘Als je de jurk niet mooi vindt, kun je altijd een andere kiezen, hoor. Ik heb ze allemaal zelf voor je uitgezocht.’

‘Dat hoeft niet. Deze jurk is prima.’ Ik werp zonder echte reden een blik op de klok. Het is al 16:30 uur. ‘Waarom zeg je niet wat er aan de hand is?’

Hij is te dichtbij. Hij staat veel te dichtbij en hij kijkt naar me, en het lukt mijn longen niet om zich te vullen. ‘Je kunt je echt beter omkleden.’

‘Ik wil me niet omkleden.’ Ik weet niet waarom ik zo nerveus ben. Waarom hij me zo nerveus maakt. Waarom de ruimte tussen ons in zo snel kleiner wordt.

Hij haakt een vinger achter de scheur net onder de verlaagde taille van mijn jurk, en ik verbijt een gil. ‘Dit kan zo echt niet.’

‘Het is prima zo…’

Hij geeft een harde ruk en de stof scheurt verder open, waardoor er langs mijn been een enorm split ontstaat. ‘Dat is al beter.’

‘Wat doe je?!’

Zijn handen kruipen omhoog langs mijn middel en grijpen mijn armen klemvast, en ik weet dat ik mezelf moet verweren, maar ik ben verstijfd en ik wil wel schreeuwen maar mijn stem is stuk stuk stuk. Ik ben een hortende zucht van vertwijfeling.

‘Ik heb een vraag,’ zegt hij en ik probeer hem te schoppen in deze waardeloze jurk, maar hij duwt me gewoon tegen de muur, houdt me met zijn gewicht gevangen op mijn plek. Zijn hele lichaam is bedekt met kleding, overal tussen ons in zit een beschermende laag.
‘Ik zei: ik heb een vraag, Juliette.’

Zijn hand glijdt zo snel in mijn zak dat ik een moment nodig heb om te begrijpen wat hij heeft gedaan. Ik leun tegen de muur, hijgend en trillend en mijn gedachten verzamelend.

‘Ik ben nieuwsgierig,’ zegt hij, ‘wat dit is.’ Hij houdt mijn notitieboekje tussen 2 vingers.

O mijn God.

Deze jurk is zo strak dat de omtrek van het notitieboekje zichtbaar was, en ik had het te druk met mijn eigen gezicht om in de spiegel naar de jurk te kijken. Dit is allemaal mijn schuld mijn schuld mijn schuld mijn schuld Ik kan het niet geloven. Dit is allemaal mijn schuld. Ik had beter moeten weten.

Ik zeg niets.

Hij houdt zijn hoofd schuin. ‘Ik kan me niet herinneren dat ik je een notitieboekje heb gegeven. En ik kan me zeker niet herinneren dat ik je toestemming heb gegeven om ook maar iets te bezitten.’

‘Ik had het al bij me.’ Mijn stem stokt.

‘Nu lieg je.’

‘Wat wil je van me?’ Ik raak in paniek.

‘Dat is een domme vraag, Juliette.’

Het zachte geluid van gepolijst staal dat ergens langs schuift. Iemand heeft de deur opengedaan.

Klik.

‘Haal je handen van haar af voordat ik een kogel door je kop jaag.’

Zevenentwintig

Warners ogen gaan heel langzaam dicht. Hij stapt heel langzaam bij me vandaan. En dan vertrekt zijn mond in een gevaarlijke grijns. ‘Kent.’

Adams handen zijn beheerst, de loop van zijn pistool priemt tegen Warners achterhoofd. ‘Jij gaat ervoor zorgen dat we hier veilig wegkomen.’

Warner lacht zowaar. Hij opent zijn ogen en haalt vliegensvlug een pistool uit zijn binnenzak, dat hij direct op mijn voorhoofd richt. ‘Ik dood haar, hier en nu.’

‘Zo stom ben je niet,’ zegt Adam.

‘Als ze ook maar een millimeter beweegt, schiet ik. En daarna scheur ik jou aan stukken.’

Adam beweegt snel en slaat met de kolf van zijn pistool tegen Warners hoofd. Warner schiet mis, en Adam grijpt Warners arm en draait zijn pols totdat zijn greep om het wapen verslapt. Ik gris het pistool uit de slappe hand en sla met de kolf van het wapen in Warners gezicht. Ik ben verbaasd over mijn eigen reflexen. Ik heb nooit eerder een wapen vastgehouden, maar voor alles is er een eerste keer.

Ik richt op Warners ogen. ‘Onderschat me niet.’

‘Holy shit.’ Adam verbergt zijn verbazing niet.

Warner produceert een kuchend lachje, zoekt steun tegen de muur en probeert te glimlachen terwijl hij het bloed van zijn neus veegt. ‘Ik onderschat jou niet,’ zegt hij tegen mij. ‘Nooit gedaan ook.’

Adam schudt een fractie van een seconde zijn hoofd en dan breekt zijn gezicht open in een enorme grijns. Hij kijkt me stralend aan, terwijl hij het wapen nog harder tegen Warners schedel duwt. ‘Laten we maken dat we hier wegkomen.’

Ik pak de twee plunjezakken die we in de klerenkast hebben verborgen en gooi er een naar Adam. We zijn al een week klaar met pakken. Als hij eerder dan verwacht wil vertrekken, hoor je mij niet klagen.

Warner heeft geluk dat we zo genadig zijn.

Maar wij hebben geluk dat het hele gebouw geëvacueerd is. Hij kan op niemand terugvallen.

Warner schraapt zijn keel. Hij staart me recht in het gezicht terwijl hij spreekt. ‘Ik kan je verzekeren, soldaat, dat je triomf van korte duur zal zijn. Je kunt me beter nu doden, want als ik je te pakken krijg, zal ik met genoegen alle botten in je lijf breken. Je bent een dwaas als je denkt hiermee weg te kunnen komen.’

‘Ik ben je soldaat niet.’ Adams gezicht is van steen. ‘Dat ben ik nooit geweest. Je was zo verstrikt in de details van je eigen fantasiewereld dat je de gevaren vlak voor je neus nooit hebt gezien.’

‘We kunnen je nog niet doden,’ vul ik aan. ‘Je moet eerst zorgen dat we hier wegkomen.’

‘Je maakt een vreselijke fout, Juliette,’ zegt hij tegen mij. Zijn stem wordt zowaar zachter. ‘Je vergooit je toekomst.’ Hij zucht. ‘Hoe weet je dat je hem kunt vertrouwen?’

Ik kijk naar Adam. Adam, de jongen die me altijd heeft beschermd, zelfs toen er voor hem niets meer te winnen viel. Ik schud mijn hoofd om het helder te krijgen. Ik zeg tegen mezelf dat Warner een leugenaar is. Een gestoorde gek. Een psychotische moordenaar. Hij zou me nooit zomaar helpen.

Ik denk na.

‘Laten we gaan voor het te laat is,’ zeg ik tegen Adam. ‘Hij probeert ons gewoon op te houden tot de soldaten terugkomen.’

‘Hij geeft helemaal niets om jou!’ Warner ontploft, en de plotselinge ongecontroleerde intensiteit in zijn stem doet me ineenkrimpen. ‘Hij wil hier alleen maar weg en daarvoor gebruikt hij jou!’ Hij zet een stap naar voren. ‘Ik zou van je kunnen houden, Juliette… Ik zou je behandelen als een koningin…’

Adam neemt hem snel in een hoofdklem en richt het pistool op zijn slaap. ‘Het is wel duidelijk dat je niet begrijpt wat hier aan de hand is,’ zegt hij heel voorzichtig.

‘Verlicht me dan, soldaat,’ brengt Warner hijgend uit. Zijn ogen zijn twee dansende, gevaarlijke vlammetjes. ‘Vertel me wat ik niet begrijp.’

‘Adam.’ Ik schud mijn hoofd.

Hij zoekt mijn blik. Knikt. Richt zich weer tot Warner. ‘Regel het,’ zegt hij, terwijl hij Warners nek nog steviger omklemt. ‘Zorg dat we hieruit komen. Nu.’

‘Over mijn lijk dat ze die deur uit wandelt.’ Warner spant zijn kaakspieren en spuugt bloed op de vloer. ‘Jou zou ik met genoegen doden,’ zegt hij tegen Adam, ‘maar Juliette is degene die ik wil, voor altijd.’

‘Ik ben niet beschikbaar.’ Mijn ademhaling gaat te snel. We moeten hier hoognodig weg. Ik ben kwaad dat hij maar niet stopt met praten, maar hoe graag ik zijn gezicht ook kapot wil timmeren, we hebben niets aan hem als hij bewusteloos is.

‘Je zou van me kunnen houden, weet je.’ Er verschijnt een vreemd soort glimlach op Warners gezicht. ‘We zouden onstuitbaar zijn. We zouden de wereld kunnen veranderen. Ik zou je gelukkig kunnen maken,’ zegt hij tegen me.

Adam ziet eruit alsof hij elk moment Warners nek kan breken. Zijn gezicht is zo strak, zo gespannen, zo kwaad. Ik heb hem nooit eerder zo gezien. ‘Je hebt haar niets te bieden, eikel.’

Warner knijpt één seconde lang zijn ogen dicht. ‘Juliette. Doe nou niets overhaast. Neem geen ondoordachte beslissing. Blijf bij me. Ik zal geduld met je hebben. Ik zal je de tijd geven om je aan te passen. Ik zal voor je zorgen…’

‘Je bent krankzinnig.’ Mijn handen trillen, maar ik richt opnieuw het pistool op zijn gezicht. Ik moet hem uit mijn hoofd zien te krijgen. Ik moet niet vergeten wat hij me heeft aangedaan. ‘Je wilt dat ik monsterlijke dingen voor je doe…’

‘Ik wil dat je gebruikmaakt van je potentieel!’

‘Laat me gaan,’ zeg ik zacht. ‘Ik wil niet jouw creatie zijn. Ik wil mensen geen pijn doen.’

‘De wereld heeft jou allang pijn gedaan,’ brengt hij ertegen in. ‘De wereld heeft je hier gebracht. Je bent hier vanwege hen! Denk je dat ze je zullen accepteren als je hier vertrekt? Denk je dat je kunt wegrennen en vervolgens een normaal leven kunt leiden? Niemand zal ook maar iets om je geven. Niemand zal zich ooit in je buurt wagen… Je zult een verstotene zijn, zoals je altijd geweest bent! Er is niets veranderd! Je hoort bij mij!’

‘Ze hoort bij míj.’ Adams stem zou zelfs staal doorklieven.

Warner schrikt. Voor het eerst lijkt tot hem door te dringen wat mij zo overduidelijk leek. Zijn ogen worden groot, angstig, ongelovig, en staren me aan met een nieuw soort pijn. ‘Nee.’ Een kort, krankzinnig lachje. ‘Juliette. Alsjeblieft. Alsjeblieft. Vertel me nou niet dat hij je hoofd op hol heeft gebracht met romantiek. Vertel me niet dat je gevallen bent voor zijn valse praatjes…’

Adam ramt zijn knie in Warners ruggengraat. Warner valt met een doffe klap en een zucht van pijn op de vloer. Adam heeft hem volledig in zijn macht. Ik heb opeens het gevoel dat ik zou moeten juichen.

Maar ik ben te bezorgd. Mijn ongeloof is nog te groot. Ik ben te onzeker om mijn eigen beslissingen te vertrouwen. Ik moet me vermannen.

‘Adam…’

‘Ik hou van je,’ zegt hij tegen me, zijn ogen precies zo ernstig als ik me herinner, zijn woorden precies zo dringend als ze moeten zijn. ‘Laat je niet door hem in de war brengen…’

‘Jij houdt van haar?!’ Warner spuugt de woorden bijna uit. ‘Je weet niet eens…’

‘Adam.’ De kamer wordt vaag en dan weer scherp. Ik staar naar het raam. Dan kijk ik weer naar Adam.

Zijn wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Wil je springen?!’

Ik knik.

‘Maar we zitten op de vijftiende verdieping…’

‘Wat moeten we anders, als hij niet meewerkt?’ Ik kijk naar Warner. Hou mijn hoofd schuin. ‘Er is geen code zeven, hè?’

Warners mondhoeken trekken. Hij zegt niets.

‘Waarom zou je dat doen?’ vraag ik hem. ‘Waarom zou je vals alarm slaan?’

‘Waarom vraag je dat niet aan de soldaat op wie je plotseling zo verkikkerd bent?’ snauwt Warner vol walging. ‘En waarom vraag je jezelf niet af waarom je je leven toevertrouwt aan iemand die niet eens onderscheid kan maken tussen werkelijk en ingebeeld gevaar?’

Adam vloekt binnensmonds.

Ik kijk hem aan en hij gooit zijn wapen naar me toe.

Hij schudt zijn hoofd. Vloekt opnieuw. Spant en ontspant zijn vuist. ‘Het was een oefening.’

Warner lacht.

Adam werpt een snelle blik op de deur, en dan op mijn gezicht. ‘We hebben niet veel tijd.’

Ik heb Warners pistool in mijn linkerhand en Adams pistool in mijn rechterhand en wijs met alle twee naar Warners voorhoofd, terwijl ik mijn best doe zijn priemende ogen te negeren.

Adam gebruikt zijn vrije hand om in zijn zakken naar iets te zoeken. Hij haalt een paar plastic tie-wraps tevoorschijn en nadat hij Warner op zijn rug op de grond geschopt heeft, bindt hij zijn armen en benen bij elkaar. Warners laarzen en handschoenen heeft hij opzij gegooid. Met één voet op zijn maag houdt Adam Warner tegen de grond gedrukt. ‘Zodra we door dat raam springen, gaan er miljoenen alarmbellen af,’ zegt hij tegen me. ‘We zullen moeten rennen, dus we kunnen ons geen gebroken benen veroorloven. Springen is een veel te groot risico.’

‘Wat doen we dan?’

Hij haalt een hand door zijn haar en bijt op zijn lip, en één zalig moment lang wil ik hem alleen maar proeven. Ik dwing mezelf om mijn hoofd erbij te houden.

‘Ik heb touw,’ zegt hij. ‘We zullen naar beneden moeten klimmen. Snel.’

Hij gaat aan de slag en haalt uit een van de plunjezakken een touw met daaraan een soort klauwhaak. Ik heb hem zeker duizend keer gevraagd waar hij dat in vredesnaam voor dacht te gebruiken, waarom hij iets dergelijks in zijn vluchttas zou stoppen. Hij antwoordde dat een mens nooit te veel touw kan hebben. Nu wil ik bijna lachen.

Hij draait zich naar mij om. ‘Ik ga eerst naar beneden, zodat ik je kan opvangen…’

Warner lacht luid, te luid. ‘Je kunt haar niet vangen, idioot.’ Hij schuift met zijn gebonden handen en voeten over de vloer. ‘Ze draagt zo goed als niets. Ze zal je doden, en vervolgens zelf sterven door de val!’

Mijn ogen schieten heen en weer tussen Warner en Adam. Ik heb geen tijd om nog langer naar Warners geklets te luisteren. Ik neem een overhaaste beslissing. ‘Ga maar. Ik kom direct achter je aan.’

Warners blik is krankzinnig, verward. ‘Wat doe je?’

Ik negeer hem.

‘Wacht…’

Ik negeer hem.

‘Juliette.’

Ik negeer hem.

‘Juliette!’ Zijn stem is geknepen, hoog, vol woede en angst en ontkenning en verraad. Het besef dat tot hem doordringt, is een nieuw puzzelstukje in zijn verwarde geest. ‘Kan hij je aanraken?’

Adam wikkelt zijn vuist in een beddenlaken.

‘Verdomme, Juliette, geef antwoord!’ Warner ligt te kronkelen op de vloer, meer van zijn stuk dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Hij ziet er wild uit, zijn ogen staan ongelovig, ontzet. ‘Heeft hij je aangeraakt?!’

Ik begrijp niet waarom de muren plotseling verwisseld zijn met het plafond. Alles kiept om.

‘Juliette…’

Adam slaat het glas in één keer kapot, één stevige stoot, en plotseling galmt door de hele kamer een hysterisch gekrijs, anders dan elk alarm dat ik ooit heb gehoord. De vloer schudt onder mijn voeten, voetstappen dreunen door de gangen, en ik weet dat we binnen een minuut ontdekt zullen worden.

Adam gooit het touw uit het raam en slingert de plunjezak over zijn rug. ‘Gooi jouw zak maar,’ schreeuwt hij, en ik kan hem nauwelijks verstaan.

Ik gooi mijn zak naar hem toe en hij vangt hem vlak voordat het ding door het raam naar buiten vliegt. Ik ren in zijn richting.

Warner probeert mijn been te grijpen.

Zijn mislukte poging maakt dat ik bijna struikel, maar ik slaag erin om zonder al te veel tijd te verliezen naar het raam te huppen. Ik kijk nog heel even naar de deur en voel hoe mijn hart in al mijn botten bonkt. Het geluid van de rennende en schreeuwende soldaten klinkt met elke seconde luider, duidelijker, dichterbij.

‘Schiet op!’ roept Adam naar me.

‘Juliette, alsjeblieft…’

Warner grijpt opnieuw naar mijn been, en ik hijg zo hard dat ik het bijna kan horen, ondanks de sirenes die mijn trommelvliezen aan flarden scheuren. Ik ga niet naar hem kijken. Ik ga niet naar hem kijken. Ik ga niet naar hem kijken.

Ik zwaai één been door het raam en grijp het touw. Mijn blote benen zullen dit tot een pijnlijke beproeving maken. Beide benen zijn erdoorheen. Mijn handen zijn in positie. Adam roept naar me van beneden, en ik weet niet hoe laag hij al is. Warner schreeuwt mijn naam en ik kijk op, ondanks al mijn inspanningen.

Zijn ogen zijn twee groene flitsen door het gebroken glas. Ze snijden dwars door me heen.

Ik haal diep adem en hoop dat ik niet dood zal gaan.

Ik haal diep adem en schuif voorzichtig omlaag langs het touw.

Ik haal diep adem en hoop dat Warner niet beseft wat er zojuist gebeurd is.

Ik hoop dat hij niet weet dat hij zojuist mijn been heeft aangeraakt.

En er gebeurde niets.

Achtentwintig

Ik brand.

Het touw schaaft mijn benen tot één pijnlijke, vurige massa, en het verbaast me dat er geen rook te zien is. Ik verbijt de pijn omdat ik niet anders kan. De massahysterie in het gebouw verplettert mijn zintuigen en laat overal om ons heen gevaar neerkletteren. Adam schreeuwt naar me van beneden, zegt dat ik moet springen, belooft dat hij me zal vangen. Ik durf niet toe te geven dat ik bang ben voor de val.

Ik krijg niet eens de kans om zelf een beslissing te nemen.

Soldaten rennen schreeuwend de kamer binnen die ooit van mij was, verward en waarschijnlijk ook geschokt om Warner in zo’n verzwakte positie aan te treffen. Het was echt te gemakkelijk om hem te overmeesteren, en dat beangstigt me.

Enkele soldaten steken hun hoofd uit het kapotte raam en ik probeer nog sneller langs het touw omlaag te klimmen, maar ze beginnen de klauwhaak al los te trekken. Ik bereid mezelf voor op de misselijkmakende sensatie van een vrije val, maar realiseer me dan opeens dat ze me niet willen laten vallen. Ze proberen me weer omhoog te hijsen.

Warner zegt natuurlijk wat ze moeten doen.

Ik kijk omlaag naar Adam en geef eindelijk gehoor aan zijn geroep. Ik knijp mijn ogen dicht en laat los.

En val recht in zijn armen.

We storten neer op de grond, en heel even wordt alle lucht uit onze longen geperst, maar dan zijn we al aan het rennen.

Voor ons is niets dan lege, open ruimte. Kapot asfalt, hobbelige klinkers, zandwegen, kale bomen, stervende planten, een vergeelde stad overgeleverd aan de elementen, verdrinkend in dode bladeren die ritselen onder onze voeten. De barakken waar burgers wonen, zijn laag en klein en staan in rommelige groepjes bij elkaar, maar Adam zorgt dat we er zo ver mogelijk bij uit de buurt blijven. De luidsprekers zijn al tegen ons ingezet. Het geluid van een minzame, mechanische jongevrouwenstem vervangt de sirenes.

‘Er geldt vanaf nu een uitgaansverbod. Ga onmiddellijk terug naar huis. Er zijn rebellen op vrije voeten. Ze zijn gewapend en vuurgevaarlijk. Er geldt vanaf nu een uitgaansverbod. Ga onmiddellijk terug naar huis. Er zijn rebellen op vrije voeten. Ze zijn gewapend en vuurge…’

Ik krijg steken in mijn zij, mijn huid schrijnt, mijn droge keel schreeuwt om water. Ik weet niet hoe lang we al rennen. Het enige wat tot me doordringt, is het geluid van laarzen die over de stenen dreunen, het gepiep van banden die uit ondergrondse garages wegrijden, het gehuil van de sirenes die ons achtervolgen.

Ik kijk achterom en zie mensen schreeuwen, dekking zoeken, wegduiken voor de soldaten die dwars door hun huizen rennen, die deuren intrappen om te kijken of we ons ergens binnen hebben verstopt. Adam trekt me mee, weg van het bewoonde gebied, en zet koers naar de verlaten straten van een eerder decennium: oude winkels en restaurants, nauwe zijstraatjes en verlaten speelplaatsen. Het ongereguleerde land van onze vroegere levens is tegenwoordig verboden terrein. Absoluut verboden toegang. Alles is gesloten. Alles is kapot, vastgeroest, levenloos. Niemand mag hier komen. Zelfs soldaten niet.

En wij rennen door deze straten, terwijl we proberen uit het zicht te blijven.

De zon glijdt langs de hemel, kruipt naar de rand van de aarde. Al gauw zal de avond vallen en ik heb geen idee waar we zijn. Ik had nooit verwacht dat er zo snel zo veel zou gebeuren, en ik had nooit verwacht dat het allemaal op één dag zou plaatsvinden. Ik kan niet veel anders dan hopen dat ik het overleef, maar ik heb werkelijk geen flauw idee wat ons doel zou kunnen zijn. Het is nooit in me opgekomen om Adam te vragen waar we eigenlijk naartoe gaan.

We schieten duizenden kanten op. Slaan plotseling af, lopen een paar meter, keren dan weer om en kiezen een pad in de tegengestelde richting. Ik vermoed dat Adam onze achtervolgers zo veel mogelijk wil verwarren en/of afleiden. Het enige wat ik kan doen, is proberen hem bij te houden.

En daar slaag ik niet in.

Adam is een getrainde soldaat. Hij is gemaakt voor dit soort situaties. Hij weet precies hoe hij moet vluchten, hoe hij onder de radar blijft, hoe hij zich geluidloos voortbeweegt in welke ruimte dan ook. Terwijl ik maar een beschadigd meisje ben, dat bovendien al veel te lang geen beweging heeft gehad. Mijn longen branden van de inspanning die het kost om zuurstof in te ademen, om kooldioxide uit te blazen.

Plotseling hijg ik zo hevig dat Adam gedwongen is me een zijstraatje in te trekken. Hij haalt alleen iets sneller adem dan normaal, maar ik heb er een fulltimebaan aan om mijn verzwakte, slappe lichaam van voldoende lucht te voorzien.

Adam pakt mijn gezicht tussen zijn handen en probeert mijn blik te vangen. ‘Ik wil dat je net zo ademhaalt als ik, oké?’

Ik hijg en piep nog wat meer.

‘Concentreer je, Juliette.’ Zijn ogen staan zo vastbesloten. Oneindig geduldig. Hij lijkt geen enkele angst te voelen, en ik ben jaloers op zijn zelfbeheersing. ‘Je hartslag moet omlaag,’ zegt hij. ‘Haal net zo adem als ik.’ Hij ademt drie keer kort in, houdt de lucht een paar seconden binnen en blaast die dan in één keer langzaam uit.

Ik probeer hem na te doen. Het lukt me niet erg goed.

‘Oké. Ik wil dat je doorgaat met zo adem te…’ Hij stopt. Heel even schieten zijn ogen door de verlaten straat heen en weer.

Ik weet dat we hier weg moeten.

Geweerschoten scheuren de lucht aan flarden. Ik had me nooit gerealiseerd hoe hard schoten klinken en hoe dat geluid elk nog werkend bot in mijn lijf versplintert. Een ijzige kou sijpelt door mijn bloed en ik weet onmiddellijk dat ze niet proberen mij te doden. Ze proberen Adam te doden.

Plotseling raak ik verstikt door een nieuw soort angst. Ik kan niet toelaten dat ze hem pijn doen.

Niet vanwege mij.

Adam heeft echter geen tijd om te wachten tot ik op adem gekomen ben en mijn hoofd weer bij elkaar heb. Hij tilt me op en rent schuin een ander steegje in.

En we rennen.

En ik adem.

En hij schreeuwt: ‘Sla je armen om mijn nek!’ en ik laat de verkrampte greep waarmee ik zijn T-shirt beet heb, los en ik ben zelfs zo stom om me verlegen te voelen wanneer ik mijn armen om hem heen sla. Hij pakt me wat steviger beet en trekt me omhoog, dicht tegen zijn borst. Hij draagt me alsof ik minder dan niets weeg.

Ik sluit mijn ogen en druk mijn wang tegen zijn nek.

De geweerschoten zijn ergens achter ons, maar zelfs ik hoor aan het geluid dat ze te ver weg zijn, te ver in de verkeerde richting. Het lijkt erop dat we ze voorlopig te slim af zijn geweest. Hun auto’s kunnen ons sowieso niet vinden, want Adam heeft alle hoofdstraten vermeden. Het lijkt alsof hij zijn eigen plattegrond van deze stad bezit. Hij lijkt precies te weten wat hij doet; alsof hij dit al heel lang heeft voorbereid.

Nadat ik precies 594 keer heb ademgehaald, zet Adam me weer op mijn voeten, vlak voor een afrastering van gaas. Ik realiseer me dat hij moeite moet doen om voldoende zuurstof binnen te krijgen, maar hij hijgt niet zoals ik. Hij weet hoe hij zijn ademhaling moet reguleren. Hij weet hoe hij zijn polsslag omlaag krijgt, zijn hart tot rust brengt, controle houdt over zijn organen. Hij weet hoe hij moet overleven. Ik hoop dat hij mij dat ook zal leren.

‘Juliette,’ zegt hij na een paar tellen. ‘Kun je over dit hek springen?’

Ik wil zo graag meer zijn dan nutteloze ballast, dat ik bijna over de metalen afrastering heen vlieg. Maar ik ben roekeloos. En te gehaast. Mijn jurk scheurt en blijft bijna vastzitten, en intussen haal ik mijn benen open. Ik krimp ineen van de stekende pijn en binnen de tel die het me kost om mijn ogen weer open te doen, staat Adam alweer naast me.

Hij kijkt omlaag naar mijn benen en zucht, lacht bijna. Ik vraag me af hoe ik eruitzie, verfomfaaid en wild in mijn gescheurde jurk. De split die Warner erin heeft gemaakt, loopt nu door tot op mijn heup. Ik moet eruitzien als een hondsdol beest.

Het lijkt Adam niets te kunnen schelen.

Hij heeft bovendien het tempo omlaag gebracht. In plaats van te rennen, lopen we nu in een stevige wandelpas door de straten en ik realiseer me dat we relatief veilig gebied moeten naderen. Ik twijfel echter of ik mijn vragen nu moet stellen of dat ik ze beter voor later kan bewaren.

Adam beantwoordt mijn onuitgesproken gedachten. ‘Hier kunnen ze me niet meer volgen,’ zegt hij en het dringt tot me door dat alle soldaten waarschijnlijk ergens op hun lichaam een soort gps-apparaatje hebben waardoor ze precies op te sporen zijn.

Ik vraag me af waarom ik nooit iets dergelijks heb gekregen.

Het zou niet zo eenvoudig moeten zijn om te ontsnappen.

‘Onze tracers zijn onzichtbaar,’ legt hij uit.

We slaan links af een volgend steegje in. De zon glijdt juist achter de horizon. Ik vraag me af waar we zijn. Hoe ver we intussen bij de nederzettingen van Het Herstel vandaan zijn, want je ziet hier nergens mensen.

‘Het is een speciaal serum dat via een injectie in onze bloedsomloop wordt gebracht,’ gaat hij verder, ‘en het is zo ontworpen dat het samenwerkt met natuurlijke processen. Als ik zou doodgaan, zou de tracer dat bijvoorbeeld direct registreren. Een prima manier om bij te houden hoeveel soldaten er sneuvelen tijdens de strijd.’ Hij kijkt me vanuit zijn ooghoek aan. Op zijn gezicht verschijnt een scheve grijns, die ik het liefst zou willen kussen.

‘En hoe heb je die tracer dan in de war gebracht?’

Zijn grijns wordt breder. Hij zwaait met één hand om ons heen. ‘Zie je deze plek? Hier stond vroeger een kerncentrale. Op een dag is het hele ding ontploft.’

Mijn ogen worden ongeveer net zo groot als mijn gezicht. ‘Wanneer is dat gebeurd?’

‘Ongeveer vijf jaar geleden. Ze hebben alles vrij snel opgeruimd. Het geheimgehouden voor de media, het publiek. Niemand weet precies wat hier heeft plaatsgevonden. Maar de straling alleen is genoeg om mensen te doden.’ Een korte pauze. ‘Dat is ook gebeurd.’ Hij stopt met lopen. ‘Ik ben duizenden keren door dit gebied gekomen zonder dat de straling me iets heeft gedaan, op wat voor manier dan ook. Warner stuurde me hier geregeld heen om bodemmonsters te nemen. Hij wilde bestuderen wat de effecten ervan waren.’ Hij haalt een hand door zijn haar. ‘Ik denk dat hij het spul op de een of andere manier wilde manipuleren tot een soort vergif. De eerste keer dat ik hier kwam, dacht Warner dat ik dood was. De tracer is verbonden met al onze informatiesystemen; er komt een melding zodra er een soldaat gesneuveld is. Hij wist dat het gevaarlijk was om me hierheen te sturen, dus ik denk niet dat hij erg verrast was toen hij hoorde dat ik dood was.’ Hij haalt zijn schouders op, alsof zijn dood een onbetekenend detail zou vormen. ‘De chemische stoffen hier tasten op de een of andere manier de moleculaire structuur van de tracer aan. Het komt er dus op neer dat iedereen nu denkt dat ik dood ben.’

‘Denk je niet dat Warner zal vermoeden dat je hier bent?’

‘Misschien.’ Hij knijpt zijn ogen half dicht tegen het afnemende zonlicht. Onze schaduwen zijn lang en roerloos. ‘Of ik zou neergeschoten kunnen zijn. We winnen er in elk geval tijd mee.’ Hij pakt mijn hand en lacht naar me, maar dan dringt met een enorme dreun iets tot me door.

‘En ik dan?’ vraag ik. ‘Kan die straling mij niet doden?’ Ik hoop dat ik niet zo angstig klink als ik me voel. Nog nooit in mijn hele bestaan heb ik zo graag willen leven. Ik wil alles niet direct alweer kwijtraken.

‘O… nee.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Sorry, dat vergat ik je te vertellen… Weet je wat een van de redenen was dat Warner wilde dat ik die monsters verzamelde? Dat jij er ook immuun voor bent. Hij was bezig jou te bestuderen. Hij zei dat hij de informatie in je ziekenhuisdossier had gevonden. Dat je getest was…’

‘Maar niemand heeft ooit…’

‘…waarschijnlijk zonder dat je ervan wist, en dat de test uitwees dat je aan straling was blootgesteld, maar dat je biologisch verder helemaal in orde was. Er was in principe niets mis met je.’

In principe niets mis met je.

Die observatie zit er zo overduidelijk naast dat ik zowaar in de lach schiet. Ik probeer mijn ongeloof te verbergen. ‘Er is niets mis met me? Je maakt een grapje zeker?’

Adam staart me zo lang aan dat ik begin te blozen. Hij duwt mijn kin omhoog zodat ik recht in zijn ogen kijk. Blauw blauw blauw priemen ze dwars door me heen. Zijn stem klinkt diep, rustig. ‘Ik geloof niet dat ik je ooit eerder heb horen lachen.’

Hij heeft zo akelig gelijk dat ik alleen maar kan reageren met de waarheid. Ik stop mijn glimlach weg achter een neutraal gezicht. ‘Lachen doe je als je leeft.’ Ik haal mijn schouders op alsof het me koud laat. ‘Ik heb nooit echt geleefd.’

Zijn ogen dwalen geen moment af. Hij houdt me op mijn plek met een ongelooflijk sterke kracht die diep vanuit zijn binnenste komt. Ik kan zijn hart bijna voelen kloppen tegen mijn huid. Ik kan zijn lippen bijna voelen ademen in mijn longen. Ik kan hem bijna proeven op mijn tong.

Hij haalt enigszins beverig adem en trekt me naar zich toe. Kust me boven op mijn hoofd. ‘Laten we naar huis gaan,’ fluistert hij.

Negenentwintig

Huis.

Naar huis.

Wat bedoelt hij daarmee?

Ik open mijn mond om het te vragen, maar het enige antwoord dat ik krijg, is een kwajongensachtige grijns. Ik voel me gegeneerd en opgewonden en angstig en gretig. Mijn maag is stampvol slaande trommels die door mijn hart in hetzelfde ritme worden gedwongen. Ik gons bijna van de elektriciteit in mijn zenuwen.

Elke stap is een stap verder weg van de inrichting, weg van Warner, weg van het onbeduidende bestaan dat ik tot nu toe heb gekend. Elke stap is er een die ik zet omdat ik dat wíl. Voor het eerst in mijn leven loop ik ergens naartoe omdat ik dat wil, omdat ik hoop voel, liefde, opgetogenheid over de schoonheid van alles, omdat ik wil weten hoe het is om te léven. Ik zou zo op kunnen springen, me laten meevoeren door een briesje en voor altijd in de wervelende luchtstromen blijven wonen.

Ik heb het gevoel dat ik vleugels heb gekregen.

Adam neemt me mee naar een verlaten schuurtje. Het ligt aan de rand van het ruige veld, dat overwoekerd is door verwilderde vegetatie en woeste, struikachtige tentakels, doornig en afzichtelijk, waarschijnlijk bovendien giftig. Ik vraag me af of dit de plek is waar Adam van plan was te blijven. Ik stap de donkere ruimte in en tuur om me heen. Een omtrek wordt zichtbaar.

Er staat een auto in de schuur.

Ik knipper met mijn ogen.

Nee, geen auto. Een tank.

Adam kan zijn enthousiasme nauwelijks bedwingen. Hij kijkt naar mijn gezicht voor een reactie en lijkt tevreden met mijn stomme verbazing. De woorden tuimelen uit zijn mond. ‘Ik heb Warner op de mouw weten te spelden dat ik een van de tanks waarmee ik hier kwam, in de vernieling had geholpen. Deze dingen lopen op elektriciteit, dus ik zei tegen hem dat het centrale systeem doorbrandde zodra het in contact kwam met de chemische stoffen. Dat het onklaar raakte door iets wat hier in de lucht zat. Daarna regelde hij steeds een auto om me te brengen en weer op te halen en hij zei dat we die tank maar moesten laten staan.’ Hij glimlacht bijna. ‘Dat Warner me hierheen stuurde, was tegen de wil van zijn vader en hij wilde niet dat iemand erachter kwam dat hij een tank van vijfhonderdduizend dollar naar de klote had geholpen. In het officiële rapport staat dat het ding gekaapt is door rebellen.’

‘En als iemand nou hier is geweest en de tank heeft zien staan?’

Adam maakt het luik open. ‘Burgers blijven hier ver, ver uit de buurt, en er is ook nooit een andere soldaat geweest. Niemand anders wilde gevaar lopen door de straling.’ Hij houdt zijn hoofd schuin. ‘Het is een van de redenen dat Warner me jou toevertrouwde. Het beviel hem dat ik bereid was om te sterven voor mijn ‘plicht’.’

‘Hij had nooit gedacht dat je uit het gareel zou stappen,’ fluister ik.

Adam knikt. ‘Precies. En na wat er was gebeurd met de tracer in mijn bloed, had hij geen reden meer om eraan te twijfelen dat hier vreemde dingen mogelijk waren. Ik heb het elektrische systeem van de tank zelf gedeactiveerd, voor het geval hij het zou willen controleren.’ Hij knikt naar het gigantische voertuig. ‘Ik had het idee dat die tank nog wel eens van pas zou kunnen komen. Het is altijd goed om voorbereid te zijn.’

Voorbereid. Hij was altijd voorbereid. Om te vluchten. Te ontsnappen.

Ik vraag me af waarom.

‘Kom hier,’ zegt hij, zijn stem merkbaar vriendelijker. Hij steekt in het schemerduister zijn armen naar me uit en ik doe alsof het een gelukkig toeval is dat zijn handen langs mijn blote bovenbenen strijken.

Ik doe alsof ik de ongelooflijke sensatie niet opmerk wanneer hij me in de tank helpt en daarbij worstelt met de scheuren in mijn jurk. Ik doe alsof ik niet zie hoe hij naar me kijkt terwijl de laatste zonnestralen achter de horizon verdwijnen.

‘Ik moet iets aan die benen van je doen,’ zegt hij, een fluistering tegen mijn huid, elektriciteit in mijn bloed.

Heel even begrijp ik niet eens wat hij bedoelt. Het kan me ook niets schelen. Mijn gedachten zijn zo onpraktisch dat het mezelf verrast. Ik heb nooit eerder de vrijheid gehad om iemand aan te raken. En niemand heeft ooit gewild dat ik hem aanraakte. Adam is een heel nieuwe ervaring.

Hem aanraken is het enige waaraan ik wil denken.

‘Die snijwonden zijn niet al te ernstig,’ gaat hij verder, terwijl hij met zijn vingertoppen langs mijn kuiten glijdt.

Ik hou mijn adem in.

‘Maar we moeten ze voor de zekerheid wel schoonmaken. Soms is het veiliger om je te snijden met een slagersmes dan je te verwonden aan een willekeurig stuk metaal. Je wilt niet dat de boel geïnfecteerd raakt.’ Hij kijkt op. Zijn hand ligt nu op mijn knie.

Ik knik en ik weet niet waarom. Ik vraag me af of ik aan de buitenkant net zo hard tril als van binnen. Ik hoop dat het zo donker is dat hij niet kan zien hoe hevig ik bloos, hoe gênant het is dat hij niet eens mijn knie kan aanraken zonder dat ik er gek van word. Ik moet iets zeggen. ‘We kunnen misschien maar beter gaan, hè?’

‘Ja.’ Hij haalt diep adem en lijkt weer een beetje bij zinnen te komen. ‘Ja. We moeten gaan.’ Hij tuurt de avondlijke duisternis in. ‘Het duurt waarschijnlijk wel even voordat ze zich realiseren dat ik nog leef. En dat moeten we in ons voordeel gebruiken.’

‘Zal die tracer niet weer gaan werken zodra we dit gebied verlaten? Zullen ze dan niet weten dat je toch niet dood bent?’

‘Nee.’ Hij springt achter het stuur en zoekt het contact.

Er is geen sleuteltje, alleen een knop. Ik vraag me af of het ding Adams vingerafdruk herkent als autorisatie. Een kort gepruttel, en de machine komt brullend tot leven.

‘Warner moest steeds opnieuw serum inspuiten als ik terugkwam. Als het spul eenmaal verdwenen is, komt het niet meer terug.’ Hij grijnst. ‘Zo, nu kunnen we echt maken dat we hier wegkomen.’

‘Waar gaan we naartoe?’ vraag ik eindelijk.

Hij schakelt eerst en geeft dan antwoord. ‘Mijn huis.’

Dertig

‘Heb jij een húís?!’ Ik ben te geschokt om aan mijn manieren te denken.

Adam lacht en rijdt het veld op. De tank is verrassend wendbaar, verrassend snel en stil. Het geluidsniveau van de motor is gezakt tot een rustgevend gezoem en ik vraag me af of dat de reden is dat ze hun tanks niet meer op benzine laten lopen maar op elektriciteit. Zo val je in elk geval een stuk minder op.

‘Niet echt,’ antwoordt hij. ‘Maar wel een soort thuis, ja.’

Ik wil het vragen en wil het niet vragen en moet het vragen en wil het nooit vragen. Ik móét het hem vragen. Ik zet me schrap. ‘Je vader…’

‘Hij is al een tijd dood.’ Adam glimlacht niet meer. In zijn stem klinkt iets door wat waarschijnlijk alleen ik precies kan plaatsen. Pijn. Verbittering. Woede.

‘O.’

We rijden in stilte, ieder verzonken in onze eigen gedachten. Ik durf niet te vragen wat er met zijn moeder is gebeurd. Ik vraag me alleen af hoe het kan dat hij met zo’n verachtelijke vader toch zo’n goed mens is geworden. En ik vraag me af waarom hij ooit in het leger is gegaan als hij er zo’n grondige hekel aan heeft. Op dit moment ben ik te verlegen om ernaar te vragen. Ik wil zijn emotionele grenzen niet overschrijden.

God weet dat ik zelf ook ontelbaar veel grenzen heb.

Ik tuur uit het raam en probeer te zien waar we langs komen, maar ik kan niet veel meer onderscheiden dan het treurige verlaten land waaraan ik intussen gewend ben geraakt. Er is hier niemand: we bevinden ons te ver weg van de nederzettingen van Het Herstel en de burgerbarakken. Nog geen 30 meter verderop zie ik een andere tank patrouilleren, maar ik geloof niet dat we worden opgemerkt. Adam rijdt zonder koplampen, waarschijnlijk om zo min mogelijk aandacht te trekken. Ik vraag me af hoe hij de weg eigenlijk weet te vinden. De maan is de enige lamp die ons bijlicht.

Het is griezelig stil.

Even laat ik mijn gedachten afdwalen naar Warner en ik vraag me af wat er op dit moment allemaal gaande is, hoeveel mensen er naar me op zoek zijn, hoeveel moeite hij zal doen om me terug te krijgen. Adam wil hij dood hebben. Mij wil hij levend te pakken krijgen. Hij zal niet stoppen tot ik gevangen ben en naast hem zit.

Hij mag nooit nooit nooit weten dat ik hem kan aanraken.

Ik wil me niet eens voorstellen wat hij zou doen als hij wist dat mijn lichaam voor hem toegankelijk is.

Ik haal een keer snel, diep, beverig adem en overweeg Adam te vertellen wat er is gebeurd. Nee. Nee. Nee. Nee. Ik knijp mijn ogen dicht en bedenk dat ik de situatie misschien verkeerd heb beoordeeld. Het was chaotisch. Ik was afgeleid. Misschien heb ik het me verbeeld. Ja.

Misschien heb ik het me verbeeld.

Het is al vreemd genoeg dat Adam me kan aanraken. De kans dat er op deze wereld 2 mensen bestaan die immuun zijn voor mijn aanraking, lijkt verwaarloosbaar klein. Nee, hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat ik me moet hebben vergist. Wat langs mijn been streek, kan van alles geweest zijn. Misschien een stuk van het laken dat Adam had laten liggen nadat hij het had gebruikt bij het inslaan van het raam. Misschien een kussen dat van het bed was gevallen. Misschien Warners handschoenen die nog op de vloer lagen. Ja.

Hij kan me niet hebben aangeraakt, want als dat wel zo was, had hij het uitgeschreeuwd van de pijn.

Net als ieder ander.

Adams hand schuift zachtjes in die van mij, en ik grijp met beide handen zijn vingers beet; plotseling wil ik mezelf wanhopig graag geruststellen, zeker weten dat hij inderdaad immuun voor me is. Plotseling wil ik wanhopig graag elk detail van zijn bestaan opzuigen, genieten van elk moment dat ik nooit eerder heb gekend. Plotseling begin ik te denken dat dit verschijnsel misschien een einddatum heeft. Een klok die twaalf slaat. Een koets die weer in een pompoen verandert.

De mogelijkheid om hem kwijt te raken.

De mogelijkheid om hem kwijt te raken.

De mogelijkheid om hem kwijt te raken is 100 jaar eenzaamheid die ik me niet eens wil voorstellen. Ik wil niet dat mijn armen zijn warmte weer moeten missen. Zijn aanraking. Zijn lippen, ach, zijn lippen, zijn mond in mijn hals, zijn lichaam dicht tegen me aan terwijl hij me vasthoudt, als om te bevestigen dat mijn bestaan op deze aarde niet voor niets is.

Het besef is als een gigantische slinger die steeds opnieuw tegen me aan dreunt.

‘Juliette?’

Ik slik de kogel weg die mijn keel blokkeert. ‘Ja?’

‘Waarom huil je?’ Zijn stem is bijna net zo teder als zijn hand, die zich losmaakt uit mijn greep. Hij legt zijn vingers op de tranen die over mijn gezicht stromen, en ik schaam me zo dat ik niet weet wat ik moet zeggen.

‘Je kunt me aanraken,’ zeg ik voor het eerst, erken ik voor het eerst hardop. Mijn woorden worden zachter, totdat ik alleen nog maar fluister. ‘Je kunt me aanraken. Je geeft om me, en ik weet niet waarom. Je bent aardig voor me, terwijl dat helemaal niet hoeft. Mijn eigen moeder gaf niet zo veel om me dat ze…’ Mijn stem hapert en ik pers mijn lippen op elkaar. Lijm ze dicht. Dwing mezelf om stil te zijn.

Ik ben een rots. Een standbeeld. Een beweging, bevroren in de tijd. IJs heeft geen gevoel.

Adam geeft geen antwoord, hij zegt geen enkel woord. Hij slaat van de weg af en rijdt een oude ondergrondse parkeergarage in. Ik realiseer me dat we een plek hebben bereikt waar weer iets van beschaving heerst, maar hier onder de grond is het aardedonker. Ik zie bijna niets en vraag me opnieuw af hoe Adam dit ding kan besturen. Mijn blik valt op het verlichte scherm op het dashboard en het dringt tot me door dat de tank nachtzichtapparatuur heeft. Natuurlijk.

Adam zet de motor uit. Ik hoor hoe hij zucht. Ik kan zijn silhouet nauwelijks onderscheiden, maar dan voel ik een hand op mijn bovenbeen en zijn andere hand glijdt omhoog langs mijn lichaam, op zoek naar mijn gezicht. Warmte verspreidt zich als gesmolten lava door mijn ledematen. De toppen van mijn vingers en tenen komen tintelend tot leven, en ik moet mijn best doen om de huivering die door mijn hele lichaam trekt te onderdrukken.

‘Juliette,’ fluistert hij en pas nu realiseer ik me hoe dichtbij hij is.

Ik begrijp niet waarom ik niet ben opgelost in het niets.

‘Jij en ik tegen de wereld,’ zegt hij. ‘Zo is het altijd geweest. Het is mijn fout dat het zo lang heeft geduurd voordat ik in actie kwam.’

‘Nee.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Het is niet jouw fout…’

‘Dat is het wel. Ik werd eeuwen geleden al verliefd op je. Ik had gewoon nooit de moed om er iets mee te doen.’

‘Omdat ik je zou kunnen doden.’

Hij lacht zachtjes. ‘Omdat ik dacht dat ik je niet verdiende.’

Ik ben plotseling één brok verbazing. ‘Wat?’

Hij drukt zijn neus tegen die van mij. Laat zijn hoofd op mijn schouder zakken. Wikkelt een lok van mijn haar rond zijn vingers en ik snak snak snak naar lucht. ‘Jij bent zo… goed,’ fluistert hij.

‘Maar mijn handen…’

‘…hebben nooit iets gedaan om anderen pijn te doen.’

Ik sta op het punt om te protesteren, maar dan verbetert hij zichzelf. ‘Niet expres.’ Hij leunt naar achteren. Ik zie nog net hoe hij met een hand langs zijn nek wrijft.

‘Je vocht nooit terug,’ zegt hij na een tijdje. ‘Ik vroeg me altijd af waarom niet. Je schreeuwde nooit, werd nooit boos, probeerde nooit iets tegen iemand te zeggen,’ gaat hij verder en ik weet dat we alle twee weer terug zijn in groep drie vier vijf zes zeven acht. ‘Maar shit, je moet miljoenen boeken hebben gelezen.’ Ik weet dat hij lacht terwijl hij dat zegt. Een korte stilte. ‘Je viel niemand lastig, en toch was je elke dag opnieuw het doelwit. Je had terug kunnen vechten. Als je had gewild, had je iedereen pijn kunnen doen.’

‘Ik wil niemand pijn doen.’ Mijn stem is nog minder dan een gefluister. Ik krijg het beeld van de achtjarige Adam maar niet uit mijn hoofd. Liggend op de grond. Gekwetst. In de steek gelaten. Huilend in het stof.

De dingen die mensen doen om zich machtig te voelen.

‘En dat is de reden dat je nooit zult zijn wat Warner wil dat je bent.’

Ik staar naar een punt in de duisternis, terwijl mijn geest gekweld wordt door mogelijkheden. ‘Hoe kun je dat zo zeker weten?’

Zijn lippen zijn heel dicht bij die van mij. ‘Omdat jij nog om de wereld geeft.’

Ik hap naar adem en hij kust me, diep en krachtig en zonder zich in te houden. Hij slaat zijn armen achter mijn rug langs, laat me achteroverzakken tot ik bijna lig, en ik vind het prima. Mijn hoofd rust op de stoel, zijn lichaam zweeft boven me, zijn handen pakken onder mijn gescheurde jurk mijn heupen beet, en ik word verteerd door een wanhopig verlangen bestaande uit miljoenen vlammen en krijg bijna geen lucht meer. Hij is een warm bad, een ademteug, 5 zomerdagen gevat in 5 vingers die verhalen schrijven op mijn lichaam. Ik ben een gênante kluwen zenuwen die tegen hem op botst, bestuurd door één elektrische stroom die dwars door mijn kern loopt. Zijn geur is een aanval op mijn zintuigen.

Zijn ogen

Zijn handen

Zijn borst

Zijn lippen

zijn bij mijn oor wanneer hij zegt: ‘We zijn er, trouwens.’ Hij hijgt nu meer dan toen hij moest rennen voor zijn leven. Ik voel hoe zijn hart tegen mijn ribben bonkt. Zijn woorden zijn een haperend gefluister. ‘Misschien kunnen we beter naar binnen gaan. Dat is veiliger.’ Maar hij verroert zich niet.

Ik begrijp nauwelijks waar hij het over heeft. Ik knik alleen maar, beweeg mijn hoofd steeds weer op en neer, totdat ik me herinner dat hij me niet kan zien. Ik probeer me te herinneren hoe je ook alweer moet praten, maar al mijn aandacht gaat naar de vingers die langs mijn bovenbenen strijken en het lukt me niet om zinnen te vormen. Iets aan deze absolute duisternis, aan het niet in staat zijn om te zien wat er gebeurt, maakt me heerlijk duizelig van dronkenschap. ‘Ja,’ is het enige dat ik weet uit te brengen.

Hij helpt me om weer te gaan zitten en leunt met zijn voorhoofd tegen dat van mij. ‘Sorry,’ zegt hij. ‘Ik vind het zo moeilijk om me te beheersen.’ Zijn stem is gevaarlijk hees; zijn woorden tintelen op mijn huid.

Ik laat mijn handen onder zijn shirt glijden en voel dat hij verstijft, dat hij slikt. Ik volg de perfect gebeeldhouwde lijnen van zijn lichaam. Hij is een en al spieren. ‘Dat hoef je ook niet,’ zeg ik tegen hem.

Zijn hart klopt zo snel dat zijn hartslag en die van mij niet meer te onderscheiden zijn. De lucht tussen ons in is 5000 graden. Zijn vingers liggen in het kuiltje vlak onder mijn heupbot en spelen met het lapje stof dat me nog enigszins fatsoenlijk moet houden. ‘Juliette…’

‘Adam?’

Mijn hoofd schiet plotseling omhoog van verrassing. Angst. Ongerustheid.

Adam stopt met bewegen, lijkt vlak voor me te bevriezen. Ik weet niet zeker of hij nog wel ademhaalt. Ik kijk om me heen, maar vind nergens een gezicht dat hoort bij de stem die net zijn naam noemde, en ik begin al in paniek te raken wanneer Adam het luik opengooit en naar buiten vliegt, en ik de stem opnieuw hoor.

‘Adam… ben jij dat?’

Het is een jongen.

‘James!’

Een doffe bonk, 2 lichamen die tegen elkaar aan botsen, 2 stemmen die te gelukkig klinken om gevaarlijk te zijn.

‘Niet te geloven dat jij het bent! Nou ja, ik dacht wel dat jij het was, omdat ik iets meende te horen en eerst dacht ik dat het niets was, maar toen besloot ik dat ik voor de zekerheid maar beter even kon gaan kijken, want als je het wel was en…’ De jongen stopt even. ‘Wacht… wat doe je hier eigenlijk?’

‘Ik kom thuis.’ Adam lacht een beetje.

‘Echt?’ piept James. ‘Kom je voorgoed thuis?’

‘Ja.’ Hij zucht. ‘Man, wat is het goed om jou te zien.’

‘Ik heb je gemist,’ zegt James, zachter opeens.

Een diepe zucht. ‘Ik jou ook, knul. Ik jou ook.’

‘Hé, maar heb je al iets gegeten? Benny heeft net mijn avondeten gebracht en ik kan best wat met je de…’

‘James?’

Hij is even stil. ‘Ja?’

‘Er is iemand die ik graag aan je wil voorstellen.’

Mijn handpalmen zijn zweterig. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik hoor dat Adam terugloopt naar de tank en realiseer me pas dat hij zijn hoofd naar binnen heeft gestoken als hij op een knop drukt. Een zwak noodlampje verlicht de cabine. Ik knipper een paar keer en zie dan op anderhalve meter bij me vandaan een jonge jongen staan, asblond haar boven een rond gezicht, en blauwe ogen die er al te vertrouwd uitzien. Hij heeft zijn lippen op elkaar geperst van concentratie. Hij staart me aan.

Adam helpt me uit de tank, nauwelijks in staat om de glimlach op zijn gezicht te verbergen, en ik sta perplex van mijn eigen nervositeit. Ik weet niet goed waarom, maar mijn God, wat ben ik zenuwachtig. Deze jongen is duidelijk belangrijk voor Adam. Ik weet niet waarom, maar ik voel dat ook dit moment belangrijk is. Ik ben zo bang dat ik alles zal verpesten. Ik probeer de scheuren in mijn jurk te fatsoeneren, probeer de kreukels in de stof glad te strijken. Ik kam met mijn vingers door mijn haren. Het heeft geen enkele zin.

Het arme joch zal zich kapot schrikken.

Adam leidt me een paar stappen naar voren. James is niet heel veel kleiner dan ik, maar aan zijn gezicht is duidelijk te zien dat hij jong is, ongetekend, onaangeraakt door de wreedste feiten van deze wereld. Ik wil me koesteren in de schoonheid van zijn onschuld.

‘James? Dit is Juliette.’ Adam kijkt naar me.

‘Juliette, dit is mijn broer James.’

Eenendertig

Zijn broer.

Ik probeer mijn nervositeit af te schudden. Ik probeer te glimlachen naar de jongen die naar mijn gezicht staart en naar de zielige stukjes stof die mijn lichaam nauwelijks bedekken. Hoe kan het dat ik niet wist dat Adam een broer heeft? Hoe kan het dat ik dat nooit heb geweten?

James wendt zich tot Adam. ‘Is dít Juliette?’

Ik sta daar maar, één brok onbenulligheid. Ik ben al mijn manieren vergeten. ‘Weet je wie ik ben?’

James draait zich weer naar mij. ‘O ja. Adam heeft het heel vaak over je.’

Ik bloos en onwillekeurig kijk ik snel even naar Adam. Hij staart naar een punt op de vloer. Hij schraapt zijn keel.

‘Leuk om je te ontmoeten,’ weet ik uit te brengen.

James houdt zijn hoofd schuin. ‘Heb je altijd zulke kleren aan?’

Ik zou graag door de grond zakken.

‘Hé, knul,’ komt Adam ertussen. ‘Juliette blijft een tijdje bij ons. Waarom ga je niet even kijken of je niet per ongeluk allemaal vieze onderbroeken op de vloer hebt laten slingeren, oké?’

James lijkt te schrikken. Hij schiet de duisternis in zonder nog iets te zeggen.

Het is zo veel seconden stil dat ik de tel kwijtraak. Ik hoor in de verte iets druppelen.

Ik haal diep adem. Bijt op mijn lip. Probeer de juiste woorden te vinden. ‘Ik wist niet dat je een broer had.’

Adam aarzelt. ‘Is het erg… dat ik er een heb? We zullen met z’n drieen een ruimte delen en ik…’

Mijn maag zakt tot in mijn knieën. ‘Natuurlijk is dat niet erg! Ik wou alleen… ik bedoel… weet je zeker dat het goed is… voor hem? Als ik er ben?’

‘Er liggen nergens onderbroeken!’ verkondigt James terwijl hij het licht weer in stapt.

Ik vraag me af waar hij geweest is, waar het huis is.

Hij kijkt naar mij. ‘Dus jij blijft bij ons logeren?’

Adam komt er weer tussen. ‘Ja. Ze woont voorlopig een tijdje bij ons.’

James kijkt van mij naar Adam en terug naar mij. Hij steekt zijn hand uit. ‘Nou, leuk om je eindelijk te ontmoeten.’

Alle kleur verdwijnt uit mijn gezicht. Mijn hart bonkt in mijn oren. Mijn knieën staan op het punt te breken. Ik kan maar niet stoppen met staren naar de kleine hand die hij naar me uitstrekt, me aanbiedt.

‘James,’ zegt Adam nogal kortaf.

James begint te lachen. ‘Ik maak maar een grapje.’ Hij laat zijn hand vallen.

‘Wat?’ Ik kan nauwelijks ademhalen. In mijn hoofd duizelen verwarde gedachten.

‘Maak je geen zorgen,’ zegt James, nog altijd grinnikend. ‘Ik zal je niet aanraken. Adam heeft me alles over je magische krachten verteld.’ Hij rolt met zijn ogen.

‘Adam heeft… hij heeft… wat?’

‘Hé, misschien kunnen we beter naar binnen gaan.’ Adam schraapt iets te luid zijn keel. ‘Ik pak snel even onze tassen…’ En hij rent weg naar de tank.

Ik blijf achter en staar nog steeds naar James.

Hij verbergt zijn nieuwsgierigheid niet. ‘Hoe oud ben je?’ vraagt hij.

‘Zeventien.’

Hij knikt. ‘Dat zei Adam ook.’

Mijn haren gaan recht overeind staan. ‘En wat heeft Adam nog meer over me verteld?’

‘Hij zei dat je ook geen ouders hebt. Hij zei dat je net zo bent als wij.’

Mijn hart is een pakje boter, dat roekeloos smelt op een hete zomerdag. Mijn stem wordt zachter. ‘Hoe oud ben jij?’

‘Volgend jaar word ik elf.’

Ik grijns. ‘Dus je bent tien?’

Hij slaat zijn armen over elkaar. Fronst. ‘Over twee jaar word ik twaalf.’

Ik geloof dat ik nu al van dit jochie hou.

Het licht in de cabine gaat uit en even zijn we ondergedompeld in diepe duisternis. Een zachte klik, en een zwak, cirkelvormig schijnsel zorgt weer voor zicht.

Adam heeft een zaklamp. ‘Hé, James? Waarom ga jij ons niet voor?’

‘Ja, meneer!’ Hij stopt vlak voor Adam, salueert overdreven naar ons en rent dan zo snel weg dat het onmogelijk is om hem te volgen.

Zonder dat ik er iets aan kan doen, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht.

Wanneer we beginnen te lopen, glijdt Adams hand in die van mij. ‘Alles goed?’

Ik knijp in zijn vingers. ‘Je hebt je tienjarige broertje over mijn magische krachten verteld?’

Hij lacht. ‘Ik vertel hem van alles.’

‘Adam?’

‘Ja?’

‘Is jouw huis niet de eerste plek waar Warner je zal gaan zoeken? Is dit niet gevaarlijk?’

‘Dat zou het normaal gesproken inderdaad zijn. Maar volgens het bevolkingsregister heb ik geen vast adres.’

‘En je broer?’

‘Die zou Warners eerste doelwit zijn. Hij is veiliger op een plek waar ik hem in de gaten kan houden. Warner weet dat ik een broer heb, hij weet alleen niet waar. En de tijd die hij nodig heeft om daarachter te komen – en hij zal erachter komen – moeten wij gebruiken om ons voor te bereiden.’

‘Op vechten?’

‘Op terugvechten. Ja.’

Zelfs in het zwakke licht van deze vreemde ruimte zie ik de vastbeslotenheid die hem overeind houdt. Het maakt dat ik zin krijg om te zingen. Ik sluit mijn ogen. ‘Goed.’

‘Waar blijven jullie nou?’ roept James vanuit de verte.

En we gaan.

De parkeergarage bevindt zich onder een oud, verlaten kantoorgebouw dat verborgen ligt in de schaduwen. Achter een nooduitgang leidt een trap direct omhoog naar de begane grond.

James is zo opgewonden dat hij de trap steeds weer op en af vliegt: hij rent een paar treden omhoog en springt dan meteen weer naar beneden om te klagen dat we niet snel genoeg lopen.

Adam grijpt hem van achteren beet en tilt hem op. Hij lacht. ‘Je breekt je nek nog.’

James protesteert, maar halfslachtig. Hij is veel te blij dat hij zijn broer terug heeft.

Ik voel in mijn hart een scherpe steek van een of andere verre emotie. Het is een bitterzoete pijn die ik niet kan plaatsen. Ik voel me vreemd warm en tegelijkertijd verdoofd.

Adam toetst wat cijfers in op een codeslot naast een deur van massief staal. Er klinkt een zachte klik, een korte piep, en dan draait hij aan de deurknop.

Ik ben stomverbaasd als ik zie wat zich erachter bevindt.

Tweeëndertig

Het is een complete woonkamer, ruim en stijlvol. Een dik tapijt, zachte stoelen, een zitbank tegen de muur. Groene en rode en oranje tinten, warme lampen die zorgen voor een zacht licht in het grote vertrek. De koude, eenzame herinneringen uit mijn kindertijd lijken iets uit een andere wereld. Ik voel me zo veilig dat het me plotseling beangstigt.

‘Vind je het mooi?’ Adam grijnst naar me, ongetwijfeld geamuseerd door de uitdrukking op mijn gezicht.

Ik slaag erin mijn onderkaak weer van de vloer op te rapen. ‘Ik vind het geweldig,’ zeg ik, hardop of alleen in gedachten, dat weet ik niet zeker.

‘Adam heeft het gemaakt,’ zegt James trots en hij zet zijn borst net iets meer uit dan nodig is. ‘Hij heeft het voor mij gemaakt.’

‘Ik heb het niet gemáákt,’ protesteert Adam grinnikend. ‘Ik heb het alleen… een beetje opgeruimd.’

‘Woon je hier alleen?’ vraag ik aan James.

Hij duwt zijn handen in zijn zakken en knikt. ‘Benny komt vaak bij me, maar meestal ben ik alleen. Toch heb ik nog geluk.’

Adam laat onze plunjezakken op de bank vallen. Hij haalt een hand door zijn haren en ik kijk hoe de spieren in zijn rug zich spannen tot ze strak staan. Ik kijk hoe hij uitademt en de spanning uit zijn lichaam laat wegstromen.

Ik weet wel waarom, maar toch vraag ik: ‘Hoezo heb jij geluk?’

‘Omdat ik af en toe bezoek krijg. Geen van de andere kinderen krijgt bezoek.’

‘Zijn hier nog meer kinderen?’ Ik hoop dat ik er niet zo geschokt uitzie als ik me voel.

James knikt zo snel dat zijn hoofd wiebelt op zijn nek. ‘O ja. In deze hele straat. Alle kinderen zitten hier. Maar ik ben de enige met een eigen kamer.’ Hij gebaart om zich heen. ‘Dit is allemaal van mij, omdat Adam het voor me heeft geregeld. Alle anderen moeten een kamer delen. We gaan naar school, of iets wat erop lijkt. En Benny brengt me mijn voedselpakketten. Van Adam mag ik wel met de andere kinderen spelen, maar ze niet mee naar binnen nemen.’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik vind het best.’

De realiteit van wat hij zegt, verspreidt zich als vergif in mijn maag.

Een hele straat vol weeskinderen.

Ik vraag me af hoe hun ouders zijn gestorven. Ik denk er niet te lang over na.

Ik loop een rondje door de kamer om te zien wat er allemaal is en vind in een hoek een koelkastje met erbovenop een kleine magnetron. Verder zie ik wat kasten die blijkbaar voor voorraad bedoeld zijn. Adam heeft zo veel mogelijk spullen meegenomen: allerlei soorten voedsel in blik en lang houdbare etenswaren. We hebben alle twee toiletspullen en een aantal sets kleding meegebracht. We hebben genoeg ingepakt om in elk geval een tijdje te overleven.

James haalt een bakje van aluminiumfolie uit de koelkast en zet het in de magnetron.

‘Wacht, James, niet doen…’ Ik probeer hem tegen te houden.

Zijn ogen zijn groot, verbaasd. ‘Wat?’

‘Het folie… Je mag niet… Je mag geen metaal in de magnetron stoppen.’

‘Wat is een magnetron?’

Ik knipper zo vaak dat de kamer voor mijn ogen begint te draaien. ‘Wat…?’

Hij haalt het deksel van het bakje van aluminiumfolie en laat zien wat erin zit: een kleine kubus. Het ziet eruit als een bouillonblokje. Hij wijst naar het blokje en knikt dan naar de magnetron. ‘Geen probleem. Ik doe deze altijd in de Automat. Er gebeurt heus niks.’

‘Het apparaat herkent de moleculaire samenstelling van het eten en dupliceert het.’ Adam staat naast me. ‘Het voegt geen voedingswaarde toe, maar je voelt je wel langer verzadigd.’

‘En het is goedkoop!’ zegt James met een grijns terwijl hij het spul in het apparaat zet.

Ik sta er versteld van hoeveel er veranderd is. Mensen zijn intussen zo wanhopig dat ze nepvoedsel maken. Ik heb zo veel vragen dat ik bijna uit elkaar barst.

Adam knijpt zachtjes in mijn schouder. Hij fluistert: ‘We praten later wel, beloofd.’

Maar ik ben een encyclopedie met veel te veel blanco pagina’s.

James valt in slaap met zijn hoofd op Adams schoot.

Vanaf het moment dat hij zijn eten ophad, heeft James aan één stuk door verteld over zijn school-of-wat-erop-lijkt, en zijn vrienden-of-wat-erop-lijkt, en Benny, de oudere dame die voor hem zorgt omdat ‘ze volgens mij vooral gek is op Adam, maar ze geeft me soms stiekem suiker, dus ik vind het best’. Er geldt voor iedereen een avondklok. Alleen soldaten mogen na zonsondergang buiten zijn en
ieder van hen is gewapend en mag naar eigen inzicht schieten. ‘Sommigen krijgen meer eten en spullen dan anderen,’ vertelde James, maar dat is omdat burgers worden ingedeeld naar wat ze Het Herstel te bieden hebben en niet omdat het mensen zijn die het recht hebben om niet te verhongeren.

Met elk woord dat hij tegen me zei, ontstonden er meer barsten in mijn hart.

‘Je vindt het toch niet erg dat ik zo veel praat, hè?’ Hij beet op zijn lip en keek me aan.

‘Ik vind het helemaal niet erg.’

‘Iedereen zegt dat ik te veel praat.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Maar wat moet ik anders doen? Ik heb zo veel te zeggen.’

‘Hé… over praten gesproken,’ kwam Adam ertussen. ‘Je mag tegen niemand zeggen dat wij hier zijn, oké?’

James’ mond ging open en bevroor. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen. Hij staarde naar zijn broer. ‘Ook niet tegen Benny?’

‘Tegen niemand,’ zei Adam.

Eén ondeelbare fractie van een seconde zag ik in zijn ogen iets wat leek op puur begrip. Een 10-jarige op wie je absoluut kunt vertrouwen. Hij knikte en knikte nog eens. ‘Oké. Jullie zijn hier nooit geweest.’

Adam veegt een paar lokken haar weg van James’ voorhoofd. Hij kijkt naar het gezicht van zijn slapende broertje alsof hij zich elke penseelstreek van een olieverfschilderij wil inprenten. Ik staar naar de naar James starende Adam.

Ik vraag me af of hij weet dat hij mijn hart in zijn hand houdt. Ik haal beverig adem.

Adam kijkt op, ik sla mijn blik neer en alle twee voelen we ons gegeneerd, om verschillende redenen.

Hij fluistert: ‘Ik kan hem maar beter in bed leggen,’ maar hij maakt geen aanstalten om op te staan.

James is diep diep diep in slaap.

‘Wanneer had je hem voor het laatst gezien?’ vraag ik zacht.

‘Een maand of zes geleden.’ Een korte stilte. ‘Maar ik heb vaak met hem gebeld.’ Hij glimlacht licht. ‘En hem veel over jou verteld.’

Ik bloos. Tel mijn vingers om te controleren of ze er allemaal nog zijn. ‘Hield Warner je telefoontjes niet in de gaten?’

‘Jawel. Maar Benny heeft een niet te traceren verbinding en ik heb me steeds beperkt tot officiële verslagen. Hoe dan ook, James weet al een hele tijd van je bestaan.’

‘Echt…?’ Ik haat het dat ik het moet weten, maar ik kan het niet helpen. Ik ben een wirwar van vliegende vlinders.

Hij kijkt op, wendt zijn blik af. Kijkt me dan aan. Zucht. ‘Juliette, ik heb naar je gezocht vanaf de dag dat je verdween.’

Mijn wimpers vliegen omhoog naar mijn wenkbrauwen; mijn onderkaak valt op mijn schoot.

‘Ik maakte me zorgen om je,’ zegt hij zacht. ‘Ik wist niet wat ze met je gingen doen.’

‘Waarom?’ Ik hijg, ik slik, ik struikel over mijn woorden. ‘Waarom zou het je iets kunnen schelen?’

Hij leunt naar achteren tegen de bank. Wrijft met zijn vrije hand over zijn gezicht. Seizoenen veranderen. Sterren exploderen. Iemand loopt op de maan. ‘Weet je dat ik me de dag dat jij voor het eerst op school kwam nog kan herinneren?’ Een stil, triest lachje. ‘Misschien was ik te jong, en misschien wist ik nog niet veel van de wereld, maar er was iets aan jou wat me onmiddellijk aantrok. Ik wilde gewoon dicht bij je zijn; het was alsof je een bepaald soort… goedheid bezat die ik in mijn leven nooit eerder had meegemaakt. Een vriendelijkheid die ik thuis nooit vond. Ik wilde je gewoon horen praten. Ik wilde dat je me zag, dat je naar me glimlachte. Elke dag opnieuw beloofde ik mezelf dat ik iets tegen je zou zeggen. Ik wilde je kennen. Maar elke dag opnieuw was ik een lafaard. En op een dag was je opeens verdwenen. Ik hoorde de geruchten wel, maar ik wist beter. Ik wist dat je nooit iemand pijn zou doen.’ Hij slaat zijn ogen neer.

De aarde splijt open en ik val in de kloof.

‘Het klinkt idioot,’ zegt hij uiteindelijk, heel zacht. ‘Te bedenken dat ik zo veel om je gaf terwijl ik nooit met je praatte.’ Hij aarzelt. ‘Ik kon je maar niet uit mijn hoofd krijgen. Steeds opnieuw vroeg ik me af waar je naartoe was gegaan. Wat er met je zou gebeuren. Ik was bang dat je nooit zou terugvechten.’

Hij is zo lang stil dat ik mijn tong eraf wil bijten.

‘Ik móést je vinden,’ fluistert hij. ‘Ik vroeg overal rond, maar niemand had antwoorden. De wereld stortte steeds verder in. De situatie werd al beroerder en ik wist niet wat ik moest doen. Ik moest voor James zorgen, ik moest een manier vinden om te kunnen leven en ik wist niet of het zou helpen als ik bij het leger ging, maar jou ben ik nooit vergeten. Ik hoopte altijd,’ zegt hij met haperende stem, ‘dat ik je op een dag zou terugzien.’

Ik heb geen woorden meer. Mijn zakken zitten vol letters die ik niet aaneen kan rijgen, ik wil zo wanhopig graag iets zeggen dat ik niets kan uitbrengen, en mijn hart staat op het punt om mijn borst open te breken.

‘Juliette…?’

‘Je hebt me gevonden.’ 6 lettergrepen. Ik fluister van verbazing.

‘Ben je… geschrokken?’

Ik kijk op, en voor het eerst realiseer ik me dat hij zenuwachtig is. Bezorgd. Onzeker over hoe ik zal reageren op zijn onthulling. Ik weet niet of ik moet lachen of huilen of elke vierkante centimeter van zijn lichaam moet kussen. Ik wil in slaap vallen bij het geluid van zijn kloppende hart. Ik wil weten dat hij leeft, dat hij ademt, dat hij sterk is en zijn hoofd erbij heeft en voor altijd gezond is. ‘Je bent de enige die ooit om me heeft gegeven.’ Mijn ogen vullen zich met tranen en ik probeer ze weg te knipperen en ik voel het branden in mijn keel en alles alles alles doet pijn. Het gewicht van deze hele dag drukt zwaar op me, dreigt mijn botten te breken. Ik wil het uitschreeuwen van geluk, van pijn, van vreugde en vanwege het gebrek aan rechtvaardigheid. Ik wil het hart aanraken van de enige persoon die zich ooit iets van me heeft aangetrokken.

‘Ik hou van je,’ fluister ik. ‘Zo veel meer dan je ooit zult weten.’

Zijn ogen zijn een middernachtelijk moment vol herinneringen, de enige vensters naar mijn wereld. Zijn kaakspieren staan strak. Zijn mond is gespannen. Hij kijkt op en probeert zijn keel te schrapen, en ik weet dat hij even nodig heeft om zich te herstellen. Ik zeg dat hij James maar beter in bed kan leggen. Hij knikt. Tilt zijn broer op en houdt hem tegen zijn borst. Staat op en draagt James naar de bergkast die dienstdoet als zijn slaapkamer.

Ik zie hem weglopen met het enige familielid dat hij nog overheeft, en ik weet waarom Adam het leger in is gegaan.

Ik weet waarom hij het volhield om Warners voetveeg te zijn. Ik weet waarom hij de afschuwelijke realiteit van de oorlog onder ogen kon zien, waarom hij zo wanhopig graag weg wilde en klaar was om te vluchten zodra het kon. Waarom hij zo vastbesloten is om terug te vechten.

Hij vecht voor zo veel meer dan alleen zichzelf.

Drieëndertig

‘Zal ik eens naar die snijwonden kijken?’

Adam staat met zijn handen in zijn zakken voor de deur van James’ kamer. Hij draagt een donkerrood T-shirt dat strak om zijn bovenlichaam spant. Zijn armen zijn prachtig gebeeldhouwd en professioneel beschilderd met tatoeages die ik nu herken. Hij betrapt me terwijl ik naar hem staar.

‘Ik had niet echt een keuze,’ zegt hij en hij kijkt naar de rij ringen die op zijn onderarmen zijn getatoeëerd. ‘We moesten overleven. Het was de enige baan die ik kon krijgen.’

Ik loop door de kamer naar hem toe, raak de patronen op zijn huid aan. Ik knik. ‘Ik begrijp het.’

Hij lacht bijna, glimlacht haast. Schudt bijna onmerkbaar zijn hoofd.

‘Wat?’ Ik trek mijn hand weg.

‘Niets.’ Hij grijnst. Slaat zijn handen om mijn middel. ‘Het dringt gewoon steeds opnieuw tot me door dat je echt hier bent. In mijn huis.’

De warmte vliegt omhoog langs mijn hals, ik val van een ladder met in mijn hand een kwast vol rode verf. Complimenten zijn iets waarmee ik niet goed overweg kan. Ik bijt op mijn lip. ‘Waar heb je je tatoeage vandaan?’

‘Deze?’ Hij kijkt opnieuw naar zijn armen.

‘Nee.’ Ik steek mijn handen uit naar zijn shirt en trek het zo onhandig omhoog dat hij bijna zijn evenwicht verliest en achteruit tegen de muur struikelt. Ik duw de stof omhoog tot aan zijn kin. Vecht tegen het blozen. Strijk over zijn borst, over de vogel. ‘Waar heb je deze vandaan?’

‘O.’ Hij kijkt me aan, maar plotseling ben ik afgeleid door de schoonheid van zijn lichaam en de legerbroek die iets te laag op zijn heupen hangt.

Ik realiseer me dat hij zijn riem moet hebben afgedaan. Ik dwing mijn ogen om omhoog te kijken. Sta mijn vingers toe dat ze over zijn buikspieren bewegen.

Hij zuigt een teug lucht naar binnen. ‘Ik weet het niet,’ zegt hij. ‘Ik… ik droomde steeds weer over een witte vogel. Vroeger konden vogels vliegen, wist je dat?’

‘Droomde je erover?’

‘Ja. De hele tijd.’ Hij glimlacht een beetje, zucht even bij de herinnering. ‘Het was een fijne droom. Het voelde goed… hoopvol. Ik wilde de herinnering vasthouden, want ik was bang dat ik hem zou vergeten. En dus heb ik hem vastgelegd.’

Ik bedek de tatoeage met mijn handpalm. ‘Ik droomde ook altijd over deze vogel.’

‘Déze vogel?’ Zijn wenkbrauwen schieten omhoog tot aan de hemel.

Ik knik. ‘Precies deze.’ Iets van besef valt op zijn plek. ‘Tot de dag dat je in mijn cel verscheen. Daarna heb ik er niet meer over gedroomd.’ Ik kijk voorzichtig naar hem op.

‘Je maakt een geintje,’ zegt hij, maar hij weet dat het niet zo is.

Ik laat zijn shirt vallen en leun met mijn voorhoofd tegen zijn borst. Adem zijn geur in. Hij trekt me onmiddellijk dichter naar zich toe. Laat zijn kin op mijn hoofd zakken en legt zijn handen op mijn rug.

En zo staan we totdat ik te oud ben om me een wereld zonder zijn warmte te herinneren.

In een badkamertje dat aan de kamer grenst, maakt Adam de wonden op mijn benen schoon. Het is een minivertrek met daarin een toilet, een wasbak, een kleine spiegel en een krappe douche. Ik vind het geweldig. Tegen de tijd dat ik uit de badkamer kom, eindelijk omgekleed en schoongewassen en klaar om naar bed te gaan, wacht Adam me al op in het donker. Er liggen dekens en kussens op de vloer en het ziet er hemels uit. Ik ben zo uitgeput dat ik een paar eeuwen lang zou kunnen slapen.

Ik glij naast hem onder de dekens en hij neemt me in zijn armen. De temperatuur is hier beduidend lager, maar Adam is het perfecte kacheltje. Ik begraaf mijn gezicht tegen zijn borst en hij trekt me dicht tegen zich aan. Ik laat mijn vingers over zijn blote rug glijden en voel hoe zijn spieren zich spannen onder mijn aanraking. Ik laat mijn hand rusten op de band van zijn broek. Steek mijn vinger door een van de riemlussen. Proef de smaak van mijn woorden op mijn tong. ‘Ik meende het, weet je.’

Zijn ademhaling komt een tel te langzaam. Zijn hartslag gaat een tikje te vlug. ‘Wat meende je…?’ Maar hij weet precies wat ik bedoel.

Ik voel me plotseling zo verlegen. Zo blind, zo onnodig dapper. Ik weet absoluut niet op welk terrein ik me begeef. Het enige wat ik weet, is dat ik niets wil voelen behalve zijn handen op mijn lichaam. Voor altijd.

Adam leunt naar achteren, en in de duisternis kan ik nog net de omtrek van zijn gezicht zien, zijn ogen glanzend als altijd.

Ik kijk naar zijn lippen terwijl ik praat. ‘Ik heb je nooit gevraagd om te stoppen.’ Mijn vingers rusten op de knoop die zijn broek bij elkaar houdt. ‘Niet één keer.’

Hij staart me aan terwijl zijn borst een paar keer per seconde op en neer gaat. Het lijkt haast alsof hij verdoofd is van ongeloof.

Ik buig voorover naar zijn oor. ‘Raak me aan.’

En er is bijna niets van hem over.

Mijn gezicht is in zijn handen, mijn lippen liggen tegen zijn lippen en hij kust me, ik ben zuurstof en hij hapt naar lucht als een stervende. Zijn lichaam ligt bijna boven op dat van mij, één hand strijkt door mijn haren, de andere glijdt langs mijn lichaam omlaag, haakt zich achter een knie en trekt me naar voren, omhoog, dichterbij. Hij laat kussen neerregenen op mijn hals, en ik voel de extase als elektrische energie door me heen stromen, me in brand zetten. Ik sta op het punt om door pure opwinding in vlammen uit te barsten. Ik wil onderduiken in zijn wezen, hem ervaren met al mijn 5 zintuigen, verdrinken in de golven van verwondering die mijn bestaan overspoelen.

Ik wil het landschap van zijn lichaam proeven.

Hij pakt mijn handen en duwt ze tegen zijn borst, stuurt mijn vingers terwijl ze langs zijn bovenlichaam glijden, en dan voel ik zijn lippen op de mijne, opnieuw en opnieuw en opnieuw, totdat ik word overweldigd door een extatische roes waaruit ik nooit meer wil ontsnappen. En toch is het niet genoeg. Het is nog steeds niet genoeg. Ik wil met hem versmelten, alle lijnen van zijn lichaam volgen met niets anders dan mijn lippen. Mijn hart raast in mijn bloed, vaagt mijn zelfbeheersing weg en laat alles rondtollen in een orkaan van intensiteit. Hij maakt zich los om naar adem te happen, maar ik trek hem terug omdat ik sterf van verlangen naar zijn aanraking. Zijn handen glijden onder mijn shirt, langs de zijkanten van mijn lichaam, en raken me aan zoals hij nooit eerder heeft gedurfd, en mijn topje is al bijna over mijn hoofd wanneer opeens piepend een deur opengaat. We verstijven alle twee.

‘Adam…?’

Hij kan nauwelijks ademhalen. Hij probeert zich op het kussen naast me te laten zakken, maar ik voel nog altijd zijn hitte, zijn lichaam, zijn hart dat bonkt in mijn oren. Ik slik duizend schreeuwen in.

Adam tilt zijn hoofd op, een klein stukje maar. Probeert normaal te klinken. ‘James?’

‘Mag ik bij jou komen slapen?’

Adam gaat overeind zitten. Zijn ademhaling is nog steeds veel te snel, maar hij is plotseling alert. ‘Natuurlijk mag dat.’ Een korte stilte. Zijn stem wordt langzamer, zachter. ‘Heb je akelige dromen?’

James geeft geen antwoord.

Adam is al opgestaan.

Ik hoor het gedempte snikken van een 10-jarige, maar kan Adam, die James dicht tegen zich aan drukt, nauwelijks onderscheiden. ‘Ik dacht dat je had gezegd dat het beter werd,’ hoor ik hem fluisteren, maar zijn woorden klinken vriendelijk, niet beschuldigend.

James zegt iets wat ik niet kan verstaan.

Adam tilt hem op en ik realiseer me opeens hoe klein James is vergeleken bij zijn grote broer. Ze verdwijnen in de slaapkamer, maar komen meteen terug met het beddengoed. Pas wanneer James veilig ingestopt vlak naast Adam ligt, geeft de jongen eindelijk toe aan de uitputting. Zijn zware ademhaling is het enige geluid in de kamer.

Adam draait zich om naar mij. Ik ben één brok stilte geweest; geschrokken, geschokt, diep geraakt door deze confrontatie met de werkelijkheid. Ik heb geen idee wat James op zo jonge leeftijd allemaal heeft moeten zien. Ik heb geen idee wat Adam heeft moeten doorstaan door hem achter te laten. Ik heb geen idee hoe mensen tegenwoordig leven. Hoe ze overleven.

Ik weet niet wat er met mijn ouders is gebeurd.

Adam strijkt over mijn wang. Neemt me in zijn armen. Zegt: ‘Het spijt me,’ en ik kus zijn verontschuldiging meteen weg.

‘Onze tijd komt wel,’ zeg ik.

Hij slikt. Legt zijn hoofd tegen mijn nek. Haalt adem. Zijn handen schuiven onder mijn shirt. Langs mijn rug.

Ik hap naar adem. ‘Gauw.’

Vierendertig

Adam en ik zijn gisteravond noodgedwongen anderhalve meter uit elkaar gaan liggen, maar toch word ik wakker in zijn armen. Hij haalt zachtjes, gelijkmatig, rustig adem, een warm geluid in de ochtendstilte. Ik knipper met mijn ogen, tuur tegen het licht in en zie een paar grote blauwe ogen in het gezicht van een 10-jarige.

‘Hoe kan het dat jij hém wel kunt aanraken?’ James staat vlak naast ons met zijn armen over elkaar, weer helemaal het koppige jongetje dat ik me herinner. Er is geen enkel teken van angst, geen spoor van tranen die over zijn wangen dreigen te rollen. Het is alsof gisteravond niet gebeurd is. ‘Nou?’ Zijn ongeduld laat me schrikken.

Ik trek me zo snel terug van Adams ontblote bovenlichaam dat hij met een schok wakker wordt. Een beetje wakker.

Hij steekt zijn arm naar me uit. ‘Juliette…?’

‘Je zit aan een méísje!’

Adam probeert zo snel overeind te gaan zitten dat hij in de lakens verstrikt raakt en terugvalt op zijn ellebogen. ‘Verdorie, James…’

‘Je sliep vlak naast een méísje!’

Adam doet zijn mond een paar keer open en dicht. Hij kijkt naar mij. Naar zijn broer. Sluit zijn ogen en zucht dan eindelijk. Laat een hand door zijn warrige haar glijden. ‘Ik weet niet wat je wilt dat ik zeg.’

‘Ik dacht dat je zei dat ze niemand kan aanraken.’ James staart me nu wantrouwig aan.

‘Dat kan ze ook niet.’

‘Behalve jou?’

‘Precies. Behalve mij.’

En Warner.

‘Ze kan niemand aanraken behalve jou.’

En Warner.

‘Precies.’

‘Komt dat even bijzonder handig uit.’ James knijpt zijn ogen tot spleetjes.

Adam lacht hardop. ‘Waar heb je zo leren praten?’

James fronst zijn voorhoofd. ‘Benny zegt dat vaak. Altijd als ik een smoesje vertel, zegt ze: Komt dat even bijzonder handig uit.’ Hij maakt met twee vingers aanhalingstekens in de lucht. ‘Ze zegt dat het ‘ik geloof je niet’ betekent. En ik geloof je niet.’

Adam staat op. Het vroege ochtendlicht schijnt in een perfecte hoek en op het perfecte moment door de kleine ramen naar binnen. Hij baadt in een gouden gloed, zijn spieren zijn duidelijk zichtbaar, zijn broek hangt nog altijd laag op zijn heupen en ik moet mezelf dwingen om mijn hoofd erbij te houden. Ik schrik van mijn eigen gebrek aan zelfbeheersing, maar ik weet niet goed hoe ik deze gevoelens onder controle moet houden. Door Adam verlang ik opeens naar dingen waarvan ik niet had gedacht ze ooit te kunnen hebben.

Ik kijk toe terwijl hij een arm om de schouders van zijn broertje slaat, door zijn knieën zakt en hem recht in de ogen kijkt. ‘Kan ik even met je praten?’ zegt hij. ‘Onder vier ogen?’

‘Alleen wij tweeën?’ James gluurt vanuit zijn ooghoek naar mij.

‘Ja, alleen wij tweeën.’

‘Oké.’

Ik zie de twee in James’ kamer verdwijnen en vraag me af wat Adam hem zal vertellen. Het duurt even, maar dan realiseer ik me dat James zich bedreigd moet voelen door mijn plotselinge aanwezigheid. Na 6 maanden ziet hij eindelijk zijn broer weer, en dan komt die thuis met een vreemd meisje met rare magische krachten. Ik lach bijna bij het idee. Was het maar magie wat me gemaakt heeft tot wat ik ben.

Ik wil niet dat James denkt dat ik Adam van hem zal afpakken.

Ik kruip terug onder de dekens en wacht. De ochtend is koel en fris, en mijn gedachten dwalen af naar Warner. Ik mag niet vergeten dat we niet veilig zijn. Nog niet, misschien zelfs nooit. Ik mag niet vergeten dat ik me nooit in slaap mag laten sussen. Ik ga zitten. Trek mijn knieën op tegen mijn borst en sla mijn handen om mijn enkels.

Ik vraag me af of Adam een plan heeft.

De deur van James’ kamer gaat piepend open. De twee broers komen naar buiten, eerst de jongste, dan de oudste. James’ wangen zijn lichtrood en hij durft me nauwelijks aan te kijken. Het lijkt of hij zich geneert en ik vraag me af of Adam hem straf heeft gegeven.

Even houdt mijn hart ermee op.

Adam slaat op James’ schouder. Knijpt erin. ‘Alles goed?’

‘Ik weet heus wel wat een vriendinnetje is…’

‘Ik heb nooit gezegd dat je niet wee…’

‘Dus jij bent zijn vriendinnetje?’ James slaat zijn armen over elkaar en kijkt naar mij.

Er zitten 400 wattenbolletjes vast in mijn luchtpijp. Ik kijk naar Adam omdat ik niet weet wat ik anders moet doen.

‘Hé, misschien moet je je maar eens klaarmaken voor school, denk je niet?’ Adam trekt de koelkast open en reikt James een foliebakje aan.

Ik neem aan dat het zijn ontbijt is.

‘Ik móét niet naar school,’ protesteert James. ‘Het is geen echte school, niemand hoeft…’

‘Ik wil dat je gaat,’ onderbreekt Adam hem. Hij draait zich met een glimlach om naar zijn broertje. ‘Maak je geen zorgen. Ik ben er nog als je terugkomt.’

James aarzelt. ‘Beloof je dat?’

‘Ja.’ Opnieuw een grijns. Een hoofdknikje. ‘Kom eens hier.’

James rent op Adam af en klemt zich aan zijn broer vast alsof hij bang is dat hij opeens zal verdwijnen.

Adam zet het foliebakje in de Automat en drukt op een knop. Hij woelt door James’ haar. ‘Dit moet nodig geknipt worden, jongen.’

James trekt zijn neus op. ‘Ik vind het juist mooi.’

‘Het is een beetje lang, vind je niet?’

James dempt zijn stem. ‘Ik vind háár haren pas lang.’

James en Adam kijken alle twee naar mij, en ik word slap als roze speelklei. Ik leg onwillekeurig een hand op mijn haren en voel me plotseling niet op mijn gemak. Ik sla mijn ogen neer. Ik heb nooit reden gehad om mijn haren te knippen. Ik had zelfs nooit de middelen om het te doen. Niemand vertrouwt mij met een scherp voorwerp.

Ik waag een snelle blik en zie dat Adam nog altijd naar me kijkt. James staart naar de Automat.

‘Ik vind haar haren mooi,’ zegt Adam, en ik weet niet zeker tegen wie hij het heeft.

Ik kijk toe terwijl Adam zijn broer helpt om zich klaar te maken voor school. James is zo vol leven, zo vol energie, zo opgewonden dat zijn broer er is. Ik vraag me opeens af hoe het voor een 10-jarige jongen moet zijn om helemaal alleen te wonen. Hoe het moet zijn voor alle kinderen in deze straat.

Ik wil dolgraag opstaan en me aankleden, maar aarzel wat ik zal doen. Ik wil de badkamer niet bezet houden, voor het geval James die nog nodig heeft, of Adam. Ik wil niet meer ruimte innemen dan ik toch al doe. Het voelt zo intiem, zo persoonlijk, deze relatie tussen Adam en James. Het is het soort band dat ik nooit heb gekend, nooit zal kennen. Maar de aanwezigheid van zo veel liefde, zo dichtbij, heeft mijn bevroren onderdelen ontdooid tot iets menselijks. Ik vóél me menselijk. Alsof ik misschien deel zou kunnen uitmaken van deze wereld. Alsof ik misschien geen monster hoef te zijn. Misschien ben ik geen monster.

Misschien kunnen dingen toch veranderen.

Vijfendertig

James is op school, Adam staat onder de douche en ik staar naar een kom muesli die Adam voor me heeft neergezet. Het voelt zo verkeerd om dit te eten, terwijl James het moet doen met het onbestemde goedje uit de aluminium bakjes. Maar Adam zegt dat James precies afgemeten porties per maaltijd krijgt en dat hij wettelijk verplicht is die op te eten. Als ontdekt wordt dat hij eten verspilt of weggooit, kan hij gestraft worden. Alle weeskinderen moeten het in folie verpakte voedsel voor in de Automat eten. James beweert dat het ‘helemaal niet zo smerig is’.

Ik huiver in de koele ochtendlucht en fatsoeneer met één hand mijn haren, die nog vochtig zijn door het douchen. Het water is hier niet heet. Het is niet eens warm. Het is ijskoud. Warm water is een luxe.

Iemand bonst op de deur.

Ik sta direct overeind.

Tol rond.

Kijk overal.

Doodsbang.

Ze hebben ons gevonden, is het enige wat ik kan bedenken. Mijn maag is een slappe pannenkoek, mijn hart een hamerende specht, mijn bloed een rivier van angst.

Adam staat onder de douche.

James is op school.

Ik ben absoluut weerloos.

Ik rommel in Adams plunjezak tot ik vind wat ik zoek. 2 wapens, 1 voor elke hand. 2 handen, voor het geval de wapens dienst weigeren. Eindelijk draag ik het soort kleren waarin je goed kunt vechten. Ik haal diep adem en smeek dat mijn handen niet gaan trillen.

Het bonzen wordt harder.

Ik richt de pistolen op de deur.

‘Juliette…?’

Ik draai me ogenblikkelijk om en zie Adam staren, naar mij, naar de pistolen, de deur. Zijn haren zijn nat. Zijn ogen zijn groot. Hij knikt naar het tweede wapen dat ik vasthou en ik gooi het hem zwijgend toe.

‘Als het Warner was, zou hij niet kloppen,’ zegt hij, maar hij laat zijn wapen niet zakken.

Ik weet dat hij gelijk heeft. Warner zou dwars door de deur heen hebben geschoten, explosieven hebben gebruikt, honderden mensen hebben gedood om mij te kunnen pakken. Hij zou zeker niet hebben gewacht tot ik de deur voor hem opendeed. Iets in me wordt rustiger, maar ik sta mezelf niet toe te verslappen. ‘Wie denk je…?’

‘Het zou Benny kunnen zijn… Ze komt regelmatig kijken hoe het met James is.’

‘Maar zij zou toch weten dat hij om deze tijd op school is?’

‘Er is verder niemand die weet waar ik woon…’

Het gebons wordt zwakker. Langzamer. Er klinkt een laag, grommend geluid, alsof iemand pijn heeft.

Adam en ik staren elkaar aan.

Nog één vuist die tegen de deur slaat. Een bonk. Een kreun. De doffe klap van een lichaam dat tegen de deur valt.

Ik krimp ineen.

Adam haalt een hand door zijn haar.

‘Adam!’ roept iemand. Iemand hoest. ‘Alsjeblieft man, als je daar bent…’

Ik verstijf. De stem klinkt bekend.

Adam recht onmiddellijk zijn schouders. Zijn mond valt open, zijn ogen staan vol verbazing. Hij toetst de toegangscode in en draait de deurknop om. Richt zijn pistool op de deur terwijl hij die heel langzaam opendoet. ‘Kenji?!’

Een kort hijgen. Een gedempte kreun. ‘Shit man, waar bleef je nou?’

‘Wat doe jij hier in godsnaam?’ Klik.

Ik kan nauwelijks door de smalle kier kijken, maar het is duidelijk dat Adam niet blij is met het bezoek.

‘Wie heeft je hierheen gestuurd? Wie is er bij je?’

Kenji vloekt een paar keer binnensmonds. ‘Kijk me aan,’ eist hij, maar het klinkt meer als een smeekbede. ‘Denk je dat ik hierheen ben gekomen om je te doden?’

Adam zwijgt. Zucht. Twijfelt. ‘Ik heb er geen enkele moeite mee om een kogel in je rug te jagen.’

‘Maak je geen zorgen, man. Ik heb al een kogel in mijn rug. Of in mijn been. Of iets anders. Ik weet het niet eens.’

Adam doet de deur helemaal open. ‘Sta op.’

‘Het is oké, je mag me best naar binnen slepen.’

Adams kaakspieren staan strak. ‘Ik wil jouw bloed niet op mijn tapijt. Zoiets hoeft mijn broer echt niet te zien.’

Kenji krabbelt overeind en strompelt naar binnen. Ik heb zijn stem één keer eerder gehoord, maar zijn gezicht heb ik nooit gezien. Al is dit waarschijnlijk niet het beste moment voor een goede eerste indruk. Zijn oogleden zijn dik, opgezwollen, paars; er zit een enorme snee aan de zijkant van zijn voorhoofd. Zijn lip ligt open en bloedt een beetje, zijn schouders hangen en hij ziet er gebroken uit. Hij kreunt en haalt oppervlakkig adem als hij beweegt. Zijn kleren zijn aan flarden, zijn bovenlichaam is slechts gehuld in een hemd, zijn gespierde armen zitten vol snijwonden en blauwe plekken. Het verbaast me dat hij niet is doodgevroren. Hij lijkt me in eerste instantie niet op te merken, maar opeens ziet hij me.

Hij stopt. Knippert met zijn ogen. En dan verschijnt er een belachelijk brede glimlach op zijn gezicht, slechts in toom gehouden door een zwakke grimas van pijn. ‘O man,’ zegt hij terwijl hij nog altijd naar me kijkt. ‘O man!’ Hij probeert te lachen. ‘Gast, jij bent echt gestoord…’

‘De badkamer is daar.’ Adam lijkt gemaakt van steen.

Kenji strompelt verder, maar kijkt steeds achterom. Ik richt het pistool op zijn gezicht.

Hij lacht harder, kreunt, hijgt een beetje. ‘Gast, je bent weggelopen met dat gestoorde wijf! Je bent weggelopen met die freak!’ roept hij naar Adam. ‘Ik dacht dat ze dat hadden verzonnen. Wat heb je je in godsnaam in het hoofd gehaald? Wat ga je met dat gestoorde wijf doen? Geen wonder dat Warner je dood wil… O man…’

‘Ze is niet gestoord. En ze is niet doof, klootzak.’

De deur slaat achter hen dicht en ik hoor alleen nog hun gedempte geruzie. Ik vermoed dat Adam niet wil dat ik hoor wat hij Kenji te zeggen heeft. Dat, of het is vanwege het schreeuwen.

Ik heb geen idee wat Adam aan het doen is, maar het zal waarschijnlijk te maken hebben met het verwijderen van een kogel uit Kenji’s lichaam en het verder zo goed mogelijk verzorgen van zijn wonden. Adam heeft een flinke voorraad EHBO-spullen en sterke, vaste handen. Ik vraag me af of hij dit soort dingen in het leger heeft geleerd. Misschien om voor zichzelf te kunnen zorgen, of voor zijn broer. Dat lijkt niet onlogisch.

Gezondheidszorg is een droom die we al lang geleden zijn kwijtgeraakt.

Ik heb nu al bijna een uur lang een pistool in mijn hand. Ik luister nu al bijna een uur lang naar Kenji’s geschreeuw, en de enige reden dat ik dat weet, is dat ik het prettig vind om de seconden die verstrijken, te tellen. Ik heb geen idee hoe laat het is. Ik geloof dat er in James’ slaapkamer een klok hangt, maar ik wil niet zonder toestemming zijn kamer
binnengaan.

Ik staar naar het wapen in mijn hand, naar het gladde, zware metaal, en tot mijn verrassing merk ik dat het prettig aanvoelt. Als een uitbreiding van mijn lichaam. Het beangstigt me niet langer.

Wat me wel beangstigt, is dat ik het zou kunnen gebruiken.

De deur van de badkamer gaat open en Adam komt naar buiten. Hij heeft een kleine handdoek in zijn handen. Ik sta op. Hij glimlacht kort naar me, trekt de kleine koelkast open en voelt in het nog kleinere vriesvak. Pakt wat ijsblokjes en gooit ze in de handdoek. Verdwijnt weer in de badkamer.

Ik laat me terugzakken tegen de leuning van de bank.

Het regent vandaag. De hemel huilt voor ons.

Adam komt opnieuw de badkamer uit, deze keer met lege handen, nog steeds alleen.

Ik wil gaan staan.

Hij wrijft over zijn voorhoofd, over zijn nek. Zakt naast me op de bank. ‘Het spijt me,’ zegt hij.

Mijn ogen worden groot. ‘Waarvoor?’

‘Voor alles.’ Hij zucht. ‘Op de legerbasis was Kenji een soort vriend van me. Na onze vlucht heeft Warner hem laten martelen. Om informatie uit hem te krijgen.’

Ik hap geschrokken naar adem.

‘Hij zegt dat hij niets heeft verteld… niets kon vertellen, eigenlijk… maar ze hebben hem flink te pakken gehad. Ik heb geen idee of zijn ribben gebroken zijn of alleen gekneusd, maar ik heb de kogel uit zijn been weten te krijgen.’

Ik pak zijn hand. Knijp erin.

‘Hij is neergeschoten toen hij vluchtte,’ zegt Adam na een korte stilte.

En opeens komt er iets met een enorme dreun mijn bewustzijn binnen. Ik raak in paniek. ‘Het serum…’

Adam knikt; zijn ogen zijn dof, afwezig. ‘Ik denk dat de tracer misschien niet meer goed functioneert, maar er is geen enkele manier om erachter te komen of dat werkelijk zo is. Wat ik wel weet, is dat Warner allang hier zou zijn als de tracer naar behoren zou werken. In elk geval moeten we hier weg en voordat we vertrekken, moeten we Kenji zien kwijt te raken.’

Ik schud mijn hoofd, gevangen in botsende stromen ongeloof. ‘Maar hoe heeft hij je ooit weten te vinden?’

Adams gezicht wordt hard. ‘Hij begon te schreeuwen voordat ik dat aan hem kon vragen.’

‘En James?’ fluister ik, bijna te bang om erover na te denken.

Adam laat zijn hoofd in zijn handen zakken. ‘Zodra hij thuiskomt, moeten we gaan. De tijd die we nog hebben, moeten we gebruiken om ons voor te bereiden.’ Hij kijkt me aan. ‘Ik kan James niet achterlaten. Het is hier niet langer veilig voor hem.’

Ik raak zijn wang aan en hij laat zijn hoofd tegen mijn hand zakken, duwt mijn handpalm tegen zijn gezicht. Sluit zijn ogen.

‘Jij verdomde klootzak…’

Adam en ik laten elkaar onmiddellijk los. Ik bloos tot over mijn oren. Adam kijkt geïrriteerd.

Kenji leunt tegen de muur naast de badkamer en houdt het provisorische ijskompres tegen zijn gezicht. Hij staart naar ons. ‘Kun je haar aanraken?! Ik bedoel… shit, ik zag dat je haar aanraakte, maar dat is helemaal niet…’

‘Je moet hier weg,’ zegt Adam tegen hem. ‘Je hebt al een chemisch spoor achtergelaten dat rechtstreeks naar mijn huis leidt. We moeten vertrekken, en jij kunt niet met ons mee.’

‘O, hé… ho, wacht eens even.’ Kenji strompelt verder de kamer in; zijn gezicht vertrekt van pijn zodra hij zijn gewicht op zijn gewonde been laat rusten. ‘Ik wil je echt niet ophouden, man. Ik weet een plek. Een veilige plek. En dan bedoel ik serieus een superveilige plek. Ik kan je erheen brengen. Ik kan je laten zien hoe je er komt. Ik ken iemand.’

‘Je lult uit je nek.’ Adam is nog altijd kwaad. ‘Hoe heb je me eigenlijk gevonden? Hoe heb je het voor elkaar gekregen om hier te komen, Kenji? Ik vertrouw je niet…’

‘Ik weet het niet, man. Ik zweer het je, ik kan me niet eens herinneren wat er gebeurd is. Op een gegeven moment wist ik echt niet meer waar ik heen rende. Ik sprong in het wilde weg over hekken heen. Ik kwam bij een enorm veld met een oude schuur. Daar heb ik een tijdje geslapen. Ik denk dat ik bewusteloos ben geraakt, door de pijn of de kou… Het was ongelooflijk koud daar… En toen ik weer bijkwam, lag ik over iemands schouder. En die gast zet me hier voor de deur af. Zegt dat ik mijn kop moet houden over Adam, omdat Adam hier woont.’ Hij grijnst. Probeert te knipogen. ‘Ik had zeker over je gedroomd.’

‘Wacht… wat?’ Adam leunt naar voren. ‘Hoe bedoel je, dat je over
iemands schouder lag? Wie was dat? Hoe heette hij? En hoe wist hij hoe ik heette?’

‘Ik heb geen idee. Hij heeft het me niet verteld en ik had nou ook niet echt de tegenwoordigheid van geest om hem ernaar te vragen. Maar die gast was gigantisch! Ik bedoel, dat moet wel als hij mij zomaar over z’n schouder gooide.’

‘Je kunt toch niet serieus verwachten dat ik dat geloof.’

‘Je hebt niet veel keus.’ Kenji haalt zijn schouders op.

‘Natuurlijk heb ik een keus.’ Adam staat meteen rechtop. ‘Ik heb geen enkele reden om jou te vertrouwen. Geen enkele reden om ook maar één woord van wat je zegt te geloven.’

‘En waarom sta ik hier dan met een kogelwond in mijn been? Waarom heeft Warner je nog niet gevonden? Waarom ben ik ongewapend…’

‘Dat zou allemaal onderdeel kunnen zijn van je plan!’

‘En toch heb je me geholpen!’ Kenji verheft zijn stem. ‘Waarom heb je me niet gewoon laten doodgaan? Waarom heb je me niet doodgeschoten? Waarom heb je me geholpen?’

Adam aarzelt. ‘Ik weet het niet.’

‘Je weet het wél. Je weet dat ik niet hier ben om de boel voor je te verpesten. Ik heb me verdomme voor jou in elkaar laten slaan…’

‘Het was anders niet mijn informatie die je probeerde te beschermen.’

‘Oké, shit man, wat wil je dan dat ik zeg? Ze wilden me dóden, verdomme. Ik moest wel vluchten. Het is niet mijn schuld dat een of andere gast me voor jouw deur heeft gedropt…’

‘Dit gaat niet alleen over mij, snap je dat dan niet? Ik heb zo veel moeite gedaan om een veilige plek voor mijn broertje te vinden en in één ochtend verknal jij járen van voorbereiding. Wat wil je verdomme dan dat ik doe? Ik moet vluchten en zorgen dat ik een plek vind waar hij veilig is. Hij is veel te jong om geconfronteerd te worden met deze klere…’

‘We zijn allemaal te jong om geconfronteerd te worden met deze klerezooi.’ Kenji’s ademhaling gaat moeizaam. ‘Hou jezelf niet voor de gek, man. Niemand zou moeten zien wat wij hebben gezien. Niemand zou ’s ochtends wakker moeten worden om vervolgens te ontdekken dat er lijken in de woonkamer liggen, maar dat soort shit gebeurt nou eenmaal. We slikken het en we vinden een manier om te overleven. Je bent heus niet de enige die problemen heeft.’

Adam laat zich op de bank zakken. 40 kilo’s zorgen drukken zijn schouders omlaag. Hij buigt voorover en leunt met zijn hoofd in zijn handen.

Kenji staart naar mij. Ik staar terug.

Hij grijnst en hobbelt een stukje naar voren. ‘Weet je, je bent best sexy voor een gestoord wijf.’

Klik.

Kenji deinst achteruit met zijn handen in de lucht.

Adam drukt het pistool tegen zijn voorhoofd. ‘Respect, alsjeblieft, of ik jaag er een door je schedel.’

‘Ik maakte maar een grapje…’

‘Maak dat een ander wijs.’

‘Verdomme Adam, kalmeer nou eens een beetje…’

‘Waar is die superveilige plek waar je ons heen kunt brengen?’ Ik kom ook overeind, het pistool nog altijd stevig in mijn hand geklemd. Ik ga naast Adam staan. ‘Of heb je die verzonnen?’

Kenji’s gezicht klaart op. ‘Nee, die plek is echt. Heel echt. Enne… misschien heb ik ooit toevallig wel eens iets over jou gezegd. En misschien wil de gast die daar de baas is, jou wel vreselijk graag een keer ontmoeten.’

‘Denk je soms dat ik een kermisattractie ben die je leuk aan je vriendjes kunt laten zien?’ Ik ben klaar om te schieten.

Kenji schraapt zijn keel. ‘Geen attractie. Alleen… interessant.’

Ik richt mijn pistool op zijn neus. ‘Ik ben zo interessant dat ik je met mijn blote handen kan doden.’

In zijn ogen zie ik nauwelijks merkbaar iets van angst voorbijflitsen. Hij slikt liters vernedering weg. Probeert te glimlachen. ‘Weet je zeker dat je niet gestoord bent?’

‘Nee.’ Ik hou mijn hoofd schuin. ‘Ik weet het niet zeker.’

Kenji grijnst. Neemt me van top tot teen op. ‘Shit, man. Bij jou klinkt gestoord haast als iets goeds.’

‘Ik ben een centimeter of tien verwijderd van het plan om jou op je bek te slaan,’ waarschuwt Adam hem met een stem als van staal. Zijn lichaam staat strak van woede, zijn ogen zijn twee smalle spleetjes. Er valt nergens een spoortje humor te ontdekken. ‘Ik heb verder geen reden meer nodig.’

‘Wat?’ Kenji lacht, totaal niet uit het veld geslagen. ‘Ik ben al veel te lang niet zo dicht in de buurt van een meid geweest, man. En gestoord of niet…’

‘Ik heb geen interesse.’

Kenji draait zich naar mij toe. ‘Nou, ik geloof niet dat ik je dat kwalijk kan nemen. Ik zie er op het moment niet uit. Maar als ik weer een beetje opgeknapt ben…’ Hij grijnst half. ‘Geef me een paar dagen. Misschien verander je nog van gedachten…’

Adam stoot hem met zijn elleboog in het gezicht en maakt geen excuses.

Zesendertig

Kenji vloekt, bloedt, raakt door zijn scheldwoorden heen en struikelt met een hand tegen zijn neus in de richting van de badkamer.

Adam trekt me James’ slaapkamer in. ‘Zeg iets,’ zegt hij. Hij staart naar het plafond, haalt moeizaam adem. ‘Zeg iets, wat dan ook…’

Ik probeer zijn blik te vangen, grijp zijn handen, zachtjes zachtjes zachtjes. Ik wacht tot hij me aankijkt. ‘Er zal James niets overkomen. We zorgen dat hij veilig is. Ik beloof het.’

Zijn ogen staan vol pijn, meer dan ik ooit heb gezien. Hij doet zijn mond open. Sluit hem weer. Verandert duizend keer van gedachten, tot zijn woorden tussen ons in door de lucht tuimelen. ‘Hij weet niets van onze vader.’ Het is de eerste keer dat hij die kwestie aanroert. Het is de eerste keer dat hij laat merken dat hij weet dat ik ervan afweet. ‘Ik wilde nooit dat hij het wist. Ik verzon verhaaltjes voor hem. Ik wilde dat hij de kans had om normaal te zijn.’ Zijn lippen verklappen geheimen en mijn oren bloeden inkt, bevlekken mijn huid met zijn verhalen. ‘Ik wil niet dat iemand hem ook maar met een vinger aanraakt. Ik wil niet dat zijn leven verpest wordt. Ik kan niet… God, ik kan het niet laten gebeuren,’ zegt hij tegen me. Fluisterend. Zachtjes.

Ik heb de hele wereld afgezocht naar de juiste woorden, maar mijn mond is leeg.

‘Het is nooit genoeg,’ fluistert hij. ‘Wat ik doe, is nooit genoeg. Hij wordt nog altijd schreeuwend wakker. Hij huilt zichzelf nog altijd in slaap. Hij ziet dingen, en ik heb het niet in de hand.’ Hij knippert duizend keer met zijn ogen. ‘Zo veel mensen, Juliette.’

Ik hou mijn adem in.

‘Dood.’

Ik tast naar het woord op zijn lippen en hij kust mijn vingers. Zijn ogen zijn twee poelen perfectie, open, eerlijk, bescheiden.

‘Ik weet niet wat ik moet doen,’ zegt hij, en het lijkt een biecht die hem meer moeite kost dan ik ooit zal beseffen. De controle die hij zo wanhopig probeert te houden, glipt tussen zijn vingers door. ‘Zeg me wat ik moet doen.’

In de stilte tussen ons in hoor ik onze hartslag. Ik bestudeer de vorm van zijn lippen, de krachtige lijnen van zijn gezicht, de wimpers waar elk meisje een moord voor zou doen, het diepe donkerblauw van de ogen waarin ik heb geleerd te zwemmen. Ik bied hem de enige mogelijkheid die ik heb. ‘Kenji’s plan valt te overwegen.’

‘Vertrouw je hem?’ Adam leunt naar achteren, verbaasd.

‘Ik denk niet dat hij liegt over die plek waar we naartoe kunnen gaan.’

‘Ik weet niet of het een goed idee is.’

‘Waarom niet…?’

Iets wat misschien een lach is, misschien ook niet. ‘Ik zou hem wel eens kunnen doden voordat we er zijn.’

Mijn lippen vormen een trieste glimlach. ‘Er is geen andere plek waar we kunnen schuilen, of wel?’

De zon draait rondjes om de maan als hij eindelijk antwoord geeft. Hij schudt zijn hoofd. Eén keer. Snel. Kort.

Ik knijp in zijn hand. ‘Dan moeten we het proberen.’

‘Wat doen jullie daarbinnen in vredesnaam?’ schreeuwt Kenji door de deur heen. Bonkt er een paar keer op. ‘Ik bedoel, shit man, ik geloof niet dat er ooit een verkeerd moment is om je kleren uit te trekken, maar dit is waarschijnlijk niet het handigste moment voor een vluggertje. Dus tenzij je graag dood wilt, stel ik voor dat je als de donder naar buiten komt. We moeten ons klaarmaken om te vertrekken.’

‘Misschien dood ik hem nu wel,’ bedenkt Adam.

Ik sla mijn handen om zijn gezicht, ga op mijn tenen staan en kus hem. Zijn lippen zijn 2 kussentjes, zo zacht, zo zoet. ‘Ik hou van je.’

Hij kijkt recht in mijn ogen en daarna naar mijn mond, en zijn stem is een hees gefluister. ‘Ja?’

‘Zeker weten.’

Nog voordat James terug is uit school zijn we alle 3 bepakt en bezakt en klaar om te vertrekken. Adam en ik hebben de belangrijkste benodigdheden verzameld: eten, kleren, geld dat Adam heeft gespaard. Hij kijkt steeds weer rond in de kleine ruimte, alsof hij niet kan geloven dat hij die weer zo gemakkelijk is kwijtgeraakt. Ik kan me alleen maar voorstellen hoeveel tijd hij hierin heeft gestoken, hoe hard hij heeft geprobeerd om voor zijn broertje een thuis te creëren. Mijn hart breekt voor hem.

Zijn vriend lijkt wel van een andere planeet te komen.

Kenji heeft allemaal verse blauwe plekken, maar hij lijkt in een prima humeur, opgewonden om redenen waar ik alleen maar naar kan gissen. Hij is eigenaardig veerkrachtig en opgewekt. Het lijkt onmogelijk om hem te ontmoedigen en ik kan niet anders dan bewondering hebben voor zijn vastbeslotenheid. Alleen blíjft hij maar naar me staren.

‘Hoe kan het eigenlijk dat je Adam kunt aanraken?’ vraagt hij na een tijdje.

‘Ik weet het niet.’

Hij snuift. ‘Gelul.’

Ik haal mijn schouders op. Ik voel geen enkele behoefte om hem ervan te overtuigen dat ik geen flauw idee heb hoe het kan dat ik zo veel geluk heb.