Jennifer Lynn Barnes

Vertaald door Elise Kuip

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #DeVerlorenErfgenaam

Vind de auteur: @authorjenlynnbarnes

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W092101

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2021 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a division of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Hawthorne Legacy

Vertaling: Elise Kuip

Vertaling A Poison Tree van William Blake: De gifboom, Esther Mourits (2011)

Omslagillustratie: © Katt Phatt

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Illustratie schutblad: Sophie Pluim

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literary Agency te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Voor Charlie

Lieve lezer,

Afgelopen tijd is gebleken dat niet alleen Linda en ik helemaal verslingerd zijn aan Het Hawthorne-mysterie, maar jullie lezers net zo goed. Het boek is een van onze bestverkochte YA-titels van dit jaar geworden en we hopen natuurlijk dat, nu deel twee verschijnt, er nog meer lezers met het Hawthorne-virus besmet zullen worden – want het wordt alleen maar beter.

Het eerste deel viel voornamelijk op door de vele ingewikkelde raadsels waar Avery en de kleinzoons druk mee waren. In dit deel worden de raadsels naar een nieuw level getild: die stamboom die op het schutblad van De erfenis staat blijkt toch niet helemaal te kloppen… Avery raakt steeds dieper verwikkeld in de bizarre familiegeschiedenis van de Hawthornes. Het boek zit weer zo goed in elkaar dat je de hele rit op het puntje van je leesstoel zult zitten. Ik zou als ik jullie was alvast een weekendje vrij houden voordat je hierin gaat beginnen.

Tot slot heb ik nog geweldig nieuws: Het Hawthorne-mysterie is toch geen duologie… Jennifer Lynn Barnes heeft een derde boek aangekondigd, dus als je dit uit hebt dan is er nog zicht op meer!

#Spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

1

‘Vertel nog eens over jullie eerste schaakpartij in het park.’ Het kaarslicht dat Jamesons gezicht bescheen was zwak, maar toch zag ik zijn donkergroene ogen schitteren.

Niets – of niemand – liet Jamesons hart zo snel kloppen als een mysterie.

‘Dat was kort na mijn moeders begrafenis,’ antwoordde ik. ‘Een paar dagen later, hooguit een week.’

We stonden met z’n tweeën in de tunnels onder Hawthorne House, waar niemand ons kon horen. Minder dan een maand geleden was ik de gigantische Texaanse villa voor het eerst binnengestapt en pas een week terug hadden we antwoord gevonden op de vraag waarom ik daarheen was gebracht.

Als dat antwoord tenminste klopte.

‘Mijn moeder en ik wandelden vaak in het park.’ Ik sloot mijn ogen om me te kunnen concentreren op de feiten in plaats van op de gretigheid waarmee Jameson aan mijn lippen hing. ‘Dat noemde ze het “Doelloos wandelen”-spel.’ Ik zette me schrap voor de herinnering en opende mijn ogen. ‘Een paar dagen na haar begrafenis ging ik voor het eerst zonder haar naar het park. In de buurt van de vijver had zich een menigte verzameld. Op de stoep naast de vijver lag een man. Hij had zijn ogen dicht en lag onder een stel sjofele dekens.’

‘Een dakloze.’ Jameson had dit verhaal al eerder gehoord, maar zijn laserstraalachtige concentratie haperde geen moment.

‘Ze dachten dat hij dood was – of bewusteloos van de drank. Toen ging hij rechtop zitten. Een politieagent baande zich door de menigte een weg naar hem toe.’

‘Maar jij was hem voor,’ ging Jameson in mijn plaats verder. Hij keek me recht aan en zijn mondhoeken stonden iets omhoog. ‘En vroeg de man of hij met je wilde schaken.’

Ik had niet verwacht dat Harry op mijn aanbod zou ingaan, laat staan dat hij zou winnen.

‘Daarna speelden we elke week,’ zei ik. ‘Soms twee keer, soms drie. Het enige wat hij me ooit over zichzelf heeft verteld is zijn naam.’

Hij heette niet echt Harry. Hij loog. En daarom stond ik hier met Jameson Hawthorne in deze tunnel. Daarom keek hij ondertussen naar me alsof ik een mysterie was, een puzzel die hij – alleen hij – kon oplossen.

Het kon geen toeval zijn dat miljardair Tobias Hawthorne al zijn geld had nagelaten aan een vreemde die zijn ‘dode’ zoon kende.

‘Weet je zeker dat het Toby was?’ vroeg Jameson. De lucht in de tunnel leek elektrisch geladen.

Dat was momenteel zo ongeveer het enige waar ik nog zeker van was. Nog maar drie weken geleden was ik een gewoon meisje geweest dat haar hoofd boven water probeerde te houden en niets liever wilde dan de middelbare school overleven, een beurs krijgen en ontsnappen. Maar toen had ik plotseling te horen gekregen dat een van de rijkste mannen van het land was overleden en dat ik in zijn testament bleek te staan. Tobias Hawthorne had me miljarden geschonken, bijna zijn gehele fortuin – en ik had geen idee waarom. Jameson en ik waren twee weken lang bezig geweest met het oplossen van de puzzels en hints die de oude man had achtergelaten. Waarom ik? Vanwege mijn naam. Vanwege de dag waarop ik was geboren. Vanwege het feit dat Tobias Hawthorne al zijn geld had ingezet op de minieme kans dat ik zijn versplinterde familie op de een of andere manier weer zou kunnen herenigen.

Dat was in elk geval de conclusie die we uit zijn laatste spel hadden getrokken.

‘Heel zeker,’ zei ik vinnig. ‘Toby leeft nog. En als je grootvader dat wist – wat inderdaad bijna onmogelijk is – kunnen we ervan uitgaan dat hij me heeft uitgekozen omdat ik Toby kende of dat hij ooit heeft besloten dat hij ons bij elkaar wilde brengen.’

Als ik iets had geleerd over de overleden miljardair Tobias Hawthorne, dan was het dat hij in staat was om vrijwel alles naar zijn hand te zetten, om vrijwel iedereen te manipuleren. Hij was dol op puzzels, raadsels en spelletjes.

Net als Jameson.

‘Wat als die dag in het park niet je eerste ontmoeting met mijn oom was?’ Toen Jameson een stap naar me toe zette straalde hij iets kwaadaardigs uit. ‘Denk eens na, Erfgename. Je zei dat je mijn grootvader maar één keer hebt ontmoet, op je zesde, in de diner waar je moeder werkte als serveerster. Waar hij je volledige naam hoorde.’

Als je de letters van Avery Kylie Grambs door elkaar husselde, kreeg je A very risky gamble, een zeer riskante gok. Het soort naam dat een man als Tobias Hawthorne zou hebben onthouden.

‘Dat klopt,’ zei ik. Jameson stond nu dicht bij me. Te dichtbij. De Hawthorne-jongens hadden stuk voor stuk een ongelofelijke aantrekkingskracht. Waren stuk voor stuk buitenaards. Ieder van hen had een bepaald effect op mensen en Jameson wist als geen ander hoe hij dat effect moest gebruiken om te krijgen wat hij wilde. Hij wil iets van me.

‘Waarom zat mijn grootvader, een miljardair uit Texas met ontelbare privékoks tot zijn beschikking, te eten in een piepkleine diner in een volkomen onbekend stadje in Connecticut?’

Mijn hersenen maakten overuren. ‘Denk je dat hij iets zocht?’

Jameson glimlachte sluw. ‘Of íémand. Wat als mijn opa op zoek was naar Toby en in plaats daarvan jóú vond?’

Hij sprak het woord ‘jou’ uit alsof ik belangrijk was. Alsof ik ertoe deed. Maar dit was niet de eerste keer dat Jameson en ik zo tegenover elkaar stonden. ‘En dat de rest slechts afleiding is?’ vroeg ik terwijl ik mijn blik afwendde. ‘Mijn naam. Het feit dat Emily is overleden op mijn verjaardag. De puzzel die je grootvader voor ons heeft achtergelaten… Was dat allemaal een leugen?’

Jameson reageerde niet op Emily’s naam. Als een mysterie hem in zijn greep had kon niets hem afleiden – zelfs zij niet. ‘Een leugen,’ herhaalde Jameson, ‘of misleiding.’

Toen hij een hand uitstak en een haarlok uit mijn gezicht wilde strijken stond mijn hele lichaam plotseling op scherp. Ik deinsde achteruit. ‘Kijk niet zo,’ zei ik streng.

‘Hoe kijk ik dan?’ antwoordde hij.

Ik sloeg mijn armen over elkaar en keek hem strak aan. ‘Als jij iets wilt, gooi je je charmes in de strijd.’

‘Au, Erfgename, dat doet pijn.’ Jamesons zelfingenomen lachje stond hem veel te goed. ‘Ik wil alleen maar dat je even in je geheugen graaft. Mijn grootvader dacht in vier dimensies. Mogelijk had hij meer dan een reden om voor jou te kiezen. Hij zei altijd: “Waarom zou je twee vliegen in één klap slaan als het er ook twaalf kunnen zijn?”’

De toon van zijn stem en de manier waarop hij nog steeds naar me keek maakten het makkelijk om daarin mee te gaan. Om mee te gaan in de mogelijkheden. In het mysterie. In hém.

Maar het was niets voor mij om twee keer dezelfde fout te maken. ‘Misschien vergis je je.’ Ik draaide me van hem af. ‘Wat als je grootvader niet wist dat Toby nog leefde? Wat als Toby besefte dat hij me in de gaten hield? Dat hij overwoog míj zijn hele fortuin na te laten?’

Harry, zoals ik Toby kende, was een fantastische schaakspeler. Misschien was die dag in het park geen toeval geweest. Misschien had hij me bewust opgezocht.

‘We missen iets,’ zei Jameson. Hij kwam dicht achter me staan. ‘Of misschien,’ mompelde hij tegen mijn achterhoofd, ‘hou jij iets achter.’

Ergens had hij gelijk. Het was niets voor mij om al mijn kaarten op tafel te leggen – en Jameson Hawthorne probeerde niet eens te doen alsóf hij te vertrouwen was.

‘Ik zie het zoals het is, Erfgename.’ Zijn scheve glimlachje was bijna hoorbaar. ‘Als je het zo wilt spelen, waarom maken we het dan niet wat interessanter?’

Ik draaide me om en keek hem aan. Nu ik oog in oog met Jameson stond, was het lastig om niet te bedenken dat als hij een meisje kuste, zijn kus niet voorzichtig was. Niet teder. Niet écht, hielp ik mezelf herinneren. Voor hem was ik onderdeel van de puzzel geweest, een hulpmiddel. Dat was ik nog steeds.

‘Niet alles is een spelletje,’ zei ik.

‘Misschien is dat het probleem,’ antwoordde Jameson. Zijn ogen schitterden. ‘Misschien verspillen we daarom al dagen onze tijd in deze tunnels met het oprakelen van deze herinneringen. Omdat dit geen spel is. Nog niet. Een spel heeft regels. Een spel heeft een winnaar. Erfgename, misschien hebben wij allebei wat extra motivatie nodig om het mysterie van Toby Hawthorne op te lossen.’

‘Wat voor motivatie?’ Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en keek hem aan.

‘Wat als we er eens een soort weddenschap van maken?’ Jameson trok een wenkbrauw op. ‘Als ik dit als eerste oplos, moet je me mijn inschattingsfoutje na het vinden van de aanwijzing in het Zwartwoud vergeven.’

In het Zwartwoud waren we erachter gekomen dat zijn dode ex-vriendin op mijn verjaardag was gestorven. Daar was voor het eerst duidelijk geworden dat Tobias Hawthorne me niet had uitgekozen omdat ik bijzonder was. Hij had me uitgekozen vanwege de impact van mijn geboortedatum op zijn kleinzoons.

Direct daarna had Jameson me laten vallen als een baksteen.

‘En als ik win,’ antwoordde ik terwijl ik in zijn groene ogen keek, ‘moet je vergeten dat we hebben gezoend – en mag je je charmes nooit meer gebruiken om me over te halen dat nog eens te doen.’

Ik vertrouwde hem niet, maar als het om hem ging vertrouwde ik mezélf ook niet.

‘Goed dan, Erfgename.’ Jameson zette een stap naar voren. Nu hij naast me stond bracht hij zijn lippen naar mijn oor en fluisterde: ‘Laat het spel beginnen.’

2

Nu de inzet was bepaald verlieten Jameson en ik de tunnel allebei via een andere kant. Hawthorne House was gigantisch en uitgestrekt, zo groot dat ik zelfs na drie weken nog steeds niet alle kamers had gezien. Zelfs als je jarenlang door de villa zou dwalen zou je nog niet alle ins en outs, alle geheime doorgangen en verborgen vakken kennen – en dan had ik het nog niet eens over de ondergrondse tunnels.

Gelukkig leerde ik snel. Bij de sportvleugel sloeg ik af naar een tunnel die onder de muziekkamer liep. Ik wandelde onder het solarium door en beklom een verborgen trap naar de Salon, waar Nash achteloos tegen een stenen open haard leunde. Wachtend.

‘Hé, meid.’ Ik was net praktisch uit het niets verschenen, maar Nash vertrok geen spier. Sterker nog, ik kreeg de indruk dat de oudste Hawthorne-broer zelfs als de villa zou instorten nog tegen die open haard geleund zou blijven staan. Als Nash Hawthorne de Dood tegenkwam, nam hij waarschijnlijk gewoon zijn cowboyhoed voor haar af.

‘Hallo,’ antwoordde ik.

‘Heb jij Grayson toevallig ergens gezien?’ vroeg Nash. Door zijn Texaanse accent klonk zijn vraag bijna lui.

Zijn accent had echter geen invloed op het effect dat zijn vraag op me had. ‘Nope.’ Ik hield mijn antwoord kort en mijn gezicht uitgestreken. Grayson Hawthorne en ik hadden elkaar de laatste tijd vermeden.

‘En je weet toevallig ook niets over een gesprek tussen Gray en onze moeder, vlak voordat ze is vertrokken?’

Skye Hawthorne, Tobias Hawthornes jongste dochter en de moeder van alle vier de Hawthorne-kleinzoons, had geprobeerd me te laten ombrengen. Degene die de trekker had overgehaald zat in de gevangenis, maar Skye had Hawthorne House moeten verlaten. In opdracht van Grayson. Ik zal je altijd beschermen, had hij tegen me gezegd. Maar dit… wij… Dit kan niet, Avery.

‘Geen flauw idee,’ zei ik vlak.

‘Dat dacht ik al.’ Nash gaf me een knipoogje. ‘Je zus en je advocaat zijn naar je op zoek. Oostvleugel.’ Dat was een nogal geladen mededeling. Mijn advocaat was zijn ex-verloofde en mijn zus was…

Ik had geen idee wat Libby en Nash Hawthorne van elkaar waren.

‘Bedankt,’ antwoordde ik, maar toen ik de wenteltrap nam en naar de oostvleugel van Hawthorne House liep, ging ik niet op zoek naar Libby. Of naar Alisa. Ik had een weddenschap met Jameson en die wilde ik winnen. Eerste stop: het kantoor van Tobias Hawthorne.

In het kantoor stond een mahoniehouten bureau met daarachter een muur vol trofeeën, octrooien en boeken met de naam Hawthorne op de rug – een adembenemende visuele herinnering aan het feit dat de Hawthorne-broers verre van gewoon waren. Ze hadden elke mogelijke kans gekregen en Tobias Hawthorne had verwacht dat ze buitengewoon zouden zijn. Maar ik was hier niet om trofeeën te bewonderen.

In plaats daarvan ging ik achter het bureau zitten en opende het geheime vak dat ik onlangs had ontdekt. In het vak zat een map. En in die map zaten foto’s van mij. Ontelbare foto’s, ook van jaren geleden. Na die voorbestemde ontmoeting in de diner was Tobias Hawthorne me blijven volgen. Vanwege mijn naam? Of had hij nog een motief?

Ik bladerde door de foto’s en haalde er drie uit de map. Wat Jameson in de tunnel had gezegd was waar. Ik was twee keer gefotografeerd met Toby, maar beide keren had de fotograaf niet meer dan het achterhoofd van de man die naast me stond vastgelegd.

Had Tobias Hawthorne Toby van achteren herkend? Had ‘Harry’ beseft dat we werden gefotografeerd en zijn hoofd bewust weggedraaid?

Die aanwijzing bracht me niet veel verder. Het enige wat de map echt bewees, was dat Tobias Hawthorne me al jaren voor ‘Harry’s’ komst was gaan volgen. Ik bladerde naar mijn geboorteakte. Mijn moeders handtekening was netjes, die van mijn vader een vreemde mengelmoes van cursief en niet-cursief. Tobias Hawthorne had de handtekening van mijn vader gemarkeerd, evenals mijn geboortedatum.

18-10. Ik wist waarom die datum belangrijk was. Zowel Grayson als Jameson was verliefd geweest op een meisje dat Emily Laughlin heette. Haar dood – op achttien oktober – had hen uit elkaar gedreven. En hun opa had bedacht dat ik hen op de een of andere manier weer bij elkaar zou brengen. Maar waarom had Tobias Hawthorne de handtekening van mijn vader gemarkeerd? Ricky Grambs was een niksnut. Hij gaf zo weinig om me dat hij me niet eens had gebeld toen mijn moeder overleed. Als het aan hem had gelegen, was ik naar een pleeggezin gegaan. Ik staarde naar Ricky’s handtekening in de hoop dat ik daardoor opeens zou snappen waarom Tobias Hawthorne die had gemarkeerd.

Niets.

Ergens achter in mijn gedachten klonk de stem van mijn moeder. Ik heb een geheim over de dag dat je bent geboren, had ze tegen me gezegd, lang voordat Tobias Hawthorne me had opgenomen in zijn testament.

Nu ze er niet meer was zou ik haar geheim nooit meer raden. Het enige wat ik zeker wist, was dat ik geen Hawthorne was. Alsof mijn vaders naam op die geboorteakte nog niet genoeg bewijs was, had een DNA-test bevestigd dat ik geen Hawthorne-bloed door mijn aderen had stromen.

Waarom was Toby me komen opzoeken? Hád hij me opgezocht? Ik dacht aan Jamesons opmerking dat zijn grootvader het liefst twaalf vliegen in één klap sloeg. Ik bladerde opnieuw door de map in een poging ook maar een snippertje betekenis te vinden. Wat zag ik over het hoofd? Er moest toch íéts…

Een enkele klop op de deur was de enige waarschuwing die ik kreeg voordat de deurknop draaide. Snel verzamelde ik de foto’s en legde de map weer in het verborgen vak.

‘Daar ben je.’ Alisa Ortega, mijn advocaat, was het toonbeeld van professionaliteit. Ze trok haar wenkbrauwen op en schonk me wat ik in gedachten haar ‘Alisa-blik’ had gedoopt. ‘Klopt het dat je de wedstrijd bent vergeten?’

‘De wedstrijd,’ herhaalde ik, me afvragend welke wedstrijd ze bedoelde. Voor mijn gevoel was ik al sinds ik over de drempel van Hawthorne House was gestapt aan één stuk door bezig met wedstrijden en spelletjes.

‘De footballwedstrijd,’ verduidelijkte Alisa met een volgende Alisa-blik. ‘Deel twee van je debuut in het Texaanse elitewereldje. Nu Skye niet meer in Hawthorne House woont is het belangrijker dan ooit om je gezicht te laten zien. Wij moeten de regie over je verhaal houden. Dit is een Assepoesterverhaal, geen schandaal – en jíj speelt Assepoester. In het openbaar. Zo vaak en zo overtuigend mogelijk, om te beginnen door vanavond gebruik te maken van je skybox.’

Skybox. Opeens ging er een belletje rinkelen. ‘De wedstrijd,’ herhaalde ik terwijl het me begon te dagen. ‘Als in de NFL-footballwedstrijd. Want ik bezit een footballteam.’

Dat vond ik nog steeds zo verbijsterend dat ik mezelf bijna wist af te leiden van Alisa’s opmerking over Skye. Door de deal die ik met Grayson had gesloten mocht ik niemand vertellen over zijn moeders aandeel in de aanslag op mijn leven. In ruil daarvoor had hij het afgehandeld.

Zoals hij had beloofd.

‘De skybox heeft achtenveertig zitplaatsen,’ zei Alisa, die in de leraressenmodus schoot. ‘De algemene plaatsindeling wordt maanden van tevoren gemaakt. Er komen alleen vips. Dit is meer dan football: dit is een manier om jezelf in te kopen aan wel tien verschillende tafels. De uitnodigingen zijn zeer gewild, onder vrijwel iedereen: politici, beroemdheden, CEO’s. Ik heb Oren alle gasten van vanavond laten natrekken en er zal een professioneel fotograaf aanwezig zijn voor fotomomenten. Landon heeft een persbericht opgesteld dat een uur voor aanvang van de wedstrijd naar buiten zal worden gebracht. Het enige waar wij ons nog druk over hoeven te maken is…’

Alisa’s stem stierf langzaam weg.

Ik snoof. ‘Mij?’

‘Dit is een Assepoesterverhaal,’ hielp Alisa me herinneren. ‘Wat denk je dat Assepoester zou dragen naar haar eerste footballwedstrijd?’

Dat was vast een strikvraag.

‘Zoiets?’ Libby verscheen in de deuropening. Ze droeg een Lone Stars-footballshirt met een bijpassende sjaal, bijpassende handschoenen en bijpassende schoenen. Haar blauwe haar was met brede blauwe en gouden linten in twee staartjes gebonden.

Alisa zette een gemaakte glimlach op. ‘Ja,’ zei ze tegen me. ‘Zoiets, min de zwarte lippenstift en de choker.’ Libby was zo’n beetje de vrolijkste gothic op aarde en Alisa vond de kledingsmaak van mijn zus maar niks. ‘Zoals ik al zei,’ ging Alisa nadrukkelijk verder, ‘is vanavond belangrijk. Terwijl Avery Assepoester speelt voor de fotografen maak ik een rondje langs onze gasten om een beter idee te krijgen van hun positie.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik. Er was me keer op keer verteld dat het testament van Tobias Hawthorne waterdicht was. Voor zover ik wist waren de Hawthornes gestopt met hun pogingen het document aan te vechten.

‘Het kan nooit kwaad om nog een paar sterke spelers achter je te hebben,’ antwoordde Alisa. ‘En we willen dat onze bondgenoten rustig kunnen ademhalen.’

‘Hopelijk stoor ik niet.’ Nash deed alsof hij toevallig op ons stuitte – alsof hij me niet had gewaarschuwd dat Alisa en Libby naar me op zoek waren. ‘Ga verder, Lee-Lee,’ zei hij tegen mijn advocaat. ‘Je zei iets over rustig ademhalen?’

‘We moeten de mensen ervan overtuigen dat Avery hier niet is om herrie te schoppen.’ Alisa vermeed oogcontact met Nash, als iemand die niet recht in de zon wil kijken. ‘Je grootvader had investeringen, zakenpartners, politieke relaties – dat soort zaken vergen een delicaat evenwicht.’

‘Ze bedoelt,’ zei Nash tegen mij, ‘dat ze de mensen wil laten denken dat McNamara, Ortega en Jones de situatie volledig onder controle hebben.’

De situatie? dacht ik. Of mij? Ik vond het geen prettig idee om iemands marionet te zijn. Het advocatenkantoor hoorde voor míj te werken – in elk geval in theorie.

Dat bracht me op een idee. ‘Alisa? Weet je nog dat ik je vroeg om geld te sturen naar een vriend van me?’

‘Harry, toch?’ antwoordde Alisa, maar ik kreeg de indruk dat ze haar aandacht verdeelde over drie zaken: mijn vraag, haar grote plannen voor vanavond en de manier waarop Nash’ mondhoeken omhoogschoten toen hij Libby’s outfit zag.

Het laatste waar mijn advocaat zich mee bezig hoorde te houden was met hoe haar ex naar mijn zus keek. ‘Ja. Is dat gelukt?’ vroeg ik. De simpelste manier om antwoorden te krijgen was door Toby op te sporen – voordat Jameson hem vond.

Alisa scheurde haar ogen los van Libby en Nash. ‘Helaas hebben mijn mensen geen enkel spoor van die Harry gevonden,’ zei ze kortaf.

Daar probeerde ik een conclusie uit te trekken. Een paar dagen na de dood van mijn moeder was Toby Hawthorne verschenen in het park en minder dan een maand na mijn vertrek was hij weer verdwenen.

‘Goed,’ zei Alisa, die haar handen voor zich ineensloeg. ‘Wat je kleding betreft…’

3

Ik had nog nooit een footballwedstrijd gezien, maar als de nieuwe eigenaar van de Texas Lone Stars kon ik dat natuurlijk niet zeggen tegen de groep verslaggevers die de SUV belaagden toen we stopten bij het stadion, laat staan dat ik kon toegeven dat ik me in het footballshirt dat een van mijn schouders bloot liet en de metallic blauwe cowboylaarzen evenveel mezelf voelde als in een halloweenkostuum.

‘Laat je raampje zakken,’ zei Alisa, ‘glimlach naar ze en roep: “Hup Lone Stars!”’

Ik wilde mijn raampje niet laten zakken. Ik wilde niet glimlachen. Ik wilde niets roepen – maar ik deed het wel. Want dit was een Assepoesterverhaal en ik was de ster.

‘Avery!’

‘Avery, hier!’

‘Wat verwacht je van je eerste wedstrijd als de nieuwe eigenaar?’

‘Wil je iets zeggen over de berichten dat je Skye Hawthorne zou hebben aangevallen?’

Ik had nog niet veel mediatraining gehad, maar ik had al wel de belangrijkste regel geleerd over verslaggevers die vragen op je afvuren: niet antwoorden. Ik mocht zo ongeveer alleen maar zeggen dat ik ongelófelijk uitgelaten, dankbaar, verwonderd en overweldigd was.

Ik deed dus mijn best om er uitgelaten, dankbaar, verwonderd en overweldigd uit te zien. Er zouden vanavond bijna honderdduizend mensen bij de wedstrijd aanwezig zijn. Wereldwijd zouden miljoenen kijkers van achter hun televisie het team aanmoedigen. Míjn team aanmoedigen.

‘Hup Lone Stars!’ riep ik. Ik wilde mijn raampje weer omhoog laten komen, maar toen ik mijn vinger op het knopje legde maakte iemand zich los uit de menigte. Geen verslaggever.

Mijn vader.

Ricky Grambs had me mijn hele leven behandeld als een bijzaak. Ik had hem al meer dan een jaar niet gezien. Maar nu ik miljarden had geërfd?

Nu liet hij opeens zijn gezicht zien.

Ik keerde hem – en de paparazzi – de rug toe en liet mijn raampje omhoogkomen.

‘Ave?’ vroeg Libby aarzelend terwijl onze gepantserde SUV in de privéparkeergarage onder het stadion verdween. Mijn zus was een optimist. Ze geloofde in het goede van de mens – dus ook in dat van een man die verdomme nooit ook maar íéts voor een van ons twee had gedaan.

‘Wist jij dat hij hier zou zijn?’ vroeg ik haar zachtjes.

‘Nee!’ antwoordde Libby. ‘Echt niet!’ Ze beet op haar onderlip, waardoor ze haar zwarte lippenstift uitveegde. ‘Maar hij wil alleen maar met je praten.’

Tuurlijk.

Oren, het hoofd van mijn beveiliging, parkeerde de SUV en sprak rustig in zijn microfoontje. ‘We hebben een verdachte situatie in de buurt van de noordingang. Ingrijpen is niet nodig, maar ik wil een volledig verslag.’

Het prettige aan een miljardair zijn met een beveiligingsteam boordevol gepensioneerde speciale eenheden was dat de kans dat iemand me opnieuw uit het niets zou overvallen zo goed als nul was. Ik duwde het gevoel dat Ricky bij me had opgeroepen weg en stapte vanuit de auto de ingewanden van een van de grootste stadions ter wereld in. ‘Daar gaan we,’ zei ik.

‘Voor de duidelijkheid,’ zei Alisa tegen me terwijl ze uitstapte, ‘het kantoor kan prima afrekenen met je vader.’

En dát was het prettige aan de enige cliënt zijn van een advocatenkantoor waarin miljarden omgingen.

‘Gaat het?’ vroeg Alisa. Alisa was geen gevoelig type. Waarschijnlijk probeerde ze in te schatten of ik vanavond een risico zou zijn.

‘Ja, hoor,’ zei ik.

‘Waarom zou het niet met haar gaan?’

De stem – laag en fluwelig – kwam vanuit een lift achter me. Toen ik me omdraaide keek ik voor het eerst in zeven dagen in het gezicht van Grayson Hawthorne. Hij had licht haar en ijskoude grijze ogen en jukbeenderen die zo scherp waren dat je er iemand mee kon ombrengen. Twee weken geleden zou ik hebben gezegd dat hij de meest zelfverzekerde, zelfingenomen, arrogante eikel was die ik ooit had ontmoet.

Maar op dit moment wist ik niet zo goed meer wat ik over Grayson Hawthorne moest zeggen.

‘Waarom,’ herhaalde hij op strenge toon terwijl hij uit de lift stapte, ‘zou het niet met Avery gaan?’

‘Mijn niksnut van een vader stond voor het stadion,’ mompelde ik. ‘Niets belangrijks.’

Graysons ogen boorden zich kort in de mijne en toen draaide hij zich naar Oren. ‘Vormt hij een bedreiging?’

Ik zal je altijd beschermen, had hij gezworen. Maar dit… wij… Dit kan niet, Avery.

‘Je hoeft me niet te beschermen,’ zei ik vinnig tegen Grayson. ‘Als het om Ricky gaat kan ik dat prima zelf.’ Ik stampte langs hem heen en stapte de lift in waar hij uit was gekomen.

Als je werd verlaten was het de truc om jezelf te verbieden ooit nog te verlangen naar degene die was weggegaan.

Een minuut later gingen de liftdeuren weer open en stapte ik de skybox in, geflankeerd door Alisa en Oren, en keek ik niet meer achterom naar Grayson. Aangezien hij de lift had genomen om me beneden te begroeten was hij hier duidelijk al geweest, waarschijnlijk om met de gasten te smoezen. Zonder mij.

‘Avery. Je bent er.’ Zara Hawthorne-Calligaris droeg een dunne parelketting. Naar haar scherpe glimlach te oordelen was ze in staat daar iemand mee te doden als ze daar zin in had. ‘Ik wist niet zeker of je hier vanavond je opwachting zou maken.’

En jij stond klaar om mijn plaats in te nemen, concludeerde ik. Ik dacht aan wat Alisa had gezegd over bondgenoten en sterke spelers en de invloed die met een kaartje voor deze box kon worden gekocht.

Zoals Jameson zou zeggen: Laat het spel beginnen.

4

Vanuit de skybox had je perfect zicht op de vijftigmeterlijn, maar een uur voor de kick-off keek niemand naar het veld. De diepe skybox werd naar achteren toe steeds breder en hoe verder je bij de zitplaatsen vandaan was, hoe meer de ruimte weg had van een chique bar of club. Vanavond was ik het amusement: een eigenaardigheid, een curiositeit, een papieren poppetje met een bijzondere outfit opgespeld. Het voelde alsof ik een eeuwigheid handen schudde, poseerde voor de fotografen en deed alsof ik iets begreep van de footballgrapjes. Ik kreeg het voor elkaar om niet met open mond te staren naar een popster, een voormalige vicepresident en de directeur van een groot techbedrijf, die tijdens het plassen waarschijnlijk meer geld verdiende dan de meeste mensen in een heel leven.

Toen ik iemand ‘Hare Hoogheid’ hoorde zeggen en besefte dat er daadwerkelijk iemand van koninklijken bloede aanwezig was sloegen in mijn hoofd zo ongeveer de stoppen door.

Alisa moest hebben aangevoeld dat ik langzamerhand mijn grens bereikte. ‘Het is bijna tijd voor de kick-off,’ zei ze en ze legde een hand op mijn schouder – waarschijnlijk om te voorkomen dat ik zou vluchten. ‘Laten we gaan zitten.’

Ik hield het uit tot de rust, maar toen nam ik echt de benen. Grayson onderschepte me. Hij knikte zwijgend een kant op en liep weg, ervan overtuigd dat ik hem zou volgen.

Dat wilde ik niet, maar dat deed ik wel. Ik zag een tweede lift.

‘Deze gaat omhoog,’ zei hij. Waarschijnlijk was het een vergissing om waar dan ook naartoe te gaan met Grayson Hawthorne, maar aangezien mijn alternatief bestond uit nog meer kletspraatjes besloot ik het erop te wagen.

Zwijgend namen we de lift. Toen de deur weer openging stonden we in een kleine ruimte met vijf stoelen, die allemaal leeg waren. Het zicht op het veld was vanaf hier nog beter dan van beneden.

‘Als mijn grootvader genoeg had van al dat gepraat in de skybox ging hij hiernaartoe,’ vertelde Grayson. ‘Mijn broers en ik waren de enigen die met hem mee mochten.’

Ik ging zitten en keek naar het stadion. De mensenmenigte was enorm. De energie, de chaos, alleen al het volume was overweldigend. Maar hierbinnen was het stil.

‘Ik dacht dat je met Jameson naar de wedstrijd zou komen.’ Grayson maakte geen aanstalten om te gaan zitten, alsof hij zichzelf niet vertrouwde om zo dicht bij me in de buurt te komen. ‘Jullie zijn veel samen de laatste tijd.’

Dat ergerde me, al kon ik niet uitleggen waarom. ‘Je broer en ik hebben een weddenschap.’

‘Wat voor weddenschap?’

Die vraag was ik niet van plan te beantwoorden, maar toen ik mijn ogen naar de zijne liet glijden kon ik het niet laten om iets te zeggen waar hij gegarandeerd op zou reageren. ‘Toby leeft nog.’

Een ander had Graysons reactie misschien niet opgemerkt, maar ik zag een schok door hem heen gaan. Zijn grijze ogen lieten me niet meer los. ‘Pardon?’

‘Je oom leeft nog en vindt het leuk om te doen alsof hij een dakloze is in New Castle, Connecticut.’ Dat had ik waarschijnlijk iets tactvoller kunnen brengen.

Grayson kwam dichterbij. Hij verwaardigde zich naast me te gaan zitten en toen hij zijn handen tussen zijn knieën stopte zag ik dat zijn armspieren zich spanden. ‘Waar heb je het precies over, Avery?’

Ik was niet gewend dat hij me bij mijn voornaam noemde. Het was te laat om mijn woorden terug te nemen. ‘Ik zag een foto van Toby in het medaillon van je oma.’ Ik deed mijn ogen dicht en keerde in gedachten terug naar dat moment. ‘Ik herkende hem. Tegen mij had hij gezegd dat hij Harry heette. We hebben een jaar lang elke week met elkaar geschaakt in het park.’ Ik deed mijn ogen weer open. ‘Jameson en ik weten niet precies wat het verhaal daarachter is – nog niet. We hebben een weddenschap wie daar het eerste achter komt.’

‘Wie heb je dit verteld?’ Grayson klonk bloedserieus.

‘Over de weddenschap?’

‘Over Toby.’

‘Nan was erbij toen ik erachter kwam. En ik wilde het Alisa vertellen, maar…’

‘Niet doen,’ onderbrak Grayson me. ‘Praat hier met niemand over. Begrepen?’

Ik staarde hem aan. ‘Ik begin te denken van niet.’

‘Er bestaan geen gronden waarop mijn moeder het testament succesvol kan aanvechten. En dat geldt ook voor mijn tante. Maar Toby?’ Grayson was opgegroeid als de troonopvolger. Van alle Hawthorne-broers had hij het meeste moeite gehad met het feit dat ze waren onterfd. ‘Als mijn oom nog leeft, is hij de enige op deze planeet die het testament van mijn opa ongeldig kan laten verklaren.’

‘Dat zeg je alsof het iets slechts is,’ zei ik tegen hem. ‘En vanuit mijn perspectief is het dat natuurlijk ook. Maar vanuit het jouwe…’

‘Mijn moeder mag er niet achter komen. Zara mag er niet achter komen.’ Graysons blik was intens en geheel en al gericht op mij. ‘McNamara, Ortega en Jones mag er niet achter komen.’

In de week dat Jameson en ik deze wending hadden besproken hadden we ons puur en alleen gericht op het mysterie – niet op wat er kon gebeuren als Tobias Hawthornes verloren erfgenaam opeens levend zou opduiken.

‘Ben je niet op z’n minst een beetje nieuwgierig naar wat dit betekent?’ vroeg ik Grayson.

‘Ik weet wat dit betekent,’ antwoordde Grayson kortaf. ‘Dat heb ik je net verteld, Avery.’

‘Als je oom interesse had gehad in de erfenis, had hij ondertussen al wat van zich moeten laten horen, toch?’ vroeg ik. ‘Tenzij hij zich met een reden verstopt.’

‘Laat hem zich dan maar verstoppen. Heb je enig idee hoeveel risico…’ Grayson kreeg geen kans zijn vraag af te maken.

‘Een beetje risico hoort bij het leven, toch, broer?’

Ik draaide me naar de lift. Ik had niet gemerkt dat die naar beneden en weer naar boven was gegaan, maar daar stond Jameson. Hij liep langs Grayson heen en liet zich in de vrije stoel naast me zakken. ‘En, Erfgename, heb je al vorderingen gemaakt met onze weddenschap?’

Ik snoof. ‘Dat zou jij wel willen weten, hè?’

Jameson grijnsde zelfingenomen en wilde nog iets zeggen, maar zijn woorden werden overstemd door een explosie. Meer dan een. Geweerschoten. Paniek raasde door mijn aderen en voor ik er erg in had lag ik op de grond. Waar is de schutter? Dit was net als in het Zwartwoud. Precíés als in het Zwartwoud.

‘Erfgename.’

Ik kon me niet bewegen. Kon niet langer ademhalen. Opeens lag Jameson naast me op de grond. Hij bracht zijn gezicht naar het mijne en legde zijn handen eromheen. ‘Vuurwerk,’ zei hij tegen me. ‘Het is maar vuurwerk, Erfgename, dat wordt afgeschoten in de rust.’

Mijn hersenen registreerden wat hij zei, maar mijn lichaam zat nog steeds hevig verstrikt in de herinnering. Jameson was erbij geweest in het Zwartwoud. Hij had zich boven op me geworpen.

‘Je bent veilig, Avery.’ Grayson knielde neer naast Jameson, naast mij. ‘We zullen je niets laten overkomen.’ Even klonk er in de ruimte niets dan onze ademhaling. Die van Grayson. Die van Jameson. Die van mij.

‘Gewoon vuurwerk,’ herhaalde ik tegen Jameson. Het voelde alsof er iets op mijn borst drukte.

Grayson stond op, maar Jameson bleef liggen. Hij staarde me aan en hield zijn lichaam tegen het mijne gedrukt. Zijn blik was haast teder. Toen ik slikte verscheen er een duivels glimlachje op zijn gezicht.

‘Voor de goede orde, Erfgename: ík maak uitstekende vorderingen.’ Hij liet zijn duim langs mijn kaaklijn glijden.

Ik huiverde, keek hem boos aan en kwam omhoog. Als ik niet wilde doordraaien moest ik deze weddenschap winnen. En snel een beetje.

5

Maandag betekende school. Privéschool. Een privéschool met schijnbaar onuitputtelijke middelen en een ‘flexrooster’, waardoor mijn schooldag op willekeurige momenten werd onderbroken door tussenuren. Die tijd gebruikte ik om zoveel mogelijk informatie over Toby Hawthorne te vinden.

Ik kende de grote lijnen: Toby was de jongste van Tobias Hawthornes drie kinderen en volgens velen zijn favoriet. Op zijn negentiende was hij met een paar vrienden afgereisd naar de kust van Oregon, waar een privé-eiland van de Hawthornes lag. Er hadden een dodelijke brand en een afschuwelijke storm gewoed en zijn lichaam was nooit gevonden.

Het drama had het nieuws gehaald en toen ik de artikelen uitploos vond ik een paar nieuwe details over wat er precies was gebeurd. Er waren vier personen naar Hawthorne Island afgereisd. Geen van hen was levend teruggekeerd. Er waren drie lichamen gevonden. Dat van Toby was vermoedelijk verloren gegaan in de storm.

Ik zocht naar informatie over de andere slachtoffers. Twee van hen waren een soort klonen van Toby: privéschooljongens. Erfgenamen. Het derde was een meisje, Kaylie Rooney. Zij kwam blijkbaar uit de regio, een lastige puber uit een vissersdorpje op het vasteland. Meerdere artikelen meldden dat ze een strafblad had, dat niet openbaar werd gemaakt omdat ze ten tijde van de veroordeling minderjarig was geweest. Even later vond ik een bron – niet per se een betrouwbare – die beweerde dat Kaylie Rooney was veroordeeld voor drugsbezit, geweldsdelicten en brandstichting.

Zij had het vuur aangestoken. Dat was het verhaal dat in de kranten verscheen, hoewel dat nergens letterlijk werd gezegd. Drie veelbelovende jonge mannen, één probleemkind. Een uit de hand gelopen feestje. Dat alles in lichterlaaie zette. De pers gaf Kaylie de schuld – soms tussen de regels door, soms expliciet. De jongens werden op een voetstuk gezet en de hemel in geprezen en afgeschilderd als vooraanstaande leden van hun gemeenschap. Colin Anders Wright. David Golding. Tobias Hawthorne II. Briljante, veelbelovende jongens die te vroeg aan hun einde waren gekomen.

Maar Kaylie Rooney? Die had alleen maar voor problemen gezorgd.

Mijn telefoon trilde en ik keek naar het schermpje. Jameson had me een berichtje gestuurd: Ik heb een aanknopingspunt gevonden.

Jameson was laatstejaars op Heights Country Day. Hij bevond zich ergens op deze immense campus. Wat voor aanknopingspunt? dacht ik, maar ik weigerde hem de voldoening van een berichtje te schenken. Na een tijdje deelde mijn telefoon me mee dat hij aan het typen was.

Vertel me wat je weet, dacht ik.

Uiteindelijk ontving ik het berichtje. Wat dacht je ervan de inzet te verhogen?

De mensa van Heights Country Day leek niet op een gewone schoolkantine. De ruimte was gevuld met lange houten tafels. Aan de muren hingen portretten. De plafonds waren hoog en gewelfd en de ramen waren van glas in lood. Terwijl ik eten haalde scande ik automatisch de ruimte, op zoek naar Jameson – maar ik zag een andere Hawthorne-broer zitten.

Xander Hawthorne zat aan een tafel en keek ingespannen naar een apparaat dat voor hem stond. Het ding leek een beetje op een Rubiks kubus, maar dan langgerekter en met vakjes die in elke richting konden worden gedraaid en geklikt. Ik vermoedde dat hij het gadget zelf had gefabriceerd. Hij had me een keer verteld dat hij de Hawthorne-broer was die het snelst werd afgeleid door ingewikkelde machines – en door scones.

Toen ik hem drie blokjes heen en weer zag schuiven bedacht ik me opeens iets. Wanneer zijn broers vroeger bezig waren met de spellen van Tobias Hawthorne, had Xander vaak samen met zijn opa scones zitten eten. Hebben ze het toen ooit over Toby gehad? Er was maar één manier om daarachter te komen. Ik liep door de ruimte en ging naast Xander zitten, maar die was zo diep in gedachten verzonken dat hij me niet opmerkte. Hij schoof de blokjes alsmaar heen en weer, heen en weer.

‘Xander?’

Hij draaide zijn hoofd mijn kant op en knipperde met zijn ogen. ‘Avery! Wat een aangename en feitelijk niet geheel onverwachte verrassing!’ Zijn rechterhand dwaalde naar de andere kant van het apparaat, waar een schrift lag. Dat sloeg hij dicht.

Dat betekende hoogstwaarschijnlijk dat Xander Hawthorne iets van plan was. Maar goed, dat gold ook voor mij. ‘Mag ik je iets vragen?’

‘Dat ligt eraan,’ antwoordde Xander. ‘Was je van plan dat met me te delen?’

Ik keek naar de croissant en de koek op mijn dienblad en schoof die laatste zijn kant op. ‘Wat weet jij over je oom Toby?’

‘Vanwaar de interesse?’ Xander nam een hap van de koek en fronste. ‘Zitten hier gedroogde cranberry’s in? Welk monster combineert butterscotch met gedroogde cranberry’s?’

‘Ik was gewoon nieuwsgierig,’ zei ik.

‘Je weet wat ze zeggen over nieuwsgierigheid,’ waarschuwde Xander me vrolijk terwijl hij nog een enorme hap van de koek nam. ‘Nieuwsgierige mensen krijgen het deksel op hun… Bex!’ Xander slikte de hap koek vlug door en op zijn gezicht verscheen een stralende glimlach.

Ik volgde zijn blik naar Rebecca Laughlin, die met een dienblad achter me stond en er net als altijd uitzag als een prinses die rechtstreeks uit een sprookje was geplukt. Robijnrood haar. Onmogelijk ver uit elkaar staande ogen.

En door en door schuldig.

Rebecca wendde snel haar blik af, alsof ze mijn gedachte had gehoord. Ik kon voelen dat ze niet naar me probeerde te kijken. ‘Ik dacht dat je misschien wel wat hulp kon gebruiken,’ zei ze aarzelend tegen Xander. ‘Met…’

‘Met dat ene!’ Xander leunde naar voren en onderbrak haar.

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en draaide me weer naar de jongste Hawthorne-broer – en het schrift dat hij had dichtgeslagen toen hij me zag. ‘Met wat precies?’ vroeg ik achterdochtig.

‘Ik ga maar weer eens,’ zei Rebecca achter me.

‘Nee, jij gaat zitten zodat ik tegen je kan klagen over gedroogde cranberry’s,’ verbeterde Xander haar.

Na een korte aarzeling ging Rebecca zitten, maar ze liet een stoel tussen ons leeg. Haar heldere groene ogen gleden naar de mijne. ‘Avery.’ Ze keek weer naar beneden. ‘Ik wilde nog sorry tegen je zeggen.’

De laatste keer dat Rebecca en ik elkaar hadden gesproken had ze opgebiecht dat ze Skye Hawthornes aandeel in de moordaanslag op mijn leven had verzwegen.

‘Ik weet niet of ik dat wil horen,’ antwoordde ik op scherpe toon. Rationeel gezien begreep ik dat Rebecca haar hele leven in de schaduw van haar zus had gestaan, dat Emily’s dood haar enorm had aangegrepen en dat ze zich op de een of andere lugubere manier verplicht voelde aan haar zus om niets te zeggen over Skyes complot. Maar instinctiever gezien: ik had kunnen doodgaan.

‘Ben je daar nou nog steeds verbolgen over?’ vroeg Thea Calligaris, die op de stoel ging zitten die Rebecca had vrijgehouden.

‘Verbólgen?’ herhaalde ik. De laatste keer dat ik zo dicht bij Thea was geweest had ze toegegeven dat ze me gekleed als een dood meisje mijn debuut had laten maken in het Texaanse elitewereldje. ‘Jij speelt spelletjes met andermans gedachten. En door Rebecca was ik bijna dood!’

‘Tja, wat kan ik zeggen?’ Thea streelde Rebecca’s hand. ‘Wij zijn nou eenmaal complex.’

Haar woorden en haar aanraking leken heel bewust. Rebecca keek van Thea naar hun handen, krulde haar vingers in haar handpalm en legde haar hand in haar schoot.

Thea’s blik bleef nog even op Rebecca rusten, maar toen draaide ze zich naar mij. ‘Ik dacht trouwens dat dit een besloten lunch was,’ zei ze bijdehand.

Besloten. Alleen Rebecca, Thea en Xander, die voor zover ik wist nauwelijks meer met elkaar spraken wegens ingewikkelde redenen die, zoals Xander zou zeggen, een onmogelijke liefde, een nepvriendje en tragedie omvatten.

‘Wat mis ik hier?’ vroeg ik Xander. Het notitieboek. De manier waarop hij mijn vraag over Toby had ontweken. Dat ‘ene’ waarmee Rebecca hem kwam helpen. En nu Thea.

In plaats van te antwoorden propte Xander het restant van de koek in zijn mond.

‘Nou?’ drong ik aan terwijl hij kauwde.

‘Vrijdag zou Emily jarig zijn geweest,’ zei Rebecca plotseling. Ondanks haar zachte toon leek alle zuurstof in de ruimte opeens te vervliegen.

‘Ter nagedachtenis aan haar wordt er een inzamelingsactie gehouden,’ voegde Thea daaraan toe. Ze keek me doordringend aan. ‘Xander, Rebecca en ik wilden deze beslóten lunch gebruiken om onze plannen uit te werken.’

Ik wist niet of ik haar geloofde, maar dat was duidelijk mijn teken om te vertrekken.

6

Mijn poging om met Xander te praten was een fiasco geweest. Ik had ondertussen alles gelezen wat er over de brand te vinden was. En nu? dacht ik terwijl ik door een lange gang naar mijn kluisje liep. Moet ik met iemand gaan praten die Toby kende? Skye viel uiteraard af. En Zara vertrouwde ik ook niet. Wie bleef er dan over? Nash misschien? Hij moet een jaar of vijf zijn geweest toen Toby verdween. Nan. Misschien de Laughlins. Hawthorne House werd al jaren beheerd door Rebecca’s opa en oma. Met wie praat Jameson? Wat is zijn aanknopingspunt?

Gefrustreerd haalde ik mijn telefoon tevoorschijn en stuurde Max een berichtje. Eerlijk gezegd verwachtte ik geen antwoord, aangezien de ouders van mijn beste vriendin haar na de mededeling over mijn schamele erfenisje – en de bijkomstige aandacht van de pers – een algeheel verbod op moderne technologie hadden opgelegd. Uiteraard voelde ik me schuldig over de gevolgen die mijn plotselinge beroemdheid voor Max had, maar toch voelde ik me na het sturen van dat berichtje iets minder alleen. Ik probeerde te bedenken wat Max tegen me zou hebben gezegd als ze hier was, maar het enige wat in me opkwam was een reeks nepscheldwoorden – en het strenge bevel om mezelf niet de dood in te jagen.

‘Heb je het nieuws al gezien?’ hoorde ik een meisje in de gang zachtjes aan iemand vragen toen ik voor mijn kluisje stond. ‘Over haar vader?’

Knarsetandend sloot ik me af voor de geluiden van de geruchtenmolen. Ik deed mijn kluisje open – en zag een foto van Ricky Grambs. De foto moest uit een krantenartikel zijn geknipt, want erboven stond: Ik wil gewoon met mijn dochter praten.

Mijn binnenste begon te kolken van woede – woede over het feit dat die niksnut van een vader van me het lef had gehad om met de pers te praten en dat iemand dit artikel in mijn kluisje had geplakt. Ik keek om me heen om te zien of de dader zich bekend zou maken. De kluisjes op Heights Country Day waren van hout en hadden geen slot. Dat was een subtiele manier om duidelijk te maken dat ‘ons soort mensen’ niet stal. Waarom zou je als elite onderling beveiliging nodig hebben?

Dat was natuurlijk faxing onzin, zoals Max zou zeggen. Iedereen kon dit gedaan hebben, maar op dit moment schonk niemand in de gang me enige aandacht. Ik draaide me om en wilde de foto van mijn kluisdeur rukken, maar toen zag ik dat degene die hem daarop had geplakt ook snippers bloedrood papier op de bodem van mijn kluisje had gestrooid.

Nee, geen papiersnippers, besefte ik toen ik een papiertje oppakte. Reacties. De afgelopen drie weken was ik offline geweest om het commentaar van de onlinegemeenschap te omzeilen. Sommige mensen zullen je zien als een soort Assepoester, had Oren gezegd toen ik pas over mijn erfenis had gehoord. Anderen eerder als Marie Antoinette.

In de reactie in mijn hand, die geheel in hoofdletters was geschreven, stond: HET WORDT TIJD DAT IEMAND DIE VERWAANDE TRUT EEN LESJE LEERT. Daarna had ik moeten ophouden met lezen, maar dat deed ik niet. Met een licht trillende hand pakte ik een andere reactie. Wanneer gaat die slet eens dood? Zo waren er nog tientallen andere, waaronder erg expliciete.

Eén persoon had alleen een foto gepost: mijn gezicht met een schietschijf erop, alsof ik te zien was door het vizier van een geweer.

‘Dit was vrijwel zeker een verveelde tiener die de grenzen opzocht,’ zei Oren tegen me toen we die middag weer in Hawthorne House waren.

‘Maar die reacties…’ Ik slikte. Sommige dreigementen stonden in mijn geheugen gegrift. ‘Zijn die echt?’

‘En niets waar jij je zorgen over hoeft te maken,’ stelde Oren me gerust. ‘Mijn team houdt alles scherp in de gaten. Alle dreigementen worden geanalyseerd en bewaard. Van de grofweg honderd ergste zijn er tot nu toe maar twee of drie die we in de gaten moeten houden.’

Ik probeerde niet te lang stil te staan bij de cijfers. ‘Wat bedoel je met “in de gaten houden”?’

‘Ik kan me vergissen,’ zei een kalme, effen stem, ‘maar volgens mij heeft hij het over de Lijst.’

Een paar meter verderop zag ik Grayson staan. Hij droeg een donker pak en zijn gezichtsuitdrukking was ondoorgrondelijk, maar zijn kaak was gespannen.

‘Welke lijst?’ vroeg ik terwijl ik zo min mogelijk op zijn kaaklijn probeerde te letten.

‘Wil jij het haar laten zien?’ vroeg Grayson rustig aan Oren. ‘Of zal ik dat doen?’

Ik had gehoord dat Hawthorne House beter beveiligd was dan het Witte Huis. Ik had Orens mannen gezien. Ik wist dat iedereen die het terrein op wilde eerst grondig werd nagetrokken en dat er overal beveiligingscamera’s hingen. Maar er was een verschil tussen iets weten en iets zíén. De bewakingskamer hing vol met beeldschermen. De meeste toonden beelden van het omliggende terrein en de poorten, maar op een handjevol monitors flitsten de gangen van Hawthorne House langs.

‘Eli.’ Toen Oren dat zei, stond een van de bewakers die achter de beeldschermen zaten op. Hij leek ergens in de twintig, had gemillimeterd haar, meerdere littekens en helderblauwe ogen met rond de pupil een goudbruine ring. ‘Avery,’ zei Oren, ‘dit is Eli. Hij zal je op school schaduwen, in elk geval tot ik die situatie met je kluisje heb geanalyseerd. Hij is de jongste van ons team, dus hij zal minder opvallen dan de anderen.’

Eli zag eruit als een militair. Als een bodyguard. Niet als iemand die bij mij op school niet zou opvallen. ‘Ik dacht dat je je geen zorgen maakte om mijn kluisje,’ zei ik tegen Oren.

Het hoofd van mijn beveiliging keek me aan. ‘Dat klopt.’ Maar tegelijkertijd nam hij geen enkel risico.

Grayson kwam achter me staan. ‘Wat is er precies bij je kluisje gebeurd?’

Ik had heel even de gekmakende neiging om het hem te vertellen, om me door hem te laten beschermen, zoals hij had beloofd. Maar Grayson Hawthorne hoefde niet alles te weten. ‘Waar is die lijst?’ vroeg ik terwijl ik een stap bij hem vandaan zette en het gesprek weer naar de reden dat ik hier was leidde.

Toen Oren naar Eli knikte gaf de jongere man me letterlijk een lijst. Met namen. Bovenaan stond: RICKY GRAMBS. Boos fronsend nam ik de rest van de lijst door. Er stonden zo’n dertig namen op. ‘Wie zijn deze mensen?’ vroeg ik terwijl het voelde alsof iemand mijn keel dichtkneep.

‘Potentiële stalkers,’ antwoordde Oren. ‘Mensen die hier hebben geprobeerd in te breken. Iets te enthousiaste fans.’ Hij kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Skye Hawthorne.’

Waarschijnlijk wist het hoofd van mijn beveiliging dus waarom Skye Hawthorne House had verlaten. Ik had Grayson beloofd niets te vertellen, maar dit was Hawthorne House. De meeste bewoners waren een stuk slimmer dan goed voor hen – of voor anderen – was.

‘Mag ik Avery even onder vier ogen spreken?’ Grayson was zo beleefd om te doen alsof hij Oren een verzoek deed. Oren was echter niet onder de indruk en trok vragend een wenkbrauw naar me op. Ik kwam in de verleiding om Oren uit wraak te laten blijven, maar ik knikte naar het hoofd van mijn beveiliging en hij en zijn mannen liepen langzaam achter elkaar aan naar buiten. Ik verwachtte half dat Grayson me zou vragen wat ik Oren over Skye had verteld, maar toen we alleen waren bleef zijn kruisverhoor uit.

‘Hoe voel je je?’ vroeg Grayson in plaats daarvan. ‘Dit lijkt me nogal heftig.’

‘Ik voel me prima,’ antwoordde ik vastberaden, maar het lukte me niet om tegen hem te zeggen dat hij me niet hoefde te beschermen. Objectief gezien wist ik dat ik de rest van mijn leven beveiliging nodig zou hebben, maar de dreigementen zwart-op-wit zien staan was een ander verhaal.

‘Mijn grootvader had ook een Lijst,’ zei Grayson zachtjes. ‘Dat hoort er nou eenmaal bij.’

Als je beroemd bent? Als je rijk bent?

‘Begrijp je nu waarom je de situatie die we gisteren hebben besproken moet laten rusten?’ ging Grayson op zachte toon verder. Hij vermeed Toby’s naam. ‘Als je het fortuin verloor zouden de meeste mensen op de Lijst hun interesse verliezen. De méésten.’

Maar niet allemaal. Ik keek Grayson aan en liet mijn blik langer dan nodig op zijn gezicht rusten. Als ik het fortuin zou verliezen, zou ik ook mijn beveiligingsteam verliezen. Dat probeerde hij me duidelijk te maken.

‘Ja, dat begrijp ik,’ antwoordde ik. Ik verbrak ons oogcontact, want wat ik ook begreep, was dat ik een overlever was. Ik zorgde voor mezelf. En ik zou mezelf nooit toestaan iets van hem te willen of te verwachten.

Ik keerde hem de rug toe en keek naar de monitors. Ik zag iets over een van de schermen flitsen. Jameson. Ik probeerde niet te opvallend te kijken hoe hij vastberaden door een gang beende die ik niet kon plaatsen. Wat ben jij van plan, Jameson Hawthorne?

Grayson keek echter niet naar de beeldschermen, maar naar mij. ‘Avery?’ Hij klonk haast aarzelend. Tot dit moment had ik niet geweten dat Grayson Davenport Hawthorne, ex-troonopvolger, kon aarzelen.

‘Ik voel me prima,’ zei ik opnieuw met een half oog op het scherm. Toen het beeld naar een andere gang sprong zag ik Xander, die bijna net zo vastberaden liep als Jameson. Hij had iets vast.

Een moker? Wat moet hij met een…

Mijn gedachten braken de vraag abrupt af, want opeens herkende ik Xanders omgeving en wist ik waarnaar hij op weg was. En ik had er zelfs mijn laatste dollar nog om durven te verwedden dat Jameson dezelfde bestemming had.

7

Ergens na Toby’s verdwijning en vermeende dood had Tobias Hawthorne de vleugel van zijn zoon laten afsluiten. Dat had ik een keer gezien: massieve bakstenen waarachter vermoedelijk een deur verborgen zat.

‘Sorry,’ zei ik tegen Grayson. ‘Ik moet gaan.’ Ik begreep waarom hij wilde dat ik dat gedoe met Toby met rust liet. Waarschijnlijk had hij gelijk. Maar toch…