Colofon

Tiny pretty things

NUR 285

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2015 Sona Charaipotra en Dhonielle Clayton

Published in agreement with the author, c/o BAROR INTERNATIONAL, INC., Armonk, New York, U.S.A.

Originally published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers.

Oorspronkelijke titel: Tiny Pretty Things

Nederlandse vertaling: Elsbeth Witt

Omslagontwerp: Torborg Davern

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Shiny broken pieces

NUR 285

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Sona Charaipotra en Dhonielle Clayton

Published in agreement with the author, c/o BAROR INTERNATIONAL, INC., Armonk, New York, U.S.A.

Originally published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers.

Oorspronkelijke titel: Shiny Broken Pieces

Nederlandse vertaling: Charlaine & Inouchka Kreuning, de Vertaalzusjes

Omslagontwerp: Torborg Davern

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteurs: @sonesone2 en @brownbookworm

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Sona Charaipotra and Dhonielle Clayton

Vertaald door Elsbeth Witt

Voor Navdeep, voor alles wat je gedaan hebt – en nog steeds doet – om onze magie (en ons geklooi) mogelijk te maken

0.

Cassie

De eerste seconden voelen altijd als doodgaan. Je spieren rekken zich uit en branden totdat ze bijna scheuren. Je heupbotten dreigen uit hun kom te schieten. Je ruggengraat verlengt zich en draait in onmogelijke vormen. De aderen in je armen zwellen op, het bloed klopt erdoorheen. Je vingers trillen en het lukt je nog maar net om ze strak en sierlijk te houden. Je tenen zitten vastgekneld in een kleine roze box, die een verzameling blaren en blauwe plekken achterlaat op je voeten.

Maar het ziet er allemaal moeiteloos en prachtig uit. Hoop ik. Want dat is het allerbelangrijkste.

Studio B is net een vissenkom en ik zou willen dat iemand de drie glazen muren kon verduisteren of bedekken. Liz staat met haar neus tegen de ramen gedrukt en haar gestaar voelt heet en zwaar. Ik wist dat ze dit wilde – misschien zelfs liever dan ik – maar dat betekent nog niet dat ze het verdiende. Ze vindt dat ze me voortrekken omdat ik het nichtje van meneer Lucas ben. Dat heeft Bette me gisteravond in een dronken bui min of meer verteld. Maar ik weet wel beter. Ik heb dit verdiend.

Morkie blaft haar bevelen naar de corpsmeisjes en draait zich vervolgens om naar de pianist om te vitten over de snelheid van La Sylphide, het voorjaarsballet. Ik ben het enige meisje van niveau zes dat een solistenrol danst en terwijl de anderen doen alsof ze blij voor me zijn – de meeste anderen in ieder geval – weet ik dat ze stiekem hopen dat ik het verpest. Maar ik geef ze die voldoening niet, ook al is het moeilijk om de jongste te zijn. Toen een van de meiden me vroeg of ik vijftien was, wilde ik liegen en zeggen dat ik zeventien of achttien was, net als zij. Ik kijk toe hoe de andere dansers pirouettes draaien door de zaal en ik plak een glimlach op mijn gezicht. Ik ga dit niet verpesten. Ik mag ze niet laten weten hoe lastig dit voor mij is. Mijn spieren doen pijn en mijn lege maag komt in opstand. Alle pret van gisteravond kwam er vanochtend weer uit. Ik had Bette me nooit moeten laten overhalen om alcohol te drinken. Daar moet ik nu voor boeten.

De muziek stopt abrupt en Morkie torent boven Sarah Takahashi uit en laat haar de draai steeds opnieuw doen. Ze schreeuwt instructies in het Russisch, alsof Sarah daar iets van begrijpt. Sarah maakt een buiging en dit lijkt Morkie nog woedender te maken. Ze is mijn understudy en danst in niveau acht. Een meisje uit de achtste had de hoofdrol moeten krijgen, zodat de balletmeesters van de Company haar talent kunnen zien en haar een plek kunnen aanbieden.

Ik gebruik iedere extra seconde van deze pauze om de variatie in gedachten nog een keer door te nemen en om de muziek in mijn hoofd af te spelen. Morkie doet de passen een voor een voor en stampt met de hakken van haar kleine schoenen op de grond. Ze is bijna zeventig, maar nog steeds zo ongelooflijk sierlijk. Een echte danseuse russe.

Bette glipt naar binnen. Ze laat de deur hard achter zich dichtvallen zodat ik weet dat ze er is. Ik haat het hoe ze het altijd voor elkaar krijgt om zichzelf op zo’n manier aan te kondigen, maar dat zou ik haar nooit kunnen zeggen. Iedereen kijkt naar haar. Haar aureool van blond haar, dat strak in een knot bij elkaar gebonden zit, haar designer-dansrok, die om haar heen wappert als een suikerspin, haar vakkundig aangebrachte roze lippenstift. Ze moet achterin gaan zitten van Morkie en ze neemt plaats naast de danstassen. Er gaan geruchten dat een vette cheque van haar moeder ervoor heeft gezorgd dat ze bij ons in de studio mag kijken, zodat ze de rol alvast kan leren, maar dat durf ik haar niet te vragen. Ze is zo lief en behulpzaam geweest. In de tijd dat Liz en de anderen vervelend tegen mij deden toen ik net nieuw was, nam zij het voor me op. Ze liet me zien hoe alles werkte hier en ze dreigde de andere meisjes iets aan te doen als ze me zouden blijven pesten.

Will komt nu ook binnen. Zijn rode haar zit met gel naar achteren gekamd en hij heeft zijn gezicht helemaal opgemaakt. Hij werpt me een handkus toe en zwaait. Ze hebben vanochtend bekendgemaakt dat hij de understudy wordt van mijn pas de deux-partner. Hij gaat achterin naast Bette zitten.

Morkie roept mij naar zich toe en de muziek begint; licht en fladderend en kalm. Normaal gesproken laat ik me meevoeren, laat ik me wegvoeren door de noten totdat ik mezelf niet meer ben, totdat de bewegingen van mijn armen en benen er vanzelf voor zorgen dat ik de bosfee word die de Schotse boer verleid. Maar vandaag zit ik gevangen in mijn veel te lange, slungelige lijf. Terwijl ik door de zaal beweeg en probeer de passen zo goed mogelijk uit te voeren, voel ik iedere spier aan me trekken.

Ik betrap mezelf erop dat ik omlaagkijk, naar de plekken op de vloer waar tape is geplakt om de juiste posities aan te geven en ik probeer me te concentreren op de maat van de muziek. Ik wil niet te veel denken aan hoe iedere beweging van de variatie precies gaat. Dat zijn oude gewoonten. Slechte gewoonten. Ik moet dit uit mijn hoofd kunnen nu. Ik vertel mezelf dat ik zo licht als een veertje ben. Maar mijn voeten zijn een seconde te langzaam en de bewegingen van mijn arm te zwaar.

‘Meer! Meer!’ schreeuwt Morkie. Haar stem weerkaatst tegen de spiegels. De glimlach zakt van mijn gezicht. Ik voel me zo lomp in haar aanwezigheid. Mijn zelfvertrouwen gutst samen met mijn zweet uit mijn lijf. Scott wacht aan de linkerkant van de zaal op me. Ik fladder naar hem toe en steek mijn hand naar hem uit. Hij trekt me tegen zijn borstkas aan.

‘Lach! Je bent verliefd op hem!’ schreeuwt Morkie over de muziek heen.

Mijn grijns ziet er gepijnigd uit in de spiegel. Mijn buikspieren spannen zich aan als zijn handen zich om mijn middel sluiten en hij zich klaarmaakt om me te liften.

Morkie zwaait met haar handen in de lucht. We houden halverwege de lift op.

‘Jullie zijn verliefd. Ik zie het niet! Ik zie het niet!’ zegt ze, terwijl ze me naar zich toe wenkt. ‘Hebben wij een fout gemaakt bij de rolverdeling, Cassandra?’ Haar Russische accent verandert de woorden in kleine, scherpe messen, die mijn ingewanden kapotsteken. ‘Laat het zien! Laat de reden zien dat wij jou hebben gekozen!’ Haar magere arm wuift me weg.

Sarah neemt mijn plaats in om de vliegende schouderlift te oefenen met Scott. Ik maak mezelf wijs dat dat niet erg is. Het is nodig. De jongens moeten allebei oefenen met Sarah en mij. Voor het geval dat. Gefrustreerd loop ik naar de hoek achterin, naar Bette en Will. ‘Je móét het doen,’ hoor ik haar fluisteren, maar hij maant haar tot stilte als hij ziet dat ik eraan kom.

‘Hé.’ Hij grijnst en klopt op de vloer naast hem. ‘Beetje moeite met opstarten vandaag?’

Ik kom langzaam weer op adem en veeg de kleine zweetdruppeltjes van mijn bovenlip. Bettes ijsblauwe ogen staren me aan. Ik voel me walgelijk en zwaar en slecht. Will fronst naar me met een zielige blik in zijn ogen, alsof ik een puppy ben die zojuist een schop heeft gekregen. ‘Je moet het niet persoonlijk opvatten,’ fluistert hij. ‘Morkie is gemeen.’

‘Gaat het?’ vraagt Bette, terwijl ze lafjes naar me glimlacht.

‘Ik weet niet wat er gebeurde,’ zeg ik, terwijl ik mijn ogen sluit. Ik strek mijn armen en benen uit. ‘Gisteren ging het prima. Dat hebben jullie toch gezien?’

‘Je leek bang voor hem,’ zegt Will. Zijn blik volgt iedere beweging van Scott. ‘Ben je stiekem een beetje verliefd op Scott?’

‘Ik heb een vriend,’ snauw ik, veel feller dan mijn bedoeling is. Ik zou willen dat Henri mijn partner was, maar hij zit op de dansschool van het Parijse Operaballet. Ik vertrouw Henri’s handen. ‘Sorry. Ik weet gewoon niet wat er met me aan de hand is.’

‘Mmm,’ zegt Bette, met een nietszeggende uitdrukking op haar gezicht. ‘Te veel gedronken, gok ik.’ En ik herinner me weer hoe ze mijn glas maar bleef vullen met de dure wijn van haar moeder, terwijl ik bleef zeggen dat ik niet meer hoefde.

Ik knik, blij om een excuus te hebben. ‘Ik had gelijk naar bed moeten gaan nadat ik bij jou was geweest.’

‘Heb je dat dan niet gedaan?’ vraagt ze verbaasd.

‘Ik ga soms ’s avonds laat nog dansen, zodat het allemaal in mijn hoofd zit als ik ga slapen.’ Ik leg een hand op mijn voorhoofd. Ik heb geen idee waarom ik dit haar allemaal vertel. Maar ik kan haar vertrouwen. Dat heeft Alec me verteld, toen ik twijfelde aan Bettes goede bedoelingen. En Will en Alec zijn beste vrienden. ‘Mijn benen werken gewoon niet mee.’ Ik schuif iets naar achteren en druk mijn rug tegen de glazen muur die uitkijkt op straat. De warmte van de zonnestralen vlakt de kou in mijn lijf een beetje uit. Het is een warme lentedag vandaag, maar ik ril helemaal. ‘Wat moet ik doen?’

Bette en Will wisselen een blik uit. Ze weten wat Morkie wil. Ze zijn hier al zo lang. Ze weten precies hoe ze haar tevreden moeten stellen.

‘Je moet gewoon zorgen dat je weer goed danst,’ zegt Bette, die een onzichtbaar pluisje van haar perfecte trui plukt. ‘Morkie houdt niet van drama of smoesjes.’ Ze leunt voorover en stretcht, alsof ze bezig is met haar warming-up en ieder moment naar het midden van de zaal geroepen kan worden. Alsof ze hier is met een reden. ‘En je moet niet zo veel drinken.’

‘Au, Bette,’ zegt Will.

Ik probeer mijn verbazing van mijn gezicht te houden. ‘Ik had nooit eerder gedronken,’ fluister ik. Als Bette verrast is, laat ze het niet zien. Maar het is gênant om toe te geven. Voordat ik naar New York verhuisde en introk bij mijn neef Alec en zijn familie zodat ik naar het conservatorium kon, bestond mijn hele wereld uit danslessen en school en op de bank zitten naast mijn Britse gastmoeder, wachtend op een telefoontje of bericht van Henri. New York is zo anders dan Londen. ‘Ik wist niet dat ik er zo’n last van zou hebben.’ Ik wil zeggen dat het haar schuld is dat ik zo veel wijn heb gedronken, maar ik doe het niet. Ze is de enige vriendin die ik heb hier en dat wil ik niet verpesten.

‘Soms heb je gewoon je dag niet,’ zegt Will. Hij klopt zachtjes op mijn been, alsof dat gaat helpen.

Ik voel de tranen prikken in mijn ogen en ik lik de aardbeiengloss van mijn lippen, waarna ik meteen de afkeurende stem van mijn moeder in mijn hoofd hoor. Ze vindt dat niet passen bij een dame. Ik kijk opzij en zie hoe Sarah Takahashi een perfecte lift uitvoert met Scott. Morkie straalt er helemaal van.

‘Maak je geen zorgen, Cassie,’ zegt Bette. ‘Will zorgt er wel voor dat het er goed uitziet. Hij zal je redden. Dat doet hij bij mij ook altijd.’ Het woord ‘redden’ valt verkeerd bij mij. Wills ogen schieten de zaal rond, alsof hij een vlieg in de gaten houdt.

Bettes glimlach is zo breed dat ik al haar tanden kan zien. Ze zijn uiteraard perfect. Ik word weer naar het midden geroepen en Will ook. Bette kijkt toe hoe Morkie aan mij en Will het volgende stuk van de pas de deux laat zien. We nemen alle bewegingen in ons op. Stuk voor stuk, met een bijna pijnlijke nauwkeurigheid. Het duurt bijna een uur voordat we het doen zoals Morkie het wil en dan mogen we het alleen proberen. Eindelijk mag ik midden op de vloer staan om haar te laten zien wat ik heb geleerd.

Ik bereid me voor op de dans en wacht tot de muziek begint en de akkoorden me laten bewegen. Mijn gedachten verstillen: de zorgen, de kritiek, de gezichten achter het glas… ze drijven allemaal weg. Ik zie hoe Will op me staat te wachten. Ik doe alsof het Henri is. Ik zet mijn eerste passen en vouw mezelf om de muziek heen, iedere beweging die ik maak omarmt het ritme. Ik spring en draai en zweef en fladder naar Will.

‘Precies op de melodie,’ schreeuwt Morkie.

Wills handen vinden mijn middel. Hij tilt me naar een vliegende schouderlift. Zijn rechterschouder drukt in mijn billen en draagt moeiteloos mijn gewicht.

‘Ze is geen doos, William,’ zegt Morkie. ‘Ze is een juweel. Draag haar als een juweel. Zo mooi, zo licht.’

Zijn vingers drukken in de botten van mijn heupen terwijl hij probeert mij op mijn plek te houden.

‘Prachtig, prachtig!’ roept Morkie over de muziek heen. ‘Lach, Cassandra.’

Ik glimlach zo hard als ik kan. Ik hou mijn ogen op de spiegel gericht en concentreer me op Morkies aanwijzingen. Nu komt de visduik; langzaam, sierlijk, doelbewust. Maar zo gaat het helemaal niet. Het lukt Will niet meer om mijn gewicht te dragen en ik wiebel en probeer mijn evenwicht te vinden, maar het is te laat. Het voelt alsof zijn vingers verdwijnen. Het gaat niet zoals we geoefend hebben. Nu hij mij niet meer ondersteunt, glipt mijn rechterbeen weg.

Ik tuimel omlaag, alsof ik van de rand van een afgrond val. De vloer voelt mijlenver weg, totdat ik hem raak.

1e bedrijf

Najaarsseizoen

1.

Bette

Ze zeggen weleens dat de voorpret leuker is dan de gebeurtenis zelf, dus ik besluit om optimaal te genieten van ieder moment dat ik nog moet wachten. Meneer K is dol op tijdrekken. We krioelen om hem heen in de grote hal van het American Ballet Conservatory en wachten op zijn jaarlijkse toespraak over De Notenkraker. Daarna zal hij de bezettingslijst bekendmaken. Twee keer per jaar, in het najaar en in het voorjaar, mogen leerlingen van ons conservatorium voor één avond de dansers van de Company vervangen bij een voorstelling in het Lincoln Center. Het is een test. Een voorproefje van onze toekomst.

Op dat stuk papier met de bezettingslijst staat wat jij waard bent op onze school, het toevoerkanaal van de American Ballet Company. En ik ben heel veel waard. Alec en ik houden elkaars hand vast en ik kan mijn glimlach niet onderdrukken. Over een paar minuten staat mijn naam op de muur naast de rol van de Suikerfee en kan de rest van mijn leven eindelijk beginnen.

Zes jaar geleden zag ik hoe mijn oudere zus Adele de rol danste. Ik speelde toen een engeltje en hupste rond met gouden vleugeltjes en de lippenstift van mijn moeder. Toen was de voorpret níét het leukste gedeelte. Toen was het leukste gedeelte de warmte van de lichten op mijn huid en de aanwezigheid van het publiek en het samen dansen met mijn balletvriendinnetjes. De kriebelende maillot en de zoete, metaalachtige geur van haarspray en de glinsterende tiara die in mijn dunne babyhaar zat gespeld. Het glitterpoeder op mijn wangen. De nerveuze knoop in mijn maag voordat we op moesten en de golf van vreugde nadat we weer af waren gegaan. De bos bloemen en de zoenen op mijn wangen van mijn moeder en mijn vader, die me hoog in de lucht tilde en mij een prinses noemde.

Vroeger was álles leuk.

De voordeur van de school zit dicht en op slot gedraaid. Zo belangrijk is deze toespraak van meneer K. Ik kijk over mijn schouder door de grote ramen van de hal en zie een paar mensen met rode neuzen bij elkaar staan in de ijskoude oktoberlucht. Ze staan op de trap en op Rose Abney Plaza, vernoemd naar mijn oma. Die deur gaat pas weer open als hij klaar is. Ze staan daar te bevriezen, maar ze wachten maar. Er zit niets anders op.

Meneer K wrijft over zijn keurig verzorgde baard en ik weet dat dit betekent dat hij zo gaat beginnen. Dit soort kleine dingetjes heb ik geleerd van Adele, die als solist danst bij de Company. Ik ga wat rechterop staan en leg mijn hand op Alecs schouder. Ik kietel hem op de plek waar zijn gemillimeterde blonde haar overgaat in zijn nek. Hij krijgt zijn grijns ook niet van zijn gezicht. We zijn allebei klaar om eindelijk de hoofdrollen te dansen in het winterballet.

‘Dit is ons moment,’ fluister ik in zijn oor. Hij lacht naar me en geeft me een kus op mijn voorhoofd. Hij kan ook niet wachten tot de bekendmaking en ik weet gewoon zeker dat ik hierna álles aan ballet weer leuk ga vinden. Onze audities gingen perfect. Ik weet nog hoe belachelijk gelukkig Adele eruitzag toen ze de Suikerfee danste en hoe de rol ervoor zorgde dat ze onmiddellijk van school geplukt werd en een plek kreeg bij de Company. Het is mijn droom om me ook zo gelukkig te voelen. Ik heb geen concurrentie. Zelfs Liz heeft het moeilijk dit jaar. En niemand kan wat ik kan.

Ik laat mijn hand zakken en trek Alec wat dichter tegen me aan. Alecs beste vriend – en mijn voormalige beste vriend – Will staart naar me. Jaloers.

De ouders en broertjes en zusjes die achter de menigte aan zwarte balletpakjes staan worden steeds stiller.

‘De rolverdeling van De Notenkraker draait niet enkel om techniek,’ begint meneer K. Onze balletmeester praat langzaam, alsof hij de woorden ter plekke bedenkt, alsof hij niet ieder jaar dezelfde toespraak houdt. Toch hang ik aan zijn lippen en voelt het alsof ik het voor het eerst hoor. Meneer K is de meest weloverwogen persoon die ik ooit heb ontmoet. Hij kijkt me aan en ik weet dat mijn lot hiermee bezegeld is. Die blik in mijn richting was doelbewust. Dat moet wel. Ik buig mijn hoofd een stukje bij wijze van respect, maar ik kan niet voorkomen dat mijn mondhoeken toch een klein stukje omhoogtrekken.

‘Techniek is de basis van ballet, maar persoonlijkheid brengt een dans tot leven. In De Notenkraker heeft ieder personage een belangrijke rol in het geheel en daarom hebben wij ervoor gezorgd dat ieder van jullie de perfecte rol krijgt. Wie jullie zijn heeft effect op hoe jullie dansen. We herinneren ons allemaal nog wel hoe Gerard Celling vorig jaar de Muizenkoning danste of hoe Adele de Suikerfee danste. Dit waren prachtige vertolkingen, die niet alleen een ongelooflijke techniek lieten zien maar ook een voortreffelijke schoonheid en vreugde uitstraalden. De leerlingen waren geen leerlingen meer. Ze veranderden in artiesten, net als een rups die zijn cocon verlaat en wordt wat hij al die tijd al moest zijn… een vlinder.’

Meneer K noemt ons zijn vlinders. We zijn nooit zijn leerlingen, dansers, atleten of ballerina’s. Als we klaar zijn met de opleiding, geeft hij de beste danser een hanger van een diamanten vlinder. Adele doet die van haar nog steeds alleen af als ze moet optreden.

‘Adele en Gerard hebben hun succes te danken aan de relatie die zij hadden met de rol van de Suikerfee en de Muizenkoning,’ gaat hij verder. ‘Het draaide allemaal om de band die zij smeedden met de personages.’

Ik buig mijn hoofd nog iets verder. Meneer K heeft het niet voor niets over mijn zus. Dit is een verwijzing naar mij, dat weet ik zeker. Adeles vertolking van de Suikerfee is zes jaar na dato nog steeds onderwerp van gesprek. Ze zat nog maar in niveau zes en was nog maar veertien jaar oud. Het was ongehoord dat zo’n jonge danser zo’n rol kreeg en dat de oudere meisjes uit de achtste overgeslagen werden. Ik weet nog hoe ik toen de rol van Clara danste en trots mijn zus ging omhelzen na de voorstelling en meneer K met zijn zelfverzekerde glimlach naar ons toe was gekomen.

‘Adele, je was lumineus,’ had hij gezegd. Sindsdien hoop ik dat hij dat woord een keer zal gebruiken om mij te omschrijven. Hij heeft dat tot nu toe niet gedaan. Nog niet. ‘En jij, schattige kleine Bette, ik heb jou vanavond zo mooi zien dansen dat ik zeker weet dat jij binnen de kortste keren in de voetsporen van je zus zal treden.’ Hij had geknipoogd en Adele had gestraald omdat ze het met hem eens was.

Dit is een verwijzing naar dat moment. Hij wil dat ik me zijn voorspelling herinner en me ervan verzekeren dat hij gelijk had, al die jaren geleden.

Ik ga op mijn tenen staan, niet meer in staat om mijn opwinding te verbergen. Alec knijpt in mijn hand.

Meneer K gaat iets zachter praten nu. ‘Zo moet jonge Clara lief zijn en met iedere stap en iedere blik de verwondering van Kerstmis uitstralen.’ Zijn blik glijdt naar een mooie petit rat in een lichtblauw balletpakje en haar donkere haar in een perfecte knot. Ze bloost en ik gun kleine Maura dit geluksmomentje, omdat ik Clara ook heb gespeeld toen ik elf was. Ik weet hoe bijzonder het is en zij verdient het om van iedere seconde van deze ervaring te genieten.

Het is alweer jaren geleden, maar het is nog steeds het optreden waar ik de meeste lol aan heb beleefd. Het was vlak daarna, in de kerstvakantie, dat mijn moeder me oude filmpjes van Adele begon te laten zien en mij vroeg om mijn techniek met die van haar te vergelijken. Het was de kerst dat alles tussen mijn moeder, Adele en mij veranderde. Een aardverschuiving, die uitmondde in een slechte soap. Ik word licht in mijn hoofd als ik eraan denk. Ik kan het gebrom van het röntgenapparaat nog horen. Maar het is niet goed om te lang stil te staan bij deze herinneringen, dus ik doe wat ik altijd doe: ik sluit mijn ogen even om mijn gedachten te laten verdwijnen. Ik knijp nog een keer in Alecs hand en probeer me te concentreren. Dit is mijn grote moment.

‘Oom Drosselmeyer moet mysterieus en somber zijn… een man met een geheim,’ zegt meneer K. ‘De Notenkrakerprins is koninklijk en vol zelfvertrouwen. Ongrijpbaar en elegant, maar nog steeds mannelijk.’ Meneer K kijkt naar Alec, die zo hard glimlacht dat hij kuiltjes in zijn wangen krijgt. Dit is een exacte omschrijving van Alec en ik leun nog een stukje tegen hem aan. Hij laat mijn hand los en slaat zijn arm om mijn schouder. Dit moment is al fantastisch, maar Alecs liefde zorgt ervoor dat ik me helemaal in de zevende hemel waan. Meneer K noemt nog wat personages en hij vertelt over de eigenschappen die de dansers nodig hebben. Ik strijk mijn haar glad zodat ik er straks perfect uitzie voor mijn grote moment.

‘En de Suikerfee,’ gaat meneer K verder. Zijn blik dwaalt over de menigte. ‘Zij moet niet alleen mooi zijn, maar ook vriendelijk, vreugdevol, mysterieus en speels.’ Hij lijkt nog steeds te zoeken naar het juiste meisje in de menigte, wat best raar is, want hij weet precies waar ik sta. Ik probeer het van me af te zetten. Meneer K staat bekend om zijn spelletjes.

De ideale eigenschappen van de Suikerfee die hij noemt… die horen niet bij mij. Dit zijn geen woorden die iemand ooit heeft gebruikt om mij te omschrijven.

Maar de rol is van mij. Als meneer K de laatste zin van zijn toespraak uitspreekt, weet ik het zeker.

‘Maar de Suikerfee is vooral… lumineus,’ zegt hij.

Ik knijp weer in Alecs hand.

Dat ben ik.

Ik ben lumineus, net als Adele. Ik ben de Suikerfee. Ik ben het altijd al geweest.

Maar nog steeds kijkt meneer K niet naar mij. Hij zoekt iemand anders.

2.

Gigi

Ik kauw op mijn onderlip totdat ik bloed proef. De plek waar ik beet is een klein hart, dat sneller klopt dan het hart in mijn borstkas. Het steekt, maar toch bijt ik in de snee. Ik kan er niet mee ophouden. Ik kan nu niet naar de wc om te kijken hoe erg het is. Ik kan hier nu niet weg, want dan mis ik alle actie.

We staan schouder aan schouder, een zee van flinterdunne lichamen. Eén flinke windvlaag en we zouden zo de lucht in vliegen, net als de herfstblaadjes die langs de grote ramen van de hal waaien. Zo licht zijn we, zo kwetsbaar, zo bang. Nerveuze opwinding trekt door me heen. Zelfs de kleintjes, de petit rats, bijten op hun nagels en de jongens houden hun adem in. De theatrale stilte die meneer K eindelijk laat vallen, wordt gevuld met het geluid van rommelende halflege magen, gevuld met niets anders dan een balletdieet van grapefruit en energiethee.

We luisteren gespannen. Elk gefluister klinkt als vuurwerk. De melodie van zijn Russische accent zorgt ervoor dat zijn woorden zwaarder klinken. Belangrijker. Hij ijsbeert op en neer, gebaart vurig met zijn handen en vult de ruimte met de geur van sigaretten en warme wodka. Ik zuig zijn woorden op als een spons en zou ze stuk voor stuk willen bewaren in een doosje.

De rest van de docenten staat achter hem. Samen met meneer K bepalen vijf anderen ons lot. De pianobegeleider, Viktor, staat onder aan de ladder. Hij staat zoals altijd te grijnzen met een sigaret tussen zijn lippen. Hij zegt bijna nooit iets, maar weet alles. Hij weet in ieder geval precies wat zíj van ons vinden. Naast hem staan Morkie en Pavlovitsj, onze balletleraressen. Iedereen noemt ze ‘de tweeling’, ook al zijn ze geen familie en lijken ze totaal niet op elkaar. Hun samengeknepen ogen fladderen zo nu en dan over ons heen, alsof we amper zichtbare geesten zijn.

En dan hebben we meneer Lucas nog – de voorzitter van de raad van bestuur en Alecs vader – en Doebrava, de andere mannelijke docent.

Aan het einde van zijn toespraak geeft meneer K ons een compliment omdat we als echte professionals in de dop de audities hebben doorstaan. Alle docenten verdwijnen naar het administratiekantoor. Iemand fluistert dat ze de lijst nu gaan halen. De open ruimte voelt lichter zonder hen en iedereen begint zachtjes te praten. Ik hoor overal het gefluister van de woorden ‘nieuw’ en ‘zwart’ en ‘meisje’, in verschillende volgordes. Ik zit nu een maand op deze school en deze eerste grote auditieronde zorgt ervoor dat de kleur van mijn huid voelt alsof ik ben verbrand door de zon. Behalve een klein meisje dat Maya heet, ben ik de enige zwarte ballerina. Ik probeer daar meestal niet aan te denken, omdat ik hetzelfde ben als alle anderen: een klassiek opgeleide ballerina die hier is om de Russische balletstijl te leren, met de mogelijkheid om door te stromen naar de Company.

Maar mijn huidskleur valt hier veel meer op dan in de studio in Californië. Daar hielden we elkaars hand vast terwijl we wachtten op de bezettingslijst en omhelsden we elkaar met welgemeende felicitaties. Aurora in Doornroosje, Kitri in Don Quichot, Odette in Het zwanenmeer: ze waren er in alle kleuren. Er werd niet gesproken over wat er het beste uitzag op het podium of over de juiste lichaamsbouw. Niemand had het over de voorliefde van de Russen voor ballet blanc: een volledig witte bezetting om het ideale effect op het podium te creëren.

Hier steken we ons haar op in knotten, dragen we balletpakjes in de kleur van ons balletniveau, maken we ons gezicht op voor de les begint en leren we de Vaganova-balletstijl. We volgen traditie en eeuwenoude gewoontes. Dit is de Russische manier. Dit is wat ik wilde. Hier heb ik mijn ouders om gesmeekt en dit is de reden dat ze mij naar de andere kant van het land hebben gestuurd. Mijn beste vriendin thuis, Ella, vindt me gestoord. Waarom moet ik zo ver verhuizen om te dansen? Ze begrijpt het niet als ik haar vertel dat ballet alles is voor mij. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iets anders zal doen.

‘Wie zullen ze kiezen als de Suikerfee?’ fluistert iemand, maar ze wordt snel tot stilte gemaand. We weten toch allemaal dat het Bette wordt.

Iedereen wil een solistenrol. Iedereen wil de prima ballerina van het American Ballet Conservatory zijn. Iedereen wil een plek bij de Company. Iedereen wil de favoriet van meneer K zijn. Zelfs ik.

De maan staart door de ruiten, al is de zon nog maar net onder. Thuis is het nog steeds middag. Mama is waarschijnlijk net klaar met werken in de tuin. Ik vraag me af of ze ook wacht op het nieuws over de lijst en of ze eindelijk enthousiast is voor me. Ze wilde dat ik bleef dansen bij de balletschool in de buurt. Ze wilde dat ballet niets meer zou zijn dan een leuke hobby.

‘Je kunt jezelf voorgoed verminken,’ had ze gezegd voordat ik auditie ging doen voor het conservatorium, alsof ballet gelijkstond aan van je fiets vallen. ‘Je kunt ziek worden. Je kunt doodgaan.’ Ze dreigt het liefst met de dood.

Ik vecht tegen mijn zenuwen. Ik vecht tegen de heimwee die me besluipt. Ik vecht tegen de brok in mijn keel als ik om me heen kijk en het tot me doordringt dat ik de enige zwarte ballerina in de bovenbouw ben. Ik ben eenzaam hier. De meeste leerlingen zitten al jaren op deze school, net als mijn kamergenoot June en net als Bette en Alec, die dit jaar waarschijnlijk de hoofdrollen zullen krijgen. Ik zie hoe Bette met haar gouden hoofd tegen het zijne leunt. Een perfect bij elkaar passend setje. Ik hoor haar tevreden zuchten, omdat haar grote moment nu bijna is aangebroken. Ik negeer de steek in mijn maag. Ik ben hier pas net, ik ben het nieuwe meisje. Ik moet niet willen wat zij heeft: de rol, Alec. Maar ik kan er niets aan doen. Ik kijk weg en probeer aan iets anders te denken.

Ik staar omhoog, naar de honderden zwart-witportretten van de leerlingen die hier ooit zijn afgestudeerd. Ze bedekken de muren in de hal, kijken op ons neer en laten ons zien wat we kunnen worden. Als we maar goed genoeg zijn. Er hangt vijftig jaar geschiedenis aan deze muren en ik zie slechts twee andere zwarte gezichten in een zee van wit. Ik zal de derde worden. Ik zal een van de weinige plekken verdienen die het gezelschap bewaart voor conservatoriumleden. Ik zal mijn ouders laten zien dat ieder deel van mij dit aankan: mijn handen, mijn voeten, mijn hoofd, mijn benen en mijn hart.

Ik zoek mijn tante Leah, die in haar legging en zelfgebreide trui tussen de familieleden staat. Ik hoor hoe ze zichzelf net iets te hard voorstelt aan de andere ouders en gastouders als mama’s jongere zus en kunstconservator bij een galerij in Brooklyn. Ze lacht en zwaait naar me. Met haar roze gebreide muts en bruine sproetenhuid valt ze net zo op als ik in deze hal, terwijl zij al tientallen jaren in New York woont.

Ik zwaai terug. De meisjes om me heen worden gespannen. Mijn kamergenoot June zet een klein stapje opzij. Zelfs mijn gezwaai is te luid, maar het kan me niets schelen.

De deur van het kantoor gaat open en het gekraak van de scharnieren zorgt ervoor dat iedereen zijn mond houdt en naar adem hapt. Ik leg mijn hand op mijn borstkas. Het geklap echoot door de ruimte. Meneer K’s knappe secretaresse loopt met een vel papier naar het bord en strekt haar armen uit om het op te hangen.

Meneer K kijkt om zich heen. ‘Podozhdite! Wacht, wacht.’ Hij steekt zijn hand op om te voorkomen dat ze de lijst openbaar maakt.

Hij loopt zigzaggend door ons heen. Hij is donker – onheilspellend bijna – en volledig in het zwart gekleed. Anton Kozlov, een danseur russe. Uitzinnige energie bruist door me heen. De andere dansers wringen zich in bochten om voor hem aan de kant te gaan. Ik laat mijn hoofd zakken; mijn lichaam wordt helemaal rusteloos als hij in de buurt is. Daar ben ik nog steeds niet overheen.

Ik dwing mezelf om mijn handen stil te houden. Ik dwing mijn spieren om zich te ontspannen. Ik dwing mijn hart om langzamer te gaan kloppen. Naast me hoor ik de andere meisjes steeds sneller ademen. We zijn één grote bol van nerveuze, misselijke concentratie. Ik probeer mama’s ontspanningstrucje te gebruiken: luisteren naar het geluid in onze gigantische roze schelp. Ik zie voor me hoe mijn vader hem die zomer vond op Hawaii. Ik probeer de vage melodie te horen, maar de kalmte komt maar niet.

Ik hoor voetstappen en dan zie ik mijn weerspiegeling in de tenen van twee zwarte schoenen. Twee lange vingers van meneer K tillen mijn kin omhoog en ik staar in zijn gespikkelde groene ogen. Zweetdruppeltjes vormen zich langs mijn haarlijn. Ik voel het opgedroogde bloed in mijn mond bederven, als een kleine streep van mama’s verf. Alle hoofden draaien naar mij. Onze balletleraressen kijken. De ouders zijn stil. Zelfs mijn tante Leah zegt niets meer. Ik lik de snee in mijn lip, in de hoop het kloppende gevoel te stoppen.

Meneer K torent boven me uit en hitte verzamelt zich in mijn wangen.

Ik kan niet ontsnappen aan zijn blik. Hij houdt me daar en alles vertraagt.

3.

June

Ik vind het helemaal niet erg dat meneer K zijn toespraak heeft onderbroken om Gigi’s kin op te tillen en haar zo te dwingen om haar aandacht erbij te houden. Het is vreselijk slecht van me, maar ik vind het eigenlijk best leuk als ze in de problemen komt door haar Californische sufheid. Net goed. Hij zei geen woord. Maar ik weet dat hij haar een waarschuwing geeft: opletten. Altijd.

Ik neem een klein slokje van de thee in mijn thermosbeker en verberg mijn glimlach. De bittere omija-bessen verwarmen mijn pijnlijke buik en kalmeren de gal die me altijd gezelschap houdt. Ik moet me inhouden om niet naar het toilet te rennen en te ontsnappen naar de koude troost van porselein en een lege maag. Maar ik mag dit moment niet missen. Ik moet weten waar ik nu sta.

De secretaresse van meneer K houdt de lijst tegen haar borst gedrukt, alsof we haar anders zouden aanvallen… en misschien is dat wel zo.

‘Lumineus,’ zegt hij en hij herhaalt het woord nog vijf keer en vraagt dansers die bij hem in de buurt staan wat het betekent en om te omschrijven hoe dit eruitziet op het podium. Hij dreigt het ophangen van de lijst nog verder uit te stellen als hij het goede antwoord niet krijgt. Ze beven en stotteren en weten niet wat ze moeten zeggen. Als hij het mij zou vragen, zou ik precies weten wat ik moest zeggen. Lumineus betekent lichtgevend. Op het toneel betekent het dat je straalt en schittert en over het podium loopt alsof het van jou is. Het is een eigenschap die maar weinig mensen bezitten en ik weet dat ík bij die kleine groep bijzondere mensen hoor. Toch geven ze me niet de rollen die ik wil, hoe goed mijn audities ook zijn gegaan. Maar dat is slechts een kwestie van tijd.

Er trekt een rilling over mijn rug. De zorgen, de angst, de zenuwen. Ik koester het. Mijn klasgenoten zijn allemaal zo dom en naïef, overmand door emotie, niet in staat om de dingen helder te zien. Ze letten niet op. Als ze dat wel hadden gedaan, hadden ze allang geweten welke namen er straks op die lijst staan. Meneer K verandert nooit. Degenen die hier al eeuwen zijn kennen zijn gewoontes, zijn keuzes, zijn patronen. Nieuwelingen maken geen kans. Bij ballet draait alles om routine, om de spieren zo te trainen dat ze ieder commando kunnen opvolgen. Ik ben hier al vanaf dat ik zes jaar oud was, in het begin heen en weer pendelend vanuit Queens, totdat ik oud genoeg was om op de campus hierboven te gaan wonen. Ik weet hoe dit werkt.

Alles hangt hiervan af: van de rolverdeling van De Notenkraker. Het eerste ballet van het schooljaar. Het begin van de wedstrijd. Ik kan niet wachten om er eindelijk in te zitten.

Het conservatorium voelt inmiddels meer als thuis dan het driekamerappartement in Flushing waar ik met mijn moeder woonde. Ik ken alle studio’s, de klaslokalen, de kantine, de woonkamer voor de leerlingen, mijn slaapkamer in de hoek. Ik weet dat de lift je niet naar verdieping dertien tot en met achttien brengt. Ik weet hoe je via het trappenhuis op de campus van de jongens kunt komen, ik ken alle dansers op de zwartwit-foto’s, de stille plekjes waar je kunt studeren en de donkere hoeken waar je je kunt verstoppen voor de campuswacht, de beste plekjes om te stretchen, of te zoenen met je verkering. Niet dat ik veel aan het zoenen ben. Helemaal niet, eigenlijk.

Het wordt ineens een stuk krapper in de hal, want iemand heeft nog meer ouders binnengelaten. Ze zijn hier om de petit rats op te halen of omdat ze nieuwsgierig zijn naar wie welke rol heeft gekregen. Toen Galina, de ex-vrouw van meneer K, hier nog was, deed ze de deur altijd voor iedereen op slot en moesten wij – haar petit rats – om haar heen staan en stil blijven kijken hoe de oudere meisjes hun rol kregen. Als je jezelf een beetje serieus neemt als danser, zeg je tegen je ouders om in de gang hiernaast te wachten of nog beter: naast de telefoon. Meneer K vindt het maar niets als wij doen alsof we kinderen zijn die onze mammies nodig hebben. We mogen dan jong zijn, zegt hij, maar we zijn professionals.

Mijn ouders zijn hier natuurlijk niet. Mijn moeder weigert ook maar één stap in dit gebouw te zetten. Als ze wel komt, parkeert ze voor de school en moet ik naar de auto komen om haar rijstwafels en eindeloze stroom aan pakjes zeewier en thee aan te nemen. En ik heb geen vader.

Gigi’s tante komt steeds dichter bij de leerlingen staan, met dat grote kapsel van haar. Ik hoor haar praten en het leidt me af van het verhaal van meneer K hoe moeilijk het dit semester was om de rollen te verdelen. Ik laat mijn ogen branden in het achterhoofd van Gigi. Ik wil haar vertellen dat ze haar tante had moeten uitleggen dat ze niet mocht praten tot de bezettingslijst bekend is gemaakt. Ik wil joyonghae fluisteren – stil zijn – net als mijn moeder altijd doet. Ik moet ieder woord horen dat meneer K zegt. Door zijn aankondiging weet ik straks waar ik sta en wat hij nu van me vindt.

Meneer K houdt op met praten en de ouders klappen ongemakkelijk. Hij knikt en legt een vinger tegen zijn mond. Misschien gaat hij nog iets toevoegen aan zijn verhaal. Maar waarschijnlijk niet. Ik zou dit toneelstukje zelf kunnen opvoeren. En ik weet al hoe de bezettingslijst eruitziet voordat zijn kleine blonde assistente het vel papier ophangt.

Gigi staat voor me te trillen. Het begint met haar bovenlijf en breidt zich via haar rug uit naar haar benen. Ze is net een van de petit rats die vooraan staan. Ik voel haar angst en opwinding. Meneer K zal haar de rol van Koffie uit Arabië geven, net als dat bruine exotische meisje van twee jaar geleden. Ik kan me haar naam niet eens meer herinneren, zo snel heeft ze het opgegeven. Ze vond het te zwaar worden en klaagde dat ze eenzaam was omdat ze het enige zwarte meisje was. Hoe denk je dat het is om de enige half-Aziatische ballerina te zijn? Ik pas nergens bij. Dat is pas zwaar. En meneer K geeft minderheden altijd de etnische rollen. Zo voorspelbaar is hij wel. Het groepje Koreaanse meisjes mag Thee uit China spelen. Maar mijn gezicht is niet Aziatisch genoeg om daarbij te mogen. En dat wil ik ook niet. Ik wil zo ver mogelijk van dat groepje vandaan blijven.

Iedereen weet dat Bette Abney de Suikerfee zal worden. Zes jaar geleden kreeg haar zus de rol en daar hebben ze het nog steeds over. En de gemene meisjes krijgen altijd wat ze willen hier. Bette is lang niet zo lumineus als Adele, maar toch zal meneer K haar kiezen. Ze is snel, staat licht op haar voeten en is elegant, daar kun je niet omheen. Hoewel we geen vriendinnen zijn (en dat nooit geweest zijn en nooit zullen worden), zou ik het eerlijk gezegd best prima vinden om haar als de Suikerfee te zien als ik het zelf niet mag doen. Bette kan messcherp zijn. Een fascinerend contrast met haar lieve, popperige gezichtje en chique afkomst.

Haar kamergenoot en schoothondje Eleanor zal haar understudy worden en verder helemaal geen rol krijgen. Bettes kloon Liz Walsh staat twee lichamen bij me vandaan, keurig recht, met haar borstkas naar voren, haar handen zacht langs haar lichaam en haar voeten in de eerste positie. Ze heeft een perfect balletlichaam en als ijzige brunette zal ze een ideale Sneeuwkoningin zijn.

Haar lichaam ziet er ontspannen uit, maar Liz’ ogen schieten wild in het rond en ik ben blij dat ik me niet niet zo wanhopig hoef te voelen. Hoeveel wollen vesten ze ook aantrekt, ze kan haar ondergewicht niet verbergen. Ik neem een slokje van mijn thee en ben blij dat het mijn honger stilt. De witte meisjes weten niets over afslankthee uit Azië. Ze vullen zichzelf met Amerikaanse merken vol suiker. Het zou aardig zijn om ze te vertellen over onze thee. Maar dat doen we natuurlijk niet.

‘Schiet op, meneer K!’ roept Alec. ‘Laat ons de lijst zien.’

Meneer K glimlacht. Alleen blonde Alec kan hiermee wegkomen. Zijn vader staat met een brede grijns op zijn gezicht naast de andere mannelijke balletleraar. Alec is de zoon van de voorzitter van de raad van bestuur. Hij kan doen wat hij wil.

Alec plaagt meneer K nog een keer. Hij zal de Notenkrakerprins worden en dansen met Bette. Het is logisch dat het enige koppel van ons jaar samen mag dansen. Er zitten zestien meisjes en zes jongens in onze klas. Er zijn maar twee jongens hetero. De nieuwe superster Henri en Alec.

Bette straalt helemaal en legt haar hand op Alecs wang alsof ze met hem getrouwd is, en Alecs beste vriend Will duwt hem speels tegen zijn schouder. Bette wrijft met haar duim over dat gekke medaillon van haar dat ze altijd draagt. Het was vast een cadeautje van Alec. Ik leg mijn hand op mijn blote nek. Het enige sieraad dat ik ooit wil is de vlinderhanger van meneer K.

Roodharige Will zal natuurlijk de oude Drosselmeyer spelen. Hij is slank en verfijnd en zou de vrouwenvariaties beter kunnen dansen dan de meeste meisjes in onze klas. Als hij op spitzen zou mogen dansen tenminste. Zijn eyeliner zit altijd perfect en hij heeft een sierlijkheid waar de rest van de klas een moord voor zou doen.

Maar meneer K en Doebrava zijn niet van hem overtuigd en totdat hij supermannelijk wordt – een echte danseur russe – zal hij nooit verder komen.

Meneer K gaat weer tussen ons in staan. Hij zweept ons op voor de grote finale. Hij is eindelijk klaar om het ons te vertellen. Dansers schuifelen aan de kant zodat hij erlangs kan. Gigi blijft maar blikken werpen op die tante van haar en maakt bijna een sprongetje van opwinding. Ze zal snel genoeg leren om dat soort dingen niet te doen hier. Laat nooit zien wat je vindt van een bepaalde rol. Mensen kijken naar je. Altijd. Ze pakken datgene van je af wat jij wilt.

Meneer K blijft bij Henri staan en staart naar zijn haar, dat slordig rond zijn schouders hangt. Hoewel hij in de dansmagazines bekendstaat als dé grote balletbelofte, de nieuwe Mikhail Barysjnikov, behandelen wij hem nog steeds alsof hij niets voorstelt. Hij is aan het eind van de zomer ingestroomd. Henri zegt iets in het Frans en bindt zijn haar samen in een staart. Hij had ooit verkering met Cassie Lucas. Er trekt een rilling over mijn rug als ik denk aan wat de meisjes vorig jaar met haar hebben gedaan en hoe wij daardoor die achterlijke workshops over pesten en rivaliteit moesten volgen. Henri praat nooit met iemand en niemand wil met hem praten. Waarschijnlijk omdat ze bang zijn dat hij weet wat er met zijn vriendin is gebeurd en het vertelt aan een van de docenten. Ballerina’s hebben zo hun geheimen. Hij heeft een gemene blik in zijn ogen.

Ik zou hem alleen daarom al de rol van de Muizenkoning geven.

Terwijl meneer K nog een paar dansers keurt, kookt de ruimte zowat over van de spanning. Ik ga alle grote rollen voor mezelf nog eens langs. Ik tel ze op mijn vingers en bedenk wie van mijn klasgenoten welke rol gaat krijgen. Clara, de Notenkrakerprins, Sneeuwkoningin, Sneeuwkoning, oom Drosselmeyer, Koffie uit Arabië, Thee uit China, de Russische Dansers, de Notenkrakerpop en Harlekijn, de Spaanse dansers, Sneeuwvlokken, Suikerfee, Rietfluiten, Dauwdruppel, Gembermama.

Pas bij het eind van de lijst besef ik dat ik een fout heb gemaakt. Ik heb mezelf geen rol gegeven.

WINTERVOORSTELLING: DE NOTENKRAKER

Bezetting

Solisten

Clara: Maura James

Oude Clara: Edith Diaz

De Notenkrakerprins: Alec Lucas

Sneeuwkoningin: Bette Abney

Understudy Sneeuwkoningin: Eleanor Alexander

Sneeuwkoning: Henri Dubois

Drosselmeyer: Wiliam O’Reilly

Koffie uit Arabië: Liz Walsh

Thee uit China: Sei-Jin Kwon, Hye-Ji Yi

Suikerfee: Giselle Stewart

Understudy Suikerfee: E-Jun Kim

Muizenkoning: Douglas Carter

Dauwdruppel: Michelle Dumont

4.

Gigi

Het is middernacht. De dag van de bekendmaking is officieel voorbij en ik ben zo in shock dat ik niet kan slapen. Ik ben de Suikerfee. Ik. Giselle Stewart! Ik ben meneer K’s korichnevaya babochka. Zijn bruine vlinder. Ik laat de woorden door mijn hoofd fladderen alsof ze mijn eigen kleine vlinders in het terrarium in mijn raamkozijn zijn, licht en uitzinnig en onmogelijk mooi. Ze houden me gezelschap hier.

Ik kreeg een handjevol ongemeende felicitaties en een paar stijve omhelzingen. Alsof het moest van meneer K en de toekijkende docenten.

Ik kan niet ophouden met denken en kan niet stilzitten. Mijn spieren jeuken en ik wil bewegen. Zelfs nu, na onze avondklok, na het uitgaan van de lichten. Het is de enige manier om mijn hoofd leeg te maken en te kunnen slapen, zodat ik morgenochtend uitgerust ben voor de balletles. Ik klim uit bed en loop op mijn tenen van mijn kant van de kamer naar de deur. Ik hoop dat ik mijn kamergenoot June niet wakker maak. Ik open de deur en luister of ik de campuswacht hoor. Ik zou moeten uitrusten. Mama zou zeggen dat ik vroeg naar bed moest. Dat zou het beste en gezondste voor mij zijn nu. Maar ik wil dansen. Juist nu. Ik heb ruimte nodig om dit te overdenken. Ik heb ruimte nodig om me klaar te maken voor alles.

In de liften hangen camera’s dus ik neem de elf trappen naar beneden en stap uit op de begane grond. Ik wil niet dat iemand erachter komt dat ik niet op mijn kamer ben. Ik ben een beetje buiten adem als ik op mijn tenen naar mijn geheime plek loop, langs het administratiekantoor en door de grote hal. Ik verstop me achter de kamerplanten en hoop dat de beveiliger bij de balie me niet ziet. Het gefluister van eerder vandaag blijft me achtervolgen. Het zoemt in mijn oren en mijn hoofd en het lijkt of de ouders en de andere dansers daar nog steeds staan en mij belachelijk maken.

Het zwarte meisje. Het nieuwe meisje. Zij is geen Suikerfee. Haar voeten zijn slecht. Haar benen zijn te gespierd. Haar gezicht ziet er niet uit op het podium. Het had Bette moeten zijn. Bettes zus was lumineus. Dat heeft meneer K zelf gezegd. Gigi zal dat nooit zijn.

De spookwoorden drijven me voort. Ik loop zo stil als ik kan door de hal. Het balletconservatorium is helemaal achter in het Lincoln Center, in een van de prachtige gebouwen van het centrum voor uitvoerende kunsten. De eerste keer dat ik over de promenade liep, leek het me onmogelijk dat álles hier was ondergebracht: dans, toneel, film, muziek, opera… De dansstudio’s zijn glazen ruimtes die licht binnenlaten. Ik ga met mijn hand langs de koele panelen als ik erlangs loop.

Ik hou mijn adem in als ik voorbij de spreekkamer van de voedingsdeskundige sluip. Haar grafieken en weegschaal en koude metalen onderzoekstafel brengen heel wat hysterie teweeg. De kleine vrouw heeft de macht om een danser vanwege ondergewicht van de opleiding te trappen. Reden genoeg om te blijven eten, als je het mij vraagt.

Ik schrik me rot als ik Alec uit een van de studio’s zie komen. Het is bijna middernacht. Hij ziet mij ook. Ik doe mijn mond open en dicht als een vis en mompel iets onverstaanbaars. Hij glimlacht en volgens mij betekent dat dat hij het aan niemand gaat vertellen.

‘Waarom ben jij nog op?’ vraagt Alec. Hij pakt mijn hand en trekt me mee naar een donker hoekje, weg van de camera’s. Het gebaar betekent niets natuurlijk. Hij is van Bette, met haar porseleinen gladde gezicht en irritant perfecte manier van praten. Mijn haar zit pluizig en wild en ik zeg altijd de verkeerde dingen. Ik hoop dat mijn hand niet klam is.

‘Ze houden ons altijd in de gaten,’ fluistert hij. ‘Je moet weten waar je je kunt verstoppen.’ Zijn lichaam is zo dichtbij. Hij ruikt lekker, helemaal voor iemand die de hele avond heeft gedanst. Zijn deodorant ruikt houtachtig en het glinsterende zweet op zijn onderarmen heeft iets zoets. Ik snuif het stiekem allemaal op.

‘Ik dans graag ’s avonds laat,’ zeg ik, terwijl ik me probeer te herinneren hoe gemakkelijk ik in Californië met iedereen praatte. ‘Ik ga altijd naar die studio die op slot zit. In de kelder.’ Ik weet niet waarom ik hem dit vertel.

‘Ik kom zelf ook net terug van een avondwork-out,’ zegt hij.

Ik probeer te glimlachen en dwing mezelf om oogcontact te houden. Er zijn zo veel dingen die ik me stiekem afvraag over hem: waarom hij danst, waar hij van droomt, hoe het zou zijn om hem te kussen. Ik ben nog nooit zo nieuwsgierig naar een jongen geweest. Jongens zijn afleiding. Nou ja, voor ballerina’s in ieder geval. Niet voor normale meisjes.

Bettes vriendje, zeg ik in mijn hoofd, terwijl ik in me opneem hoe breed zijn schouders zijn, hoe ik de vorm van zijn spieren kan zien onder zijn maillot en capuchontrui. Een balletkoppel is zo romantisch. Iedereen bewondert hun schoonheid en symmetrie als ze samen door de gangen lopen. Lange ledematen, blonde haren en zo’n sierlijke ongedwongenheid. Op het podium kan het publiek ook zien dat ze samen zijn.

Dat lijkt me logisch.

‘Je gaat me toch niet verraden?’ Ik probeer te flirten zoals meisjes in films dat doen.

‘Ik zeg niets als jij ook niets zegt, Suikerfee,’ fluistert hij. Er zit niets duisters in zijn woorden, niets dreigends. Ik meen zelfs een glimlach te horen. Ik glimlach terug. Ik ben hier nu een maand en er heeft geloof ik nog nooit iemand naar me geglimlacht. Al is Alec altijd aardig tegen me geweest.

‘Afgesproken,’ zeg ik en ik raak zijn arm aan. Ik weet niet waarom ik dat doe. Het is helemaal niet nodig om onze afspraak te bezegelen met een aanraking, maar het gaat vanzelf. Ik móét zijn sterke onderarm aanraken. Zijn spieren spannen zich aan, maar hij trekt zijn arm niet meteen terug.

‘Ik vind het een interessante keuze, jij als Suikerfee,’ zegt hij.

Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen.

‘Ik bedoel, je gaat de rol vast met heel veel energie spelen,’ zegt hij, omdat ik niets terugzeg. Zijn arm raakt die van mij bijna aan en ik voel de hitte van zijn huid, maar we blijven allebei staan en doen niets om meer ruimte te krijgen.

‘Dank je,’ zeg ik en ik laat mezelf een seconde lang geloven dat Alec net zo nieuwsgierig is naar mij als ik naar hem. ‘Heeft Cassandra de rol vorig jaar niet gedanst? Zij zat toch ook pas in niveau zes?’ Ik weet niet waarom ik dit zeg en ik zou willen dat ik de woorden kon terugnemen, want ik zie dat hij ineens kijkt alsof hij pijn heeft.

Hij knikt. ‘Ja, dat klopt. Cassie is mijn nichtje.’

Er valt een vreemde stilte tussen ons. Niemand praat ooit over het meisje dat vorig jaar is weggegaan en dat maakt me verdrietig, maar ook nieuwsgierig. En ik wist niet dat het zijn nicht was. Ik begin me te verontschuldigen.

‘Het is al goed. Ik wil het er niet over hebben. Ik wil het hebben over hoe jij die rol gaat dansen.’ Het valt me op dat Alec de hele tijd lacht als ik lach en dat zijn ogen oplichten als ik met een veel te zacht stemmetje zeg dat ik zin heb om met hem te werken. En hij blijft nog steeds staan. Ik vraag me af of hij niet terug moet naar zijn kamer en of hij niet moet slapen.

‘Ik heb ook zin om met jou te werken,’ zegt hij. Het blauw in zijn ogen wordt nog feller.

Er klinkt een geluid aan de andere kant van de gang. Hij stapt bij me vandaan. ‘Ik zie je morgen, oké?’ zegt hij.

‘Ja,’ zeg ik.

‘Maak het niet te laat,’ zegt hij en hij loopt de andere kant op, mij achterlatend met zijn woorden en zijn lichte aanraking, terwijl ik verder de gang in loop, verder het donker in.

De gang komt uit bij een trap naar de kelder. Dit is een gedeelte van het gebouw waar ik normaal gesproken nooit mensen zie lopen. Ik ren naar beneden. De kelder is niet verbonden met de woonkamer voor de leerlingen en de gymzaal van fysiotherapie, alsof hij met opzet afgescheiden is. De studio hier zit altijd op slot. Door het kleine raam zie je de schaduwachtige omtrekken van opgeslagen meubelstukken. In mijn eerste week hier op school vroeg ik June naar deze ongebruikte ruimte en zij vertelde me dat het al eeuwen in aanbouw is en dat de docenten de studio haten omdat er geen ramen zijn en ballet licht nodig heeft. De Russen noemen dat plokhaya energiya: een ruimte vol ongeluk en duisternis.

Maar ik ben niet bijgelovig. Ik verlaat de kleedkamer niet met mijn linkervoet en ik naai geen gelukspoppetjes in mijn tutu. Ik kus de grond van het podium niet voor een voorstelling en van mij hoeven andere dansers geen merde tegen me te zeggen op de openingsavond van een uitvoering. Thuis hebben mijn ouders zo’n domme bezem om ongeluk het huis uit te vegen en branden ze salie om de energie schoon te houden. Maar ik geloof alleen in mijn voeten en in wat ze kunnen op spitzen.

Ik trek een haarspeld uit mijn knot en duw die in het oude slot. Ik wacht tot de kleine grendel omlaagbeweegt en van zijn plaats komt. Ik ben dol op plekken waar ik niet hoor te zijn. Op de zolder van mijn oude school of in het leegstaande huis in mijn buurt in San Francisco. Ik voel een golf van opwinding als ik een slot openbreek en een ruimte betreed die anderen het liefst dicht houden.

Het slot springt makkelijk open. Ik kijk naar links en naar rechts en verdwijn de donkere studio in. Vuil en stenen knisperen onder mijn sandalen en ik ga met mijn hand over de muur totdat ik de lichtknop voel.

De enige werkende lamp sputtert nog wat en springt dan aan. Het kale peertje flikkert als een onregelmatige hartslag. Het schemerlicht onthult de afgedekte objecten die er staan, de beschadigde dansvloer en de met zwarte doeken bedekte spiegels. De gebroken en versleten balletbarre hangt scheef tegen de muur en zit onder een laag spinnenwebben en stof. De lucht voelt zwaar en uitnodigend.

Ik loop naar mijn eigen kleine hoekje, gooi mijn danstas op de grond en kijk naar mezelf in de enige spiegel waar geen doek voor hangt. Een kleine scheur loopt omlaag vanaf de hoek linksboven en breekt als een bliksemschicht mijn weerspiegeling doormidden. Mama zegt dat het ongeluk brengt om in een kapotte spiegel te kijken, maar dat kan me niets schelen. Er zit een dikke korst op mijn lip. Het is ongelooflijk stom van me dat ik zo hard op mijn lip heb gebeten. Dat mijn zenuwen daar de oorzaak van waren. De lelijke afwijking valt zo op dat alles wat mooi is aan mijn gezicht niet meer te zien is. Ik moet ervoor zorgen dat ik nooit meer zo zenuwachtig word.

Mijn telefoon zoemt in mijn tas. Mijn ouders. Ze weten dat ik nog wakker ben. Ik druk de oproep weg. Ik weet wat ze willen. Ze willen horen of de verpleegkundige nog naar me gekeken heeft na alle opwinding van vandaag. Ze zullen stilzwijgend voorbijgaan aan mijn prestatie en alleen informeren hoe het lichamelijk met mij gaat. Sinds ik hier ben, behandelen ze me als een zieke. Een patiënt die niet naar buiten zou mogen of in een rolstoel zou moeten zitten, of nog beter, een glazen bubbel. Het is alweer maanden geleden dat ik officieel ben goedgekeurd om te dansen aan het conservatorium. Ik probeer er niet aan te denken. Ik wil niet dat iemand het ooit te weten komt. Dat mag nooit gebeuren.

Ik zet de muziek op mijn telefoon aan. De Notenkraker klinkt blikkerig en veel te zacht, maar ik zal het ermee moeten doen. Ik móét dansen. Ik haal mijn spitzen uit mijn rommelige tas en trek ze aan. Mijn benen strekken zich uit vanaf mijn heupen. Zo ver dat het voelt alsof ik op stelten loop. Ik maak mezelf zo lang mogelijk en rek me uit vanaf mijn kruin tot aan mijn tenen, in een poging een rechte lijn te worden. Terwijl ik dans wordt mijn hoofd rustig en neemt mijn lichaam het over. Ik volg de stroming van de muziek, elk akkoord een golf, elke noot een plons. Mijn voeten bewegen mee op het ritme en tekenen wilde, onzichtbare patronen op de vloer.

Mijn hart slaat op hol. Ik maak mezelf wijs dat dit door het dansen komt en door de opwinding van vanmiddag. Maar een stemmetje in mijn hoofd fluistert dat het ook komt doordat ik aan Alec denk. Bettes Alec. Mijn borstkas verstrakt. Hou je ademhaling onder controle. Ik heb nog niet één aanval gehad. Niet tijdens de balletles, niet tijdens pilates, niet tijdens caractère. Het is zelfs meer dan een jaar geleden. Het hele laatste jaar op mijn oude normale school is er niets gebeurd. Het gaat prima. Ik dwing mijn hart om te kalmeren. Ik heb controle over mijn lichaam.

Ik kom van mijn spitzen af, veeg het zweet van mijn voorhoofd en leg mijn handen op mijn hoofd totdat ik op adem kan komen. Misschien helpt het als ik stretch. Als ik me concentreer op de diepe rek van mijn spieren, word ik wel weer rustig. Ik duw mijn been over de barre heen om de rek te voelen en de rust die daarna meestal volgt. Mijn spieren trillen, mijn voeten verkrampen en mijn handen beven. De nagels van mijn vingers zijn paars. De lamp knippert uit. Treurige duisternis omringt me tot het peertje weer aanspringt. Misschien ben ik niet goed genoeg om de Suikerfee te dansen. Misschien is deze rol niets voor mij. Misschien stel ik meneer K en Alec teleur en krijgt iedereen gelijk. Misschien had mama gelijk… ik ben niet fit genoeg om te dansen.

‘Hou je kop,’ zeg ik tegen de spiegel. ‘Doe normaal.’ Ik vecht tegen de negativiteit. ‘Ik heb de rol gekregen!’

Mijn hartslag wordt maar niet langzamer. Dit is al een jaar lang niet gebeurd. Mijn lichaam doet meestal wat ik wil. Ik ga op de vloer zitten en druk de zolen van mijn voeten tegen elkaar zodat mijn benen in vlindervleugels veranderen. Ik druk mijn knieën omlaag. Ik probeer adem te halen als een yogi: diep en langzaam. Niets gaat dit van mij afpakken. Niets.

5.

Bette

Niemand heeft nog tegen me gepraat sinds de bezettingslijst bekend is gemaakt. Zelfs Eleanor niet. Ze ligt zwaar te ademen in haar bed, zo tevreden met haar middelmatigheid als understudy dat ze dwars door haar mislukkingen heen kan slapen. Ik trek de hele trukendoos open: schaapjes tellen, mezelf inbeelden dat ik op zee drijf, doen alsof mijn lichaam gevuld is met zand en steeds zwaarder en zwaarder wordt.

Het helpt niet. Die ene onmogelijke gedachte blijft zich in een oneindige lus herhalen: Ik ben de Suikerfee niet. Ik ben de Suikerfee niet. Alec heeft me ongetwijfeld berichtjes gestuurd om te vragen of het wel goed gaat, aangezien ik weg ben gerend en me heb verstopt op mijn kamer, maar niets kan mijn gedachtestroom onderbreken. Het duurt daarom ook even voordat ik doorheb dat er hard op onze deur wordt geklopt. Het is één uur ’s nachts en normaal gesproken is het op dit tijdstip doodstil op de campus en komt het enige geluid van gefluister van kamergenoten en stiekeme afspraakjes met jongens.

‘Bette?’ zegt Eleanor. Haar zachte, slaperige stem dringt langzaam tot me door. Weer hard geklop en de campuswacht die mijn naam roept, steeds harder en harder.

‘Jezus, wat is er aan de hand?’ zeg ik. Ik kom mijn bed uit en loop naar de deur. Eleanor beweegt een stuk langzamer dan ik. Ze wrijft in haar ogen en mompelt iets over het lawaai en het tijdstip. Onze chagrijnige campuswacht staat voor de deur en ze wrijft over haar knokkels, alsof ze een blessure heeft opgelopen door het kloppen.

Ze kijkt niet blij.

Ik kijk boos terug.

‘Je moeder,’ zegt ze.

‘Kun je haar niet wegsturen?’

Eleanor is eindelijk wakker genoeg om spottend te lachen.

‘Dat is zó niet mijn taak,’ zegt onze campuswacht en ze loopt stampend terug naar haar kamer, waar ze de deur hard achter zich dichtslaat en daarmee de leerlingen wakker maakt die het geklop niet hadden gehoord. Een paar meisjes staan in hun deuropening te kijken. En degenen die echt lef hebben nemen na mij de lift omlaag naar de hal op de begane grond. Eleanor probeert ze nog weg te jagen en Liz dreigt ze iets aan te doen, maar het heeft geen zin. Mijn moeder maakt altijd een hele heisa van alles en dat weten ze maar al te goed. Bovendien wacht iedereen hier al tien jaar op mijn ondergang. Ze zouden dit voor geen goud willen missen.

Ze wacht op me bij de liften en stond duidelijk op het punt om zonder toestemming naar onze verdieping te komen. Gehard, mager, haar mond zo’n rechte lijn dat je hem als liniaal kunt gebruiken. Dat is mijn moeder. Ze ruikt naar rode wijn, halfrauwe steak en boos zweet.

‘Bette,’ zegt ze. Haar lippen zijn veel te roze doordat ze haar Chanel-lippenstift snel heeft opgedaan om de vlekken van de rode wijn te verhullen. De T’s in mijn naam klinken scherp. Ze trekt me mee langs de balie en in de richting van studio C. De drie andere liften springen met een ping open. Meer leerlingen stappen de hal in, maar ze lijkt het niet te merken, of het kan haar niets schelen. Iemand lacht, maar de meeste lafaards zeggen niets en verstoppen zich in de buurt van de liften of beginnen te flirten met de beveiliger bij de balie. Ze willen allemaal maar al te graag horen wat mijn moeder te zeggen heeft. Ze staan te ver weg om haar drankadem te ruiken of om de lelijke zweetvlekken bij haar oksels te zien, die haar couturejurk ruïneren. Maar ze kunnen ieder gebrabbeld woord horen. ‘Als ik jou de volgende keer vraag hoe je auditie is gegaan, moet je me de waarheid vertellen.’

Mijn moeder verheft haar stem niet. Dat doet ze nooit. Ze klinkt veel krachtiger als ze op normale toon praat en dat weet ze zelf ook. Zelfs met haar lange, uitgerekte klinkers en over elkaar heen tuimelende woorden blijft ze zacht praten. Wij zijn burgerlijke, brave Amerikanen en wij schreeuwen niet.

‘Ik ben geen understudy hoor, moeder,’ zeg ik, terwijl ik probeer mijn stem niet te laten overslaan. Maar mijn ogen vullen zich met tranen. Bij het laatste winterballet was ik naast Cassie het enige meisje van niveau zes met een hoofdrol. Ik was de Harlekijn, een rol die normaal gesproken naar meisjes van niveau zeven of acht gaat. Ik probeer me daaraan vast te klampen, maar mijn moeder vernietigt ieder stukje trots dat ik voel.

‘Ik had al een paar hele belangrijke mensen uitgenodigd om jou te zien optreden, Bette,’ zegt ze. ‘Je zei dat je auditie góéd ging. Ik dacht dat dat betekende dat je klaar was om gezíén te worden. Toen jouw zus…’

‘Wil je het zelf aan meneer K vragen?’ zeg ik. ‘Die auditie ging fantastisch. Hij glimlachte. Glimlachte hij ooit naar Adele? Of naar iemand anders? Hij straalde helemaal.’

‘Misschien lachte hij je uit. Heb je daar weleens aan gedacht?’ zegt ze. Ik maak mezelf wijs dat ze dit nooit zou zeggen als ze niet had gedronken, maar ik weet dat dat niet waar is. Ze houdt die roze Chanel-glimlach op haar gezicht en haar ogen blijven me aanstaren. Zo dronken is ze niet. Er zit geen greintje verdriet of spijt in de woorden die uit haar mond komen.

Eleanor en Liz komen tevoorschijn uit de nachtelijke schaduwen. Onze ongeschreven regel is dat ze mij niet alleen laten met mijn moeder als het uit de hand loopt en dat is precies wat er nu dreigt te gebeuren. Ik kijk ze nog eens aan en dan komen ze naar me toe gelopen.

‘Hé, mevrouw Abney!’ roept Eleanor, een welkome onderbreking, maar veel te licht en luchtig voor dit tijdstip en het soort gesprek dat we aan het voeren zijn.

‘Hoi mevrouw Abney!’ voegt Liz er enthousiast aan toe. Mijn moeder negeert ze. Ze is nog niet klaar met mij aan stukken te scheuren.

‘Jij denkt niet na, jij doet gewoon maar wat,’ zegt ze. ‘Net als je vader. Dat is jouw probleem.’

Ik besluit niet te huilen om mijn vader, maar beloof mezelf dat ik hier later nog verdrietig om mag zijn, in mijn eentje op mijn kamer, als Eleanor onder de douche staat of zo.

‘Wie heeft de rol gekregen?’ vraagt mijn moeder. Ik zie haar oren bijna bewegen, alsof ze een hond is, op zoek naar haar volgende prooi. Ze is rechtstreeks van haar benefietavond hiernaartoe gekomen om het antwoord op deze ontzettend belangrijke vraag te krijgen. Haar blik blijft rusten op Eleanor en dan op Liz, mijn enige logische concurrentie.

‘Het maakt niet uit. Ik heb de rol niet,’ zeg ik. Ik wil Gigi’s naam niet noemen. Ik wil niet horen wat mijn moeder over haar gaat zeggen en waar ze haar allemaal van zal beschuldigen. Ik wil niet dat Gigi, die hier ongetwijfeld ergens staat te luisteren, denkt dat ze belangrijk is voor mij. Of voor mijn moeder.

‘Wie, Bette?’ Ze leunt een stukje naar me toe zodat ik die gore Chanel-zooi niet alleen kan zien, maar bijna kan proeven. Ze stinkt naar een mengeling van dure parfum en alcoholadem. Ik moet er bijna van kokhalzen.

‘Nieuw meisje,’ mompel ik.

‘O, Christus,’ roept mijn moeder luid, waarmee ze haar niet-schreeuwenregel tijdelijk overboord gooit. Liz stapt naar achteren; zelfs zij kan het niet aan. Eleanor pakt me beet bij mijn elleboog, alsof ik anders in elkaar zou zakken van ellende.

‘Ze heet Gigi,’ vertelt Eleanor mijn moeder. ‘Ze is een heel ander type dan Bette, dus ik denk dat het niet echt om het dansen ging…’ Ze doet hard haar best om mij te beschermen tegen de woeste storm die mijn moeder is.

‘Gigi…’ Het dringt langzaam tot mijn moeder door. Ze heeft de hele zomer zitten lezen over de nieuwe rekruten van het conservatorium. Als iemand een gezicht aan een naam kan koppelen, is het deze vrouw wel. ‘Gi… nee.’ Ze stopt met praten. Haar ogen worden schoteltjes en ze staart naar Eleanors rode gezicht.

Ik zou opgelucht moeten zijn. De druk valt zo snel van me af dat ik mijn evenwicht bijna verlies. Alles glijdt van me af. Eleanor pakt mijn elleboog nog steviger vast.

‘Nou,’ zegt ze. ‘Daar kunnen we wat aan doen.’

Ik reik naar haar arm, want ik weet dat ze rechtstreeks naar het kantoor van meneer K wil. Ze weet dat hij soms tot ’s avonds laat nog aan het werk is. Maar mijn hand trilt en zweet nog te erg van ons gesprek van net, dus het lukt me niet om haar tegen te houden en ik laat haar ontsnappen. Haar japon zwiept achter haar aan terwijl ze met grote passen naar zijn kantoor loopt. Deze vastberadenheid ken ik alleen van mijn zus Adele. Als ik geluk heb is hij er niet en laat ze alleen een woedend, dronken voicemailbericht achter, dat zijn secretaresse morgenochtend hopelijk weer verwijdert. Ze heeft haar telefoon al in haar hand, gewapend met alles wat nodig is om ophef te veroorzaken en om onze familie voor gek te zetten.

‘Het is al goed,’ fluistert Eleanor in mijn oor, maar het is helemaal niet goed. Dit zegt Eleanor alleen als er iets heel ergs aan de hand is. Liz zegt helemaal niets. Die staat daar alleen maar te fronsen met haar lippen op elkaar geperst, als een soort bevestiging van dit afschuwelijke horrormoment. Ze weet dat het erg is. Ze liegt nooit tegen me. Zelfs niet om mij een plezier te doen.

Ik hoor hoe andere leerlingen op de knopjes bij de liften drukken en hoe niemand nog zijn best doet om stil te blijven. Ze lachen gesmoord en doen zelfs imitaties van de grote, dronken mevrouw Abney.

Ik kijk naar de liften en zie hoe Will voor iedereen de deuren openhoudt. Zijn rode haar glimt van de kleurversterker die hij er iedere avond in doet. Hij heeft zijn telefoon in zijn hand en stuurt ongetwijfeld aan iedereen die hij kent berichten (en hopelijk geen filmpjes) over wat er net is gebeurd. Ik weet gewoon zeker dat het door hem komt dat de halve school hier staat. Hij vindt het geweldig om mij ten onder te zien gaan.

Eleanor probeert me op mijn plek te houden en te voorkomen dat ik achter die aasgieren aan ren, maar ik werp haar zo ongeveer van me af. Misschien ben ik dronken geworden van mijn moeders adem. Geen idee. Maar het lukt me bijna niet meer om mezelf in te houden, vooral omdat het toch niet uitmaakt wat ik doe. Ik vlieg op de groep af en wil ze allemaal slaan. Ik doe het ook nog bijna. June staat ineens voor mijn neus en ik zou haar magere lijf zo de lift in kunnen duwen als ik dat zou willen. En ik wil het ook. Ik wil iemand pijn doen. Ik wil die verlossing voelen.

Maar als ik haar zou slaan, zou ik alleen nog maar meer in de problemen komen en zij is niet de persoon die ik op dit moment het ergst haat.

‘Kijk uit, dames. Bette is echt een beest!’ roept Will met een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. Ik wil die grijns van zijn gezicht rammen, maar ik duw hem opzij en loop langs hem, langs June en langs de rest en elleboog zo veel mogelijk meisjes aan de kant, totdat ik bij de laatste lift ben. Ik laat niemand tegelijk met mij instappen. De lift schiet omhoog naar de elfde verdieping. Ik gooi mijn slaapkamerdeur open en daarna de badkamerdeur. En daar staat ze. Het meisje dat ik het allerergst haat. Degene die ik het allerliefst wil slaan. Ik trek mijn hand naar achteren, maak een vuist en stomp tegen de spiegel. Hard. Zo hard dat het glas om mijn hand heen barst. Zo hard dat de sneue scherven in de wasbak kletteren. Zo hard dat mijn knokkels beginnen te bloeden. Het doet pijn, maar lang niet zo’n pijn als de rest van de dag.

6.

June

Mijn moeder belt me iedere ochtend om halfacht en iedere avond om halfnegen. Altijd stipt op tijd, op de seconde af. Ze wil weten dat haar brave kleine meisje nog steeds haar brave kleine meisje is en dat betekent dat ik op die tijdstippen veilig op mijn kamer moet zijn, een half uur voor de eerste balletles en een half uur voor de avondklok ingaat. Omdat ze zeker wil weten dat ik echt op de campus ben en niet doe alsof, belt ze niet naar mijn mobiel maar naar de telefoon die hier op de gang staat, een aandenken aan vervlogen tijden. Wat ze zich helemaal niet realiseert is dat ik hier ook echt áltijd ben: in de studio’s, op de campus of in een van de leslokalen. Ik doe niets anders dan huiswerk maken en dansen. Ik bén haar brave kleine meisje.

Ik hou de gang in de gaten om te zien of Gigi alweer terug is. Die mafketel is om zes uur opgestaan om de eendjes te voeren in Central Park. De vorige keer bracht ze een bloem voor me mee, die ze op mijn bureau legde. Op zich best lief van haar natuurlijk. Ze houdt enorm van de natuur, maar ze zou zich moeten concentreren op stretchen of op hoe Bette eruitziet vanochtend, aangezien ze door alle drama van gisteravond heen is geslapen. Ze is tenslotte de Suikerfee en dat betekent dat ze hoogstwaarschijnlijk Bettes volgende slachtoffer zal zijn. Of iedereens slachtoffer, als ik heel eerlijk ben. Niemand hier kan omgaan met zo’n drastische verandering in de pikorde. Ik ben nog steeds in shock door de beslissing van meneer K. En ik weet nog steeds niet wat ik van Gigi moet denken. Het ene moment vind ik haar aardig, het volgende moment niet meer. Het is zo lang geleden dat ik een vriendin heb gehad, dat ik niet weet wat ik moet doen, hoe ik me moet gedragen.

Ik ben doodmoe omdat ik gisteravond laat ben opgebleven om te zien hoe Bettes moeder haar op haar plaats zette. Ik genoot er niet zo van als de andere meiden, maar ik wil wel graag weten wie mijn concurrentie is. Ik wil alles over iedereen weten, omdat dat belangrijk is op deze school: wat je eet, wat je draagt, waar je vandaan komt, hoeveel je weegt, je balletopleiding, wie je vrienden zijn, hoeveel geld je hebt, of je goede voeten hebt, of je wedstrijden hebt gewonnen, welke connecties je hebt in het wereldje, of je ouders seizoenskaarten hebben voor het ballet, of je moeder of vader ook danste, of je de geschiedenis van ballet kent. En ik ben van plan om overal achter te komen. Ik wil het allemaal weten, van iedere danser hier. Dat is de enige manier om de beste te zijn.

Om 7:26 uur draai ik cirkeltjes met mijn duim over de hoorn van de telefoon in de gang. Mijn maag trekt samen terwijl ik wacht tot hij overgaat. Het voelt alsof ik te veel heb gegeten bij het ontbijt. Mijn moeder is altijd precies op tijd, dus omdat ik weet dat ik nog vier minuten heb, ren ik naar de toiletten in de gang. Ik spuug een mengsel van water, thee en grapefruit uit. Twee vingers brengen het soepel en geluidloos naar buiten. Ik was negen jaar oud toen ik het voor het eerst deed. Ik betrapte mijn moeder terwijl ze aan het overgeven was na een etentje bij de buren. Ze tilde me de badkamer uit, met trillende handen en een klam gezicht, en vertelde me dat Amerikaans eten je kan vergiftigen en dat je er altijd voor moet zorgen dat je het weer kwijtraakt. Ik vroeg haar waarom ze het dan gegeten had en ze zei dat je het uit beleefdheid altijd moet opeten. Je mag geen slechte gast zijn, anders word je nooit meer ergens uitgenodigd. En dat zou beschamend zijn.

Nu raak ik bijna alles wat ik eet weer kwijt. Zelfs Koreaans eten.

Ik begraaf die gedachten. Ik doe het allemaal voor ballet, voor mijn liefde voor dansen. Mijn hoofd voelt helderder nu. Mijn maag is gekalmeerd. Ik loop weer naar mijn plek en staar naar de telefoon, die ik na één keer overgaan wil opnemen. Ik kijk naar mijn horloge. Nog één minuut. Rusteloos neem ik wat basisposities en -bewegingen door in mijn hoofd: eerste, tweede, plié, tendu, pas de bourrée… en dan belt ze eindelijk. Halfacht stipt.

Ik neem op voordat hij voor de tweede keer overgaat. Ze verdoet geen tijd met begroetingen. Ze hoeft niet eens te weten of ze mij wel echt aan de lijn heeft en niet een van de andere meisjes. Haar stem vult mijn oor. ‘Ik heb een e-mail gekregen van meneer Stanitovski. Je had een zes voor wiskunde. Een zes. Tweeënzestig procent. Ik snap niet wat het probleem is. Je hebt het zo gemakkelijk. Kinderen in Korea zijn na schooltijd nog steeds op school. Ze werken hard. Jij danst de hele dag en nog steeds slechte cijfers.’

Ik probeer te antwoorden, maar haar tirade gaat verder. ‘Weet je, E-Jun, universiteiten kijken naar alles. Je zal niet naar een goede school kunnen. Je zal niet succesvol zijn.’

Ze zal me nooit June noemen. Altijd mijn Koreaanse naam. Ze dramt door en ik hou de telefoon een stukje van mijn oor. Zelfs nu, na bijna tien jaar op het conservatorium, begrijpt ze nog steeds niet dat dit mijn droom is. Dat dit mijn werkelijkheid is. Dat ik balletdanser zal worden. Dat ik niet naar de universiteit zal gaan. Voor haar is dit een of andere gekke, kortdurende fase waar ik uiteindelijk overheen zal groeien. Het zal leuk staan op mijn cv, iets om bij mijn aanmelding bij de universiteit te vermelden, maar meer ook niet.

Ik probeer niet te luisteren en haar korte, scherpe zinnetjes te negeren, maar toch vindt ieder woord zijn weg naar mijn gedachten. Mijn wangen gloeien en mijn zweet zorgt ervoor dat mijn foundation begint te klonteren. Ik doe wanhopig mijn best om er perfect uit te zien. Om het poppengezicht van een ballerina te hebben. Verfijnd en zacht. Het gevoel van make-up op mijn huid en de geur van poeder herinneren me eraan dat ik getransformeerd ben tot ballerina, iemand die beter is dan een normaal meisje.

Als ik nog een laag poeder aanbreng kan ik ervoor zorgen dat niemand mijn stress kan zien. Mijn moeder schreeuwt en ik rommel in mijn danstas – half luisterend, half piekerend, half bezeten – hopend dat ik mijn poederdoos ergens tussen de schoenen en zwachtels en beenwarmers kan vinden. Ik bestel mijn poeder online en ik ben niets zonder mijn make-up. Mijn nieuwste aanwinst ben ik sinds gisteren al kwijt. Ik moest een ouder doosje gebruiken en daar zat bijna niets meer in.

‘Het wordt tijd om ballet op te geven, E-Jun,’ zegt mijn moeder.

‘Nee,’ zeg ik. Het glipt eruit.

‘Wat zei jij?’

Stilte. Koreaanse kinderen mogen niet terugpraten tegen hun ouders. Alleen witte kinderen doen dat en het feit dat ik halfwit ben, geeft mij dat voorrecht niet. Ik hoor hoe ze sneller gaat ademen. Dansen zit in mijn bloed, of ze dat nu wil toegeven of niet. Ik heb misschien dan geen witblond haar of kristalblauwe ogen, maar ik hoor hier net zo goed thuis als Bette of Eleanor of zelfs Alec.

‘Jij danste ook,’ fluister ik, bang dat ze door de telefoon heen kan komen om me een klap te geven.

Ze schraapt haar keel en ik kan gewoon bijna zien hoe ze de bovenkant van haar nette rok gladstrijkt en probeert kalm te blijven. Soms zou ik willen dat ze me vertelde over haar tijd hier op het conservatorium of dat ze me tips zou geven die je alleen van oude ballerina’s kunt krijgen. Ik zou willen dat ze een van die oude balletpakjes die ze onder haar bed heeft verstopt aantrok en dat ze met me zou dansen.

Ik luister nog drie tellen naar haar ademhaling. Eindelijk zegt ze weer iets: ‘Wat heb je gisteravond gegeten? Blijf van dat vette Amerikaanse eten af. Ik breng wel japchae en baechu gook langs.’ En daar gaat ze weer. Ze begraaft haar geheim, datgene wat ze de rest van haar leven zal blijven ontkennen. ‘Misschien kan Hye-Ji je weer wiskundebijles geven. Ik sprak haar moeder. Mevrouw Yi zegt dat Sei-Jin en de andere meisjes jou altijd uitnodigen voor hun feestjes, maar dat je nooit komt. Sei-Jin en Hye-Ji zijn mooie, vriendelijke meisjes.’

Sei-Jin is géén vriendelijk meisje. En diep vanbinnen ben ik dat ook niet. Onze moeders denken dat wij lieve, gehoorzame kinderen zijn en dat we ons net zo gedragen als we zouden doen als we in Korea zouden opgroeien. Sei-Jin en ik waren ooit kamergenoten en beste vriendinnen. Ik wil het niet, maar toch voel ik een steek in mijn hart als ik eraan denk. Ik kijk naar de deur van Sei-Jins kamer, onze oude kamer, en ik herinner me hoe hecht we waren. Ik heb sindsdien geen echte vriendinnen meer gehad.

Ik vertel mijn moeder een leugen: ‘Ik ben een keer thee wezen drinken bij Sei-Jin. En iedereen sprak de hele tijd Koreaans. Heel snel. Ik kon het niet bijhouden.’

‘Dat is jouw eigen schuld,’ onderbreekt ze me. Ze weigert verantwoordelijkheid te nemen voor de manier waarop ze mij opgevoed heeft. Ik ken korte Koreaanse zinnetjes, alle etenswaren en net genoeg om mijn moeder af te luisteren tijdens haar Koreaanse bijeenkomsten, maar ik kan het niet goed genoeg om met mensen te praten. Als ik daar lang over nadenk, vind ik dat vrij deprimerend. ‘Ik verhoog jouw zakgeld, jij neemt taallessen. Dat helpt bij de aanmelding voor de universiteit. O, en nog iets… heb jij je ingeschreven voor de studiekeuzetest? De decaan zegt dat er eind oktober eentje is en…’

‘Ik heb de komende maanden iedere avond drie uur lang repetities,’ zeg ik, stilletjes kokend van woede. ‘Ik heb je toch verteld dat ik de understudy ben voor de Suikerfee?’

‘Understudy,’ zegt ze vol minachting. Ik wil haar de understudy-speech geven die Morkie ons ieder seizoen geeft: dat ik op het laatste moment ingezet kan worden, dat ik gekozen ben omdat ik snel leer, dat ik de druk aan zou kunnen om de rol voor het eerst meteen live te dansen en dat dat een gigantische verantwoordelijkheid is.

‘E-Jun… understudy is alles wat jij ooit zult zijn. Ze zullen de hoofdrol nooit aan een Aziatisch meisje geven. Accepteer dat. Dat hebben de Russen nooit gedaan, zelfs niet toen ik daar was…’ Ze neemt even de tijd om haar geheimen weer weg te stoppen. ‘Jij moet nu werken aan je aanmelding voor een goede universiteit.’

‘Ze hebben een zwart meisje de rol van de Suikerfee gegeven. Mijn kamergenoot, Gigi,’ zeg ik, niet wetend of ik alles hiermee vererger of beter maak. Het belangrijkste voor mijn moeder is dat ik de rol níét heb gekregen.

Er volgt weer een stilte. Ze zegt het woord ‘understudy’ weer. Ik hoor hoe haar teleurstelling omslaat in woede. ‘Ik meen het, E-Jun,’ zegt ze. ‘Geen onzin meer. Tijd om je te concentreren. Dit is jouw laatste jaar en je kunt blijkbaar niets beters worden dan understudy. Geen ballet meer. Je gaat naar de openbare school hier in de buurt.’ Dan hangt ze gewoon op. Ze wacht niet eens op een antwoord en ze zegt geen gedag. Als je haar hoort praten over ballet, zou je nooit kunnen vermoeden dat ze hier ook heeft gewoond, dat ze door deze gangen heeft gelopen, in de studio’s heeft gedanst, dat ze zelfs bij de Company zat. Maar er is iets gebeurd, iets ergs, en ze heeft me nooit verteld waarom ze is gestopt.

Ze is daarna een succesvolle zakenvrouw geworden. Ze importeert Koreaanse danskleding van hoge kwaliteit en ze wil dat ik het uiteindelijk van haar overneem. Zo gaat dat in Korea. Wat ik ervan weet, tenminste. Ze heeft me in haar eentje opgevoed en haar ouders hebben haar onterfd omdat ze hier bleef en mij kreeg. Ik ben alles wat ze heeft. Dus ergens weet ik wel dat ik haar moet gehoorzamen. Dat ik een goede dochter voor haar moet zijn. Naar huis in de weekenden, op zaterdag samen boodschappen doen op de Koreaanse markten, op zondag samen naar de kerk… Terug naar de tijd dat ik in haar bed in slaap viel, als een klein lepeltje tegen haar aan gekruld.

Maar de gedachte aan een openbare school maakt me kotsmisselijk en zorgt ervoor dat ik weer wil overgeven. In de badkamer is het nu een komen en gaan van meisjes die zich klaarmaken voor de dansles en mijn maag is toch al leeg. Ik loop dus maar naar het Licht. Dat is een kleine voorraadkamer aan het eind van de gang op de elfde verdieping, die ooit een soort biechtruimte is geworden. Niemand weet wie ermee begonnen is, maar het is al eeuwen zo. De muren zijn behangen met fotocollages, een soort levend, ademend fotoalbum van beroemde ballerina’s en prachtige kostuums en perfect gebogen voeten. Ook staan er overal anonieme inspirerende citaten en boodschappen. Zelfs dingen uit de jaren tachtig. Er staat een kleine tv en een dvd-speler en een kast vol met dvd’s van de meest geweldige balletten ter wereld, voor als je inspiratie nodig hebt. En die kan ik wel gebruiken nu.

Ik glip naar binnen. Het gesprek met mijn moeder duizelt nog na in mijn hoofd.

Ik wil gewoon één kans krijgen. Ik weet dat ik dit kan. Ik ben een prima ballerina. Ze moeten het alleen nog zien. Mijn moeder moet het zien. Ik kan hier niet weg. Ik gá hier niet weg. De Suikerfee is mijn kans en misschien wel mijn enige kans. De understudy is slechts één stapje verwijderd van de hoofdrol. Ik moet ervoor zorgen dat dat gebeurt. Hoe dan ook. Ik druk alle gedachten aan Gigi weg, aan hoe we soms laat opblijven en oude comedyseries kijken of onlinefilmpjes van klassiek ballet en hoe ze altijd briefjes en bloemen voor me achterlaat. Dit is te belangrijk. Dit is mijn carrière.

Ik rommel in mijn tas en zoek mijn poeder nog een keer. Ik word afgeleid door mijn oude sieradendoosje. Een cadeau van een vader die ik nooit heb ontmoet. Het past precies in mijn handpalm. Ik neem hem overal mee naartoe, als een belofte aan mezelf dat ik hem ooit zal vinden. Ik ga met mijn vingers over de achterkant en wind de kleine sleutel op. Het deksel springt open en de kleine ballerina draait rond. Muyongga, danser. Het lieve melodietje herinnert me aan alles wat ik leuk vind aan ballet: de controle, de schoonheid, de muziek. Bij ballet kan ik eindeloos aan dingen blijven werken, totdat ze perfect zijn. Ik kan mijn spieren blijven trainen, net zo lang tot mijn lichaam toegeeft aan wat ik wil. Het maakt niet uit wie mijn familie is, of ik vrienden heb, of jongens me leuk vinden… Het enige wat belangrijk is, is wat mijn lichaam kan doen.

Er hangt een kopie van de bezettingslijst aan de muur, naast de lijst van voorgaande jaren. Ik zie Gigi’s naam boven die van mij staan en ik staar ernaar tot de letters vervagen, totdat ik mijn naam boven die van haar zie staan. Ik mag niet langer onzichtbaar zijn. Hoe aardig Gigi ook tegen me is.

Het wedstrijdje staren met de muur zorgt ervoor dat ik iets kalmeer en dat het gesprek met mijn moeder wegebt. Ik geef niet op. Ik zal iemand aan de kant duwen om te krijgen wat ik wil. Ik raap een stift op van de grond. Mijn hand trilt. Het schuldgevoel bekruipt me, maar met dikke zwarte letters schrijf ik: Gigi moet oppassen.

7.

Gigi

Anderhalve week nadat de bezettingslijst bekend is gemaakt, zijn we helemaal gewend aan ons nieuwe repetitieschema. We drommen samen in studio E op de eerste verdieping, waar ik de zonsondergang niet kan zien. Ik heb geprobeerd om mama’s advies op te volgen en er iedere dag naar te kijken, om positief te blijven. ‘Je moet je zorgen niet met je meedragen,’ zegt ze altijd. ‘Die zijn veel te zwaar.’ Het is moeilijk om me hier aan haar woorden te houden. Ze worden makkelijk weggevaagd door de zenuwen. Maar ik moet me eraan houden. Ik heb me gelukkig nog niet ziek gevoeld sinds de lijst bekend is gemaakt. Dus ze hebben niks om zich zorgen om te maken.

Eleanor loopt samen met mij de studio in en ik maak een grapje over het nieuwe kapsel van onze balletlerares, om haar aan het praten te krijgen. Het is moeilijk om hier echt contact te maken of zelfs om een gesprek te voeren met de meisjes. Ze lacht en ik lach terug.

De studio is een wirwar van beenwarmers, spitzen en geklets. We rekken en strekken zodat onze lichamen straks alle kanten op kunnen buigen. June leunt met haar hoofd tegen de muur, haar benen als twee pijlen in tegengestelde richting. Ze doet altijd een warming-up, hoewel ze niet altijd mee mag dansen met de rest. Ze zit aan de zijkant van de studio op de grond en maakt in het understudy-boek aantekeningen over de timing van de bewegingen. Ik had me voorgesteld dat we samen zouden repeteren, dat we samen zouden lachen en elkaar kleine dingetjes zouden leren, precies tegelijk bewegend, net als ik thuis vroeger deed met mijn klasgenoten. Maar dat wil ze niet. Hoe vaak ik het haar ook vraag.

Bette knoopt haar doorschijnende dansrok vast alsof ze alle tijd van de wereld heeft en ze kijkt me zijdelings aan, alsof ik haar alleen nog maar kwader heb gemaakt door samen met Eleanor de studio in te lopen. Alsof ik een of andere regel heb overtreden. Er is geen mes scherper dan die blauwe ogen van haar. En waar haar ogen gaan, volgen alle andere ogen. Het duurt slechts een seconde voordat de hele groep me aanstaart. Ik geniet van mijn publiek en maak een scheetgeluid met mijn mond. Sommige dansers lachen, sommige fronsen en Bette rolt met haar ogen.

Ik ga naast June zitten en glimlach naar haar. Ze schenkt me een ongelooflijk valse nepglimlach. Ik ben er inmiddels achter dat ze gewoon zo is en dat ik het niet persoonlijk moet opvatten. Ik trek mijn kleren voor de warming-up uit: een afgeknipte joggingbroek die van mama is geweest en een van mijn oude T-shirts die ik aan de bovenkant en onderkant heb ingekort. Ik naai nieuwe linten aan mijn spitzen. Mijn vingers frunniken met de naald, het flosdraad en het gladde satijn. Ik probeer de zenuwen uit mijn handen te schudden. Vandaag moet ik voor het oog van de hele groep mijn solo timen. Ik heb slechts anderhalve week instructies over deze rol gehad bij Morkie en Pavlovitsj. En ik had deze schoenen gisteren al moeten inlopen zodat ze nu perfect hadden gezeten. Ik haal het draad door de schoen en het breekt.

Rustig, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik het opnieuw probeer. Ik sta op en duw met mijn hak op de voorkant van iedere schoen. De gelijmde vezels in de box breken onder mijn gewicht. Snel bewerk ik de binnenkant van de schoen met mijn vingers. Ik trek de stof terug als een bananenschil waardoor de leren schacht tevoorschijn komt en gebruik mijn tang om het kleine spijkertje eruit te halen. Ik weet nog goed dat ik moest huilen toen ik voor het eerst mijn spitzen moest inlopen. Ik dacht dat ze alleen maar lelijker zouden worden door ze zo te bewerken, maar dit zorgde er juist voor dat ze nog beter in staat waren om de nieuwe bewegingen die ik zou maken te ondersteunen. Ik snij het gedeelte van de schacht onder mijn hak weg op de plek waar de boog in mijn voetholte begint. Ik maak alles vast met sneldrogende lijm en tape en test mijn gewicht. Ik stop lamswol bij de tenen, trek de schoenen weer aan en strik de linten vast met een vierkante knoop.

Eleanor is naast me bezig met haar warming-up en haar schoenen maken een gek, knisperend geluid. We kijken elkaar aan en moeten allebei lachen.

Een tas raakt mijn hoofd. ‘Au!’

Ik kijk op.

‘O, sorry! Ik zag je niet,’ zegt Bette, die boven me uittorent en blijkbaar heeft besloten om niet achter in de zaal te blijven hangen. Bette gaat in de kleine ruimte tussen Eleanor en mij in zitten en trekt een stuk van het doek voor de spiegel omhoog. Ze zijn allemaal bedekt, omdat meneer K vindt dat spiegelbeelden een afstand creëren tussen de dansers en de personages die ze moeten worden en dat ze dansers lui maken.

Bette staart naar zichzelf. Wanneer ze haar felroze gestifte lippen op elkaar perst, vormen ze een onmogelijke hartvorm. Met een mond vol speldjes en schuifjes perfectioneert ze haar perfecte blonde knot. Ieder plukje doet wat zij wil. Wat een verschil met mijn eigen haar… Ze maakt het af met haarlak.

Ik voel hoe mijn krullen zich verzetten tegen mijn knot en er een pluizig nest van maken. Ik had de moeite moeten nemen om het steil te maken of tante Leah moeten vragen om me mee te nemen naar de kapsalon. Ik zoek Bettes blik in de spiegel. Kundig en nonchalant brengt ze haar nepwimpers aan, donker en veerachtig als de vleugels van de vlinders in mijn terrarium. Ik raak mijn wang aan. Mijn gezicht is naakt, geen make-up, geen lippenstift, geen oogschaduw. Al vanaf mijn eerste dag op deze school waarschuwt June me dat ik me moet opmaken, dat ik alleen op die manier een serieuze ballerina zal worden, dat de docenten dit willen. Maar ik kan het niet. Ik hou niet van dat vettige, klonterige gevoel op mijn gezicht. Met de lippenstift die Bette draagt zou ik eruitzien als een clown. Ik draag het alleen bij voorstellingen en daarna was ik het er in de kleedkamer zo snel mogelijk af.

Ze ziet hoe ik mijn blote wangen aanraak met mijn vingers en onderbreekt haar bezigheden om even naar mij te kijken. ‘Ik vind het zo mooi hoe jij helemaal niets met je gezicht doet,’ zegt ze, maar ik weet niet of ze met het woord ‘mooi’ eigenlijk ‘lelijk’ bedoelt. Ik spreek de taal van deze ballerina’s nog niet. De meiden in mijn oude dansstudio waren nooit zo. ‘Vind je het ook niet mooi, Eleanor?’ gaat ze door.

‘Mmmm,’ zegt Eleanor.

‘O. Ja. Mama zegt altijd dat ze make-up een soort bedrog vindt, dus…’ Zodra de woorden mijn mond verlaten, wil ik ze weer inslikken. ‘Niet dat ik vind dat ze gelijk heeft, natuurlijk. Ik bedoel, ik heb me er gewoon nooit in verdiept.’ Ik tover een zo oprecht mogelijke glimlach op mijn gezicht. ‘Jij ziet er altijd prachtig uit, hoor,’ voeg ik er nog aan toe. ‘Echt.’ Ik voel me zo’n sukkel.

‘Ik bewonder je zelfvertrouwen en zo,’ zegt Bette, waarmee ze over mijn ongemakkelijke opmerkingen heen walst. ‘Maar je zou echt iets op je gezicht moeten smeren. Je moet de rol goed kunnen spelen, maar je moet ook het juiste uiterlijk hebben. Dat is net zo belangrijk, vind je ook niet?’

Ik vind dat helemaal niet, maar ik vind het tegelijkertijd zo lief van haar dat ze mijn onhandige opmerkingen van daarnet negeert, dat ik toch knik. Ze drukt een poederdoos en een kwast in mijn handen. ‘Probeer maar een beetje. Je vindt het vast mooi,’ zegt ze, terwijl ze een poging doet mijn grote glimlach van daarnet te evenaren. ‘En jongens houden er ook van.’

Ik breng een klein beetje poeder aan op mijn wangen en misschien heeft ze wel gelijk. De rouge past bij de kleur van mijn huid. Ik heb ineens een extra gloed op mijn wangen. Ik sta op het punt om verder te gaan met ons gesprek en om nog meer te genieten van de aandacht die Bette me plotseling schenkt. Maar voordat ik ook maar iets kan zeggen, staat ze op en haakt ze haar voet achter de barre. Het moment is voorbij. Liz komt eraan gehuppeld. Ze fluistert iets in Bettes oor en kijkt op mij neer. Ze rimpelt haar smalle witte neus, alsof ze een opengereten vuilniszak ruikt.

De jongens schuifelen naar binnen. Zoals altijd loopt Alec voorop en is Henri de laatste. Alec knipoogt naar mij en loopt dan op Bette af. Hij omhelst haar en ik voel een onverwachte steek van jaloezie.

‘Kom je vanavond langs?’ fluistert ze zwoel in zijn oor, net luid genoeg zodat wij het allemaal kunnen horen.

‘Laten we eerst even afwachten hoe moe we zijn na de repetitie,’ zegt Alec. Ik zou zweren dat hij zijn blik een halve seconde losmaakt van die van haar en over haar schouder heen naar mij kijkt. Hij lijkt zelfs naar me te glimlachen. Maar het gaat allemaal zo snel dat ik het niet zeker weet.

‘Je hebt het beloofd,’ zegt ze. Ze gebruikt geen zeurderig toontje. Dat zou te min zijn voor haar. Het is slechts een constatering. Ze slaat haar armen over elkaar, recht haar rug en neemt de houding aan van een advocaat die een getuige ondervraagt.

‘Kunnen jullie even ophouden met deze soap, alsjeblieft?’ zegt Will, die hun lange gestaar naar elkaar daarmee onderbreekt. ‘We weten allemaal dat jij uiteindelijk toch wel je zin krijgt, Bette.’

Ze wordt nijdig, hoewel dit volgens mij gewoon een compliment is. Een bevestiging van Bettes schoonheid, haar verleidingsvermogen en vooral van hoeveel Alec van haar houdt. Alec geeft haar een kus op haar wang en ik voel weer een steek in mijn hart als Bette zijn gezicht vastpakt en het zo beweegt dat zijn mond op die van haar belandt. Iedereen kijkt onmiddellijk weg. Alsof ze dit al hun hele leven doen. En dat is waarschijnlijk ook zo.

Maar ik ben hier nog niet zo lang, en ik weet niets van de regel dat je Bette en Alec een beetje privacy moet gunnen, dus blijf ik ze aanstaren. Ik ben daarom de enige die ziet dat Alec Bette van zich af duwt. Ze fronst haar voorhoofd en hij probeert haar wang weer te kussen, maar ze draait haar gezicht van hem weg en zet een stap achteruit, zo gekwetst dat ik het bijna kan ruiken.

Ze ziet hoe ik naar haar kijk en het voelt alsof ze me betrapt heeft terwijl ik naar de zon staarde. Bette maakt een hoorbaar, dierlijk geluid, maar ze bedekt haar mond voordat het volledig kan ontsnappen. Het gesprekje dat we net voerden bij de spiegel bestaat niet meer. Ik hoef niet meer te rekenen op haar vriendelijkheid. Het was duidelijk niet de bedoeling dat ik zag wat ik zojuist heb gezien.

Ik kijk weg, maar het voelt uren te laat. Ik ga op spitzen staan en doe een paar relevés. Ik veer op de bal van mijn voeten om mijn spitzen nog losser te maken en ervoor te zorgen dat mijn tenen wat prettiger in de box liggen.

Meneer K stormt de studio in, op zijn hielen gevolgd door de andere docenten. Ze gaan op een rij voor in de studio zitten en wij schuiven allemaal naar voren.

Meneer K klapt in zijn handen en knikt. ‘We gaan vanavond het laatste deel van De Notenkraker markeren. Ik wil vooruitgang zien bij jullie. Sneeuwkoningin, jij bent eerst. Sneeuwvlokjes, ga bij haar staan. De anderen wil ik als windvlagen langs haar heen zien schieten. We doen alleen de eerste twee minuten, omdat we jouw pas de deux met Henri nog niet geoefend hebben. Ik wil jouw opkomst zien, Bette. Henri, ga aan de zijkant staan, alsof je klaar bent om naar haar toe te gaan.’

Dit is Bettes eerste doorloop en wanneer ze beweegt is ze een dwarrelend sneeuwvlokje, een en al sierlijkheid. Ze draait moeiteloos, ze zwiert op de melodie, haar handen, voeten en gezicht zijn perfect. De andere meisjes dartelen om haar heen en proberen haar bij te houden, maar ze lijken beginnelingen in haar aanwezigheid. Ze houdt haar armen en handen in de juiste positie, precies zoals Morkie altijd voordoet. Haar gezicht is zacht en ze weet hoe ze haar hoofd moet draaien, als een mot die het licht zoekt. Iedereen kijkt ademloos toe en het voelt als een mes tussen mijn ribben. Vinden ze allemaal dat meneer K de verkeerde beslissing heeft genomen? Vinden ze dat Bette de Suikerfee had moeten zijn? Ik probeer de gevoelens van me af te schudden.

Meneer K schreeuwt boven de muziek uit. ‘Meer charisma, jij bent de sneeuw. Lichter. Lichter!’

Bettes wangen worden rood. Morkie zegt iets in het Russisch en Bette zet haar been anders neer. Ze maakt een pirouette en de muziek houdt op. We applaudisseren. Bette buigt kort en gaat aan de linkerkant af. Ze legt haar handen op haar hoofd en ik zie dat ze trillen.

Meneer K richt zich tot Morkie. ‘Ze draait slordig. Ze spot niet goed.’

Morkie antwoordt in het Russisch en meneer K gooit zijn handen in de lucht. ‘De basisbewegingen moeten scherp zijn, ze moeten zo ingeprent zijn dat ze automatisch gaan. Als een tweede natuur. Dit is amateurwerk.’

Meneer K gebaart dat Bette terug moet komen naar het midden van de zaal. Ze staat voor hem.

‘Als geheel was de combinatie aardig. Je piqué-draaien, je pirouettes zijn allemaal prima. Mooi uitgestrekt, je lichaam perfect uitgelijnd.’ Hij aait zijn geitensikje. ‘Het verschil tussen een uitvoering waarmee je in het corps belandt en een uitvoering waarmee je de rol van Aurora, Kitti en Odette krijgt, zit hem in karakter, gevoel en transformatie, vlinder. Ik wil dat je vergeet wie je bent, Bette Abney. Ik wil alleen de Sneeuwkoningin zien.’ Hij stuurt haar weg en ze buigt kort en verlaat snel het midden van de vloer. Ze leunt tegen de barre met haar rug naar ons toe.

Meneer K gaat zitten op de plek waar Bette net stond, op de vloer, om ervoor te zorgen dat de mannelijke dansers over hem heen vliegen tijdens hun sprongen. Alle jongens lijken nerveus, behalve Henri. Hij danst zo goed dat zelfs Alec dichter bij hem in de buurt gaat staan en verbaasd toekijkt hoe hoog Henri zweeft. Ik heb foto’s van zijn hoge sprongen gezien in balletmagazines, waar ze hem en Cassie omschreven als hét balletkoppel van de toekomst.

Eindelijk strekt meneer K zijn arm uit naar mij. Het is mijn beurt. Ik hap naar adem en schuif naar voren, klaar om te dansen. Viktor start mijn muziek. Mijn armen maken minuscule fladderbewegingen en ik wacht op de derde tel, haal diep adem en stap in mijn eerste piqué. Meneer K zwaait met zijn hand in de lucht voordat ik kan beginnen. Hij ijsbeert door de zaal met zijn hand voor zijn mond. ‘Sorry dat ik je onderbreek, moya korichnevya. Eén gedachte voordat we verdergaan vanavond…’ Hij krabt op zijn hoofd.

Mijn maag draait zich om. Ik sta te wankelen op mijn spitzen en veeg het zweet van de achterkant van mijn nek. Ik doe alsof ik wat speldjes verder mijn knot in duw, maar het is een leeg gebaar. Er zit geen krul verkeerd.

Meneer K en Morkie maken zich druk in het Russisch. Hij steekt zijn hand in de lucht en zij houdt op met praten.

‘Misschien kunnen we de spiegel gebruiken?’ vraagt Will, alsof hij hun discussie heeft verstaan. ‘Alleen vandaag? Ik weet dat het schijnzekerheid is, maar misschien helpt het. Het zou mij in elk geval wel helpen.’

Ik ben zo opgelucht dat ik wel kan huilen. Ik heb nog nooit zo snel zonder spiegel gedanst. Will knipoogt naar me als ik hem een dankbare blik toewerp. Dank je, playback ik naar hem.

‘Prima, prima. Jongens, duw alle gordijnen maar opzij.’ Meneer K schudt zijn hoofd en kijkt ons fronsend aan. Teleurgesteld. Hij vertelt de jongens dat ze zich moeten opsplitsen en ze verspreiden zich door de zaal om de zwarte gordijnen weg te trekken.

Mijn muziek begint weer. Ik concentreer me op het voetenwerk en de variatie. Ik begin te dansen en beweeg op mijn tenen over de vloer. Het voelt alsof ik zweef. Ik laat mijn gedachten los en mijn lichaam neemt het over. Mijn voeten vinden iedere noot van het klokkenspel. Ik ben klaar om te glimlachen, om niet meer te denken aan de pasjes en me te laten leiden door de muziek. Maar ik hoor gefluister boven de melodie uit komen.

Het wordt steeds luider en luider, totdat het me volledig uit de dans en mijn concentratie haalt.

‘Zie je dat? Kijk?’

‘Zie je wat daar geschreven staat? Bizar, toch?’

‘Wat eng. Het gaat over Gigi.’

Viktor ramt gefrustreerd op de piano en stopt met spelen. Stemmen vullen de studio. Ik sta te wankelen op mijn benen doordat ik zo plotseling moest stoppen. Ik gooi mijn armen opzij om mijn evenwicht te bewaren. Ik hoef me geen zorgen te maken dat iemand mijn onhandige beweging ziet; alle meisjes staren naar de spiegels. Ze drommen bij elkaar op een kluitje en iemand wijst.

De docenten barsten verhit los in het Russisch en ik loop naar de plek waar iedereen staat.

‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik, buiten adem en zo zachtjes dat niemand me hoort. Alle lichamen blokkeren mijn zicht. Mijn hart slaat op hol en mijn handen beginnen te trillen wanneer ze zich omdraaien en me aanstaren. Meneer K roept dat Doebrava moet komen. Ze schreeuwen tegen elkaar in het Russisch. Hij roept dat iedereen terug moet naar zijn plaats.

Bette staart me aan. De jongens houden de gordijnen vast die ze net open hebben getrokken en lijken vastgenageld aan de grond te staan. Mensen fluisteren en schuifelen bij me vandaan. Ik kan nog steeds niets zien omdat er lichamen om me heen dwarrelen als vlinders. Het enige wat ik hoor is mijn hartslag. Ik duw mensen aan de kant.

Meneer K staart naar de spiegel en schudt zijn hoofd. ‘Wie heeft dit gedaan?’ hoor ik hem zeggen. Hij draait zich om en staart ons aan. Hij herhaalt zijn vraag nog drie keer en schreeuwt: ‘Ik kan dit soort gedrag niet tolereren! Niet op deze school. Niet weer! Ballet hoort mooi te zijn. Jullie maken het lelijk.’

Ik wil vragen wat er is gebeurd, maar ik kan alleen maar slikken. Ik voel me trillerig en zwak.

Meneer K loopt naar ons toe. Niemand durft meer iets te zeggen. Mijn hoofd voelt licht doordat mijn hart zo snel klopt en door alle verwarring. Ik kan de spiegel nu zien. Er staat een boodschap op, geschreven met roze lippenstift:

De Suikerfee kan het hardst vallen.

8.

Bette

Vanwege de tekst op de spiegel is de repetitie op vrijdagavond eerder afgelopen. Het is zo zeldzaam dat we een vrije avond hebben dat ik helemaal in een roes zit. Ik besluit om er optimaal gebruik van te maken. Nadat de boodschap werd onthuld en ik zag hoe Alec naar Gigi holde om haar te troosten, heb ik een pil genomen. En nadat ik flarden van het gesprek tussen Gigi en meneer K had opgevangen over het pestincident en haar tere zieltje, heb ik er nog maar een genomen.

Eleanor is in de kantine dus ik gebruik onze eigen badkamer om mijn lippen in te kleuren met een dieprode jarenveertig-Dior-tint. Dit gaat me natuurlijk niet redden van de verdenking van de docenten. Er zitten er vast een paar bij die mijn krullerige handschrift herkennen en die weten dat de tekst geschreven is met de Chanel-lippenstift die ik altijd draag. Mijn zus draagt hem ook vaak en mijn moeder ook. De rijke roze kleur zal me ongetwijfeld verraden en in de problemen brengen. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Het was slordig van me. Ik wilde niet eens per se dat ze het zou zien. Will heeft daarvoor gezorgd. Hij kent me veel te goed. Ik was vroeger veel discreter. Onzichtbaar.

Ik herinner me nog de geheime streken die Liz, Eleanor en ik vorig jaar uithaalden met Cassie: we stopten paarse verf in haar conditioner zodat haar blonde krullen lelijke vlekken kregen, we knipten haar balletpakjes en leggings aan stukken zodat ze problemen kreeg met de Russen omdat ze niet de goede kleren aanhad, we hebben haar schoenen kapotgemaakt en ondergedompeld in azijn, haar kamer overhoopgehaald. Maar dat was niets vergeleken met de uitdrukking op Gigi’s gezicht vandaag. Ze is zo’n gemakkelijk doelwit. En de boodschap was veel ingenieuzer. Het geeft me een gevoel van macht, maar ik mag niet dezelfde fouten maken als vorig jaar.

Ik kijk op mijn telefoon of ik een bericht heb van Alec. Niets. Ik heb wel drie gemiste oproepen van mijn moeder, maar ik ga haar niet terugbellen. Ik weet zeker dat Gigi’s moeder haar zelfgebakken koekjes stuurt en lieve kaartjes waarop staat dat ze perfect is. Gigi is echt zo’n meisje dat altijd geluk heeft. Dat straalt ze gewoon uit. Ik weet zeker dat haar ouders meteen een pakketje opsturen als ze vertelt dat iemand haar pijn heeft gedaan.

Ik grijp de rand van de wasbak stevig vast en stel me voor hoe Alec zijn handen om Gigi’s middel legt, haar optilt in haar tutu en haar ronddraait tijdens hun pas de deux. Ik stel me voor hoe zij geniet van zijn aanraking. Ik stel me voor hoe hij haar kust, hoe hij het fijn vindt dat ze zo anders is, haar zwarte krullen en lichtbruine huid en schattige sproetjes en relaxte Californische houding. Twee pillen zijn niet genoeg om deze beelden uit mijn hoofd te krijgen. Ik slik er nog eentje door zonder water en proef de bittere smaak als de pil door mijn slokdarm glijdt. Met dit tempo heb ik snel nieuwe pillen nodig. Dezelfde energie waar ik net zo woest van werd, zorgt er nu voor dat ik me nog maar op één ding kan focussen. Ik moet Alec vinden.

De amfetamine die ik heb genomen gonst in mijn botten en mijn hoofd en zorgt ervoor dat ik niet kan zwelgen in zelfmedelijden. Mijn lichaam en mijn gedachten hunkeren nu nog maar naar één ding: Alec. De pillen zorgen er altijd voor dat ik maar één verlangen tegelijk kan hebben.

Mijn telefoon trilt en mijn nekharen gaan rechtovereind staan omdat ik denk dat het mijn moeder is, maar het is Liz. Ze zit in het koffietentje op Sixty-fifth Street en Alec en Will zijn daar ook, zegt ze. Het is niet echt een uitnodiging, eerder een waarschuwing. Ik wil niet dat Alec en Will samen alleen zijn.

Ik schop mijn balletschoenen uit, trek platte ballerina’s aan, maar neem verder niet de moeite om me om te kleden. Alec vindt het leuk als ik mijn balletpakje, dansrok en beenwarmers draag, met mijn haar opgestoken. Hij houdt ervan om mijn blonde lokken uit hun perfecte knot te trekken en de spaghettibandjes van mijn balletpakje van mijn schouders te laten glijden. Ik ril bij de gedachte. Ik had die laatste pil niet moeten nemen. Ik smacht naar hem en dat is niet de manier om zijn aandacht te krijgen. Alec houdt van mijn ijzige afstandelijkheid.

En Will haat het als ik Alecs aandacht krijg.

De bewaker zit achterovergeleund met zijn laarzen op de balie en zijn handen over zijn buik gevouwen. Hij slaapt. Ik schrijf mezelf uit en glip het gebouw uit, hopend dat de korte wandeling ervoor zorgt dat ik mezelf weer onder controle krijg. Het is eind oktober en vrij koud voor de tijd van het jaar. Normaal gesproken houdt New York de zomer iets langer vast. Ik ril van de kou en heb blauwe lippen als ik bij het koffietentje ben. Een perfecte Sneeuwkoningin.

Alec zit aan een tafeltje bij het raam. Hij draagt een trui van kasjmier en heeft een gestreepte sjaal om zijn nek gewikkeld. Jonge balletmeisjes kijken naar hem over de rand van hun met calorieën gevulde bekers. Zelfs de meisjes van de naburige katholieke school staren naar hem. Ik haat het dat ik gewoon een van de velen ben die kan verdrinken in Alecs knappe uiterlijk. Maar toch sta ik hier een tijdje naar hem te kijken voordat ik op hem afstap. Ik vind het fijn om hem te zien als hij mij niet kan zien. Geen spelletjes. Geen druk om tegelijkertijd zelfverzekerdheid en gewilligheid uit te stralen. Gewoon genieten van iemand die mooi en vastberaden is.

Het duurt niet lang.

Liz heeft me opgemerkt en werpt me een betekenisvolle blik toe vanaf haar tafel in de hoek. Op hetzelfde moment ziet Alec me en gebaart hij dat ik naar hem toe moet komen. Ik ben blij dat Liz me heeft gewaarschuwd dat Alec hier is, maar ik wil niet dat Alec weet dat ze dat heeft gedaan, dus ik ga niet naar haar toe. Hij mag niet weten dat ik overal ogen heb. Will zit tegenover hem, deels verborgen achter een houten balk. Te dicht bij Alec. Ik geniet er stilletjes van hoe sneu Will eruitziet achter die balk. Ik weet nooit helemaal zeker of ik kwaad op hem ben of medelijden met hem heb.

‘Ben je hier voor mij?’ zegt Alec. Zijn ogen stralen. Ik heb gelukkig nog steeds dat effect op hem.

‘Natuurlijk is ze hier voor jou,’ zegt Will, die zijn wenkbrauwen optrekt. Hij was ooit zo leuk. Hij was ooit normaal. Hij hield zijn gevoelens ooit voor zich.

‘Ga je nog vragen of ik erbij kom zitten?’ zeg ik. Ik pers mijn lippen op elkaar en laat Alec me van top tot teen bekijken.

‘Ik vind het leuker als je staat,’ zegt Alec. Hij probeert onvriendelijker te zijn, omdat ik hem heb verteld dat ik dat leuk vind. Andere meisjes zouden op zo’n moment verlegen worden. Maar ik heb poedelnaakt voor kostuumontwerpers en docenten en klasgenoten gestaan. Ik heb me in het openbaar in mijn zij laten knijpen en me laten meten en wegen om te zien hoe ver ik verwijderd was van volmaaktheid. Dus ik ben nooit verlegen. Ik zet een hand op mijn heup. Ik laat me bekijken. Hij heeft gelijk. Ze kijken nu waarschijnlijk allemaal naar me. Ik ben een prima ballerina, wat meneer K ook zegt, en dat straal ik uit.

‘Je ziet er geweldig uit,’ zegt Alec uiteindelijk. Wat betekent dat ik deze ronde gewonnen heb.

Will zucht luid. Ik ga met een overdreven beweging op de stoel zitten, waarbij ik het moment zo lang mogelijk uitrek. Ik wikkel mijn voet om Alecs enkel. Hij reageert door me naar zich toe te trekken en me hard op mijn mond te kussen. Hij ruikt naar koffie en hard werken: hij heeft net nog gedanst. Nu ik zijn zweet ruik, voel ik me schuldig dat ik hier in dit koffietentje met mijn voet Alecs kuit aan het strelen ben, in plaats van dat ik in de studio pirouette na pirouette draai en mijn vrije tijd gebruik om te werken aan mijn variatie. Ik kus hem nog een keer om het te vergeten.

‘Oké, zo kan het wel weer,’ zegt Will. Zijn stem klinkt gespannen en zijn gezicht ziet er ook niet bepaald relaxed uit. Hij heeft dit zinnetje al duizend keer tegen ons gezegd, maar het klinkt ineens zo anders.

‘Kun je ons niet even alleen laten?’ snauw ik. Ik kan zijn vinnige opmerkingen vanavond echt niet hebben. Ik duw mezelf nog harder tegen Alec aan en laat die centimeter ruimte die er nog tussen onze lichamen was verdwijnen. Will ziet eruit alsof hij op het punt staat nog iets te zeggen, maar blijkbaar heeft hij toch een hart, want hij knikt en pakt zijn spullen. Ik glimlach naar hem om hem te laten weten dat ik geniet van deze kleine overwinning, maar hij kijkt de andere kant op. Hij had het waarschijnlijk toch verkeerd opgevat. De geheime blikken en gebaren die we altijd deelden, werken niet meer. Sinds afgelopen zomer is hij niet langer mijn surrogaatbroertje en nu weet ik eigenlijk niet meer wat we dan wel zijn.

‘Alec, bel je me nog?’ zegt hij. Hij spreekt Alecs naam overdreven hard uit en laat zelfs een stilte vallen op de plek waar mijn naam ooit was. Weer iemand die me haat. Ik leun met mijn hoofd op Alecs schouder en leg mijn hand heel bezitterig op die van hem, hoewel ik weet dat ik alles daardoor alleen maar erger maak. Will draait zich om en loopt met de grote passen van een danser de koffietent uit. Ik vind het nog steeds fijn om zijn armen en benen te zien bewegen. Ik heb nog altijd bewondering voor zijn niet te evenaren sierlijkheid. Ik zou er alles voor overhebben om een greintje van zijn passie te bezitten. Ik zou hem dat best willen vertellen, als we op dit moment niet zo kortaf tegen elkaar deden.

‘Zoek je eigen vriendje!’ roep ik, nog net voordat hij de deur uit is. Wills schouders zakken omlaag en iedereen hier heeft me gehoord. Hij wordt net zo rood als zijn haar. Hij is nog niet helemaal uit de kast buiten de muren van het conservatorium. Jongens uit Kentucky mogen niet op jongens vallen. Zijn ogen staan verdrietig als hij me aankijkt. Het was niet mijn bedoeling om hem te kwetsen. Niet echt, in ieder geval.

‘Wat hard van je, B,’ zegt Alec. ‘Kunnen jullie het niet een keer uitpraten?’ Hij grijnst en legt zijn grote hand op mijn bovenbeen. De warmte van zijn hand straalt door mijn dunne legging heen.

‘Nog niet.’ Zijn hand voelt goed, daarom haal ik hem niet weg. ‘Dus bemoei je er maar niet mee,’ zeg ik, zodat hij weet dat ik niet een of ander zwak, zielig popje ben dat hem niet durft te vertellen wat hij moet doen, zoals de andere ballerina’s die allemaal dolgraag met hem samen zouden zijn. Hij houdt van mij omdat ik opvliegend en brutaal ben en sterker dan wie dan ook.

Will en ik hebben Alec allebei nog niets verteld over de reden van onze ruzie. Want onze ruzie gaat over Alec. Soms branden de woorden op mijn lippen en wil ik Alec het geheim vertellen dat Will mij heeft verteld, maar het gaat om iets wat zó belangrijk is, dat ik toch maar mijn mond hou.

‘Je bent gestrest vandaag. Heb je daarom dat zinnetje over Gigi op de spiegel geschreven?’ vraagt Alec. Ik schuif een paar centimeter van hem vandaan en verlies de warmte van zijn hand op mijn been. Ik wil niet dat hij haar naam zegt. Ik wil dat hij dat nooit meer doet. Het klinkt veel te mooi uit zijn mond.

Ik overweeg om tegen hem te liegen en hem te vertellen dat ik het niet heb gedaan. Maar hij praat maar door.

‘Luister, meneer K heeft jou de rol van de Suikerfee niet gegeven, maar dat betekent helemaal niet wat jij denkt dat het betekent. Wees alsjeblieft niet zo’n meisje dat anderen gaat pesten. Daar sta jij boven.’

Daar sta ik helemaal niet boven. Ik ben precies zo’n meisje. Ik kan het alleen heel goed voor hem verbergen.

‘De Sneeuwkoningin is een kans om aan meneer K te laten zien dat…’

‘Het gaat prima met me,’ zeg ik, harder dan de bedoeling was. ‘Ik wil niet dat je naar me kijkt zoals iedereen naar me kijkt. Je weet toch dat het prima met me gaat? Het gaat geweldig. Kan ik niet weer een keer bij je langskomen?’ Ik hoor hoe dwingend mijn stem klinkt en probeer het te verzachten door zijn nek te kussen en sexy te fluisteren: ‘We zijn al zo lang niet echt samen geweest.’

‘Je bent altijd welkom,’ zegt Alec, maar het duurt even voordat hij me weer aanraakt. Hij klinkt verdrietig en teleurgesteld. Zo klinkt hij de laatste tijd wel vaker als hij tegen me praat. Hij pakt het menu van de tafel en begint het papier te vouwen. ‘Als we iets te vieren hebben, heb jij een feestelijke bloem nodig,’ zegt hij. Al sinds onze kindertijd vouwt hij papieren bloemen voor me. Zijn Japanse au-pair heeft hem ooit origami geleerd en het is een vreemde hobby van hem, waar meisjes hem mee pesten, maar ik vind het stiekem ontzettend sexy. Ik vind het geweldig om zijn handen in de weer te zien met het papier. Iedere vouw zo voorzichtig en kalm. Net als hij.

Hij is klaar en geeft me een perfecte roos. De tekst van het menu op de blaadjes maakt het alleen maar mooier.

‘Voor jou,’ zegt hij. ‘En als je erover wilt praten…’ Maar hij maakt zijn zin niet af, want we weten allebei dat dat toch niet gaat gebeuren. ‘Ik weet zeker dat je het leuk vindt om met Henri te werken,’ zegt hij, zijn grijns weer terug op zijn gezicht, alsof deze nooit is weg geweest. ‘Hij vraagt me de hele tijd van alles over je. Over hoe hij jouw perfecte danspartner kan zijn.’ Henri en Alec zijn kamergenoten. ‘Als je met hem danst, kom je misschien wel in een van die tijdschriften.’ Ik hoor voor het eerst een vleugje sarcasme in zijn stem en ik weet direct dat hij Henri niet mag.

‘Misschien wel.’ Ik haal mijn schouders op en steek de bloem achter mijn oor, waar ik hem vastzet met een haarspeldje. We hebben nog nooit met andere partners gedanst. Alec en Bette waren altijd een koppel. Onze namen hebben zo vaak naast elkaar op een lijst gestaan dat het in mijn geheugen gegrift is. Ik wil niet dat zijn naam naast die van Gigi staat. Ik wil niet met Henri dansen.

‘We zullen eraan moeten wennen dat we af en toe met een andere partner dansen. Het zal wel gek zijn. Gigi heeft een hele andere…’ Ik kus hem om haar naam uit te wissen. Het voelt goed om me te laten gaan en hier bij hem te zijn. Alleen wij tweetjes. Op dit moment kan Giselle Stewart niets meer van me afpakken.

Ik neem Alec mee naar mijn kamer. Hem naar binnen smokkelen is een dans met een goed uitgedachte choreografie, net als op het podium. We sluipen langs de slapende bewaker en gaan samen de lift in. We drukken eerst op de knop van de vierde verdieping om te kijken of de campuswachten daar nog steeds zijn, want op die verdieping zit hun kantoor. Ze zijn altijd druk met de telefoon opnemen en medicijnen uitdelen aan eerstejaars die zo lang hebben gehuild dat ze er hoofdpijn van hebben gekregen. Niemand kijkt naar ons als de deur opengaat. Dan gaat Alec naar zijn eigen verdieping, de tiende, omdat de campuswachten de videobewaking in de gaten houden. Ik ga naar de elfde verdieping, waar mijn kamer is, en laat hem binnen door de trapdeur.

‘Wegwezen,’ zeg ik tegen Eleanor zodra ik de deur van mijn kamer opendoe, maar ik glimlach er wel bij. Ze ligt op haar bed en is ongetwijfeld bezig met haar ‘visualisaties’, maar als ze een echte bedreiging voor mij zou willen zijn, zou ze weten dat ze nu naar de studio moest om te dansen, in plaats van hier op bed na te liggen denken over dansen. Op mijn flatscreentelevisie is een filmpje te zien van een uitvoering van La bayadère van drie jaar geleden, met Adele in de hoofdrol. Ik zet de tv uit en zeg er verder niets over. Ze kijkt de laatste tijd vaak oude filmpjes van mijn zus. Ik vraag me af wat de volgende stap is. Gaat ze als een gestoorde fan voor Adeles appartement staan? Gaat ze tips vragen aan mijn zus over techniek?

‘We zijn kamergenoten, Bette,’ zegt ze op een toon die ik haar nog nooit heb horen gebruiken. ‘Ik ben je slaafje niet. En hoi, Alec. Gefeliciteerd met je rol.’

‘Ik láát jou mijn kamergenoot zijn,’ zeg ik. Het is niet eens een leugen. Eleanor kon deze kamer – Adeles oude kamer – niet betalen. Het is de enige kamer met een eigen badkamer. ‘Of was je dat vergeten? Pijnlijk.’

‘Bette,’ zegt Alec. Hij spreekt me nooit tegen op die manier. Hij vindt het leuk dat ik zeg wat ik denk. Bovendien was Will ooit mijn gemene sidekick en lag Alec altijd helemaal in een deuk om onze opmerkingen.

Eleanor kijkt alsof ze ieder moment kan gaan huilen. Dat was mijn bedoeling denk ik ook, al ben ik natuurlijk geen robot en is zij mijn beste vriendin. Ik haal een keer diep adem. We hebben de laatste tijd vaker van dit soort ruzies en ik had mezelf beloofd om mijn best te doen om het weer net als vroeger te maken tussen ons. Maar soms kan ik me niet meer herinneren hoe het vroeger was, wie ik was, wie zij was en waarom we vriendinnen zijn geworden. Sinds ik weet dat ik niet de Suikerfee ben, voelt het of alles verkeerd gaat. En zij is alleen maar bezig met het bekijken van die filmpjes en ze verdwijnt af en toe zonder dat ze zegt waar ze heen gaat. Ze houdt iets geheim voor me. Ze zorgt er zelf voor dat het raar is tussen ons.

‘Alec blijft een uurtje, of zo. Misschien kun je naar de woonkamer? Je ziet er supergoed uit. Ik weet zeker dat je binnenkort ook een jongen meeneemt.’

Ik knipoog zelfs naar haar. En tuit mijn lippen.

Haar telefoon gaat. Ze drukt de oproep snel weg en geeft dan toe. ‘Daar hou ik je aan,’ zegt ze, terwijl ze naar de deur loopt.

‘Erewoord,’ zeg ik en ik grijns. Het geeft me een goed gevoel om me weer te herinneren dat we eigenlijk best wel van elkaar houden. Ik mis haar een beetje zodra ze de deur achter zich dichtdoet.

‘Een uur maar?’ fluistert Alec in mijn nek.

‘Daar kunnen we toch een heel leuk uur van maken?’ zeg ik.

En dat is het ook. Maar het hele uur voelt als één grote auditie en dit keer is het de uitdaging om zo sexy, verleidelijk en wild mogelijk te zijn. Ik sla mijn benen zo strak om hem heen dat het me verbaast dat hij nog kan ademen. Ik kan het meisje zijn op wie hij jaren geleden verliefd is geworden. Het meisje van wie hij nu nog steeds houdt. Het enige meisje met wie hij wil dansen.

We hebben alleen geen seks. Alec zegt dat hij moe is en zijn energie moet sparen voor de repetitie van morgen. Ik ben helemaal naakt als hij dit zegt en ik voel de uitdrukking op mijn gezicht van sexy naar chagrijnig gaan.

‘We hebben altijd repetities…’ zeg ik.

‘Ik heb een grote rol. En ik moet mijn pas de deux nog oefenen.’

‘Met Gigi,’ mompel ik en dan ontplof ik. ‘Waarom ben je dan met me meegegaan naar mijn kamer? Waar is mijn shirt, verdomme!’ Ik klauter uit mijn bed om iets te zoeken waarmee ik kan bedekken wat hij zojuist afwees.

‘We hebben toch een leuk uurtje gehad?’ zegt Alec zachtjes in mijn oor. Hij kust mijn oorlel en mijn nek.

‘Ik vind het gewoon raar dat jij niet wil…’

‘Ik wil jou. Ik wil jou altijd. Ik ben gewoon zenuwachtig omdat ik morgen moet dansen voor meneer K. Ik zweer het. Dit weekend ben ik weer helemaal mezelf, oké?’ Hij bloost, alsof we allebei zijn gezakt voor ons examen ‘romantische en sexy relatie’.

Als hij weggaat kust hij me op mijn voorhoofd en op het moment dat zijn lippen me raken, weet ik dat ik gewonnen heb. Dit heeft niets met Gigi te maken.

‘Wil je tegen Eleanor zeggen dat ze weer binnen mag komen?’ Ik krijg het nog steeds voor elkaar om hem dingen voor mij te laten doen. Hij knikt.

‘Je wilt haar zeker alles over mij vertellen.’ Hij vindt het leuk om me te plagen en hij kietelt me zelfs. Ik kronkel en probeer niet te lachen. Ik zou hier voor altijd zo met hem kunnen blijven staan.

‘Eleanor en ik zitten hier niet de hele avond over jongens te praten, hoor,’ plaag ik hem terug. ‘Haal je maar niets in je hoofd.’ Ik lach flirterig en raak zijn schouder aan. Hij is verrassend gespannen en bloost weer. ‘Al hou ik natuurlijk wel van je,’ ga ik verder, alsof dat iets is wat hij op dit moment wil horen.

Hij zegt het niet terug, maar kust mijn voorhoofd weer. Ik wil mijn woorden het liefst herhalen, want misschien heeft hij me niet goed gehoord, maar ik kan het risico niet nemen.

Na vijf lange, eenzame minuten komt Eleanor de kamer weer binnen. Ik wil niet dat we weer zo’n ongemakkelijke ruzie krijgen. Ik wil mijn oude vriendin terug.

Ze gooit de deur open. ‘Klaar?’ Ze heeft rode wangen, net als toen ik haar voor het eerst ontmoette. Zes jaar oud waren we toen we met de andere ballerina’s in de dop auditie deden voor het conservatorium. Daar stonden we dan, in onze kleine balletpakjes, klaar om onze handen en voeten te laten beoordelen.

‘Zullen we Breakfast at Tiffany’s kijken?’ vraag ik met een zacht stemmetje. Ik wil gewoon samen met haar onder een deken zitten en tv-kijken, alsof het een poort is naar de wereld buiten deze stomme campus. Eleanor zucht. Ze denkt waarschijnlijk dat ze boos moet blijven, maar ik weet dat ze dat niet kan. Ze is niet sterk genoeg.

We liggen op de slaapbank die we voor de tv hebben gezet, en wanneer we bij het stukje zijn dat Audrey zo verdrietig is dat ze haar appartement sloopt, hoor ik dat Eleanors ademhaling langzamer gaat. Ze valt altijd als eerste in slaap. Haar hoofd ligt op mijn schouder. Ik zou willen dat ik zo makkelijk in slaap kon vallen. Maar ik weet dat ik dat voorlopig nog niet kan. In ieder geval niet tot het voorjaarsballet en mijn tweede kans om de hoofdrol te pakken te krijgen.

‘Wat vind je van Gigi?’ fluister ik in het donker. Ik weet dat ze me niet kan horen, behalve in haar dromen misschien.

‘Mmm,’ zegt ze en ik besluit dat dat betekent dat Gigi niets voorstelt. Ze is niets bijzonders.

‘Ze kan niet alles van me afpakken, toch?’ zeg ik en ik wacht weer totdat ik haar nietszeggende gezucht hoor. Ik probeer mezelf erdoor te laten troosten, alsof we echt een gesprek voeren.

Voordat ik eindelijk in slaap val, komen er een paar tranen. In stilte. In het duister.

9.

June

Ik loop supervroeg in mijn eentje naar de eerste balletles van de dag, zodat ik studio C voor mezelf heb en eerst even rustig kan worden voor de les begint. Ik heb meerdere lagen aan. Het is eind oktober en ik voel de kou al in al mijn poriën. Bovendien zorgen de lagen ervoor dat ik breder lijk, waardoor ik beter bij de rest pas. Alles wat ik wil is dat Morkie mij zíét. Zo word je een ster. Je moet opvallen bij je docent.

Als ik bijna bij de studio ben, laat ik mijn thermosfles zowat vallen. Sei-Jins vriendje Jayhe zit voor het glas op een bankje, de plek waar iedereen ons aan kan gapen. Hij zit onderuitgezakt en draagt All Stars met ongestrikte veters en een strakke zwarte broek. De capuchon van zijn rode trui zit over zijn hoofd getrokken en hij kijkt op zijn telefoon.

Ik heb hem voor het laatst gezien toen Sei-Jin en ik nog kamergenoten en vriendinnen waren. Bijna twee jaar geleden nu. Sinds wanneer komt hij kijken hoe zij danst? Hij ziet er bijna hetzelfde uit als twee jaar geleden. Maar dan schattiger. Minder ongemakkelijk. Ik ken hem langer dan dat ik Sei-Jin ken. We gingen als kind naar dezelfde zondagsschool en hij woonde drie straten verderop. Voordat ik naar het conservatorium verhuisde, paste zijn halmeoni na school altijd op ons. Ze noemde mij haar kleindochter en ik zwom altijd in zijn opblaaszwembad. Ik weet zelfs dat hij een pigmentvlek op zijn billen heeft. Maar tegenwoordig zijn Sei-Jin en Jayhe een soort Bette en Alec: gemaakt voor elkaar, perfect, het koningspaar van onze Koreaanse gemeenschap.

Hij leunt voorover en ziet me staan.

Ik voel dat mijn wangen warm worden. Ik ben bang dat mijn make-up uitloopt. Hij zegt niets, maar staart me alleen maar aan.

‘Hoi,’ zeg ik, terwijl ik niet weet waarom ik überhaupt iets tegen hem zeg. Toen ik veertien was ben ik al mijn vrienden kwijtgeraakt omdat Sei-Jin zich tegen me keerde. Iedereen verdween. Zelfs hij. Vooral hij.

‘Hoi,’ mompelt hij terug. Hij wrijft in zijn slaperige ogen.

‘Wat doe je hier?’ zeg ik, terwijl ik een slokje van mijn thee neem om de stilte die hij laat vallen op te vullen. Ik vraag me af of hij hiervoor spijbelt van school. Ik vraag me af of hij is veranderd.

‘Sei-Jin,’ zegt hij. ‘Blijkbaar moet ik nu kijken, of zo.’

Ik probeer nog wat met hem te kletsen en realiseer me dat het heel lang geleden is dat ik met een jongen praatte die niet op het conservatorium zat.

‘Kom je eindelijk bij ons op balletles? Weet je nog dat je altijd pirouettes probeerde te draaien in jullie kelder?’ Ik lach, verrast door mijn eigen openheid. Even voelt het alsof ik terug ben in mijn oude leven. Het leven met vrienden en mensen die bij me in de buurt wilden zijn. Het leven vol grapjes die alleen mijn vrienden snapten en herinneringen en tradities. Het leven waarin ik ruimte maakte om na de balletles leuke dingen te doen, urenlang chatte op mijn computer en avonturen beleefde op andere plekken dan school.

Hij lacht een klein beetje. Zijn wangen zijn voller en ik zie een zweem van een stoppelbaard, die er vroeger niet was. Mijn adem stokt en ik voel een steek van spijt, of misschien iets anders.

Achter me schraapt iemand haar keel. Jayhe gaat rechtop zitten en kijkt weg van me, alsof ik er niet meer ben en hij niet met mij aan het praten was. Ons kleine momentje is voorbij. Het gevoel van mijn oude leven verdwijnt onmiddellijk, als een doorgeprikte zeepbel.

‘Wat zie je er slecht uit, June,’ zegt Sei-Jin, die haar perfecte roze lippen tuit.

Ze laat me schrikken. Als slangen zouden kunnen praten, zouden ze precies zo klinken. De andere meisjes blijven achter haar staan. Ze zijn te bang om zelf iets te zeggen, maar durven me wel van top tot teen te bekijken, me recht in mijn gezicht uit te lachen, snel te fluisteren in het Koreaans en naar mijn lichaam te wijzen alsof het een dartbord is voor hun eigen onzekerheden. Het nieuwe Chinese meisje staat aan de rand van de groep met haar armen over elkaar. Ze verstaat de rest niet, maar gebruikt haar lichaamstaal om mee te doen.

‘Je ziet er zelf niet heel veel beter uit,’ zeg ik, trots op mezelf dat ik een antwoord kon bedenken. Sei-Jin zet een stap in mijn richting. Ik ruik haar ontbijt en ik vang een zweem op van de geur van de zachtroze lippenstift die ze al sinds de brugklas draagt. Ze doet zo haar best om op Bette te lijken.

Toen we naar de bovenbouw gingen en naar de elfde verdieping van de campus verhuisden, waren Sei-Jin en ik onafscheidelijk. Jeol chin. Beste vriendinnen. Ze was de zus die ik altijd had willen hebben. Maar aan het begin van het schooljaar erna veranderde alles. Ze verspreidde een roddel over mij, dwong de campuswachten om me naar een andere kamer te verhuizen en heeft nooit meer een woord tegen me gezegd. Het gebeurde heel vroeg op de ochtend, op net zo’n koude herfstdag als vandaag. We zaten samen voor de kaptafels die haar moeder voor onze kamer had gekocht, dezelfde als in de kleedkamers van de American Ballet Company. Sei-Jins moeder was zo aardig om er ook een voor mij te kopen, omdat mijn eigen moeder die nooit zou kunnen betalen. De gloeilampen om de spiegels heen wierpen een warme gloed op onze gezichten.

Sei-Jin opende haar make-uptasje. ‘Je zou meer make-up moeten dragen,’ had ze gezegd, terwijl ze rouge, lippenstift en poeder klaarlegde. ‘Vooral naar de balletles.’

‘Maar dat zweet ik er toch allemaal weer af,’ zei ik. Ik was zo naïef toen.

‘Echte ballerina’s dansen met make-up op en zonder een druppeltje zweet op hun gezicht.’ Ze leunde naar me toe, pakte mijn kin vast en draaide me naar het licht, alsof ze een visagist was die ons opmaakte voor een voorstelling. ‘Is je dat ooit weleens opgevallen?’

Ik gaf geen antwoord.

‘Doe je ogen dicht,’ zei ze. Ik gehoorzaamde. Ik gehoorzaamde altijd.

Ze deed poeder op mijn gezicht. De kwast voelde als vlindervleugels op mijn huid. Ze gebruikte haar zachte vingertopjes om rouge op mijn wangen te doen en smeerde vettige lippenstift op mijn mond. ‘Deze kleuren verbergen je gele ondertoon. Mijn moeder zegt altijd dat je niet moet willen dat je huid de kleur van dode kipfilet heeft.’ Ze klonk zo wijs. ‘Dit palet is het beste voor ons.’ Ik was onder de indruk van de woorden die ze gebruikte: ondertoon, palet. Woorden die ik nog nooit had gehoord.

Ze gebruikte een kleiner kwastje voor mijn oogleden. ‘Hiermee creëer je schaduw. Alsof je een vouw in je ooglid hebt. Het zorgt ervoor dat je ogen minder scheef lijken. De Russen houden niet van ons soort ogen.’ Ze legde de kwast weer neer.