Colofon

Iskari. De laatste Namsara

NUR 285

© 2017 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2017 Kristen Ciccarelli

Published by arrangement with The Bent Agency.

Oorspronkelijke titel: Iskari. The Last Namsara

Nederlandse vertaling: Maria Postema

Omslagillustratie: Elsa Kroese

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Iskari. De gevangen koningin

NUR 285

© 2018 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2018 Kristen Ciccarelli

Originally published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers.

Published by arrangement with The Bent Agency.

Oorspronkelijke titel: Iskari. The Caged Queen

Nederlandse vertaling: Maria Postema

Omslagillustratie: Elsa Kroese

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Iskari. De piratendief

NUR 285

© 2019 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 Kristen Ciccarelli

Originally published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins Publishers.

Published by arrangement with The Bent Agency.

Oorspronkelijke titel: Iskari. The Sky Weaver

Nederlandse vertaling: Maria Postema

Omslagillustratie: Elsa Kroese

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @kristenciccarelli

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Kristen Ciccarelli

vertaald door Maria Postema

Voor Joe: kameraad, geliefde en kampioen van al mijn dromen

Lieve lezer,

Het is nogal een vergelijking maar als ik dit boek zou moeten pitchen, dan zeg ik: Daenerys Targaryen (je weet wel, die kick-ass khaleesi uit Game of Thrones) meets The Gladiator. Maar dan in een prachtige setting die me heel erg doet denken aan Noord-Afrika, compleet met medina’s, kashba’s en soeks. De Iskari-trilogie zit propvol heldhaftige vrouwen (en oké, ook een paar stoere mannen), geweldige actiescènes en… draken. DRAKEN! Ja, we lazen meer verhalen over draken en ook meer verhalen over heldhaftige, vrijgevochten hoofdpersonen die een keuze moeten maken, maar je las er nog nooit eentje zoals dit.

Kristen Ciccarelli heeft een te gekke wereld geschapen. Het boek heeft zo ontzettend veel sfeer dat je jezelf makkelijk in deze nieuwe wereld waant. Je proeft haast de specerijen, je ruikt de bijbehorende geuren, je voelt de hete zon branden en je ziet bijna het droge stof door de lucht dwarrelen. Voeg daar een paar intrigerende culturen aan toe en je hebt een serie om verliefd op te worden.

In De laatste Namsara, het eerste deel van de Iskari-trilogie, leef je mee met Asha, die in opdracht van haar vader op draken jaagt. Als ze door hem wordt uitgehuwelijkt aan de meest verschrikkelijke man ooit, geeft hij haar een voorbehoud: als ze hem de kop van Kozu bezorgt, gaat ze vrijuit. Kozu is alleen niet meer gespot sinds hij een paar jaar terug haar medina aanviel én dan wordt hij ook nog beschouwd als een heilige draak. Zelfs de meest goddeloze jager zou het niet aandurven om op Kozu te jagen – als hij hem al zou kunnen vinden. Maar Asha zou Asha niet zijn als ze de uitdaging niet aan zou gaan en hiermee haar eigen toekomst drastisch op het spel zet.

Heel veel leesplezier! Ik ben onwijs benieuwd wat je ervan vindt. Ik hoop dat het verhaal van Asha, Safire en Torwin je net zo mee zal slepen als het met mij heeft gedaan.

#spreadthebooklove!

Liefs, Myrthe

Uitgever Blossom Books

Een

Asha lokte de draak met een verhaal.

Het was een heel oud verhaal, ouder dan de bergen achter haar, een verhaal dat in haar binnenste lag te sluimeren, en Asha moest diep graven om het naar boven te krijgen.

Ze vond het verschrikkelijk. Het was verboden, gevaarlijk en soms zelfs dodelijk om zulke verhalen te vertellen. Maar nadat ze deze draak al tien dagen door het rotsachtige laagland had achtervolgd, was het eten voor haar jachtslaven op. Ze kon kiezen: zonder draak terug naar de medina, of haar vaders verbod op de oude verhalen overtreden.

Asha was nog nooit zonder buit teruggekeerd, en dat was ze nu ook niet van plan. Ze was tenslotte wel de Iskari, en ze moest haar aandeel leveren.

En daarom vertelde ze het verhaal.

Stiekem.

Terwijl haar jagers dachten dat ze haar bijl aan het slijpen was.

De draak kwam tevoorschijn, een verraderlijk wezen dat uit de roodgouden aarde kronkelde. Zand stroomde glinsterend als water van zijn lijf en onthulde dofgrijze schubben in dezelfde kleur als de rotsen.

Hij torende boven Asha uit, drie keer zo groot als een paard, en sloeg met zijn gevorkte staart terwijl zijn spleetogen zich richtten op het meisje dat hem had geroepen. Het meisje dat hem in de val had gelokt met een verhaal.

Asha floot om haar jachtslaven duidelijk te maken dat ze achter hun schild moesten gaan staan en wuifde vervolgens haar boogschutters weg. Deze draak had zich de hele nacht verscholen onder het koude woestijnzand. De zon kwam nog maar net op en zijn lijf was niet warm genoeg om te kunnen vliegen.

Hij kon niet weg. En een draak die niet weg kon vocht hard.

Asha’s linkerhand omklemde een langwerpig schild en haar rechterhand ging naar haar werpbijl aan haar heup. Het harde espartogras ratelde rond haar knieën terwijl de draak om haar heen cirkelde en wachtte tot haar aandacht zou verslappen.

Dat was zijn eerste fout. Asha’s aandacht verslapte nooit.

Zijn tweede was om haar met vlammen te bestoken.

Asha was niet meer bang voor vuur sinds de Eerste Draak haar persoonlijk een akelig litteken langs de rechterkant van haar lichaam had bezorgd. Nu was ze van top tot teen gehuld in een vuurvast pantser, gemaakt van de huiden van alle draken die ze had gedood. Het gelooide leer zat stevig rond haar lichaam gegespt en haar lievelingshelm – die met de zwarte hoorns die op een drakenkop leek – beschermde haar tegen drakenvuur.

Ze hield haar schild omhoog tot de vuurzee wegebde.

Nu hij zijn adem had verbruikt, gooide Asha haar schild op de grond. Ze had honderd hartslagen de tijd voor het zuur in zijn longen was aangevuld en hij weer vuur kon spuwen. Ze moest hem doden voor het zover was.

Asha trok haar bijl. Het gebogen ijzeren blad blonk in het vroege ochtendlicht. De houten steel was glad gesleten onder haar met littekens bedekte vingers. Hij paste perfect in haar hand.

De draak siste.

Asha kneep haar ogen samen. Tijd om jou een kopje kleiner te maken.

Voordat hij op haar af kon komen, mikte ze en gooide haar bijl – recht naar zijn kloppende hart. Het wapen boorde zich in zijn lijf en de draak krijste. Hij ging spartelend tekeer terwijl zijn bloed op het zand stroomde. Met knarsende tanden keek hij haar ziedend aan.

Er kwam iemand naast Asha staan, waardoor ze werd afgeleid. Ze keek opzij en zag haar nichtje Safire, die de steel van een puntige hellebaard in het zand stak. Safire staarde naar de kronkelende, krijsende draak. Haar donkere haar was afgesneden bij haar kin, waardoor haar schuine jukbeenderen en een verbleekte blauwe plek op haar kaak goed te zien waren.

‘Ik zei dat je achter de schilden moest blijven,’ gromde Asha. ‘Waar is je helm?’

‘Ik zag niks met dat ding op. Ik heb hem bij de jachtslaven laten liggen.’ Safire droeg jachtkleding van gelooid leer, haastig door Asha in elkaar genaaid, en haar handen werden beschermd door Asha’s hittebestendige handschoenen. Er was geen tijd geweest om een tweede paar te maken.

De bloedende draak sleepte zich over het zand naar Asha toe. Zijn schubben schraapten. Zijn adem floot.

Asha pakte de hellebaard. Hoeveel tijd was er verstreken sinds hij vuur had gespuwd? Ze had het niet goed bijgehouden.

‘Achteruit, Saf. Ga achter de schilden staan.’

Safire verroerde zich niet. Staarde alleen maar als betoverd naar de stervende draak terwijl zijn kloppende hart vertraagde.

Boem-boem.

Boem… boem.

Het geschraap stopte.

De draak bracht zijn kop naar achteren en schreeuwde vol haat naar de Iskari. Vlak voordat zijn hart ophield met kloppen, schoten er vlammen uit zijn keel.

Asha ging voor haar nichtje staan.

‘Liggen!’

Asha had nog altijd haar blote hand uitgestoken. Onbeschermd. Vuur verzwolg haar vingers en handpalm, verschroeide de huid. Ze onderdrukte haar gegil terwijl de pijn haar doorboorde.

Toen het vuur wegebde en de draak dood in elkaar zakte, draaide Asha zich om en zag Safire ongedeerd in het zand op haar knieën zitten. Beschermd tegen de vlammen.

Asha slaakte een bibberige zucht.

Safire staarde naar de hand van haar nicht. ‘Asha. Je bent verbrand.’

Asha zette haar helm af en bracht haar hand naar haar gezicht. Er verschenen blaren op de verkoolde huid. De felle, hete pijn verschroeide haar.

Paniek golfde door haar heen. Ze was al acht jaar niet meer door een draak verbrand.

Asha keek naar haar jachtslaven, die nu allemaal hun schild lieten zakken. Ze droegen geen pantsers, alleen ijzer – ijzer in hun pijlen, hellebaarden en speren, ijzer in hun halsbanden. Hun ogen waren op de draak gericht. Ze hadden niet gezien dat de Iskari was verbrand.

Mooi zo, dacht ze. Hoe minder getuigen, hoe beter.

‘Drakenvuur is giftig, Asha. Je moet het behandelen.’

Asha knikte. Maar ze had niets meegenomen tegen brandwonden. Zulke middeltjes had ze nog nooit nodig gehad.

Om de schijn op te houden liep ze naar haar tas. Achter haar zei Safire heel zachtjes: ‘Ik dacht dat ze geen vuur meer spuwden.’

Asha verstijfde.

Ze spuwen geen vuur zonder verhalen, dacht ze.

Safire kwam overeind en veegde het stof van haar leren pantser. Plichtsgetrouw meed ze Asha’s blik toen ze vroeg: ‘Waarom zouden ze nu opeens vuurspuwen?’

Ineens wilde Asha dat ze haar nichtje thuis had gelaten.

Maar als ze Safire thuis had gelaten, zou haar nichtje niet alleen een verbleekte blauwe plek op haar kaak hebben. Dan zou het nog veel erger zijn.

Twee dagen voordat Asha aan deze jacht begonnen was, had ze Safire aangetroffen terwijl ze door soldats in haar eigen kamer in een hoek was gedreven. Ze had wel een vermoeden hoe die zonder sleutel naar binnen waren gekomen.

Zodra Asha de kamer in kwam, hadden ze zich in paniek voor de Iskari uit de voeten gemaakt. Maar wat zou er de volgende keer gebeuren? Asha zou dagenlang op jacht zijn en haar broer Dax was nog altijd in het struikland om samen met Jarek, de commandant, over vrede te onderhandelen. Niemand kon een oogje op hun skralnichtje houden als Asha op jacht was. En daarom had ze Safire meegenomen. Want er was één ding nog erger dan met lege handen thuiskomen, en dat was thuiskomen terwijl Safire weer in de ziekenkamer lag.

Asha’s nichtje liet zich niet van de wijs brengen door haar stilzwijgen.

‘Weet je nog dat je vroeger bij zonsopgang vertrok en voor het eten terugkwam met een draak? Waar is die tijd gebleven?’

Asha werd duizelig van de allesoverheersende pijn in haar verschroeide hand. Ze moest haar uiterste best doen om helder te blijven nadenken.

‘Misschien was het toen allemaal te makkelijk,’ zei ze terwijl ze naar haar jachtslaven floot om aan te geven dat ze de draak aan stukken moesten snijden. ‘Misschien hou ik wel van een uitdaging.’

In werkelijkheid nam het aantal draken al jaren af en werd het steeds moeilijker om hun koppen naar haar vader te brengen. Daarom had ze stiekem haar toevlucht gezocht tot de oude verhalen – om ze te lokken. De oude verhalen trokken draken aan zoals juwelen mannen aantrokken. Geen draak kon een hardop verteld verhaal weerstaan.

Maar de verhalen lokten de draken niet alleen. Ze maakten ze ook sterker.

Vandaar het vuur.

Het zat zo: waar de oude verhalen hardop verteld werden, waren draken, en waar draken waren, werd verwoest, verraden en verbrand. Vooral verbrand. Asha wist dat als geen ander. Haar gezicht was het bewijs.

Met een zucht gaf Safire het op.

‘Ga die brandwond behandelen,’ zei ze, en ze liet haar hellebaard rechtop in het zand staan terwijl ze op het enorme beest afliep. Terwijl de slaven ook naar de draak toe kwamen liep Safire er helemaal omheen om het lijf te bekijken. De matgrijze schubben gaven hem een perfecte schutkleur in de bergen en zijn hoorns en stekels waren van zuiver ivoor, allemaal nog heel en zonder barsten.

Nu Safire weg was probeerde Asha haar verbrande vingers te strekken. Ze klemde haar kiezen op elkaar tegen de felle pijn. Het laagland om haar heen vervaagde tot een onscherp landschap van rood zand, lichtgeel gras en grijze rotsvlekken. Ze stonden op de grens. Nog niet in de uitgestrekte woestijn ten westen van hier, en ook niet in de donkere, onherbergzame bergen ten oosten van hier.

‘Wat een mooie!’ riep Safire.

Asha probeerde zich op haar nichtje te concentreren, die net zo vaag werd als de omgeving. Ze schudde haar hoofd om haar zicht scherp te krijgen. Toen dat niet lukte zocht ze steun bij Safires hellebaard.

‘Wat zal je vader blij zijn.’ De stem van haar nichtje klonk dik en gedempt.

Als mijn vader toch eens wist hoe het echt zat.

Asha deed haar uiterste best om het tollende landschap tot stilstand te brengen. Ze greep de hellebaard nog steviger beet en tuurde naar haar nichtje.

Safire baande zich een weg door de slaven, van wie de messen flitsten in de stralende zon. Asha hoorde dat ze de steel van de bijl pakte die in de draak stak. Ze hoorde dat Safire zich met de hak van haar laars schrap zette tegen de geschubde huid. Asha hoorde zelfs dat ze het wapen uit het beest trok terwijl het volle, kleverige bloed op het zand gutste.

Maar ze zag haar niet. Niet meer.

De hele wereld was wazig en wit geworden.

‘Asha…? Gaat het wel?’

Asha drukte haar voorhoofd tegen het platte staal van de hellebaard. De vingers van haar ongeschonden hand kromden zich als klauwen om de ijzeren schacht terwijl ze tegen de duizeligheid vocht.

Ik zou meer tijd moeten hebben.

Gehaaste voetstappen kusten het zand.

‘Asha, wat is er?’

De grond kantelde. Asha voelde dat ze omviel. Werktuigelijk stak ze haar hand uit naar haar skralnichtje. Die haar volgens de wet niet mocht aanraken.

Safire hapte naar adem en deed een stap naar achteren, buiten haar bereik, zodat de afstand tussen hen groter werd. Asha probeerde haar evenwicht te bewaren. Toen dat niet lukte, zakte ze op het zand.

Ook al gleed Safires blik naar de jachtslaven – ook al begreep Asha dat ze bang was voor hun oordeel, niet voor het hare – toch stak het. Het stak altijd.

Maar slaven praatten. Dat wist haar nichtje beter dan wie dan ook. Roddelende slaven hadden Safires ouders verraden. En op dit moment werden ze omringd door slaven. Slaven die wisten dat Safire Asha niet mocht aanraken, dat ze Asha niet eens recht mocht aankijken. Niet met het skralbloed dat door haar aderen stroomde.

‘Asha…’

Opeens kreeg de wereld zijn normale vorm terug. Asha knipperde met haar ogen. Er lag zand onder haar knieën. In de verte lag de horizon, een roodgouden streep tegen een turkooizen lucht. En voor haar lag de verslagen draak: duidelijk, grijs en dood.

Safire ging op haar hurken voor haar zitten. Te dichtbij.

‘Niet doen,’ zei Asha feller dan ze bedoelde. ‘Het gaat prima.’

Ze kwam overeind en beet op haar tanden tegen de verschroeiende pijn in haar hand. Het gif kon onmogelijk zo snel werken. Ze was uitgedroogd – dat was alles. Ze had gewoon wat water nodig.

‘Je zou hier helemaal niet moeten zijn,’ riep Safire haar zorgelijk na. ‘Je verbintenis is al over zeven dagen. Je zou je erop moeten voorbereiden in plaats van ervoor weg te lopen.’

Asha’s voeten aarzelden. Ondanks haar brandende hand en de gestaag opkomende zon kreeg ze het koud vanbinnen.

‘Ik loop nergens voor weg,’ kaatste ze terug terwijl ze naar de groene strook in de verte staarde. De Rift. Haar enige vrijheid.

Er viel een stilte die alleen werd doorbroken door het geluid van de slaven die hun vilmessen slepen. Langzaam kwam Safire achter haar staan.

‘Ik heb gehoord dat drakenharten erg in de mode zijn tegenwoordig.’ Asha hoorde de behoedzame glimlach in haar stem. ‘Vooral als verlovingsgeschenk.’

Asha trok een vies gezicht bij het idee. Ze hurkte naast haar jachttas, die gemaakt was van stevig drakenleer. Safire bleef staan terwijl ze haar waterzak eruit haalde.

‘De rode maan verdwijnt over zeven dagen, Asha. Heb je überhaupt al nágedacht over je verlovingsgeschenk?’

Asha kwam overeind om een waarschuwing naar haar nichtje te grommen en de wereld begon weer te draaien. Met pure wilskracht hield ze hem op zijn plek.

Natuurlijk had ze erover nagedacht. Elke keer dat Asha opkeek naar die afschuwelijke maan – telkens weer iets smaller dan de dag ervoor – dacht ze erover na: het geschenk en de bruiloft en de jongeman die ze binnenkort echtgenoot zou noemen.

Het woord bleef hard als een steen in haar binnenste liggen. Het zorgde ervoor dat alles weer scherp werd.

‘Toe nou,’ zei Safire met een glimlachje, haar ogen op de heuvels gericht. ‘Een ranzig, bloederig drakenhart? Dat is het perfecte cadeau voor een man die zelf geen hart heeft.’

Asha schudde haar hoofd. Maar Safires glimlach was aanstekelijk. ‘Moet het nou echt zo smerig?’

Net op dat moment verscheen er in de verte een roodgouden stofwolk achter Safire, uit de richting van de medina.

Het eerste wat door Asha heen schoot was zandstorm en ze wilde een gejaagd bevel geven, maar ze stonden hier in het rotsachtige laagland, niet midden in de woestijn. Asha tuurde in de verte en zag dat er twee paarden op weg waren naar haar jachtgezelschap. Het ene paard had geen ruiter en op het andere reed een man in een mantel; de ruwe wol was rood van het zand dat zijn paard liet opstuiven. Om zijn nek zat een gouden halsband die flitste in de zon en aangaf dat hij een van de kashbaslaven was.

Hij galoppeerde naar haar toe en Asha stak haar verbrande hand achter haar rug.

Toen het zand was neergedaald trok de oudere slaaf zijn merrie naar zich toe. Zijn grijze haar was nat van het zweet. Hij kneep zijn ogen samen tegen het trillende zonlicht.

‘Iskari,’ zei hij, hijgend van het snelle rijden. Hij keek naar de zwiepende manen van zijn paard en meed gehoorzaam Asha’s blik. ‘Uw vader wil u spreken.’

Achter haar rug greep Asha haar pols vast. ‘Dat komt goed uit. Vanavond zal ik hem deze drakenkop bezorgen.’

De slaaf schudde zijn hoofd en bleef naar zijn paard staren. ‘U dient onmiddellijk terug naar de kashba te komen.’

Asha fronste haar wenkbrauwen. De drakenkoning onderbrak haar jacht nooit.

Ze keek naar de ruiterloze merrie. Het was Oleander, haar eigen paard. Haar roodbruine vacht glom van het zweet en een veeg rood zand bedekte de witte ster op haar voorhoofd. In het bijzijn van haar ruiter ging Oleanders hoofd nerveus op en neer.

‘Ik kan hier wel helpen met de laatste dingen,’ zei Safire. Asha draaide zich naar haar om. Safire durfde niet naar haar gezicht te kijken. Niet onder de waakzame blik van een koninklijke slaaf. ‘Ik zie je straks thuis.’ Safire maakte de leren riempjes van haar geleende jachthandschoenen los. ‘Deze had je nooit aan mij moeten geven.’ Ze liet ze van haar handen glijden en stak ze uit naar Asha. ‘Ga maar gauw.’

Zonder op haar protesterende rauwe huid vol blaren te letten trok Asha de handschoenen aan, zodat haar vaders slaaf haar verbrande hand niet zou zien. Ze draaide zich om, pakte de teugels van Oleander en slingerde zich in het zadel. Oleander hinnikte en wiebelde onder haar, en ging er toen in galop vandoor zodra ze een duwtje van Asha’s hakken voelde.

‘Ik zal het hart voor je bewaren!’ riep Safire terwijl Asha zo snel mogelijk terugreed naar de medina en het rode zand liet opstuiven. ‘Mocht je nog van gedachten veranderen!’

In den beginne…

…was de Oude eenzaam. Daarom maakte hij twee metgezellen voor zichzelf. De eerste schiep hij uit hemel en geest en noemde hij Namsara. Namsara was een kind van goud. Als hij lachte, schenen er sterren uit zijn ogen. Als hij danste, kwamen oorlogen ten einde. Als hij zong, werden ziektes genezen. Zijn aanwezigheid was een naald die de wereld aan elkaar naaide.

De Oude schiep de tweede metgezel uit bloed en maanlicht. Hij noemde haar Iskari. Iskari was een kind vol zorgen. Waar Namsara blijdschap en liefde bracht, bracht Iskari dood en verderf. Als Iskari rondliep, verstopten de mensen zich in hun huizen. Als ze praatte, huilden de mensen. Als ze joeg, trof ze altijd doel.

Bedroefd over haar aard ging Iskari naar de Oude en vroeg hem om haar opnieuw te maken. Ze haatte de kern van haar wezen: ze wilde meer op Namsara lijken. Toen de Oude weigerde, vroeg ze waarom. Waarom mocht haar broer dingen maken terwijl zij ze kapotmaakte?

De wereld heeft evenwicht nodig, zei de Oude.

Woedend verliet Iskari de oppergod om op jacht te gaan. Ze bleef dagen weg. Dagen werden weken. Haar woede werd groter en haar bloeddorst onverzadigbaar. Ze doodde meedogenloos, zonder wroeging, en al die tijd zwol de haat in haar aan. Ze haatte haar broer omdat hij vrolijk en geliefd was. Ze haatte de Oude omdat hij hem zo gemaakt had.

Dus de volgende keer dat ze ging jagen, zette Iskari haar vallen voor de Oude zelf.

Dat was een gruwelijke fout.

De Oude trof Iskari hard en gaf haar een litteken zo lang en breed als het Riftgebergte. Omdat ze geprobeerd had hem te doden ontnam hij haar haar onsterfelijkheid, rukte die als een zijden kledingstuk van haar lijf. Om haar te laten boeten voor haar daad vervloekte hij haar naam en stuurde hij haar in haar eentje de woestijn in, geteisterd door striemende wind en gierende zandstormen. Om onder de dorre zon te verschrompelen. Om onder de ijskoude mantel van de nacht te bevriezen.

Maar ze stierf aan de hitte noch de kou.

Ze stierf aan een ondraaglijke eenzaamheid.

Namsara speurde de woestijn af naar Iskari. De hemel veranderde zeven keer voordat hij haar lichaam in het zand gevonden had, haar huid geblakerd door de zon, haar ogen verslonden door kraaien.

Bij de aanblik van zijn dode zus viel Namsara op zijn knieën en huilde.

Twee

Normaal gesproken nam Asha een bad als ze een draak had gedood. Het bloed, zand en zweet van haar lichaam boenen was een ritueel dat haar hielp bij de overgang van de wilde, ruige wereld buiten de kashbamuren naar een leven dat zich om haar ribben knoopte, aangesnoerd als een veel te strakke ceintuur.

Maar vandaag sloeg Asha haar bad over. Ze liet haar vader nog even wachten, glipte langs haar bewakers en ging op weg naar de ziekenkamer, waar de medicijnvoorraad lag. Het was een wit geverfde kamer die naar limoen rook. De zon scheen door de terrasdeuren naar binnen en verlichtte het bloemenmozaïek in de vloer, om vervolgens de planken vol terracotta kruiken geel en goud te verven.

Acht jaar geleden was ze in deze kamer bijgekomen, toen Kozu, de Eerste Draak, haar had verbrand. Asha wist nog heel goed hoe ze op haar bed had gelegen, haar lichaam in verband gewikkeld, met dat afschuwelijke gevoel dat zwaar als een rotsblok op haar borst drukte en aangaf dat ze iets helemaal verkeerd had gedaan.

Ze schudde de herinnering van zich af en stapte door de gewelfde ingang. Ze gespte haar pantser en handschoenen los en trok ze stuk voor stuk uit, waarna ze haar bijl boven op de stapel legde.

Een van de gevaren van drakenvuur – behalve dat het je huid van je botten smolt – was dat het giftig was. De kleinste brandwond kon je al van binnen uit verteren als je hem niet goed of te laat behandelde. Een zware brandwond, zoals Asha acht jaar geleden had opgelopen, moest onmiddellijk behandeld worden en zelfs dan was de kans klein dat het slachtoffer het zou overleven.

Asha wist hoe ze de gifstoffen uit haar lichaam kon krijgen, maar daarvoor moest de brandwond twee dagen verbonden blijven. Zo veel tijd had ze niet. Haar vader had haar ontboden. Waarschijnlijk had hij al gehoord dat ze terug was. Ze had honderd keer honderd hartslagen, geen dagen.

Asha trok kastjes open en pakte potten vol gedroogde schors en wortels, op zoek naar één bepaald ingrediënt. In haar haast stak ze haar verbrande hand uit en zodra ze daarmee de gladde terracotta kruik pakte, ging er een vlammende pijnscheut door haar heen en liet ze los.

De kruik viel op de grond aan diggelen in een explosie van rode scherven en linnen verbandrepen.

Asha vloekte en knielde om de troep met één hand op te ruimen. Haar hoofd was zo vertroebeld door de pijn dat ze helemaal niet merkte dat er iemand op zijn knieën naast haar kwam zitten om samen met haar de scherven op te rapen.

‘Laat mij maar, Iskari.’

Ze schrok van de stem. Ze keek op en zag een zilveren halsband, gevolgd door een warrige bos haar.

Asha keek naar de handen die de troep bij elkaar veegden. Die handen vol sproeten kende ze. Het waren dezelfde handen die bij het avondeten Jareks schalen neerzetten. Dezelfde handen die haar dampende muntthee serveerden in Jareks glazen.

Asha verstarde. Als de slaaf van haar verloofde in de kashba was, dan was haar verloofde er ook. Blijkbaar was Jarek terug uit het struikland, waar hij heen was gestuurd om een oogje op Dax’ onderhandelingen te houden.

Heeft mijn vader me daarom ontboden?

Plotseling stokten de vingers van de slaaf. Toen Asha opkeek, zag ze dat hij naar haar brandwond keek.

‘Iskari…’ Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Die moet behandeld worden.’

Haar ergernis laaide op als een opgepord vuurtje. Natuurlijk moest die wond behandeld worden. Ze zou hem nu aan het behandelen zíjn als ze niet zo slordig was geweest.

Maar behalve het behandelen van haar brandwond was het nu net zo belangrijk dat deze slaaf zijn mond hield. Jarek zette zijn slaven vaak in om zijn vijanden te bespioneren. Zodra Asha deze jongen wegstuurde, zou hij misschien naar zijn meester rennen om hem alles te vertellen.

En zodra Jarek het wist, zou haar vader het ook weten.

Als haar vader het hoorde, zou hij onmiddellijk weten dat ze de oude verhalen had verteld. Hij zou weten dat ze nog altijd hetzelfde verdorven meisje was.

‘Als je dit aan iemand vertelt, skral, dan is mijn gezicht dat vanaf de rand van de kuil op je neerkijkt het laatste wat je ooit zult zien.’

Zijn mond werd een harde, rechte streep en hij sloeg zijn ogen neer naar de tegels bij hun knieën, waar sierlijke namsara’s – zeldzame woestijnbloemen die alle aandoeningen konden genezen – zichzelf in een ingewikkeld patroon over de vloer herhaalden.

‘Neem me niet kwalijk, Iskari,’ zei hij terwijl zijn vingers de terracotta scherven opraapten. ‘Maar ik mag geen bevelen van u opvolgen. Instructies van mijn meester.’

Haar vingers jeukten om haar bijl te pakken – die op de grond tegen de muur lag, bij de rest van haar pantser.

Ze kon hem bedreigen, maar dan zou hij misschien wraak nemen door haar geheimen rond te bazuinen. Het was beter om hem om te kopen.

‘En als ik je iets geef in ruil voor geheimhouding?’

Zijn vingers bleven boven de berg scherven hangen.

‘Wat zou je willen?’

Zijn mondhoek krulde een heel klein beetje omhoog. De haartjes op haar armen kwamen overeind.

‘Ik heb niet de hele dag de tijd,’ zei ze, en ineens voelde ze zich ongemakkelijk.

‘Nee,’ zei hij, en zijn glimlach verflauwde toen hij naar haar rauwe, verschroeide huid staarde. ‘Dat klopt.’ Haar lichaam begon te trillen door de infectie. ‘Ik zal erover nadenken terwijl u die brandwond behandelt.’

Asha liet hem zitten. Maar stiekem maakte ze zich zorgen om het getril. Dus terwijl hij haar troep verder opruimde, liep zij terug naar de kastjes en vond het ingrediënt dat ze moest hebben: as van drakenbotten.

Los was die net zo dodelijk als drakenvuur, alleen was hij op een andere manier giftig. Drakenbottenas veroorzaakte geen infectie, maar onttrok alle voedingsstoffen aan het lichaam. Asha had nog nooit meegemaakt dat iemand aan de as was gestorven, maar er was een oud verhaal over een drakenkoningin die haar vijanden een lesje wilde leren. Ze nodigde hen als belangrijke gasten uit in de kashba en deed elke avond een snufje drakenbottenas in hun eten. Op de laatste ochtend van hun verblijf werden ze allemaal dood aangetroffen in hun bed, met uitgeholde lichamen. Alsof het leven eruit was gelepeld.

Ondanks de risico’s was drakenbottenas in precies de juiste hoeveelheid, in combinatie met de juiste kruiden, het enige wat het drakenvuurgif kon verwijderen – juist omdat het stoffen aan je lichaam onttrok. Asha haalde de kurk van de kruik en mat de hoeveelheid af.

Een goede slaaf zag wat er moest gebeuren voordat het werd gevraagd, en Jarek kocht altijd alleen het allerbeste. Dus terwijl Asha haar ingrediënten bijeenzocht, vermaalde en vervolgens tot een dikke pasta kookte, scheurde Jareks slaaf een linnen lap in repen voor het verband.

‘Waar is hij?’ vroeg ze terwijl ze in de pasta roerde om hem sneller af te laten koelen. Ze hoefde Jareks naam niet uit te spreken. Zijn slaaf wist wie ze bedoelde.

‘Hij ligt te slapen in zijn wijnbeker.’ Ineens hield hij op met scheuren en staarde naar haar handen. ‘Volgens mij is het wel genoeg afgekoeld, Iskari.’

Asha volgde zijn blik. Haar handen trilden hevig. Ze liet de lepel los en bracht ze naar haar gezicht, keek hoe ze beefden.

‘Het zou niet zo snel moeten gaan…’

Heel rustig nam de slaaf de pot van haar over. ‘Ga zitten,’ zei hij en hij gebaarde met zijn kin naar het tafelblad. Alsof hij nu de baas was en zij moest doen wat hij zei.

Het beviel Asha niet dat hij haar rondcommandeerde. Maar de hevige rillingen bevielen haar nog minder. Ze hees zich met één hand op de tafel terwijl hij een lepel vol zwartige pasta opschepte en de damp eraf blies. Ze drukte haar verbrande hand tegen haar bovenbeen en hij streek de korrelige pasta met de lepel over de ruwe, ontvelde huid van haar handpalm en vingers.

Asha siste door haar tanden omdat het zo prikte. Een paar keer hield hij bezorgd op door de geluiden die ze maakte. Ze knikte dat hij door moest gaan. Ondanks de weerzinwekkende stank – het rook naar verbrande botten – voelde ze dat de as zijn werk deed: een koel gevoel dat naar binnen gleed en zich verspreidde om de gloeiende pijn te bestrijden.

‘Beter?’ Hij hield zijn ogen neergeslagen terwijl hij op de volgende lepel blies.

‘Ja.’

Hij smeerde de brandwond nog twee keer in en pakte toen de eerste linnen reep.

Maar toen hij haar hand wilde verbinden, aarzelden ze allebei. Asha trok haar arm terug terwijl hij roerloos over haar heen gebogen bleef staan. Het ivoorkleurige linnen hing als een luifel tussen zijn handen terwijl ze allebei hetzelfde dachten: om de brandwond te kunnen verbinden, moest hij haar aanraken.

Een slaaf die zonder toestemming van zijn meester een draksor aanraakte kon veroordeeld worden tot drie nachten zonder eten in de kerkers. Als het vergrijp zwaarder was – en er bijvoorbeeld een draksor met een hoge rang werd aangeraakt, zoals Asha – zou hij ook zweepslagen krijgen. En in het zeldzame geval van een intieme aanraking, zoals een liefdesaffaire tussen een slaaf en een draksor, zou de slaaf naar de kuil gestuurd worden om te sterven.

Zolang Jarek er niet was om toestemming te geven, mocht – kón – de slaaf haar niet aanraken.

Asha wilde de stof pakken om te proberen haar hand zelf te verbinden, maar hij trok de reep weg en hield hem buiten haar bereik. Met stomheid geslagen keek ze toe hoe hij zich weer vooroverboog om de stof langzaam en voorzichtig om haar hand te wikkelen, waarbij zijn vaardige handen heel behendig alle contact vermeden.

Asha keek op naar een lang, smal gezicht vol sproeten. Zo veel sproeten als er sterren aan de nachtelijke hemel stonden. Hij was zo dichtbij dat ze zijn lichaamswarmte kon voelen. Zo dichtbij dat ze het zout op zijn huid kon ruiken.

Als hij voelde dat ze keek, dan liet hij dat niet merken. Er hing een stilte tussen hen terwijl hij het verband telkens weer om haar gebalsemde handpalm wond.

Asha bestudeerde zijn handen. Brede handpalmen. Lange vingers. Eeltkussentjes op zijn vingertoppen.

Een vreemde plek voor een huisslaaf om eelt te hebben.

‘Hoe is het gebeurd?’ vroeg hij ondertussen.

Ze voelde dat hij bijna opkeek naar haar gezicht en zich toen inhield. Hij pakte de volgende strook – een dunnere – en begon aan haar vingers.

Ik heb een oud verhaal verteld.

Asha vroeg zich af hoeveel verstand een skral zou hebben van de link tussen de oude verhalen en drakenvuur.

Ze hield het antwoord voor zich. Niemand mocht weten hoe het zat: na al die jaren waarin ze had geprobeerd om te boeten voor haar fouten was Asha nog altijd even slecht als vroeger. Als je haar zou opensnijden om naar binnen te kijken, zou je een innerlijk zien dat bij haar verminkte uiterlijk paste. Afzichtelijk en akelig.

Ik heb een verhaal verteld over Iskari en Namsara.

Iskari was de godin waaraan Asha haar titel te danken had. Tegenwoordig betekende Iskari iemand die levens neemt.

De betekenis van Namsara was in de loop der tijd ook veranderd. Het was zowel de naam van de geneeskrachtige bloemen op de vloer van deze kamer als een titel. Een titel voor iemand die voor een nobel doel streed – voor zijn koninkrijk of zijn idealen. Het woord namsara riep het beeld van een held op.

‘Ik heb een draak gedood,’ zei Asha ten slotte tegen de slaaf, ‘en vlak voor hij stierf heeft hij me verbrand.’

Hij luisterde terwijl hij de uiteinden van het verband wegstopte. Om meer houvast te krijgen gleden zijn vingers om haar pols, alsof hij helemaal vergeten was wie ze was.

Toen hij haar aanraakte hield Asha haar adem in. Op dat moment werd hij zich bewust van zijn overtreding en hij bleef roerloos zitten.

Er zweefde al een bevel op het puntje van Asha’s tong. Maar voordat ze naar hem kon uithalen, zei hij heel zacht: ‘Hoe voelt dat?’

Alsof hij haar brandwond belangrijker vond dan zijn eigen leven.

Alsof hij helemaal niet bang voor haar was.

Het bevel bestierf op haar lippen. Ze keek naar zijn om haar pols geslagen vingers. Die trilden of aarzelden niet, maar waren warm, zeker en sterk.

Was hij niet bang?

Toen ze geen antwoord gaf, deed hij iets nog veel ergers. Hij sloeg zijn ogen op naar de hare.

Er raasde een onverwachte golf warmte door haar heen toen hun blikken elkaar ontmoetten. Zijn ogen doorboorden haar als net geslepen staal. Hij zou weg moeten kijken. Maar in plaats daarvan gleed die stalen blik van haar ogen – zwart, net als die van haar moeder – naar haar rimpelige litteken en volgde dat over haar gezicht en hals tot waar het onder de kraag van haar hemd verdween.

Mensen keken altijd. Asha was het gewend. Kinderen begonnen vaak te wijzen, maar de meeste ogen schoten angstig weg zodra ze haar litteken tegenkwamen. Deze slaaf nam daarentegen de tijd om te kijken. Zijn blik was nieuwsgierig en opmerkzaam, alsof Asha een wandkleed was en hij geen enkel draadje detail wilde missen.

Asha wist wat hij zag. Ze zag het elke keer dat ze in een spiegel keek. Rimpelige, verkleurde huid. Het litteken liep van de bovenkant van haar voorhoofd over haar rechterwang. Het sneed het puntje van haar wenkbrauw af en nam een hap uit haar haarlijn. Het strekte zich uit over haar oor, dat nooit meer zijn oorspronkelijke vorm had teruggekregen en nu een misvormde verzameling bobbels was. Het litteken besloeg een derde van haar gezicht, de helft van haar nek en ging verder over de rechterhelft van haar lichaam.

Safire had haar weleens gevraagd of ze het vervelend vond om ernaar te kijken. Maar dat was niet zo. Ze was verbrand door de sterkste van alle draken en had het overleefd. Wie kon dat nou zeggen?

Asha droeg haar litteken als een kroon.

De blik van de slaaf schoof naar beneden. Alsof hij de rest van het litteken onder haar kleren voor zich zag. Alsof hij de rest van Asha onder haar kleren voor zich zag.

Op dat moment knapte er iets vanbinnen. Asha maakte haar stem scherp als een mes.

‘Vooral blijven kijken, skral, dan heb je straks geen ogen meer om mee te kijken.’

Zijn mondhoek ging omhoog. Alsof ze hem een uitdaging had gegeven die hij had aangenomen.

Het deed haar denken aan de opstand van het jaar daarvoor, toen een groep slaven de geul had overgenomen, draksors had gegijzeld en alle soldats die in de buurt kwamen had vermoord. Jarek was degene die stiekem de slavenverblijven was binnengedrongen en een eind aan de opstand had gemaakt, waarbij hij persoonlijk alle verantwoordelijke slaven ter dood had gebracht.

Deze skral is net zo gevaarlijk als de rest.

Ineens verlangde Asha weer naar haar bijl. Ze duwde zich van de tafel om meer afstand tussen hen te creëren.

‘Ik heb bedacht hoe ik betaald wil worden,’ zei hij achter haar.

Haar voetstappen vertraagden. Ze draaide zich naar hem om. Hij had de overgebleven verbandrepen opgevouwen en schraapte nu het restje zalf van de bodem van de pot.

Alsof hij niet zojuist de wet had overtreden.

‘In ruil voor mijn stilzwijgen,’ de houten lepel galmde tegen het aardewerk tijdens het schrapen, ‘wil ik één dans.’

Asha staarde hem aan.

Wát?

Eerst durfde hij haar aan te kijken en nu wilde hij met haar dansen?

Was hij gék geworden?

Ze was de Iskari. De Iskari danste niet. En zelfs áls ze zou dansen, dan zou het nooit met een skral zijn. Dit was absurd. Ondenkbaar.

Verboden.

‘Eén dans,’ herhaalde hij, en toen keek hij op. Die ogen priemden in de hare. Opnieuw voelde ze een vlammende schok door zich heen gaan. ‘Ik bepaal waar en wanneer.’

Asha’s hand ging naar haar heup, maar haar bijl lag nog op de grond, boven op haar pantser. ‘Kies iets anders.’

Hij schudde zijn hoofd en keek naar haar hand. ‘Ik wil niets anders.’

Ze staarde hem aan. ‘Ik weet zeker dat dat niet waar is.’

Hij staarde gewoon terug. ‘Een dwaas kan overal zeker van zijn; dat wil nog niet zeggen dat ze gelijk heeft.’

Hete woede laaide in haar op.

Noemde hij haar nou een dwaas?

In drie passen had Asha haar bijl te pakken, stond ze weer naast hem en drukte ze de scherpe, glimmende rand tegen zijn hals. Ze zou die stem zo uit zijn keel snijden als het moest.

De kruik in zijn hand kletterde op de grond. Zijn kaaklijn werd hard en gespannen, maar hij keek niet weg. De lucht tussen hen vonkte en knetterde. Hij mocht dan misschien wel een halve kop groter zijn dan zij, maar Asha was het gewend om grotere prooien neer te halen.

‘Daag me niet uit, skral,’ zei ze, en ze duwde nog wat harder.

Hij wendde zijn blik af.

Eindelijk. Dat had ze meteen moeten doen.

Met het uiteinde van de steel duwde Asha tegen zijn linkerschouder en hij struikelde. Hij viel tegen de planken vol kruiken, die vervaarlijk rammelden.

‘Je houdt dit geheim,’ zei ze, ‘want zelfs Jarek kan je niet beschermen als je dat niet doet.’

Hij hield zijn ogen neergeslagen terwijl hij zwijgend weer rechtop ging staan.

Ze draaide zich met een ruk om en liep weg. Asha had wel iets beters te doen dan deze slaaf mee naar Jarek te sleuren om zijn vergrijpen op te sommen. Ze moest op zoek naar haar zijden handschoenen, haar ingezwachtelde hand verbergen en tijdens het gesprek met haar vader – die nog steeds op haar zat te wachten – doen alsof er niets gebeurd was.

Met Jareks slaaf rekende ze later wel af.

Geboorte van een jager

Er was eens een meisje dat zich aangetrokken voelde tot slechte dingen.

Zoals verboden, oude verhalen.

Het deed er niet toe dat haar moeder gestorven was aan de oude verhalen. Het deed er niet toe dat er velen vóór haar aan gestorven waren. Het meisje liet de oude verhalen toe. Ze liet toe dat ze haar hart verteerden en haar slecht maakten.

Haar slechtheid lokte draken. Dezelfde draken die de huizen van haar voorouders hadden verbrand en hun families hadden afgeslacht. Giftige, vuurspuwende draken.

Het kon het meisje niet schelen.

Onder de mantel van de nacht sloop ze over daken en schuifelde door verlaten straten. Ze glipte de medina uit en de Rift in, waar ze de draken het ene na het andere verhaal hardop vertelde.

Ze vertelde zo veel verhalen dat ze de allerdodelijkste draak wakker maakte: een draak zo donker als een maanloze nacht. Een draak zo oud als de tijd zelf.

Kozu, de Eerste Draak.

Kozu wilde het meisje voor zichzelf. Hij wilde de dodelijke kracht die over haar lippen kwam verzamelen. Wilde dat ze de verhalen alleen aan hem vertelde en aan niemand anders. Voor altijd.

Door Kozu besefte ze wat ze was geworden.

Ze werd er bang van. En daarom vertelde ze de oude verhalen niet meer.

Maar dat viel niet mee. Kozu dreef haar in het nauw. Hij sloeg met zijn staart en siste een waarschuwing. Hij maakte duidelijk dat het niet goed met haar zou aflopen als ze hem afwees.

Ze trilde en huilde, maar ze hield vol. Ze klemde haar mond stijf dicht.

Maar niemand verzette zich tegen de Eerste Draak. Kozu werd woedend en toen het meisje probeerde te vluchten, verbrandde hij haar met een dodelijke vuurbal.

Maar dat was niet genoeg.

De rest van zijn woede koelde hij op haar thuisbasis.

Kozu stortte zijn wraak uit over de gewitte muren en torens van filigraan. Hij blies zijn giftige vuur uit terwijl haar volk huilend en gillend luisterde naar hun dierbaren die hun huis niet uit konden.

Het meisje, voor dood achtergelaten in de Rift, werd uiteindelijk gevonden door de zoon van de commandant. De jongen droeg haar verbrande lichaam het hele eind terug naar de ziekenkamer van de kashba terwijl zijn vader de medina redde.

Zijn vader trommelde het leger op en verjoeg de Eerste Draak. Hij gaf de slaven opdracht om de branden te blussen en de schade te herstellen. De commandant redde de medina, maar het lukte hem niet om zijn vrouw te redden. Ze gilde in doodsnood toen hij hun brandende huis in rende. En hij kwam niet meer naar buiten.

Maar het meisje bleef leven.

Ze kwam bij in een vreemde kamer en in een vreemd bed en wist niet meer wat er was gebeurd. In eerste instantie verzweeg haar vader de waarheid voor haar. Hoe vertel je een tienjarig meisje dat ze de dood van duizenden mensen op haar geweten heeft?

Hij week geen moment van haar zijde. Hij bleef bij haar tijdens de nachten vol pijn. Hij liet brandwondenspecialisten komen om haar volledig te laten herstellen. Toen ze zeiden dat ze nooit meer zou kunnen lopen, zocht hij betere specialisten. En heel langzaam vulde hij de gaten op in haar herinneringen.

Toen het meisje publiekelijk haar excuses aanbood en haar volk voor haar voeten op de grond spuugde, stond haar vader naast haar. Toen ze beloofde dat ze boete zou doen en ze de naam van een vervloekte god sisten, veranderde haar vader hun vloek in een erenaam.

De oude helden werden Namsara genoemd, naar een geliefde god, zei hij. Daarom zou zij Iskari genoemd worden, naar een dodelijke.

Drie

De troonzaal met zijn dubbele bogen, rijen soldats langs de muren en verfijnde mozaïeken was gebouwd om alle aandacht naar één punt te leiden: de troon van de drakenkoning. Maar elke keer dat Asha door de kolossale poort stapte, trok de heilige vlam als eerste haar aandacht. Halverwege de hoofdingang en de vergulde troon stond een voetstuk van gepolijst onyx. Daarop stond een ondiepe ijzeren kom en in die kom brandde een witte, fluisterende vlam.

Toen Asha klein was, was de heilige vlam uit de grotten van de Oude gehaald en hiernaartoe gebracht om de troonzaal te verlichten.

Asha was er destijds diep van onder de indruk geweest.

Nu niet meer. Nu leek de vlam net zo veel naar Asha te kijken als zij ooit naar de vlam had gekeken.

Een kleurloze vlam die enkel op lucht brandde? Het was onnatuurlijk. Ze wou dat haar vader hem terug naar de grotten liet brengen. Maar dit was zijn trofee; een symbool van wat hij had bereikt.

‘Het spijt me dat ik je jacht heb onderbroken, lieverd.’

Haar vaders stem galmde door de zaal en eiste haar aandacht op. Asha liet haar blik langs de glanzend witte wanden glijden, waaraan wandkleden hingen met de portretten van drakenkoningen en -koninginnen van weleer.

‘U hebt me niet onderbroken. Ik had hem net gedood toen ik uw boodschap kreeg.’

Asha droeg inmiddels zijden handschoenen tot haar ellebogen en een indigo kaftan die ruiste als ze bewoog. Ze liep door de zaal terwijl de ogen op de wandkleden haar in de gaten hielden. Haar voeten stapten zacht op de zee van blauwe en groene tegels terwijl de zonnestralen door het raam in het koperen koepeldak vielen en de rondzwevende stofjes verlichtten.

De man die op haar zat te wachten was op en top koning: op de rechterschouder van zijn gewaad was het koninklijke wapen geborduurd (een draak met een sabel door zijn hart) en om zijn nek hing een medaillon van geel kwarts. Gouden pantoffels met ingewikkelde witte stiksels omhulden zijn voeten.

Naast deze man was ze bijna acht jaar geleden bijgekomen in de ziekenkamer. Nu ze hem zag kwam er een herinnering bij haar naar boven.

Kozu’s roodgloeiende vlammen die haar verzwolgen. De afgrijselijke stank van haar verschroeide haar en huid. De stekelige kreten die in haar keel bleven haken.

Dat was het enige wat Asha zich nog kon herinneren: dat ze verbrandde. De rest was allemaal verdwenen.

‘Dit was je langste jacht tot nu toe,’ zei hij. Asha bleef staan voor de vergulde treden naar zijn troon. ‘Ik begon me al zorgen te maken.’

Ze keek naar de grond. De schaamte prikte in haar keel. Alsof ze een handvol cactusnaalden had doorgeslikt.

Haar vader had zonder Asha’s capriolen al genoeg aan zijn hoofd: dreigende oorlog met de struiklanders, het altijd aanwezige gevaar van een nieuwe slavenopstand, spanningen met de tempel, en – hoewel haar vader daar nooit met Asha over praatte – de toenemende macht van zijn commandant.

Asha’s ingezwachtelde hand bonsde onder de zijden handschoen, het schreeuwende bewijs van de misdaad die ze die ochtend had gepleegd. Alsof haar lichaam haar wilde verraden. Ze hield de hand langs haar zij en hoopte dat haar vader niets over de handschoenen zou zeggen.

‘Maakt u zich over mij maar geen zorgen, vader. Ik vind mijn prooi altijd.’

De drakenkoning glimlachte naar haar. Achter hem was een overdadig mozaïek ingelegd in de gouden troon, een patroon van vormen binnen vormen en lijnen die weer terugbogen over andere lijnen. Net als de labyrintachtige straatjes van de medina of de doolhof van gangen en geheime doorgangen in de kashba.

‘Ik wil dat je je vangst vanavond in het openbaar laat zien. Ter ere van onze gasten.’

Ze keek op. ‘Gasten?’

Haar vaders glimlach verflauwde. ‘Heb je het niet gehoord?’

Asha schudde haar hoofd.

‘Je broer is teruggekomen met een delegatie struiklanders.’

Asha’s mond werd droog.

De struiklanders woonden aan de andere kant van de zandzee en weigerden het gezag van de koning te erkennen. Ze waren bijna net zo fel tegen het doden van draken als ze tegen het houden van slaven waren. Daarom had haar vader in het verleden zo veel met ze te stellen gehad – naast het feit dat ze hem de hele tijd probeerden te vermoorden.

‘Ze hebben ingestemd met een wapenstilstand,’ legde haar vader uit. ‘Ze zijn hier om over de voorwaarden van een vredesakkoord te onderhandelen.’

Vrede met de struiklanders? Onmogelijk.

Asha deed een stap naar de troon en vroeg met geknepen stem: ‘Zijn ze in de kashba?’ Hoe kon Dax hun oudste vijanden in huis halen?

Niemand had verwacht dat Dax zou slagen in het struikland. Heel eerlijk gezegd had niemand verwacht dat Dax zou blijven léven in het struikland.

‘Het is te gevaarlijk, vader.’

De drakenkoning boog zich naar voren op zijn troon en keek met warme bruine ogen op haar neer. Zijn neus was lang en smal en zijn zwarte baard keurig geknipt.

‘Maak je maar geen zorgen, lieverd.’ Zijn ogen gleden langs het litteken dat haar gezicht ontsierde. ‘Eén blik op jou en ze zullen me nooit meer een strobreed in de weg leggen.’

Asha fronste haar wenkbrauwen. Als ze niet bang waren voor het hakblok (de straf die op een poging tot koningsmoord stond), waarom zouden ze dan wel bang zijn voor de Iskari?

‘Maar dat is niet de reden dat ik je heb laten komen.’

De drakenkoning stond op van zijn troon en daalde de zeven treden af naar de vloer. Met zijn handen in elkaar gevouwen achter zijn rug liep haar vader langzaam langs de wandkleden aan de linkerkant van de zaal. Asha volgde hem en negeerde de soldats die tussen de kleden de wacht hielden. Hun ogen gingen schuil achter gepluimde helmen en hun gladde borstplaten glommen in het stoffige zonlicht.

‘Ik wil het over Jarek hebben.’

Asha’s kin schoot omhoog.

Toen de inwoners van Firgaard hun levens, huizen en dierbaren hadden verloren aan Kozu’s vuur, eisten ze dat het verdorven kind dat daar verantwoordelijk voor was ter dood gebracht zou worden. De koning was niet in staat om zijn eigen dochter ter dood te veroordelen en bood aan dat ze in plaats daarvan boete zou doen. Hij beloofde haar uit te huwelijken aan Jarek – de jongen die haar had gered. De jongen die zijn beide ouders had verloren in de brand die haar schuld was.

Met hun verbintenis, zei hij, zou Asha’s boetedoening worden afgesloten. Zodra ze meerderjarig waren, zou Jarek zich aan Asha verbinden en zo bewijzen dat hij haar vergaf. Jarek, die het meest had verloren door Asha, zou alle mensen in Firgaard laten zien dat zij haar ook konden vergeven.

In ruil voor Jareks heldendaden leidde de koning hem bovendien op om zijn vaders rol als commandant over te nemen.

Het was een daad van vertrouwen en dankbaarheid.

De jaren daarna was die heldhaftige jongen uitgegroeid tot een machtige jongeman. Hij was pas eenentwintig, maar het leger at inmiddels uit Jareks hand. Zijn soldats waren hem door en door trouw. Té trouw, dacht Asha. En als Jarek eenmaal haar echtgenoot was, kwam hij wel erg dicht in de buurt van de troon.

Een troon die makkelijk met geweld bestegen kon worden. Asha maakte zich zorgen.

‘Hij mag niets van dit gesprek weten. Begrepen?’

Asha keek op van haar gepieker en zag haar vader bij het wandkleed van haar oma staan – de drakenkoningin die hun grootste vijanden, de skrals, had overwonnen en onderworpen. De kunstenaar had donkerrood en kastanjebruin gekozen voor de achtergrond en stralend zilver en donkerblauw voor haar haar. De ogen van de drakenkoningin leken met een diepe afkeuring naar haar kleindochter te turen. Alsof ze recht in Asha’s hart kon kijken en alle geheimen zag die daar verborgen lagen.

Asha hield haar verbrande hand nog wat dichter tegen haar lichaam.

‘Je mag tegen niemand zeggen wat ik jou nu ga vertellen.’

Ze scheurde haar blik los van de oude koningin en keek naar haar vader. Zijn warme ogen vonden de hare.

Een geheim? Ze was haar vader trouw tot op het bot. Hij had twee keer haar leven gered. ‘Natuurlijk niet, vader.’

‘Terwijl jij op jacht was is er een draak waargenomen in de Rift,’ zei hij. ‘Een die al acht jaar niet meer gezien is. Een zwarte draak met een litteken door zijn oog.’

Bliksemschichten flikkerden langs Asha’s benen omhoog. Bijna stak ze haar hand uit naar de muur, voor het geval ze het zouden begeven.

‘Kozu?’

Dat kon niet. De Eerste Draak was niet meer gezien sinds de dag dat hij de medina had aangevallen.

Haar vader knikte. ‘Dit is een kans, Asha. Een kans die we moeten grijpen.’ Hij glimlachte langzaam en breed. ‘Ik wil dat je me de kop van Kozu brengt.’

Ineens rook Asha verschroeide huid. Voelde hoe haar gegil haar verstikte.

Dat was acht jaar geleden, dacht ze terwijl ze de herinnering van zich af probeerde te zetten. Acht jaar geleden was ik nog een kind. Nu niet meer.

De drakenkoning zag de strijd die in haar binnenste woedde en hief zijn hand, alsof hij haar wilde aanraken – wat hij nooit deed. Maar toen schoot er een blik door zijn ogen. Dezelfde blik die door ieders ogen schoot, altijd, als ze haar aankeken.

Haar vader probeerde het niet te laten merken, omdat hij van haar hield. Omdat hij haar niet wilde kwetsen. Maar soms glipte er toch iets doorheen.

De drakenkoning was bang voor zijn eigen dochter.

Een hartslag later was de blik verdwenen. Haar vaders hand zakte weer naar zijn zij en bleef rusten op de vergulde knop van zijn sabel.

‘Als je de Eerste Draak kunt doden, hebben die fanatieke gelovigen geen reden meer om nog aan mijn gezag te twijfelen. De struiklanders zullen gedwongen zijn om toe te geven dat de tijden veranderd zijn. Iedereen zal zich naar mijn regels schikken. Maar het allerbelangrijkste, Asha, is dat je huwelijk met Jarek niet langer nodig zal zijn.’ Hij keek weer naar het kleed aan de muur. Naar het portret van zijn moeder. ‘Dít zal je boetedoening worden.’

Asha slikte en liet de woorden op zich inwerken.

De raconteurs – de heilige verhalenvertellers van vroeger – waarschuwden voor de dood van Kozu. Kozu, zeiden ze, was de bron van de verhalen. En daarmee was hij ook de levende schakel tussen de Oude en zijn volk.

Als Kozu ooit gedood zou worden, zouden de oude verhalen in één klap uit alle hoofden, monden en van alle papierrollen verdwijnen, alsof ze nooit bestaan hadden. De Oude zou vergeten zijn en de schakel tussen hem en zijn volk zou verbroken worden. Maar zolang Kozu leefde, leefden de verhalen ook, en bleef Asha’s volk gebukt gaan onder het juk dat hen onlosmakelijk met de Oude verbond.

Zelfs de meest goddeloze jager zou het niet aandurven om op Kozu te jagen. Haar vader wist dat. Daarom vroeg hij het aan háár. Asha had meer reden dan wie dan ook om de Eerste Draak te doden.

Het zou de ultieme verontschuldiging zijn. Een manier om het goed te maken.

‘Heb je me gehoord, Asha? Als je me de kop van Kozu brengt, hoef je niet met Jarek te trouwen.’

Ze keek op en zag haar vader naar haar glimlachen.

‘Wat denk je ervan, Asha? Ga je het doen?’

Natuurlijk ging ze het doen. De enige vraag was: zou het haar lukken voordat de rode maan verdwenen was?

De laatste Namsara

Ooit vormden de draksors een machtige groep. Ze waren de vleugelslagen in de nacht. Ze waren het vuur dat uit de hemel regende. Ze waren het laatste wat je zag.

Niemand durfde het tegen hen op te nemen.

Maar er raasde een storm door de woestijn. Indringers van de andere kant van de zee, een volk dat de skrals heette, hadden de noordelijke eilanden veroverd en wilden meer. De skrals richtten hun pijlen op Firgaard, de stralende ster van een woestijnkoninkrijk. Een drukke hoofdstad op een strook land die witte zandvlaktes van een breed berggebied scheidde. Als ze Firgaard in handen hadden, konden ze de hele wereld veroveren.

In de hoop de draksors te overvallen, naderden de skrals in de beschutting van de duisternis.

Maar als het donker wordt, ontsteekt de Oude een vlam.

De Oude hoorde de vijand aankomen. Hij wierp zijn blik over stoffige dorpen en woestijnduinen tot hij een geschikte man had gevonden.

Een man die Nishran heette.

En alleen door die naam te fluisteren, haalde de Oude de Eerste Draak uit zijn slaap. De Eerste Draak vloog vlug en ver over de woestijn, op zoek naar degene die bij die naam hoorde.

Nishran was een wever. Hij zat achter zijn weefgetouw toen de Eerste Draak hem vond. De trappers hielden op met klikken en de schietspoel hield op met klakken toen de wever opkeek naar schubben zo zwart als een maanloze nacht.

Angst vulde zijn hart.

Maar de Oude had Nishran gekozen als zijn Namsara, en je kon de Oude niet afwijzen.

Om hem te helpen gaf de Oude Nishran de gave om in het donker te kunnen zien. Niet gehinderd door de mantel van de nacht leidde Nishran de drakenkoningin en haar leger over het zand, in het donker van een nieuwe maan, recht naar het kamp van de bleke skrals.

De indringers uit het noorden waren niet voorbereid op de pijlen en het drakenvuur waarmee ze werden gewekt. Ze werden overrompeld door de mensen die ze zelf hadden willen onderwerpen.

Toen het achter de rug was, verdreef de drakenkoningin de vijand niet uit haar rijk. Als ze de skrals liet gaan, zouden ze een andere plek plunderen, of sterker terugkomen om wraak te nemen. Ze weigerde verantwoordelijk te zijn voor de ondergang van een ander volk. Daarom beval de drakenkoningin met de Namsara aan haar zij dat alle skrals een halsband om moesten krijgen als straf voor de gruwelen die ze hadden ontketend op de noordelijke eilanden.

Toen de skrals aan ijzeren banden waren gelegd, hadden de draksors weer rust. Het bericht over de verslagen indringers verspreidde zich vlug en ver. Heersers van verre volkeren trokken over woestijnen, bergen en zeeën om trouw te zweren aan de drakenkoningin.

Maar de vreugde was van korte duur.

Firgaard werd opnieuw in duisternis gehuld toen de draken zich plotseling en uit het niets tegen hun ruiters keerden, hun families aanvielen en hun huizen afbrandden. Firgaard gloeide niet door opgetogen zang en dans, maar door drakenvuur terwijl terrassen, binnenplaatsen en tuinen in lichterlaaie stonden. Overdag hing er een zware rook en vielen er zwarte schaduwen over de smalle straatjes toen de draken het Riftgebergte in vlogen, om nooit meer terug te keren.

Firgaard werd verscheurd door chaos. Sommige draksors schaarden zich achter hun koningin, die de draken vervloekte vanwege hun verraad, andere schaarden zich achter de hogepriesteres, die de koningin de schuld gaf van de verwoesting.

Draksors keerden zich tegen draksors. Er brandden nog meer huizen af. Firgaard lag in puin.

Dat was het eerste verraad.

Het tweede verraad kwam in de vorm van verhalen.

Vier

Het was een oude traditie in Firgaard: als er een draak was gedood, werd de kop naar de drakenkoning gebracht. Dat was Asha’s lievelingsgedeelte van de jacht. De triomfantelijke entree, de bewonderende toeschouwers, en vooral haar vaders trotse blik.

Maar vannacht dwaalde er een grotere, oudere draak door de bergen achter de muren van de medina en Asha was onrustig, want haar handen jeukten om haar bijl in zijn hart te boren.

Straks, dacht ze terwijl ze met Safire onder de poort door naar de grootste binnenplaats van de kashba liep. Muziek zweefde als rook naar haar toe. Het geluid van een oed fluisterde onder de schelle, schetterende nafir en het snelle, opzwepende ritme van de tbilat door.

Voordat ze de binnenplaats op stapte controleerde Asha haar nichtje op nieuwe blauwe plekken, maar ze zag er geen. Safire leek een zachte gloed uit te stralen in een lichtgroene kaftan waar kamperfoeliebloemen op geborduurd waren.

‘Ik dacht dat je een hekel had aan die dingen,’ zei Safire en ze gebaarde naar Asha’s zijden handschoenen. Ze kwamen uit een ander land. Jarek had ze bijna een jaar geleden meegenomen voor Asha’s zeventiende verjaardag.

Ze had er inderdaad een hekel aan. Haar handen gingen ervan zweten en ze zakten altijd af, maar ze bedekten de brandwond.

Asha haalde geforceerd haar schouders op. ‘Ze passen bij de kaftan.’

Een kaftan die in een zilverkleurige doos op haar bed had liggen wachten.

Weer een cadeau van Jarek.

‘Juist,’ zei Safire, die de echte reden wel kon raden. ‘Net als die laarzen.’

Asha keek naar haar voeten die onder de zoom van haar kaftan uitstaken. In de haast was ze vergeten om haar jachtlaarzen te verruilen voor haar gouden muiltjes. Ze vloekte binnensmonds. Nu was het te laat.

Bronzen lampen brandden in de galerijen van de binnentuin en hun gekleurde glas hulde de dansers in een glinsterend licht. Midden in de tuin strekte een breed waterbassin zich uit; het kalme oppervlak glansde onder de donkere sterrenhemel.

Normaal gesproken was het rumoerig rond de galerijen en waren de lage, luxueuze banken bezet door mensen die in weelde roddelden en van hun zoete thee nipten. Maar vanavond niet. Bij de viering dat de kroonprins na een maand afwezigheid was teruggekeerd, waren de galerijen verlaten en stond de binnentuin vol met draksors die achter hun hand fluisterden en naar de lege banken gluurden.

Safire ontdekte als eerste wat daar de reden voor was.

‘Kijk.’ Ze wees naar de plek waar vreemd geklede gasten in een kluitje onder de galerij stonden en de draksors op de binnenplaats angstvallig in de gaten hielden, alsof ze een hinderlaag verwachtten. De draksors onder de blote hemel droegen felgekleurde kaftans of op maat gemaakte tunieken tot op de knie, versierd met ingewikkelde borduursels en verfijnd kralenwerk. De gasten onder de galerij droegen veel eenvoudigere kleren. Katoenen zandsjaals waren losjes om hun schouders geknoopt en hun kromme zwaarden hingen in de schede aan hun heup.

‘Struiklanders.’

Vijanden in het hart van de kashba. In het huis van de koning, die ze al drie keer geprobeerd hadden te vermoorden.

Wat bezíélde Dax?

Voor een groep mensen die zo aan tradities hechtte als de struiklanders, leken ze opvallend bereid om tegen hun god in te gaan en de eeuwenoude wet die koningsmoord verbood te negeren. Het was een van de weinige oude wetten die haar vader niet had afgeschaft. De wet vond haar oorsprong in de mythe over de godin Iskari, die geprobeerd had de Oude te vermoorden, en stelde dat iedereen die de drakenkoning of -koningin om het leven durfde te brengen ter dood veroordeeld moest worden. Wat betekende dat elke struiklander die geprobeerd had om Asha’s vader te vermoorden, zich ervan bewust was dat hij of zij op dat moment zelfmoord pleegde.

Safire zei haar naam en onderbrak haar gepeins.

‘Wat is er?’ vroeg Asha terwijl ze zich omdraaide.

‘Hmm?’ Safire nam het tafereel in zich op, telde alle struiklanders en schatte in welke het best getraind waren en welke waarschijnlijk wapens tussen hun kleren verborgen hadden. Het was het eerste wat Safire deed als ze ergens binnenkwam. Het was een tweede natuur. Overlevingsinstinct.

‘Je riep me,’ zei Asha.

‘Nee hoor.’

Asha keek om door de poort en de donkere gang daarachter, en toen naar de soldats die recht als speren langs de muren stonden. Er was verder niemand in de buurt.

Voordat Asha er langer over kon nadenken, viel er een kille stilte over de feestelijkheden. De muziek verstomde hortend. Asha wist al waarom voordat ze zich omdraaide.

De Iskari was gezien.

Beter om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben.

Ze stapte onder de poort door de binnenplaats op.

Iedereen keek naar haar. Asha voelde hun blikken zoals ze haar eigen hatelijke hart in haar borst voelde bonken. Sommige waren boos als scherpe dolken, andere angstig als in het nauw gedreven dieren. Asha staarde terug. Een voor een sloegen ze hun ogen neer. Een voor een weken de mensen voor haar uiteen; ze vormden een zwijgende doorgang naar haar vader, die vanaf de andere kant van de binnenplaats haar donkere blik beantwoordde.

Naast hem stond een in het goud geklede jongeman, die als twee druppels water op de drakenkoning leek: krullen, warme, bruine ogen en een kromme neus die twee keer gebroken was geweest. Beide keren was het zijn eigen schuld geweest.

De jongeman was Dax, Asha’s oudere broer.

Maar er klopte iets niet.

Na een maand in het struikland leek Dax helemaal niet meer op de zorgeloze jongen met de ondeugende ogen, de glimlach die meisjes van de andere kant van de kamer liet smelten en de vuisten die als vanzelf in gevechten belandden. Er was iemand anders voor die jongen in de plaats gekomen. Iemand die moe was, en mager, en… dof.

Asha liet Safire staan. Dichter bij de drakenkoning kwam haar nichtje niet. Als de dochter van Lillian, de slavin van de voormalige drakenkoningin, en Rayan, de zoon van de voormalige drakenkoningin, was het een wonder dat Safire überhaupt had mogen blijven leven, laat staan dat ze had mogen opgroeien in de kashba waar die verboden affaire zich had afgespeeld. Dat ze deze binnentuin mocht betreden was enkel te danken aan de genade van de koning, maar daar hield zijn genade dan ook op. Safire zou voor eeuwig buiten haar eigen familiekring staan.

Asha liep naar haar vader toe. Ze wierp een bezorgde blik op Dax, en toen betraden vier van haar jachtslaven onder trompetgeschal de binnenplaats. Ze droegen de kop van de draak op een versierd zilveren dienblad. De gele, smalle ogen waren levenloos en de tong hing uit de zijkant van zijn bek. Dit was nog slechts een schim van het felle wezen dat hij was geweest.

Asha’s gewonde hand brandde nu de draak zo dichtbij was. Ze beet op haar tanden. Om de pijn tegen te gaan stelde ze zich voor dat de kop van Kozu op die schaal lag. Kon ze maar van de binnenplaats ontsnappen om buiten op jacht te gaan.

En toen werd ze weer geroepen.

Ze draaide zich om en speurde de menigte af. Iedereen met wie ze oogcontact maakte keek weg. Alsof de mensen drakenvuur over zich heen zouden krijgen als ze Asha recht aankeken.

Ze luisterde en keek, maar degene die haar had geroepen zweeg.

Hoor ik stemmen?

Een halve hartslag lang laaide de paniek op. Misschien had ze haar brandwond te laat behandeld. Misschien had het gif van het drakenvuur zijn weg naar haar hart al gevonden. Wat een vernedering zou dat zijn, om ten overstaan van het voltallige hof van haar vader dood te gaan aan een drakenbrandwond.

Asha schudde haar hoofd. Dat kon niet. Ze had de wond ruim op tijd behandeld.

Misschien eisen de verhalen eindelijk hun tol. Vergiftigen ze me zoals ze mijn moeder hebben vergiftigd.

Maar Asha was altijd beducht op de symptomen. En tot nu toe waren die uitgebleven.

Haar vader prees zijn Iskari om haar buit. Hij hield zijn gebruikelijke toespraak over het gevaar en de onbetrouwbaarheid van draken, die ooit hun bondgenoten waren geweest, voordat ze zich tijdens het bewind van zijn moeder tegen hun ruiters hadden gekeerd. Hij hield deze toespraak elke keer dat ze een draak had gedood. En daarom luisterde Asha maar met een half oor, totdat hij haar gehandschoende hand pakte – haar verbránde hand – en ze het bijna uitschreeuwde van de pijn.

Met ferme greep trok de drakenkoning de in elkaar krimpende Asha naar voren, en hij gaf de gasten uit het struikland een voorbeeld waar ze hun ogen de kost aan konden geven.

‘Zien jullie wat ze mijn dochter hebben aangedaan? Dit gebeurt er als je samenwerkt met draken.’ Hij liet haar los en dacht ongetwijfeld aan de dag waarop de medina was afgebrand. Aan de dag waarop Jarek Asha’s verschroeide lichaam had teruggebracht. ‘Mijn Iskari heeft haar leven gewijd aan de jacht op die monsters, en ze gaat net zo lang door tot de allerlaatste dood is. Alleen dan zullen we pas rust vinden.’

Glimlachend keek hij op haar neer. Asha probeerde terug te glimlachen, maar merkte dat het niet lukte. Niet met haar verbrande hand vlak bij zijn gezicht, loeiend van de pijn, bewijs van het oude verhaal dat ze hardop had verteld.

Toen de drakenkoning haar jachtslaven wegstuurde en de muziek weer aanzwol, kwam Dax naast Asha staan. Hij rook naar muntthee.

‘Mijn gevreesde zusje.’ Hij grijnsde haar toe en Asha zag de diepe groeven rond zijn mond. Groeven die hij nog niet had gehad toen hij vertrok. ‘Heb je gezien wat ik mee naar huis heb genomen?’

Hij knikte in de richting van de struiklanders. Alsof iemand die over het hoofd zou kunnen zien.

‘Lang niet zo indrukwekkend als een draak.’

Hij droeg zijn lievelingstuniek, die tot zijn polsen kwam en net boven zijn knieën ophield. Witte, krullerige borduursels omzoomden de kraag en de knopen aan de voorkant en staken fel af tegen de glanzende gouden zijde.

Goud voor de jongen met het gouden hart, dacht Asha.

Normaal gesproken zat deze tuniek hem als gegoten en kwamen zijn brede schouders en lange gestalte er goed in uit. Maar nu lubberde hij om zijn vermagerde lijf. Zijn anders zo stralende ogen waren dof als stenen.

De spanningen van het struikland, om nog maar te zwijgen van de lange reis terug door de woestijn, hadden hem duidelijk afgemat. Nu ze hem daar zo ingevallen en vermoeid zag staan, deed hij haar aan iemand denken, maar ze kon niet bedenken aan wie.

‘Je hebt het voorstelrondje gemist,’ zei hij, en hij keek naar haar zoals zij naar hem keek.

‘Ik had andere dingen te doen.’ Het bewijs van mijn verraad verdoezelen, bijvoorbeeld.

‘Wil je onze gasten ontmoeten?’ vroeg hij terwijl hij de beker wijn aanpakte die hem door een van de dienstslaven werd aangeboden.

‘Liever niet,’ antwoordde Asha, en ze sloeg een beker van dezelfde slaaf af.

‘Mooi!’ zei Dax. ‘Ik zal je even voorstellen…’

Wantrouwig liep Asha door de mensenmassa achter haar broer aan, tot hij ineens bij iemand stilhield. Hij deed een stap opzij en er stond een jonge vrouw tegenover hen in een crèmekleurige jurk van fijn geweven katoen. De vrouw duwde de zandsjaal die haar gezicht omlijstte naar achteren en onthulde heldere, donkere ogen, een elegante, trots opgeheven kin en zulk kort geschoren zwart haar dat Asha van een afstandje waarschijnlijk had gedacht dat ze kaal was.

Op de handschoen rond haar tot een vuist gebalde hand zat een havik zo wit als de mist die ’s ochtends vroeg boven de Rift hing.

Asha staarde naar de vogel. Hij staarde terug, met onheilspellende, zilverkleurige ogen.

Dit meisje was een struiklander.

Instinctief deed Asha een stap achteruit. Het meisje merkte het niet. Ze werd te veel in beslag genomen door Asha’s litteken.

‘Dit is mijn zus,’ zei Dax tegen het meisje. ‘De Iskari.’

Ondertussen streelde hij de witte borst van de havik met de bovenkant van zijn vingers. Het was wel duidelijk dat ze elkaar kenden, want de vogel gaf een kopje tegen zijn hand.

‘Asha, dit is Roa. Dochter van het Huis van het Lied. Haar broer kon er niet bij zijn, maar hij wil de beruchte Iskari dolgraag ontmoeten. Ik heb beloofd dat ik je de volgende keer mee zal nemen.’

Hij gaf haar een knipoog, want hij wist heel goed hoe ze daarover dacht.

Asha voelde geen enkele behoefte om ooit een voet in het struikland te zetten. Het was een vlak, saai en arm gebied – dat zei men tenminste. Bovendien leefden de struiklanders nog altijd volgens de oude tradities. Ze vroeg zich af hoe Dax hen in naam van alle hemelen hiernaartoe had weten te lokken, naar de godsdienstloze hoofdstad waar ze zo’n hekel aan hadden.

Asha hield van haar broer, maar hij was niet bepaald diplomatiek. De enige reden dat hij naar het struikland was gestuurd, was om hem uit de medina te krijgen. Hij had in een dronken bui ruzie gezocht met Jareks onderofficier, die van het dak was gevallen en zijn rug had gebroken. Het had voor veel ophef gezorgd en de spanningen tussen de koning en zijn leger vergroot.

Maar Dax verzamelde schandalen alsof het trofeeën waren. Hij zocht altijd ruzie. Vergokte geld uit de staatskas. Flirtte met de dochters van alle trouwe ambtenaren van hun vader.

De kroonprins zette zichzelf voor schut en het geduld van de koning begon op te raken. En daarom had hij Dax weggestuurd om het probleem met de struiklanders op te lossen, en had hij Jarek opdracht gegeven met hem mee te gaan. De koning wist dat zijn commandant – die woedend was omdat hij zijn onderofficier kwijt was – zijn zoon in het gareel zou houden.

Roa drukte haar vuist tegen haar hart, de groet van de struiklanders, maar haar blik bleef strak op Asha’s litteken gericht.

‘De Iskari in hoogsteigen persoon,’ zei ze met een stem als honing en donder. Ze ontspande haar vuist en liet hem weer langs haar zij zakken. ‘Dax zegt dat jij met je blote handen een draak kunt verslaan.’

Asha zou gelachen hebben, maar werd onderbroken door de komst van een jongeman. Toen zijn schaduw over hen heen viel voelde Asha een knoop in haar maag.

Jarek.

Hij was degene die de moordenaars uit het struikland alle drie de keren te pakken had gekregen en ter dood had veroordeeld. Die de laatste slavenopstand de kop in had gedrukt.

Degene aan wie Asha zich zou verbinden zodra de rode maan verdwenen was.

Tenzij ze Kozu doodde voor het zover was.

Naast de commandant leek Dax een klein jongetje. Jarek stak met kop en schouders boven hem uit. Zijn houding was sterk en breed, als de fundamenten van een onneembare vesting. Zijn zijden hemd spande over zijn borst en liet zien hoe gespierd hij was.

Asha keek naar Roa en zag dat die de commandant met samengeknepen ogen bestudeerde.

Dat was niet de gebruikelijke reactie. Normaal gesproken vonden vrouwen Jareks imposante lichaam indrukwekkend en aantrekkelijk. Maar Roa leek… gespannen.

Terwijl Jarek de kroonprins en zijn nieuwe vriendin uit het struikland in zich opnam, gleed zijn arm om Asha’s middel. Hij drukte haar als een dolk of een sabel tegen zich aan en kneep zo hard in haar zij dat het pijn deed.

Jarek was een van de weinige mensen die haar durfden aan te raken.

‘Nieuwe vrienden aan het maken, Asha?’ Hij rook zuur, naar alcohol.

Ze was wel zo verstandig om zich niet los te wurmen of te laten merken dat hij haar pijn deed.

‘Dax stelde me net voor aan…’

‘We kennen elkaar al.’ Jarek richtte zijn aandacht op de snit van Asha’s kaftan en verslond haar met zijn ogen. Alsof ze een beker wijn was. ‘Ik zie dat je je cadeau hebt gevonden.’

Asha staarde tussen Dax en Roa door en liet haar blik rusten op een slavin met een halsband die thee serveerde onder de galerij. Ze hield de koperen theepot hoog in de lucht en schonk de goudkleurige vloeistof in een elegante boog schuimend in de kopjes.

Jarek boog zich naar haar toe. ‘Vertel eens. Vind je hem mooi?’

Hij wist het antwoord op zijn eigen vraag.

Vergeleken met alle andere kaftans op de binnenplaats, die elegant en bescheiden waren, was die van Asha spectaculair. O, hij zat prachtig in elkaar. Hij kostte waarschijnlijk net zo veel als het maandloon van een soldat – maar dat was een schijntje voor Jarek, wiens vader hem een reusachtige erfenis had nagelaten.

Deze kaftan had een prachtige, diepblauwe kleur. De dunne laagjes gleden als zand om haar heen en werden alleen bijeengehouden door een brede ceintuur die hoog en strak rond haar middel was gebonden. Asha vermoedde dat Jarek hem in Darmoor had gekocht, de grootste handelshaven van haar vader. Maar de kaftan was gemaakt voor mooie, begeerlijke meisjes. Niet voor verminkte, angstaanjagende meisjes.

Ze vond het diepe decolleté en de doorzichtige stof het meest beledigend. Jarek kon veel te veel zien. Maar de vorige keer dat ze een geschenk had geweigerd, had Safire ervoor moeten boeten. Dus had Asha de kaftan aangetrokken.

‘Je lijkt wel een godin.’

Asha verstijfde onder zijn blik. Ze wilde verdwijnen. Ze zou ongezien door deze menigte willen lopen om haar pantser en bijl te halen en vanavond nog op jacht te gaan naar Kozu.

In plaats daarvan zei ze: ‘Je had me vanmiddag moeten zien, toen zat ik nog van top tot teen onder de drakensmurrie.’

Jarek liet zich niet afschrikken. Hij schoof nog dichter naar haar toe, maar lette goed op dat hij niet met zijn rug naar haar broer en de struiklander ging staan. De commandant keerde een gevaar nooit de rug toe.

‘Dans met me.’

Asha staarde weer naar de slavin die thee inschonk. ‘Je weet dat ik niet dans.’

‘Eens moet de eerste keer zijn.’ Jareks greep haar stevig vast, waardoor hij haar makkelijk weg kon loodsen van haar broer en zijn struiklandervriendin.

‘Hé. Zandvreter.’ Dax pakte de mouw van Jareks hemd. ‘Ze wil niet met je dansen.’

Jareks ogen schoten vuur. Hij gaf Dax een duw. Achteloos.

De kroonprins botste tegen Roa op en de inhoud van zijn beker wijn klotste over hen heen. Roa’s mond viel geschokt open en haar handen gingen zenuwachtig naar de donkerrode vlek die zich over haar crèmekleurige jurk verspreidde.

‘Pardon,’ zei Jarek meesmuilend, en hij duwde Asha door de menigte in de richting van de muziek. Asha keek om en ving een glimp op van Roa’s samengeknepen ogen.

‘Ik heb je al een maand niet gezien,’ zei Jarek in haar oor. ‘Ik heb een jurk voor je gekocht waar ik drie keer te veel voor heb betaald. Nu is het tijd dat je doet wat ik vraag.’

Asha stond op het punt om nogmaals – duidelijker – te zeggen dat ze niet wilde dansen, toen ze die stem haar naam weer hoorde roepen. Ze keek niet om zich heen. Ze wist dat ze niemand zou zien. En bovendien, waar moest ze kijken? De stem riep haar van honderd kanten tegelijk.

Asha. Asha. Asha.

Het deed haar denken aan een verhaal…

Ze zette de gedachte van zich af terwijl Jarek haar naar de muziek sleurde. Hij trok haar tegen zich aan, sloeg zijn armen om haar middel zodat hun lichamen tegen elkaar drukten. Zodat ze zijn harde, prikkende begeerte kon voelen.

Misselijk wendde Asha haar hoofd af. Dat had ze niet moeten doen. Het was gevaarlijk om zwakte te tonen aan de commandant. Maar na tien dagen jagen in de Rift had Asha geen puf meer voor spelletjes.

‘Ik dans niet,’ zei ze weer, en ze zette haar handen stevig op de zwarte zijde van zijn hemd om hem van zich af te duwen.

‘En ik wil geen “nee” horen.’ Zijn handen pakten haar nog steviger vast. Zijn ogen leken te gulzig vanavond. Als een uitgehongerd dier.

Asha keek over Jareks schouder, recht in het besproete gezicht van zijn slaaf. De skral stond in een halve cirkel van muzikanten midden op de binnenplaats, hun ruggen naar het kalme water van het brede bassin.

Terwijl Jarek doorpraatte staarde Asha gehypnotiseerd naar de vingers van de slaaf, die als spinnen over de snaren van zijn kale, peervormige oed bewogen. Zijn ogen waren dicht, in opperste concentratie, alsof hij ergens anders heen was gegaan, een plek ver van deze binnenplaats vandaan.

De slaaf voelde haar blik en deed zijn ogen open. Zodra hij ontdekte dat de Iskari naar hem staarde, struikelden zijn vingers over de snaren. Hij herstelde zich snel en keek naar de man die haar in zijn greep hield. Zijn dromerige, afwezige blik maakte plaats voor een boze frons, als een donkere onweerswolk.

‘Hoor je wel wat ik zeg?’ vroeg Jarek.

Hij klonk zo ver weg.

Voor de laatste keer die avond werd ze geroepen. Haar naam klonk in de wind. Maar deze keer galmde hij over de hele binnenplaats.

Iedereen hoort dit, dat kan niet anders, dacht Asha.

Maar toen ze omkeek, zag ze de draksors nietsvermoedend dansen, lachen en theedrinken.

Er klopte iets niet. Asha voelde het tot in haar botten. Ze moest hier weg.

Asha rukte zich los en Jarek, die haar reactie niet verwacht had, liet haar makkelijker gaan dan anders. Ze verstapte zich en struikelde over een stel dansers, en de muziek verstomde met een valse uithaal.

De stem dreunde in haar oren. Bonsde in haar bloed. Verdrong alle andere geluiden.

Asha, Asha, Asha.

Ze werd er duizelig van. Toen ze opkeek, staarde ze recht in de ogen van Jareks slaaf.

Kijk weg, waarschuwde ze. Maar de hemel met de ondergaande zon rolde naar beneden en de grond van de binnenplaats rolde omhoog en toen Asha haar ogen dichtkneep voelde ze dat ze begon te wankelen… en viel.

De slaaf ving haar op voor ze de grond raakte.

Alles draaide en Asha drukte haar wang tegen zijn borst in de hoop dat het dan zou ophouden.

Dit gebeurt er nou als je de oude verhalen hardop vertelt.

Het deed haar denken aan haar moeder, die aan de verhalen was gestorven. Maar toen de duisternis naar binnen sijpelde dacht Asha niet aan de dood van haar moeder. Ze dacht aan hoe het had gevoeld om door haar geknuffeld te worden.

Zó voelde dat.

‘Ik heb je,’ zei zijn stem in haar oor. ‘Rustig maar.’

Het laatste wat ze hoorde was het regelmatige bonzen van een hart dat tegen haar wang klopte.

De Breuk

Vóór de grote Breuk werden de verhalen bewaard door de raconteurs. Deze heilige vertellers droegen de oude legenden hardop voor: gewijde verhalen over de Oude, zijn Eerste Draak en zijn heldhaftige Namsara’s. De raconteurs gaven deze verhalen door van vader op zoon. Ze reisden van de ene stad naar de andere, sponnen woorden als garen voor groepen mensen in ruil voor een paar munten, een bed of een maaltijd. Het was een eer om een raconteur onderdak te bieden en warm brood te geven, want hij was een heilig man met een heilige taak.

Toen de draken vluchtten, werden de raconteurs ziek en stierven ze. De oude verhalen begonnen hun vertellers te vergiftigen, verteerden hun lichamen, keerden zich tegen hen, net zoals de draken zich tegen hun ruiters hadden gekeerd.

Maar de raconteurs bleven hun verhalen hardop vertellen. En ze bleven sterven. Toen er steeds meer ziek werden, nestelde de angst zich in de harten van alle draksors. Deze keer keerden ze zich niet tegen hun buren. Deze keer sloten ze zich uit zelfbescherming op in hun huizen. Ze waren bang voor wat er zou gebeuren als de oude verhalen hun oren zouden bereiken. Ze waren bang voor de plaag die de Oude over hen uitstortte.

En toen greep de drakenkoningin in.

Ze zwoer de Oude af, die hen had verraden. Ze verbood de oude verhalen en verkondigde dat alle raconteurs die hun beroep zouden blijven uitoefenen, opgesloten zouden worden. Toen dat de raconteurs niet tegenhield, toen de hogepriesteres hen persoonlijk overhaalde om de verhalen te blijven vertellen, was het aan de drakenkoningin om haar volk tegen het kwaad van de Oude te beschermen.

Ze deed drie dingen.

Ten eerste ontnam ze de hogepriesteres haar macht.

Ten tweede wijzigde ze de wet. Midden op het plein liet de drakenkoningin heel Firgaard weten dat het vanaf nu officieel een misdaad was om de oude verhalen hardop te vertellen – op straffe van de dood.

En het derde dat de drakenkoningin deed?

Ze riep een nieuwe heilige traditie in het leven: de drakenjacht.

Vijf

Rook zweefde om Asha heen, kleefde aan haar haar en prikte in haar ogen. Haar adem ruiste naar binnen en naar buiten als de eb en vloed van Darmoor, en bracht de bittere smaak van as mee.

Ze werd omhuld door duisternis. De muur onder haar hand was koel en gebarsten. Van steen. Net als de grond onder haar voeten.

Ik ben dood, dacht ze.

Maar als dat zo was, was ze dan aan het drakenvuur gestorven, of aan de verhalen?

Asha had gedacht dat ze niet gevoelig was voor hun giftige uitwerking. Vanaf het moment dat ze de verhalen was gaan vertellen om draken te lokken, had ze haast obsessief naar tekenen van verval gezocht: acuut gewichtsverlies, abnormale vermoeidheid, trillingen… Maar in al die tijd dat ze de oude verhalen vertelde, had Asha niets van die symptomen gemerkt. De verhalen hadden op haar gewoon niet hetzelfde effect als ze op haar moeder en de raconteurs hadden gehad.

Misschien kwam het doordat Asha en de oude verhalen uit dezelfde materie bestonden. Hun verdorvenheid hief elkaar op.

Maar misschien had ze toch niet goed opgelet. Misschien was ze er wel degelijk aan gestorven, heel langzaam, stukje bij beetje.

Als ik dood ben, zal ik mijn vader nooit de kop van Kozu kunnen brengen.

Als ik dood ben, zal ik me nooit aan Jarek hoeven te binden.

Het waren bitterzoete gedachten.

Asha volgde de rook en de as. Hoe dieper ze de grot in ging, hoe bekender de omgeving werd. Ze was hier nog nooit geweest. Maar ze had het gevoel dat ze al haar hele leven over deze plek droomde.

Nadat ze de verhalen jarenlang had onderdrukt, werden ze hier moeiteloos naar boven gehaald. Bruisend en vol leven stroomden ze naar de oppervlakte, fluisterend over de Eerste Draak en de heilige Namsara’s en de Oude zelf. Ze deed zo haar best om ze allemaal binnen te houden dat het pijn deed aan haar tanden.

Haar voeten brachten haar naar het silhouet van een man, die in elkaar gedoken achter een knapperend vuurtje zat. Toen hij opstond, verlichtten de vlammen zijn gezicht en onthulden ze ogen als zwart onyx, een kaal hoofd en een grijze baard die in een punt net onder zijn kin eindigde. Een wit gewaad omhulde zijn lichaam, de kap hing op zijn rug.

Asha’s adem vloog uit haar longen toen ze hem zag.

Ze kende deze man. Zijn beeltenis sierde de muren van een kamer waar ze nooit had mogen zijn. Als kind had ze zijn naam gehoord in het donker, altijd uitgesproken door de stem van haar moeder.

‘Elorma.’ De naam was een grauw in haar mond.

Dit was de Eerste Namsara. De man die de heilige vlam uit de woestijn had meegenomen en Firgaard had gesticht. Een boodschapper van de Oude – die hen had verraden.

‘Ik heb op je gewacht.’ Zijn fluwelen stem weerkaatste tegen de wanden van de grot. ‘Kom dichterbij.’

Asha durfde niet.

Het vuur laaide tussen hen op en ze bracht haar hand omhoog om haar gezicht te beschermen tegen de hitte. Elorma glimlachte naar haar. Het gaf haar een ongemakkelijk gevoel. Als de glimlach van een slaaf die een opstand voorbereidt.

‘Dan niet,’ zei hij en hij stak zijn handen in de withete vlammen.

Asha hapte naar adem, want ze wist zeker dat het vuur de huid van zijn botten zou vreten. Maar toen zijn vingers weer tevoorschijn kwamen, waren ze ongeschonden en hielden ze twee glanzende zwarte zwaarden vast, gebogen als halvemanen. Wit vuur danste over de randen en doofde toen.

‘Heilige sabels van de Oude.’ Hij stak ze haar toe. ‘Alsjeblieft.’

Asha wist heus wel dat ze hem niet moest vertrouwen. Ze wist heus wel dat ze geen geschenken van de Oude moest aannemen. Ze liet haar handen langs haar zij hangen.

‘Ik heb meer wapens dan ik ooit nodig zal hebben.’

‘Ah,’ zei hij, ‘maar deze zijn speciaal voor jou gemaakt, Asha. Ze zullen als geen enkel ander wapen in je hand passen. Ze zullen zich schikken naar je wil en je vijanden sneller neerhalen dan welke bijl dan ook.’

Wat weet jij van mijn bijl?

Maar als hij wist hoe ze heette, waarom zou hij dan ook niet weten wat haar lievelingswapen was?

‘Als je ze eenmaal hebt vastgehouden, zul je nooit meer iets anders willen.’

Asha bedacht hoe bevredigend het zou zijn om draken met dit soort wapens te lijf te gaan – snel, scherp, dodelijk. Ze schudde haar hoofd. Het was al erg genoeg dat ze de verhalen hardop vertelde. Maar om rechtstreeks contact te hebben met de Oude? Dat was nog veel erger. Ze zag het van afschuw vertrokken gezicht van haar vader al voor zich als hij het ooit te weten zou komen.

Ze deed een stap naar achteren.

‘Jij wordt toch Iskari genoemd?’ vroeg Elorma. ‘Het is een titel die niet bij je past, als je het mij vraagt. Iskari was onverschrokken en fel. Maar jij bent laf en bang.’

Haar blik schoot naar de zijne. In het licht van de vlammen zag hij eruit als een god. Zijn huid glansde alsof er een vuur brandde in zijn binnenste en zijn ogen leken eeuwenoud. Alziend. Ze keek weer naar de sabels.

Zou het niet ongelooflijk veel voldoening geven om Kozu’s hart met dit soort wapens tot stilstand te brengen? Zou het eigenlijk niet perfect zijn om de instrumenten die de Oude haar gaf tegen hem te gebruiken? Net zoals hij háár tegen haar eigen volk had gebruikt. Tegen haar eigen vader.

We moeten ons uiterste best doen om ons te wapenen tegen het kwaad, had haar vader jaren geleden tegen haar gezegd.

Dat was waar. Maar deze keer lette ze heel goed op. Deze keer zou ze zich niet laten gebruiken.

Haar vader zou het pas te horen hoeven krijgen als het voorbij was. Als ze Kozu’s bebloede kop aan zijn voeten liet vallen. En tegen die tijd zou hij het wel begrijpen. Dan zou hij haar prijzen omdat ze zo slim was geweest.

Asha stak haar handen uit naar de sabels. Elorma glimlachte traag. Toen de ingelegde gevesten langs haar handpalmen gleden, begon Asha’s bloed te knetteren en te vonken. Wit vuur flakkerde over haar armen en smeedde een onzichtbare band. Als een grendel die op zijn plek wordt geschoven. Hij had niet gelogen. Ze versmolten met haar handen, perfect in balans, licht als een veertje.

‘Bij het geschenk hoort natuurlijk wel een opdracht.’

Asha keek op in grijnzende witte tanden.

‘Deze sabels kunnen alleen gebruikt worden om onrecht recht te zetten.’

‘Wat?’

Nog altijd grijnzend zei hij: ‘We zien elkaar snel weer, Asha.’

En toen verdween hij in het donker.

Asha riep hem na, maar Elorma was al weg. Het vuur ging flakkerend uit. De grot vervaagde snel, draaide weg tot de wanden op haar af raasden om haar te verzwelgen.

Asha stond in haar eentje in het donker, met verhalen die in haar oren gonsden en de gevesten van heilige wapens die hard tegen haar handen duwden en een akelig voorgevoel dat in haar ribben prikte.

Wat heb ik gedaan?

Ze liet de heilige sabels in het zand vallen.

Zes

Vlak voor de zon opkwam werd Asha wakker met de geur van oranjebloesem in haar neus.

De kilte van de nacht was nog niet verdreven. Asha sloeg haar wollen deken om zich heen, ging rechtop zitten en duwde de doorzichtige gordijnen van haar hemelbed open. Ze tuurde door de schemering, die de kamer in blauwtinten hulde. Ze keek naar de muur tegenover haar, waar haar lievelingswapens hingen, in nette rijen van het plafond tot de vloer. Vooral bijlen en messen. Hier en daar een jachtdolk. En de houten, verzwaarde oefenwapens die ze gebruikte om met Safire te sparren.

Geen gekromde, inktzwarte sabels.

Asha deed haar ogen dicht en ademde uit.

Het was maar een droom.

Asha stak haar verbrande hand omhoog. Ze trok het linnen weg en zag de huid vol blaren. Ze kon haar vingers nog strekken, al deed dat zo veel pijn dat ze er duizelig van werd. Als ze haar vingers kon strekken, kon ze zodra de huid genezen was ook haar bijl weer vasthouden. En tot die tijd had ze altijd nog haar andere hand. Want ze moest nu echt zo snel mogelijk op zoek naar Kozu.

Als ze hem eenmaal gedood had, had ze niets meer te verbergen.

‘Ik heb een vraag…’ zei een bekende stem.

Asha’s blik richtte zich vliegensvlug op de vensterbank van een van de gewelfde ramen, waar een silhouet op zat.

‘Waarom spuwde die draak vuur?’

Safire sprong van de vensterbank en duwde de doorzichtige gordijnen van het bed opzij. Ze deed geen moeite om Asha’s blik te mijden. Niet hier, niet als ze met z’n tweeën waren.

‘De Breuk is vijftig jaar geleden,’ zei Safire. ‘De verhalen zijn vijftig jaar geleden verdwenen.’

De draken hadden vijftig jaar geleden voor het laatst vuur gespuwd.

Behalve Kozu, de Eerste Draak, die de bron van de verhalen was. Die niet eerst een verhaal hoefde te horen om een stad in lichterlaaie te kunnen zetten.

Safire pakte een lucifer en stak de kaars aan die op het nachtkastje stond. Asha gaf geen antwoord, maar probeerde haar nichtje af te leiden. ‘Heb je daar de hele nacht gezeten?’

‘Ik stel hier de vragen,’ zei Safire terwijl ze zich omdraaide en Asha’s oefenwapens van de muur haalde. ‘Kleed je aan. We gaan naar het dak.’

‘Saf, dat gaat niet vandaag. Mijn hand…’

Ze stak haar verbonden hand op en op dat moment besefte ze dat iemand haar handschoenen had uitgetrokken. Er ging een schok van angst door haar heen. Wie dat had gedaan, had waarschijnlijk ook het verband gezien.

Zou hij of zij ook gezien hebben wat daaronder zat?

‘Denk je dat Jarek je rust zal gunnen omdat je een verbrande hand hebt?’

Asha keek naar haar nichtje. Safire staarde de Iskari recht aan. Haar ogen gloeiden in het kaarslicht.

Safire wist natuurlijk wat er was gebeurd. Ze wist vast ook wie Asha’s kleren had uitgetrokken.

Als Asha met haar nichtje ging oefenen, kon ze erachter komen wie er precies op de hoogte was van haar brandwond. En daarna, nadat ze besloten had of haar geheim veilig was, kon ze op jacht naar Kozu.

Ze duwde de lakens van zich af, stapte uit bed en huiverde toen ze haar blote voeten op de koude marmeren tegels zette. Met een boze blik op haar nichtje knoopte ze haar nachthemd open. Op dit soort momenten was Asha blij dat ze haar huisslaven jaren geleden al had weggestuurd. Die stonden altijd te bibberen in haar aanwezigheid, waardoor alles zeker twee keer zo lang duurde.

Safire hield twee oefenzwaarden in één hand en tikte ongeduldig met de punten tegen haar laars. Toen Asha aangekleed was, liepen ze het met latwerk omgeven terras op, van waar een smal trapje naar het dak leidde. Onder hen lag een uitgestrekte tuin met dorre dadelpalmen, bloeiende sinaasappelbomen en hibiscusstruiken. De tuin was ooit van Asha’s moeder geweest. Dadelpalmen hadden de drakenkoningin altijd doen denken aan haar jeugd in het struikland.

Asha snoof de zoete lucht op.

Maar de nacht verstreek, en daarmee ook haar tijd. Ze had nog maar zes dagen om Kozu te pakken te krijgen.

‘Vooruit dan maar,’ zei ze terwijl ze haar oefenzwaard van Safire aanpakte en de trap op liep.

Haar nichtje zou haar in elk geval zo verslagen hebben.

*

Als Asha niet op jacht was, gingen ze ’s ochtends vroeg altijd sparren: dan kon Safire oefenen terwijl Asha, die meer een jager dan een vechter was, leerde om zich te verdedigen. Vooral tegen Jarek.

Safire liet haar saffraangele mantel van haar schouders glijden en gooide hem op het met grind bedekte dak. Asha zag de rafelende naden en gescheurde zoom. Haar nichtje zou niet zulke sjofele kleren hoeven dragen.

Ik zal de naaisters een nieuwe mantel laten maken en doen alsof hij voor mij is.

De daken van de kashba om hen heen waren verlaten. Achter Safire lag een mistige, gouden gloed over de horizon en de donkerblauwe hemel werd langzaam paars. Met de zon kwamen ook de slaven, die aan hun dagelijkse taken begonnen. Straks zou het een drukte van jewelste zijn op deze daken.

Maar nu waren alleen Asha en Safire er nog.

‘Waarom heb je me niet verteld dat de draken weer vuur spuwen?’

Safire haalde hard uit met haar zwaard en Asha weerde het af met het hare. De klap van hout op hout dreunde door haar lijf.

Als je tegenover een draak stond had je misschien niet zo veel aan haar nichtje, maar in zwaardvechten was ze veel beter dan Asha. Om te overleven in een wereld waarin men zou willen dat ze niet bestond, moest Safire sterk zijn. En dat was ze – haar armen waren hard van de spierbundels en haar brute kracht liet Asha wankelen.

‘Omdat jij… je dan zorgen… om niks… zou maken,’ zei Asha knarsetandend.

Ze hield het niet meer vol, dook weg en trok haar houten zwaard met een ruk onder dat van haar nichtje vandaan.

‘Volgens mij maak ik me anders terecht zorgen.’ Safire herstelde zich en nam haar vechthouding weer aan. ‘Aangezien je midden op het feest van je vader flauwviel. Je gaat me niet vertellen dat dat niets met je brandwond te maken had.’

Asha greep het gladde gevest van haar oefenzwaard steviger beet. Ze had gehoopt dat ze dat flauwvallen ook had gedroomd. ‘Heeft mijn vader dat gezien?’

‘Natúúrlijk heeft hij dat gezien.’

‘En wat zei hij?’

Safire liep om Asha heen en bereidde haar volgende aanval voor. ‘Niets. Eigenlijk heeft Jarek het meest gezegd. Of geschreeuwd, om precies te zijn – tegen zijn slaaf. Die je trouwens heeft opgevangen. Anders stonden ze nu misschien nog steeds je hersenen van de tegels te schrapen.’

Asha rolde met haar ogen. Zó hard zou ze nou ook weer niet gevallen zijn.

Ineens stond Safire naast haar, en haar zwaard suisde door de lucht toen ze het hard en snel liet neerkomen. Asha kon haar eigen zwaard nog net op tijd omhoogbrengen om de klap af te weren – al struikelde ze alsnog naar achteren.

‘En als ik de arts er niet van overtuigd had dat je gewoon uitgedroogd was, had hij je ongetwijfeld willen onderzoeken, en dan had hij die brandwond gezien.’ Ze knikte naar Asha’s verbonden hand. ‘Dus je mag me wel dankbaar zijn.’

Asha liet haar zwaard zakken.

Dan wist haar vader dus van niets.

Opgelucht veegde ze het zweet van haar voorhoofd.

‘Dank je wel.’

‘Waarom moet het geheim blijven? Niemand vindt je zwak, Asha. Je bent de Iskari. Je hebt die draak gedóód. En honderden andere draken ook.’

Maar die brandwond betekende niet dat ze zwak was – in elk geval niet zoals Safire bedoelde. Het betekende dat ze verdorven was.

Nu haar nichtje haar zwaard had laten zakken en zich in een kwetsbare positie bevond, zag Asha haar kans schoon. Ze greep hem en viel aan.

Met fonkelende ogen weerde Safire de ene slag na de andere af. Snel als de bliksem.

Het getik van hout op hout kraakte in Asha’s oren terwijl ze ronddraaide en door de verdediging van haar nichtje heen probeerde te breken, op zoek naar een ingang. Maar Safire was haar telkens voor, als een deur die in Asha’s gezicht werd dichtgeslagen.

‘En bovendien,’ hijgde Safire terwijl ze een slag afweerde, ‘aan wie zou ik het moeten vertellen?’

‘Aan Dax natuurlijk.’

Haar broer zou geschokt zijn als hij hoorde dat zijn zusje de oude verhalen vertelde en juist die dingen in leven hield waaraan hun moeder gestorven was. En ook al hadden Dax en hun vader niet bepaald een goede verstandhouding, toch zou hij uit ongerustheid over Asha misschien naar de koning stappen.

Dax mocht het niet weten. Níémand mocht het weten.

Er ontstond een opening. Asha sprong naar voren en stootte haar wapen hard in de richting van haar nichtje.

Het enige wat het haar opleverde was een snelle trap tegen haar scheenbeen voordat de opening weer gesloten werd.

‘Aargh!’ Asha liet haar zwaard zakken. ‘Eén keertje maar! Ik wou dat je me gewoon eens één keer liet winnen…’

‘Je kunt zo veel willen.’ Safire schudde haar hoofd. ‘Ík wou dat ik wist waarom de draken vuur spuwen. En waarom jij per se dingen voor mij geheim wilt houden.’ Ze deed een stap naar achteren en keek naar Asha, die de stekende pijn in haar scheen eruit probeerde te lopen. ‘En ook hoe je onnozele broer het in zijn hoofd heeft kunnen halen om die struiklanders mee naar huis te nemen.’ Ze liet de punt van haar zwaard in het grind rusten en leunde erop. ‘Over Dax gesproken, wat vond je van zijn vriendin? Die stille.’

‘Roa?’ Asha gluurde buiten adem naar de waterzak die Safire mee naar boven had genomen. Ze liep ernaartoe. ‘Jarek kwam bij ons staan voordat ik me echt een beeld van haar kon vormen.’

Terwijl Asha hijgend het zweet van haar haarlijn veegde, stond Safire er nog fris als een hoentje bij.

‘Heb je gezien wat ze droeg?’

Asha nam een grote slok en deed vervolgens de stop weer op de zak. ‘Dat mes?’ Roa was de enige struiklander geweest zonder wapen aan haar heup. Maar Asha had de bolling van een mes gezien dat aan haar bovenbeen was gegespt, verborgen onder haar jurk.

‘Nee. De hanger.’

Asha had geen hanger gezien.

‘Het was een rondje van steen. Albast, volgens mij.’

Asha fronste haar wenkbrauwen. ‘En wat dan nog?’

‘Het zag eruit als iets wat Dax had gemaakt.’

Behalve zijn knappe uiterlijk was dat het enige wat Dax van zijn vader had geërfd: een liefde voor snijwerk. Toen hun moeder nog leefde, had de drakenkoning allerlei dingen uit been voor haar gesneden. Kammetjes, piepkleine, met edelstenen ingelegde doosjes, ringen. En Dax had zichzelf het ambacht van de koning geleerd, in de hoop dat zijn vader dan trots op hem zou zijn.

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

Safire ging voor Asha staan en greep naar de waterzak. ‘Ik bedoel alleen maar dat het opvallend is. Dat meisje – Roa – is een dochter van het Huis van het Lied. Daar ging Dax toch altijd elke zomer naartoe? Voordat…’

De woorden stokten op haar lippen.

Maar Asha wist wat ze had willen zeggen.

Voordat je moeder doodging en de struiklanders zich tegen ons keerden.

Als kind was Dax stil en nieuwsgierig geweest, maar ook een beetje traag. Het duurde lang voordat hij kon lopen en praten. En toen hij moest leren lezen en schrijven kreeg hij het niet voor elkaar, hoe graag hij het ook wilde en hoe hard hij ook zijn best deed. Zijn leraren hadden geen geduld met hem. Ze overtuigden de koning ervan dat er iets mis was met zijn zoon. Dax was gewoon dom, zeiden ze. Daar gingen ze hun tijd niet aan verdoen.

En daarom stuurde hun moeder Dax naar het huis van haar jeugdvriendin Desta, meesteres van het Huis van het Lied. Jarenlang bracht Dax elke zomer in het struikland door om lessen te volgen met Desta’s kinderen, die geduldiger leraren hadden.

Maar toen ging hun moeder dood. De vrede tussen Firgaard en het struikland spatte uiteen en het Huis van het Lied keerde zich tegen hen. In plaats van hun gewaardeerde gast werd Dax een gevangene. Asha wist er het fijne niet van, want Dax weigerde erover te praten. Maar ze wist dat Dax het er tot op de dag van vandaag moeilijk mee had.

‘Ik weet het ook niet, hoor,’ zei Safire terwijl ze haar hoofd in haar nek legde om uit de zak te drinken. ‘Maar het zag eruit als…’ Ze klokte het water naar binnen en veegde een straaltje van haar kin, ‘…als een teken van affectie.’

Die woorden kwamen met een klap aan bij Asha, als een aardverschuiving in de Rift.

‘Dax?’ schamperde ze. ‘Verliefd op een struiklander?’

Safires handen beschreven een sierlijk boogje in de lucht, alsof ze wilde zeggen: Ik vertel alleen maar wat ik heb gezien.

‘En zelfs als hij die hanger inderdaad zelf heeft gemaakt… Je weet hoe Dax is,’ zei Asha. ‘Die flirt met iedereen. Het hoeft niets te betekenen. En Roa lijkt me’ – koninklijk, gracieus, trots – ‘een meisje dat daar zo doorheen prikt.’

‘Ik maak me ook geen zorgen om Róa.’

Asha fronste haar wenkbrauwen, want ze hoorde wat Safire niet hardop uitsprak.

Het was inderdaad raar dat hij de struiklanders mee naar huis had genomen. Het leek niet iets wat Dax in zijn eentje bedacht zou hebben. Stel dat hij echt verliefd was op Roa? En als dat zo was, stel dat Roa het in de gaten had en er haar voordeel mee deed? Door de aandacht van Dax te gebruiken om bij de koning in de buurt te komen?

Asha’s hart kromp samen bij dat idee. Want onder alle belachelijke bravoure van haar broer klopte een edelmoedig, gouden hart.

Waarom had Dax met Jareks onderofficier gevochten? Niet omdat hij dronken was. Maar omdat de onderofficier Safire zo hard in elkaar had geslagen dat ze drie dagen nauwelijks haar bed uit kon komen.

Asha’s broer mocht dan een roekeloze dwaas zijn, hij was wel een roekeloze dwaas die tot het uiterste zou gaan om zijn dierbaren te beschermen.

Ze keek naar haar nichtje. ‘Hou hem in de gaten. Blijf bij hem in de buurt en zorg dat hij zich niet in de nesten werkt.’

‘We kunnen hem allebei in de gaten houden.’

Maar daar had Asha geen tijd voor. Ze moest op drakenjacht.

Ze liep naar de rand van het dak en beende heen en weer terwijl ze over de muren van de medina naar het gebergte staarde dat boven hen uit torende. De ochtendnevel hing in de grijze rotsspleten en groene valleien. De vervagende rode maan klampte zich vast aan het strookje hemel erboven.

Nog zes dagen, dan zou de maan helemaal verdwenen zijn. En daarna zou Asha van Jarek zijn.

Had ze maar wat meer tijd…

‘Ik moet eerst iets anders doen.’

Ze draaide zich om en raapte de oefenzwaarden op. Ze voelde de blik van haar nichtje in haar rug prikken. Deze keer stelde Safire haar prangende vragen niet hardop.

Maar dat wilde niet zeggen dat Asha ze niet hoorde.

‘Zodra het voorbij is vertel ik alles,’ zei Asha. ‘Beloofd.’

Ze wist dat Safire haar niet zou verraden. Die wetenschap was nog sterker dan de oude verhalen die zich in haar binnenste verborgen. Maar als de drakenkoning erachter zou komen dat Safire wist dat zijn dochter strafbare feiten pleegde, dan was het gedaan met haar. Asha kon haar nichtje niet in een situatie brengen die om nog meer genade van de koning zou vragen – want er was geen genade meer over voor Safire.

Hoe minder haar nichtje wist, hoe veiliger ze was.

Een waarschuwing

Er was eens een slavin die Lillian heette. Zoals alle goed afgerichte slaven hield ze zich op de achtergrond en deed ze wat haar werd opgedragen. Ze bediende de drakenkoningin geduldig en nauwkeurig, kleedde haar aan en waste haar, vlocht haar lange haar en besprenkelde haar hals met het geurigste rozenwater. Zoals alle goed afgerichte slaven was Lillian onzichtbaar.

De tweede zoon van de drakenkoningin heette Rayan. Zoals de meeste jonge hooggeplaatste draksors droeg hij enkel de mooiste kleren en dronk hij enkel de lekkerste wijn. Hij wedde op de sterkste draken in de kuil en temde de bokkigste hengsten. Zoals dat gaat met de knappe zoon van een drakenkoningin, trok Rayan de aandacht van alle vrouwen.

Op een dag, toen hij vroeg terugkwam van een rit door de woestijn, wandelde Rayan door de sinaasappelboomgaard van zijn moeder toen hij plotseling verstijfde. Er was iemand aan het zingen. Iemand met de stem van een nachtegaal.

Rayan bleef ongezien staan onder de bloeiende bomen. Gehypnotiseerd keek hij naar een slavin die op blote voeten ronddraaide. Haar eenvoudige jurk zwierde om haar heen terwijl ze danste op de klanken van haar eigen stem.

Daarna keerde Rayan elke dag terug naar de boomgaard om op de slavin van zijn moeder te wachten. Hij wilde alleen maar naar haar kijken. Het was niet de bedoeling dat ze hem zou zien.

Maar Lillian zag hem wel. Haar dans stokte midden in een pas. Haar lied stokte midden in een regel.

Lillian vluchtte.

Rayan rende achter haar aan en probeerde het uit te leggen: het was nooit zijn bedoeling geweest om haar die dag onder de bloeiende takken aan te treffen. Het was niet zijn bedoeling geweest om daarna elke dag terug te komen. Hij vond het gewoon fijn om haar te zien dansen, haar te horen zingen. Alsof hij naar een stille vijver keek. Een kalme, rustgevende plek.

Lillian drukte trillend en met grote ogen haar rug tegen de muur en weigerde hem aan te kijken. Smekend viel ze op haar knieën. Rayan raakte in de war en bleef maar zeggen dat ze moest opstaan.

En toen begreep hij het ineens.

Ze dacht dat hij naar haar toe was gekomen om zich aan haar op te dringen. Zoals een hengst bij een merrie.

Die gedachte kwam hard aan.

Deze keer was Rayan degene die vluchtte.

Toen Lillian opkeek, ontdekte ze dat ze alleen was. Ze krabbelde op van de marmeren vloer in de salon van haar meesteres. Ze zocht overal naar de zoon van de drakenkoningin, maar er was geen spoor meer van hem te bekennen.

De volgende ochtend werd Lillian wakker met een bos oranjebloesem – verfijnde witte blaadjes in de vorm van een ster – en een briefje met daarop Het spijt me naast haar bed.

Lillian ging terug naar de boomgaard. Rayan stond op haar te wachten, zijn rug naar haar toe, zijn blik op de donkergroene takken boven hem gericht. Ze had weer weg kunnen gaan. Hij zou het nooit geweten hebben.

Maar dat deed ze niet.

Lillian zei de naam van de tweede zoon van de drakenkoningin en Rayan draaide zich om. Zijn gezicht veranderde toen hij haar zag, begon te stralen. Toen hij op haar af liep, rende ze niet weg. Ze liet hem kijken. En terwijl hij naar haar keek, streelde Lillian zijn haar, zijn wang, zijn keel.

Na die dag vonden hun ogen elkaar over binnenplaatsen. In donkere, smalle gangetjes streken hun handen langs elkaar. Onder de mantel van de nacht, in geheime tuinen en vergeten nissen en weggestopte terrassen, gaven Lillian en Rayan zich aan elkaar.

Algauw groeide er een kind in haar. Maar dat was verboden voor een slavin van de koningin.

Lillian werd verraden door een andere skral en smeekte haar meesteres om genade. Toen Rayan dat hoorde, was hij met zijn hengst buiten de medina. Hij galoppeerde terug over de smalle keienstraatjes. Hij rende door de gangen van de kashba. Hij stormde de troonzaal van zijn moeder in.

‘Ik hou van haar,’ bekende Rayan. ‘Ik wil met haar trouwen.’

Misschien was het zijn jonge leeftijd. Of misschien was het de dwaasheid van de liefde.

Zijn moeder lachte hem recht in zijn gezicht uit.

Rayan probeerde zich te verdedigen. Wat hij voor Lillian voelde was niet zomaar een bevlieging. Het was zelfs geen liefde – het was meer dan dat. Liefde was wat een man voor zijn vrouw voelde. Maar die dag waarop hij Lillian in de boomgaard had aangetroffen, had Rayan zich gevoeld zoals de Eerste Namsara zich voelde toen hij zijn hika voor het eerst zag – zijn volmaakte metgezel, zijn heilige wederhelft, door de Oude persoonlijk voor hem geschapen.

Lillian was zijn hika, verkondigde Rayan.

Zijn moeder zei tegen Rayan dat hij uit haar ogen moest verdwijnen.

De drakenkoningin wachtte tot het kind geboren was, maar langer ook niet. Ze sleurde haar slavin naar het hart van de medina en verbrandde haar levend op het plein terwijl haar zoon in bedwang werd gehouden door soldats en machteloos moest toekijken.

Drie dagen later beroofde Rayan zichzelf van het leven. Hij liet een huilend baby’tje achter. Een meisje met de naam die haar moeder haar gegeven had: Safire.

Drie dagen later werd de koningin dood aangetroffen in haar bed. Sommigen zeggen dat ze van schaamte is gestorven. Anderen zeggen van verdriet. Maar het gaat niet om de oorzaak van haar dood. Waar het wel om gaat is het volgende:

De zoon van een drakenkoningin had het lef om van een slavin te houden en dat liep voor iedereen slecht af.

Zeven

Asha nam de snelste route naar de noordpoort: door de nieuwe wijk, langs de tempel. Ze haastte zich door de smalle straatjes. Na Kozu’s aanval, toen er drie dagen lang brand had gewoed in deze wijk, had haar vader opdracht gegeven hem weer op te bouwen. Duizenden slaven hadden daar bijna zes jaar over gedaan.

Nu liep Asha door een zee van groen. Groen, de kleur van vernieuwing. Groen, de kleur van vrede. Slaven hadden de muren groen geverfd als eerbetoon aan de mensen die in de vlammen waren omgekomen.

De straten waren niet breder dan een ezelkar en hoewel ze een heel eind bij de grootste markt van de medina vandaan was, stonden er toch stalletjes dicht op elkaar langs de muren. Bergen saffraan, anijs en paprikapoeder rezen op uit stugge linnen zakken. De doordringende geur van leer zweefde de sandalenkraampjes uit. Felgekleurde sabrazijde golfde in de wind.

Helemaal aan het eind doemden de witte muren van de tempel op die naar de blauwe hemel reikten. Asha was halverwege toen er voor haar een vrouw op haar knieën viel en haar de weg versperde. Om haar heen hing de scherpe lucht van ijzer en aan het roet te zien dat zich in haar rimpels en onder haar nagels ophoopte, was ze een smid.

‘I-Iskari.’ Haar hoofd boog diep. Stevige, zwart geworden handen drukten trillend een lange bundel geverfde stof tegen haar borst. ‘D-deze zijn voor u.’

Overal om haar heen vertraagden de slaven die inkopen voor hun meesters deden hun pas. Asha voelde hun ogen op haar gericht. De smid die midden op straat voor haar knielde trok te veel aandacht.

‘Sta op.’

De smid schudde haar hoofd en hief haar handen hoger in de lucht.

‘Neem ze alstublieft aan.’

Asha keek van de kruin van de smid naar de vorm van de lange bundel, die in met roet besmeurd linnen was gewikkeld en met touw was dichtgesnoerd. De vorm kwam haar bekend voor. Haar nekhaartjes gingen overeind staan.

Ondanks haar verbrande hand pakte Asha de bundel aan. Zodra het gewicht op haar handpalmen lag, wist ze wat erin zat.

‘Ik heb er de hele nacht aan gewerkt en toen de zon opkwam waren ze af,’ zei de smid. ‘De Oude zelf heeft verteld hoe ik ze moest maken.’

Asha verstijfde. Ze keek naar de deuropeningen en dakterrassen om hen heen. Zodra haar blik op een toeschouwer viel, trok die zich terug achter groenblauwe en gele gordijnen of houten latwerk.

Asha drukte het pakket tegen haar borst. ‘Heeft iemand gehoord dat je ze maakte?’

De smid hield haar ogen op de keien gericht. ‘Ik werk heel vaak ’s nachts door, Iskari. Als iemand iets gehoord heeft, zal hij dat niet vreemd gevonden hebben.’

‘Je mag hier met niemand over praten.’

De smid knikte met neergeslagen ogen. Asha stapte om de knielende vrouw heen en liep weg. Ze bleef het bundeltje stevig tegen zich aan drukken tot ze bij de poort was.

*

De soldats bij de poort deden niet moeilijk, maar Asha hoorde hun gegrom terwijl ze de zware, ijzeren deur openmaakten.

Waar waren haar slaven? vroegen ze zich af. En was ze niet net terug van een jacht?

De Iskari joeg altijd met een hele entourage van slaven. Maar vandaag was ze alleen en zwaar bepantserd met haar jachtbijl aan haar heup. Het wekte argwaan dat ze in haar eentje de Rift in ging, al een dag nadat ze was teruggekomen.

De soldats vroegen zich af waar ze heen ging, maar lieten haar zonder problemen door. Want Asha was de Iskari.

Wat niet betekende dat Jarek het niet te horen zou krijgen.

Dan hoort hij het maar, dacht Asha terwijl ze met een verbeten gezicht over de jachtpaden het bos in liep. Als ik terugkom met de kop van Kozu heb ik niets meer met Jarek te maken.

Maar ze zette er flink de pas in. Voor het geval iemand haar wilde volgen.

Asha haastte zich door het ratelende espartogras. De ceders om haar heen kraakten en ruisten. Als ze een draak ging oproepen – als ze de gevaarlijkste draak ging oproepen die er bestond – dan moest ze zo ver mogelijk bij de medina vandaan zijn. Ze moest de fouten die ze had gemaakt rechtzetten, niet herhalen.

Aan het eind van de middag beklom ze de door de zon verbleekte rotsen van het laaggebergte en keek om naar het stuk dat ze had afgelegd, om zeker te weten dat de muren van de medina nauwelijks zichtbaar in de verte lagen. Ze legde het pakje van de smid op de steen voor haar, knoopte het touw los en duwde de stof opzij.

Twee identieke sabels staarden haar aan: zwart als de nacht, elegant als reepjes maan. De gevesten waren van been, ingelegd met ijzer en goud. En er was nog een tweede pakketje. Asha maakte het open en zag een schouderband en schedes. Ze gespte de riem om en stak de sabels een voor een weg, zodat ze kruislings op haar rug hingen.

En nu kwam het verraderlijkste gedeelte. Ze had nog maar zes dagen om Kozu op te sporen en te doden. En Asha had geen tijd te verliezen. Kozu was gezien in de Rift. Als ze een oud verhaal vertelde, hier, zou ze hem misschien naar haar toe kunnen lokken.

Maar welk verhaal zou de alleroudste, allergemeenste draak willen horen? Een verhaal over hemzelf? Of over Elorma, de Eerste Namsara?

Asha verliet de jachtpaden en liep tussen de dennen door terwijl ze de taaie klimplanten weghakte die haar de weg versperden. Ondertussen diepte Asha een verhaal op uit haar binnenste. Als een emmer die uit een put vol gif in plaats van water wordt gehesen.

Asha deed haar mond open om het verhaal te vertellen, toen ze het bos uit struikelde en op een rotsachtig gedeelte stuitte.

Daar had een pezige beige draak zich opgekruld, nauwelijks zichtbaar tegen de rotsen, om op te warmen in de hete middagzon. Erachter daalde de Rift naar een dal vol weelderig groen rond de rivier die erdoorheen kronkelde.

Asha verstijfde toen de draak haar kop optilde en naar haar keek. De rokerige stank sloeg haar in het gezicht. De hoorns waren nog maar net doorgekomen, wat betekende dat het dier nog jong was. Aan de zachte kleuren te zien was het een vrouwtje.

De draak klikte boos en draaide haar lichaam tot ze tegenover Asha stond. Jongere draken waren vaak agressiever. Vochten vaker dan dat ze vluchtten. Deze draak was geen uitzondering.

Het dier spreidde haar vleugels, als een vogel die zijn veren opzet om groter en angstaanjagender over te komen op een vijand. De vleugels wierpen een schaduw over Asha. Het zonlicht filterde door de doorzichtige vliezen en liet de in elkaar grijpende botten zien die het immense beest in de lucht hielden.

De draak siste.

Asha sloeg haar vingers om de steel van haar bijl. Op een ander moment had ze het geweldig gevonden om zomaar op een draak te stuiten.

Ze beet op haar tanden. Hoe sneller ik haar dood, hoe sneller ik Kozu kan oproepen.

Asha ramde haar helm op haar hoofd, greep haar bijl vast en bedacht zich toen.

Met haar ongeschonden hand stopte ze de bijl weer in haar riem en trok een van de sabels uit de schedes op haar rug. Zodra haar handpalm het gevest voelde, begon haar bloed te gonzen.

Deze sabels kunnen alleen gebruikt worden om onrecht recht te zetten, galmde een waarschuwing in haar hoofd.

Ik zét onrecht recht, dacht ze.

Asha zwaaide met het heilige zwaard om het zonlicht in de ogen van de draak te laten schijnen en haalde uit. De draak schoof weg en draaide om haar heen. Haar schubben ritselden over de rotsen. Asha kon nog maar net op tijd wegduiken voordat het beest haar stekelige staart in haar rug kon slaan. Dat was een jachtles die Asha al vroeg had geleerd: je moet altijd weten waar de staart is.

Voordat Asha overeind kon krabbelen viel de draak aan, de giftanden ontbloot, klaar om haar te bijten. Asha rolde weer weg en de draak miste op een haar na. Ze rolde terug tot ze onder de draak lag, met haar rug op de gespleten rotsen en haar gezicht naar een onderbuik die zo bleek was als een ei.

Asha duwde haar sabel in het zachte vlees.

Er gebeurden twee dingen. Ten eerste begon de draak krijsend met haar dunne vleugels te slaan in een poging om weg te komen. Ten tweede schoot er een onvoorstelbare pijn door Asha’s arm en begon ze even hard te gillen als de draak.

Ze liet het zwaard los. De draak sleurde zich naar de afgrond.

Asha ging rechtop zitten. Haar arm hing slap langs haar zij. Haar ademhaling was rauw en gejaagd. De pijn was verdwenen en had plaatsgemaakt voor een afschuwelijke verlamming.

Ze had geen gevoel meer in haar arm. Kon haar vingers niet meer strekken. Alsof de arm niet meer bestond.

Deze sabels kunnen alleen gebruikt worden om onrecht recht te zetten.

Ze probeerde haar arm nog een keer te bewegen. Het lukte weer niet.

Woedend richtte Asha haar haat op de Oude. ‘Oplichter!’ Het woord echode tegen de rotsen tot de wind het geluid afvoerde.

Asha keek naar de rand van de afgrond, waar de jonge draak stil en roerloos was blijven liggen. Misschien was het dier niet dood. Misschien had ze het alleen maar verwond.

Misschien kon ze het nog goedmaken.

‘Wees alsjeblieft niet dood,’ fluisterde Asha terwijl ze naar de draak toe schuifelde. Maar toen ze het gevest met haar verbrande hand vastpakte en uit de buik van de draak trok, stroomde het bloed rond haar laarzen.

Asha zakte op haar knieën voor de kop van de dode draak, die op de rotsen lag, de ogen gesloten.

Haar linkerarm deed niets meer en haar rechterhand was verbrand. Hoe kon ze nou nog op Kozu jagen?

Het bebloede zwarte zwaard lag bij haar knieën. Asha had zin om het van de rotsen te smijten.

Als de Oude dacht dat hij haar met bedriegerij kon tegenhouden, dan kende hij haar nog niet. Asha had op tienjarige leeftijd de slechtste draak opgeroepen die er bestond en bijna een hele stad verwoest. Asha had meer dode draken op haar naam staan dan welke jager dan ook.

Asha was gevaarlijk. Er viel niet met haar te spotten. Want gewond of niet, ze zou Kozu doden en zijn kop naar haar vader brengen. Ze zou eens en voor altijd een eind maken aan de oude tradities – al was het het laatste wat ze deed.

Acht

‘Zit nou eens stil!’

Asha deed wat haar nichtje zei en leunde met haar hoofd tegen het koele pleisterwerk van de muur. Ze had haar knieën opgetrokken en haar lamme arm was in een doek strak tegen haar lijf gebonden. Toen ze terugkwam uit de Rift was ze rechtstreeks naar de kamer van Safire gegaan, waar Safire – in een gloednieuwe mantel – tegen haar was uitgevallen.

Dit was de vrouwenvleugel van het koninklijk verblijf, maar deze kamer was klein en somber. De gepleisterde muren waren gebarsten en vergeeld, er was geen terras en ondanks de vensters zonder glas kwam er heel weinig licht naar binnen. Vóór de opstanden hadden de slavinnen van de drakenkoningin hier gewoond en geslapen. Nu werden die elke nacht onder bewaking opgesloten in de geul.

‘Waarom zeg je niet gewoon wat er is gebeurd?’ De wenkbrauwen van Safire kropen naar elkaar toe terwijl ze fronsend naar Asha’s verlamde arm keek. Ze probeerde haar verbrande hand in te pakken met nog meer linnen om te zien of Asha hem dan kon gebruiken, al was het maar een beetje. Asha keek toe terwijl haar nichtje de stof vouwde en vervolgens om haar hand wikkelde. Ze dacht aan vroeger, toen ze zich in de tuin onder de kamperfoelie hadden verstopt en naar Asha’s kindermeisje keken dat verwoed haar naam riep, hun heupen en ellebogen tegen elkaar terwijl ze hun gegiechel probeerden te smoren. Ze dacht aan de keren dat ze tot diep in de nacht naast elkaar op het dak hadden gelegen om alle sterren te benoemen.

Dat was voordat Asha’s moeder was gestorven. Haar moeder had de wetten over mensen met skralbloed niet zo nauw genomen.

‘Zo,’ zei Safire terwijl ze de stof vastknoopte. ‘Hoe voelt dat?’

Asha’s hand was veranderd in een witte bult, verzwolgen door het verband. Ze stak haar arm uit naar de bijl die op de vloer van het kamertje lag. Haar huid protesteerde toen ze hem opraapte, maar het was te doen. Ze zou hem niet lang vast kunnen houden, en ook niet stevig, maar het was beter dan niets.

Asha wilde net haar nichtje bedanken toen er hard op de deur werd gebonsd.

‘Saf!’

Bij het horen van Dax’ paniekerige stem keken Safire en Asha op.

Safire sprong overeind en rende de kamer door.

Toen de deur openging wankelde Dax met een afgetobd, wit weggetrokken gezicht naar binnen. Zijn huid glom van het zweet en zijn krullen plakten vochtig aan zijn slapen. Het voorpand van zijn lichtgouden tuniek was besmeurd met bloed.

Meer was er niet voor nodig: ineens wist Asha aan wie hij haar deed denken.

Moeder.

Vlak voor haar dood was haar moeder vel over been geweest, met ogen als zwarte gaten. Asha wist nog hoe ze de hele nacht had liggen hoesten. Wist nog hoeveel bloed ze op het laatst had opgehoest…

Bekers vol.

Asha kwam overeind – dat viel niet mee met een zwaar verbrande hand en een nutteloze arm in een doek.

‘Wat is er?’ vroeg Safire. ‘Ben je gewond?’

‘Ik heb iets heel ergs gedaan.’ Zijn ogen waren hol. Opgejaagd.

Toen hij Asha zag kijken, sloeg hij zijn ogen neer naar het bloed op zijn hemd. ‘Dat is niet van mij.’ En toen ontdekte hij haar lamme arm en ingezwachtelde hand.

Voordat hij ernaar kon vragen, drong Safire aan: ‘Wat is er gebeurd?’

Hij keek Asha aan. ‘Ik heb je hulp nodig.’

Hadden de struiklanders iets gedaan? Hadden ze hem verwond?

Asha richtte zich in haar volle lengte op, klaar om het tegen de boosdoener op te nemen.

‘Het gaat om Torwin.’

Die naam zei Asha niets. ‘Wie?’

‘Jareks slaaf,’ legde Safire uit.

Asha zag hem voor zich. Indringende ogen. Sproeten als sterren. Lange vingers die op de snaren van een oed tokkelden.

Torwin.

‘Ik dacht dat ik het kon voorkomen.’ Dax’ handen gleden achter zijn nek en grepen stevig in elkaar. ‘Je weet hoe Jarek is. Zodra je laat zien dat je ergens om geeft…’

‘…maakt hij het kapot,’ vulde Asha aan.

Dax liet zijn armen weer langs zijn zij vallen. Hij deed een stap naar haar toe.

‘Je moet hem helpen.’

Asha schudde ongelovig haar hoofd.

‘Jij bent de kroonprins, Dax. Je bent hem niets verschuldigd. Hij is een slaaf.’

Safire keek hem aan.

‘Wat is er nou?’ Ze keek haar nichtje in de ogen – iets wat ze in het openbaar nooit zou doen. Maar hier, met Dax erbij, was het veilig. ‘Jíj bent geen slaaf, Saf.’

Als Dax een zwakke plek had, dan was dit het. Erger dan zijn roekeloze geknok, geflirt en gegok was het feit dat Dax niet als een koning dacht. Hij dacht als… een held. Hij was te vriendelijk. Te goed. Te zachtaardig. Het zou hem nog eens duur komen te staan.

‘Asha.’ Dax deed een stap naar haar toe. ‘Ik smeek het je.’

Koningen smeken niet.

‘Als ík Jarek vraag om Torwin te sparen, dan vermoordt hij hem zeker weten. Maar als jíj het vraagt…’

‘Vraag je nu serieus of ik een gevaarlijke skral wil redden van de straf die hij verdient?’ Asha keek haar broer onderzoekend aan. Dax had de afgelopen maand in het struikland doorgebracht, met godsdienstfanaten die weigerden slaven te houden.

Was het mogelijk dat de struiklanders haar broer hadden bekeerd, in plaats van andersom?

‘Hij is geen…’ Dax schudde zijn hoofd en balde zijn handen tot vuisten. Ontspande ze weer. Hij keek alsof hij haar bij haar schouders wilde pakken en door elkaar wilde rammelen. ‘Hij wordt gestraft vanwege jóú, Asha. Omdat hij je heeft aangeraakt waar Jarek bij was. Waar iedereen bij was.’ Dax ademde in en sperde zijn neusgaten open. ‘Als hij je niet had opgevangen, was je gewond geraakt.’

‘Hij heeft me niet zomaar opgevangen,’ gromde ze, en ze dacht terug aan de manier waarop zijn stalen ogen in de hare hadden gekeken. Eén dans, had hij geëist. Ik bepaal waar en wanneer.

‘Morgen moet hij naar de kuil en dan komt hij er nooit meer uit,’ zei Dax. Alsof ze medelijden zou moeten hebben met een slaaf die doodging in de kuil. Er gingen voortdurend slaven dood in de kuil.

Asha schudde ongelovig haar hoofd. ‘Zo gaat dat met ongehoorzame slaven.’

Maar terwijl ze het zei dacht ze aan een hartslag die tegen haar wang klopte. Dacht ze aan hoe het voelde om in sterke armen te liggen.

Het was al acht jaar geleden dat ze voor het laatst iemand anders’ hart had horen kloppen. Acht jaar geleden dat iemand haar zo teder en voorzichtig had vastgehouden.

‘Het is een kleine moeite, Asha.’

Ze kon Dax’ blik niet uitstaan. Hij keek haar aan alsof hij diep teleurgesteld in haar was. Alsof hij nu pas besefte dat Asha een gruwel was.

Het deed haar denken aan een verhaal over een broer en zus, de een geschapen uit hemel en geest, de ander uit bloed en maanlicht.

Waar Namsara blijdschap en liefde bracht, dacht Asha, bracht Iskari dood en verderf.

Safire ging naast Dax staan. ‘Ik sluit me aan bij Dax.’

Asha voelde zich verraden en keek haar nichtje boos aan.

‘Jarek is de commandánt,’ hielp Asha hen herinneren. ‘Hij moet zich aan de wet houden, en die slaaf is zijn bezit.’ Ineens dacht ze aan de handen van de skral, die haar verbrande hand zo zorgvuldig hadden verbonden. Snel schudde ze de herinnering van zich af. ‘Ik kan niets voor hem doen.’

‘Onzin,’ zei Dax. ‘Je kunt het op z’n minst probéren.’

Ze kneep haar ogen tot spleetjes.

‘Alsjeblieft, Asha. Ik smeek het je.’

De laatste keer dat ze haar broer had horen smeken was toen ze als kind Jareks lievelingszwaard had gestolen en in het riool had laten vallen. Voordat Jarek het haar betaald kon zetten had Dax de schuld op zich genomen. Jarek had hem gedwongen om om genade te smeken. En terwijl Jarek Dax hardhandig tegen de grond had gedrukt, had Asha met tranen in haar ogen toegekeken, niet dapper genoeg om op te biechten dat zíj het had gedaan.

Dax voelde blijkbaar aan dat hij tot haar doordrong, want hij hield vol.

‘Jij bent zijn zwakke plek, Asha. Maak daar gebruik van. Palm hem in. Verleid hem. Doe… doe wat meisjes doen om hun zin te krijgen.’

Bij die woorden deed Safire vol afgrijzen een stap naar achteren.

Asha trok haar bovenlip op. Bij het idee dat ze Jarek moest verleiden voelde ze steken in haar maag.

‘Of… niet,’ zei Dax toen hij hun gezichten zag.

‘Ik heb hier geen tijd voor,’ zei Asha, en ze dacht aan de krimpende rode maan. Ze had nog maar zes dagen om op drakenjacht te gaan. Ze moest terug naar de Rift.

Asha liep langs haar broer naar de deur.

‘Wacht…’

Ze wachtte niet.

‘En als je deze van me krijgt?’

Bij de deur van Safires kamer bleef Asha staan. Het hout was verrot. De koperen klink afgesleten. Als iemand Safire iets wilde aandoen, kon hij deze deur makkelijk openbreken. De deur moest vervangen worden.

‘Hij is van moeder geweest.’

Ze draaide zich om terwijl Dax iets van zijn veel te dunne vinger trok en naar haar uitstak. Op zijn handpalm lag een benen ring. Maar de ring was niet het eerste wat haar opviel. Dat waren de eeltkussentjes op zijn vingertoppen. Ze zagen er precies hetzelfde uit als het eelt op de vingers van Jareks slaaf.

‘Vader heeft hem voor haar gemaakt.’

Afgunst sloeg zijn klauwen in Asha’s hart. De bezittingen van hun moeder waren na haar dood verbrand. Waarom was deze ring bewaard gebleven? En waarom zou Dax die mogen houden?

‘Ik heb hem van vader gekregen, vlak voor ik naar het struikland vertrok.’ Dax deed een stap naar haar toe. ‘Als jij Torwin redt, mag jij hem hebben.’

Asha dacht aan haar moeder op haar sterfbed. Vergiftigd door de oude verhalen.

Zíj had helemaal niets van haar moeder. Waarom had haar vader hun moeders ring aan Dax gegeven?

Omdat ik hem niet verdien. Omdat ze zonder mij de oude verhalen nooit hardop verteld zou hebben. Zonder mij zou ze nog leven.

Misschien verdiende Asha de ring van haar moeder niet, maar ze wilde hem wel.

En ook al zou ze het nooit toegeven en begreep ze er niets van, ze wilde ook nog iets anders. Dat een bepaald hart zou blijven kloppen.

‘Goed dan.’

Dax lachte zijn stralende glimlach. Ze voelde zich er niet beter door. Die lach benadrukte juist hoe ingevallen zijn gezicht was, hoe mager hij was geworden.

Wat is daar buiten gebeurd? vroeg ze zich af.

Ze verdrong de vraag en liep weer naar de deur.

Safire wilde achter haar aan komen, maar Asha wierp haar een waarschuwende blik toe. Ze ging haar nichtje echt niet meenemen om over het leven van een opstandige slaaf te onderhandelen. Als Asha een wettig vonnis moest verhinderen, dan wilde ze dat Safire een heel eind uit de buurt was. Asha ging Jarek niet herinneren aan de meest effectieve manier om haar te straffen als ze hem tegenwerkte.

Vlak voordat Asha de flauw verlichte gang op stapte, waar fakkels spookachtige schaduwen op de muren wierpen, hoorde ze Dax vragen: ‘Wat is er met haar arm gebeurd?’

‘Wil ze niet zeggen,’ antwoordde Safire.

Asha trok de deur stevig achter zich dicht.

Negen

Jareks deur ging al na één klop open. Een grijze slavin, knoestig van ouderdom, stond gebogen in de opening. Op haar wangen glinsterden tranen.

Asha was stomverbaasd dat er een skral aanwezig was. De wet schreef voor dat alle slaven na zonsondergang in de geul hoorden te zijn.

‘Ik moet de commandant spreken,’ zei ze terwijl ze de deur verder openduwde en een turquoise, naar rozenwater geurende gang in liep. Prachtig geweven tapijten dempten haar voetstappen.

Er galmde een boze schreeuw door de gangen, gevolgd door een onmiskenbaar geluid: de scherpe klap van de shaxa – een stuk touw waar botscherven in vast waren geknoopt. Asha hoorde hoe de zweep telkens opnieuw de huid van iemands rug raakte en openscheurde.

De oudere slavin jammerde. Asha liep langs uitvoerig bewerkte cederhouten deuren, ingelegd met ivoren en koperen patronen. Ze passeerde de ene na de andere kamer tot ze bij de kleine binnentuin in het hart van het huis van de commandant kwam, waar de bedwelmende geur van maanbloemen haar tegemoet zweefde.

En toen zag ze de slaaf.

Hij hing slap in het ondiepe bassin van de fontein. De lantaarns rond de binnenplaats hulden hem in schaduwen, maar ze zag dat zijn handen aan de bovenkant van de fontein waren vastgebonden. Bloed stroomde over zijn rug het water van het bassin in, dat daardoor roze kleurde.

Jarek stapte haar blikveld in en versperde haar zicht op de slaaf. Hij had zijn tuniek uitgetrokken. Zijn rug glom van het zweet en zijn spieren bolden op terwijl hij zich omdraaide naar zijn eigendom.

‘En, skral?’ Hij praatte met dubbele tong. ‘Was het het waard?’

Asha deed een paar stappen achteruit tot ze met haar rug tegen de muur stond. Haar hart bonkte in haar borst.

Zij mocht dan de Iskari zijn, op draken jagen en hun koppen mee naar huis nemen, maar Jarek was heer en meester over het leger van haar vader. Elke soldat in de medina was hem trouw. En om redenen die ze nooit had kunnen doorgronden, was hij nooit bang voor haar geweest.

Ze kon zich omdraaien en weggaan. Ze hoefde dit niet te doen. Het was immers de eigen schuld van de slaaf. Hij had haar niet moeten aanraken.

‘Iskari, alstublieft.’ De woorden doorkliefden haar gedachten als een bijl. Asha deed haar ogen open en zag de oudere slavin staan, die haar gerimpelde handen vol levervlekken wrong. Haar zilvergrijze haar was in een dikke vlecht bijeengebonden. Haar gekwelde, hartvormige gezicht keek smekend naar Asha op. ‘Help hem alstublieft.’

Er klonk een bonk, gevolgd door een zacht gegrom. Asha gluurde voorzichtig om de hoek. Een van Jareks lage ligbanken was kapot en de afgebroken poot lag naast de paarse maanbloemen, die hun blaadjes openden naar het maanlicht. Palm hem in, had Dax gezegd. Verleid hem. Maar Asha wist niet hoe dat moest. Ze was een jager. Ze wist alles van doden en niets van verleiding.

Asha dacht aan de manier waarop de slaaf haar in de ziekenkamer had aangeraakt. De manier waarop hij haar op de binnenplaats had opgevangen, haar voorzichtig tegen zich aan had gedrukt. Alsof hij niet bang was.

Ze schaamde zich. Als híj niet bang was – voor Asha, voor de wet, voor zijn eigen meester die hem halfdood sloeg – waarom was zij dan wél bang? Zij was de Iskari.

Jarek spuugde. Hij stond nog steeds met zijn rug naar haar toe. Hij trok de shaxa naar achteren, maakte zich op voor een nieuwe reeks slagen. Hoe langer Asha wachtte, hoe meer leven er uit de slaaf sijpelde.

De shaxa zwiepte door de lucht, striemde zijn huid. Het hartverscheurende geluid galmde over de binnenplaats en door Asha. Ze kneep haar ogen stijf dicht. Met haar linkerarm nutteloos tegen haar bovenlichaam gebonden trok ze met haar verbrande, maar dik ingepakte hand een van haar sabels. Haar vingers trilden van de pijn. Ze beet op haar tanden en zette door.

Zodra Jarek de shaxa opnieuw naar achteren bracht, stapte Asha de binnenplaats op en ving de zweep met haar sabel. Toen Jarek opnieuw wilde uithalen, zat de shaxa vast. Ondanks de pijn hield Asha haar sabel stevig beet.

Jarek struikelde. Hij draaide zich om en tuurde met samengeknepen ogen door zijn dronken waas. Zijn gezicht vertrok van woede en glom van het zweet.

‘Wie is daar?’

Het bassin van de fontein stroomde vol met bloed. Het geluid van zacht kabbelend water paste helemaal niet bij de situatie.

‘Zo kan-ie wel weer,’ zei ze dapperder dan ze zich voelde. ‘Ik snij hem los.’

Jarek keek haar boos aan. ‘Ik sta volledig in mijn recht.’ Hij probeerde de shaxa los te trekken, maar het ding gaf niet mee.

‘Je vermoordt hem.’

Toen hij de trilling in haar stem hoorde, een trilling die Asha niet kon onderdrukken, kreeg Jarek een ijzig kalme uitdrukking op zijn gezicht. ‘Sinds wanneer ben jij geïnteresseerd in het welzijn van mijn slaven, Asha?’ Zijn blik gleed van haar naar de skral en weer terug. Snerend vroeg hij: ‘Dacht je dat ik vergeten was dat het in de familie zit?’

Het duurde drie trage hartslagen voor ze besefte wat hij bedoelde.

Rayan. Haar oom. De draksor die verliefd werd op een skral.

‘Kan ik dit verwachten als we getrouwd zijn?’ Hij wankelde even en zocht steun bij de stam van een citroenboom. ‘Mijn vrouw die het in mijn eigen huis met mijn slaven aanlegt?’

Ze probeerde rustig te klinken. ‘Dat is het domste wat ik je ooit heb horen zeggen.’

Hij keek naar de afgeranselde slaaf. ‘Om te kotsen.’ Hij liet de shaxa vallen, trok een tweesnijdende dolk en liep naar de fontein. ‘Ik wil het niet hebben.’

Paniek laaide in haar op. Asha gooide de sabel met de shaxa eromheen op de grond en trok de andere, waardoor haar verbrande hand opnieuw begon te prikken. Ze greep het wapen stevig vast en liep naar de fontein. Door haar nuchtere toestand en snelheid was zij er als eerste.

Asha draaide zich naar Jarek om en hief haar sabel, terwijl ze tussen hem en zijn slaaf bleef staan.

Jarek was dan wel dronken, maar hij was ook veel groter en sterker dan zij. En zij had maar één nauwelijks bruikbare arm.

Dus toen hij aanviel zonder wapen maar met zijn blote handen, deed Asha het enige wat ze kon bedenken. Toen hij op haar afstormde, ramde ze het gevest van haar sabel zo hard mogelijk tegen zijn slaap.

Asha smakte met zo’n klap op de tegels dat ze geen lucht meer kreeg. Jarek was uitgeschakeld en belandde boven op haar. Hij was één zware bonk spieren, als een rotsblok dat haar tegen de grond drukte.

Asha lag onder hem, de ene helft van haar gezicht tegen de koude tegels, de andere tegen zijn warme, zweterige borstkas. Toen de binnenplaats ophield met draaien, probeerde ze adem te halen, maar het lukte niet.

Ik stik…

Ze trapte en spartelde terwijl ze hem van zich af probeerde te duwen. Haar sabel lag slechts een paar passen verderop, maar volkomen buiten haar bereik.

Haar longen brandden. Ze kreeg vlekken voor haar ogen. Asha hapte naar lucht maar kreeg niets binnen, en ze begon zich nog heviger te verzetten, gaf hem in een laatste krachtsinspanning een duw met haar benen en heupen. Voordat alles zwart werd, voelde ze handen. Verweerd en vlekkerig van ouderdom. Ze probeerden haar onder hem vandaan te trekken, en toen dat niet lukte duwden ze Jarek met verrassend veel kracht van Asha af. Zuurstof stroomde Asha’s longen in. Ze klokte de lucht met grote teugen als water naar binnen, liet zich helemaal vollopen.

De commandant lag in een verfomfaaid hoopje op de grond. Het haar bij zijn slaap kleefde aan elkaar door het bloed, maar hij leefde nog. Ze zag zijn hartslag onder in zijn keel. Ze had geen idee hoe ernstig de verwonding was en hoe lang hij buiten bewustzijn zou zijn, dus ze stond snel op, pakte haar sabels en stak ze weg. Ze griste Jareks dolk van de grond en haastte zich naar de slaaf, die nog steeds slap in het bassin hing.

Asha klotste door het bloederige water en verloste hem van de boeien. Toen het touw knapte zakte de slaaf in het water in elkaar.

Asha smeet de dolk weg, die in het water plonsde en zonk. Ze ging op haar hurken naast de slaaf zitten, probeerde zijn arm te pakken en over haar schouder te leggen, maar met één hand bleek dat niet te doen.

‘Je moet me helpen.’

Zijn blik richtte zich op haar gezicht, maar hij gaf geen antwoord. Zijn ogen vielen langzaam weer dicht. Alsof hij bewusteloos raakte.

‘Nee. Blijf bij me.’

Zijn ogen gingen weer open, maar bleven wazig. ‘Iskari?’ Zijn lippen waren droog en gebarsten. ‘Droom ik?’

‘Leg je arm om mijn schouder.’

Dat deed hij.

‘Hou me stevig vast en sta op.’

Ze wachtte zijn reactie niet af maar sloeg haar goede arm om hem heen en hielp hem overeind. Wankelend waadde hij door het bloederige bassin en toen Asha hem over de rand probeerde te helpen viel hij bijna. Ze greep hem stevig om zijn middel en haar verbrande hand gilde het uit van de pijn.

‘Luister,’ zei ze knarsetandend. ‘Als je hier levend uit wilt komen, moet je lopen.’

Hij knikte. De lucht stroomde over zijn lippen toen hij inademde en zijn krachten verzamelde. Hij leunde zwaar op haar schouder en verstijfde bij elke stap terwijl hij scherp tussen zijn tanden door ademhaalde.

Ze moesten hier weg voordat Jarek weer bijkwam. En bovendien werd het al licht. Als de zon eenmaal op was, kon Asha niet door de straten van de medina lopen terwijl ze de afgeranselde slaaf van haar verloofde meezeulde. Mensen zouden haar zien. En over haar praten.

Ze moest opschieten.

De oudere slavin kwam naar haar toe met een van Jareks mantels. Een rode. Ze hing de mantel over het hoofd en de schouders van haar collega-slaaf en bond het koord vast onder zijn keel.

‘Waar brengt u hem heen, Iskari?’

Dat wist Asha niet. Ze kon hem niet ergens in de kashba verstoppen. En ze kon hem ook niet naar de geul brengen, die nu op slot zat en waar het wemelde van de soldats. Terwijl ze voorzichtig door de gang naar de voordeur schuifelden, probeerde Asha een veilige plek te bedenken. Een plek waar niemand hem zou zoeken.

Ze dacht aan haar eigen geheimen. Aan de plekken waar die verborgen lagen.

De Rift bijvoorbeeld, maar de bergen waren te ver weg. En Asha was niet van plan om ‘heeft een slaaf bevrijd’ aan haar lijst van misdaden toe te voegen.

‘De tempel,’ prevelde de slaaf.

Asha staarde hem aan.

De tempel stond al jaren vijandig tegenover de drakenkoning. Maar Asha dacht niet dat de wachters zo ver zouden gaan dat ze onderdak zouden bieden aan een gevluchte slaaf.

‘Iskari,’ fluisterde hij tussen de gejaagde ademteugen door. ‘Vertrouw me.’

Ze had geen reden om hem te vertrouwen, maar ze ging ervan uit dat hij meer om zijn leven gaf dan zij. En daarom deed Asha wat hij voorstelde.

Ze sleurde hem de stille straat op. De zoutige geur van zijn zweet vermengde zich met de scherpe lucht van zijn bloed. Zodra ze hem in veiligheid had gebracht, kon ze haar broer melden dat ze had gedaan wat hij vroeg, de ring van hun moeder halen en weer op jacht gaan naar Kozu.

Daar concentreerde ze zich op terwijl ze de slaaf meesleepte naar de parelwitte tempel die in het schemerdonker opdoemde.

*

De tempel was ooit het hoogste gebouw van de medina geweest en grensde aan de steile berghelling. Inmiddels werd hij allang overschaduwd door de kashba. Wat ooit het machtscentrum van Firgaard was geweest, was verworden tot een lege huls. Een nutteloos overblijfsel.

Onderweg begon het te regenen. Als Asha in gebeden had geloofd, had ze er nu misschien eentje naar de hemel gezonden. De regen spoelde het bloedspoor dat ze achterlieten weg.

En toen begon haar verlamde arm te tintelen, alsof iemand er honderden naaldjes in stak. Tegen de tijd dat ze bij de tempel waren zou Asha zweren dat ze weer met haar vingers kon wiebelen – een klein beetje maar.

Ze dacht aan de sabels op haar rug.

Ze kunnen alleen gebruikt worden om onrecht recht te zetten.

Asha keek naar de slaaf, die zich aan haar vastklampte. Onder de kap van zijn mantel klemde hij zijn kiezen op elkaar en was zijn voorhoofd vertrokken in een diepe frons. Zijn ogen waren dof van de pijn.

Nu ze hem zo zag worstelen om niet in elkaar te zakken, om te blijven lopen, bedacht Asha dat haar eigen argument misschien geen hout sneed. Ja, hij had de wet overtreden. Ja, hij had de dochter van de drakenkoning aangeraakt. Maar dat had hij alleen gedaan om haar te helpen. Als hij niets had gedaan, zou hij dan niet net zo zwaar gestraft zijn? Was het eigenlijk niet béter dat hij haar had opgevangen?

‘Rustig maar.’ Asha sloeg haar arm nog wat strakker om hem heen. ‘Ik laat je niet vallen.’

Toen de slaaf naar haar opkeek verdween de rimpel in zijn voorhoofd en ontspande hij tegen haar lichaam.

Er stonden geen soldats op wacht voor de tempel met de afgebladderde witte verf en vervaagde, beschadigde friezen. De straten eromheen waren stil en verlaten.

Asha hielp de slaaf de treden naar de toegangspoort op. In de cederhouten deuren was het symbool van de Oude ingelegd: een in ijzer gegoten draak, met bloedrood glas op de plek van het hart, dat een vlam moest voorstellen.

Met haar ene hand in een draagdoek en de andere vol kon ze niet kloppen. Daarom schreeuwde ze. Toen er niemand kwam schreeuwde ze harder. Ze moest er haar laatste restje energie voor aanspreken: haar zware vracht had haar uitgeput.

Eindelijk gingen de deuren open en keek een donkere gestalte met een kaars naar buiten. De vrouw droeg een rode mantel en haar zwarte haar viel in tientallen dunne vlechtjes onder haar kap uit. In het kaarslicht kon Asha haar gezicht niet zien, maar de mantel gaf aan dat ze een tempelwachter was, een van de vrouwen die de heilige rituelen uitvoerden: verbintenissen, verbrandingen en geboortes.

Toen de wachter besefte wie er op haar drempel stond, deed ze snel een pas naar achteren.

‘Iskari…’

‘Deze tempel was ooit een toevluchtsoord,’ zei Asha, die bijna door haar benen zakte. ‘Help ons. Hij heeft een toevluchtsoord nodig.’

De vrouw keek van Asha naar de slaaf en probeerde te bedenken wat ze moest doen. Net voordat Asha in elkaar stortte, nam de wachter haar besluit: ze dook onder de andere arm van de slaaf en nam zijn gewicht grotendeels over, waarna ze hen allebei naar binnen hielp.

De zware deur viel met een bonk achter hen dicht.

Binnen rook het naar oud, afbrokkelend pleisterwerk. In de nissen in de muren brandden kaarsen, die lange schaduwen door de donkere gangen wierpen. Hun voetstappen weergalmden hard terwijl Asha en de wachter de slaaf samen dieper de tempel in hielpen.

‘Deze kant op,’ zei de wachter. Ze bracht hen door gewelfde gangen naar een smalle, oude trap.

Boven aan de trap was een eenvoudig deurtje van cederhout. Er was een zevenbladige bloem uit het hout gesneden. Een namsara. Het oude symbool voor plekken waar zorg geboden werd. In het bijzonder ziekenkamers.

De wachter deed met een sleutel de deur open. De ruimte erachter was in duisternis gehuld, maar de vrouw liep er soepel doorheen, de flauwe flakkering van haar kaars voor zich uit gestoken. Ze liet de slaaf voorzichtig zakken tot hij op een zacht, plat oppervlak zat.

‘Wat is er met hem gebeurd?’ vroeg de wachter terwijl ze de bronzen kaarsenhouder naast het bed zette. Ze knoopte het koord van de mantel los. De slaaf schreeuwde het uit van de pijn toen ze voorzichtig de wollen stof van zijn opengereten rug trok.

‘De commandant,’ zei Asha, die op de grond ging zitten.

De vrouw bekeek de wonden, waar nog altijd bloed uit stroomde en druppelde. Het zweet droop van het gezicht van de slaaf en hij greep trillend van pijn de zijkant van het bed vast. Zijn armen en borst waren ontbloot en besmeurd met bloed.

‘Ik ben Maya,’ zei de vrouw. Ze duwde haar kap naar achteren en toonde haar prominente jukbeenderen en grote, heldere ogen. ‘Ik ga wat water koken en een ontsmettende zalf halen. Zo terug.’

Toen ze weg was richtte de slaaf zijn blik op Asha. Hij staarde haar strak aan. Alsof de Iskari het enige was wat voorkwam dat hij bewusteloos raakte.

Wat had het nog voor zin om te zeggen dat hij haar niet mocht aankijken?

‘Waarom?’ De vraag schuurde over zijn gebarsten lippen.

Ze fronste naar hem. ‘Wat bedoel je?’

‘Waarom heb je het gedaan?’

Asha dacht aan Dax, die haar de ring van hun moeder had aangeboden.

‘Omdat mijn broer het vroeg.’

Hij kreeg rimpels in zijn voorhoofd. ‘Je doet nooit wat je broer vraagt.’

Asha’s mond ging open. Hoe kon hij dat weten?

Hij boog zich naar voren. Door de manier waarop hij met zijn ogen kneep en knipperde wist Asha dat hij niet scherp zag. ‘Wat is de echte reden?’

Ze keek hem strak aan. ‘Dat heb ik net gezegd.’

Hij sloeg zijn ogen neer naar haar arm.

Asha wist waar hij naar keek: naar de draagdoek. Ze probeerde haar vingers te strekken. Tot haar verbazing deden ze wat ze wilde, al was het met moeite. De slaaf keek toe terwijl ze de draagdoek losmaakte. Haar arm viel slap in haar schoot. Maar als ze zich concentreerde kon ze heel langzaam haar hand verplaatsen.

De deur ging krakend open en de slaaf ging weer rechtop zitten; zijn ogen schoten weg van de Iskari naast zijn bed. Nu richtte hij zijn blik op Maya, die een kom water droeg. Over haar arm hing een schone linnen doek.

Asha wilde eigenlijk weg. Terug naar de kashba.

Ze zou hier niet moeten zijn.

Maar haar lichaam was loodzwaar en alleen al de gedachte aan opstaan was te veel.

En terwijl de wachter de wonden van de skral schoonmaakte en verbond, krulde Asha zich op voor het voeteneinde van het bed, haar slappe arm tegen haar borst gedrukt. Ze was van plan om alleen even uit te rusten.

Ze was niet van plan om in slaap te vallen.

Tien

‘Iskari. Het is bijna middag.’

Asha deed haar ogen open en zag Maya over haar heen gebogen staan. De kap van haar mantel was naar achteren geduwd en het licht van de lantaarn verlichtte haar zachte gelaatstrekken. Haar vlechtjes waren in een knot aan de zijkant van haar nek bijeengebonden.

Asha’s lichaam protesteerde kreunend. Ze was moe en stijf en kon zich met veel moeite overeind duwen. Ze probeerde het eerst met haar verbrande hand en door de pijnscheut was ze meteen klaarwakker. Zonder erover na te denken hervatte ze de poging met haar verlamde hand.

Asha verstijfde. Nu ze zat bracht ze haar hand naar haar gezicht en strekte een voor een haar vingers. Haar arm was niet gevoelloos meer. Niet slap meer.

Maar er was geen tijd voor verbazing. Ze had veel belangrijker dingen aan haar hoofd: haar kleren zaten onder het opgedroogde bloed. Zo kon ze de tempel niet uit. Niet op klaarlichte dag.

‘Er is een bron,’ zei Maya, ‘waar de wachters zich wassen.’ Ze had een blauw bundeltje stof onder haar arm. ‘Ik heb een schone kaftan voor je.’

‘Waarom help je mij?’ vroeg Asha terwijl ze opstond. ‘Ik ben het huis van mijn eigen verloofde binnengevallen, heb hem bedreigd met een wapen en zijn eigendom gestolen. Dat betekent dat ik een misdadiger ben.’

‘Je zei het zelf al.’ Maya glimlachte licht. ‘Deze tempel is een toevluchtsoord.’

Asha keek naar de slaaf, die diep in slaap languit op het bed lag. Om zijn ontblote torso waren linnen verbandrepen gewikkeld, waar het bloed nu al doorheen kwam. Achter hem zag ze planken vol perkamentrollen met uitstekende houten handgrepen.

Asha dacht aan Maya, die de sleutel had omgedraaid. Aan het feit dat deze kamer diep in het hart van de tempel lag. Wat stond er op deze rollen dat ze zo goed verborgen werden?

‘Je moet je wassen en dan weg. De hele stad is naar de kuil.’

‘Gaat er gevochten worden?’

Maya knikte.

Haar broer zou er ook zijn. Asha moest hem laten weten dat ze had gedaan wat hij had gevraagd. En dan kon ze eindelijk weer op jacht naar Kozu.

Ze pakte het blauwe bundeltje aan. ‘Breng me naar die bron.’

Aan de andere kant van de medina, vlak bij de zuidpoort, lag de kuil. Hij was gebouwd onder het bewind van Asha’s oma, met muren die als karteltanden omhoogstaken.

De toegangspoort was net een opengesperde muil, en zoals gewoonlijk stonden er op het plein draksors tegen de gevechten te protesteren. Nog maar een paar maanden geleden was een demonstratie zo uit de hand gelopen dat de soldats de orde niet hadden kunnen herstellen en het gevecht moest worden afgelast.

Nu gooiden de demonstranten stenen naar de soldats. Ze schreeuwden in het gezicht van de toeschouwers. Toen Asha aankwam was al meer dan de helft van de protesterende draksors in de boeien geslagen. Een van hen keek Asha woedend aan terwijl hij door een soldat werd afgevoerd.

Deze draksors, die vonden dat de skrals vrijgelaten moesten worden, zouden door het lint gaan als ze wisten dat Asha voor haar vader op jacht ging naar Kozu. Volgens hen moesten de oude tradities in ere hersteld worden in plaats van uitgeroeid. Ze waren geen haar beter dan de struiklanders.

Maar iedereen wist wat er zou gebeuren als de skrals werden vrijgelaten: ze zouden zich tegen hun vroegere meesters keren en afmaken waar ze tijdens de heerschappij van Asha’s oma voor gekomen waren. Ze zouden Firgaard veroveren.

Deze draksors waren zo dom om te denken dat het anders zou kunnen gaan.

In de arena leek Asha wel een struiklander in de effen blauwe kaftan, hopeloos ouderwets en zonder kraaltjes of borduursels. Maar erger dan de kaftan was het feit dat ze geen beschermende kleding of wapens droeg. Asha had zowel haar pantser als haar sabels in de tempel laten liggen. Die zou ze later ophalen.

Asha liep onder daverend applaus de arena in. Het stonk er naar te veel mensen die te dicht op elkaar stonden. De arena boog als een kom naar buiten en omhoog en was half gevuld met draksors die naar de gevechten in de kuil onder hen keken.

Maar het nieuws over de aanwezigheid van de Iskari verspreidde zich snel als de wind en algauw ging het gejoel over in zenuwachtig gefluister. De klappende handen werden gebalde vuisten. Iedereen keek naar haar en de menigte week uiteen, want niemand wilde in de buurt zijn van het meisje dat het drakenvuur over hun huizen had afgeroepen en de levens van hun dierbaren had afgenomen.

‘Hé,’ klonk een stem achter haar. Asha keek op in het gezicht van haar nichtje. Safire hield haar blik plichtsgetrouw op de grond voor haar voeten gericht, die bezaaid was met olijfpitten en pistachedoppen. Haar gezicht ging schuil achter de kap van haar nieuwe mantel, waardoor ze makkelijker opging in de massa. ‘Waar was je? We maakten ons zorgen.’

‘Niks aan de hand,’ zei Asha terwijl ze langs de kooien vol veroordeelde slaven liep die achter de tralies wachtten tot ze naar de kuil werden gestuurd. Ze vroeg zich af wat ze hadden misdaan. ‘Waar is Dax?’

Safire knikte naar de rode overkapping boven in de arena. Rondom de kuil stonden banken, als de kringen die een steen veroorzaakt als hij in het water is gegooid, en de tent van de drakenkoning torende hoog boven die kringen uit. Van daaruit had je het beste uitzicht op de gevechten beneden.

Ze klommen omhoog, weg van de slavenkooien. Toen ze aan alle kanten omringd waren door juichende draksors, kwam Safire heel dicht naast haar lopen om iets in Asha’s oor te fluisteren.

‘Er gaat een gerucht.’ Safire keek snel om zich heen om te zien of er iemand meeluisterde. ‘Men zegt dat “iemand” Jareks huis is binnengedrongen, hem heeft aangevallen en er met een van zijn slaven vandoor is gegaan.’

Asha voelde de angst over haar huid kruipen.

Ze dacht aan haar broer, die in een van de salons van de kashba tegen een kleurig kleed werd geduwd. Zag weer voor zich hoe Jareks grote handen zich om zijn keel klemden en Dax met zijn benen spartelde omdat hij geen lucht kreeg.

Jarek vond het niet prettig als mensen zijn dingen afpakten.

Asha richtte haar blik op de tent boven hen. De wanden van rode zijde golfden en bolden in de wind. Ze hoefde alleen maar even Dax bij te praten, daarna kon ze weer weg.

Nog meer toeschouwers gingen opzij toen de twee nichtjes de rode luifel naderden. Asha stapte de tent in, Safire bleef buiten staan.

Haar vader zat op een vergulde troon. Hij knikte Asha toe met een vraag in zijn ogen. Waarom ben je niet op jacht?

Ik doe mijn best, zou ze tegen hem willen zeggen. Maar in plaats daarvan keek ze naar Dax, die met zijn struiklander aan de voorkant van de overkapping zat. Roa had haar blauwe zandsjaal weer losjes om haar schouders en hoofd gedrapeerd. In de woestijn werden zandsjaals gedragen als bescherming tegen de wind en het stof, tegen de kou en de hitte.

Asha zag dat Dax naar het meisje toe leunde terwijl zijn hand de bank achter haar vasthield. Hij keek de hele tijd met gefronste wenkbrauwen naar haar en dan weer weg, beet op zijn lip en wiebelde met zijn knie.

Als het op meisjes aankwam was Dax normaal gesproken een en al zelfverzekerdheid en gladde praatjes. Hij wist precies wat hij moest zeggen. Dingen die een meisje lieten gloeien en ’s nachts in bed naar hem lieten smachten.

Maar dit… dit was anders.

Roa zag er gespannen uit. Haar rug was kaarsrecht en haar handen lagen krampachtig verstrengeld in haar schoot, alsof ze het helemaal niet naar haar zin had. Ze leek zich zelfs niet bewust van Dax’ aanwezigheid. In plaats daarvan staarde ze recht voor zich uit, naar de kuil, met haar witte havik op haar schouder. Alsof ze aan van alles en nog wat dacht, maar niet aan de jongen naast haar.

Misschien was ze aan het beramen hoe ze alle inwoners van Firgaard in hun slaap kon vermoorden, dacht Asha.

Het was gevaarlijk om haar hiernaartoe te brengen. Zo dicht bij de koning.

Plotseling kwam er iemand voor Asha staan die haar het zicht op Dax en Roa ontnam.

Ze keek op… recht in het gezicht van haar verloofde.

Glanzend zwart haar. Een krachtige, scherpe kaaklijn. Fris geschoren wangen. Het enige wat niet in het plaatje paste was de donkerblauwe plek op zijn slaap.

‘Asha.’ Uit de manier waarop zijn handen de hare grepen – als een klem – bleek dat hij zich ondanks zijn dronken toestand alles nog kon herinneren. Zijn sabel was in de schede aan zijn heup gestoken. ‘Waar was je?’

Zweet kriebelde langs haar haarlijn.

‘Ik lag te slapen,’ zei ze op dezelfde toon als hij. ‘Het was een zware nacht.’

Hij boog zich naar haar toe. Haar lichaam verstarde zoals het ook deed als ze door een draak werd aangevallen.

‘Geef hem terug.’ Zijn lippen streken langs haar ongeschonden wang. ‘Dan vergeten we dat het ooit is gebeurd.’

Asha probeerde haar handen los te trekken, maar hij klemde haar vast. Hij praatte zo zacht dat iemand die hen zag zou denken dat hij zoete woordjes in haar oor fluisterde.

‘Als je hem niet teruggeeft, moet je toekijken als ik hem gevonden heb – en reken maar dat ik hem vind.’

Hij dacht dat ze voor zijn slaaf voelde wat Rayan voor Lillian had gevoeld. Ze kon er met haar hoofd niet bij.

‘Ga vooral je gang,’ zei ze.

Toen haar vader naar hen keek liet Jarek haar los.

Asha zag de ongeruste blik in haar vaders bruine ogen. Ze schudde haar hoofd om aan te geven dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Ze stapte om Jarek heen, ging naast Dax zitten en veegde haar klamme handpalmen af aan de ruwe stof van Maya’s kaftan.

Jarek had er geen baat bij om aan de grote klok te hangen wat ze had gedaan. Jarek wilde Asha. Hij wilde haar zoals hij de scherpste sabels of de bokkigste hengsten wilde. Hij wilde haar onderwerpen en bezitten. En als de geruchten waar waren en hij echt op de troon aasde, dan zou dat na hun huwelijk nog een stuk makkelijker worden. Hij ging echt niet zijn eigen glazen ingooien door Asha’s misdaden bekend te maken. Niet als er andere manieren waren om haar te straffen.

Jarek kwam naast haar zitten en duwde zijn been tegen het hare.

Dax zag het en verstijfde naast Asha. Hun blikken ontmoetten elkaar.

Voordat ze kon zeggen dat ze had gedaan wat hij vroeg, boog Jarek zich opzij.

‘Ik hoorde van mijn soldats dat je gisteren bent gaan jagen.’

Asha rechtte haar rug.

‘En dat je helemaal in je eentje was.’

Als Jarek vermoedde wat er aan de hand was, als hij ontdekte wat haar vader haar had beloofd in ruil voor Kozu’s kop…

‘Misschien had ze gewoon even wat ademruimte nodig,’ klonk een honingzoete stem. Asha keek naar de struiklander aan de andere kant van Dax, die naar Jareks been staarde dat het been van Asha klemzette.

Jarek kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Had ik jou om je mening gevraagd, struiklander?’

Roa’s havik zette zijn witte borstveren op. Zijn zilverkleurige oogjes gluurden boos naar de commandant.

‘In het struikland,’ zei Roa, ‘hoeft niemand om de mening van een vrouw te vrágen. Men gaat ervan uit dat ze die gewoon zal geven.’

Asha keek naar Dax. Hij had Roa voor Jarek moeten waarschuwen, en voor wat er gebeurde als hij werd uitgedaagd.

‘En daarom,’ sneerde Jarek, ‘zal jouw volk altijd door het stof blijven kruipen.’

Roa kreeg een donkere blik in haar ogen. Het was het enige waaraan Asha kon zien dat zijn woorden haar raakten. Maar Dax zat te trillen van woede. Er gonsde een gevaarlijke, roekeloze energie door zijn magere lijf die Asha deed denken aan alle keren dat hij het als kind tegen Jarek had opgenomen. Alle keren dat hij zichzelf tot een mikpunt had gemaakt om anderen te beschermen.

Voordat hij dat nu weer kon doen, boog Asha zich naar haar broer toe.

‘Hij is in de tempel,’ fluisterde ze zo zacht dat alleen Dax het kon horen. ‘Vraag naar de wachter die Maya heet.’

Het werkte.

De gonzende energie ebde weg toen Dax Asha aankeek. Ze bestudeerde zijn ingevallen wangen en zag veel te veel botten door zijn huid prikken. Net zoals ze die laatste dagen bij haar moeder had gezien.

Dank je wel, antwoordde hij geluidloos. En toen dacht hij aan hun afspraak en trok hun moeders benen ring van zijn vinger. Zijn hand beefde een beetje toen hij de ring aan haar gaf.

Asha pakte hem aan en schoof hem om haar ringvinger.

Het was geen mooie ring. Maar er school een bepaalde kracht in. De kracht van haar moeders stem in het donker. De kracht van haar moeders handen die Asha’s gezicht vasthielden terwijl ze tegen haar zei dat ze niet bang hoefde te zijn.

De ring hielp haar herinneren aan het feit dat mensen het niet altijd eng hadden gevonden om haar aan te raken.

Of van haar te houden.

Het gevoel van haar moeders ring om haar vinger troostte haar.

Dax stond op. Roa keek even naar Asha en stond toen ook op, waarna ze samen met hem in het publiek verdween.

Jarek knikte naar de twee soldats voor de tent, die zich omdraaiden en achter het stel aan gingen.

Asha wilde net opstaan om hen te waarschuwen, toen de menigte begon te joelen. Draksors sprongen overeind of gingen op hun bank staan en schreeuwden naar de kuil. Jarek stond op, met één hand op de pommel van zijn sabel en de andere boven zijn ogen tegen de zon.

Asha hoefde niet te kijken. Ze wist al wat er gebeurde: er ging een slaaf gedood worden.

Asha had alle belangstelling voor de kuilgevechten verloren toen er niet meer met draken gevochten werd. Nadat de jacht was ingevoerd, bleven er niet meer genoeg draken over om de mensen te vermaken. De puntige metalen staven rond de kuil deden nu dienst als hek dat moest voorkomen dat dronken draksors doodvielen. Vroeger, toen er nog draken vochten, liet men de spijlen zakken om te voorkomen dat de beesten wegvlogen.

‘Ik denk dat je wel wilt weten hoe dit afloopt,’ zei Jarek.

Opnieuw golfde er gebrul door het publiek. Met een angstig voorgevoel kwam Asha overeind. In de diepe kuil onder haar dwong een jonge skral met donkere krullen een oudere skral op haar knieën. Het grijze haar van de vrouw was in een dikke vlecht bijeengebonden en haar handen waren verweerd van ouderdom.

Asha verstijfde toen ze haar zag.

‘Vannacht is er iemand mijn huis in gedrongen die me bewusteloos heeft geslagen en mijn slaaf heeft gestolen.’ Met een knikje naar de skral met het grijze haar zei Jarek: ‘Greta heeft de indringer binnengelaten.’

Asha kreeg geen lucht.

‘Ik wilde alleen maar weten waar ze heen waren gegaan, maar ze weigerde iets te zeggen,’ legde Jarek uit. ‘Dus ik vrees dat ik haar moet straffen.’

Asha’s handen balden zich tot vuisten onder haar geleende kaftan.

‘Het kan nog.’ Hij draaide zich om naar Asha. ‘Als ze nu vertelt waar mijn slaaf is, is alles vergeven en vergeten.’

Asha zou hier en nu de waarheid moeten bekennen. Ze zou de skral in de kuil moeten vrijpleiten en zichzelf als de schuldige moeten aanwijzen. Zeggen dat de slaaf die ze zochten zich schuilhield in de tempel.

Maar als ze dat deed zou Greta alsnog sterven – ze was medeplichtig aan Asha’s vergrijp. In tegenstelling tot wat hij net had gezegd was Jarek geen vergevingsgezinde man. En zodra Asha alles had opgebiecht, zou Jareks slaaf met de staalgrijze ogen samen met Greta sterven. En Maya de tempelwachter waarschijnlijk ook.

Asha perste haar lippen op elkaar tot een strakke streep.

Ze keek weer naar de kuil. De twee deelnemers kenden elkaar. Daarom had dit gevecht zo lang geduurd. Als het vreemden van elkaar waren, was het al achter de rug geweest. Maar de jonge slaaf kende Greta en dat maakte het moeilijk om haar te doden.

Greta knielde en gooide haar mes weg. Het blinkende lemmet lag in het rode zand, ver buiten haar bereik, en de jongen zakte voor haar op zijn knieën. Zijn vrije hand vouwde zich om Greta’s achterhoofd en Asha zag zijn lippen bewegen toen hij haar een vraag stelde.

Greta knikte.

De jongen haalde zijn mes langs haar keel.

Felrood bloed stroomde over zijn handen. Hij drukte Greta stevig tegen zich aan tot het licht in haar ogen doofde.

Kreten van vreugde en frustratie, afhankelijk van hoe men had gewed, stegen op rond de kuil. Draksors sprongen van de banken. De mensen die goed hadden gewed gingen hun winst ophalen. Anderen bleven nog even staan en staarden somber naar het met bloed doordrenkte zand.

Asha keek versteend en met brandende keel toe hoe de donkerharige slaaf zijn gezicht in Greta’s hals duwde terwijl zijn hemd nat werd van haar bloed. Hij kuste haar kruin en prevelde iets van een gebed tot de soldats het lichaam uit zijn armen trokken en wegdroegen.

En op dat moment richtte hij het mes op zichzelf.

Elf

Eén ding wist Asha zeker: ze ging niet met Jarek trouwen. Als ze tijdens de jacht op Kozu om het leven kwam, dan was dat maar zo. Ze was liever dood dan getrouwd met een monster.

Asha glipte langs de horde draksors en snelde door de straten, want ze had zin om haar bijl in een drakenhart te stoten. De muren kwamen op haar af. Ze wilde de Rift onder haar voeten voelen en de woestijnwind op haar huid. En het allerliefst wilde ze ten overstaan van de hele stad de kop van de Eerste Draak omhooghouden en de uitdrukking op Jareks gezicht zien als haar vader meedeelde dat hun huwelijk niet doorging.

Dus terwijl iedereen nog in de kuil was, zocht Asha in de keukens van de kashba naar eten. Ze had nog vijf dagen tot de verbintenis. Ze moest genoeg meenemen om het een tijdje vol te houden.

In haar kamer lag een zilveren doos op haar te wachten. Toen ze hem openmaakte, zag ze een met robijnen afgezette gouden ketting naar haar fonkelen. Weer een geschenk van Jarek.

Asha ramde het deksel weer op de doos.

Ze trok haar jachtkleren aan en ging op weg naar de tempel. Binnen gleed ze door de schaduwen, langs wachters die in met kaarsen verlichte kamers gebeden murmelden, en sloop geruisloos door de gangen. Ondertussen hoorde ze in de verte de zwakke klanken van een oed waarop werd gespeeld.

Al die tijd stond het beeld van de grijze slavin op haar netvlies gebrand. Haar bloed dat over de handen van haar tegenstander gutste. Haar lijf dat naar voren zakte. Greta had een andere skral beschermd, en dat had ze met de dood moeten bekopen.

Al gauw stond Asha onder aan de smalle trap. Het luitspel klonk hier harder. Ze liep naar boven en wilde net op de versierde deur kloppen, toen het geluid uit de kamer haar vuist in de lucht liet hangen.

Dus hier kwam het lied vandaan.

Aan de andere kant van de deur tokkelde iemand op de snaren van een luit. Een stem vermengde zich met de klanken. Een stem als regendruppels die zacht op het zand vielen.

Er kwam een verhaal in haar naar boven dat er dolgraag uit wilde. Ze dacht aan Rayan die toekeek terwijl Lillian in de boomgaard danste…

Alsof hij naar een stille vijver keek. Een kalme, rustgevende plek.

Nee. Asha duwde het verhaal terug naar een donkere plek diep in haar binnenste en bonkte op de deur. Het lied hield abrupt op.

Toen de deur openging keek Asha in een met sproeten bespikkeld gezicht. Onder de ogen van de skral lagen donkere wallen.

‘Wil je dood of zo? Ik kon je halverwege de tempel al horen spelen.’ Ze gebaarde naar de plek waar zijn hand de hals van zijn bleke, kaal gespeelde oed omklemde. ‘Hoe kom je daaraan?’

Ze liep langs hem en bleef toen stokstijf staan. Haar broer Dax had in gouden kleren op zijn hurken bij de kast met perkamentrollen gezeten en kwam nu overeind.

De slaaf deed de deur dicht. ‘Die heeft je broer meegenomen.’

Asha keek naar haar broer en verwachtte dat hij een verklaring zou geven. Maar Dax wierp haar alleen een onderzoekende blik toe en boog zich toen weer over zijn rol.

Wat was hier aan de hand? vroeg ze zich af.

Maar als ze nu vragen ging stellen, zou het allemaal nog langer duren. Ze besloot ze voor zich te houden en keek de twee jongens argwanend aan terwijl ze naar haar sabels liep, die onder het bed lagen.

Dax keek toe terwijl ze haar pantser aantrok over haar jachtkleren. ‘Waar ga je heen?’

Ze gaf geen antwoord.

De hittewerende leren stukken krulden als perkament om haar benen en armen. Ze gespte alle delen vast en liet toen de borstplaat over haar hoofd glijden.

‘Zo te zien gaat ze op jacht,’ zei de slaaf terwijl hij op het bed ging zitten. Hij begon weer op zijn oed te spelen en deze keer zag Asha de naam Greta in sierlijke letters in de onderkant staan. Af en toe kromp de slaaf in elkaar, tot het spelplezier de pijn die hij voelde verdreef. Tussen het tokkelen door sloeg hij een ritme op de klankkast van het instrument. Hij liet het lied aanzwellen tot Dax een glimlachje om zijn lippen kreeg en met zijn voet op de vloer de maat begon te tikken.

Asha staarde met open mond naar hen.

Ze wist niet wat haar bozer maakte: het feit dat haar broer zijn eigen stand niet in acht nam, of dat hij zich niet druk maakte om het geluid – het geluid dat deze slaaf weer in gevaar bracht, terwijl Asha hem net had gered.

Ze had zin om haar broer door elkaar te rammelen. Hij gedroeg zich niet als een kroonprins. Hij gedroeg zich als een idioot.

Ze kon het niet aanzien.

‘Dus dit is de bedoeling?’ Asha torende boven de skral uit. ‘Dat Jarek je meteen weer weet te vinden?’

Zijn vingers dempten de snaren. Hij keek naar haar op.

‘Beetje chagrijnig vandaag?’

Haar woede laaide op. Voordat ze antwoord kon geven, ging hij alweer verder. ‘Maar gá je op jacht?’ Hij liet zijn blik over haar heen glijden. ‘Want in de wet staat dat je je jachtslaven drie dagen rust moet geven voordat je ze weer op pad mag sturen.’

Asha fronste haar wenkbrauwen. Wat wist een huisslaaf over de regels van de drakenjacht? En bovendien gaf Asha haar jachtslaven altijd vijf dagen rust. Uitgeruste slaven joegen beter.

‘Ik neem ze niet mee.’