Colofon

Robijnrood

NUR 285

© 2011 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2009 Kerstin Gier

© Arena Verlag GmbH, Würzburg

Oorspronkelijke titel: Rubinrot

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagillustratie: Eva Schöffman-Davidov

Nederlandse omslagbelettering: Sieger Zuidersma

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O./Marieke Brakkee

Saffierblauw

NUR 285

© 2011 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2009 Kerstin Gier

© Arena Verlag GmbH, Würzburg

Oorspronkelijke titel: Saphirblau

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagillustratie: Eva Schöffman-Davidov

Nederlandse omslagbelettering: Sieger Zuidersma

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O./Marieke Brakkee

Smaragdgroen

NUR 285

© 2012 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2010 Kerstin Gier

© Arena Verlag GmbH, Würzburg

Oorspronkelijke titel: Smaragdgrün

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagillustratie: Eva Schöffman-Davidov

Nederlandse omslagbelettering: Sieger Zuidersma

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O./Marieke Brakkee

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook..

Voor Eland, Dolfijn en Uil, die me bij het schrijven zo trouw begeleid hebben, en voor een kleine rode dubbeldekkerbus, die me precies op het juiste moment gelukkig heeft gemaakt.

Proloog

Hyde Park, Londen – 8 april 1912

Terwijl ze zich op haar knieën liet vallen en begon te huilen, keek hij om zich heen. Zoals hij al vermoed had, was het park op dit tijdstip leeg. Joggen was nog lang niet in de mode, en voor zwervers die op een parkbank sliepen, slechts toegedekt door een krant, was het te koud.

Voorzichtig wikkelde hij de chronograaf in de doek en borg hem daarna op in zijn rugzak.

Ze zat naast een van de bomen aan de noordelijke oever van Serpentine Lake in een tapijt van uitgebloeide lila en gele krokussen. Haar schouders schokten en haar gesnik klonk als de vertwijfelde roep van een gewond dier. Hij kon het nauwelijks verdragen. Maar hij wist uit ervaring dat het beter was om haar met rust te laten, en dus ging hij naast haar in het bedauwde gras zitten, staarde over het spiegelgladde wateroppervlak en wachtte. Wachtte tot de pijn, die haar waarschijnlijk nooit helemaal zou verlaten, wegebde.

Hij voelde zich al net zo ellendig als zij, maar hij probeerde zich te vermannen. Hij wilde niet dat ze zich ook nog om hem zorgen zou maken.

‘Zijn de papieren zakdoekjes eigenlijk al uitgevonden?’ snoof ze ten slotte. Ze keerde hem haar betraande gezicht toe.

‘Geen idee,’ zei hij. ‘Maar ik kan je, helemaal in stijl, een stoffen zakdoek met monogram aanbieden.’

‘G.M. Heb je die soms van Grace gepikt?’

‘Ze heeft hem zelf aan me gegeven. Je mag hem rustig volsnuiten, prinses.’

Toen ze hem de zakdoek teruggaf, vertrok ze haar mond in een scheef lachje. ‘Nu is hij verpest. Sorry.’

‘Ach! In deze tijd hang je hem gewoon te drogen in de zon en gebruik je hem daarna nog een keer,’ zei hij. ‘Het belangrijkste is dat je bent gestopt met huilen.’

Meteen vulden haar ogen zich opnieuw met tranen. ‘We hadden haar niet in de steek mogen laten. Ze heeft ons toch nodig! We weten helemaal niet of onze bluf wel zal werken en we zullen er ook nooit achter komen.’

Hij voelde een steek van pijn bij haar woorden. ‘Als we dood waren, had ze nog minder aan ons gehad.’

‘Hadden we ons nou maar samen met haar kunnen verstoppen, ergens in het buitenland, onder een valse naam, alleen maar tot ze oud genoeg zou zijn…’

Hij onderbrak haar door heftig zijn hoofd te schudden. ‘Ze zouden ons overal gevonden hebben, dat hebben we toch al duizendmaal besproken. We hebben haar niet in de steek gelaten, we hebben het enige juiste gedaan: we hebben een leven in veiligheid voor haar mogelijk gemaakt. In elk geval voor de komende zestien jaar.’

Ze zweeg een moment. Ergens in de verte hinnikte een paard, en vanaf de West Carriage Drive hoorde je stemmen, terwijl het toch al bijna nacht was.

‘Ik weet dat je gelijk hebt,’ zei ze ten slotte. ‘Het doet alleen zo veel pijn om te weten dat we haar nooit meer zullen zien.’ Ze streek met haar hand over haar behuilde ogen. ‘We zullen ons in elk geval niet vervelen. Vroeg of laat zullen ze ons ook in deze tijd opsporen en ons de Wachters op de nek sturen. Hij zal noch de chronograaf, noch zijn plannen zonder strijd opgeven.’

Hij grijnsde, omdat hij de lust tot avontuur in haar ogen zag opflakkeren en wist dat de crisis vooralsnog bezworen was. ‘Misschien zijn we hem toch te slim af geweest, of blijkt dat andere geval uiteindelijk helemaal niet te functioneren. Dan zit hij klem.’

‘Ja, dat zou mooi zijn. Maar als het ding wel werkt, zijn wij de enigen die zijn plannen kunnen dwarsbomen.’

‘Alleen al daarom hebben we het juiste gedaan.’ Hij stond op en sloeg het vuil van zijn spijkerbroek. ‘Kom! Dat rottige gras is nat, en jij moet nog voorzichtig zijn.’

Ze liet zich door hem omhoogtrekken en kussen. ‘Wat doen we nu? Een verstopplaats voor de chronograaf zoeken?’ Besluiteloos keek ze naar de brug die Hyde Park scheidde van Kensington Gardens.

‘Ja. Maar eerst plunderen we de depots van de Wachters en slaan we een flinke voorraad geld in. En daarna zouden we de trein naar Southampton kunnen nemen. Daarvandaan vertrekt woensdag de Titanic voor haar eerste tocht.’

Ze lachte. ‘Dus dat is jouw idee van voorzichtig zijn! Ha, maar ik doe mee.’

Hij was zo blij dat ze weer kon lachen, dat hij haar meteen nog een keer kuste. ‘Ik dacht eigenlijk… Je weet toch dat kapiteins op volle zee het recht hebben om huwelijken te sluiten, prinses?’

‘Wil je met me trouwen? Op de Titanic? Ben je gek geworden?’

‘Dat zou toch vreselijk romantisch zijn.’

‘Tot dat gedoe met die ijsberg.’ Ze legde haar hoofd tegen zijn borst en begroef haar gezicht in zijn jasje. ‘Ik hou zo veel van je,’ mompelde ze.

‘Wil je mijn vrouw worden?’

‘Ja,’ zei ze, haar gezicht nog steeds tegen zijn borst. ‘Maar alleen als we op z’n laatst in Queenstown weer van boord gaan.’

‘Ben je klaar voor het volgende avontuur, prinses?’

‘Ik ben klaar als jij het bent,’ zei ze zacht.

Een ongecontroleerde reis door de tijd kondigt zich in de regel een paar minuten, soms ook uren of zelfs dagen van tevoren aan door een duizelig gevoel in hoofd, maag en/of benen. Veel gendragers maken bovendien melding van migraineachtige hoofdpijn.

De eerste tijdsprong – ook initiatiesprong genoemd – vindt plaats tussen het zestiende en zeventiende levensjaar van de gendrager.

Uit de kronieken van de Wachters,
Deel 2, Algemeen geldige wetmatigheden

1.

Maandagmiddag in de schoolkantine merkte ik het voor het eerst. Heel even had ik het gevoel dat je krijgt in de achtbaan, wanneer je vanaf het hoogste punt naar beneden raast. Het duurde maar twee seconden, maar het was genoeg om ervoor te zorgen dat ik een bord aardappelpuree met saus over mijn schooluniform kiepte. Het bestek kletterde op de vloer, het bord kon ik nog net vasthouden.

‘Dat spul smaakt toch al alsof iemand het van de vloer heeft opgeveegd,’ zei mijn vriendin Leslie, terwijl ik de viezigheid zo goed en zo kwaad als het ging opruimde.

Natuurlijk keek iedereen mijn kant uit.

‘Als je wilt, kun je mijn portie ook nog best over je blouse uitsmeren.’

‘Nee, dank je.’

De blouse van het schooluniform van Saint Lennox had toevallig precies de kleur van aardappelpuree, maar desondanks viel de vlek akelig op. Ik knoopte het donkerblauwe jasje eroverheen dicht.

‘Hè, moet de kleine Gwenny weer eens met haar eten spelen?’ zei Cynthia Dale. ‘Ga alsjeblieft niet naast mij zitten, viezerik.’

‘Alsof ik vrijwillig naast jou zou gaan zitten, Cyn.’ Helaas had ik wel vaker kleine ongelukjes met het schooleten.

Afgelopen week nog was mijn groene drilpuddinkje uit zijn aluminium bakje geglipt en twee meter verderop in de spaghetti carbonara van een brugklasser geland. De week daarvoor had ik mijn kersensap omgestoten en alle leerlingen aan tafel hadden eruitgezien alsof ze de mazelen hadden. En hoe vaak ik al niet die idiote das die bij het schooluniform hoorde in saus, sap of melk had gedoopt, wist ik niet eens meer.

Alleen was ik daarbij nooit eerder duizelig geweest. Ach, waarschijnlijk had ik het me maar verbeeld. De laatste tijd was er bij ons thuis gewoon te veel over gevoelens van duizeligheid gesproken. Niet die van mij, trouwens, maar van mijn nichtje Charlotte, die, knap en onberispelijk verzorgd als altijd, naast Cynthia zat en haar aardappelpuree naar binnen lepelde.

De hele familie wachtte erop dat Charlotte duizelig zou worden. Op sommige dagen informeerde lady Arista – mijn grootmoeder – elke tien minuten of ze al wat voelde. De pauze daartussen werd door mijn tante Glenda, Charlottes moeder, benut om precies hetzelfde te vragen. En elke keer als Charlotte ontkende, kneep lady Arista haar lippen op elkaar en zuchtte tante Glenda. Soms ook omgekeerd.

De anderen – mijn moeder, mijn zus Caroline, mijn broer Nick en oudtante Maddy – rolden met hun ogen. Natuurlijk was het opwindend om iemand met het tijdreisgen in de familie te hebben, maar met de jaren sleet het enthousiasme toch danig. Soms waren we de hele poppenkast die zich rond Charlotte afspeelde gewoon vreselijk zat.

Charlotte zelf verborg haar gevoelens achter een mysterieuze Mona Lisa-glimlach. Als ik in haar schoenen had gestaan, zou ik ook niet geweten hebben of ik blij moest zijn over het uitblijven van de duizeligheid of me zou moeten ergeren. Nou ja, om eerlijk te zijn was ik er vermoedelijk blij om geweest. Ik was meer van het bangige type. Ik was erg op mijn rust gesteld.

‘Vroeg of laat is het zover,’ zei lady Arista elke dag. ‘En dan moeten we erop voorbereid zijn.’

Inderdaad was het na de lunch zover, tijdens de geschiedenisles van meneer Whitman. Ik was hongerig uit de kantine vertrokken. Tot overmaat van ramp had ik namelijk ook nog een zwarte haar gevonden in mijn toetje – vanillepudding met kruisbessencompote – en ik was er niet zeker van geweest of het er een van mijzelf of van een keukenhulp was. Mijn eetlust was in elk geval bedorven.

Meneer Whitman gaf ons het geschiedenisproefwerk terug dat we de week ervoor gemaakt hadden. ‘Jullie hadden je blijkbaar goed voorbereid. Vooral Charlotte. Een A-plus voor jou.’

Charlotte veegde een paar lokken van haar glanzende rode haar uit haar gezicht en zei: ‘O,’ alsof dat resultaat haar vreselijk verraste. Terwijl ze altijd bij alle vakken de beste cijfers haalde.

Deze keer konden Leslie en ik echter ook tevreden zijn. We hadden alle twee een A-min, hoewel onze ‘goede voorbereiding’ er vooral uit bestaan had dat we de Elizabeth-films met Cate Blanchett op dvd hadden bekeken, onder het genot van chips en ijs.

Toch hadden we tijdens de lessen ook altijd goed opgelet, wat bij de andere vakken helaas minder vaak het geval was. Meneer Whitmans verhalen waren gewoon zo interessant dat je niet anders kon dan ernaar luisteren. Meneer Whitman zelf was ook erg interessant. De meeste meisjes waren heimelijk of minder heimelijk verliefd op hem. En mevrouw Counter, onze aardrijkskundelerares, ook. Elke keer als meneer Whitman langs haar liep, werd ze knalrood. Hij zag er dan ook ongelooflijk goed uit, daarover was iedereen het eens. Dat wil zeggen: iedereen behalve Leslie. Zij vond dat meneer Whitman eruitzag als een eekhoorntje uit een tekenfilm.

‘Altijd als hij me met die grote bruine ogen aankijkt, wil ik hem nootjes voeren,’ zei ze. Ze ging zelfs zo ver om de opdringerige eekhoorntjes in het park niet langer ‘eekhoorntjes’ te noemen, maar alleen nog ‘meneer Whitmans’. Dom genoeg was dat op de een of andere manier aanstekelijk en inmiddels zei ik ook altijd: ‘Ah, kijk daar nou, dat dikke kleine meneer Whitmannetje, wat lief!’ als er een eekhoorntje dichterbij hupte.

Door die hele eekhoorntjestoestand waren Leslie en ik de enige meisjes in onze klas die niet liepen te zwijmelen over meneer Whitman. Ik probeerde het af en toe wel (al was het maar omdat de jongens in onze klas allemaal vreselijk kinderachtig waren), maar het hielp niets: de vergelijking met een eekhoorntje had zich onherroepelijk in mijn brein genesteld. En niemand koestert romantische gevoelens voor een eekhoorn!

Cynthia had het gerucht de wereld in geholpen dat meneer Whitman naast zijn studie als model had gewerkt. Als bewijs had ze een reclamepagina uit een glossy gescheurd, waarop een man die wel enigszins op meneer Whitman leek, zich met douchegel inzeepte.

Op Cynthia na geloofde niemand dat meneer Whitman de douchegel-man was. Die had namelijk een kuiltje in zijn kin en meneer Whitman niet.

De jongens uit onze klas vonden meneer Whitman niet zo fantastisch. Vooral Gordon Gelderman kon hem niet uitstaan. Voordat meneer Whitman bij ons op school kwam werken, waren de meisjes uit onze klas namelijk verliefd geweest op Gordon.

Ik ook, moet ik helaas toegeven, maar toen was ik pas elf en Gordon best wel schattig. Nu, op zijn zestiende, was hij alleen nog maar stom. Bovendien had hij al twee jaar lang de baard in de keel. Helaas weerhield het afwisselende gepiep en gebrom hem er niet van om voortdurend allerlei onzin uit te kramen.

Hij wond zich vreselijk op over zijn F voor het geschiedenisproefwerk. ‘Dat is discriminatie, meneer Whitman. Ik had minstens een B moeten krijgen. U mag me geen slecht cijfer geven alleen maar omdat ik een jongen ben.’

Meneer Whitman pakte het proefwerk weer uit Gordons hand en sloeg een pagina om. ‘Elizabeth de Eerste was zo woest lelijk, dat ze geen man kon krijgen. Daarom werd ze door iedereen de lelijke maagd genoemd,’ las hij voor.

De klas giechelde.

‘Ja, en? Klopt toch,’ verdedigde Gordon zich. ‘Hé, kom op, die koeienogen, die strakke kop en vooral dat geschifte kapsel.’

We hadden de schilderijen van de Tudors in de National Portrait Gallery grondig moeten bestuderen, en inderdaad vertoonde Elizabeth I op die afbeeldingen weinig gelijkenis met Cate Blanchett. Maar ten eerste vond men in die tijd smalle lippen en grote neuzen misschien superknap, en ten tweede waren de kleren echt geweldig. Ten derde had Elizabeth I weliswaar geen man, maar wel een heleboel affaires, onder andere een met sir… hoe heette hij ook weer? In de film werd hij gespeeld door Clive Owen.

‘Ze noemde zichzelf de maagdelijke koningin,’ zei meneer Whitman tegen Gordon, ‘omdat…’ Hij onderbrak zichzelf. ‘Voel je je niet goed, Charlotte? Heb je hoofdpijn?’

Iedereen keek Charlottes kant op.

Charlotte hield haar hoofd in haar handen. ‘Ik voel me alleen… duizelig,’ zei ze en ze keek naar mij. ‘Alles draait.’

Ik haalde diep adem. Het was dus zover. Onze grootmoeder zou verrukt zijn. En tante Glenda al helemaal.

‘O, cool,’ fluisterde Leslie naast me. ‘Wordt ze nu doorzichtig?’

Hoewel lady Arista ons van jongs af aan had ingeprent dat we onder geen beding met wie dan ook over de gebeurtenissen in onze familie mochten praten, had ik voor mezelf besloten om dit verbod met betrekking tot Leslie te negeren. Tenslotte was ze mijn allerbeste vriendin, en allerbeste vriendinnen hebben geen geheimen voor elkaar.

Charlotte maakte voor het eerst sinds ik haar kende (wat om precies te zijn mijn hele leven was) een bijna hulpeloze indruk. Ik daarentegen wist wat me te doen stond. Tante Glenda had het me vaak genoeg op het hart gedrukt.

‘Ik breng Charlotte naar huis,’ zei ik tegen meneer Whitman terwijl ik opstond. ‘Als u dat goedvindt.’

Meneer Whitmans blik rustte nog steeds op Charlotte. ‘Dat lijkt me een prima idee, Gwendolyn,’ zei hij. ‘Beterschap, Charlotte.’

‘Dank u wel,’ zei Charlotte. Op weg naar de deur wankelde ze even. ‘Kom je, Gwenny?’

Ik haastte me naar haar toe om haar arm beet te pakken. Voor het eerst voelde ik me in aanwezigheid van Charlotte enigszins belangrijk. Het was een prettige gewaarwording om voor de verandering een keer nodig te zijn.

‘Bel me later op om alles te vertellen,’ fluisterde Leslie me nog toe.

Buiten de klas was Charlottes hulpeloosheid al snel weer verdwenen. Ze wilde zelfs haar spullen nog uit haar kastje halen.

Ik pakte haar bij haar mouw. ‘Laat toch zitten, Charlotte! We moeten zo snel mogelijk naar huis. Lady Arista heeft gezegd…’

‘Het is alweer voorbij,’ zei Charlotte.

‘Nou en? Het kan toch elk moment opnieuw gebeuren.’

Charlotte liet zich door mij de andere kant op trekken.

‘Waar heb ik dat krijtje nou?’ Ik voelde onder het lopen in mijn jaszak. ‘O, hier is het. En mijn mobiel. Zal ik vast naar huis bellen? Ben je bang? O, domme vraag, sorry. Ik ben ook zo opgewonden.’

‘Is wel oké. Ik ben niet bang.’

Ik keek haar van opzij aan, om te zien of ze de waarheid sprak. Ze had haar kleine, verwaande Mona Lisa-lachje opgezet en het was onmogelijk om te zeggen welke gevoelens ze daarachter verborg.

‘Zal ik naar huis bellen?’

‘Wat heeft dat nou voor nut?’ was Charlottes wedervraag.

‘Ik dacht alleen…’

‘Laat het denken maar aan mij over,’ zei Charlotte.

We liepen naast elkaar de stenen trap af, in de richting van de nis waarin James altijd zat. Hij stond meteen op toen hij ons zag, maar ik glimlachte alleen. Het probleem met James was dat behalve ik niemand hem kon zien of horen. James was een geest. Daarom vermeed ik het om met hem te praten wanneer er anderen bij waren. Alleen bij Leslie maakte ik een uitzondering. Zij had nooit een seconde aan James’ bestaan getwijfeld. Leslie geloofde alles wat ik haar vertelde en dat was een van de redenen dat ze mijn beste vriendin was. Het speet haar vreselijk dat zij James zelf niet kon zien of horen.

Ik was daar eigenlijk wel blij om, want het eerste dat James had gezegd toen hij Leslie zag, was: ‘Mijn lieve Heer in de hemel! Dat arme kind heeft meer zomersproeten dan er sterren in het heelal zijn! Als ze niet zeer spoedig begint met het gebruiken van een goede bleeklotion, zal er nooit een man zijn die haar wil!’

‘Vraag hem of hij misschien ergens een schat heeft begraven,’ was het eerste dat Leslie had gezegd toen ik de twee aan elkaar voorstelde.

Helaas had James nergens een schat begraven. Hij was nogal beledigd dat Leslie hem voor zoiets aanzag. Hij was ook altijd beledigd als ik deed alsof ik hem niet zag. Hij was sowieso gewoon vreselijk snel beledigd.

‘Is hij doorzichtig?’ had Leslie me bij die eerste ontmoeting gevraagd. ‘Of zie je hem in zwart-wit?’

Nee, James zag er eigenlijk heel normaal uit. Op zijn kleren na natuurlijk.

‘Kun je door hem heen lopen?’

‘Ik weet het niet, ik heb het nog nooit geprobeerd.’

‘Probeer het nu dan eens,’ had Leslie voorgesteld.

Maar James wilde niet toestaan dat ik door hem heen liep. ‘Hoezo, geest? James August Peregrin Pimplebottom, erfgenaam van de veertiende graaf van Hardsdale, laat zich niet beledigen, ook niet door jonge meisjes.’

Net als zo veel geesten wilde hij gewoonweg niet accepteren dat hij geen mens meer was. Hij kon zich met de beste wil van de wereld niet herinneren dat hij gestorven was. We kenden elkaar inmiddels vijf jaar, sinds mijn eerste dag op Saint Lennox Highschool, maar voor James leek het nog maar een paar dagen geleden dat hij in de club met zijn vrienden een potje had zitten kaarten en over paarden, schoonheidspukkels en pruiken had zitten keuvelen. (Hij had beide: een nepschoonheidspukkel en een pruik, wat er overigens beter uitzag dan het misschien klinkt.) Dat ik sinds we elkaar hadden leren kennen ongeveer twintig centimeter gegroeid was, een beugel en borsten gekregen had en bovendien de beugel alweer was kwijtgeraakt, negeerde hij opzettelijk. Net als het feit dat het stadspaleis van zijn vader allang een privéschool geworden was, met stromend water, elektrisch licht en centrale verwarming. Het enige dat hij van tijd tot tijd leek te registreren, was de roklengte van ons schooluniform. Blijkbaar was het zien van vrouwelijke kuiten en enkels in zijn tijd een zeer zeldzame gebeurtenis geweest.

‘Het is niet erg beleefd voor een dame om een hogergeplaatste heer niet te groeten, miss Gwendolyn,’ riep hij nu, weer eens vreselijk op zijn teentjes getrapt dat ik hem geen aandacht schonk.

‘Sorry, we hebben haast,’ zei ik.

‘Als ik op wat voor manier dan ook behulpzaam kan zijn, sta ik vanzelfsprekend tot jullie beschikking.’ James trok de kanten manchetten aan zijn mouwen recht.

‘Nee, bedankt. We moeten alleen snel naar huis.’ Alsof James ons had kunnen helpen! Hij kon nog niet eens een deur openmaken. ‘Charlotte voelt zich niet goed.’

‘O, dat spijt me,’ zei James, die een zwak had voor Charlotte. In tegenstelling tot ‘het sproetenkind zonder manieren’, zoals hij Leslie meestal noemde, vond hij mijn nichtje bijzonder ‘lieftallig en van een betoverende bekoorlijkheid’. Ook vandaag gaf hij weer slijmerige complimenten ten beste. ‘Breng haar alsjeblieft mijn beste wensen over. En zeg haar dat ze er vandaag wederom verrukkelijk uitziet. Een beetje bleek, maar betoverend als een elfje.’

‘Ik zal het aan haar doorgeven.’

‘Stop met tegen je fantasievriendje te praten,’ zei Charlotte. ‘Anders kom je nog een keer in het gekkenhuis terecht.’

Oké, dan zou ik het niet aan haar doorgeven. Ze was zo ook al verwaand genoeg. ‘James is geen fantasie, hij is onzichtbaar. Dat is echt een groot verschil!’

‘Als jij het zegt,’ zei Charlotte.

Zij en tante Glenda waren van mening dat ik James en de andere geesten alleen verzon om mezelf belangrijk te maken. Ik had er spijt van dat ik het ooit aan hen verteld had. Maar als klein kind had ik echt mijn mond niet kunnen houden over levend geworden waterspuwers, die voor mijn ogen aan de gevels hingen, allerlei kunstjes uithaalden en gekke bekken naar me trokken. De waterspuwers waren nog wel grappig, maar ik zag soms ook akelig uitziende, donkere geestverschijningen waar ik bang voor was. Het had een paar jaar geduurd voor ik begreep dat geesten je eigenlijk niets konden aandoen. Het enige dat geesten kunnen, is iemand bang maken.

James natuurlijk niet. Die was absoluut onschadelijk.

‘Leslie denkt dat het misschien maar goed is dat James jong gestorven is. Met die naam, Pimplebottom, had hij natuurlijk nooit een vrouw gekregen,’ zei ik, nadat ik me ervan verzekerd had dat James ons niet meer kon horen. ‘Ik bedoel maar, wie wil er nou Púkkelkont heten?’

Charlotte rolde met haar ogen.

‘Hij ziet er anders niet slecht uit,’ ging ik verder. ‘En stinkend rijk is hij ook, als je hem mag geloven. Alleen zijn gewoonte om de hele tijd een geparfumeerde kanten zakdoek tegen zijn neus te houden, is misschien niet erg mannelijk.’

‘Wat jammer dat behalve jij niemand hem kan bewonderen,’ zei Charlotte.

Dat vond ik inderdaad ook.

‘En wat dom dat je het buiten de familie over jouw eigenaardigheden hebt,’ voegde Charlotte eraan toe.

Dat was weer zo’n typische steek onder water van Charlotte. Hij was bedoeld om me te kwetsen en dat lukte helaas ook.

‘Ik ben niet eigenaardig!’

‘Natuurlijk ben je dat wel!’

‘Dat moet jij zeggen, gendraagster!’

‘Ik klets dat tenminste niet overal rond,’ zei Charlotte. ‘Terwijl jij net zo bent als oudtante maffe Maddy. Die vertelt zelfs de melkboer over haar visioenen.’

‘Je bent gemeen.’

‘En jij bent naïef.’

Ruziënd liepen we door de gang, langs het glazen hokje van de conciërge en vervolgens het plein op. Het was winderig en de lucht zag eruit alsof het elk moment kon gaan regenen. Ik kreeg er nu spijt van dat we niet toch onze spullen uit onze kastjes gehaald hadden. Een jas was best handig geweest.

‘Sorry voor die vergelijking met oudtante Maddy,’ zei Charlotte met iets van berouw. ‘Ik ben geloof ik toch een beetje opgewonden.’

Ik was verrast. Ze verontschuldigde zich anders nooit.

‘Dat begrijp ik,’ zei ik snel. Ze moest merken dat ik haar excuses op waarde wist te schatten. De waarheid was dat ik het natuurlijk helemaal niet begreep. In haar plaats zou ik hebben staan beven van angst. Ik zou weliswaar ook opgewonden geweest zijn, maar dan ongeveer zo opgewonden als bij een bezoek aan de tandarts. ‘Bovendien mag ik oudtante Maddy graag.’

Dat was echt waar. Oudtante Maddy was misschien een beetje praatziek en ze had de neiging om alles vier keer te zeggen, maar dat had ik duizend keer liever dan het geheimzinnige gedoe van de anderen. Bovendien deelde oudtante Maddy altijd zeer gul citroensnoepjes aan ons uit. Maar die snoepjes konden Charlotte natuurlijk niets schelen.

We staken de straat over en haastten ons verder over de stoep.

‘Staar me niet de hele tijd zo aan,’ zei Charlotte. ‘Je zult het heus wel merken als ik verdwijn. Dan teken jij met je krijtje dat stomme kruis en rent verder naar huis. Maar het gaat toch niet gebeuren. Niet vandaag.’

‘Dat kun je helemaal niet weten. Ben je erg benieuwd waar je zult landen? Ik bedoel, wanneer?’

‘Natuurlijk,’ knikte Charlotte.

‘Hopelijk niet midden in de grote brand van 1664.’

‘De grote brand van Londen was in 1666,’ zei Charlotte. ‘Dat is toch niet zo moeilijk te onthouden. Bovendien was dit deel van de stad in die tijd nog helemaal niet zo vol gebouwd, dus heeft er ook niet veel gebrand.’

Had ik al gezegd dat Charlottes tweede en derde voornaam ‘spelbederfster’ en ‘betweetster’ zijn?

Maar ik gaf niet op. Het was misschien gemeen, maar ik wilde proberen op z’n minst dat stomme lachje een paar seconden lang van haar gezicht te vegen. ‘Waarschijnlijk brandt zo’n schooluniform als een fakkel,’ merkte ik nadrukkelijk op.

‘Ik zou weten wat ik moest doen,’ zei Charlotte kortaf en zonder het glimlachje van haar gezicht te halen.

Ik kon niet anders dan haar bewonderen om haar coolheid. Het idee om plotseling ergens in het verleden te landen, boezemde mij alleen maar angst in. In welke tijd je ook terechtkwam, het was vroeger altijd afschuwelijk geweest. Er heerste voortdurend oorlog, pokken of pest, en als je één verkeerd woord zei, werd je als heks verbrand. Bovendien had je alleen poepdozen, en alle mensen hadden vlooien, en ’s morgens kiepten ze de inhoud van hun po uit het raam, of er daarbeneden nou net iemand langsliep of niet.

Charlotte werd er haar hele leven al op voorbereid om zich in het verleden te kunnen redden. Ze had nooit tijd gehad om te spelen, of voor vriendinnen, shoppen, naar de film gaan of jongens. In plaats daarvan had ze les gekregen in dansen, schermen en paardrijden, in talen en geschiedenis. Sinds afgelopen jaar ging ze bovendien ook nog elke woensdagmiddag met lady Arista en tante Glenda weg en kwam dan pas ’s avonds laat terug. Ze noemden het ‘mysterieonderwijs’. Maar over de aard van die mysteries wilde niemand iets vertellen, Charlotte zelf al helemaal niet.

‘Dat is geheim,’ waren waarschijnlijk de eerste woorden geweest die ze zonder haperen kon zeggen. En meteen daarna: ‘Dat gaat jullie helemaal niets aan.’

Leslie zei altijd dat onze familie vermoedelijk meer geheimen had dan de geheime dienst en MI 6 samen. Heel goed mogelijk dat ze daarin gelijk had.

Anders namen we uit school altijd de bus; lijn 8 stopte op Berkeley Square en daarvandaan was het niet ver meer naar ons huis. Vandaag liepen we de vier haltes, zoals tante Glenda ons gezegd had te doen. Ik hield de hele weg het krijtje in mijn hand, maar Charlotte bleef aan mijn zijde.

Toen we de treden naar onze huisdeur op liepen, was ik bijna teleurgesteld. Hier eindigde mijn aandeel in deze geschiedenis namelijk alweer. Vanaf nu zou mijn grootmoeder de zaak van me overnemen.

Ik trok Charlotte aan haar mouw. ‘Moet je zien! De zwarte man is er weer.’

‘Nou en?’ Charlotte keek niet eens om.

De man stond aan de overkant in het portiek van nummer 18. Hij droeg zoals gewoonlijk een zwarte lange jas en een diep over zijn ogen getrokken hoed. Vroeger dacht ik altijd dat hij een geest was, tot ik merkte dat mijn broer en zus en Leslie hem ook konden zien.

Hij observeerde al maanden ons huis, vierentwintig uur per dag. Misschien waren het ook wel meerdere mannen, die elkaar afwisselden en er precies hetzelfde uitzagen. We ruzieden erover of het een spionerende inbreker, een privédetective of een boze tovenaar was. Dat laatste was de stellige overtuiging van mijn zus Caroline. Zij was negen en hield van verhalen over boze tovenaars en goede feeën. Mijn broer Nick was twaalf en vond verhalen met tovenaars en feeën stom, en gokte daarom op de spionerende inbreker. Leslie en ik waren voor de privédetective.

Als we naar de andere kant van de straat liepen om de man beter te kunnen bekijken, verdween hij ofwel in het huis, of hij stapte in een zwarte Bentley die langs de stoeprand geparkeerd stond en reed weg.

‘Dat is een toverauto,’ beweerde Caroline. ‘Als niemand kijkt, verandert hij in een raaf. En de tovenaar wordt een piepklein mannetje, die op zijn rug door de lucht vliegt.’

Nick had het kenteken van de Bentley genoteerd, voor het geval dat. ‘Al zullen ze die auto na de inbraak ongetwijfeld overspuiten en er een nieuw nummerbord op zetten,’ zei hij.

De volwassenen deden alsof ze er niets verdachts aan vonden dat ze dag en nacht geobserveerd werden door een in het zwart geklede man met hoed.

Charlotte ook. ‘Wat jullie toch altijd met die arme man hebben! Hij staat daar een sigaret te roken, dat is alles.’

‘Ja hoor, natuurlijk!’ Dan geloofde ik nog eerder de versie met de betoverde raaf.

Het was begonnen te regenen, geen minuut te vroeg.

‘Ben je dan in elk geval wel weer duizelig?’ vroeg ik terwijl we wachtten tot de deur voor ons werd opengedaan. Een huissleutel hadden we niet.

‘Maak je niet zo druk,’ zei Charlotte. ‘Het gebeurt wanneer het gebeuren moet.’

Meneer Bernhard deed de deur voor ons open. Leslie dacht dat meneer Bernhard onze butler was en het definitieve bewijs dat we ongeveer net zo rijk waren als de koningin of Madonna. Ik wist niet precies wie of wat meneer Bernhard werkelijk was. Voor mijn moeder was hij ‘grootmoeders manusje-van-alles’ en onze grootmoeder zelf noemde hem ‘een oude vriend van de familie’. Voor mijn broer en zus en mij was hij gewoon ‘lady Arista’s enge bediende’.

Toen hij ons zag, trok hij zijn wenkbrauwen hoog op.

‘Hallo, meneer Bernhard,’ zei ik. ‘Vreselijk weer, vindt u niet?’

‘Absoluut vreselijk.’ Met zijn haakneus en de bruine ogen achter zijn ronde, goudkleurige bril deed meneer Bernhard me altijd aan een uil denken, preciezer gezegd: aan een oehoe. ‘Men moet absoluut een mantel dragen wanneer men het huis verlaat.’

‘Eh… ja, dat moet men inderdaad,’ zei ik.

‘Waar is lady Arista?’ vroeg Charlotte. Ze was nooit bijzonder beleefd tegen meneer Bernhard. Misschien omdat ze in tegenstelling tot ons, de anderen, als kind al geen respect voor hem had gehad.

En dat terwijl hij de diep respect inboezemende vaardigheid bezat om overal in huis schijnbaar uit het niets achter je op te duiken en zich daarbij zo geluidloos te bewegen als een kat. Niets leek hem te ontgaan en welk tijdstip van de dag het ook was, meneer Bernhard was altijd present.

Meneer Bernhard was al in huis geweest voordat ik geboren werd, en mijn moeder zei dat hij er ook al was toen zij nog een klein meisje was. Meneer Bernhard was dus vermoedelijk bijna net zo oud als lady Arista, ook al zag hij er niet zo uit. Hij bewoonde een appartement op de tweede verdieping, dat via een aparte gang en een trap vanaf de eerste verdieping bereikbaar was. Het was ons verboden om die gang te betreden.

Mijn broer beweerde dat meneer Bernhard er valluiken en dat soort dingen had ingebouwd, om ongewenste bezoekers weg te houden. Maar bewijzen kon hij het niet. Niemand van ons had zich ooit in die gang gewaagd.

‘Meneer Bernhard heeft zijn privacy nodig,’ zei lady Arista vaak.

‘Ja, ja,’ zei mijn moeder dan. ‘Die hebben we hier allemaal wel eens nodig.’ Maar ze zei het wel zo zachtjes dat lady Arista het niet hoorde.

‘Jullie grootmoeder is in de muziekkamer,’ informeerde meneer Bernhard Charlotte.

‘Bedankt.’ Charlotte liet ons bij de deur staan en liep de trap op.

De muziekkamer lag op de eerste verdieping en geen mens wist waarom hij zo heette. Er stond niet eens een piano. Het was de lievelingskamer van lady Arista en oudtante Maddy. Het rook er naar viooltjesparfum en de walm van lady Arista’s cigarillo’s. Gelucht werd er bijna nooit. Als je er wat langer was, kreeg je het soms echt benauwd.

Meneer Bernhard sloot de voordeur. Ik wierp een laatste snelle blik langs hem heen naar de overkant van de straat. De man met de hoed was er nog steeds. Vergiste ik me of stak hij nu net zijn hand op, bijna alsof hij iemand groette? Meneer Bernhard misschien, of mij?

De deur viel dicht en ik kon er niet verder over nadenken, omdat volkomen onverwacht hetzelfde achtbaangevoel van eerder die dag weer in mijn maag op kwam zetten. Alles werd wazig voor mijn ogen. Mijn knieën knikten en ik moest tegen de muur leunen om niet te vallen.

Het volgende moment was het alweer voorbij. Mijn hart klopte als een razende. Er was iets niet in orde met me. Zonder achtbaan werd je niet twee keer duizelig binnen twee uur. Tenzij… ach, onzin! Waarschijnlijk groeide ik te snel. Of ik had, eh… een hersentumor? Of misschien ook wel gewoon honger.

Ja, dat moest het zijn. Ik had sinds het ontbijt niets meer gegeten. Het middageten was immers op mijn blouse beland. Opgelucht haalde ik adem.

Pas nu merkte ik dat de uilenogen van meneer Bernhard me aandachtig opnamen.

‘Pas op!’ zei hij, rijkelijk laat.

Ik voelde dat ik rood werd. ‘Dan ga ik maar, eh… huiswerk maken,’ mompelde ik.

Meneer Bernhard knikte met een onverschillige uitdrukking op zijn gezicht. Maar toen ik de trap op liep, voelde ik zijn ogen in mijn rug.

Uit de annalen van de Wachters
10 oktober 1994

Terug uit Durham, waar ik de jongste dochter van lord Montrose bezocht heb, Grace Shepherd, die onverwacht eergisteren al is bevallen van haar dochter. We verheugen ons allen over de geboorte van

Gwendolyn Sophie Elizabeth Shepherd

2460 gr., 52 cm.

Moeder en kind maken het goed.

We brengen onze grootmeester onze hartelijke gelukwensen over bij de geboorte van zijn vijfde kleinkind.

Bericht: Thomas George, Binnenkring

2.

Leslie noemde ons huis ‘een deftig paleis’ vanwege de vele kamers, schilderijen, houten lambriseringen en antieke spullen. Ze vermoedde achter elke muur een geheime gang en in elke kast minstens een verborgen vakje. Toen we nog klein waren, gingen we elke keer dat ze bij ons was op ontdekkingsreis door het huis. Dat het rondsnuffelen ons streng verboden was, maakte het pas echt spannend. We ontwikkelden steeds uitgekooktere strategieën om niet gesnapt te worden. In de loop van de jaren hadden we inderdaad een paar geheime vakjes en zelfs een geheime deur gevonden. Die bevond zich in het trappenhuis en was verborgen achter een olieverfschilderij waarop een dikke man met een baard en getrokken degen op een paard zat en grimmig voor zich uit keek.

De grimmige man bleek, toen we er bij oudtante Maddy naar informeerden, mijn oud-oud-oud-oud-oud-oudoom Hugh te zijn, op zijn vosmerrie, die luisterde naar de naam Fat Annie. De deur achter het schilderij leidde weliswaar alleen maar naar een badkamer die een paar treetjes lager lag, maar toch was hij na al die tijd nog steeds geheim.

‘Jij bent zo’n geluksvogel, dat je hier mag wonen!’ zei Leslie vaak.

Ik vond eerder dat Leslie de geluksvogel was. Zij woonde met haar vader, moeder en een ruwharige hond die Bertie heette in een gezellig rijtjeshuis in North Kensington. Daar waren geen geheimen, geen enge bedienden en geen irritante familieleden.

Vroeger hadden wij ook in zo’n huis gewoond: mijn moeder, mijn vader, mijn broer en zus en ik, in een klein huis in Durham, Noord-Engeland. Maar toen was mijn vader gestorven. Mijn zus was net een half jaar oud geweest en mam was met ons naar Londen verhuisd, waarschijnlijk omdat ze zich eenzaam voelde. Misschien redde ze het ook niet financieel.

Mam was in dit huis opgegroeid, samen met haar zus Glenda en broer Harry. Oom Harry woonde als enige niet in Londen; hij woonde met zijn vrouw in Gloucestershire. In eerste instantie had het huis mij net als Leslie een soort paleis geleken. Maar als je een paleis moet delen met een grote familie, lijkt het na een tijdje lang niet meer zo reusachtig als eerst. Vooral omdat er een heleboel overbodige ruimtes waren, zoals de balzaal op de begane grond, die zich over de hele breedte van het huis uitstrekte. Je had er geweldig kunnen rolschaatsen, maar dat was verboden. De ruimte was prachtig, met de hoge ramen, het plafond met sierstucwerk en de kroonluchters, maar in mijn tijd was hier nog nooit een bal geweest, geen enkel groot feest, geen enkele party.

Het enige dat in de balzaal plaatsvond, waren Charlottes dans- en schermlessen. De orkestgalerij, die je vanuit de gang over de trap kon bereiken, was totaal overbodig. Behalve misschien voor Caroline en haar vriendinnetjes, die de donkere hoekjes onder de trap die daarvandaan naar de eerste verdieping leidde, gebruikten als ze verstoppertje speelden.

Op de eerste verdieping was de al genoemde muziekkamer, verder de vertrekken van lady Arista en oudtante Maddy, een badkamer (die met de geheime deur) en ten slotte de eetkamer, waar de hele familie elke avond bij elkaar kwam voor het diner. Tussen de eetkamer en de keuken, die er recht onder lag, was een ouderwetse etenslift, waarin Nick en Caroline elkaar vaak voor de lol omhoog- en omlaagtakelden, hoewel dat natuurlijk streng verboden was. Leslie en ik hadden dat vroeger ook altijd gedaan, maar nu pasten we er helaas niet meer in.

Op de tweede verdieping lagen de woning van meneer Bernhard, de werkkamer van mijn overleden grootvader – lord Montrose – en een enorme bibliotheek. Op deze verdieping was ook Charlottes kamer; die lag op de hoek van het huis en had een erker, waarover Charlotte graag opschepte. Haar moeder bewoonde een salon en een slaapkamer met ramen die uitkeken op de straat.

Tante Glenda was gescheiden van Charlottes vader, die nu met zijn nieuwe vrouw ergens in Kent woonde. Behalve meneer Bernhard was er dus geen enkele man in huis, tenzij je mijn broertje meetelde. Huisdieren waren er ook niet, hoe hard we daar ook om zeurden. Lady Arista hield niet van dieren en tante Glenda was allergisch voor alles met een vacht. Mijn moeder, broer, zus en ik woonden op de derde verdieping, vlak onder het dak, waar veel schuine wanden waren, maar ook twee balkons. We hadden ieder een eigen kamer, en Charlotte was jaloers op onze grote badkamer, omdat die op de tweede verdieping geen ramen had en de onze zelfs twee. Maar ik vond het vooral prettig op onze zolder omdat mam, Nick, Caroline en ik hier onder elkaar waren, wat in dit gekkenhuis echt een zegen kon zijn.

Nadeel was alleen dat we akelig ver van de keuken zaten, wat me toen ik boven kwam ook vandaag weer onaangenaam trof. Ik had op z’n minst een appel mee moeten nemen. Nu moest ik genoegen nemen met de biscuitjes uit de voorraad die mam in de kast had aangelegd.

Uit angst dat de duizeligheid zou terugkomen, at ik er elf achter elkaar. Ik trok mijn schoenen en mijn jasje uit, liet me op de bank in de naaikamer ploffen en ging languit liggen.

Vandaag was alles op de een of andere manier vreemd. Ik bedoel, nog vreemder dan anders.

Het was pas twee uur. Het duurde nog minstens tweeënhalf uur voor ik Leslie kon bellen en mijn problemen met haar kon bespreken. Ook mijn broer en zus zouden niet voor vieren uit school komen en mijn moeder stopte altijd pas tegen vijf uur met werken. Normaal gesproken hield ik ervan om alleen thuis te zijn. Ik kon in alle rust een bad nemen, zonder dat iemand op de deur klopte omdat hij nodig naar de wc moest. Ik kon de muziek heel hard zetten en luid meezingen zonder dat iemand me uitlachte. En ik kon de tv-programma’s opzetten waar ik zin in had, zonder dat iemand ‘maar zo meteen komt SpongeBob!’ jengelde.

Maar vandaag had ik in al die dingen geen zin. Zelfs voor een dutje voelde ik niet veel. Integendeel, de bank – anders altijd een plek die een onovertroffen geborgenheid bood – scheen me op dit moment eerder een gammel vlot op een wild stromende rivier toe. Ik was bang dat zodra ik mijn ogen zou sluiten, het ding zo zou wegdrijven, met mij erop.

Om mezelf af te leiden stond ik op en begon ik de naaikamer een beetje op te ruimen. Het was min of meer onze onofficiële woonkamer, want gelukkig naaiden noch de tantes, noch mijn grootmoeder, waardoor ze slechts hoogstzelden op de derde verdieping kwamen. Er stond trouwens ook nergens een naaimachine.

Wel was er een smal trappetje, dat naar het dak leidde. Het trappetje was eigenlijk alleen bestemd voor de schoorsteenveger, maar Leslie en ik hadden het dak uitverkoren als een van onze lievelingsplekken. Je had daarboven een fantastisch uitzicht en er was geen betere plek voor meidengesprekken. (Over jongens bijvoorbeeld, en dat we geen enkele jongen kenden op wie je met goed fatsoen verliefd kon worden.)

Natuurlijk was het wel een beetje gevaarlijk, omdat er geen reling was, alleen een kniehoge versiering van gegalvaniseerd ijzer langs de dakrand. Maar je moest hier natuurlijk ook niet je vérspring-vaardigheden oefenen, of langs de afgrond dansen. De sleutel van de deur naar het dak lag in de kast, in een suikerpot met roosjes erop. In mijn familie wist niemand dat ik die verstopplek kende, anders was ongetwijfeld de hel losgebarsten. Ik lette er dus altijd erg goed op dat niemand het merkte als ik het dak op sloop. Je kon er ook zonnebaden, picknicken of je er gewoon verstoppen wanneer je behoefte had aan rust. Wat ik, zoals gezegd, regelmatig had, alleen nu even niet.

Ik vouwde de wollen plaid op, veegde koekkruimeltjes van de bank, klopte de kussens op en stopte rondslingerende schaakstukken in hun doosje. Ik gaf zelfs de azalea water, die in een pot op de secretaire in de hoek stond, en nam met een vochtige doek de salontafel af. Daarna keek ik besluiteloos om me heen in de nu keurig opgeruimde kamer. Er waren precies tien minuten verstreken en ik verlangde nog meer naar gezelschap dan eerst.

Zou Charlotte beneden in de muziekkamer alweer duizelig zijn? Wat gebeurde er eigenlijk als je vanaf de eerste verdieping van een huis in Mayfair in de eenentwintigste eeuw naar het Mayfair van laten we zeggen de vijftiende eeuw sprong, toen er op die plek nog helemaal geen huizen stonden? Landde je dan in de lucht en viel je meters naar beneden op de grond? Misschien wel in een mierenhoop? Arme Charlotte. Maar misschien leerden ze haar tijdens dat mysterieuze mysterieonderwijs wel hoe ze moest vliegen.

Over mysteries gesproken: er schoot me opeens iets te binnen waarmee ik mezelf een beetje kon afleiden. Ik liep naar mams kamer en keek uit haar raam naar de straat beneden. In het portiek van nummer 18 stond nog steeds de zwarte man. Ik kon zijn benen zien en een stuk van zijn jas. Zo hoog als vandaag hadden de drie verdiepingen me nog nooit geleken. Voor de lol rekende ik uit hoe ver het van hierboven tot aan de straat was.

Kon je een val van deze hoogte eigenlijk wel overleven? Nou ja, misschien, als je geluk had en op drassig moerasland landde. Schijnbaar was heel Londen ooit drassig moerasland geweest, dat zei mevrouw Counter tenminste, onze aardrijkskundelerares. Moeras was goed, daarop landde je in elk geval zacht. Maar ja, alleen om dan vervolgens ellendig in de modder te verdrinken.

Ik slikte. Ik vond mijn eigen gedachten maar luguber.

Om niet langer alleen te hoeven zijn, besloot ik mijn familie in de muziekkamer een bezoek te brengen, al liep ik daarbij het gevaar om meteen weer weggestuurd te worden wegens strikt geheime gesprekken.

Toen ik binnenkwam, zat oudtante Maddy op haar lievelingsstoel bij het raam en Charlotte stond bij het andere raam. Ze leunde met haar achterste tegen het bureau in Lodewijk IV-stijl, waarvan het ons ten strengste verboden was om het kleurig gelakte en vergulde bovenblad aan te raken, met welk lichaamsdeel dan ook. (Niet te geloven dat iets zo afschuwelijk lelijks als dat bureau zo waardevol kon zijn, zoals lady Arista altijd beweerde. Er zaten niet eens geheime vakjes in; dat hadden Leslie en ik jaren geleden al uitgevonden.) Charlotte had zich omgekleed en droeg in plaats van haar schooluniform een donkerblauwe jurk die eruitzag als een kruising tussen een nachtjapon, een badjas en een nonnenhabijt.

‘Ik ben er nog, zoals je ziet,’ zei ze.

‘Dat is… mooi,’ zei ik, terwijl ik mijn best deed om niet al te ontzet naar de jurk te staren.

‘Het is gewoon ondraaglijk,’ zei tante Glenda, die tussen de twee ramen heen en weer liep. Net als Charlotte was ze lang en slank en had ze felrode krullen.

Mijn moeder had dezelfde krullen, en ook mijn grootmoeder had ooit rood haar gehad. Caroline en Nick hadden die kleur van mam geërfd. Alleen ik had donker, steil haar, net als mijn vader. Vroeger had ik ook per se rood haar willen hebben, maar Leslie had me ervan overtuigd dat mijn zwarte haren een aantrekkelijk contrast vormden met mijn blauwe ogen en bleke huid. Leslie wist me ook met succes aan te praten dat de halvemaanvormige moedervlek bij mijn slaap – die tante Glenda altijd ‘dat rare banaantje’ noemde – er geheimzinnig en apart uitzag. Inmiddels vond ik mezelf heel knap, niet in de laatste plaats dankzij de beugel die mijn vooruitstekende tanden rechtgetrokken had, waardoor ik niet meer op een konijntje leek. Ook al was ik natuurlijk lang niet zo ‘lieftallig en van een betoverende bekoorlijkheid’ als Charlotte, om met James te spreken. Ha, ik wou dat hij haar in deze zak van een jurk kon zien.

‘Gwendolyn, engeltje, wil je een citroensnoepje?’ Oudtante Maddy klopte op het voetenbankje naast haar. ‘Kom eens lekker bij me zitten en leid me een beetje af. Glenda maakt me vreselijk nerveus met dat heen en weer geren.’

‘Jij hebt geen idee hoe een moeder zich voelt, tante Maddy,’ zei tante Glenda.

‘Nee, dat heb ik inderdaad niet,’ zuchtte oudtante Maddy. Ze was de zuster van mijn grootvader en ze was nooit getrouwd. Ze was rond en klein en had vrolijke blauwe kinderogen en goudblond geverfde haren, waarin niet zelden nog een vergeten krulspeld zat.

‘Waar is lady Arista eigenlijk?’ vroeg ik, terwijl ik een citroensnoepje nam.

‘Ze is hiernaast aan het telefoneren,’ zei oudtante Maddy. ‘Maar ze praat zo zacht dat we er helaas geen woord van kunnen verstaan. Dat was trouwens de laatste zak snoepjes. Heb jij toevallig tijd om naar Selfrigdes te lopen en nieuwe te kopen?’

‘Tuurlijk,’ knikte ik.

Charlotte verplaatste haar gewicht van het ene been op het andere en meteen draaide tante Glenda zich om.

‘Charlotte?’

‘Niets,’ zei Charlotte.

Tante Glenda kneep haar lippen op elkaar.

‘Kun je niet beter op de begane grond wachten?’ vroeg ik aan Charlotte. ‘Dan val je niet zo diep.’

‘Kun jij niet beter je klep houden, als je ergens totaal geen verstand van hebt?’ was Charlottes wedervraag.

‘Toe, het laatste wat Charlotte op het moment kan gebruiken, zijn domme opmerkingen,’ zei tante Glenda.

Ik begon er al spijt van te krijgen dat ik naar beneden was gekomen.

‘De eerste keer springt de gendrager nooit verder terug dan honderdvijftig jaar,’ legde oudtante Maddy vriendelijk uit. ‘Dit huis is in 1781 afgebouwd, dus hier in de muziekkamer is Charlotte absoluut veilig. Ze zou hoogstens een paar musicerende lady’s kunnen laten schrikken.’

‘In die jurk zéker,’ zei ik zo zacht dat alleen mijn oudtante het kon horen.

Ze giechelde.

De deur vloog open en lady Arista kwam binnen. Als altijd zag ze eruit alsof ze een stok had ingeslikt. Of misschien wel meerdere. Een voor haar armen, een voor haar benen en een die in het midden alles bij elkaar hield. Haar witte haren waren strak uit haar gezicht gekamd en in haar nek in een knot bij elkaar gebonden, als bij een balletlerares die de wind er goed onder had.

‘Er is een chauffeur onderweg. De heren De Villiers verwachten ons in Temple. Dan kan Charlotte bij haar terugkomst meteen ingelezen worden in de chronograaf.’

Ik begreep er geen klap van.

‘En als er vandaag nog helemaal niets gebeurt?’ vroeg Charlotte.

‘Charlotte, liefje, je bent al drie keer duizelig geweest,’ zei tante Glenda.

‘Vroeg of laat zal het gebeuren,’ knikte lady Arista.

‘Kom mee, de chauffeur kan elk moment hier zijn.’ Tante Glenda nam Charlottes arm en samen met lady Arista verlieten ze de kamer.

Toen de deur achter hen dichtviel, keken oudtante Maddy en ik elkaar aan.

‘Je zou soms denken dat je onzichtbaar was, nietwaar?’ zei oudtante Maddy. ‘Een “Tot ziens” of een “Hallo” af en toe zou toch aardig zijn. Of zelfs een verstandig “Lieve Maddy, heb je misschien nog een visioen gehad dat ons verder kan helpen?” ’

‘Had je er een dan?’

‘Nee,’ zei oudtante Maddy. ‘Godzijdank niet. Ik krijg na visioenen altijd zo’n verschrikkelijke honger en ik ben echt al dik genoeg.’

‘Wie zijn die De Villiers?’ vroeg ik.

‘Een stelletje arrogante vlegels, als je het mij vraagt,’ zei oudtante Maddy. ‘Allemaal advocaten en bankiers. Ze bezitten de privébank De Villiers in de City. We hebben daar onze rekeningen.’

Dat klonk heerlijk ‘ongeheimzinnig’.

‘En wat hebben die lui met Charlotte te maken?’

‘Laten we zeggen dat zij vergelijkbare problemen hebben.’

‘Wat voor problemen?’ Moesten zij soms ook met een tirannieke grootmoeder, een gemene tante en een verwaand nichtje onder één dak wonen?

‘Het tijdreisgen,’ zei oudtante Maddy. ‘Bij de familie De Villiers wordt het overgeërfd via de mannelijke lijn.’

‘Dus zij hebben ook een Charlotte in huis?’

‘Het mannelijke equivalent van haar. Hij heet Gideon, voor zover ik weet.’

‘En die zit ook te wachten tot hij duizelig wordt?’

‘Hij heeft het al achter de rug. Hij is twee jaar ouder dan Charlotte.’

‘Dus hij springt al twee jaar lang vrolijk door de tijd heen en weer?’

‘Dat neem ik aan.’

Ik probeerde de nieuwe informatie te combineren met wat ik al wist. Maar omdat oudtante Maddy vandaag zo ontzettend scheutig met inlichtingen was, gunde ik mezelf daarvoor maar een paar seconden. ‘En wat is een chroni… chrono…?’

‘Chronograaf!’ Oudtante Maddy rolde met haar grote blauwe ogen. ‘Dat is een soort apparaat waarmee je de gendrager – en alleen die persoon! – naar een bepaalde tijd kunt sturen. Heeft iets met bloed te maken of zo.’

‘Een tijdmachine?’ Vol met bloed? Lieve help!

Oudtante Maddy haalde haar schouders op. ‘Geen idee hoe dat ding werkt. Je vergeet dat ik ook alleen weet wat ik toevallig te horen krijg wanneer ik hier zit en me gedraag alsof ik geen vlieg kwaad doe. Het is allemaal zeer geheim.’

‘Ja. En vreselijk ingewikkeld,’ zei ik. ‘Hoe weten ze eigenlijk dat Charlotte dat gen heeft? En waarom heeft zij het en niet bijvoorbeeld, eh… jij?’

‘Ik kan het niet hebben, godzijdank,’ antwoordde ze. ‘Wij Montroses waren weliswaar altijd al rare vogels, maar het gen kwam pas door jouw grootmoeder in onze familie. Doordat mijn broer per se met haar moest trouwen.’ Tante Maddy grijnsde. Ze was de zuster van mijn overleden grootvader Lucas. Omdat ze zelf geen man had, was ze al toen ze nog heel jong was bij hem ingetrokken en had het huishouden voor hem bestierd. ‘Na de bruiloft van Lucas en lady Arista hoorde ik pas voor het eerst van dat gen. De laatste gendraagster in Charlottes afstammingslijn was een dame die Margret Tilney heette, en zij was weer de grootmoeder van jouw grootmoeder Arista.’

‘En Charlotte heeft het gen van die Margret geërfd?’

‘O nee, daartussen heeft Lucy het geërfd. Dat arme kind.’

‘Welke Lucy?’

‘Je nicht Lucy, Harry’s oudste dochter.’

‘O! Díé Lucy.’

Mijn oom Harry, die uit Gloucestershire, was een stuk ouder dan Glenda en mijn moeder. Zijn drie kinderen waren allang volwassen. David, de jongste, was achtentwintig en piloot bij British Airways. Wat helaas niet betekende dat we goedkoper aan vliegtickets konden komen. En Janet, de middelste, had zelf al kinderen, twee kleine ettertjes genaamd Poppy en Daisy. Lucy, de oudste, had ik nooit gekend. Veel wist ik ook niet over haar. De familie zweeg Lucy min of meer dood. Ze was namelijk zoiets als het zwarte schaap van de Montroses. Op haar zeventiende was ze van huis weggelopen en sindsdien had ze nooit meer iets van zich laten horen.

‘Dus Lucy is ook een gendraagster?’

‘O ja,’ zei oudtante Maddy. ‘Toen ze verdween, brak hier de hel los. Je grootmoeder kreeg bijna een hartinfarct. Het was een verschrikkelijk schandaal.’ Ze schudde zo heftig met haar hoofd dat haar gouden krullen helemaal in de war raakten.

‘Dat kan ik me voorstellen.’ Ik probeerde voor me te zien wat er zou gebeuren als Charlotte gewoon haar koffers zou pakken en ervandoor zou gaan.

‘Nee nee, dat kun je niet. Je weet namelijk niet onder welke dramatische omstandigheden ze verdween en hoe dat allemaal samenhing met die jongen… Gwendolyn! Haal die vinger uit je mond! Dat is een afschuwelijke gewoonte!’

‘Sorry.’ Ik had helemaal niet gemerkt dat ik op mijn nagels was gaan bijten. ‘Dat komt door de opwinding. Er is zo veel wat ik niet begrijp…’

‘Voor mij geldt precies hetzelfde,’ verzekerde oudtante Maddy me. ‘En ik moet die onzin al aanhoren sinds mijn vijftiende. En dat terwijl ik zoiets als een natuurlijk talent voor mysteries bezit. Alle Montroses zijn gek op geheimen. Dat is altijd al zo geweest. Als je het mij vraagt, is mijn ongelukkige broer alleen om die reden met jouw grootmoeder getrouwd. Haar lieftallige charme kan het in geen geval geweest zijn, want die heeft ze niet.’ Ze stak haar hand in het snoepblik en zuchtte toen ze in het niets greep. ‘Ach hemeltje, ik ben bang dat ik verslaafd ben aan die dingen.’

‘Ik loop wel even naar Selfridges om nieuwe voor je te kopen,’ zei ik.

‘Je bent en blijft mijn liefste engeltje. Geef me een zoen. En trek een jas aan, het regent. En bijt nooit meer op je nagels, hoor je?’

Aangezien mijn jas nog in mijn kastje op school hing, trok ik mams gebloemde regenjas aan en trok toen ik de voordeur uit stapte de capuchon over mijn hoofd. De man in het portiek van nummer 18 stak juist een sigaret op. Ik gaf toe aan een plotselinge impuls en zwaaide naar hem terwijl ik de treden af sprong.

Hij zwaaide niet terug. Natuurlijk niet.

‘Stomme vent.’ Ik liep verder, in de richting van Oxford Street.

Het regende hard. Ik had beter niet alleen die regenjas maar ook laarzen kunnen aantrekken. Mijn lievelingsmagnolia op de hoek liet treurig zijn bloesems hangen. Voor ik bij de boom aankwam, was ik al drie keer in een plas gestapt. Toen ik juist om een vierde heen wilde lopen, werd ik zonder enige waarschuwing van de sokken geblazen. Mijn maag raasde over de achtbaan en de straat vervaagde voor mijn ogen tot een grauwe rivier.

Ex hoc momento pendet aeternitas.

(Aan dit ogenblik hangt de eeuwigheid.)

Inscriptie op een zonnewijzer, Middle Temple, Londen

3.

Toen alles weer helder werd, zag ik een oldtimer de hoek om rijden. Ik knielde op de stoep en beefde van schrik.

Er klopte iets niet aan deze straat. Hij zag er anders uit dan anders. Alles was in de afgelopen seconde veranderd. Het was gestopt met regenen en in plaats daarvan woei er een ijzig koude wind, en het was veel donkerder dan eerst, bijna nacht. De magnolia droeg geen bloesems en ook geen bladeren. Ik wist niet eens zeker of het wel een magnolia was.

De punten van het hek om de boom heen waren goud geschilderd. Ik had durven zweren dat die gisteren nog zwart geweest waren.

Er kwam alweer een oldtimer de hoek om. Een vreemd gevaarte met hoge wielen en glanzende spaken. Ik keek de stoep langs; de plassen waren verdwenen. En de verkeersborden. Het plaveisel was scheef en hobbelig en de straatlantaarns zagen er anders uit; hun geelachtige schijnsel kwam nauwelijks verder dan tot aan het volgende portiek.

Diep van binnen in me groeide een akelig voorgevoel, maar ik was nog niet zover dat ik die gedachte kon toelaten. En dus dwong ik mezelf eerst maar eens diep adem te halen. Daarna keek ik nog een keer om me heen, deze keer wat aandachtiger.

Oké, om precies te zijn waren er niet eens zo veel dingen anders. De meeste huizen zagen er eigenlijk net zo uit als altijd. En toch… het theewinkeltje waar mam altijd die lekkere Prince-of-Wales-koekjes kocht was verdwenen, en het hoekhuis daar verderop, met die enorme zuilen ervoor, had ik nooit eerder gezien.

Een man met een hoed en een zwarte jas nam me in het voorbijgaan enigszins geërgerd op, maar hij maakte geen aanstalten om me aan te spreken of me zelfs overeind te helpen. Ik stond op en klopte het vuil van mijn knieën.

Het akelige voorgevoel dat ik had, werd langzaam maar zeker een verschrikkelijke zekerheid. Wie wilde ik hier voor de gek houden?

Ik was echt niet terechtgekomen in een oldtimerrally, en de magnolia had ook niet plotseling al zijn bladeren laten vallen. En hoewel ik er alles voor over zou hebben gehad om Nicole Kidman plotseling de hoek om te zien lopen, was dit helaas ook niet het decor van een Henry James-verfilming.

Ik wist precies wat er gebeurd was. Ik wíst het gewoon. En ik wist ook dat er ergens een vergissing in het spel moest zijn.

Ik was in een andere tijd terechtgekomen. Niet Charlotte. Ik. Iemand had een grote fout gemaakt.

Onmiddellijk begonnen mijn tanden te klapperen. Niet alleen van opwinding, maar ook van de kou. Het was bitter koud. ‘Ik zou weten wat ik moest doen.’ Charlottes woorden klonken weer door in mijn oren.

Natuurlijk, Charlotte zou weten wat ze moest doen. Maar mij had niemand ooit iets verteld.

En dus stond ik bevend en klappertandend op de hoek van de straat en liet me door de mensen aanstaren. Veel waren het er niet die hier langsliepen. Een jonge vrouw in een mantel die tot aan haar enkels kwam en met een mand aan haar arm, liep langs me; achter haar wandelde een man met een hoed en een opgezette kraag.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Kan een van u mij misschien vertellen welk jaar het is?’

De vrouw deed alsof ze me niet gehoord had en versnelde haar pas.

De man schudde zijn hoofd. ‘De onbeschaamdheid,’ bromde hij.

Ik zuchtte. De informatie zou me ook niet veel verder hebben gebracht. Uiteindelijk maakte het niet uit of we ons in het jaar 1899 bevonden of in 1923.

In elk geval wist ik wáár ik was. Ik woonde nog geen honderd meter hiervandaan. Wat was er logischer dan gewoon naar huis te gaan? Ik moest toch iets doen.

In de schemering zag de straat er vredig en rustig uit, terwijl ik langzaam terugliep en voortdurend om me heen keek.

Wat was er anders, wat hetzelfde? De huizen leken ook bij nadere beschouwing erg op die uit mijn tijd. Bij veel details had ik weliswaar het gevoel dat ik ze voor het eerst zag, maar misschien had ik tot nu toe gewoon nooit op dat soort dingen gelet. Automatisch wierp ik een blik op nummer 18 aan de overkant, maar het portiek was leeg; geen zwarte man te bekennen.

Ik bleef staan.

Ons huis zag er precies zo uit als in mijn eigen tijd. De ramen op de begane grond en op de eerste verdieping waren helder verlicht, en ook in mams kamer onder het dak brandde licht. Ik kreeg echt heimwee toen ik naar boven keek. Van de dakkapel hingen ijspegels naar beneden.

‘Ik zou weten wat ik moest doen.’

Ja, wat zou Charlotte doen? Het was al bijna donker en het was ijzig koud. Waar zou Charlotte naartoe gaan om niet te bevriezen? Naar huis?

Ik staarde omhoog naar de ramen. Misschien leefde mijn grootvader al. Misschien zou hij me zelfs herkennen. Hij had me tenslotte laten paardjerijden op zijn knieën toen ik nog klein was… Ach, wat een onzin. Zelfs als hij al geboren was, zou hij zich moeilijk kunnen herinneren dat hij me ooit op zijn knie zou laten hoppen tegen de tijd dat hij een oude man was.

De kou kroop onder mijn regenjas. Goed dan, ik ging nu gewoon aanbellen en om onderdak voor de nacht vragen. De vraag was alleen hoe ik dat moest inkleden.

‘Hallo, mijn naam is Gwendolyn en ik ben de kleindochter van lord Lucas Montrose, die misschien nog niet eens geboren is.’

Ik kon er toch moeilijk van uitgaan dat ze dat zouden geloven. Waarschijnlijk zou ik sneller in een zenuwinrichting terechtkomen dan me lief was. En in deze tijd waren dat ongetwijfeld troosteloze plekken, waar je, als je eenmaal binnen was, nooit meer uit kwam.

Aan de andere kant had ik weinig alternatieven. Het zou niet lang meer duren voor het pikdonker was en ik moest toch ergens de nacht doorbrengen, zonder dood te vriezen. En zonder ontdekt te worden door Jack the Ripper. Mijn hemel! Wanneer had die zijn akelige praktijken eigenlijk bedreven? En waar? Toch hopelijk niet hier in het keurige Mayfair!

Als het me lukte om met een van mijn voorouders te spreken, zou ik die er misschien van kunnen overtuigen dat ik meer van de familie en het huis wist dan zomaar een onbekende. Wie behalve ik kon bijvoorbeeld onmiddellijk opdreunen dat het paard van oud-oud-oud-oud-oud-oudoom Hugh Fat Annie geheten had? Dat was toch echt pure insiderkennis.

Een windstoot deed me ineenkrimpen. Het was zo koud. Het zou me niets verbaasd hebben als het was gaan sneeuwen.

‘Hallo, ik ben Gwendolyn en ik kom uit de toekomst. Als bewijs laat ik u deze rits zien. Ik wed dat die nog helemaal niet is uitgevonden, klopt dat? Net zomin als jumbojets en televisies en koelkasten…’

Ach, ik kon het in elk geval proberen. Ik haalde diep adem en liep naar de voordeur. De treden voelden op een eigenaardige manier vertrouwd en vreemd tegelijk. Automatisch stak ik mijn hand uit naar het knopje van de bel. Maar dat was er niet. Elektrische bellen waren blijkbaar ook nog niet uitgevonden.

Helaas gaf ook dat me geen aanwijzing over het precieze jaartal. Ik wist niet eens wanneer ze elektriciteit hadden uitgevonden. Voor of na de stoomschepen? Hadden we dat op school geleerd? Zo ja, dan kon ik het me helaas niet herinneren.

Ik vond een knop die aan een ketting hing, net zoiets als de ouderwetse wc-doortrekker bij Leslie thuis. Ik trok er krachtig aan en hoorde achter de deur een bel klingelen.

O, help!

Waarschijnlijk zou iemand van het huispersoneel opendoen. Wat moest ik zeggen om ervoor te zorgen dat die me doorliet naar een familielid? Misschien leefde oud-oud-oud-oud-oud-oudoom Hugh nog?

Of al. Of sowieso. Ik zou gewoon naar hem vragen. Of naar Fat Annie.

Er naderden voetstappen en ik raapte al mijn moed bij elkaar. Maar ik zag niet meer wie de deur opendeed, want opnieuw werd ik van mijn voeten gesleurd, dwars door tijd en ruimte geslingerd en toen weer uitgespuugd.

Ik vond mezelf terug op de deurmat voor onze voordeur, sprong op en keek om me heen. Alles zag er net zo uit als eerst, toen ik vertrokken was om tante Maddy’s citroensnoepjes te gaan kopen. De huizen, de geparkeerde auto’s, zelfs de regen.

De zwarte man in het portiek van nummer 18 staarde mijn kant uit.

‘Ja, jij bent niet de enige die verrast is,’ mompelde ik.

Hoe lang was ik weg geweest? Had de zwarte man gezien hoe ik op de hoek van de straat verdwenen was en op de deurmat weer was opgedoken? Hij kon zijn ogen natuurlijk niet geloven. Ha, dat was zijn verdiende loon. Nu voelde hij een keer hoe het was wanneer anderen je voor een raadsel stelden.

Ik duwde keihard op de bel.

Meneer Bernhard deed de deur open. ‘Hebben we haast?’ vroeg hij.

‘U waarschijnlijk niet, maar ik wel!’

Meneer Bernhard trok zijn wenkbrauwen op.

‘Sorry, ik ben iets belangrijks vergeten.’ Ik schoof langs hem heen en rende de trap op, met twee treden tegelijk.

Oudtante Maddy keek verrast op toen ik naar binnen stormde. ‘Ik dacht dat je al weg was, engeltje.’

Compleet buiten adem keek ik op de wandklok. Het was nog maar twintig minuten geleden dat ik de kamer verlaten had.

‘Maar het is goed dat je er weer bent. Ik had vergeten je te zeggen dat ze bij Selfrigdes dezelfde snoepjes ook zonder suiker hebben, en de verpakking daarvan ziet er precies hetzelfde uit! Die mag je echter in geen geval kopen, want van die zonder suiker krijg je… nou ja… diarree!’

‘Tante Maddy, waarom weet iedereen zo zeker dat Charlotte het gen heeft?’

‘Omdat… kun je me niet iets eenvoudigers vragen?’ Oudtante Maddy keek een beetje verward.

‘Hebben ze haar bloed onderzocht? Zou ook iemand anders het gen kunnen hebben?’ Langzamerhand werd mijn ademhaling rustiger.

‘Charlotte is met zekerheid gendraagster.’

‘Omdat ze het in haar DNA hebben aangetoond?’

‘Engeltje, je vraagt dit echt aan de verkeerde. In biologie was ik altijd vreselijk slecht, ik weet niet eens wat DNA is. Ik geloof dat het allemaal trouwens minder met biologie te maken heeft dan met hogere wiskunde. Helaas was ik in wiskunde ook geen kei. Zodra het om cijfers en formules ging, liet ik alles uit principe mijn ene oor in en het andere weer uit gaan. Ik kan je alleen zeggen dat Charlotte precies op de voor haar bestemde en al eeuwen geleden uitgerekende dag ter wereld gekomen is.’

‘Dus je geboortedatum bepaalt of je het gen hebt of niet?’ Ik beet op mijn lip.

Charlotte was op zeven oktober geboren, ik op de achtste. We scheelden maar één dag.

‘Het is eerder omgekeerd,’ zei oudtante Maddy. ‘Het gen bepaalt het uur van de geboorte. Ze hebben het allemaal heel precies uitgerekend.’

‘En als ze bij hun berekening een vergissing gemaakt hebben?’

Eén dag verschil! Zo simpel was het. Het was een verwisseling. Niet Charlotte had dat verdomde gen, maar ik. Of we hadden het alle twee. Of… Ik liet me op het voetenbankje zakken.

Oudtante Maddy schudde haar hoofd. ‘Ze hebben geen vergissing gemaakt, engeltje. Als die mensen iets echt goed kunnen, is het rekenen.’

Wie waren ‘die mensen’ dan eigenlijk?

‘Iedereen kan zich toch een keer vergissen,’ zei ik.

Oudtante Maddy lachte. ‘Niet Isaac Newton, ben ik bang.’

‘Heeft Newton Charlottes geboortedatum uitgerekend?!’

‘Mijn lieve kind, ik begrijp je nieuwsgierigheid. Toen ik zo jong was als jij, was ik precies hetzelfde. Maar ten eerste is het vaak beter om iets niet te weten en ten tweede zou ik echt, echt heel graag mijn citroensnoepjes krijgen.’

‘Het is allemaal zo onlogisch,’ zei ik.

‘Dat lijkt alleen maar zo.’ Oudtante Maddy streek over mijn hand. ‘En ook al ben je niet veel wijzer geworden: dit gesprek blijft onder ons. Als je grootmoeder hoort wat ik je allemaal verteld heb, zal ze boos worden. En als ze boos is, is ze nog erger dan anders.’

‘Ik zal je echt niet verraden, tante Maddy. En ik ga meteen die snoepjes halen.’

‘Je bent een lieve meid.’

‘Ik heb nog maar één vraag: hoe lang duurt het na de eerste tijdsprong voor het opnieuw gebeurt?’

Oudtante Maddy zuchtte.

‘Alsjeblieft!’ drong ik aan.

‘Ik geloof niet dat daar regels voor zijn,’ zei oudtante Maddy. ‘Elke gendrager is weer anders. Maar geen van hen kan het tijdreizen zelf sturen. Het overkomt hen dagelijks, volkomen ongecontroleerd, soms zelfs meerdere keren per dag. Daarom is die chronograaf ook zo belangrijk. Wat ik ervan begrepen heb, hoeft Charlotte zich dankzij dat apparaat niet hulpeloos door de tijd te laten rondslingeren. Ze kan heel doelgericht naar ongevaarlijke tijden gestuurd worden, waar haar niets kan overkomen. Dus maak je alsjeblieft geen zorgen om haar.’

Eerlijk gezegd maakte ik me veel meer zorgen om mezelf. ‘Hoe lang ben je in deze tijd weg terwijl je in het verleden bent?’ vroeg ik ademloos. ‘En kun je bij de tweede keer misschien toch terugspringen tot in de tijd van de dinosauriërs, toen het hier nog allemaal moeras was?’

Mijn oudtante kapte met een beweging van haar hand mijn woorden af. ‘Nu is het genoeg, Gwendolyn. Ik weet het allemaal toch ook niet!’

Ik vermande me. ‘Toch bedankt voor al je antwoorden,’ zei ik. ‘Je hebt me erg geholpen.’

‘Hm, ik vind het lastig dat te geloven. En ik heb een vreselijk slecht geweten. Eigenlijk zou ik je helemaal niet moeten steunen in je interesse, vooral omdat ik het zelf allemaal ook niet mocht weten. Als ik mijn broer – jouw lieve grootvader – vroeger uithoorde over al deze geheimen, gaf hij me altijd hetzelfde antwoord. Hij zei: hoe minder je erover weet, hoe beter het is voor je gezondheid. En ga je nu eindelijk mijn snoepjes halen? Vergeet alsjeblieft niet: met suiker!’ Oudtante Maddy wuifde me weg.

Hoe konden geheimen nou slecht zijn voor je gezondheid? En hoeveel had mijn grootvader over dit alles geweten?

‘Isaac Newton?’ herhaalde Leslie stomverbaasd. ‘Was dat niet die vent van de zwaartekracht?’

‘Ja, hè hè. Maar blijkbaar heeft hij ook Charlottes geboortedatum uitgerekend.’ Ik stond voor het yoghurtschap in de levensmiddelenafdeling van Selfridges en hield met mijn rechterhand mijn mobiel tegen mijn ene oor, terwijl ik met mijn linkerhand het andere oor dichtduwde. ‘Alleen gelooft dom genoeg niemand dat hij een fout gemaakt heeft. Logisch… wie zou dat ook geloven bij Newton! Maar hij moet het mis hebben gehad, Leslie. Ik ben één dag na Charlotte geboren en ík ben terug in de tijd gesprongen, niet zij.’

‘Dit is echt mysterieuzer dan mysterieus. Jemig, dat kloteapparaat heeft weer eens uren nodig om op te starten. Schiet nou toch op, rotding!’ Leslie schold op haar computer.

‘O Leslie, het was zo… vreemd! Ik had bijna met een van mijn voorouders gesproken! Weet je, misschien wel die dikke vent van het schilderij voor de geheime deur, oud-oud-oud-oud-oud-oudoom Hugh. Tenminste, als het zijn tijd was en niet een andere. Maar ze hadden me natuurlijk ook in een gekkenhuis kunnen laten opnemen.’

‘Er had je daar wel allerlei vreselijks kunnen overkomen,’ zei Leslie. ‘Ik kan het gewoon niet bevatten! Maken ze allemaal zo’n enorme toestand rond Charlotte, gebeurt dít… Je moet het meteen aan je moeder vertellen. En je moet sowieso nu direct naar huis. Het kan elk moment weer gebeuren!’

‘Griezelig, vind je niet?’

‘Echt wel. Oké, nu ben ik online. Ik googel eerst Newton wel. En jij gaat naar huis, hup! Heb jij enig idee hoe lang Selfridges al bestaat? Voor hetzelfde geld was daar vroeger een groeve en val je straks twaalf meter de diepte in!’

‘Grootmoeder gaat door het lint als ze dit hoort,’ zei ik.

‘Ja, en eerst die arme Charlotte… Moet je nagaan, al die jaren heeft ze van alles moeten laten en nu staat er uiteindelijk helemaal niets tegenover. Ha, ik heb het. Newton. Geboren in 1643 in Woolsthorpe – waar ligt dat dan? – gestorven in 1727 in Londen. Bla bla bla. Hier staat niets over tijdreizen, alleen iets over infinitesimaalrekening, nooit van gehoord, jij? Transcendentie van alle spiralen… quadratix, optica, hemelmechanica, bla bla bla, aha, daar is ook de zwaartekrachtwet… Nou ja, dat met die transcendentie van spiralen klinkt nog wel het meest als tijdreizen, vind je niet?’

‘Eerlijk gezegd... nee,’ zei ik.

Naast me discussieerde een stelletje nogal luid over de soort yoghurt die ze wilden kopen.

‘Ben je nou nog steeds bij Selfridges?’ riep Leslie. ‘Maak eens snel dat je naar huis komt!’

‘Ik ben al onderweg,’ zei ik en met de gele papieren zak met oudtante Maddy’s snoepjes erin liep ik in de richting van de uitgang. ‘Maar Leslie, ik kán het thuis helemaal niet vertellen. Die denken natuurlijk dat ik gek ben.’

Leslie proestte het uit. ‘Gwen! Elke andere familie zou je misschien in het gesticht laten opnemen, maar niet de jouwe! Ze praten over niets anders dan tijdreisgenen en chronometers en mysterieonderwijs.’

‘Chronograaf,’ verbeterde ik haar. ‘Dat ding werkt met bloed! Is dat walgelijk of is dat walgelijk?’

‘Chro-no-graaf! Oké, ik heb het gegoogeld.’

Door de mensenmenigte op Oxford Street baande ik me een weg naar het volgende stoplicht. ‘Tante Glenda zal zeggen dat ik alles alleen maar verzin om mezelf belangrijk te maken en Charlotte uit de spotlights te verdringen.’

‘Nou en? Ze zal vanzelf merken dat zij het bij het verkeerde eind heeft. Op z’n laatst wanneer je de volgende keer terug in de tijd springt.’

‘En als ik helemaal niet meer spring? Als het iets eenmaligs was? Zoiets als een verkoudheid of zo?’

‘Dat geloof je toch zelf niet. Oké, een chronograaf schijnt een doodnormaal horloge te zijn. Er staan er massa’s op eBay, vanaf tien pond. Balen… wacht, ik googel een keer Isaac Newton én chronograaf én tijdreizen én bloed.’

‘En?’

‘Nul resultaten.’ Leslie zuchtte. ‘Nu heb ik er spijt van dat we dit niet allemaal eerder al hebben uitgezocht. Ik ga eerst maar eens wat boeken halen. Alles wat ik kan vinden over tijdreizen. Waar heb ik die stomme bibliotheekpas nou weer? Waar ben je nu?’

‘Ik steek Oxford Street over en loop Duke Street in.’ Plotseling begon ik te giechelen. ‘Vraag je dat omdat je hierheen wilt komen en met krijt een kruis wilt tekenen, in het geval de verbinding plotseling verbroken wordt? Ik vraag me trouwens af waar dat stomme kruis bij Charlotte eigenlijk goed voor had moeten zijn.’

‘Nou ja, misschien zouden ze dat andere tijdreistype achter haar aan gestuurd hebben. Hoe heet hij ook al weer?’

‘Gideon de Villiers.’

‘Coole naam. Die googel ik ook even. Gideon de Villiers. Hoe schrijf je dat?’

‘Hoe moet ik dat weten? Nog even over dat kruis: waar hadden ze die Gideon dan heen moeten sturen? Ik bedoel, naar welke tijd? Charlotte had toch overal kunnen zijn. In elke minuut, van elk uur, van elk jaar, van elke eeuw. Nee, dat kruis heeft geen enkele zin.’

Leslie gilde zo hard in mijn oor dat ik bijna mijn mobiel liet vallen. ‘Gideon de Villiers. Ik heb er een.’

‘Echt?’

‘Yep. Hier staat het: Het poloteam van het Vincent-Internaat in Greenwich heeft ook dit jaar weer het All England-schoolpolotoernooi gewonnen. De verheugde winnaars met de bokaal, van links naar rechts: rector William Henderson, trainer John Carpenter, teamcaptain Gideon de Villiers… Enzovoorts, enzovoorts. Wauw, hij is ook nog captain. Jammer genoeg is de foto piepklein, je kunt niet eens zien wat paarden en wat jongens zijn. Waar ben je nu, Gwen?’

‘Nog steeds in Duke Street. Dat klopt perfect: een internaat in Greenwich, polo… dat is hem vast. Staat er misschien ook bij dat hij af en toe zomaar verdwijnt? Misschien rechtstreeks van zijn paard?’

‘O, ik zie net dat het artikel al drie jaar oud is. Inmiddels is hij misschien allang van school af. Voel je je alweer duizelig?’

‘Tot nu toe nog niet.’

‘Waar ben je nu?’

‘Leslie! Nog steeds in Duke Street. Ik loop echt zo snel als ik kan.’

‘Oké, we blijven aan de telefoon tot je voor de voordeur staat, en zodra je thuis bent, praat je met je moeder.’

Ik keek op mijn horloge. ‘Die is nog lang niet thuis van haar werk.’

‘Dan wacht je maar zolang, maar je praat met haar, is dat duidelijk? Zij weet wat jullie moeten doen om ervoor te zorgen dat jou niets overkomt. Gwen? Ben je daar nog? Heb je me gehoord?’

‘Jahaa. Leslie?’

‘Hm?’

‘Ik ben blij dat ik jou heb. Je bent de allerbeste vriendin van de wereld.’

‘Jij bent ook niet beroerd als vriendin,’ zei Leslie. ‘Ik bedoel, binnenkort kun je allerlei coole dingen uit het verleden voor me meenemen. Welke vriendin kan dat nou? En de volgende keer dat we voor zo’n stom geschiedenisproefwerk moeten leren, onderzoek jij de hele boel gewoon ter plaatse.’

‘Als ik jou niet had, zou ik echt niet weten wat ik moest doen.’ Ik wist zelf dat ik nogal zielig klonk. Maar jeetje, ik voelde me ook zielig.

‘Kun je eigenlijk voorwerpen uit het verleden meenemen?’ vroeg Leslie.

‘Geen idee. Echt geen flauw benul. Ik probeer het de volgende keer gewoon. Ik ben nu trouwens op Grosvenor Square.’

‘Dan ben je er bijna,’ zei Leslie opgelucht. ‘Behalve dat pologedoe heeft Google verder niks meer over Gideon de Villiers gevonden. Wel een heleboel over een privébank De Villiers en een advocatenkantoor De Villiers in Temple.’

‘Ja, dat moeten ze zijn.’

‘Nog duizelig of zo?’

‘Nee, maar bedankt dat je ernaar vraagt.’

Leslie schraapte haar keel. ‘Ik weet dat je bang bent, maar op de een of andere manier is het ook allemaal nogal cool. Ik bedoel, het is een echt avontuur, Gwen. En jij zit ermiddenin!’

Ja. Ik zat ermiddenin. Shit.

Leslie had gelijk: er was geen enkele reden om te denken dat mijn moeder me niet zou geloven. Mijn ‘spookverhalen’ had ze ook van het begin af aan met passende ernst aangehoord. Als ik ergens bang voor was, kon ik daarmee altijd bij haar terecht.

Toen we nog in Durham woonden, was ik maandenlang gevolgd door de geest van een demon, die eigenlijk als een stenen waterspuwer dienst had moeten doen op de daken van kathedralen. Zijn naam was Asraël en hij zag eruit als een kruising tussen een mens, een kat en een adelaar. Toen hij had gemerkt dat ik hem kon zien, was hij zo verrukt geweest dat hij eindelijk met iemand kon praten, dat hij me op de voet volgde, rennend of vliegend, voortdurend tegen me aan kletste en ’s nachts zelfs in mijn bed wilde slapen.

Nadat ik mijn aanvankelijke angst overwonnen had – Asraël had net als alle waterspuwers een tamelijk afschrikwekkende kop – waren we uiteindelijk vrienden geworden. Jammer genoeg had Asraël niet van Durham mee kunnen verhuizen naar Londen, en ik miste hem nog altijd. De weinige waterspuwerdemonen die ik hier in Londen gezien had, waren nogal onsympathieke wezens; in elk geval was ik er tot op heden geen enkele tegengekomen die aan Asraël had kunnen tippen.

Als mam mijn verhaal over Asraël had geloofd, zou ze dat over die tijdreis zeker ook geloven. Ik wachtte op een goed moment om met haar te kunnen praten. Maar op de een of andere manier wilde dat goede moment maar niet komen. Ze was nog maar nauwelijks thuis van haar werk, of ze moest al de strijd aangaan met mijn zus Caroline. Die had zich namelijk opgegeven om zich tijdens de zomervakantie te ontfermen over het klassenterrarium, inclusief de klassenmascotte, een kameleon die luisterde naar de naam Mister Bean. Hoewel het nog maanden duurde voor het zomervakantie was, kon de discussie blijkbaar niet worden uitgesteld.

‘Je kunt niet voor Mister Bean zorgen, Caroline! Je weet heel goed dat je grootmoeder dieren in huis heeft verboden,’ zei mam. ‘En tante Glenda is allergisch.’

‘Maar Mister Bean heeft geen haren,’ zei Caroline. ‘En hij blijft de hele tijd in zijn terrarium. Niemand heeft last van hem.’

‘Je grootmoeder heeft last van hem!’

‘Dan is mijn grootmoeder stom!’

‘Caroline, het gaat niet! Niemand hier heeft bovendien verstand van kameleons. Stel je voor dat we iets verkeerd doen en dat Mister Bean ziek wordt en doodgaat!’

‘Dat gaat hij heus niet. Ik weet hoe je voor hem moet zorgen. Alsjeblieft, mama! Mag ik hem nemen? Als ik hem niet neem, krijgt Tess hem weer, en die loopt toch al de hele tijd op te scheppen dat zij Mister Beans lievelingskind is.’

‘Caroline, nee!’

Een kwartier later ging de discussie nog steeds door, ook toen mam de badkamer in liep en de deur achter zich op slot deed.

Caroline ging ervoor staan en riep: ‘Lady Arista hoeft er niet eens iets van te merken. We kunnen het terrarium het huis binnensmokkelen als ze er niet is. Ze komt toch nooit in mijn kamer.’

‘Kan ik niet eens op het toilet rust aan mijn kop hebben?’ riep mam.

‘Nee,’ zei Caroline. Ze kon echt vreselijk irritant zijn. Ze hield pas op met zeuren toen mam beloofde om zich hoogstpersoonlijk tot lady Arista te wenden met betrekking tot Mister Beans mogelijke verblijf bij ons thuis tijdens de vakantieperiode.

De tijd die Caroline en mam verdeden met hun stomme geruzie, gebruikte ik om kauwgum uit het haar van mijn broer Nick te verwijderen. We zaten in de naaikamer. Er kleefde ongeveer een half pond van die troep op zijn kop, maar hij kon zich niet herinneren hoe het daar terecht was gekomen.

‘Dat moet je toch merken!’ zei ik. ‘Ik moet wel een paar plukken afknippen, hoor.’

‘Geeft niet,’ vond Nick. ‘Knip de rest er meteen ook maar af. Lady Arista zei laatst dat ik eruitzie als een meisje.’

‘Lady Arista vindt dat iedereen met haren langer dan een luciferhoutje eruitziet als een meisje. Het is zonde om die mooie krullen van jou zo kort te knippen.’

‘Die groeien vanzelf weer aan. Knip ze er allemaal maar af, oké?’

‘Dat gaat niet met een nagelschaartje. Daarvoor moet je naar de kapper.’

‘Je kunt het heus wel,’ zei Nick vol vertrouwen. Hij was blijkbaar totaal vergeten dat ik al eens eerder zijn haar met een nagelschaartje geknipt had en dat hij er toen uitgezien had als een net uit het ei gekomen gierkuiken. Ik was zeven geweest en hij bijna vier. Ik had zijn krullen nodig gehad om er een pruik mee te maken. Dat was helaas niet gelukt, maar ik had voor straf wel een dag huisarrest gekregen.

‘Als je het waagt,’ zei mam. Ze was de kamer in gekomen en pakte me voor de veiligheid het schaartje af. ‘Als het er al af gaat, doet een kapper het. Morgen. Nu moeten we naar beneden voor het avondeten.’

Nick kreunde.

‘Geen paniek, lady Arista is er vandaag niet!’ Ik grijnsde naar hem. ‘Niemand gaat lopen mekkeren over die kauwgum. Of over die vlek op je shirt.’

‘Welke vlek?’ Nick keek omlaag. ‘O shit, dat is vast granaatappelsap. Heb ik helemaal niet gemerkt.’ Arme jongen, ik kreeg echt medelijden met hem.

‘Ik zei toch al: niemand gaat lopen mekkeren.’

‘Maar het is vandaag niet eens woensdag!’ zei Nick.

‘En toch zijn ze vertrokken.’

‘Cool.’

Als lady Arista, Charlotte en tante Glenda er waren, was het avondeten altijd een nogal vermoeiende aangelegenheid. Lady Arista bekritiseerde de tafelmanieren van met name Caroline en Nick (en vaak ook die van oudtante Maddy), tante Glenda informeerde voortdurend naar mijn cijfers om ze vervolgens met die van Charlotte te vergelijken, en Charlotte glimlachte haar Mona Lisa-lachje en zei elke keer dat je haar iets vroeg: ‘Dat gaat jullie niets aan.’

Alles bij elkaar genomen hadden we die avondlijke bijeenkomsten dus graag willen missen, maar onze grootmoeder stond erop dat iedereen eraan deelnam. Alleen wie een besmettelijke ziekte had, was geëxcuseerd. Het eten werd klaargemaakt door mevrouw Brompton, die van maandag tot en met vrijdag bij ons thuis kwam en zich behalve om het eten ook om de was bekommerde. (In het weekend kookte ofwel mam, ofwel tante Glenda. Tot Nicks en mijn grote spijt aten we nooit bezorgpizza of afhaalchinees.)

Op de woensdagavonden, wanneer lady Arista, tante Glenda en Charlotte zich aan hun mysteries wijdden, was het diner veel meer ontspannen. En we vonden het allemaal heerlijk dat er vandaag, ook al was het pas maandag, al woensdagse omstandigheden heersten. Niet dat we dan luid slurpten, smakten of boeren lieten, maar we durfden wel door elkaar heen te praten, onze ellebogen op tafel te zetten en het over zaken te hebben die lady Arista niet passend vond. Zoals kameleons.

‘Hou jij van kameleons, tante Maddy? Zou je er niet graag eentje willen hebben? Een hele tamme?’

‘Nou, eh… eigenlijk, ja, nu je het zo zegt, merk ik dat ik echt altijd al een kameleon had willen hebben,’ zei oudtante Maddy en ze schepte een flinke berg rozemarijnaardappeltjes op haar bord. ‘Beslist.’

Caroline straalde. ‘Misschien gaat je wens binnenkort wel in vervulling.’

‘Hebben lady Arista en Glenda al iets van zich laten horen?’ informeerde mam.

‘Je moeder heeft vanmiddag gebeld om te zeggen dat ze vanavond niet zouden mee-eten,’ zei oudtante Maddy. ‘Ik heb uit naam van ons allen onze grote spijt daarover uitgesproken. Ik hoop dat jullie dat goedvinden?’

‘O ja.’ Nick giechelde.

‘En Charlotte? Is ze al…?’ vroeg mam.

‘Tot nu toe niet.’ Oudtante Maddy haalde haar schouders op. ‘Maar ze rekenen erop dat het elk moment kan gebeuren. Het arme kind is voortdurend duizelig en nu heeft ze ook nog migraine gekregen.’

‘Ze is werkelijk te beklagen,’ zei mam. Ze legde haar vork neer en staarde afwezig naar de donkere lambrisering van onze eetkamer, die er zo ongeveer uitzag alsof iemand de muren per ongeluk voor de vloer had aangezien en daar het parket op had gelegd.

‘Wat gebeurt er eigenlijk als Charlotte helemaal niet terug in de tijd springt?’ vroeg ik.

‘Vroeg of laat zal het gebeuren!’ imiteerde Nick de zalvende stem van onze grootmoeder.

Iedereen lachte, behalve mam en ik.

‘Maar als het nou niet gebeurt? Wat als ze zich vergist hebben en Charlotte dat gen helemaal niet heeft?’ vroeg ik.

Deze keer aapte Nick tante Glenda na: ‘Al toen ze een baby was, kon je aan Charlotte zien dat ze voor hogere zaken was voorbestemd. Je kunt haar dus absoluut niet met jullie gewone kinderen vergelijken.’ Hij trok een afkeurend gezicht.

Opnieuw lachte iedereen.

Behalve mam. ‘Hoe kom je daarbij, Gwendolyn?’

‘Zomaar…’ Ik aarzelde.

‘Ik heb je toch uitgelegd dat er geen vergissing mogelijk is,’ zei oudtante Maddy.

‘Ja, omdat Isaac Newton een genie was en dus nooit een fout maakte, ik weet het,’ zei ik. ‘Waarom heeft Newton eigenlijk überhaupt Charlottes geboortedatum uitgerekend?’

‘Tante Maddy!’ Mam keek oudtante Maddy verwijtend aan.

Die klakte met haar tong. ‘Ze vroeg me het hemd van mijn lijf, wat had ik dan moeten doen? Ze is net als jij toen je klein was, Grace. Afgezien daarvan heeft ze beloofd om geen woord te zeggen over ons gesprek.’

‘Alleen niet tegen grootmoeder,’ zei ik. ‘Heeft Isaac Newton soms ook die chronograaf uitgevonden?’

‘Klikspaan,’ zei oudtante Maddy. ‘Jou vertel ik helemaal niets meer.’

‘Wat voor chronograaf?’ vroeg Nick.

‘Een tijdmachine waarmee Charlotte naar het verleden gestuurd wordt,’ legde ik hem uit. ‘En Charlottes bloed is zeg maar de brandstof voor die machine.’

‘Vet,’ zei Nick, en Caroline gilde: ‘Ieuw, bloed!’

‘Kun je met die chronograaf ook naar de toekomst reizen?’ vroeg Nick.

Mam kreunde. ‘Moet je zien wat je hebt aangericht, tante Maddy.’

‘Het zijn jouw kinderen, Grace,’ zei oudtante Maddy met een glimlach. ‘Het is toch heel normaal dat ze willen weten hoe het zit.’

‘Ja, waarschijnlijk.’ Mam keek ons een voor een aan. ‘Maar jullie mogen zulke vragen echt nooit aan jullie grootmoeder stellen, horen jullie?’

‘Terwijl zij waarschijnlijk de enige is die de antwoorden kent,’ zei ik.

‘Maar die zou ze jullie nooit geven.’

‘En hoeveel weet jij er eigenlijk van, mam?’

‘Meer dan me lief is.’ Mam glimlachte weliswaar toen ze het zei, maar ik vond het een triest lachje. ‘Je kunt trouwens niet naar de toekomst reizen, Nick, en wel vanwege het feit dat de toekomst nog helemaal niet heeft plaatsgevonden.’

‘Huh?’ deed Nick. ‘Wat is dat nou weer voor logica?’

Er werd geklopt en meneer Bernhard kwam binnen met de telefoon. Leslie zou waarschijnlijk compleet geflipt zijn als ze gezien had dat de telefoon op een zilveren dienblad lag. Af en toe overdreef meneer Bernhard echt een beetje.

‘Een telefoongesprek voor miss Grace,’ zei hij.

Mam pakte de telefoon van het blad en meneer Bernhard maakte rechtsomkeert en verliet de eetkamer. Hij at ’s avonds alleen met ons mee wanneer lady Arista hem dat uitdrukkelijk vroeg, wat maar een paar keer per jaar voorkwam. Nick en ik verdachten hem ervan dat hij stiekem eten van de Italiaan of de Chinees liet komen en het zich daarmee gezellig maakte.

‘Ja? Ah, moeder, jij bent het.’

Oudtante Maddy knipoogde naar ons. ‘Jullie grootmoeder kan gedachten lezen!’ fluisterde ze. ‘Ze voelt dat we hier verboden gesprekken voeren. Wie van jullie ruimt de tafel af? We hebben plek nodig voor de appeltaart van mevrouw Brompton.’

‘En de vanillevla!’ Hoewel ik een enorme berg rozemarijnaardappels met gekaramelliseerde worteltjes en varkensmedaillons gegeten had, zat ik nog steeds niet vol. Van alle opwinding had ik alleen maar nog meer trek gekregen. Ik stond op en begon de vuile borden in het etensliftje te zetten.

‘Als Charlotte naar de dinosauriërs reist, kan ze dan een dinosauriërbaby voor me meenemen?’ vroeg Caroline.

Oudtante Maddy schudde haar hoofd. ‘Dieren en mensen zonder het tijdreisgen kunnen niet door de tijd worden getransporteerd. En zo ver terug kun je ook niet door de tijd reizen.’

‘Jammer,’ zuchtte Caroline.

‘Nou, ik vind het eigenlijk wel prettig zo,’ zei ik. ‘Stel je voor wat een toestand het zou worden als die tijdreizigers voortdurend dinosauriërs en sabeltandtijgers meenamen. Of Attila de Hun, of Adolf Hitler.’

Mams telefoongesprek was afgelopen. ‘Ze blijven vannacht daar,’ zei ze. ‘Voor de veiligheid.’

‘Waar dan?’ vroeg Nick.

Mam antwoordde niet. ‘Tante Maddy? Is alles in orde?’

Twaalf zuilen schragen het slot der tijd.
Twaalf dieren regeren het rijk.
De adelaar is tot vliegen bereid.
De vijf is sleutel en basis gelijk.
Zo is in de cirkel van twaalf de twaalf de twee.
De valk komt als zevende en is derde daarmee.

Uit de geheime geschriften van de graaf van Saint Germain

4.

Tante Maddy zat vreemd stijf op haar stoel, haar ogen staarden in het niets en haar handen klampten zich vast aan de leuningen. Alle kleur was uit haar gezicht verdwenen.

‘Tante Maddy? O mam, heeft ze een hartaanval? Tante Maddy! Kun je me horen? Tante Maddy!’ Ik wilde haar hand pakken, maar mam hield me tegen.

‘Niet aanraken! Raak haar niet aan.’

Caroline begon te huilen.

‘Wat heeft ze dan?’ riep Nick. ‘Heeft ze zich ergens in verslikt?’

‘We moeten een dokter bellen,’ zei ik. ‘Mam, doe nou toch wat!’

‘Ze heeft geen hartaanval. En ze heeft zich ook niet verslikt. Ze heeft een visioen,’ zei mam. ‘Het is zo weer voorbij.’

‘Echt?’ Oudtante Maddy’s starre blik joeg me angst aan. De pupillen waren enorm en haar oogleden volkomen onbeweeglijk.

‘Het is hier opeens zo koud,’ fluisterde Nick. ‘Voelen jullie dat ook?’

Caroline jammerde zachtjes voor zich uit. ‘Laat het alsjeblieft stoppen.’

‘Lucy!’ riep iemand.

We krompen geschrokken ineen en begrepen toen dat het oudtante Maddy geweest was. En het was inderdaad kouder geworden. Ik keek om me heen, maar er was in de kamer geen geest te bekennen.

‘Lucy, dat lieve kind. Ze neemt me mee naar een boom. Een boom met rode bessen. O, waar is ze nu? Ik kan haar niet meer zien. Er ligt iets tussen de wortels. Een reusachtige edelsteen, een geslepen saffier. Een ei. Een ei van saffier. Wat mooi. Wat kostbaar. Maar nu komt er een barst in, o, het gaat kapot, er zit iets in… er komt een vogeltje uit. Een raaf. Hij springt in de boom.’ Oudtante Maddy lachte. Maar haar blik was even star als eerst. Haar handen klemden zich nog steviger om de leuningen.

‘De wind steekt op.’ Oudtante Maddy’s lach stierf weg. ‘Een storm. Alles draait. Ik vlieg. Ik vlieg met de raaf naar de sterren. Een toren. Hoog boven in de toren is een klok. Daar zit iemand, boven op de klok, te bungelen met haar benen. Kom meteen naar beneden, onvoorzichtig kind!’ Plotseling klonk er angst in haar stem. Ze begon te schreeuwen. ‘De storm zal je eraf blazen. Dat is veel te hoog. Wat doet ze daar nou? Een schaduw! Langs de hemel zweeft een grote vogel! Daar! Hij duikt op haar af. Gwendolyn! Gwendolyn!’

Het was echt niet om uit te houden. Ik duwde mijn moeder opzij, pakte oudtante Maddy bij haar schouders en schudde haar zachtjes door elkaar. ‘Ik ben toch hier, tante Maddy! Alsjeblieft! Kijk dan!’

Oudtante Maddy draaide haar hoofd en keek me aan. Langzaam keerde de kleur terug in haar gezicht. ‘Mijn engeltje,’ zei ze. ‘Dat was echt onvoorzichtig, om zo hoog daarbovenop te klimmen!’

‘Is het weer goed met je?’ Ik keek naar mijn moeder. ‘Weet je zeker dat het niets ergs was?’

‘Het was een visioen,’ zei mam. ‘Het gaat prima met haar.’

‘Nee, het gaat niet prima. Het was een vreselijk visioen,’ weerlegde oudtante Maddy. ‘Dat wil zeggen, het begin was heel mooi.’

Caroline was gestopt met huilen. Zij en Nick staarden oudtante Maddy verwonderd aan.

‘Dat was echt eng,’ vond Nick. ‘Voelden jullie hoe koud het werd?’

‘Dat heb je je alleen maar ingebeeld,’ zei ik.

‘Nietes!’

‘Ik voelde het ook,’ knikte Caroline. ‘Ik kreeg kippenvel.’

Oudtante Maddy pakte mams hand beet. ‘Ik kwam je nicht Lucy tegen, Grace. Ze zag er nog precies zo uit als toen. Dat lieve glimlachje…’

Mam zag eruit alsof ze elk moment kon gaan huilen.

‘Van de rest begreep ik weer eens helemaal niets,’ ging oudtante Maddy verder. ‘Een ei van saffier, een raaf, Gwendolyn op de torenklok en toen die akelige vogel. Begrijp jij het?’

Mam zuchtte diep. ‘Natuurlijk niet, tante Maddy. Het zijn jouw visioenen.’ Ze liet zich naast haar op een van de eetkamerstoelen zakken.

‘Ja, maar dat betekent nog niet dat ik ze zelf begrijp,’ zei oudtante Maddy. ‘Heb je meegeschreven, zodat we het later aan je moeder kunnen vertellen?’

‘Nee tantetje, dat heb ik niet gedaan.’

Maddy boog zich naar voren. ‘Dan moeten we het nu meteen opschrijven. Dus, eerst was Lucy er, toen de boom, rode bessen… Zou het een lijsterbes geweest kunnen zijn? Daar lag die edelsteen, die geslepen was in de vorm van een ei… mijn hemel, wat heb ik een honger! Ik hoop dat jullie het toetje niet zonder mij hebben opgegeten. Vandaag heb ik minstens twee stukken verdiend. Of drie.’

‘Dat was echt griezelig daarnet,’ zei ik.

Caroline en Nick waren al naar bed gegaan en ik zat op de rand van mams bed en probeerde een geschikt bruggetje naar mijn eigen probleem te vinden. Mam, vanmiddag is er iets gebeurd en ik ben bang dat het opnieuw zou kunnen gebeuren.

Mam wijdde zich net als elke avond aan haar schoonheidsverzorging. Met haar gezicht was ze al klaar. De goede zorgen loonden blijkbaar, want je zag echt niet aan haar dat ze boven de veertig was.

‘Dat was de eerste keer dat ik erbij was, bij een van oudtante Maddy’s visioenen,’ zei ik.

‘Het was ook de eerste keer dat ze er een had tijdens het avondeten,’ reageerde mam, terwijl ze wat crème op haar handen deed en die begon in te masseren. Ze beweerde altijd dat je iemands leeftijd het eerste kon aflezen aan de hals en de handen.

‘En… moet je die visioenen van haar serieus nemen?’

Mam haalde haar schouders op. ‘Tja. Je hebt zelf gehoord wat een warrig verhaal ze vertelde. Je kunt het altijd wel op de een of andere manier zo uitleggen dat het ergens op slaat. Drie dagen voor je grootvader stierf, had ze ook een visioen. Over een zwarte panter die hem op de borst sprong.’

‘Grootvader is aan een hartinfarct gestorven. Dat klopt toch?’

‘Precies, dat zeg ik… Het klopt op de een of andere manier altijd. Wil je ook wat handcrème?’

‘Geloof jij er dan in? Niet in handcrème, bedoel ik, maar in de visioenen van tante Maddy?’

‘Ik geloof dat tante Maddy werkelijk ziet wat ze zegt. Maar dat betekent nog lang niet dat wat zij ziet, de toekomst voorspelt, of dat het iets anders te betekenen heeft.’

‘Dat begrijp ik niet!’ Ik stak mijn handen uit naar mijn moeder en zij begon ze met crème in te smeren.

‘Het is een beetje zoals met jouw geesten, lieverd. Ik ben ervan overtuigd dat jij ze kunt zien, net zoals ik tante Maddy geloof als ze zegt dat ze visioenen heeft.’

‘Bedoel je nou dat je wel gelooft dat ik geesten zie, maar niet dat ze echt bestaan?’ riep ik uit en ik trok verontwaardigd mijn handen terug.

‘Ik wéét niet of ze werkelijk bestaan,’ zei mam. ‘Wat ik geloof, is toch helemaal niet belangrijk.’

‘Maar als ze er niet zouden zijn, zou dat betekenen dat ik ze me alleen maar inbeeldde. En dat zou weer betekenen dat ik gek was.’

‘Nee,’ zei mam. ‘Het zou alleen betekenen dat… Ach, lieverd! Ik weet het ook niet. Soms heb ik wel eens het gevoel dat iedereen in deze familie gewoon een beetje te veel fantasie heeft. En dat we een veel rustiger en gelukkiger leven zouden hebben wanneer we ons beperkten tot wat normale mensen geloven.’

‘Ik snap het,’ zei ik. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om met mijn nieuwtje op de proppen te komen. Hé mam, vanmiddag zijn we naar het verleden gereisd, ik en mijn abnormale fantasie.

‘Wees nou niet beledigd,’ ging mam verder. ‘Ik weet dat er dingen tussen hemel en aarde zijn die we niet kunnen verklaren. Maar misschien is het wel zo dat we veel te veel betekenis aan die dingen hechten, naarmate we ons er meer mee bezighouden. Ik denk helemaal niet dat jij gek bent, en ook niet dat tante Maddy dat is. Maar zeg nou eens eerlijk: geloof jij dat tante Maddy’s visioen iets met de toekomst te maken heeft?’

‘Misschien.’

‘Ja, echt? Ben je van plan om in de nabije toekomst op een toren te klimmen en vervolgens boven op de klok te gaan zitten om met je benen te kunnen bungelen?’

‘Natuurlijk niet. Maar misschien is het een symbool.’

‘Ja, misschien,’ knikte mam. ‘En misschien ook niet. Ga nu maar slapen, lieverd. Het was een lange dag.’ Ze keek op de wekker op haar nachtkastje. ‘Laten we hopen dat Charlotte het inmiddels achter de rug heeft. O God, ik hoop toch zo dat het haar eindelijk gelukt is.’

‘Misschien heeft Charlotte ook alleen maar een te grote fantasie,’ zei ik. Ik stond op en gaf mam een kus. Ik zou het morgen nog wel een keer proberen. Misschien.

‘Slaap lekker.’

‘Slaap lekker, mijn grote meid. Ik hou van je.’

‘Ik ook van jou, mam.’

Toen ik de deur van mijn kamer achter me dichtdeed en in mijn bed klom, voelde ik me tamelijk ellendig. Ik wist dat ik mijn moeder alles had moeten vertellen. Maar wat ze gezegd had, had me tot nadenken gestemd. Ik beschikte inderdaad over veel fantasie, maar fantasie hebben was één ding. Jezelf inbeelden dat je door de tijd kon reizen was iets heel anders. Mensen die zich zoiets inbeeldden, werden onder behandeling van een arts gesteld. Terecht, vond ik. Misschien was ik wel net als die mensen die beweerden dat ze door buitenaardse wezens ontvoerd waren. Gewoon getikt.

Ik deed mijn nachtlampje uit en kroop onder mijn dekbed. Wat was eigenlijk erger? Gek zijn of echt terug in de tijd springen?

Vermoedelijk het laatste, dacht ik. Tegen dat andere kon je misschien nog wel een pilletje slikken.

In het donker keerde ook de angst terug. Opnieuw bedacht ik hoe diep ik zou kunnen vallen, van hierboven tot op de begane grond. Dus knipte ik mijn lampje weer aan en draaide me met mijn gezicht naar de muur. Om in slaap te kunnen vallen, probeerde ik aan iets onschuldigs, iets neutraals te denken, maar dat wilde me gewoon niet lukken. Ten slotte begon ik terug te tellen vanaf duizend.

Op een gegeven moment moet ik toch in slaap gevallen zijn, want toen ik wakker werd en met bonkend hart rechtop ging zitten, had ik van een grote vogel gedroomd.

Daar was het weer, dat akelige, rare, duizelige gevoel in mijn maag. In paniek sprong ik mijn bed uit en liep zo snel als dat lukte met mijn slappe knieën naar mijn moeder toe. Het kon me niets schelen of ze zou denken dat ik gek was, ik wilde alleen maar dat het ophield. En ik wilde niet drie verdiepingen naar beneden in een moeras vallen!

Ik kwam maar tot de gang, toen werd ik weer van mijn voeten gesleurd. Ik was ervan overtuigd dat mijn laatste uur geslagen had en kneep mijn ogen dicht. Maar ik viel alleen maar onzacht op mijn knieën, en de vloer voelde net zo aan als het vertrouwde parket.

Voorzichtig deed ik mijn ogen open. Het was lichter geworden, alsof in de afgelopen seconden plotseling de ochtend was aangebroken.

Eén moment hoopte ik nog dat er helemaal niets gebeurd was, maar toen zag ik dat ik weliswaar in onze gang geland was, maar dat die er heel anders uitzag dan bij ons. De muren waren donkerolijfgroen geschilderd en er hing geen lamp aan het plafond.

Uit Nicks kamer klonken stemmen. Vrouwenstemmen.

Ik stond snel op. Als iemand me hier zou zien… hoe zou ik moeten verklaren waar ik plotseling vandaan kwam? In een Hello Kitty-pyjama?

‘Ik heb zo genoeg van dat vroege opstaan,’ zei de ene stem. ‘Walter mag tot negen uur uitslapen! Maar wij? Dan had ik net zo goed op de boerderij kunnen blijven om koeien te melken.’

‘Walter heeft de halve nacht dienst gehad, Clarisse. Je kapje zit scheef,’ zei de tweede stem. ‘Stop je haren er netjes onder, anders loopt mevrouw Mason weer te mopperen.’

‘Die moppert toch altijd alleen maar,’ morde de eerste stem.

‘Er zijn echt veel strengere huishoudsters, mijn lieve Clarisse. Kom nou, we zijn laat. Mary is een kwartier geleden al naar beneden gegaan.’

‘Ja, en ze heeft zelfs haar bed al opgemaakt. Altijd vlijtig, altijd netjes, precies zoals mevrouw Mason het wil. Maar dat doet ze expres. Heb je haar deken wel eens gevoeld? Die is heel zacht. Het is niet eerlijk!’

Ik moest hier zo snel mogelijk weg. Alleen: waarheen? Gelukkig kende ik dit huis.

‘Mijn deken kriebelt echt vreselijk,’ bezwoer de Clarisse-stem.

‘In de winter zul je blij zijn dat je hem hebt. Kom nu.’

De deurklink werd naar beneden geduwd. Ik rende naar de inbouwkast, rukte de deur open en sloot hem weer, precies op het moment waarop die van Nicks kamer openging.

‘Ik begrijp alleen niet waarom mijn deken kriebelt terwijl Mary zo’n zachte heeft,’ klonk de stem van Clarisse. ‘Het is hier allemaal zo oneerlijk. Betty mag met lady Montrose naar het platteland, terwijl wij het de hele zomer in die benauwde stad moeten uithouden.’

‘Je moet echt proberen om een beetje minder te klagen, Clarisse.’

Ik kon het alleen maar eens zijn met de andere vrouw. Die Clarisse was echt een verschrikkelijke zeur. Ik hoorde de twee de trap af lopen en haalde opgelucht adem.

Dat was op het nippertje geweest. Wat goed dat ik hier de weg wist. Maar wat nu? Moest ik gewoon hier in de kast wachten tot ik terugsprong? Dat was vermoedelijk het veiligst.

Met een zucht sloeg ik mijn armen over elkaar. Achter me in het donker kreunde iemand. Ik verstarde van schrik. Wat was dat in hemelsnaam?

‘Clarisse, ben jij dat?’ vroeg iemand uit de richting van de planken met linnengoed. Het was een mannenstem. ‘Heb ik me verslapen?’

Lieve help! Er sliep iemand in de kast! Wat voor gewoonte was dat nou weer?

‘Clarisse? Mary? Wie is daar?’ vroeg de stem, deze keer duidelijk wakkerder. Er klonk rumoer in het duister. Een hand voelde naar me en greep naar mijn rug.

Ik wachtte niet af tot hij me te pakken kreeg, maar opende de kastdeur en vluchtte.

‘Stop! Blijf staan!’

Ik keek kort over mijn schouder. Een jonge man in een lang wit nachthemd kwam uit de kast achter me aan gesprongen. Ik rende de trap af. Waar moest ik me nu in hemelsnaam verstoppen? De voetstappen van de kastslaper denderden achter me aan en daarbij brulde hij: ‘Houd de dief!’

Dief? Ik verstond het zeker niet goed! Wat zou ik dan gestolen moeten hebben? Zijn slaapmuts misschien? Wat goed dat ik deze trap zelfs in mijn slaap af had kunnen rennen. Elke tree was me volkomen vertrouwd. Ik raasde met de snelheid van het licht twee verdiepingen naar beneden, langs oud-oud-oud-oud-oud-oudoom Hughs schilderij, dat ik met enige spijt links liet liggen, omdat de geheime deur een prima uitweg uit deze penibele situatie had kunnen zijn. Maar het mechaniek klemde altijd een beetje, en in de tijd die ik nodig zou hebben om de deur open te maken, zou de man in het nachthemd me allang hebben ingehaald. Nee, ik had een betere verstopplek nodig.

Op de eerste verdieping rende ik bijna een meisje met een kapje op haar haren omver. Ze droeg een grote kan. Toen ik voorbij raasde, gilde ze hard en liet – net als in een filmscène – de kan vallen. Iets nats kletste samen met de scherven over de vloer. Ik hoopte dat mijn achtervolger – ook net als in de film – erover zou uitglijden. In elk geval zou hij er niet zo gemakkelijk langs kunnen komen.

Ik gebruikte mijn voorsprong om de trap af te rennen naar de orkestgalerij. Ik trok de deur van de trapkast open, schoot naar binnen en maakte me zo klein mogelijk.

Net als in mijn tijd was het hier stoffig en rommelig en hing het vol spinnenwebben. Door de kieren tussen de traptreden drong een beetje licht naar binnen, in elk geval genoeg om te zien dat in deze kast niemand sliep. Net als bij ons was het er tot aan het laatste hoekje volgepropt met rotzooi. Boven me hoorde ik luide stemmen. De nachthemdman discussieerde met het arme meisje dat de kan had laten vallen.

‘Waarschijnlijk een dievegge! Ik heb haar hier in huis nooit eerder gezien.’

Er kwamen nu ook andere stemmen bij.

‘Ze is naar beneden gerend. Misschien zijn er nog anderen van de bende in huis.’

‘Ik kan er echt niets aan doen, mevrouw Mason. Die meid duwde me zomaar omver. Waarschijnlijk hebben ze het op de juwelen van milady gemunt.’

‘Op de trap ben ik niemand tegengekomen. Ze moet dus nog ergens zijn. Doe de voordeur op slot en doorzoek het huis,’ beval een zeer energieke vrouwenstem. ‘En u, Walter, gaat direct naar boven en trekt iets aan. Uw harige kuiten zijn geen prettige aanblik, zo vroeg op de morgen.’

O, mijn God! Ik had me hier als kind al duizenden keren verstopt, maar ik was nog nooit zo bang geweest dat iemand me zou vinden. Voorzichtig, om geen verraderlijke geluiden te maken, schoof ik dieper tussen de spullen. Daarbij liep er een spin over mijn arm en ik had bijna keihard gegild, zo groot was hij.

‘Lester, meneer Jenkins en Tott, jullie doorzoeken de begane grond en de kelderruimtes. Mary en ik nemen de eerste verdieping. Clarisse bewaakt de achterdeur, Helen de voordeur.’

‘En als ze door de keuken wil ontsnappen?’

‘Dan moet ze eerst langs mevrouw Craine en haar ijzeren pannen. Kijk ook in de trapkasten en achter alle gordijnen.’

Ik was verloren.

Wat een zooitje. Dit was toch allemaal totaal… surrealistisch! Hier hurkte ik in mijn pyjama tussen de dikke spinnen, stoffige meubels – en ieieieks, was dat een opgezette krokodil? – in een trapkast en wachtte tot ze me zouden arresteren wegens poging tot diefstal. En dat alles alleen maar omdat er ergens iets verkeerd liep en Isaac Newton zich verrekend had.

Van louter woede en hulpeloosheid begon ik te huilen. Misschien zouden deze mensen wel medelijden met me krijgen als ze me hier zo vonden. In de schemering fonkelden de glazen ogen van de krokodil me spottend toe. Overal waren inmiddels voetstappen te horen. Er dwarrelde stof van de traptreden in mijn ogen.

Toen voelde ik opnieuw het trekken in mijn maag. Nog nooit was het me zo welkom geweest als nu. De krokodil vervaagde voor mijn ogen, toen wervelde alles om me heen door elkaar en was het weer stil. En pikdonker.

Ik haalde diep adem. Geen reden tot paniek. Vermoedelijk was ik teruggesprongen. En vermoedelijk zat ik nu vast midden tussen de zooi in de trapkast in onze tijd. Waar trouwens ook dikke spinnen zaten.

Er streek heel zacht iets langs mijn gezicht. Oké, toch paniek! Ik maaide wild met mijn armen om me heen en trok mijn benen onder een commode vandaan. Er rammelde wat, planken kraakten, een oude lamp donderde op de grond. Dat wil zeggen, ik denk dat het de lamp was, want ik kon niets zien. Maar ik wist mezelf te bevrijden. Opgelucht zocht ik tastend een weg naar de deur en kroop uit mijn verstopplek. Buiten de trapkast was het ook nog donker, maar ik herkende toch de omtrekken van de balustrade, de hoge ramen, de zwak glanzende kroonluchter.

En een gestalte die op me af kwam. De straal van een zaklantaarn verblindde me. Ik deed mijn mond open om te schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel.

‘Zoekt u hier iets speciaals, miss Gwendolyn?’ vroeg de gestalte. Het was meneer Bernhard. ‘Ik ben u graag bij het zoeken behulpzaam.’

‘Eh… ik, eh…’ Ik kreeg nauwelijks lucht, zozeer was de schrik me op de keel geslagen. ‘Wat doet u hierbeneden?’

‘Ik hoorde lawaai,’ zei meneer Bernhard waardig. ‘U ziet er enigszins… stoffig uit.’

‘Ja.’ Stoffig, vol schrammen en behuild. Ik veegde zo onopvallend mogelijk de tranen van mijn wangen.

Bij het licht van de zaklamp keek meneer Bernhard me met zijn uilenogen onderzoekend aan. Ik keek koppig terug. Het was toch niet verboden om ’s nachts in een kast te kruipen, of wel? En de reden daarvoor ging meneer Bernhard helemaal niets aan. Zou hij trouwens met zijn bril op slapen?

‘Het duurt nog twee uur voor de wekker gaat,’ zei hij ten slotte. ‘Ik stel voor dat u die tijd in uw bed doorbrengt. Ik zal ook nog een weinig gaan rusten. Goedenacht.’

‘Goedenacht, meneer Bernhard,’ zei ik.

Uit de annalen van de Wachters
12 juli 1851

Ondanks grondig doorzoeken van het huis kon de dievegge die in de vroege morgen in het huis van lord Horatio Montrose (Binnenkring) aan Bourdon Place werd gezien, niet gepakt worden. Waarschijnlijk ontkwam ze door een van de ramen naar de tuin. De huishoudster, mevrouw Mason, stelde een lijst op met zaken die ontvreemd waren. Tafelzilver en waardevolle sieraden van lady Montrose, waaronder een collier dat de hertog van Wellington aan lord Montroses moeder had geschonken. Lady Montrose verblijft op het moment op het platteland.

Bericht van David Loyde, adept tweede graad

5.

‘Je ziet er beroerd uit,’ zei Leslie in de pauze op het schoolplein.

‘Ik voel me ook beroerd.’

Leslie streek over mijn arm. ‘Maar die kringen onder je ogen staan je goed,’ probeerde ze me op te monteren. ‘Je ogen lijken daardoor nog blauwer.’

Ik moest wel grijnzen. Leslie was zo lief. We zaten op de ronde bank onder de kastanje en konden alleen fluisteren, want achter ons zat Cynthia Dale met een vriendin en vlak daarnaast discussieerde Gordon piepeendje-brombeer Gelderman met twee andere jongens uit onze klas over voetbal. Ik wilde niet dat ze iets van ons gesprek meekregen. Ze vonden me zo al vreemd genoeg.

‘Ach, Gwen! Je had met je moeder moeten praten.’

‘Dat heb je nu al minstens vijftig keer gezegd.’

‘Ja, omdat het waar is. Ik begrijp echt niet waarom je dat niet gedaan hebt!’

‘Omdat ik… Tja, eerlijk gezegd begrijp ik het zelf niet. Ergens hoopte ik de hele tijd dat het niet nog een keer zou gebeuren.’

‘In je uppie zo’n avontuur midden in de nacht… Wat had er allemaal niet kunnen gebeuren! Neem alleen al die profetie van je oudtante: die kan toch niets anders betekenen dan dat je in groot gevaar verkeert. De klok staat voor het tijdreizen, de hoge toren voor het gevaar en de vogel… mens, je had haar nooit moeten wekken! Waarschijnlijk was het daarna pas echt spannend geworden. Ik zal het vanmiddag allemaal eens grondig nazoeken: raaf, saffier, toren, lijsterbes… Ik heb een site over bovennatuurlijke fenomenen ontdekt, daar staat echt heel veel op. En ik heb ook een heleboel boeken over tijdreizen uit de bieb gehaald. En films. Back to the future deel een tot en met drie. Misschien kunnen we daar iets van leren…’

Ik dacht verlangend aan hoe leuk het altijd was om bij Leslie thuis op de bank te hangen en dvd’tjes te kijken. Soms zetten we het geluid uit en spraken we de film zelf in, met onze eigen teksten.

‘Ben je duizelig?’

Ik schudde mijn hoofd. Nu begreep ik hoe die arme Charlotte zich de laatste weken gevoeld moest hebben. Al dat gevraag ging je echt op je zenuwen werken. Vooral omdat ik zelf ook de hele tijd ingespannen zat op te letten, wachtend tot het duizelige gevoel zou terugkomen.

‘Als je nou maar wist wanneer het weer ging gebeuren,’ zei Leslie. ‘Ik vind het echt zo oneerlijk: Charlotte hebben ze er de hele tijd op voorbereid en jij moet zo in het diepe springen.’

‘Geen idee wat Charlotte in mijn plaats gedaan zou hebben als zij gisternacht achtervolgd was door die man die in onze inbouwkast lag te slapen,’ zei ik. ‘Ik heb niet het idee dat haar dans- en schermlessen haar in die situatie veel hadden kunnen helpen. En er was ook nergens een paard te bekennen waarop ze ervandoor had kunnen gaan.’ Ik giechelde omdat ik me voorstelde hoe Charlotte in mijn plaats door het hele huis gevlucht was om te ontkomen aan de woeste Walter uit de inbouwkast. Misschien zou zij een degen van de muur in de salon gegrist hebben en daarmee een bloedbad hebben aangericht onder de arme dienstboden.

‘Nee, sufferd. Maar met haar was het sowieso nooit gebeurd, omdat ze tijdig met dat chronogeval ergens anders heen gereisd zou zijn. Ergens waar het vredig en vriendelijk is. Waar haar niets kan overkomen! Maar jij riskeert liever je leven dan dat je je familie vertelt dat ze de verkeerde persoon hebben lesgegeven.’

‘Misschien is Charlotte in de tussentijd ook al terug in de tijd gesprongen. Dan hebben ze wat ze willen.’

Leslie zuchtte en begon in de stapel papieren op haar schoot te zoeken. Ze had een soort dossier voor me aangelegd met nuttige informatie. Of soms ook minder nuttige informatie. Zo had ze bijvoorbeeld foto’s van oldtimers geprint en het bouwjaar ernaast geschreven. Volgens haar informatie kwam de oldtimer die ik tijdens mijn eerste tijdreis gezien had uit het jaar 1906.

‘Jack the Rippers werkterrein was East End. Dat was in 1888. Dom genoeg zijn ze er nooit achter gekomen wie het was. Ze hadden allerlei mogelijke verdachten op het oog, maar ze hadden tegen niemand hard bewijs. Dus als je per ongeluk nog eens in East End terechtkomt: in 1888 is elke man een potentieel gevaar. De grote brand van Londen was in 1666, pest had je zo ongeveer de hele tijd, maar in 1348, 1528 en 1664 was het extra erg. Verder: de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. In 1940 begon het, heel Londen lag in puin. Je moet erachter zien te komen of jullie huis onbeschadigd gebleven is, want zo ja, dan ben je daar veilig. Verder zou St. Paul’s Cathedral een goede plek zijn, want die werd wel een keer getroffen, maar bleef als door een wonder staan. Misschien zou je daar kunnen gaan schuilen.’

‘Klinkt allemaal vreselijk gevaarlijk,’ zei ik.

‘Ja, ik had het me op de een of andere manier ook altijd romantischer voorgesteld. Ik dacht: Charlotte zit straks min of meer in haar eigen kostuumfilm. Danst met mister Darcy op een bal. Wordt verliefd op een sexy highlander. Zegt tegen Anne Boleyn dat ze in geen geval met Henry VIII moet trouwen. Zoiets ongeveer.’

‘Was Anne Boleyn diegene die ze onthoofd hebben?’

Leslie knikte. ‘Daar is een gave film over met Natalie Portman. Ik zou de dvd een keer kunnen lenen… Gwen, beloof me alsjeblieft dat je vandaag met je moeder praat.’

‘Ik beloof het. Meteen vanavond.’

‘Waar is Charlotte eigenlijk?’ Cynthia Dale stak haar hoofd om de boomstam heen. ‘Ik wilde het opstel over Shakespeare van haar overschrijven. Eh… ik bedoel, ik wilde haar een paar tips vragen.’

‘Charlotte is ziek,’ zei ik.

‘Wat heeft ze dan?’

‘Eh…’

‘Diarree,’ antwoordde Leslie snel. ‘Vreselijke diarree. Zit de hele tijd op de plee.’

‘Getver, geen details alsjeblieft,’ gruwelde Cynthia. ‘Kan ik jullie opstellen dan misschien bekijken?’

‘Wij hebben het ook nog niet af,’ zei Leslie. ‘We willen nog de dvd van Shakespeare in Love gaan kijken.’

‘Je mag mijn opstel wel lezen,’ kwam Gordon Gelderman er met zijn diepste bas tussen. Zijn hoofd verscheen aan de andere kant van de boomstam. ‘Alles van Wikipedia overgeschreven.’

‘Dan kan ik net zo goed meteen op Wikipedia kijken,’ zei Cynthia.

De bel ging.

‘Dubbel uur Engels,’ kreunde Gordon. ‘Een straf voor elke man. Maar Cynthia loopt nu al te kwijlen als ze aan haar prins op het witte paard denkt.’

‘Hou je mond, Gordon.’

Maar zoals iedereen wist, hield Gordon nooit zijn mond. ‘Ik begrijp niet waarom jullie meneer Whitman allemaal zo geweldig vinden. Die is toch hartstikke homo.’

‘Onzin!’ zei Cynthia en ze stond verontwaardigd op.

‘Die is echt wel homo.’ Gordon volgde haar naar de ingang. Hij zou tot op de tweede verdieping op Cynthia inpraten, zonder ook maar één keer te hoeven stoppen om adem te halen.

Leslie rolde met haar ogen. ‘Kom!’ Ze stak haar hand naar me uit om me van de bank omhoog te trekken. ‘Op naar ons eekhoorntje op het witte paard.’

Op de trap naar de tweede verdieping haalden we Cynthia en Gordon in. Ze hadden het nog steeds over meneer Whitman.

‘Dat zie je toch al aan die belachelijke zegelring,’ zei Gordon. ‘Alleen homo’s dragen zo’n ding.’

‘Mijn grootvader droeg ook altijd een zegelring,’ merkte ik op, hoewel ik me er eigenlijk helemaal niet mee wilde bemoeien.

‘Dan is jouw grootvader dus ook homo,’ zei Gordon.

‘Je bent gewoon jaloers,’ vond Cynthia.

‘Jaloers? Ik? Op dat zachte ei?’

‘Jazeker. Jaloers. Omdat meneer Whitman nou eenmaal de knapste, mannelijkste, intelligentste heteroseksuele man is die er bestaat. En omdat jij naast hem afsteekt als een armetierig dom klein jongetje.’

‘Hartelijk dank voor het compliment,’ zei meneer Whitman. Hij was zonder dat we het gemerkt hadden achter ons opgedoken. Hij had een stapel papieren onder zijn arm geklemd en zag er zoals altijd adembenemend goed uit. (Al leek hij toch echt een beetje op een eekhoorn.)

Het kon bijna niet, maar Cynthia werd nog roder dan rood. Ik had medelijden met haar. Gordon grijnsde vol leedvermaak.

‘En jij, mijn beste Gordon, moet misschien maar eens wat onderzoek doen naar zegelringen en de mensen die ze dragen,’ zei meneer Whitman. ‘Over een week zie ik graag een kort opstel van je tegemoet over dat thema.’

Nu werd Gordon ook rood. Maar in tegenstelling tot Cynthia kon hij nog steeds praten. ‘Voor Engels of geschiedenis?’ piepte hij.

‘Ik zou het op prijs stellen wanneer je de historische aspecten op de voorgrond zou zetten, maar ik laat je daarbij volledig de vrije hand. Laten we zeggen, vijf kantjes, komende maandag?’ Meneer Whitman opende de deur naar ons lokaal en keek ons met een stralende glimlach aan. ‘Mag ik jullie verzoeken?’

‘Ik haat hem,’ mompelde Gordon terwijl hij naar zijn plek toe liep.

Leslie klopte hem troostend op zijn schouder. ‘Ik geloof dat het wederzijds is.’

‘Zeg alsjeblieft dat ik dit allemaal maar gedroomd heb,’ klaagde Cynthia.

‘Je hebt het maar gedroomd,’ zei ik braaf. ‘In werkelijkheid heeft meneer Whitman er geen woord van gehoord dat jij hem de meest sexy man ter wereld vindt.’

Cynthia liet zich kreunend op haar stoel zakken. ‘Aardbodem, splijt alsjeblieft open en verzwelg mij!’

Ik ging op mijn plek naast Leslie zitten. ‘Dat arme kind ziet er nog steeds uit als een tomaat.’

‘Ja, ik schat dat ze tot aan het einde van haar schooltijd zo rood blijft. Man, wat was dat gênant.’

‘Misschien geeft meneer Whitman haar vanaf nu betere cijfers.’

Meneer Whitman keek naar Charlottes plek en trok daarbij een nadenkend gezicht.

‘Meneer Whitman? Charlotte is ziek,’ zei ik. ‘Ik weet niet of mijn tante de administratie heeft gebeld…’

‘Ze heeft diarree,’ blaatte Cynthia. Blijkbaar had ze er dringend behoefte aan om niet de enige te zijn die iets pijnlijks was overkomen.

‘Charlotte is inderdaad absent gemeld,’ zei meneer Whitman. ‘Ze zal waarschijnlijk een paar dagen thuisblijven. Tot alles zich… genormaliseerd heeft.’ Hij draaide zich om en schreef met krijt Het sonnet op het bord. ‘Weet iemand hoeveel sonnetten Shakespeare geschreven heeft?’

‘Wat bedoelde hij nou met “genormaliseerd”?’ fluisterde ik tegen Leslie.

‘Ik had in elk geval niet de indruk dat hij het over Charlottes diarree had,’ fluisterde Leslie terug.

Ik ook niet.

‘Heb je zijn zegelring al eens goed bekeken?’ fluisterde Leslie.

‘Nee, jij dan?’

‘Er staat een ster op. Een ster met twaalf punten!’

‘Nou en?’

‘Twaalf punten. Net als bij een klok.’

‘Een klok heeft toch geen punten.’

Leslie rolde met haar ogen. ‘Rinkelt er bij jou dan geen belletje? Twaalf! Klok! Tijd! Tijdreizen! Ik durf te wedden… Gwen?’

‘O shit!’ zei ik. Mijn maag vloog alweer de achtbaan af.

Leslie staarde me vol ontzetting aan. ‘O nee!’

Ik was minstens even geschokt. Het laatste wat ik wilde, was voor de ogen van mijn hele klas in het niets oplossen. En dus stond ik op en wankelde naar de deur, met mijn hand tegen mijn maag gedrukt. ‘Ik geloof dat ik moet overgeven,’ zei ik tegen meneer Whitman. Ik wachtte zijn antwoord niet af, maar rukte de deur open en tuimelde de gang op.

‘Misschien moet er iemand achter haar aan gaan,’ hoorde ik meneer Whitman zeggen. ‘Leslie, zou jij misschien…?’

Leslie kwam achter me aan gerend en deed met een klap de deur van het lokaal dicht. ‘Oké, snel! Naar de toiletten, daar ziet niemand ons. Gwen? Gwenny?’

Leslies gezicht vervaagde voor mijn ogen, haar stem klonk alsof ze heel ver weg was. En toen was ze helemaal verdwenen.

Ik stond alleen in een gang. Op de muren zat prachtig, met goud beschilderd behang. Onder mijn voeten strekte zich in plaats van de onverslijtbare lichtgrijze tegels wondermooi parket uit, glanzend gewreven en voorzien van kunstig inlegwerk. Het was duidelijk nacht of op z’n minst avond. Aan de muren hingen kandelaars met daarin brandende kaarsen, en aan de beschilderde plafonds hingen kroonluchters die ook vol stonden met brandende kaarsen. Alles was in een zacht, gouden licht gehuld.

Mijn eerste gedachte was: super, ik ben niet omlaag gevallen. Mijn tweede: waar kan ik me hier verstoppen voordat iemand me ziet?

Want ik was niet alleen in dit huis. Van beneden klonk muziek, vioolmuziek. En er klonken stemmen.

Tamelijk veel stemmen.

Van mijn vertrouwde gang op de tweede verdieping van de Saint Lennox Highschool herkende ik niet veel meer. Ik probeerde me de indeling van de ruimte voor de geest te halen. Achter me was de deur naar mijn klaslokaal, ertegenover gaf mevrouw Counter juist aardrijkskunde aan de tweede klas. Daarnaast was een grote bergkast. Als ik me daarin zou verstoppen, zou niemand me tenminste zien als ik terugsprong.

Aan de andere kant: die bergkast zat meestal op slot. Misschien was het dus toch niet zo’n goed idee om me daar te verstoppen. Als ik in een gesloten ruimte terugsprong, moest ik echt een héél goede verklaring verzinnen hoe ik daar in vredesnaam binnen was gekomen.

Maar als ik naar een van de andere vertrekken ging, zou ik bij mijn tijdsprong terug naar het heden zomaar uit het luchtledige verschijnen voor de ogen van een heleboel scholieren en een leraar. Daar een verklaring voor zien te vinden zou nog een stuk lastiger zijn.

Misschien moest ik gewoon op deze gang blijven en hopen dat het niet lang zou duren. Bij mijn beide eerste tijdsprongen was ik ook steeds maar een paar minuten weg geweest.

Ik leunde tegen het brokaatbehang en wachtte verlangend op het duizelige gevoel. Van beneden drong geroezemoes van stemmen en gelach door, ik hoorde gerinkel van glazen en dan speelden weer de violen. Het klonk alsof een heleboel mensen een heleboel plezier hadden. Misschien was James er ook wel bij. Tenslotte had hij hier ooit gewoond. Ik stelde me voor dat hij – zo levend als het maar kan – ergens beneden was en op de vioolmuziek danste.

Jammer dat ik hem niet kon ontmoeten. Maar hij zou vast niet erg blij geweest zijn als ik hem verteld had waar we elkaar van kenden. Ik bedoel: ooit van zouden kennen, lang nadat hij gestorven was, eh… gestorven zou zijn.

Als ik wist waaraan hij gestorven was, kon ik hem misschien waarschuwen. Hé James, op 15 juli zal op Park Lane een baksteen op je hoofd vallen, dus je kunt die dag beter thuisblijven. Alleen wist James stom genoeg niet waaraan hij gestorven was. Hij wist zelfs niet eens dát hij gestorven was. Eh… zou sterven. Gestorven zou zijn.

Hoe langer je over dat tijdreisgedoe nadacht, hoe ingewikkelder het leek.

Ik hoorde voetstappen op de trap. Er kwam iemand naar boven lopen. Nee, het waren twee mensen. Shit! Kon je hier niet eens een paar minuten ongestoord staan lummelen? Waar nou weer naartoe? Ik koos de ruimte tegenover me, in mijn tijd het lokaal van de tweede. De deurklink gaf niet mee en het duurde een paar seconden voor ik begreep dat ik hem naar boven moest duwen in plaats van naar beneden.

Toen ik eindelijk de ruimte binnen kon glippen, waren de voetstappen al heel dichtbij. Ook hierbinnen brandden kaarsen in houders aan de muren. Wat onvoorzichtig om die zonder toezicht te laten branden! Ik kreeg thuis al op m’n kop als ik een keertje vergat om ’s avonds een theelichtje in de naaikamer uit te blazen.

Ik keek zoekend om me heen naar een verstopplek, maar het vertrek was slechts zeer spaarzaam gemeubileerd. Er was een soort bank op kromme, vergulde poten, een bureau, met stof beklede stoelen, niets waarachter je je kon verstoppen als je groter was dan een muis. Ik kon niet veel anders doen dan achter een van de tot op de vloer reikende, goudkleurige gordijnen gaan staan; geen erg originele verstopplaats. Maar vooralsnog was er ook niemand die me zocht.

Buiten in de gang hoorde ik nu stemmen.

‘Waar wil je naartoe?’ vroeg een mannenstem. Hij klonk vrij kwaad.

‘Maakt me niet uit! Weg van jou,’ antwoordde een andere stem. Het was de stem van een meisje, een huilend meisje om precies te zijn.

Tot mijn schrik kwam ze uitgerekend deze kamer in gelopen en de man liep achter haar aan. Door het gordijn kon ik hun bewegende schaduwen zien. O ja, dat was natuurlijk logisch! Uit alle kamers hierboven moesten ze uitgerekend de mijne kiezen.

‘Laat me met rust,’ zei de meisjesstem.

‘Ik kan je niet met rust laten,’ zei de man. ‘Telkens wanneer ik je alleen laat, doe jij iets ondoordachts.’

‘Ga weg!’ herhaalde het meisje.

‘Nee, dat doe ik niet. Luister, het spijt me dat het gebeurd is. Ik had het niet mogen toelaten.’

‘Maar dat heb je wel! Omdat je alleen ogen had voor háár.’

De man lachte zachtjes. ‘Je bent gewoon jaloers.’

‘Dat zou je wel willen!’

Geweldig! Een ruziënd stelletje! Dat kon wel even duren. Ik zou achter dit gordijn verkommeren tot ik weer terugsprong en onverhoopt tijdens de les van mevrouw Counter voor de vensterbank stond. Misschien kon ik tegen mevrouw Counter zeggen dat ik had meegedaan aan een natuurkundig experiment. Of dat ik er de hele tijd al was geweest en dat ze me alleen niet had opgemerkt.

‘De graaf zal zich afvragen waar we gebleven zijn,’ zei de mannenstem.

‘Dan stuurt die grááf van jou zijn Transsylvanische zielsverwant er toch op uit om ons te zoeken. In het echt is hij niet eens een graaf. Zijn titel is net zo nep als de roze wangen van die… hoe heette ze ook weer?’ Het meisje snoof tijdens het praten woedend.

Ze kwam me ergens bekend voor. Heel bekend. Voorzichtig gluurde ik vanachter het gordijn vandaan de kamer in. De twee stonden vlak voor de deur met hun profiel naar mij toegekeerd. Het meisje was inderdaad een meisje en ze droeg een fantastische jurk van nachtblauwe zijde en geborduurd brokaat, met een rok die zo wijd was dat ze er alleen met moeite mee door een normale deur kon. Ze had sneeuwwitte haren, die in een enorme berg op haar hoofd waren opgestoken en daarvandaan in krullen weer op haar schouders vielen. Dat moest wel een pruik zijn. Ook de man had wit haar, dat in zijn nek met een lint bij elkaar gehouden werd. Ondanks de bejaardenhaarkleur zagen ze er alle twee erg jong uit, en bovendien heel knap, vooral de man. Eigenlijk was hij nog maar een jongen, misschien achttien of negentien jaar oud. En hij zag er adembenemend goed uit. Perfect mannelijk profiel, als je het mij vroeg. Ik kon mijn ogen er nauwelijks van afhouden. Ik leunde veel verder uit mijn verstopplek naar voren dan ik eigenlijk wilde.

‘Ik ben haar naam alweer vergeten,’ zei de jongen, nog steeds lachend.

‘Leugenaar!’

‘De graaf is niet verantwoordelijk voor het gedrag van Rakoczy,’ zei de jongen, nu weer ernstig. ‘Hij zal hem er ongetwijfeld voor bestraffen. Je hoeft de graaf niet aardig te vinden, je moet hem alleen respecteren.’

Opnieuw snoof het meisje vol verachting, en weer kreeg ik daarbij een vreemd vertrouwd gevoel.

‘Ik moet helemaal niets,’ zei ze en ze draaide zich abrupt om naar het raam. Dat wil zeggen, naar mij.

Ik wilde wegduiken achter het gordijn, maar midden in mijn beweging verstarde ik. Dat kon niet waar zijn!

Het meisje had míjn gezicht. Ik keek recht in mijn eigen, geschrokken ogen!

Het meisje leek net zo verbluft als ik, maar zij herstelde zich sneller van de schrik. Ze maakte een niet mis te verstane beweging met haar hand.

Verstop je! Verdwijn!

Ik trok mijn hoofd terug achter het gordijn en haalde diep adem. Wie was dat? Zo’n grote gelijkenis, dat kon toch niet? Ik móést gewoon nog een keer kijken.

‘Wat was dat?’ hoorde ik de stem van de jongen.

‘Niets!’ zei het meisje.

Was dat soms ook míjn stem?!

‘Bij het raam.’

‘Daar is niks!’

‘Misschien staat er iemand achter het gordijn ons af te…’

De zin eindigde in een verrast geluid. Er heerste een plotselinge stilte. Wat was er nu weer gebeurd?

Zonder na te denken schoof ik het gordijn opzij. Het meisje dat eruitzag als ik, had haar lippen op de mond van de jongen gedrukt. In eerste instantie liet hij het heel passief over zich heen komen, maar toen legde hij zijn armen om haar middel en trok haar dichter tegen zich aan. Het meisje sloot haar ogen.

In mijn buik dansten plotseling allemaal vlinders. Het was vreemd om mezelf te zien zoenen. Ik vond dat ik het best goed deed. Het was me wel duidelijk dat het meisje de jongen alleen maar zoende om hem van mij af te leiden. Dat was aardig van haar, maar waarom deed ze het? En hoe moest ik nou ongemerkt langs hen komen?

De vlinders in mijn buik werden fladderende vogels en het beeld van het kussende paar vervaagde voor mijn ogen. Toen stond ik opeens in het klaslokaal van de tweede, kapot van de zenuwen.

Alles bleef stil.

Ik had erop gerekend dat mijn plotselinge verschijning zou leiden tot geschreeuw uit vele leerlingenkelen en dat er misschien wel iemand – mevrouw Counter? – van schrik zou flauwvallen. Maar het lokaal was leeg. Ik kreunde van opluchting. Eindelijk had ik eens een keer geluk gehad. Ik liet me op een stoel zakken en legde mijn hoofd op de lessenaar. Wat er gebeurd was, ging op dit moment mijn bevattingsvermogen te boven. Het meisje, de knappe jongeman, de kus…

Het meisje had er niet alleen zo uitgezien als ik. Dat meisje wás ik.

Er was geen vergissing over mogelijk. Er bestond geen enkele twijfel: ik had mezelf herkend aan de halvemaanvormige moedervlek op mijn slaap, die tante Glenda altijd mijn ‘rare banaantje’ noemde. Zo veel gelijkenis kon gewoon niet bestaan.

Opaal en barnsteen het eerste paar,
agaat zingt in B, de wolf-avatar,
duet – solutio! – met aquamarien.
Dan volgen machtige smaragd en citrien,
de tweelingcarneolen in scorpio,
en jade, nummer acht, digestio.
In E grote terts: zwarte toermalijn,
saffier in F, hoe helder haar schijn.
En haast tegelijk de diamant,
als elf en zeven, de leeuw herkend.
Projectio! De tijd raakt vlot,
robijn vormt begin, maar ook het slot.

Uit de geheime geschriften van de graaf van Saint Germain

6.

Nee. Dat kon ik niet geweest zijn. Ik had nog nooit een jongen gezoend. Nou ja, zo goed als nooit. In elk geval niet zó. Er was een jongen, Mortimer, uit de klas boven ons, met wie ik afgelopen zomer precies twee weken en een halve dag gegaan was. Niet zozeer omdat ik verliefd op hem was, maar meer omdat hij de beste vriend was van Leslies toenmalige vriend Max en het op de een of andere manier zo handig geleken had. Maar Mortimer was niet zo van het zoenen geweest, hij was er veel meer op uit om zuigplekken in mijn nek te maken terwijl hij als een soort afleidingsmanoeuvre probeerde zijn hand onder mijn T-shirt te schuiven. Ik had bij dertig graden in de schaduw met een sjaaltje om mijn nek moeten lopen en was er de hele tijd alleen maar mee bezig geweest om Mortimers handen (vooral in de donkere bioscoop leek hij er minstens drie extra te hebben) weg te duwen. Na twee weken hadden we onze ‘relatie’ met wederzijdse instemming verbroken. Ik was volgens Mortimer ‘te onrijp’ en Mortimer was mij te, eh… aanhankelijk.

Behalve met hem had ik alleen nog met Gordon gezoend, op het schoolreisje naar het eiland Wight. Maar dat telde niet omdat het a) een deel van een spel geweest was dat ‘Waarheid of zoenen’ heette (ik had de waarheid gezegd, maar Gordon had volgehouden dat het een leugen geweest was) en b) helemaal geen echte zoen was. Gordon had niet eens de kauwgum uit zijn mond gehaald.

Op de ‘zuigzoenaffaire’ (zoals Leslie het noemde) en Gordons pepermuntkus na, was ik nog totaal ongekust. Misschien ook wel ‘onrijp’ zoals Mortimer beweerde. Ik was dus laat, met mijn zestien en een half, dat wist ik, maar volgens Leslie, die toch in elk geval een jaar lang met Max samen was gebleven, werd zoenen over het algemeen ernstig overschat. Ze zei dat ze misschien gewoon pech had gehad, maar dat de jongens die ze tot nu toe gezoend had, er absoluut niet veel van bakten. Er zou, zei Leslie, eigenlijk op school een vak ‘zoenen’ moeten zijn, liefst in plaats van godsdienst, want daar had toch geen mens behoefte aan.

We hadden het er vaak over hoe de perfecte zoen zou moeten zijn, en er waren een heleboel films die we alleen maar steeds opnieuw bekeken omdat er zulke mooie kusscènes in zaten.

‘Ha, miss Gwendolyn. Belieft het u vandaag om met mij te spreken, of wilt u me wederom negeren?’ James zag me het lokaal van de tweede uit lopen en kwam naar me toe.

‘Hoe laat is het?’ Ik keek zoekend om me heen of ik Leslie ergens zag.

‘Ben ik soms een klok?’ James keek verontwaardigd. ‘Zo goed zou u me toch inmiddels moeten kennen dat u weet dat tijd voor mij geen enkele rol speelt.’

‘Wat je zegt.’ Ik ging de hoek om, om een blik op de grote klok aan het einde van de gang te kunnen werpen.

James volgde me.

‘Ik ben maar twintig minuten weg geweest!’ zei ik.

‘Waarheen dan?’

‘Ach, James! Ik geloof dat ik bij jou thuis was. Echt heel mooi allemaal. Veel goud. En dat kaarslicht… heel gezellig.’

‘Ja. Niet zo treurig en smakeloos als dit hier.’ James gebaarde naar de overwegend grijze gang om ons heen.

Plotseling had ik medelijden met hem. Hij was helemaal niet zo veel ouder dan ik, en toch al dood.

‘James, heb jij eigenlijk al wel eens een meisje gezoend?’

‘Wat zeg je?’

‘Of je al wel eens gezoend hebt.’

‘Het is niet gepast om over zoiets te praten, miss Gwendolyn.’

‘Dus je hebt nog nooit gezoend?’

‘Ik ben een man,’ zei James.

‘Wat is dat nou weer voor antwoord?’ Ik moest lachen, omdat James zo’n verontwaardigd gezicht had getrokken. ‘Weet je eigenlijk wanneer je precies geboren bent?’

‘Wil je me soms beledigen? Natuurlijk ken ik mijn eigen geboortedatum. Dat is de eenendertigste maart.’

‘Van welk jaar?’

‘1762.’ James stak uitdagend zijn kin naar voren. ‘Drie weken geleden ben ik eenentwintig geworden. Ik heb het uitgebreid met mijn vrienden gevierd in de White-Club; omdat het zo’n feestelijke dag was, betaalde mijn vader al mijn speelschulden en hij gaf me bovendien een prachtig mooie vosmerrie. En toen kreeg ik die stomme koorts en moest ik even gaan liggen. Om vervolgens bij het wakker worden te merken dat alles veranderd was, en een brutaal nest tegen te komen dat beweert dat ik een geest ben.’

‘Het spijt me,’ zei ik. ‘Waarschijnlijk ben je aan die koorts gestorven.’

‘Onzin! Het was slechts een licht ongerief,’ zei James, maar er flikkerde iets van onzekerheid in zijn blik. ‘Het leek dokter Barrow niet erg waarschijnlijk dat ik bij lord Stanhope met de pokken besmet was.’

‘Hm,’ deed ik. Ik zou de pokken wel eens googelen.

‘ “Hm”. Wat betekent dat nu weer, “hm”?’ James keek me boos aan.

‘O, daar ben je al!’ Leslie kwam uit de meisjes-wc’s gerend en viel me om de hals. ‘Ik ben duizend doden gestorven!’

‘Er is niks met me aan de hand. Ik ben bij terugkeer wel in de klas van mevrouw Counter geland, maar daar was niemand.’

‘De tweede is vandaag op excursie naar de sterrenwacht van Greenwich,’ zei Leslie. ‘Jemig, wat ben ik blij om jou te zien! Ik heb tegen meneer Whitman gezegd dat je in de meisjes-wc’s bent en vreselijk staat te kotsen. Hij stuurde me meteen terug om je haren uit je gezicht te houden.’

‘Walgelijk,’ zei James, die met zijn zakdoek zijn neus dichthield. ‘Zeg haar met die zomersproeten dat een dame over zulke zaken niet spreekt.’

Ik besteedde geen aandacht meer aan hem. ‘Leslie, er is iets raars gebeurd… Iets wat ik niet kan verklaren.’

‘Dat geloof ik meteen.’ Leslie hield mijn mobieltje onder mijn neus. ‘Hier. Ik heb hem uit je kastje gehaald. Je belt nu meteen je moeder op.’

‘Leslie, ze is op haar werk. Daar kan ik haar toch niet…’

‘Bel haar op! Je bent nu drie keer terug in de tijd gesprongen en de laatste keer heb ik het met eigen ogen gezien. Opeens was je zomaar weg! Het was echt niet te filmen! Je moet het meteen aan je moeder vertellen, zodat je niets kan overkomen. Alsjeblieft.’

Had Leslie nou tranen in haar ogen?

‘Zij met de zomersproeten heeft vandaag zeker haar dramatische dag,’ zei James.

Ik pakte het mobieltje en haalde diep adem.

‘Alsjeblieft,’ smeekte Leslie.

Mijn moeder werkte als administratief medewerkster in Bartholemew’s Hospital. Ik toetste haar nummer in en keek daarbij naar Leslie. Ze knikte en probeerde te glimlachen.

‘Gwendolyn?’ Mam had blijkbaar het nummer van mijn mobiel op haar display herkend. Haar stem klonk bezorgd. Het was nog nooit voorgekomen dat ik haar vanaf school had opgebeld. ‘Is er iets niet in orde?’

‘Mam… het gaat niet zo goed met me.’

‘Ben je ziek?’

‘Ik weet het niet.’

‘Misschien krijg je die griep die op het moment heerst. Weet je wat, jij gaat naar huis, lekker in bed liggen, en ik zorg ervoor dat ik vandaag wat vroeger naar huis kan. Dan pers ik een sinaasappeltje voor je uit en maak een warme doek voor om je hals.’

‘Mam, het is geen griep. Het is iets ergers. Ik…’

‘Misschien zijn het de pokken,’ opperde James.

Leslie keek me bemoedigend aan. ‘Kom op!’ siste ze. ‘Zeg het haar nou.’

‘Lieverd? Wat is er met je?’

Ik haalde diep adem. ‘Mam, ik geloof dat ik net zo ben als Charlotte. Ik was daarstraks… geen idee in welke tijd. En vannacht ook… eigenlijk is het gisteren al begonnen. Ik wilde het tegen je zeggen, maar ik was bang dat je me niet zou geloven.’

Mijn moeder zweeg.

‘Mam?’ Ik keek naar Leslie. ‘Ze gelooft me niet.’

‘Je loopt ook alleen maar warrig te stotteren,’ fluisterde Leslie. ‘Kom op, probeer het nog een keer.’

Maar dat was niet nodig.

‘Blijf waar je bent,’ zei mijn moeder. Haar stem klonk opeens heel anders. ‘Wacht bij het hek van school op me. Ik neem een taxi en ben zo snel mogelijk bij je.’

‘Maar…’

Mam had de verbinding al verbroken.

‘Je krijgt vast gedoe met meneer Whitman,’ zei ik.

‘Kan me niet schelen,’ zei Leslie. ‘Ik wacht tot je moeder er is. Maak je maar geen zorgen om het eekhoorntje. Die wind ik zo om mijn vinger.’

‘Wat heb ik nou toch gedaan?’

‘Het enige juiste,’ verzekerde Leslie me.

Ik had haar zo veel mogelijk verteld over mijn korte tripje naar het verleden. Leslie dacht dat het meisje dat er precies zo had uitgezien als ik, een van mijn voorouders geweest kon zijn. Ik geloofde er niks van. Twee mensen kunnen niet zo veel op elkaar lijken. Tenzij ze een eeneiige tweeling zijn.

Die theorie vond Leslie ook aannemelijk. ‘Ja! Net als in Dubbele Lotje,’ zei ze. ‘Ik zal die dvd wel een keertje lenen.’

Het huilen stond me nader dan het lachen. Wanneer zouden Leslie en ik ooit weer gezellig een dvd’tje kunnen kijken?

De taxi kwam sneller dan ik gedacht had.

Hij stopte voor het hek en mijn moeder deed het portier open. ‘Stap in,’ zei ze.

Leslie pakte mijn hand. ‘Sterkte. Bel me zodra je kunt.’

Ik begon bijna te huilen. ‘Leslie… dank je!’

‘Is goed, joh,’ zei Leslie, die net zo hard tegen de tranen moest vechten.

Ook bij films huilden we altijd op dezelfde momenten.

Ik ging naast mam in de taxi zitten. Ik zou haar het liefst om de hals zijn gevlogen, maar ze trok zo’n vreemd gezicht dat ik daarvan afzag.

‘Temple,’ zei ze tegen de chauffeur.

Toen gleed de glazen ruit tussen de chauffeur en de achterbank omhoog en de taxi reed weg.

‘Ben je boos op me?’ vroeg ik.

‘Nee. Natuurlijk niet, lieverd. Jij kunt er toch ook niets aan doen.’

‘Klopt! Het is de schuld van die stomme Newton…’ Ik probeerde het met een grapje.

Maar mam was niet in de stemming voor grapjes. ‘Nee, die kan er ook niets aan doen. Als het al iemands schuld is, is het de mijne. Ik had gehoopt dat die beker aan ons voorbij zou gaan.’

Ik keek haar met grote ogen aan. ‘Hoe bedoel je dat?’

‘Ik… dacht… hoopte… ik wilde je niet…’ Dat geaarzel en gestotter was helemaal niets voor haar. Ze zag er gespannen uit, en zo ernstig had ik haar alleen nog maar meegemaakt toen mijn vader gestorven was. ‘Ik wilde gewoon niet dat het zo zou zijn. Ik heb de hele tijd gehoopt dat het Charlotte zou zijn.’

‘Maar dat dacht iedereen! Wie komt er nou op het idee dat Newton zich vergist heeft? Grootmoeder springt uit haar vel.’

De taxi voegde op Piccadilly in tussen het drukke verkeer.

‘Je grootmoeder is niet belangrijk,’ zei mam. ‘Wanneer is het voor het eerst gebeurd?’

‘Gisteren. Op weg naar Selfridges.’

‘Hoe laat?’

‘Even na drieën of zo. Ik wist niet wat ik moest doen, dus ben ik terug naar huis gegaan en heb daar aangebeld. Maar voordat er iemand kon opendoen, was ik alweer teruggesprongen. De tweede keer was vannacht. Toen heb ik me in de kast verstopt, maar daar sliep iemand, een bediende. Een nogal woeste bediende. Hij achtervolgde me door het hele huis, en toen zochten ze allemaal naar me omdat ze dachten dat ik een inbreker was. Gelukkig sprong ik terug voor ze me konden vinden. En de derde keer was daarnet. Op school. Die keer moet ik nog verder teruggesprongen zijn, want de mensen droegen pruiken… Mam! Als dit voortaan om de paar uur gebeurt, kan ik toch nooit meer een normaal leven leiden! En alleen maar omdat die dombo van een Newton…’ Ik merkte zelf dat de grap zo langzamerhand uitgewerkt begon te raken.

‘Je had het me meteen moeten vertellen!’ Mam aaide me over mijn hoofd. ‘Er had je ik weet niet wat kunnen gebeuren!’

‘Ik wilde het je wel vertellen, maar toen zei jij dat wij allemaal gewoon een beetje te veel fantasie hebben.’

‘Maar ik bedoelde toch niet… Je was er totaal niet op voorbereid. Het spijt me zo.’

‘Het is toch niet jouw schuld, mam! Dit kon toch niemand weten.’

‘Ik wist het,’ zei mam. En na een korte, ongemakkelijke stilte voegde ze eraan toe: ‘Je bent op dezelfde dag geboren als Charlotte.’

‘Nee, niet waar! Ik ben op acht oktober jarig, zij op de zevende.’

‘Jij bent ook op zeven oktober geboren, Gwendolyn.’

Ik kon niet geloven dat ze dat zei. Ik kon haar alleen maar aanstaren.

‘Ik heb gelogen over je geboortedatum,’ ging mam verder. ‘Het was niet zo moeilijk. Je bent thuis geboren, en de verloskundige die de papieren heeft ingevuld, had begrip voor onze wens.’

‘Maar waarom?’

‘We wilden je alleen maar beschermen, lieverd.’

Ik begreep haar niet. ‘Beschermen? Waarvoor dan? Nu is het toch gebeurd.’

‘We… ik wilde dat je een normale jeugd zou hebben. Een onbezorgde kindertijd.’ Mam keek me indringend aan. ‘En het had zo kunnen zijn dat je het gen helemaal niet geërfd had.’

‘Terwijl ik geboren ben op de dag die Newton uitgerekend had?’

‘We konden het altijd hopen…’ zei mam. ‘En hou nou eindelijk eens op over Isaac Newton. Hij is maar een van de talloze mensen die zich hiermee hebben beziggehouden. Deze zaak is veel groter dan jij je kunt voorstellen. Veel groter, ouder en machtiger. En veel gevaarlijker. Ik wilde je daarbuiten houden.’

‘Wáárbuiten dan?’

Mam zuchtte. ‘Het was dom van me. Ik had beter moeten weten. Vergeef het me alsjeblieft.’

‘Mam!’ Mijn stem sloeg bijna over. ‘Ik heb echt geen flauw idee waar je het over hebt.’ Met elke zin werden mijn verwarring en mijn vertwijfeling een stukje groter. ‘Ik weet alleen dat er iets met me gebeurt wat helemaal niet zou moeten gebeuren. En dat het irritant is! Om de paar uur word ik duizelig en spring ik naar een andere tijd. Ik heb geen idee wat ik daartegen moet doen!’

‘Daarom gaan we nu ook naar hen toe,’ zei mam.

Ik zag dat mijn vertwijfeling haar pijn deed; ik had haar nog nooit zo bezorgd gezien.

‘En zij zijn…’

‘De Wachters,’ antwoordde mijn moeder. ‘Een eeuwenoud geheim genootschap, ook wel de loge van de graaf van Saint Germain genoemd.’ Ze keek uit het raam. ‘We zijn er bijna.’

‘Geheim genootschap! Je wilt me toch niet naar een of andere twijfelachtige sekte brengen? Mam!’

‘Het is geen sekte. Maar twijfelachtig zijn ze allemaal.’ Mam haalde diep adem en sloot kort haar ogen. ‘Je grootvader was lid van de loge,’ ging ze toen verder. ‘En vóór hem zijn vader, evenals zijn grootvader. Isaac Newton was ook lid, en Wellington, Klaproth, Von Arneth, Hahnemann, Karl von Hessen-Kassel, natuurlijk alle De Villiers en nog veel, veel meer… Je grootmoeder beweert dat zelfs Churchill en Einstein lid zijn geweest van de loge.’

De meeste van die namen zeiden me absoluut niets. ‘Maar wat dóén ze dan?’

‘Dat is… tja,’ zei mam. ‘Ze houden zich bezig met oeroude mythen. En met de tijd. En met mensen zoals jij.’

‘Zijn er dan zo veel van mijn soort?’

Mam schudde haar hoofd. ‘Twaalf maar. En de meesten van hen zijn allang dood.’

De taxi stopte en de ruit gleed omlaag.

Mam gaf de chauffeur een paar pondbriefjes. ‘Het is goed zo,’ zei ze.

‘Wat moeten we uitgerekend hier?’ vroeg ik toen we op de stoep stonden en de taxi weer was weggereden. We waren langs The Strand gereden, tot vlak voor de overgang naar Fleet Street. Om ons heen raasde het stadsverkeer, mensenmassa’s dromden over de stoepen. De cafés en restaurants aan de overkant waren stampvol, langs de stoeprand stonden twee rode dubbeldekker-sightseeingbussen en de toeristen op het open bovendek fotografeerden het monumentale gebouwencomplex van de Royal Courts of Justice.

‘Als je daar schuin tegenover tussen die huizen door loopt, kom je in Temple.’ Mam streek wat haren uit mijn gezicht.

Ik keek naar de smalle voetgangersdoorgang waar ze naar wees. Ik kon me niet herinneren dat ik daar wel eens langs gelopen was.

Mam had mijn verwarring blijkbaar opgemerkt. ‘Ben je met school nooit in Temple geweest?’ vroeg ze. ‘De kerk en de tuinen zijn echt de moeite waard om een keer te bekijken. En Fountain Court. Dat vind ik de mooiste fontein in de hele stad.’

Ik staarde haar woedend aan. Was ze nu plotseling gemuteerd tot een stadsgids of zo?

‘Kom, we moeten naar de overkant,’ zei ze en ze pakte mijn hand beet.

We volgden een groep toeristen, allemaal Japanners, die stuk voor stuk een enorme stadsplattegrond uitgevouwen voor hun neus hielden.

Achter de rij huizen kwam je in een totaal andere wereld terecht. Vergeten was de hectische bedrijvigheid van The Strand en Fleet Street. Hier, tussen de majestueuze, strak aaneengeregen, tijdloos mooie gebouwen, heersten plotseling rust en stilte.

Ik wees op de toeristen. ‘Wat zoeken die hier? De mooiste fontein van de hele stad?’

‘Ze gaan de Temple Church bekijken,’ zei mijn moeder, zonder te reageren op mijn opgewonden toon. ‘Erg oud, veel legendes, een heleboel mythen. Daar zijn Japanners gek op. En in Middle Temple Hall is ooit voor het eerst Twelfth Night van Shakespeare opgevoerd.’

We volgden de Japanners een eindje en bogen toen af naar links, langs een klinkerweg tussen de huizen door en meerdere hoeken om. De atmosfeer hier was bijna landelijk; vogels zongen, bijen zoemden in de overvolle bloembedden en zelfs de lucht rook fris en ongebruikt.

Bij de voordeuren van de huizen hingen geelkoperen borden waarop lange rijen namen gegraveerd stonden.

‘Dat zijn allemaal advocaten. Docenten van het Rechtswetenschappelijk Instituut,’ zei mam. ‘Je wilt niet weten wat de huur van een kantoor hier moet kosten.’

‘Natuurlijk niet,’ zei ik beledigd. Alsof er niets belangrijkers was om over te praten!

Bij de volgende deur bleven we staan.

‘We zijn er,’ zei ze.

Het was een bescheiden huis, dat er ondanks de onberispelijke gevel en de pas geverfde raamkozijnen erg oud uitzag. Mijn ogen gleden langs de namen op het geelkoperen bord, maar mam duwde me door de open deur naar binnen en dirigeerde me een trap op naar de eerste verdieping. Twee jonge vrouwen die ons tegemoetkwamen, groetten ons vriendelijk.

‘Waar zijn we hier dan?’

Mam antwoordde niet. Ze drukte op een bel, trok haar jasje recht en streek haar haren uit haar gezicht. ‘Niet bang zijn, lieverd,’ zei ze, en ik wist niet of ze het tegen mij had of tegen zichzelf.

Er klonk een gezoem toen de deur openging en we kwamen in een lichte kamer die eruitzag als een heel gewoon kantoor. Dossierkasten, bureau, telefoon, faxapparaat, computer… Zelfs de blonde vrouw van middelbare leeftijd achter het bureau zag er niet ongewoon uit. Alleen haar bril was een beetje angstaanjagend: pikzwart en met zo’n dik montuur dat haar halve gezicht erachter verdween.

‘Wat kan ik voor u doen?’ vroeg ze. ‘O, u bent de… miss… mevrouw Montrose?’

‘Shepherd,’ verbeterde mam. ‘Ik gebruik mijn meisjesnaam niet meer. Ik ben getrouwd.’

‘O, ja natuurlijk.’ De vrouw glimlachte. ‘Maar u bent helemaal niet veranderd. Aan uw haren zou ik u altijd en overal herkennen.’ Ze nam mij slechts vluchtig op. ‘En dat is zeker uw dochter? Nou, maar die lijkt echt op haar vader? Hoe gaat het met…?’

Mam onderbrak haar. ‘Mevrouw Jenkins, ik moet dringend mijn moeder en meneer De Villiers spreken.’

‘O, uw moeder en meneer De Villiers zitten in een bespreking, ben ik bang.’ Mevrouw Jenkins glimlachte spijtig. ‘Hebt u misschien…’

Opnieuw viel mam haar in de rede. ‘Ik wil graag bij die bespreking aanwezig zijn.’

‘Maar… dat… U weet toch dat dat niet mogelijk is.’

‘Dan máákt u het maar mogelijk. Zegt u hun dat ik de robijn kom brengen.’

‘Wát? Maar…’ Mevrouw Jenkins staarde met grote ogen van mam naar mij en weer terug.

‘Doet u gewoon wat ik zeg.’ Nog nooit had mijn moeder zo vastberaden geklonken.

Mevrouw Jenkins stond op en kwam achter haar bureau vandaan. Ze nam me van top tot teen op en ik voelde me in mijn afschuwelijke schooluniform vreselijk ongemakkelijk. Mijn haar was niet gewassen en ik had het gewoon met een elastiekje in een paardenstaart gebonden. Opgemaakt had ik me ook niet. (Dat deed ik eigenlijk zelden.)

‘Bent u daar zeker van?’

‘Natuurlijk weet ik het zeker. Denkt u soms dat ik daarover domme grapjes zou maken? Haast u zich alstublieft, want de tijd dringt.’

‘Alstublieft… wacht u hier.’ Mevrouw Jenkins draaide zich om en verdween tussen twee dossierkasten door een tweede deur.

‘De robijn?’ herhaalde ik.

‘Ja,’ zei mam. ‘Bij elk van de twaalf tijdreizigers hoort een edelsteen. En jij bent de robijn.’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Opaal en barnsteen het eerste paar, agaat zingt in B, de wolf-avatar, duet – solutio! – met aquamarien. Dan volgen machtige smaragd en citrien, de tweelingcarneolen in scorpio, en jade, nummer acht, digestio. In E grote terts: zwarte toermalijn, saffier in F, hoe helder haar schijn. En haast tegelijk de diamant, als elf en zeven, de leeuw herkend. Projectio! De tijd raakt vlot, robijn vormt begin, maar ook het slot.’ Mam keek me met een treurig lachje aan. ‘Ik ken het nog altijd uit mijn hoofd.’

Om de een of andere reden had ik tijdens haar voordracht kippenvel gekregen. Het was niet zozeer op me overgekomen als een gedicht, maar veel meer als een bezweringsformule, iets wat boosaardige heksen in een film murmelen terwijl ze in een ketel vol groene dampen roeren. ‘Wat zou dat dan moeten betekenen?’

‘Het is maar een rijmpje, gedicht door geheimzinnig doende oude mannen, om ingewikkelde dingen nog ingewikkelder te maken,’ zei mam. ‘Twaalf getallen, twaalf tijdreizigers, twaalf edelstenen, twaalf toonaarden, twaalf ascendenten, twaalf stappen tot de vervaardiging van de steen der wijzen…’

‘Steen der wijzen? Wat moet…?’ Ik stopte en zuchtte diep. Ik had er genoeg van om steeds alleen maar vragen te stellen die ik niet eens tot een einde wist te brengen, en me na elk antwoord zo mogelijk nog onwetender en verwarder te voelen.

Mam scheen niet veel zin te hebben om mijn vragen te beantwoorden. Ze keek uit het raam. ‘Er is hier echt helemaal niets veranderd. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan.’

‘Ben je hier vaker geweest?’

‘Mijn vader nam me soms mee,’ zei mam. ‘Hij was wat ruimhartiger dan mijn moeder. Ook als het om geheimen ging. Als kind was ik hier graag. En later, toen Lucy…’ Ze zuchtte.

Ik voerde een tijdje een innerlijke strijd of ik wel of niet door moest vragen, maar toen won mijn nieuwsgierigheid het. ‘Oudtante Maddy heeft me verteld dat Lucy ook een tijdreiziger is. Is ze daarom weggelopen?’

‘Ja,’ zei mam.

‘En waar is ze naartoe gegaan?’

‘Dat weet niemand.’ Mam streek alweer door haar haren. Ze was duidelijk opgewonden, ik kende haar helemaal niet zo nerveus.

Als ik zelf niet zo kwaad geweest was, had ik medelijden met haar gekregen.

Een poosje zwegen we. Mam keek weer uit het raam.

‘Dus ik ben een robijn,’ zei ik toen. ‘Dat zijn die rode, toch?’

Mam knikte.

‘En wat is Charlotte dan voor steen?’

‘Geen enkele,’ zei mijn moeder.

‘Mam, heb ik misschien een tweelingzus, over wie je me per ongeluk nooit verteld hebt?’

Mam draaide zich naar me om en glimlachte. ‘Nee, die heb je niet, lieverd.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja, dat weet ik heel zeker. Ik was erbij toen je geboren werd, weet je nog?’

Ergens klonk het geluid van snel naderende stappen. Mams houding verstrakte en ze ademde diep in.

Samen met de bebrilde ontvangstdame kwam tante Glenda de deur door, en achter haar liep een kleine, oude man met een kaal hoofd de kamer in.

Tante Glenda zag er woedend uit. ‘Grace! Mevrouw Jenkins beweert dat jij hebt gezegd…’

‘Dat klopt,’ zei mam. ‘En ik heb geen zin om Gwendolyns tijd te verdoen omdat ik uitgerekend jóú van de waarheid zou moeten overtuigen. Ik wil meteen naar meneer De Villiers toe. Gwendolyn moet worden ingelezen in de chronograaf.’

‘Maar dat is toch volkomen… belachelijk!’ Tante Glenda schreeuwde bijna. ‘Charlotte is…’

‘…nog niet gesprongen zeker?’ Mijn moeder wendde zich tot de kleine dikke man met het kale hoofd. ‘Het spijt me, ik weet dat ik u ken, maar ik kan me uw naam niet meer herinneren.’

‘George,’ zei hij. ‘Thomas George. En u bent lady Arista’s jongste dochter, Grace. Ik kan me u nog goed herinneren.’

‘Meneer George,’ zei mam. ‘Natuurlijk. U hebt ons na Gwendolyns geboorte in Durham bezocht, nu weet ik het weer. Dit is Gwendolyn. Zij is de robijn, die jullie nog missen.’

‘Dat is onmogelijk!’ zei tante Glenda schril. ‘Dat is absoluut onmogelijk! Gwendolyn is op de verkeerde dag geboren. En ze is trouwens wel twee maanden te vroeg ter wereld gekomen. Een onderontwikkeld zevenmaands kindje. Bekijk haar nou toch eens.’

Dat deed meneer George inmiddels al. Hij nam me met vriendelijke, bleekblauwe ogen op. Ik probeerde zo kalm mogelijk terug te kijken en mijn ongenoegen te verbergen. Onderontwikkeld zevenmaands kindje! Tante Glenda was zeker niet goed snik! Ik was bijna één meter zeventig en had cupmaat B, neigend naar C.

‘Ze is gisteren voor de eerste keer gesprongen,’ zei mam. ‘Ik wil alleen maar dat haar niets overkomt. Bij elke ongecontroleerde sprong wordt het risico groter.’

Tante Glenda lachte minachtend. ‘Dat kan toch niemand echt serieus nemen. Het is gewoon de zoveelste armzalige poging van haar om zich in het middelpunt van de belangstelling te manoeuvreren.’

‘Ach, hou toch je mond, Glenda! Ik zou niets liever doen dan me verre houden van dit hele gedoe, en de ondankbare rol van onderzoeksobject van door esoterie bezeten pseudowetenschappers en geheimdoenerige fanatici aan jouw Charlotte overlaten! Maar het is nu eenmaal niet Charlotte die dat vervloekte gen geërfd heeft, maar Gwendolyn!’ Mams ogen stonden vol woede en verachting.

Ook dat was voor mij een volkomen nieuwe kant van haar.

Meneer George lachte zacht. ‘Uw opvatting over ons is niet erg gunstig, mevrouw Shepherd.’

Mam haalde haar schouders op.

‘Nee, nee, nee!’ Tante Glenda liet zich op een bureaustoel vallen. ‘Ik ben niet bereid om deze onzin nog langer aan te horen. Ze is niet eens op de juiste dag geboren. En bovendien is ze te vroeg geboren!’

Dat met die te vroege geboorte was blijkbaar vreselijk belangrijk.

Mevrouw Jenkins fluisterde: ‘Zal ik u een kopje thee brengen, mevrouw Montrose?’

‘Ach, hou toch op met uw kopje thee,’ snauwde tante Glenda.

‘Wil iemand anders misschien thee?’

‘Nee, dank u,’ zei ik.

Meneer George fixeerde me intussen opnieuw met zijn bleekblauwe ogen. ‘Gwendolyn. Dus jij bent al een keer terug in de tijd gesprongen?’

Ik knikte.

‘En waarheen, als ik vragen mag?’

‘Daar waar ik op dat moment stond,’ zei ik.

Meneer George glimlachte. ‘Ik bedoel naar welke tijd je gesprongen bent.’

‘Ik heb geen flauw idee,’ zei ik brutaal. ‘Er stond nergens een jaartal boven of zo. En niemand wilde me het vertellen. Luistert u nou! Ik wil dit niet! Ik wil dat het weer ophoudt. Kunt u ervoor zorgen dat het ophoudt?’

Meneer George gaf geen antwoord. ‘Gwendolyn kwam twee maanden voor de uitgerekende datum ter wereld,’ zei hij tegen niemand in het bijzonder. ‘Op acht oktober. Ik heb de geboortepapieren en de inschrijving bij het bevolkingsregister persoonlijk geverifieerd. En het kind ook.’

Ik vroeg me af wat je bij een kind zou moeten verifiëren. Of het wel echt was?

‘Ze is al op de avond van de zevende geboren.’ Mams stem trilde nu een beetje. ‘We hebben de verloskundige omgekocht, om het tijdstip van de geboorte op de geboortepapieren te veranderen.’

‘Maar waarom?’ Meneer George leek het net zomin te begrijpen als ik.

‘Omdat… Na alles wat er met Lucy gebeurd is, wilde ik mijn kind deze toestanden besparen. Ik wilde haar beschermen,’ zei mam. ‘En ik hoopte dat ze het gen helemaal niet geërfd had, dat ze misschien alleen toevallig op dezelfde dag geboren was als de werkelijke gendraagster. Tenslotte had Glenda Charlotte al gekregen, op wie alle hoop inmiddels gevestigd was…’

‘Ach, lieg toch niet!’ riep tante Glenda. ‘Het was toch allemaal opzet! Jouw baby had pas in december geboren moeten worden, maar je hebt de zwangerschap gemanipuleerd en een vroeggeboorte geriskeerd, alleen maar omdat je op dezelfde dag wilde bevallen. Maar het is niet gelukt! Jouw dochter werd een dag later geboren. Ik heb zo hard gelachen toen ik dat hoorde.’

‘Het moet niet al te moeilijk zijn om dat te bewijzen,’ merkte meneer George op.

‘Ik ben de naam van de verloskundige vergeten,’ zei mam snel. ‘Ik weet alleen nog dat haar voornaam Dawn was. Het is ook totaal niet belangrijk.’

‘Ha!’ zei tante Glenda. ‘Dat zou ik ook zeggen als ik jou was.’

‘We hebben in onze dossiers ongetwijfeld een naam en adres van de verloskundige.’ Meneer George draaide zich om naar mevrouw Jenkins. ‘Het is belangrijk om haar op te sporen.’

‘Het is echt niet nodig,’ vond mam. ‘Laat u die arme vrouw toch met rust. Ze heeft maar een heel klein beetje geld van ons gekregen.’

‘We willen haar alleen een paar vragen stellen,’ zei meneer George. ‘Alstublieft mevrouw Jenkins, wilt u uitzoeken waar ze tegenwoordig woont?’

‘Ik ben al onderweg,’ zei mevrouw Jenkins en ze verdween opnieuw door de zijdeur.

‘Wie weet er verder nog van?’ vroeg meneer George.

‘Alleen mijn man,’ zei mam, en nu klonk er een mengeling van trots en triomf door in haar stem. ‘En die kunt u geen kruisverhoor meer afnemen. Hij is helaas dood.’

‘Ik weet het,’ knikte meneer George. ‘Leukemie, nietwaar? Zeer tragisch.’ Hij begon door de kamer te ijsberen. ‘Wanneer is het begonnen, zegt u?’

‘Gisteren,’ antwoordde ik.

‘Drie keer in de afgelopen twintig uur,’ zei mam. ‘Ik maak me zorgen over haar.’

‘Drie keer al!’ Meneer George bleef staan. ‘En wanneer was de laatste keer?’

‘Ongeveer een uur geleden,’ zei ik. ‘Geloof ik.’ Sinds de gebeurtenissen elkaar in razend tempo hadden opgevolgd, had ik elk gevoel van tijd verloren.

‘Dan hebben we een beetje lucht om alles voor te kunnen bereiden.’

‘Dat kunt u toch onmogelijk geloven,’ zei tante Glenda. ‘Meneer George! U kent Charlotte. Kijkt u nou eens naar dit meisje en vergelijkt u haar met mijn Charlotte. Gelooft u allemaal werkelijk dat de nummer twaalf voor u staat? Robijnrood, begiftigd met de magie van de raaf, sluit G-majeur de cirkel, gevormd door de twaalf. Gelooft u dat echt?’

‘Nou ja, de mogelijkheid bestaat altijd,’ zei meneer George. ‘Ook al schijnen uw motieven me meer dan bedenkelijk toe, mevrouw Shepherd.’

‘Dat is uw probleem,’ zei mam koel.

‘Als u uw kind werkelijk had willen beschermen, had u het niet zo veel jaren in onwetendheid mogen laten leven. Zonder enige voorbereiding terugspringen in de tijd is zeer gevaarlijk.’

Mam beet op haar lip. ‘Ik hoopte gewoon dat het Charlotte zou zijn…’

‘Maar dat is ook zo!’ riep tante Glenda. ‘Ze heeft al twee dagen lang onmiskenbare symptomen. Het kan elk ogenblik gebeuren. Misschien gebeurt het op dit moment wel, terwijl wij onze tijd hier staan te verdoen met het luisteren naar de absoluut ongehoorde verhalen van mijn jaloerse kleine zusje.’

‘Misschien zou je voor de verandering je hersens eens moeten inschakelen, Glenda,’ zei mijn moeder. Plotseling klonk ze vermoeid. ‘Waarom zouden we zoiets verzinnen? Wie behalve jij zou zijn dochter zoiets vrijwillig aandoen?’

‘Ik sta erop dat…’ Tante Glenda liet in de lucht hangen waar ze op stond. ‘Het zal allemaal kwaadwillig bedrog blijken te zijn. Er heeft al eens eerder sabotage plaatsgevonden en u weet waar dat toe geleid heeft, meneer George. En nu, zo kort voor het bereiken van het doel, kunnen we ons werkelijk geen missers meer veroorloven.’

‘Ik denk dat wij daar geen enkele stem in hebben,’ zei meneer George. ‘Volgt u me alstublieft, mevrouw Shepherd. En jij ook, Gwendolyn.’ Met een lachje voegde hij eraan toe: ‘Wees niet bang, de door esoterie bezeten pseudowetenschappers en geheimdoenerige fanatici bijten niet.’

Devouring Time, blunt thou the lion’s paws,
And make the earth devour her own sweet brood;
Pluck the keen teeth from the fierce tiger’s jaws,
And burn the long-liv’d phoenix, in her blood.

Verslinder Tijd, leg leeuwenklauw aan banden,
Laat de aarde haar broed verslinden,
Ontruk de tijgerkaak de rotte tanden,
En verbrand de oude feniks in zijn bloed.

William Shakespeare, Sonnet XIX

7.

We werden een trap op geleid en vervolgens een lange gang door, die meerdere keren een hoek van vijfenveertig graden maakte en regelmatig een paar treden omhoog- of omlaagging. Het uitzicht uit de weinige ramen die we passeerden, was elke keer anders: dan weer keken we uit op een grote tuin, dan op een ander gebouw of een kleine binnentuin. Het was een eindeloos lange weg, afwisselend over parket en stenen mozaïekvloeren, langs vele gesloten deuren, stoelen die in lange rijen tegen de muren opgesteld stonden, ingelijste olieverfschilderijen, kasten vol in leer gebonden boeken en porseleinen figuren, beelden en ridderharnassen. Het leek wel een museum.

Tante Glenda wierp mam voortdurend giftige blikken toe. Intussen negeerde mam haar zus zo goed en zo kwaad als het ging. Ze was bleek en zag er extreem gespannen uit. Ik stond op het punt om haar hand te pakken, maar dan had tante Glenda gemerkt hoe bang ik was en dat was wel het laatste dat ik wilde.

We konden ons onmogelijk nog in hetzelfde huis bevinden – naar mijn gevoel waren we door minstens drie andere huizen gelopen – toen meneer George eindelijk bleef staan en op een deur klopte.

De muren van de zaal die we betraden, waren van boven tot onder bedekt met donker hout, ongeveer net zoals de eetkamer bij ons thuis. De plafonds waren van hetzelfde donkere hout en overal was kunstig, voor een deel met kleuren geaccentueerd houtsnijwerk te zien.

De meubels waren donker en massief. Het had er somber en akelig uit moeten zien, maar door de hoge ramen tegenover ons stroomde daglicht het vertrek in en buiten keek je uit op een bloeiende tuin. Achter een muur aan het einde van de tuin kon je zelfs de Theems in de zon zien schitteren.

Maar niet alleen het uitzicht en het licht maakten de ruimte zonnig en opgewekt, ook het houtsnijwerk straalde iets vrolijks uit, ondanks een paar griezelige gezichten en doodshoofden. Het was alsof de muren leefden. Leslie zou er enorm veel lol in gehad hebben om de bedrieglijk echt uitziende rozenknoppen, de ouderwetse patronen en de grappige dierenkoppen te betasten en te onderzoeken op geheime mechanieken. Er waren gevleugelde leeuwen, valken, sterren, zonnen en planeten, draken, eenhoorns, elfen, feeën, bomen en schepen, het ene houtsnijwerk nog levendiger dan het andere.