Colofon

Silber. Het eerste boek der dromen

NUR 285

© 2013 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2013 Kerstin Gier

© S. Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Main, 2013. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: Silber. Dream a little dream

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Karst-Janneke Rogaar

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Silber. Het tweede boek der dromen

NUR 285

© 2014 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2014 Kerstin Gier

© S. Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Main, 2014. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: Silber. Dream on

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Karst-Janneke Rogaar

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Silber. Het derde boek der dromen

NUR 285

© 2015 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2015 Kerstin Gier

© S. Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Main, 2015. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: Silber. Just dreaming

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Karst-Janneke Rogaar

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Voor F.
Het is altijd weer fijn om met jou te dromen.

What if you slept

And what if

In your sleep

You dreamed

And what if

In your dream

You went to heaven

And there plucked a strange and beautiful flower

And what if

When you awoke

You had that flower in your hand

Ah, what then?

Samuel Taylor Coleridge

1.

De hond snuffelde aan mijn koffer. Voor een drugsspeurhond was het een opvallend zacht en knuffelig exemplaar, misschien een soort labrador, en ik wilde hem net tussen zijn oren kriebelen toen hij opeens zijn bovenlip optrok en een dreigend ‘Woef!’ liet horen. Vervolgens ging hij zitten en duwde zijn neus enthousiast tegen de zijkant van mijn koffer.

De douanebeambte leek er al net zo verbaasd over als ik. Hij keek tweemaal van de hond naar mij en weer terug, greep toen pas de koffer en zei: ‘Tja, dan moeten we toch maar eens kijken wat onze Amber hier heeft opgespoord.’

Ha, geweldig. Nog maar nauwelijks een half uur op Britse bodem of ik werd al verdacht van drugssmokkel. De echte smokkelaars in de rij stonden waarschijnlijk in hun vuistje te lachen, want dankzij mij konden ze straks ongehinderd met hun Zwitserse horloges of designerdrugs langs de douane wandelen. Welke douanebeambte met een beetje verstand haalde nou een vijftienjarig meisje met blonde paardenstaart uit de rij, in plaats van bijvoorbeeld die zenuwachtig ogende vent met dat sluwe gezicht? Of die verdacht bleke jongen met warrig haar, die in het vliegtuig al in slaap gevallen was voor we bij de startbaan waren? Geen wonder dat hij vol leedvermaak grijnsde. Zijn tassen zaten waarschijnlijk propvol met illegale slaaptabletten.

Toch besloot ik mijn goede humeur niet te laten verpesten; tenslotte wachtte ons achter deze barrière een fantastisch nieuw leven, met een eigen huis waarvan we altijd al gedroomd hadden.

Ik wierp mijn zusje Mia, die al achter het hek stond en ongeduldig op en neer bewoog, een geruststellende blik toe. Dit was de allerlaatste hindernis tussen ons en dat fantastische nieuwe leven. De vlucht was vlekkeloos verlopen, zonder turbulentie, zodat Mia niet hoefde over te geven, en ik had voor de verandering eens niet naast een dikke, naar bier stinkende vent gezeten, met wie ik om de armleuning moest vechten. En hoewel pap zoals gewoonlijk bij een van die goedkope luchtvaartmaatschappijen had geboekt die altijd te weinig schenen te tanken, was het vliegtuig niet in problemen geraakt toen we een paar rondjes boven Heathrow moesten vliegen voor we mochten landen. En dan was er nog die knappe, donkerharige jongen geweest, die aan de andere kant van het gangpad naast me zat en zich opvallend vaak naar me toe draaide en glimlachte. Ik had op het punt gestaan hem aan te spreken, maar deed het uiteindelijk toch maar niet, omdat hij in een voetbaltijdschrift bladerde en bij het lezen als een kind van zes zijn lippen bewoog. Diezelfde jongen staarde op dit moment trouwens nogal nieuwsgierig naar mijn koffer. Of eigenlijk staarde iedereen nieuwsgierig naar mijn koffer.

Met grote ogen keek ik de douanebeambte aan en ik zette mijn allerliefste glimlach op. ‘Alstublieft… We hebben haast. Het vliegtuig had al vertraging en we hebben een eeuwigheid bij de bagageband staan wachten. En daar buiten staat onze moeder om mij en mijn zusje af te halen. Ik zweer plechtig dat in mijn koffer alleen een heleboel vuile was zit en…’ Omdat me precies op dat moment te binnen schoot wat er verder nog in mijn bagage zat, hield ik onmiddellijk op met praten. ‘… in elk geval geen drugs,’ maakte ik mijn zin enigszins beschaamd af. Ik keek de hond verwijtend aan. Dom beest!

Onaangedaan tilde de douanebeambte de koffer op een tafel. Een collega opende de rits en klapte het deksel open. Meteen werd alle omstanders duidelijk wat de hond had geroken. Om heel eerlijk te zijn… daar had je dus echt geen gevoelige hondenneus voor nodig.

‘Wat in vredesnaam…?’ vroeg de douanebeambte, en zijn collega kneep zijn neus dicht terwijl hij met zijn vingertoppen een voor een vuile kledingstukken aan de kant gooide. Voor de toeschouwers leek het ongetwijfeld of het mijn kleren waren die een uur in de wind stonken.

‘Kaas uit biosfeerreservaat Entlebuch,’ legde ik uit, terwijl mijn gezicht inmiddels vermoedelijk dezelfde kleur had aangenomen als de wijnrode bh die de man net in zijn hand hield. ‘Tweeënhalve kilo rauwmelkse kaas uit Zwitserland.’ Alleen stonk hij in mijn herinnering niet zo verschrikkelijk. ‘Hij smaakt beter dan hij ruikt, echt.’

Amber, die domme hond, schudde haar kop. Ik hoorde mensen grinniken; de echte smokkelaars wreven zich vast in de handen. Wat de knappe, donkerharige jongen hiervan dacht wilde ik liever niet eens weten. Waarschijnlijk was hij vooral ontzettend blij dat ik hem niet naar zijn telefoonnummer had gevraagd.

‘Dat noem ik nog eens een geniale verstopplek voor drugs,’ zei iemand achter ons.

Ik keek even naar Mia en zuchtte diep. Mia zuchtte ook. We hadden echt haast.

En dat terwijl het verschrikkelijk naïef van ons bleek om te denken dat alleen de kaas nog tussen ons en het fantastische nieuwe leven in stond. In werkelijkheid verlengde de kaas alleen maar de periode waarin we rotsvast geloofden dát er een fantastisch nieuw leven voor ons lag.

Andere meisjes dromen vermoedelijk van andere dingen, maar Mia en ik verlangden nergens zo hevig naar als naar een echt, eigen huis. Voor langer dan een jaartje. En met een eigen kamer voor ons alle twee.

Dit was onze zesde verhuizing in acht jaar tijd, en dat hield in: zes verschillende landen op vier verschillende continenten, zes keer op een nieuwe school beginnen, zes keer nieuwe vriendschappen sluiten en zes keer ‘tot ziens’ zeggen. We waren profs in het in- en uitpakken, wisten onze persoonlijke bezittingen altijd tot een minimum te beperken, en waarom geen van ons pianospeelde was niet echt moeilijk te raden.

Mam was literatuurwetenschapper (eentje met twee doctorstitels) en bijna elk jaar nam ze een leeropdracht op een andere universiteit aan. Tot juni woonden we nog in Pretoria; daarvoor in Utrecht, Berkeley, Haiderabad, Edinburgh en München. Onze ouders waren zeven jaar geleden gescheiden. Pap was ingenieur en al even rusteloos van aard als mam. Dat wil zeggen, hij veranderde net zo vaak van woonplaats als zij. We konden dus nog niet eens onze zomervakantie elk jaar op dezelfde plek doorbrengen. In plaats daarvan gingen we altijd daarheen waar pap op dat moment werkte. Nu werkte hij in Zürich, waardoor de afgelopen vakantie best fijn was geweest (inclusief een aantal bergtochten en een bezoek aan UNESCO-biosfeerreservaat Entlebuch), maar helaas waren lang niet alle plekken waar hij tot nu toe terecht was gekomen zo mooi. Onze nanny Lottie zei vaak dat we dankbaar moesten zijn dat we door onze ouders zoveel van de wereld zagen, maar eerlijk gezegd kent dankbaarheid toch echt grenzen, zeker als je een keer de zomer aan de rand van een industriegebied in Bratislava hebt doorgebracht.

Dit herfsttrimester gaf mam les aan Magdalen College in Oxford, waarmee een grote wens van haar in vervulling ging. Al tientallen jaren droomde ze van een leeropdracht in Oxford. En met de kleine achttiende-eeuwse cottage die ze had gehuurd vlak buiten de stad, ging ook een van onze dromen in vervulling. Eindelijk zouden we een vaste woonplaats en een echt thuis hebben. In de makelaarsbrochure zag het huis er romantisch en knus uit, en bovendien leek het alsof het van de kelder tot aan de zolder vol zat met geweldige, griezelige geheimen. Er was een grote tuin met oude bomen en een schuur, en vanuit de kamers op de eerste verdieping had je – in elk geval in de winter – uitzicht tot helemaal aan de Theems. Lottie was van plan een groentetuintje aan te leggen, zelf jam te maken en lid te worden van de plattelandsvrouwenvereniging, Mia wilde een boomhut bouwen, een roeiboot aanschaffen en een uil tam maken, en ik droomde ervan om op de vliering een kist vol oude brieven te vinden en de geheimen van het huis tot op de bodem uit te zoeken. Verder wilden we een schommel in een van de bomen hangen, het liefst een roestig ijzeren ledikant waarin je naar de hemel kon liggen kijken. Minstens om de dag zouden we een echte Engelse picknick houden en het huis zou naar Lotties zelfgebakken koekjes ruiken. En misschien naar kaasfondue, want onze goeie ouwe Entlebuchse kaas werd door de douanebeambten voor onze ogen in zulke piepkleine stukjes gesneden dat er niet veel anders meer mee te beginnen viel.

Toen we eindelijk in de aankomsthal arriveerden – het bleek overigens niet tegen de wet te zijn om voor eigen gebruik een paar kilo kaas in Groot-Brittannië in te voeren, alleen stelde het als cadeau voor Lottie nu niet veel meer voor – had mam er minder dan een minuut voor nodig om onze droom over het Engelse plattelandsleven als een zeepbel uit elkaar te laten spatten.

‘De plannen zijn veranderd, muisjes van me,’ zei ze meteen na onze begroeting, en hoewel ze stralend glimlachte, was duidelijk van haar gezicht af te lezen dat ze een slecht geweten had.

Achter haar kwam een man met een lege bagagekar aanlopen en zonder hem goed te bekijken wist ik meteen wie het was: de veranderde plannen in eigen persoon.

‘Ik haat plannen die veranderen,’ mompelde Mia.

Mam glimlachte nog altijd krampachtig. ‘Deze gaan jullie geweldig vinden,’ loog ze. ‘Welkom in Londen, de opwindendste stad ter wereld.’

‘Welkom thuis,’ vulde meneer Veranderde Plannen met een warme, diepe stem aan, en hij tilde onze koffers op de bagagekar.

Ik haatte ze ook, plannen die veranderden, en wel uit de grond van mijn hart.

2.

Tijdens onze eerste nacht in Londen droomde ik van Hans en Grietje. Beter gezegd: Mia en ik waren Hans en Grietje, en mam liet ons achter in het bos. ‘Het is voor jullie eigen bestwil!’ riep ze, waarna ze tussen de bomen verdween. Die arme kleine Hans en ik dwaalden hulpeloos rond, tot we bij een griezelig koekhuisje aankwamen. Gelukkig werd ik wakker voordat de boze heks naar buiten kwam, maar de opluchting duurde niet langer dan een halve seconde. Toen schoot me weer te binnen dat droom en werkelijkheid niet erg ver uit elkaar lagen. De zin ‘Het is voor jullie eigen bestwil!’ had mam gisteren ongeveer zeventien keer uitgesproken. Ook nu nog was ik zo woedend op haar dat ik het liefst onophoudelijk met mijn tanden zou knarsen.

Natuurlijk begreep ik heus wel dat ook mensen van boven de veertig nog recht hebben op een goed liefdesleven, maar had ze daarmee niet kunnen wachten tot wij volwassen waren? Die paar jaartjes maakten nu toch ook niet meer uit. En als ze dan per se met meneer Veranderde Plannen samen wilde zijn, was het dan niet voldoende om er een weekendrelatie van te maken? Moest ze meteen ons hele leven op z’n kop zetten? Kon ze het niet minstens eerst overléggen?

In werkelijkheid heette meneer Veranderde Plannen trouwens Ernest Spencer. Hij bracht ons gisteravond met zijn auto hierheen en kletste de hele rit zo ongedwongen dat hij totaal niet leek te merken dat Mia en ik van woede en teleurstelling tegen onze tranen moesten vechten en geen woord zeiden. (Het was een vreselijk lange rit van het vliegveld naar de stad.) Pas toen Ernest onze bagage uit de kofferbak haalde, als laatste de plastic zak met de kaas, vond Mia haar stem terug.

‘Nee, nee,’ zei ze met haar allerliefste glimlach en ze reikte hem de zak met kaas aan. ‘Dat is voor u. Meegenomen uit Zwitserland.’

Ernest wisselde een verheugde blik met mam. ‘Dank je, dat is echt heel lief van jullie!’

Mia en ik grijnsden vol leedvermaak naar elkaar, maar dat was dan ook het enige mooie moment van de hele avond. Nadat Ernest mam had gekust en ons er bij het afscheid van had verzekerd dat hij zich ontzettend op morgenavond verheugde, reed hij met zijn stinkende, in stukjes gesneden kaas naar huis. Morgen waren we namelijk bij hem thuis uitgenodigd om met zijn kinderen kennis te maken.

‘Wij verheugen ons er ook op,’ zei mam.

Ja, echt wel.

Wij vonden Ernest mijn-karakter-past-precies-bij-mijn-oerconservatieve-voornaam Spencer direct verdacht, vanaf het moment dat hij een stap over de drempel zette. Alleen al zijn cadeaus bewezen hoe serieus zijn bedoelingen met mam waren. Normaal gesproken waren de mannen in haar leven er echt niet in geïnteresseerd om bij ons te slijmen. Integendeel, tot nu toe probeerden ze ons bestaan als het maar enigszins kon te negeren. Ernest nam niet alleen bloemen voor mam mee, maar overhandigde Lottie ook een doos met haar lievelingsbonbons en mij een boek over geheime berichten, codes en hun ontcijfering, dat ik ook echt heel interessant vond. Alleen bij Mia zat hij er behoorlijk naast. Voor haar had hij een boek met de titel Maureen, de kleine speurneus uitgezocht, waarvoor ze met haar bijna dertien jaar toch echt een paar jaar te oud was. Maar goed, alleen al het feit dat Ernest naar onze interesses had geïnformeerd, maakte hem verdacht.

Hoe dan ook, mam was helemaal weg van hem. Geen idee waarom. Aan zijn uiterlijk kon het alvast niet liggen, want Ernest had een kaal hoofd, enorme oren en veel te witte tanden. Lottie beweerde dat Ernest desondanks een aantrekkelijke man was, maar helaas deelden we die opvatting niet. Het kon best zijn dat hij mooie ogen had, maar wie keek ooit naar de ogen van iemand met zulke oren? Afgezien daarvan was hij stokoud: boven de vijftig. Zijn vrouw was meer dan tien jaar geleden overleden en hij woonde met zijn twee kinderen in Londen. Zijn verhaal klopte, dat hadden Mia (de kleine speurneus) en ik meteen via Google gecheckt. Google kende Ernest Spencer omdat hij een van die topadvocaten was die hun gezicht voor elke camera duwen, of het nu voor de deur van een gerechtsgebouw is of op de rode loper van een liefdadigheidsgala. Zijn overleden vrouw stond op nummer 201 (of zoiets) op de lijst van de Engelse troonopvolging, waardoor hij in de allerhoogste maatschappelijke kringen verkeerde. Het was dan ook aan zijn relaties te danken dat mam in Oxford kon lesgeven.

Volgens de wetten van de kansberekening zouden de wegen van Ernest en mam elkaar nooit hebben gekruist, maar het akelige noodlot én het vakgebied van Ernest – internationaal handelsrecht – brachten hem een half jaar geleden naar Pretoria, waar hij mam tijdens een feest leerde kennen. Wij hadden haar nog wel aangemoedigd om naar dat feest te gaan, stomkoppen die we waren. Zodat ze weer eens onder de mensen kwam.

En nu zaten wij met de gebakken peren.

‘Sta stil, lieverd!’ Lottie bleef maar aan mijn rok sjorren en trekken. Tevergeefs, hij bleek een flink stuk te kort.

Lottie Wastlhuber was twaalf jaar geleden als au pair bij ons gekomen en is gewoon nooit meer weggegaan. Tot ons grote geluk. Anders zouden we alleen maar gevoed zijn met boterhammen, want mam vergat het eten meestal en heeft een hekel aan koken. Zonder Lottie had niemand grappige vlechtjeskapsels bij ons gemaakt, poppenverjaardagen met ons gevierd of versieringen voor in de kerstboom geknutseld. Ja, waarschijnlijk hadden we niet eens een kerstboom gehad, want mam had het niet zo op tradities en gebruiken. Bovendien was ze verschrikkelijk vergeetachtig, helemaal volgens het cliché van de verstrooide professor. Ze vergat werkelijk alles: dat ze Mia zou ophalen na fluitles, wat de naam van onze hond was of waar ze de auto had geparkeerd. Zonder Lottie waren we allemaal verloren geweest.

Toch kon het bij Lottie ook wel eens verkeerd gaan. Net als elk jaar had ze mijn schooluniform een maat te klein gekocht, en net als elk jaar wilde ze mij daarvoor de schuld in de schoenen schuiven.

‘Ik begrijp niet hoe een mens in één zomer zo’n eind kan groeien,’ jammerde ze, terwijl ze mijn jasje bij mijn borst probeerde dicht te knopen. ‘En dan ook nog hierboven! Dat heb je expres gedaan!’

‘Ja, echt!’ Hoewel ik – terecht – een slecht humeur had, moest ik toch grijnzen. Lottie had best wat blijer voor me mogen zijn. ‘Hierboven’ was het weliswaar nog steeds niet erg indrukwekkend voor een bijna zestienjarige, maar in elk geval was ik niet meer zo plat als een strijkplank. En dus vond ik het ook niet zo erg dat ik het jasje niet dicht kon krijgen. Gecombineerd met de te korte rok zag het er lekker nonchalant uit, alsof ik bewust zo veel mogelijk van mijn figuur wilde showen.

‘Bij Liv staat het veel beter,’ klaagde Mia, die al helemaal aangekleed was. ‘Waarom heb je mijn schooluniform niet ook een maat te klein gekocht, Lottie? En waarom zijn schooluniformen altijd en overal donkerblauw? En waarom zit er niet eens een kikker in het wapen, terwijl die school Frognal Academy heet?’ Treurig streek ze over het geborduurde embleem op haar borstzakje. ‘Ik zie er stom uit. Alles is hier stom.’ Ze draaide langzaam rond haar as, wees op de vreemde meubels om ons heen en zei met extra luide stem: ‘Stom. Stom. Stom. Toch, Livvy? We hadden ons zo verheugd op de cottage in Oxford. En in plaats daarvan zitten we opeens híér…’

‘Hier’ was de etagewoning waar Ernest ons gisteren had afgezet, op de derde verdieping van een chic pand in het noordwesten van Londen, met vier slaapkamers, glanzende marmeren vloeren en alleen maar meubels en spullen die niet van ons waren. (De meeste ervan waren goudkleurig, zelfs de kussens op de bank.) Volgens het bordje naast de bel woonden hier eigenlijk mensen die ‘Finchley’ heetten, en zo te zien verzamelden ze ballerina’s van porselein. De beeldjes stonden echt overal.

Ik knikte dus instemmend. ‘Onze belangrijkste spullen zijn er nog niet eens,’ zei ik, al net zo luid als Mia.

‘Ssst!’ Lottie wierp een bezorgde blik over haar schouder. ‘Jullie weten best dat dit maar tijdelijk is. En dat die cottage een ramp was.’ Ze had het sjorren aan mijn kleren opgegeven, aangezien het toch niets hielp.

‘Ja, dat beweert meneer Spencer,’ zei Mia. (We moesten hem bij zijn voornaam noemen, maar we deden net alsof we dat waren vergeten.)

‘Jullie moeder heeft die rat met eigen ogen gezien,’ zei Lottie. ‘Willen jullie echt in een huis met ratten wonen?’

‘Ja,’ antwoordden Mia en ik precies tegelijk. Ten eerste waren ratten lang niet zo erg als hun imago deed vermoeden (zeker na Ratatouille wist iedereen dat) en ten tweede was het voorval met die rat al net zo uit de duim gezogen als de rest van het verhaal. Helemaal achterlijk waren we nou ook weer niet. We wisten heus wel wat hier aan de hand was. Om ons te overtuigen legde mam het er gisteravond allemaal net iets te dik bovenop. Kennelijk rook het in onze cottage naar schimmel, deed de verwarming het niet goed, nestelden er kraaien in de schoorsteen, waren de buren lawaaierige aso’s en was de omgeving troosteloos. Bovendien waren de verkeersverbindingen ongunstig en had de school waarvoor we ons oorspronkelijk hadden aangemeld een slechte naam. En dus, zei mam, was ze gedwongen geweest het huurcontract weer op te zeggen en deze woning te huren – tijdelijk, natuurlijk. (Net zoals alle huizen waar we ooit hadden gewoond.) Ja, oké, gaf mam toe, dat alles had zich inderdaad achter onze rug om afgespeeld, maar alleen omdat ze onze vakantie bij pap niet wilde bederven. Sowieso, beweerde ze, wilde ze alleen het beste voor ons. Zij zou elke dag naar Oxford op en neer reizen, zodat wij hier naar een uitstekende school konden gaan. En – ‘Zeg nou eerlijk, muisjes!’ – was het niet veel cooler om in Londen te wonen dan ergens buiten op het platteland?

Natuurlijk had het allemaal níéts te maken met het feit dat meneer Ernest ik-weet-wat-goed-voor-jullie-is Spencer toevallig in dit deel van Londen woonde en hij mam het liefst zo dicht mogelijk in zijn buurt wilde hebben. En de school waar we nu naartoe gingen, was ook alleen maar heel toevallig dezelfde school als die waar zijn kinderen op zaten, met wie we vanavond al even toevallig moesten kennismaken tijdens het etentje bij Ernest thuis.

We koersten af op een grote ramp, dat was duidelijk. Het einde van een tijdperk.

‘Ik ben misselijk,’ zei ik.

‘Jullie zijn gewoon zenuwachtig.’ Met haar ene hand streelde Lottie geruststellend over Mia’s schouder, terwijl ze met de andere een haarlok achter mijn oor streek. ‘Dat is toch ook heel normaal als je naar een nieuwe school gaat? Geloof me, jullie hebben echt geen enkele reden om je minder te voelen dan een ander. Jullie zien er alle twee heel, heel knap uit, en jullie hoeven je ook geen zorgen te maken dat jullie niet meekomen met de lessen, want jullie zijn ontzettend slim.’ Ze glimlachte liefdevol naar ons. ‘Mijn slimme, prachtig mooie, blonde elfenmeisjes.’

‘Ja, slimme, prachtig mooie, blonde elfenmeisjes met beugel en nerdbril en veel te lange neus,’ bromde Mia, zonder zich er iets van aan te trekken dat Lotties grote bruine ogen van pure ontroering vochtig werden. ‘Zonder vaste woonplaats.’

En mét een doorgedraaide moeder, een au pair met het grootste aantal dienstjaren ter wereld en een hele berg scherven van een aan stukken gevallen droom over een heerlijk buitenleven, vulde ik in gedachten aan, maar ik kon niet anders dan Lotties glimlach beantwoorden. Ze was gewoon zó lief, zoals ze daar stond en ons vol moederlijke trots en optimisme aankeek. Bovendien was het niet haar schuld.

‘Die beugel hoef je nog maar een half jaar te dragen. Dat hou je ook nog wel vol, Mia-muisje.’ Mijn moeder was uit de kamer ernaast binnen komen lopen. Zoals altijd had ze alleen het gedeelte gehoord dat ze wilde horen. ‘Leuke schooluniformen zijn het trouwens.’ Ze schonk ons een zonnige lach en begon in een doos met het opschrift Schoenen te rommelen.

Natuurlijk waren mams schoenen wel meeverhuisd naar dit truttenhuis, terwijl de dozen met mijn boeken nog ergens in een verhuiscontainer stonden te niksen, samen met al mijn geheime aantekenschriften en de gitaarkoffer.

Boos staarde ik naar mams smalle rug. Dat meneer Spencer zo weg van haar was, viel absoluut te begrijpen. Voor een literatuurprofessor zag ze er namelijk echt goed uit: van nature blond, lange benen, blauwe ogen en een mooi gebit. Ze was zesenveertig, maar dat zag je alleen ’s ochtends bij helder licht, wanneer ze de avond daarvoor te veel rode wijn had gedronken. Op goede dagen zag ze eruit als Gwyneth Paltrow. Alleen haar nieuwe kapsel was afschuwelijk. Je zou bijna denken dat ze naar dezelfde kapper was geweest als hertogin Camilla.

Mam gooide de schoenen die ze niet nodig had, achter zich op het tapijt. Onze hond Butter – haar volledige naam was Princess Buttercup formerly known as Doctor Watson (‘Doctor Watson’ stamde uit de periode waarin we nog niet wisten dat ze een teefje was) – zette haar tanden in een sportschoen en sleepte hem mee naar haar geïmproviseerde slaapplek onder een bijzettafeltje, waar ze er lekker op ging liggen kauwen. Niemand van ons hield haar tegen, zij had het op dat moment tenslotte ook niet gemakkelijk. Ik wed dat ze zich net zo op het huis met tuin had verheugd als wij. Al had natuurlijk ook niemand iets aan haar gevraagd. Honden en kinderen hadden in dit huishouden nou eenmaal geen rechten.

Een tweede sportschoen vloog tegen mijn scheenbeen.

‘Mam,’ zei ik, niet erg vriendelijk. ‘Moet dat nou? Alsof het hier nog niet chaotisch genoeg is.’

Mam deed alsof ze me niet hoorde en wroette verder in de doos met schoenen, en Lottie wierp me een verwijtende blik toe. Ik staarde boos terug. Dat ontbrak er nog maar aan: dat ik niet eens meer iets mocht zeggen.

‘Daar zijn ze!’ Mam had eindelijk de schoenen gevonden die ze zocht – een paar zwarte pumps – en hield ze triomfantelijk omhoog.

‘Ja, lekker belangrijk,’ zei Mia nijdig.

Mam stapte in de pumps en draaide zich naar ons om. ‘Wat mij betreft kunnen we,’ zei ze opgewekt. Dat Mia en ik haar blikken toewierpen waar een kilometer verderop de melk zuur van zou worden, leek haar niet te storen.

Lottie omhelsde ons. ‘Jullie redden je heus wel, kleintjes van me. Het is nou ook weer niet jullie éérste eerste schooldag.’

3.

Ik stak mijn kin naar voren en rechtte mijn schouders, voor zover dat in het krappe jasje tenminste ging. Lottie had gelijk: dit was echt niet onze eerste keer op een nieuwe school. We hadden al voor heel wat hetere vuren gestaan. En deze keer konden we in elk geval de taal verstaan en spreken. Dat was in bijvoorbeeld Utrecht niet het geval geweest, hoewel mam hardnekkig volhield dat wie Duits beheerste, ook Nederlands verstond. (Natuurlijk mam, en de aarde is plat!) Bovendien hoefde je hier vast niet bang te zijn dat je op de toiletten een reuzenduizendpoot tegenkwam, zoals in Haiderabad. (Ik droomde nog vaak van dat beest. Hij was langer dan mijn arm, en erger nog: hij keek me aan met vreselijk griezelige duizendpootogen!) Integendeel, waarschijnlijk was hier alles zo smetteloos schoon dat je zelfs zonder problemen op de wc-bril kon gaan zitten. De Frognal Academy voor jongens en meisjes was een privéschool in de chique stadswijk Hampstead, wat betekende dat de leerlingen hier ’s ochtends niet met een metaaldetector werden gecontroleerd, zoals op mijn twee-na-laatste school in Berkeley, Californië. En je had hier vast ook wel aardigere leerlingen dan het meisje tegenover me, dat me nu al een hele tijd aankeek alsof ik smerig rook. (Wat niet zo was. Alleen al vanwege de kaas had ik een kwartier langer gedoucht dan normaal.) Ik kon alleen maar hopen dat ze Mia een leukere leerling-mentor hadden toegewezen.

‘Is Liv een afkorting van Livetta of van Carlivonia?’

Huh? Hield ze me nou voor de gek? Niemand ter wereld heette toch Livetta of Carlivonia? Aan de andere kant… Zelf heette ze Persephone.

‘Olivia,’ antwoordde ik. Ik baalde van mezelf omdat ik door de kritische blik van Persephone al de hele tijd wenste dat Lottie mijn schooluniform toch in de juiste maat had gekocht. En dat ik mijn contactlenzen in had gedaan in plaats van mijn nerdbril op te zetten, omdat die samen met de strenge paardenstaart een serieus tegenwicht moest bieden aan de te korte rok en het te strakke jasje. Wat hij ook deed.

Persephone was door de directrice als mijn leerling-mentor aangewezen omdat uit een vergelijking van lesroosters was gebleken dat we bijna dezelfde vakken volgden. Daarstraks in het directiekantoor lachte ze me nog vriendelijk toe – ja, haar ogen lichtten zelfs helemaal op toen de directrice haar vertelde dat ik eerder in Zuid-Afrika en in Nederland had gewoond. Maar toen ik haar vraag of mijn ouders diplomaten waren of een diamantmijn bezaten met nee moest beantwoorden, verdwenen de lichtjes meteen weer. Vanaf dat moment stopte ze ook met glimlachen en in plaats daarvan trok ze haar neus op. Dat deed ze nu nog steeds. Ze zag eruit als een van de humeurige aapjes in Haiderabad, die als je niet oppaste je ontbijt pikten.

‘Olivia?’ herhaalde ze. ‘Ik ken minstens tien Olivia’s. De kat van mijn vriendin heet ook Olivia.’

‘Terwijl jij de eerste Persephone bent die ik tegenkom.’ Omdat het een naam is die je zelfs je kat niet zou geven…

Persephone wierp onder het lopen haar haar naar achteren. ‘In ons gezin heeft iedereen een naam uit de Griekse mythologie. Mijn zus heet Pandora en mijn broer Priamos.’

Arme kinderen. Al waren die namen nog altijd een stuk beter dan Persephone. En omdat de laatste me van opzij aankeek alsof ze een antwoord verwachtte, zei ik snel: ‘Alle namen beginnen met een P. Wat, eh… praktisch.’

‘Ja, dat past bij onze achternaam. Porter-Peregrin.’ Persephone Porter-Peregrin (shit hé…) wierp opnieuw haar haar naar achteren en duwde een glazen deur open, die van boven tot beneden met posters en briefjes was beplakt.

Eén kitscherige filmposter viel me vooral op. Herfstbal heette de film en onder de gouden letters danste een paar in rokkostuum en roze tulen jurk door een zee van bonte herfstbladeren. De film werd vertoond vanaf 5 oktober; kaarten kon je kopen bij het secretariaat. Ik was gek op films, maar aan een suffe highschool-romance zoals deze ging ik mijn zakgeld toch echt niet uitgeven. Bij zo’n film wist je na vijf seconden altijd al hoe hij afliep.

Aan de andere kant van de glazen deur was het gedaan met de rust. Plotseling werden we omringd door leerlingen die alle kanten op stroomden. De onder-, midden- en bovenbouw van Frognal Academy waren ondergebracht in één gebouw, dus keek ik automatisch uit naar Mia’s blonde haren. Het was voor het eerst sinds jaren dat we op dezelfde school zaten, en ik had Mia op het hart gedrukt dat ze hier en daar moest laten vallen dat haar oudere zus kungfu kende, voor het geval iemand een grote mond tegen haar zou opzetten.

Helaas was Mia nergens te bekennen. Slechts met moeite lukte het me Persephone door de mensenmassa te volgen. Het persoonlijke deel van ons gesprek leek nu ook voorbij te zijn. Blijkbaar had ze geen zin om meer woorden dan nodig was vuil te maken aan iemand die net zo heette als de kat van haar vriendin, en van wie de ouders geen diplomaten waren en ook geen diamantmijn bezaten.

‘Kantine onderbouw.’ Als een chagrijnige reisleidster wees ze af en toe ergens naar en smeet op een zeurderig toontje wat losse woorden over haar schouder, zonder zich er druk om te maken of die ook echt bij me aankwamen. ‘Kantine midden- en bovenbouw eerste verdieping. Toiletten daar. Computerruimtes lila. Natuur- en scheikunde groen.’

Weer een glazen deur vol posters. En opnieuw stak Herfstbal bijzonder smakeloos af bij de rest. Deze keer bleef ik staan om de poster wat beter te bekijken. Ja, het leek een film van het allerergste soort te zijn. Het meisje op de afbeelding keek smachtend naar de jongen met wie ze danste, terwijl hij een wat verbeten blik had, alsof hij jaloers was dat zij een diadeem mocht dragen en hij alleen een vreselijke zijscheiding.

Maar ach, misschien moest ik de film gewoon een kans geven. Misschien was het helemaal niet de gebruikelijke highschool-rotzooi met de blonde cheerleader/intrigante, de charmante maar oppervlakkige footballcaptain en het arme, wonderschone meisje met het gouden hart dat overal buiten stond. Misschien was Herfstbal wel een spionagethriller en dienden de roze tulen jurk, het smachtende glimlachje en de duffe tiara alleen maar om de jongen met de zijscheiding de sleutel te ontfutselen van een kluis vol geheime documenten waarmee de wereld gered kon worden. Of de jongen was een seriemoordenaar die het op het highschool-meisje voorzien had…

‘Vergeet het maar!’ Persephone had blijkbaar gemerkt dat ik niet meer achter haar aan racete en was teruggekomen. ‘Het bal is voor de bovenbouw. Leerlingen uit de lagere klassen kunnen er alleen heen als ze worden uitgenodigd.’

Het duurde een paar tellen voordat ik begreep wat ze daarmee wilde zeggen (het was nogal een eind terug vanaf de seriemoordenaar), en dat was precies de tijd die Persephone nodig had om een lippenstift uit haar tas te halen en de huls eraf te draaien.

Man, wat voelde ik me stom. Herfstbal was helemaal geen film, maar de ellendige werkelijkheid. Ik schoot in de lach.

Naast ons begonnen een paar leerlingen iets naar elkaar over te gooien. Een grapefruit.

‘Het is een traditioneel bal, ter herinnering aan het oprichtingsjaar van deze school. Iedereen moet in victoriaans kostuum komen. Ik ga er natuurlijk naartoe.’ Persephone stiftte haar lippen.

Eerst wilde ik mijn bewondering uitspreken dat ze dat kon zonder spiegel, maar toen zag ik dat het een kleurloze lipgloss was, die ze net zo goed over haar neus kon uitsmeren.

‘Met een vriend van mijn zus. Zij zit in het balcomité. Hé, stelletje idioten, laat dat alsjeblieft.’

De grapefruit vloog vlak boven haar hoofd over. Jammer, eigenlijk.

‘Met kerst is er wel een feest voor alle klassen,’ vulde Persephone minzaam aan. ‘Daar kun jij met je kleine zusje…’ Op dat moment hield ze op met praten, of sterker nog: ze hield op met ademhalen. Ze staarde alleen nog langs me heen, als een in een stenen standbeeld veranderde idioot met getuite lipglosslippen.

Ik draaide me om, om te kijken wat de reden was voor de plotselinge ademstilstand. Een ufo was er in elk geval niet geland. Wel was er een groepje oudere leerlingen verschenen, dat zich minstens even opvallend boven de menigte verhief. Het waren vier jongens, en bijna iedereen in de gang leek ze aan te staren. Misschien kwam het doordat de stappen van de jongens, hoewel ze relaxed en diep in gesprek langs iedereen heen slenterden, precies tegelijk gingen, alsof ze bewogen op de maat van muziek die alleen zij konden horen. Eigenlijk ontbraken alleen nog de slow motion en de windmachine die hun haar uit hun gezicht blies. Ze kwamen recht op ons af en ik probeerde te bedenken door wie van hen Persephone in een zoutpilaar was veranderd. Voor zover ik dat zo snel kon zien, kwamen ze er alle vier voor in aanmerking, als je er even van uitging dat ze op lange, blonde, sportieve types viel. (Wat ik in elk geval niet deed. Ik had een zwak voor donkerharige, tot somberheid geneigde jongens die gedichten lazen, saxofoon speelden en graag naar Sherlock Holmes-films keken. Helaas was ik er daarvan tot nu toe nog niet veel tegengekomen. Oké dan: ik was er zelfs niet één tegengekomen. Maar toch, ergens daar buiten moesten ze bestaan!) De tweede van links sprong er vanwege zijn knappe uiterlijk het meest uit, met zijn door goudblonde krullen omlijste, gelijkmatige, engelachtige gezicht. Zelfs van heel dichtbij leek zijn huid wel van porselein, zonder ook maar één zichtbare porie, bijna onnatuurlijk perfect. Naast hem zagen de andere drie er in elk geval een stuk gewoner uit.

Persephone produceerde een hees gerochel. ‘Hai, Japskgr.’

Ze kreeg geen antwoord; de jongens waren te diep in gesprek om ons een blik waardig te keuren. Vermoedelijk heette ook geen van hen Japskgr.

Opnieuw kwam de grapefruit eraan vliegen, en de vrucht zou beslist recht op Persephones neus geknald zijn als ik niet naar voren was gesneld om hem op te vangen. Het was meer een reflex dan een weloverwogen goede daad, eerlijk gezegd, en stom genoeg had een van de gasten uit de club van coole blonde jongens (de meest linkse) hetzelfde idee respectievelijk dezelfde reflex, waardoor we midden in onze sprong met onze schouders tegen elkaar botsten. Toch kwam de grapefruit in mijn hand terecht.

De jongen keek op me neer. ‘Niet slecht,’ zei hij goedkeurend, terwijl hij zijn omhooggeschoven mouw weer naar beneden trok.

Maar niet snel genoeg. Ik had de woorden gelezen die op de binnenkant van zijn pols waren getatoeëerd: numen noctis.

Hij grijnsde naar me. ‘Basketbal of handbal?’

‘Geen van beide. Ik had gewoon trek.’

‘Ah, vandaar.’ Hij lachte en ik wilde net mijn voorkeurstype nog eens overdenken en misschien wel overboord gooien ten gunste van lange, getatoeëerde jongens met een bleke huid, warrig honingblond haar en leigrijze ogen, toen hij eraan toevoegde: ‘Jij bent het kaasmeisje van het vliegveld! Wat was het ook alweer voor soort?’

Dan niet. ‘Entlebuchse biosfeerkaas,’ antwoordde ik verheven, en ik deed een stap naar achteren. Zo goed zag hij er nou ook weer niet uit. Zijn neus was te lang, onder zijn ogen zaten donkere kringen en zijn haar had beslist nog nooit een kam van dichtbij gezien. Nu herkende ik hem weer: het was de jongen die in het vliegtuig zo onnatuurlijk snel in slaap was gevallen. Op dit moment leek hij overigens klaarwakker. En heel geamuseerd.

‘Entlebuchse biosfeerkaas, oké…’ herhaalde hij met een plagerig lachje.

Ik keek ongeïnteresseerd langs hem heen.

De engel met de porseleinen huid was verder gelopen, maar een van zijn blonde vrienden was naast Persephone blijven staan. Hij kwam me bekend voor, maar ik moest hem zeker vijf tellen lang aanstaren voor ik wist waarom. Toen slaakte ik bijna een luide gil. Ongelooflijk! Voor me stond Ken! De vleesgeworden, levensgrote versie van de barbiepop die Mia met kerst van onze oudtante Gertrude had gekregen. De ‘Ken Scheert Zich’, om precies te zijn. (De cadeaus van tante Gertrude waren altijd hilarisch. Mij had ze een setje strijkkralen gegeven.)

Persephone leek intussen zover uit haar verstarring te zijn gewekt dat ze weer kon ademhalen en haar ogen ten hemel kon slaan. Haar wangen waren onnatuurlijk rood, maar ik kon niet goed uitmaken of dat door woede of zuurstofgebrek kwam. De jongens die met de grapefruit hadden gespeeld, waren zo verstandig geweest om zich uit de voeten te maken.

‘Nieuwe vriendin van je, Aphrodite?’ informeerde Ken Scheert Zich, terwijl hij naar mij wees.

Persephones wangen werden nog iets donkerder rood. ‘O… hai, Jásper! Ik zie je nu pas.’ Haar stem klonk bijna normaal (dus gigantisch verwaand), alleen iets schriller dan eerst. ‘O jeetje, nee! Cook heeft me met haar opgezadeld. Nieuwe leerling. Olive Nogwat. Haar ouders zijn missionaris of zo.’

Of zo. Door mijn missionarisdochtersbril wierp ik haar een ongelovige blik toe. Was dat het enige alternatief voor diamantmijnbezitters en diplomaten dat ze kon bedenken?

Ken Scheert Zich nam me van top tot teen op en streek daarbij over zijn stoppelige kin. Ik moest hem absoluut een keer aanwijzen voor Mia, want de gelijkenis was verbluffend. (Ken heeft een date met Barbie, maar zijn driedagenbaardje zit hem in de weg! Help Ken om zich te scheren.)

‘Hoe heet je?’ vroeg hij.

‘Dat hoorde je toch? Olive Nogwat,’ antwoordde ik. (Barbie is wat verbaasd over Kens gedrag. Normaal heeft hij altijd veel betere manieren en kijkt hij bovendien niet zo verlekkerd. Daarom peinst ze er niet over om hem haar echte naam te vertellen.)

Opnieuw streek hij over zijn kin. ‘Als jouw ouders missionaris zijn, dan ben jij ongetwijfeld nog…’

‘We moeten verder.’ De vliegveldjongen viel hem in de rede en pakte hem nogal ruw bij zijn arm vast. ‘Kom, Jasper.’

‘Ik mag het haar toch wel vragen?’ Het kostte Ken Scheert Zich blijkbaar moeite om zijn blik van me los te rukken. ‘Mooie benen, trouwens. Voor een missionarisdochter.’

Ik deed mijn mond open om daarop te reageren (alsof hij ooit ook maar één missionarisdochter had ontmoet, aansteller!), maar voor ik iets kon zeggen had Persephone haar hand om mijn arm geklemd. ‘Wij moeten ook verder. We hebben scheikunde van Roberts. Bij haar wil ik niet meteen op de eerste dag te laat komen.’

Ik struikelde toen ze me verder trok, maar toch was ik dankbaar dat we gingen, aangezien me gewoon geen perfect antwoord te binnen schoot.

Frognal Academy tittle-tattle-blog, met de nieuwste roddels, de beste geruchten en de smeuïgste schandalen van onze school.

Over mij: mijn naam is Secrecy – ik bevind me in jullie midden en ken al jullie geheimen.

3 september

De school is weer begonnen, dus alle vaste lezers: welkom terug. Voor de nieuwelingen: probeer maar niet uit te vinden wie ik ben, want dat is tot nu toe niemand gelukt.

Hebben jullie Hazel-de-stoomwals-Pritchard gezien? Niet te herkennen, hè? Dertien en een halve kilo spek is verdwenen. Haar moeder heeft haar naar een hardcore afvalkamp in Schotland gestuurd, waar ze zich voor zeshonderd pond per dag uitsluitend voedde met magere kwark, selderiesap en water. Dat mag alleen niemand weten. De officiële versie is dat Hazel vanwege een allergie een paar kleine veranderingen in haar eetpatroon moest aanbrengen en dat ze helemaal niet heeft gemerkt dat ze daardoor per ongeluk dunner en dunner werd… Hoe dan ook, de bijnaam Stoomwals verdient ze nu niet meer. Hazel-per-ongeluk-dunner-en-dunner-Pritchard is alleen nogal een mondvol, wat denken jullie?

Vanaf nu begint op Frognal Academy weer de jaarlijkse spannende thriller: wie gaat met wie naar het herfstbal en waarom? Aangezien het balcomité de verkiezing van balkoning en -koningin heeft afgeschaft (Begrijpt iemand van jullie de reden daarvoor? Wat heeft zo’n verkiezing met pesten en discriminatie te maken?), heb ik besloten de mooie traditie op deze plek voort te zetten en een eigen verkiezing te organiseren. Jullie mogen me mailen met voorstellen: secrecy.buzz@yahoo.com.

De belangrijkste vraag is natuurlijk: wie zal Arthur Hamilton aan de haak slaan? Voor de nieuwelingen: Arthur is de knapste jongen van de school, of eigenlijk van het hele westelijk halfrond. En sinds het vertrek van Colin Davison is hij bovendien de nieuwe captain van ons basketbalteam. Officieel is Arthur nog samen met Anabel Scott, die afgelopen schooljaar examen deed en nu in Sankt Gallen in Zwitserland studeert, maar – jongens, even niet verder lezen, het vervolg is alleen bedoeld voor meisjes! – ON-officieel is hij absoluut beschikbaar. En dat zeg ik niet alleen omdat ik afstandsrelaties uit principe geen lange levensduur toeschrijf. Oké, op Facebook is haar relatiestatus nog altijd ongewijzigd, maar serieus: heeft iemand van jullie die twee sinds het eindbal nog samen gespot? En waarom zag Anabel er voortdurend uit alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten?

Ach, maar verbaast dat iemand? Mij in elk geval niet. Intussen zal toch iedereen hebben meegekregen dat Anabel en Arthur na de tragische dood van Anabels ex-vriend Tom Holland niet meer het stralende droompaar vormden naar wie niemand kon kijken zonder groen te zien van jaloezie. Voor de nieuwelingen: jullie hebben een heleboel gemist. Die arme Tom is afgelopen juni bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. En hoezo ex! Dat het tussen hem en Anabel nog altijd hevig vonkte, heb ik hier een paar keer vermeld en iedereen had het in de gaten – nou ja, behalve Arthur misschien. Toch zal ook hij het op z’n laatst bij Anabels perfect voor toneel geschikte huilbui tijdens Toms begrafenis hebben gemerkt. (En het was overigens niet Arthur die Anabel troostte, maar Henry Harper – puur om jullie geheugen op te frissen en jullie nog wat meer in de war te brengen ☺.)

Dus wat denken jullie: wie wordt Arthurs nieuwe? Weddenschappen welkom.

We zien elkaar!

Jullie Secrecy

4.

‘Mijn leerling-mentor heet Daisy Dawn Steward,’ vertelde Mia. Bij elke medeklinker vlogen de kruimels uit haar mond. ‘Haar hobby is Taylor Lautner. Ze heeft de hele dag alleen maar over hem lopen praten.’

Ha, daar kon ik dus moeiteloos overheen. ‘Die van mij heet Persephone Porter-Peregrin. En zij heeft helemaal niet meer tegen me gepraat nadat ze me naar het eerste lokaal had meegesleept. Wat trouwens niet zo erg was. Ik geloof dat het haar hobby is om haar neus op te trekken.’

‘Wat een eigenaardige namen… Net renpaarden,’ merkte Lottie op. Over de Taylor Lautner-hobby zei ze niets, want ze had afgelopen voorjaar zelf een poster van hem opgehangen aan de binnenkant van haar klerenkast. Volgens haar omdat ze wolven zo schattig vond.

Ondanks de met gouddraad doorschoten gordijnen in Schotse ruit en de rondslingerende ballerina’s was het eigenlijk best gezellig in de keuken van het vreemde huis. Een late zomerregen tikte tegen het raam en overal om ons heen hing de rustgevende geur van vanille en chocola. Lottie had namelijk onze lievelingskoekjes gebakken: vanillehalvemaantjes, naar een recept van haar oma. Verder was er warme chocolademelk met slagroom en chocoladestrooisel. En handdoeken voor onze natgeregende haren. Deze overdaad aan goede zorgen, vet en suiker vrolijkte ons zowaar voor korte tijd op. Lottie had zo te zien veel meer medelijden met ons dan ze wilde toegeven. Normaal gesproken ging het namelijk tegen haar principes in om vóór de adventstijd al kerstgebak te serveren; ze was heel streng als het om kersttradities ging. Je hoefde echt niet te proberen om in juni al een keer ‘Stille nacht, heilige nacht’ voor je uit te neuriën; dan viel er niet met Lottie te spotten. Kennelijk bracht zoiets ongeluk.

Een tijdje vermaakten we ons met koekjes eten en commentaar leveren op denkbeeldige paardenrennen: ‘Persephone Porter-Peregrin neemt meteen de leiding aan de binnenkant van de baan. Dit jaar heeft ze bijna alle derby’s hier in Ascot in haar voordeel kunnen beslissen. Haar concurrente Vanille Halvemaan laat ze direct achter zich. Maar wat is dat? Met startnummer 5 dringt daar Daisy Dawn naar voren. Dat wordt spannend. Op het rechte stuk voor de finish draaft de merrie nu nek aan nek met Persephone en… Ja! Dat kan toch niet waar zijn?! Outsider Daisy Dawn wint met een neuslengte voorsprong!’

‘Anders dan kerstkransjes en Lebkuchen tellen vanillehalvemaantjes niet per se alleen maar als kerstgebak,’ mompelde Lottie in het Duits, meer tegen zichzelf dan tegen ons.

Pap stond er destijds op dat we een Duitse au pair kregen, zodat we onze moedertaal beter leerden spreken. Wanneer hij zelf Duits met ons sprak, hadden we namelijk de neiging helemaal niet of in het Engels te antwoorden (dat wil zeggen, ik. Mia kon op dat moment nog niet veel meer uitbrengen dan ‘dadada’), en dat strookte niet erg met zijn opvatting over een degelijke tweetalige opvoeding. Aangezien Lottie in het begin nauwelijks Engels kende, moesten we bij haar altijd ons best doen om Duits te spreken, en pap vond het geweldig. Totdat hij vaststelde dat we ook Lotties Beierse dialect overnamen. Toen de kleine Mia een keer haar broccoli over zijn overhemd uitspuugde en ‘Des ess i ned, host mi?’ tegen hem zei (‘Dat eet ik niet, hoor je me?’), werd hem uiteindelijk duidelijk dat zijn plan niet helemaal gewerkt had.

‘Dus je kunt ze best beschouwen als koekjes die je het hele jaar door mag eten.’ Lottie was nog altijd bang dat het Christuskindje haar de vanillehalvemaantjes kwalijk zou nemen. ‘Natuurlijk alleen in uitzonderingsgevallen.’

‘Wij zijn echt superheftige uitzonderingsgevallen,’ verzekerde Mia haar. ‘Zielige kinderen van gescheiden ouders, zonder eigen huis en zonder hoop, volkomen gedesoriënteerd in de grote, onbekende stad.’

Dat was helaas nauwelijks overdreven: de weg naar huis hadden we alleen weten te vinden dankzij de hulp van vriendelijke voorbijgangers en een aardige buschauffeur. Omdat we het nummer van ons overgangshuis niet hadden onthouden en de huizen hier allemaal op elkaar leken, zouden we nog altijd, als Hans en Grietje in het bos, buiten in de stromende regen ronddwalen als Buttercup niet boven achter het raam als een dolle had staan blaffen. Nu lag het intelligente dier met haar kop op mijn schoot naast me op de keukenhoekbank en hoopte ze dat een van de vanillehalvemaantjes op wonderbaarlijke wijze de weg naar haar bek zou vinden.

‘Jullie hebben het echt niet gemakkelijk,’ zei Lottie met een diepe zucht, en heel even kreeg ik last van een slecht geweten.

Om Lotties sombere humeur wat op te vrolijken, hadden we haar kunnen vertellen dat het op school eigenlijk helemaal niet zo erg was geweest. Integendeel, de eerste schooldag hier was duidelijk beter verlopen dan die in Berkeley, waar een meisjesbende dreigde mijn hoofd in de wc-pot te duwen. (Op de eerste dag dreigden ze er alleen maar mee, op de vijfde deden ze het ook echt. Dat was overigens ook de dag waarop ik me voor de kungfulessen aanmeldde.) Die van vandaag had in de verste verte niet op deze of andere gedenkwaardige eerste schooldagen geleken. Afgezien van Persephone en Ken Scheert Zich was ik op Frognal Academy nog geen onaangename leerlingen tegengekomen en ook de leraren leken best oké te zijn. Bij geen enkel vak had ik het gevoel dat ik niet kon meekomen, de lerares Frans prees mijn uitspraak, de lokalen waren licht en prettig, en zelfs het eten in de kantine was best goed. In plaats van Persephone nam het meisje dat bij Frans naast me had gezeten, me volkomen ongevraagd onder haar hoede. Ze nam me mee tijdens de lunch en stelde me aan haar vriendinnen voor. Van hen leerde ik dat ik de erwtenpuree beter kon laten staan en dat het herfstbal alleen al een coole gebeurtenis was omdat er na het stijve, officiële gedeelte een band optrad, waarvan ik helaas nog nooit had gehoord. Voor een eerste schooldag was alles best goed verlopen. En bij Mia zelfs nog beter.

Ja, dat hadden we Lottie moeten vertellen, maar al haar medelijden en goede zorgen voelden zo prettig, vooral wanneer je bedacht dat de dag nog niet voorbij was. Het ergste stond ons nog te wachten: het avondeten bij Ernest thuis, waar we kennis zouden maken met zijn zoon en dochter. Het was een tweeling, zeventien jaar oud, en (als je Ernest mocht geloven) beiden een toonbeeld van talent en deugdzaamheid. Ik had nu al een hekel aan ze.

Lottie bleek met haar gedachten ook bij dit evenement te zijn aanbeland. ‘Mia, ik heb voor vanavond je rode fluwelen rok en dat witte bloesje klaargehangen. En voor jou, Liv, heb ik de blauwe high tea dress van je moeder gestreken.’

‘Waarom niet meteen dat korte zwarte jurkje met de strassteentjes?’ vroeg ik spottend.

‘Ja, en glacéhandschoenen,’ vulde Mia aan. ‘Tsss. Het is maar een suf etentje. Op een heel gewone maandag. Ik trek een spijkerbroek aan.’

‘Geen sprake van,’ zei Lottie. ‘Jullie gaan je daar van je beste kant laten zien.’

‘In de high tea dress van mam? En wat trek jij dan aan, Lottie? Je Beierse dirndl voor speciale feestelijke gelegenheden?’ Mia en ik giechelden.

Lottie trok een trots gezicht – over het onderwerp ‘dirndl’ viel met haar nog minder te spotten dan over kersttradities. ‘Dat had ik zeker gedaan, want met een dirndl ben je altijd passend gekleed. Nee, ik blijf hier bij Buttercup.’

‘Wat? Wil je ons er alleen heen laten gaan?’ riep Mia.

Lottie zweeg.

‘O, ik begrijp het al. Meneer Spencer heeft jou niet uitgenodigd,’ concludeerde ik. Plotseling kreeg ik een zeer onaangenaam gevoel in mijn maag.

Mia sperde verontwaardigd haar ogen open. ‘Die stomm…’

Meteen begon Lottie Ernest te verdedigen. ‘Dat zou ook erg ongepast zijn. Tenslotte neem je bij een dergelijke… familiebijeenkomst niet de nanny mee.’

‘Maar jij hoort bij de familie!’ Mia verkruimelde een vanillehalvemaantje en Buttercup hief vol verwachting haar kop. ‘Wat een stomme, arrogante eikel.’

‘Nee, dat is hij absoluut niet,’ sprak Lottie haar tegen. ‘Op meneer Spencers gedrag tegenover mij is helemaal niets aan te merken. Hij is een heel aardige, fatsoenlijke man, en ik geloof dat zijn gevoelens voor jullie moeder oprecht en gemeend zijn. Hij heeft echt zijn uiterste best gedaan om een oplossing te vinden nadat was gebleken dat de cottage onbewoonbaar was. Zonder zijn hulp hadden we dit huis niet gekregen en zouden jullie nooit zijn toegelaten op Frognal Academy. Het schijnt dat ze een ongelooflijk lange wachtlijst hebben. Jullie mogen hem zo langzamerhand wel eens aardig gaan vinden.’ Ze keek ons streng aan. ‘En jullie trekken vanavond iets fatsoenlijks aan.’

Het probleem was dat Lottie net zomin streng kon kijken als Buttercup gevaarlijk. Dat kwam door die lieve bruine hondenogen die ze alle twee hadden. Ik hield op dat moment zo veel van haar dat ik bijna knapte van genegenheid.

‘Goed dan,’ zei ik. ‘Als ik je dirndl mag lenen.’

‘Niet met míjn dirndl ben je altijd passend gekleed, maar met ‘een’ dirndl.’ Lottie zette een hooghartige blik op, wierp haar bruine krullen (Buttercup had precies dezelfde) naar achteren en ging toen verder in het Duits: ‘Ik wil je je illusies niet ontnemen, mein Herzchen, maar voor mijn dirndl heb je gewoon nog niet genoeg Holz vor der Hütt’n. Host mi?’

‘Holz vor der Hütt’n’ was dus blijkbaar het tegenovergestelde van ‘plat als een strijkplank’. Hmmm, eens zien of ik bij Duits een keer indruk met die uitdrukking kon maken.

Ik wilde lachen, maar om de een of andere reden produceerde ik alleen een vreemd gesnuif. ‘Ik hou van je, Lottie,’ zei ik, veel serieuzer dan mijn bedoeling was.

5.

Ik had bij Ernest Spencer een veel protseriger, grotere woning verwacht en was bijna teleurgesteld toen de taxi voor een relatief bescheiden uitziend rood bakstenen huis aan Redington Road bleef staan. Traditionele bouw, ramen met witgeschilderde roeden, diverse puntgeveltjes en erkers, verborgen achter hoge hekken en muren, zoals de meeste huizen hier. Het was gestopt met regenen en de avondzon zette alles in een gouden licht.

‘Dat ziet er mooi uit,’ fluisterde Mia verrast toen we mam over het klinkerpaadje naar de voordeur volgden, langs bloeiende hortensia’s en bolrond gesnoeide buxusstruikjes.

‘Jij ziet er ook mooi uit,’ fluisterde ik terug.

Dat klopte: met haar schattige vlechtkapsel zag Mia eruit om op te eten. Lottie had erop gestaan haar haar te vlechten, om tegenwicht te bieden aan de spijkerbroek die we van mam (zeer tegen Lotties zin) aan mochten. Overigens was dat vooral ook omdat zij haar net gestreken high tea dress zelf wilde dragen.

Mam had op de bel gedrukt en we hoorden een harmonisch geluid door het huis galmen. ‘Wees alsjeblieft aardig! En probeer je te gedragen.’

‘Wat bedoel je daar nou weer mee? Dat we aan tafel niet zoals anders met eten mogen gooien, geen harde boeren mogen laten en geen schuine moppen mogen vertellen?’ Ik streek een lok haar uit mijn gezicht. Eigenlijk had Lottie mijn haar ook willen vlechten, maar ik was zo verstandig geweest om zo lang in bad te blijven zitten tot daar geen tijd meer voor was. ‘Mam, serieus, als iemand hier gewaarschuwd moet worden zich te gedragen, ben jij het!’

‘Precies! Wíj hebben namelijk onberispelijke manieren. Goedenavond, meneer.’ Mia maakte een sierlijke kniebuiging voor het enorme stenen beeld dat naast de voordeur stond: een kruising tussen een adelaar (kop tot en met borst) en een leeuw (de rest). ‘Mag ik mij aan u voorstellen? Mijn naam is Mia Silber. Dit is mijn zus Olivia Silber, en de dame met het gefronste voorhoofd is onze ontaarde moeder, professor dr. dr. Ann Matthews. Mag ik vragen met wie ik de eer heb?’

‘Dat is Verschrikkelijke Freddy, ook wel Fat Freddy genaamd.’ De voordeur was geluidloos opengegaan en voor ons stond een lange jongen, iets ouder dan ik, in spijkerbroek en een zwart T-shirt met lange mouwen.

Ik haalde opgelucht adem. Goed dat mijn ontaarde moeder die stomme high tea dress had aangetrokken, want ik had me er volslagen belachelijk mee gemaakt.

‘Mijn ouders hebben hem voor hun bruiloft gekregen van mijn grootouders,’ vertelde de jongen, terwijl hij Verschrikkelijke Freddy over zijn snavel streek. ‘Dad wil hem eigenlijk al jaren naar het achterste hoekje van de tuin verbannen, maar ik schat dat Freddy zeker een ton weegt.’

‘Hallo, Grayson!’ Mam kuste de jongen op beide wangen en wees toen naar ons. ‘Dit zijn mijn twee muisjes, Mia en Liv.’

Mia en ik vonden het vreselijk als ze ons ‘muisjes’ noemde. Het was net alsof mam iedereen daarmee meteen attent maakte op onze (misschien ook inderdaad) iets te groot uitgevallen voortanden.

Grayson glimlachte naar ons. ‘Hoi. Leuk jullie te zien.’

‘Ja, vast,’ mompelde ik.

‘Er zit lippenstift op je wang,’ zei Mia.

Mam zuchtte en Grayson keek enigszins verbaasd. Ik kon niet anders dan vaststellen dat hij erg op zijn vader leek, als je het haar tenminste wegdacht: dezelfde brede schouders, dezelfde zelfbewuste lichaamshouding, hetzelfde nietszeggende politicuslachje. Waarschijnlijk kwam hij me daardoor zo bekend voor. Alleen had hij niet van die enorme oren als Ernest, maar dat kon natuurlijk nog komen. Ik had ooit eens gelezen dat oren en neuzen de enige lichaamsdelen zijn die blijven groeien, zelfs als je heel oud bent.

Mam liep met energieke stappen langs Grayson naar binnen, alsof ze in dit huis prima de weg wist, dus zat er voor ons niet veel anders op dan achter haar aan te lopen. In de gang bleven we besluiteloos staan, aangezien mam intussen verdwenen was.

Grayson deed de deur achter ons dicht en veegde met de rug van zijn hand over zijn wangen. Terwijl Mia dat van die lippenstift maar had verzonnen.

‘Wij zijn ook heel blij dat we hier mogen zijn,’ zei Mia nadat we elkaar een paar tellen verlegen hadden aangestaard. ‘Is er op z’n minst iets lekkers te eten?’

‘Ik geloof het wel,’ antwoordde Grayson, die alweer glimlachte.

Geen idee hoe hij dat voor elkaar kreeg. Mij lukte het in elk geval niet om terug te lachen. Stomme streber.

‘Mevrouw Dimbleby heeft geroosterde kwartels klaargemaakt.’

Nou, dat was dus echt helemaal perfect. ‘Mevrouw Dimbleby?’ herhaalde ik. ‘De kokkin, neem ik aan? En dan is meneer Dimbleby zeker de tuinman?’

‘Kokkin en huishoudster.’ Grayson glimlachte weliswaar nog steeds, maar aan de manier waarop hij me aankeek (één wenkbrauw iets opgetrokken) merkte ik dat mijn spottende ondertoon hem bepaald niet was ontgaan. Hij had trouwens niet Ernests blauwe ogen geërfd; hij had lichtbruine, die een prachtig contrast vormden met zijn blonde haar. ‘Meneer Dimbleby verkoopt verzekeringen, voor zover ik weet. Het werk in de tuin doet dad zelf. Hij zegt dat het hem ontspant.’ De wenkbrauw schoof nog een stukje verder omhoog. ‘Jullie hebben een nanny, hoorde ik?’

‘Eh… ja.’ Verdorie. Gelukkig werden we onderbroken door Ernest, met aan zijn arm, hem vastklemmend alsof hij een reddingsboei was, mijn moeder. Zoals altijd keek hij ons stralend aan, alsof hij nooit een verheugender tafereel had aanschouwd. ‘Mooi, Grayson heeft jullie jassen al aangenomen. Welkom in Casa Spencer. Kom verder. Florence wacht al met het voorgerecht.’

Grayson, Mia en ik zagen er alle drie van af om hem erop te wijzen dat we helemaal geen jas aan hadden gehad (hoe had dat gekund, met onze herfst- en winterkleren nog ergens diep weggestopt in een verhuisdoos?). Mam wierp ons een laatste waarschuwende blik toe, waarna we Ernest en haar zwijgend door openslaande deuren de eet- en woonkamer in volgden. Het was een mooie kamer, met parket, ramen tot op de vloer, een open haard, witte banken vol kussens, een piano en een grote eettafel, waarvandaan je een prachtig uitzicht op de tuin had. De ruimte kwam royaal, maar niet overdreven groot over en was bovendien verrassend gezellig. Ik had bij Ernest nooit van z’n leven zulke ontrendy banken verwacht: ze waren al heel wat jaartjes oud, met uitpuilende zijkanten en niet bij elkaar passende, bontgekleurde kussens. Er was zelfs een grappig pluizig oranje kussen in de vorm van een kat, dat zich uitrekte toen we erlangs liepen.

‘Dat is Spot, onze kater.’ Een meisje was langs ons geslopen en had een schaal op de eettafel gezet. Onmiskenbaar Graysons tweelingzus: ze had dezelfde lichtbruine ogen. ‘En jullie moeten Liv en Mia zijn. Ann heeft ons al veel over jullie verteld. Wat zit jouw haar leuk, zeg.’ Het glimlachen ging haar zo te zien net zo gemakkelijk af als haar broer, alleen zag het er bij haar nog liever uit, want zij had ook nog eens kuiltjes in haar wangen, een bijpassend mopsneusje en een tere huid met zomersproeten. ‘Ik ben Florence. Leuk jullie te zien.’ Ze was klein en tenger, maar met een volle bovenpartij, en haar gezicht werd omlijst door glanzende kastanjebruine lokken, die krullend tot op haar schouders vielen.

Mia en ik konden haar alleen maar aanstaren. Ze was gewoon overweldigend mooi.

‘Wat een mooie jurk, Ann,’ zei ze tegen mam, met een stem zo zoet als honing. ‘Blauw staat je echt geweldig.’

Plotseling vond ik mezelf niet alleen onbehouwen, graatmager en langneuzig, maar vooral ook ontzettend onvolwassen. Mam had gelijk: we hadden echt geen manieren. We hadden in het rond lopen strooien met boze blikken en onbeschofte woorden (en Zwitserse kaas), alleen maar om hen te straffen. Als dwarse kleuters die zich in de supermarkt schreeuwend op de vloer gooien. Florence en Grayson stelden zich niet zo aan; zij gedroegen zich tenminste volwassen. Zij lieten niets merken, glimlachten, gaven complimentjes en deden hun best een beleefd gesprek te voeren. Misschien waren ze echt blij dat hun vader mam had leren kennen. Of misschien deden ze alleen alsof. In elk geval staken ze daarmee met kop en schouders boven ons uit.

Beschaamd besloot ik me van nu af aan net zo netjes en beleefd te gedragen. Wat overigens nog lang niet zo eenvoudig bleek.

‘Het voorgerecht is maar een kleinigheid.’ Toen iedereen op zijn plek was gaan zitten, glimlachte Florence mij en Mia vanaf de andere kant van de tafel hartelijk toe. ‘Omdat mevrouw Dimbleby veel te veel kwartels heeft gekocht. Ik hoop dat jullie ze lekker vinden met selderiepuree.’

Tja, daar begon het al. Selderie. Jakkes. ‘Dat klinkt… interessant,’ zei ik zo beleefd en volwassen als maar mogelijk was. ‘Interessant’ was eigenlijk altijd goed.

‘Helaas ben ik vegetariër,’ beweerde Mia, zoals zo vaak een stuk slimmer dan ik. ‘Bovendien ben ik jammer genoeg allergisch voor selderie.’

En je hebt je net vol zitten proppen met kerstkoekjes, vulde ik in stilte aan.

‘O, nou ja, dan maak ik wel een sandwich voor je, als je wilt.’ Florence glimlachte zo stralend dat het pijn deed aan je ogen. ‘Jullie wonen in de stadswoning van de familie Finchley, toch? Verzamelt mevrouw Finchley nog altijd van die fantastische porseleinen beeldjes?’

Ik dacht erover of ik nog een keer ‘ja, heel interessant’ kon zeggen zonder dat het in negatieve zin opviel, maar toen had Mia in mijn plaats al geantwoord: ‘Nee! Ze verzamelt nu echt afschuwelijke, kitscherige gevallen. Van die danseresjes die als randdebielen uit hun ogen kijken.’

Om niet te hoeven giechelen sloeg ik mijn blik snel neer naar het bord met het voorgerecht. Wat moest het spul dat erop lag in vredesnaam voorstellen? Van de dunne rode plakjes kon ik zien dat het vlees was, maar wat was het kledderige hoopje met stukjes ernaast?

Grayson, die naast me zat, leek mijn gedachten te kunnen lezen. ‘Chutneys zijn de specialiteit van mevrouw Dimbleby,’ zei hij zacht. ‘Dat is een groenetomatenchutney.’

‘Aha, eh… interessant.’ Ik stak een vork vol met het spul in mijn mond en had bijna alles weer uitgespuugd. Heel even vergat ik mijn goede voornemens. ‘Sjitten er sjoms ook rosjijnen in?’ vroeg ik ongelovig aan Grayson.

Hij had zijn iPhone uit zijn broekzak gehaald en keek er onder tafel naar. Graag had ik uit pure nieuwsgierigheid meegekeken, maar ik had het er al druk genoeg mee de eigenaardige chutney weg te slikken. Behalve rozijnen leken er ook nog ingrediënten als uien, knoflook, kerrie, gember en – ja! Onmiskenbaar! – kaneel in te zitten. Plus iets wat tussen mijn tanden aanvoelde als kleffe broeksknopen. Mevrouw Dimbleby had waarschijnlijk in het wilde weg alles erin gestopt wat toevallig op moest en in de weg stond. Als dit haar specialiteit was, wilde ik beslist niet weten hoe de gerechten smaakten die ze minder goed onder de knie had. Mia grijnsde vol leedvermaak toen ik de hap met een slok sinaasappelsap wegspoelde.

‘Komen de Finchleys niet volgende maand al terug uit Zuid-Afrika, dad?’ vroeg Florence.

‘Ja, dat klopt. Vanaf 1 oktober hebben ze hun huis weer zelf nodig.’ Ernest wierp mam een korte blik toe en haalde diep adem. ‘Dat is precies waar we vanavond met jullie allemaal over wilden praten.’

Het scherm van Graysons iPhone flakkerde. Toen hij mijn nieuwsgierige blikken opmerkte, schoof Grayson zijn hand nog verder onder tafel, alsof hij bang was dat ik misschien mee zou lezen. Terwijl ik helemaal niet zo geïnteresseerd was in zijn berichtjes. Veel spannender vond ik de tatoeage aan de binnenkant van zijn pols: zwarte letters, half bedekt door de zoom van zijn T-shirt.

‘Jij bent een van die blonde boyband-jongens van school,’ fluisterde ik. ‘Daarom kwam je me zo bekend voor.’

‘Hè, wat?’

‘We kennen elkaar al. Ik heb jou en je vrienden vandaag op school gezien.’

‘O, echt? Dat kan ik me helemaal niet herinneren.’

Natuurlijk niet. Hij had me ook helemaal niet aangekeken. ‘Maakt niet uit. Mooie tattoo.’ Sub um… De rest kon ik helaas niet lezen.

‘Wat?’ Hij had mijn blik gevolgd. ‘O, dat. Dat is geen tatoeage. Het is viltstift. Eh… aantekeningen voor Latijn.’

Ja ja. ‘Interessant,’ zei ik. ‘Laat eens zien?’

Daar piekerde Grayson niet over. Hij trok zijn mouw over de ‘aantekeningen’ en wijdde zich weer aan zijn iPhone.

Dat was écht interessant. Zonder erbij na te denken stak ik nog een vork chutney in mijn mond. Grote fout: de tweede hap smaakte nog walgelijker dan de eerste. Gelukkig kon ik de kleffe knopen deze keer als walnoten herkennen.

‘Ja, het zit namelijk zo…’ Ernest trok een plechtig gezicht en pakte mams hand vast.

Mam glimlachte krampachtig naar het mooie bloemstuk van blauwe hortensia’s dat midden op tafel stond. Nu werd het serieus, dat was duidelijk.

‘Ann… jullie moeder dus, eh…’ Ernest schraapte zijn keel en begon nog eens van voren af aan. Deze keer hakkelde hij niet, maar in plaats daarvan klonk hij alsof hij voor de economische commissie van het Europese gerechtshof sprak. ‘Ann en ik hebben besloten het fiasco met de cottage te beschouwen als aansporing van Vrouwe Fortuna om onze relatie te consolideren, en het probleem met de woonsituatie te dispenseren door in zekere zin te gaan… fuseren.’

Na deze aankondiging heerste er vijf seconden lang stilte. Daarna kreeg ik een verschrikkelijke hoestaanval, omdat er toen ik naar lucht hapte een rozijn in mijn verkeerde keelgat schoot. Het duurde een tijdje voordat ik het probleem onder con… excuus, gedispenseerd had. Mijn ogen traanden, maar toch zag ik heel duidelijk dat tegenover me Florence niet langer glimlachte. Zelfs de zon scheen niet meer door het raam naar binnen; die was achter het dak van de buren verdwenen. Alleen Grayson was onder tafel nog steeds druk met zijn mobiel. Waarschijnlijk googelde hij ‘consolideren’. Hoewel de betekenis daarvan toch nogal voor de hand lag.

‘Lottie zegt altijd dat als je dan per se vreemde woorden wilt gebruiken, je het op z’n minst goed moet doen,’ zei Mia.

‘Ja, wat wil je daar eigenlijk precies mee zeggen, dad?’ Florence’ stem klonk niet langer honingzoet. Ze klonk meer zoals de chutney smaakte. ‘Dat jullie samen een ander huis zoeken? Nu meteen? Maar jullie kennen elkaar toch pas een half jaar?’

‘In zekere zin… Nee, eigenlijk.’ Ernest glimlachte nog altijd, maar op zijn kale hoofd verschenen piepkleine zweetdruppeltjes. ‘Na ampele overweging hebben we… Op onze leeftijd is tijd een kostbaar…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Het huis is groot genoeg voor ons allemaal,’ zei hij ten slotte vol overtuiging.

‘En jullie zijn hier natuurlijk opgegroeid,’ zei mam. Haar mondhoeken trilden licht. ‘We wilden jullie in jullie laatste schooljaar absoluut niet met een verhuizing opzadelen.’

Nee, natuurlijk niet. Verhuizingen waren namelijk helemaal niet goed voor het geestelijk evenwicht van jongeren. Daarvoor hoefde je maar naar ons te kijken.

Mia liet een eigenaardig geluid ontsnappen, een beetje zoals Buttercup deed wanneer je op haar poten trapte. ‘Dus het is de bedoeling dat wij hier intrekken?’ vroeg ze toen zacht. ‘En dat we met z’n allen bij elkaar gaan wonen?’

Ernest en mam, nog steeds hand in hand, keken elkaar kort aan.

‘Ja,’ zei Ernest toen met vaste stem.

Mam knikte alleen maar.

Dan had ik het dus toch goed gehoord.

‘Wat een onzin!’ Florence schoof haar bord van zich af. ‘Het huis is precies groot genoeg voor óns. Hoe moeten we hier in vredesnaam drie extra personen onderbrengen?’

‘Vier!’ wilde ik zeggen. Ze was Lottie vergeten. Helaas wist ik alleen maar een krassend geluid uit te brengen; er zat nog altijd iets in mijn keel.

‘Het huis is enorm, Florence,’ zei Ernest. ‘Er zijn zes slaapkamers. Als we het een beetje reorganiseren zal alles prima passen. Ik dacht dat Grayson de kamer onder het schuine dak aan de voorkant zou kunnen nemen, jij krijgt je oude kamer terug, en dan kunnen Liv en Mia…’

‘Wat?’ Florence’ stem schoot omhoog en klonk bijna als gekrijs. ‘Dat zijn míjn kamers op zolder! Ik ga ze echt niet opgeven en weer met Grayson een badkamer delen. Grayson! Zeg jij nou ook eens wat!’

Grayson trok een verward gezicht. Hij had niet één keer van zijn iPhone opgekeken. Dat je dat kon terwijl op hetzelfde moment boven tafel de wereld verging! Die had echt lef! ‘Eh… ja,’ zei hij. ‘Waarom kan Florence niet op zolder blijven? Er zijn op de eerste verdieping kamers genoeg.’

‘Hé, heb jij eigenlijk wel geluisterd?’ Florence staarde hem vol onbegrip aan. ‘Ze willen hier eind deze maand intrekken! Zeg tegen ze dat we geen plek voor ze hebben! De kamer onder het schuine dak is granny’s kamer, mijn oude kamer is dads werkkamer, de hoekkamer is de logeerkamer en in de inbouwkast van jouw kamer heb ik net al mijn winterkleren opgeborgen…’

‘Flo, lieverd, luister nou eens naar me…’ De zweetdruppels op Ernests voorhoofd leken wat groter te zijn geworden. ‘Ik begrijp dat je het gevoel hebt dat je een stap terug moet doen, maar…’

‘Maar wát?’ brieste Florence.

Ondanks alle opwinding was ik toch dankbaar dat ze ermee was gestopt zich volwassen en beleefd te gedragen. Met deze hysterische stem en van woede fonkelende ogen vond ik haar meteen een stuk sympathieker. Mia en ik keken tussen haar en Ernest heen en weer alsof er een tenniswedstrijd aan de gang was, mam richtte haar blik weer krampachtig op het boeket en Grayson staarde ingespannen naar zijn iPhone. Misschien googelde hij op het moment ‘patchworkgezin’ en ‘eerste hulp’.

‘Het is heus niet voorgoed,’ zei Ernest. ‘Moet je horen, volgend jaar om deze tijd gaan jullie alle twee het huis uit om ergens te studeren. Dan zijn jullie alleen nog in de vakanties thuis en…’

Florence viel hem in de rede. ‘En om te zorgen dat je dan niet alleen bent, haal je een vrouw en twee reservekinderen in huis? Kun je daar niet mee wachten tot wij weg zijn?’

Ja, of nog een paar jaartjes langer.

Nu werd ook Ernests stem koeler. ‘Ik begrijp dat je moet wennen aan deze nieuwe situatie, net zoals wij allemaal, maar ik heb in deze kwestie inmiddels een besluit genomen.’ Hij veegde met zijn hand langs zijn voorhoofd. ‘We moeten de boel alleen wat anders disponeren. Als Grayson de zolderkamer voor…’

‘… die van granny is!’ Florence schreeuwde zo luid dat de rode kater een paar meter verderop van de bank sprong. Hij was nogal dik. ‘Heb je haar al van je plannen op de hoogte gesteld? Natuurlijk niet! Zij zit – o, wat komt dat goed uit – aan de andere kant van de wereld op een cruiseschip en krijgt er allemaal niets van mee.’

‘Florence…’

‘Waar moet zij dan slapen als ze op bezoek komt?’

‘Doe alsjeblieft niet zo belachelijk. Jullie grootmoeder woont nog geen twintig minuten hiervandaan. Ze heeft helemaal geen eigen kamer nodig. Ze kan na een bezoek gewoon naar haar eigen huis gaan. Maar als je wilt, kun jij ook de zolderkamer aan de voorkant nemen. Dan blijft Grayson gewoon in zijn oude kamer, Mia krijgt de hoekkamer en voor Liv ruim ik mijn werkkamer uit.’ Ernest glimlachte naar mam. ‘Ik werk toch eigenlijk veel te veel, dus voortaan probeer ik dat thuis niet meer te doen.’

Mam glimlachte dapper terug.

‘Wacht even… Als Liv en Mia ook op de eerste verdieping moeten wonen, voor wie zijn mijn zolderkamers dan?’ Florence keek mam met een doordringende blik aan. ‘Voor jou soms?’

‘Nee,’ zei mam geschrokken. ‘Ik heb helemaal geen eigen plek nodig. Ik ben wat dat betreft gauw tevreden; ik heb alleen wat dozen met boeken. Nee, jullie vader dacht dat de kamers daarboven geschikt zouden zijn voor Lottie.’

Nu draaide Florence pas echt door. ‘Het kíndermeisje?’ riep ze fel, en ze zwaaide zo woest met haar wijsvinger door de lucht dat ze Mia bijna in haar voorhoofd prikte. ‘Ze zijn toch allang te oud voor een nanny…? En daarvoor moet ik mijn zolderverdieping opgeven en met drie mensen een badkamer delen? Dat is toch echt het toppunt!’

‘Lottie is veel meer dan een kindermeisje. Ze doet ook bijna al het huishoudelijke werk, de boodschappen, het koken,’ zei Ernest. ‘En als, eh… zeer belangrijke emotionele factor is ze op het moment niet uit deze constellatie weg te denken.’

‘Wat betekent dat nou weer?’

‘Dat betekent dat we Lottie nodig hebben,’ zei ik zacht.

‘Natuurlijk niet voor altijd,’ haastte mam zich te zeggen. ‘Je hebt helemaal gelijk, Florence: Mia en Liv zijn eigenlijk veel te oud voor een nanny. Misschien blijft Lottie nog een jaar, misschien ook maar een half…’ Ze zag dat Mia’s onderlip begon te trillen en voegde eraan toe: ‘We zullen gewoon wel zien hoelang we haar nog nodig hebben.’

Ik greep onder tafel Mia’s hand vast en kneep erin. Niet huilen, bezwoer ik haar in stilte. Ik was namelijk bang dat als Mia zou beginnen met huilen, ik direct mee zou doen.

‘En hoe moet het dan met mevrouw Dimbleby?’

‘Mevrouw Dimbleby wil al jaren wat minder werken,’ zei Ernest. ‘Ze zal blij zijn als ze hier nog maar één of twee dagen per week nodig is.’

‘Grayson! Heb je dat gehoord?’ riep Florence.

Grayson keek op. Hij was zowaar nog steeds druk bezig met zijn iPhone. ‘Natuurlijk,’ antwoordde hij.

Florence leek hem niet te geloven. Schreeuwend vatte ze de gebeurtenissen van de avond nog even voor hem samen: ‘Dad wil niet alleen dat Ann en haar kinderen hier intrekken en dat wij onze kamers opgeven en voortaan met z’n víéren een badkamer delen’ – bij die woorden leek het wel of de ruiten begonnen mee te trillen, zo hard klonk haar stem – ‘hij wil ook mevrouw Dimbleby ontslaan en in plaats daarvan Anns nanny aannemen! Die dan mijn zolderkamers krijgt.’

‘O,’ zei Grayson. ‘Dat is vervelend. Dan moeten we voortaan door haar slaapkamer om bij onze biljarttafel op zolder te komen.’

Florence kreunde. ‘Zeg, dringt het eigenlijk wel tot je door wat dad net heeft gezegd? Over drie weken trekken ze hier in…’

‘Over twee weken om precies te zijn. Ik heb speciaal een vrije dag opgenomen,’ kwam Ernest ertussen. ‘En voor die tijd moet er nog wat schilderwerk worden gedaan.’

‘Ze trekken hier in, met hun hele hebben en houwen en kindermeisje!’

‘En hond,’ vulde Mia aan.

‘En hond,’ herhaalde Florence. Haar krachten leken haar in de steek gelaten te hebben. Ze was gestopt met schreeuwen en het woord ‘hond’ was niet meer dan een gefluister.

Alsof hij het had gehoord, ging de rode kater voor de eettafel zitten en miauwde luid. Florence’ gebrul leek hem eerder gelokt dan afgeschrikt te hebben.

Ernest glimlachte. Een beetje aangeslagen misschien, maar het was toch echt een glimlach. ‘Ziezo. Dat is dan opgehelderd. Dan kunnen we nu de kwartels uit de keuken halen, denk je ook niet, Spot? Help je me, Ann?’

Mam stond zo snel op dat ze bijna het tafelkleed meenam. ‘Ik doe niets liever.’

De kater volgde hen de keuken in.

6.

Grayson, Florence, Mia en ik bleven zwijgend in de eetkamer achter. Zo voelde je je waarschijnlijk wanneer je onder een lawine bedolven raakte. Ik had er wel rekening mee gehouden dat Ernest en mam plannen hadden om te gaan samenwonen, maar dat ze die zo snel in praktijk zouden brengen had me verrast. Ze moesten echt wel heel zeker van hun zaak zijn.

In de stilte begon opeens Graysons mobiel te trillen.

‘Ja hoor, natuurlijk,’ zei Florence bitter. ‘En o ja, hartelijk dank ook voor je steun, Grayson.’

‘Sorry.’ Grayson staarde naar het schermpje. ‘Het was toch al een uitgemaakte zaak. En zei je gisteren niet nog dat je zo blij bent voor dad?’

‘Ja, dat ben ik ook. Alleen kon niemand voorzien dat ze meteen bij elkaar wilden intrekken. Ze kennen elkaar nauwelijks. Ze is Amerikaanse! Voor hetzelfde geld is ze een oplichter of een psychopaat of…’

‘… een dwangmatig verzamelaar, kleptomaan, republikein, Jehova’s getuige…’ opperde ik.

‘Dat is niet grappig,’ zei Florence.

‘Heb je iets tegen Jehova’s getuigen?’ vroeg Mia quasi-onschuldig.

Grayson schoof zijn stoel naar achteren en stond op, zijn blik nog altijd op zijn telefoon gericht. Het was duidelijk dat hij er opnieuw geen woord van had meegekregen. ‘Ik loop even snel naar buiten om iets te regelen. Zeg maar tegen dad dat ik zo terug ben. En ik neem drie kwartels. Minstens. Ik sterf van de honger.’

‘Wat ben je toch…’ Florence keek hem verontwaardigd na. ‘Merk jij eigenlijk überhaupt wel dingen op?’

Ik schraapte mijn keel. ‘Ik moet naar de wc. Waar kan ik…?’

‘Tja, aangezien dit straks ook jouw huis wordt, moet je zelf de wc maar zien te vinden,’ zei Florence scherp.

‘Oké,’ antwoordde ik. Zo moeilijk kon het nou ook weer niet zijn. Ik volgde Grayson naar de gang.

‘Vertel eens: is jouw dad een internationaal gezochte terrorist of een seriemoordenaar?’ informeerde Mia achter me met een zoet stemmetje.

Wat Florence daarop antwoordde, hoorde ik niet meer.

De eerste deur die ik opende, leidde naar een bezemkast, maar achter de tweede, vlak naast de trap omhoog, bevond zich het gastentoilet. Ik zocht naar het lichtknopje.

‘Niet uitgerekend vannacht, verdomme!’

Door het opengeklapte raampje hoorde ik Graysons stem. Blijkbaar stond hij voor het huis te bellen. Ik liet het licht uit en sloop naar het raampje om hem beter te kunnen verstaan.

‘Ja, ik weet dat het vanavond nieuwe maan is, maar kunnen we het hele gedoe niet bij uitzondering naar morgenavond verzetten? De hel is hier losgebroken; ik weet niet eens of ik vannacht wel kan slapen… Ja, ik snap dat de nieuwe maan niet voor mijn lol verzet kan worden, maar… Nee, natuurlijk wil ik dat niet. Oké, goed dan, mij best. Zeg maar tegen Arthur dat ik het zal proberen… Ik hoop dat ik het kan vinden… Dat is zeker jouw idee, hè? Dacht ik wel… Nee, dat vertel ik je morgen. Als ik nu niet terug naar binnen ga, vermoordt mijn zus me… Ja, dank je voor je medeleven. Tot later.’

Hmmm. Interessant. Ik ging in het donker op het wc-deksel zitten en vergat helemaal waarom ik hier eigenlijk was. Tegen alle gezond verstand in voelde ik een aangename kriebel opkomen. Wat had Grayson vanavond zo afgeleid van onze zeer speciale gezinstragedie? Welke ondernemingen waren alleen tijdens nieuwe maan uitvoerbaar? En wat betekenden die Latijnse woorden op Graysons pols? Het was duidelijk: mijn toekomstige stiefbroer had een geheim… en ik was gek op geheimen.

In een ongepast goede stemming kwam ik de eetkamer weer binnen, nog net op tijd om Grayson voor te zijn. En voordat de Jehova’s getuige en de seriemoordenaar harmonieus de kwartels binnenbrachten.

De rest van de avond verliep vrij ondramatisch. In elk geval tot het moment dat ik mijn glas met zo veel enthousiasme omstootte dat mijn bloes van onder tot boven doordrenkt raakte met sinaasappelsap. Aangezien Ernest het glas vlak daarvoor had bijgeschonken en bovendien rijkelijk van ijsblokjes had voorzien, begon ik onmiddellijk te klappertanden.

‘Daar zat ik nou al de hele avond op te wachten!’ zei mam op haar ik-kan-ook-heel-grappig-zijn-toon. ‘Glazen omstoten is namelijk een van de specialiteiten van mijn muisjes.’

‘Mam! De laatste keer dat dat me overkwam, was ik zeven! Oei, wat is dat?’ In mijn bh smolt een ijsblokje. (Als ik naar Lottie had geluisterd en de twee bovenste knoopjes van mijn bloes had dichtgeknoopt, was dit niet gebeurd.) Ik viste het blokje er snel uit en legde het op mijn bord, of dat nou wel of niet zo hoorde. Te oordelen naar de blikken van Florence en Grayson hoorde het niet.

‘Ja, precies,’ zei Mia. ‘Als het al iemands specialiteit is, dan is het die van mij.’

‘Cola! Zo over het toetsenbord van mijn computer,’ herinnerde mam zich. ‘Cassis over hagelwitte tafelkleden. Verschillende smoothies, het liefst over het tapijt.’

Ik durfde mijn bloes niet uit te wringen uit angst dat ik zou morsen op het Perzisch tapijt, dat er nogal duur uitzag.

Ernest nam me vol medeleven op. ‘Florence, wees eens lief en haal een van jouw bloesjes of shirtjes voor Liv. Zo kan ze niet naar huis, dat is veel te koud.’

‘Ik snap het al!’ Florence sloeg haar armen over elkaar. ‘Eerst moet ik mijn kamers opgeven en nu ook nog mijn kleren zeker?’

Je moest het Florence nageven dat ze gewoon aan tafel was blijven zitten. Ze had de eetkamer na het grote drama ook met slaande deuren kunnen verlaten, om zich vervolgens huilend in haar kamer op bed te gooien. Dat zou ik hebben gedaan als ik in haar schoenen had gestaan. In plaats daarvan had ze tot nu toe kalm van haar kwartel zitten eten en zelfs aan het gesprek deelgenomen, al telde het grootste deel van haar bijdragen niet meer dan één lettergreep. Of misschien was dat ook alleen omdat ze haar dad niet met mam alleen wilde laten. Ernest en mam hadden krampachtig gedaan alsof de herinneringen aan het afgelopen uur alweer volkomen waren gewist. Ze hadden over alle mogelijke onderwerpen gepraat, behalve over de aanstaande veranderingen. En ik had vooral oog gehad voor Graysons mouw, in de hoop dat die nog een keer omhoog zou schuiven en de geheimzinnige woorden weer vrij zou laten. Helaas: hoewel Grayson niet minder dan vier minivogeltjes naar binnen werkte en dat niet zonder veel handwerk ging (bij elk krakend botje kromp Mia ineen; ik geloof dat het niet veel scheelde of ze was echt vegetariër geworden), was zijn pols verder bedekt gebleven.

‘Florence!’ zei Ernest verwijtend.

‘Dad!’ reageerde Florence op precies dezelfde toon.

‘Laat maar,’ zei ik. ‘Het droogt alweer.’ Overmorgen of zo.

‘Onzin. Je bent volkomen doorweekt.’ Ernest fronste zijn voorhoofd. ‘Florence gaat nu naar boven om een truitje voor je te halen.’

‘Daar piekert Florence niet over.’ Florence keek hem strak aan.

‘Florence Cecilia Elizabeth Spencer!’

‘Wat wou je doen, dad? Me zonder toetje naar bed sturen?’

‘Oké dan!’ Grayson legde het kwartelpootje waaraan hij had zitten kluiven neer en stond op. ‘Ze krijgt wel een van mijn truien.’

‘Toe maar, wat ridderlijk,’ merkte Florence op.

‘Dat hoeft echt niet,’ bracht ik klappertandend uit, maar Grayson was de deur al uit gelopen.

‘Hij heeft nogal behoefte aan harmonie en kan niet tegen conflicten,’ zei Florence tegen niemand in het bijzonder.

‘Coole voornamen.’ Mia keek Florence met grote ogen aan. ‘Jij hebt echt geluk, weet je dat? Mam heeft Livvy en mij als tweede voornaam de namen van haar twee lievelingstantes opgedrongen. Gertrude en Virginia.’

Voor een fractie van een seconde klaarde Florence’ gezicht op.

‘Je tantes zijn vernoemd naar Gertrude Stein en Virginia Woolf,’ zei mam. ‘Twee geweldige schrijfsters.’

‘Met rotnamen,’ vulde Mia aan.

Mam zuchtte. ‘Volgens mij kunnen we beter gaan. Het was een fantas…’ Ze stopte en schraapte haar keel. Zelfs haar leek het wat te ver gaan om dat te zeggen. ‘Bedankt voor het heerlijke eten, Ernest.’

‘Ja, heel erg bedankt,’ zei Mia. ‘Nu weten we Lotties kookkunst meteen weer meer op waarde te schatten.’

Ik had durven zweren dat Ernests mondhoeken omhooggingen toen hij opstond en zijn hand naar mam uitstak. ‘Mevrouw Dimbleby had nog een dessert klaargemaakt, maar ik begrijp het als jullie liever willen gaan… Het is ook al later dan verwacht en de kinderen moeten morgen naar school. Ik bel een taxi voor jullie. Hij is er over twee minuten.’

‘Hier.’ Grayson was weer terug. ‘Net gewassen.’ Hij gaf me een grijze sweater met capuchon, en terwijl Ernest een taxi belde, verruilde ik op het gastentoilet mijn bloes voor de sweater. Hij rook inderdaad naar waspoeder, maar ook een beetje naar krokant gebakken kwartels. Heel lekker eigenlijk.

Toen ik naar buiten kwam, stond iedereen in de hal op me te wachten. Alleen Florence was nergens te bekennen. Waarschijnlijk was ze vast begonnen haar spullen te pakken.

Grayson grijnsde me vermoeid toe. ‘Hij staat je geweldig – niet meer dan een maat of zes te groot.’

‘Ik hou wel van oversized.’ Ik verfrommelde mijn bloes in mijn handen. ‘Dank je. Ik geef hem je… ooit wel weer eens terug.’

Hij zuchtte. ‘Het ziet ernaar uit dat we elkaar de komende tijd vaker zullen zien.’

‘Dat zal inderdaad niet te vermijden zijn.’ Oeps, hopelijk had dat niet al te veel als hoopvolle verwachting geklonken. Ik wierp een laatste blik op zijn pols, maar helaas zat de geheimzinnige tekst nog altijd onder zijn mouw verstopt.

7.

Deze keer liet mam Hans en Grietje, oftewel Mia en mij, niet achter in het bos, maar in de hal van Ernests huis, waarna ze met de woorden ‘Het is voor jullie eigen bestwil!’ achter een deur verdween.

‘Hoor je dat?’ vroeg Mia. ‘Er roepen hier ergens kwartels.’

‘Precies!’ Knarsend ging de deur van de bezemkast open en naar buiten kwam… Lottie. Ze zwaaide met een bijl. ‘Ik kan wel wat hulp gebruiken. Iemand moet hun nekjes voor me strekken, zodat ik ze beter kan slachten.’

‘Als je het niet goed doet, kindermeisje, dan gooit daddy je eruit en neemt hij mevrouw Dimbleby weer aan.’ Florence gleed elegant op schaatsen door de hal, gekleed in een zwarte glittertutu. Voor de kapstok maakte ze een pirouette en toen glimlachte ze vriendelijk naar ons. ‘Jullie zoeken zeker het koekhuisje, hè? De heks zal het leuk vinden jullie te ontmoeten. Grayson, leg jij uit hoe ze moeten lopen?’

Grayson, die naast de kapstok tegen de muur leunde, keek even op van zijn iPhone en wees naar de deur waarachter mam was verdwenen. De deurklink werd gevormd door een enorme vanillehalvemaan. ‘Die kant op, muisjes,’ zei hij.

Mia liep er meteen heen.

‘Dat is een val, domme Hans!’ wilde ik roepen, maar er bleef iets in mijn keel steken en voor ik haar kon tegenhouden, had Mia al naar de vanillehalvemaan gegrepen. Uit het niets verscheen een klauw, die haar bij de kraag pakte; toen was ze verdwenen.

‘Toen was er nog maar één klein kwarteltje over met wie ik de badkamer moet delen,’ zei Florence lachend. ‘Wees eens braaf, Liv, en ga je zusje achterna.’

‘Nee, niet doen,’ fluisterde Lottie achter me. ‘Het is pas september – veel te vroeg voor kerstgebak.’ Met de bijl wees ze naar een groen geverfde deur naast de bezemkast. ‘Daarachter ben je veilig.’

‘Je waagt het niet!’ krijste Florence. Op haar schaatsen kwam ze mijn kant op.

Ik rende op de groene deur af, rukte hem open, glipte erdoorheen en smeet hem achter me dicht. Nog geen tiende van een seconde later dreunde Florence aan de andere kant tegen de deur op. Pas op dat moment drong tot me door dat alles maar een droom was, en nog best een onnozele ook. (Bovendien niet erg moeilijk te verklaren, behalve misschien de schaatsen. Wat wilde mijn onderbewustzijn daarmee zeggen?) Toch bonkte mijn hart nog steeds van opwinding.

Aarzelend keek ik om me heen. Ik was in een andere gang terechtgekomen, een haast oneindig lange, met links en rechts talloze deuren. De deur waardoor ik gekomen was, was diepgroen geverfd, had een donkere, ouderwetse metalen versiering, een brievenbus van hetzelfde materiaal en een mooie deurknop van messing, in de vorm van een gekromde hagedis. Ik besloot weer terug te gaan, want nu ik wist dat het maar een droom was, joeg Florence me lang niet meer zo veel angst aan. Ik had veel zin om haar te laten zien hoe goed ik was in kungfu. In mijn droom natuurlijk nog beter dan in het echt. Maar net toen ik aan de hagedis draaide, zag ik vanuit mijn ooghoek iets bewegen. Naast me was een andere deur opengegaan en iemand was de gang in gestapt. Het was Grayson. Hoewel hij maar een paar meter bij me vandaan stond, leek hij me helemaal niet op te merken. Hij deed de deur zorgvuldig achter zich dicht en mompelde toen iets onverstaanbaars. Daarna haalde hij diep adem, opende opnieuw de deur en verdween weer.

Ik liet mijn deurknop los om Graysons deur wat beter te bekijken. Hij leek precies op de witgelakte voordeur van het huis van de Spencers, inclusief de treetjes ervoor en het te zware standbeeld dat half adelaar, half leeuw was.

Toen ik dichterbij kwam, knipperde het beeld met zijn ogen, tilde een leeuwenpoot op en zei met een verrassend piepstemmetje: ‘Alleen wie mijn naam drie keer achterstevoren zegt, mag hier naar binnen.’

Aha, een raadsel. Ik was gek op raadsels. Al mochten ze best wat meer doordacht zijn. ‘Jij bent toch Verschrikkelijke Freddy?’

De stenen figuur liet deftig zijn snavel zakken. ‘Alleen Freddy, als je wilt.’

‘O, maar dat is veel te gemakkelijk,’ zei ik teleurgesteld en ook bijna een beetje beledigd vanwege het gebrek aan originaliteit van mijn droombewustzijn. ‘Ydderf, Ydderf, Ydderf.’

‘Dat is juist,’ piepte Freddy. ‘Je mag naar binnen.’

‘Vooruit dan maar.’ Ik duwde tegen de deur. Toen ik over de drempel stapte, stond ik niet zoals ik had verwacht in de hal van de Spencers, maar op een grasveld. Hoewel het nacht was en flink donker, kon ik bomen onderscheiden en stenen die uit de grond omhoogstaken. Een eind voor me liet Grayson de lichtbundel van een zaklamp over de grond glijden.

Deze droomwending was beslist een stuk cooler dan mijn eerdere Hans-en-Grietje-variant.

‘Is dit een begraafplaats?’ vroeg ik.

Grayson draaide zich om, scheen met de zaklamp in mijn gezicht en stootte een kreet van schrik uit.

Ik glimlachte naar hem.

‘Wat heb jij hier in vredesnaam te zoeken?’ Met zijn vrije hand wreef hij over zijn voorhoofd. ‘Ga alsjeblieft weg.’

‘Ja, het is een begraafplaats,’ antwoordde ik mezelf. Verderop kon ik namelijk de silhouetten van diverse stenen kruizen, zuilen en beelden onderscheiden. Mijn gezichtsvermogen was werkelijk sensationeel en werd met de seconde beter. ‘We zijn op Highgate Cemetery, toch?’

Grayson negeerde me. Hij liet de lichtbundel van de zaklamp zakken, zodat die nu een liggende grafplaat bescheen.

‘Wat cool. Ik ken Highgate alleen van foto’s, maar ik wilde er zeker een keer heen gaan,’ merkte ik op. ‘Alleen misschien niet per se ’s nachts.’

Grayson bromde knorrig. ‘Anders ik wel. Dit is echt weer een volkomen gestoorde ontmoetingsplek,’ zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij. ‘Alsof alles zo al niet luguber genoeg is. Bovendien kun je hier nauwelijks een meter voor je uit kijken.’

‘Ik wel.’ Ik moest me inhouden om niet van enthousiasme op en neer te gaan springen. ‘Ik zie in het donker net zo goed als een kat. Alleen in dromen, helaas, maar toch is het leuk. Normaal gesproken ben ik zonder bril of lenzen zo blind als een mol. Wat zoeken we eigenlijk?’

‘Wíj zoeken helemaal niks.’ Grayson klonk nogal geïrriteerd. Met zijn zaklamp bescheen hij de opschriften van de grafstenen en -platen langs het pad. Ze leken eeuwenoud te zijn. Vele waren gebarsten of met klimop overgroeid; andere werden bewaakt door bemoste engelenbeelden. Geheel in stijl zweefden er nevelslierten boven de grond en de wind liet de bladeren van de bomen ritselen. Er zaten hier vast en zeker ook ratten. En spinnen. ‘Ik zoek het graf van Christina Rossetti.’

‘Een vriendin van je?’

Grayson snoof, maar in elk geval gaf hij deze keer wel antwoord. Het klonk gelaten, alsof hij zich bij mijn aanwezigheid had neergelegd. ‘Christina Rossetti was een victoriaanse dichteres. Heb je haar gedichten nooit hoeven analyseren? Where sunless rivers weep their waves into the deep… bla bla, iets met sterren, schaduwen en een nachtegaal.’

‘She sleeps a charmed sleep. Awake her not.’ Uit de schaduw van een treurwilg maakte zich een gestalte los, die op ons af kwam lopen terwijl hij een gedicht voordroeg. Het was de leerling voor wiens neus ik vandaag de grapefruit had weggegrist: de jongen uit het vliegtuig met het warrige haar.

Aardig dat hij ook in deze droom voorkwam; ik was hem namelijk in de tussentijd alweer helemaal vergeten.

‘Led by a single star, she came from very far to seek where shadows are her pleasant lot.’

Hmmm, niet verkeerd… Jongens die gedichten konden citeren. In dromen bestonden ze dus in elk geval wel.

‘Henry.’ Grayson begroette de nieuw aangekomene opgelucht.

‘Waar bleef je nou, man? Het Rossetti-graf is verderop.’ Henry wees ergens achter zich. ‘Ik zei toch dat je je moest oriënteren op die griezelige engel met die kap op?’

‘In het donker zijn ze allemaal griezelig.’ Grayson en de nieuweling voerden zo’n dom, kleuterachtig begroetingsritueel uit met hun handen: een combinatie van een high five, vingers in elkaar haken en handen schudden. Schattig. ‘Godzijdank ben je er, anders had ik hier nog een eeuwigheid rond lopen dwalen.’

‘Ja, zoiets vermoedde ik al. Jasper heeft het ook nog niet gevonden. Arthur zoekt hem. Wie heb jij nou bij je?’ Henry’s ogen leken in het donker niet zo goed te werken als die van mij, want hij had me niet meteen herkend. Nu begon hij opeens luid te kreunen. ‘Waarom droom ik in vredesnaam van het kaasmeisje? Eerder ben ik Plum al tegengekomen, mijn kat die werd overreden toen ik twaalf was. Hij streek spinnend langs mijn benen.’

‘Ah, wat lief,’ zei ik.

‘Nee, helemaal niet lief. Hij zag er precies zo uit als de laatste keer dat ik hem zag: onder het bloed en met uitpuilende ingewanden…’ Henry huiverde. ‘Dan ben jij heel wat prettiger om te zien. Maar toch… Ga nou maar weg. Ik heb geen flauw idee wat je hier te zoeken hebt. Wegwezen!’ Hij maakte een beweging met zijn hand alsof hij een lastige vlieg wilde verjagen. ‘Ik zei: wegwezen, kaasmeisje! Hoepel op.’ Toen ik me niet verroerde, leek hij geïrriteerd. ‘Waarom verdwijnt ze niet?’

Grayson kuchte even. ‘Ik ben bang dat ze, eh… Ze is hier met mij, Henry.’ Te oordelen naar zijn toon leek hij dat om de een of andere reden pijnlijk te vinden.

‘Ken jij mijn kaasmeisje?’ vroeg Henry verward.

‘Ja, daar lijkt het wel op.’ Grayson wreef weer met de rug van zijn hand over zijn voorhoofd. ‘Ze is, zo weet ik sinds vanavond, mijn nieuwe stiefzusje.’

‘Shit!’ Henry trok een teleurgesteld gezicht. ‘Je bedoelt…’

Grayson knikte. ‘Ik zei je toch dat thuis de hel was losgebroken? Het was een geweldig etentje. Florence draaide volkomen door toen dad ons meedeelde dat mevrouw de professor, haar beide dochters, hun kindermeisje en hun teckel bij ons intrekken. Over twee weken.’

‘Buttercup is helemaal geen teckel,’ zei ik verontwaardigd. ‘Misschien voor een tiende deel of zo.’

De twee schonken me totaal geen aandacht.

‘Hé, dat vind ik echt heel vervelend voor je.’ Henry legde vol medeleven een arm om Graysons schouder.

Samen liepen ze in de richting vanwaar Henry gekomen was, langs een overwoekerd grindpad. Ik trippelde achter ze aan.

‘Dus dan is het wat je vader betreft serieus? Geen wonder dat je over haar droomt.’ Henry draaide zich naar me om. ‘Hoewel je het waarschijnlijk heel wat beroerder had kunnen treffen. Ergens is ze best lief, vind je niet?’

Grayson draaide ook zijn hoofd om. ‘En ze volgt ons nog steeds.’

‘Ja. In m’n eentje vind ik het hier namelijk nogal eng,’ merkte ik op. ‘Bovendien wil ik echt graag weten wat jullie van plan zijn.’

‘Je moet haar wegsturen,’ zei Henry tegen Grayson. ‘Heel krachtig! Dat werkte bij mij met Plum ook. Hij loste op in kringelende rooksliertjes. Je kunt haar natuurlijk ook in een grafsteen of een boom veranderen, maar om te beginnen lijkt wegsturen me wel genoeg.’

‘Oké.’ Grayson was blijven staan en wachtte tot ik hen had ingehaald. Hij zuchtte diep. ‘Wat doen we hier eigenlijk, Henry? Dit is toch allemaal idioot?’

‘Ja, zeker.’

Grayson keek om zich heen. ‘Ben jij dan niet bang?’ fluisterde hij toen.

‘Jawel,’ antwoordde Henry ernstig, ‘maar ik ben nog veel banger voor wat er gebeurt als we dit níét doen…’

‘Dit is een nachtmerrie,’ zei Grayson, en Henry knikte.

‘Nou niet overdrijven, jongens,’ merkte ik op. ‘Jullie wandelen heel gezellig ’s nachts over een beroemde begraafplaats en ik ben er ook bij… Anderen zouden dat een prima droom vinden.’

Grayson kreunde. ‘Je bent er nog steeds.’

‘Stuur haar gewoon weg,’ zei Henry. ‘Concentreer je erop dat ze verdwijnt.’

‘Oké, daar gaan we.’ Grayson keek me strak in de ogen.

Omdat het maar een droom was, keek ik net zo doordringend terug. Zo ongegeneerd had ik dat eerder tijdens het eten niet gedurfd, en bovendien was ik toen meer op zijn pols gefocust. Maar nu moest ik vaststellen dat mijn toekomstige stiefbroer er verdraaid goed uitzag, ondanks de gelijkenis met Ernest en Florence. Alles wat bij Florence zacht en rond was, was bij hem hard en hoekig, vooral zijn kin. Het mooiste waren zijn ogen, die in het schemerige licht de kleur van karamelsnoepjes hadden. Graysons blik werd een beetje wazig en dwaalde langzaam van mijn ogen naar mijn lippen.

Ha! Mooie droom. Echt een mooie droom. Hopelijk dook Lottie niet weer op met haar bijl.

Henry kuchte even. ‘Grayson?’

‘Eh… ja.’ Zag ik nou een vleugje rood op Graysons wangen? Hij schudde zijn hoofd. ‘Alsjeblieft, ga weg, Liv.’

‘Pas als je zegt wat er op je pols staat,’ zei ik om mijn eigen verlegenheid te overstemmen. ‘Sub um… en hoe gaat het verder?’

‘Wat?’

‘Sub umbra floreo,’ antwoordde Henry in Graysons plaats. ‘Je moet het krachtiger doen, Grayson. Je moet het ook echt willen.’

‘Ik wíl het ook!’ verzekerde Grayson hem. ‘Alleen is ze op de een of andere manier zo…’

‘Ik weet wat je bedoelt,’ zei Henry. Toen leek hij te schrikken. ‘Is dat nou jouw trui die ze aanheeft?’

Verlegen keek ik omlaag. Ik droeg inderdaad de capuchonsweater van Grayson. Over mijn slaapshirt heen. Toen ik in bed lag, had ik het zo koud gehad dat ik weer was opgestaan om de trui erover aan te trekken. Behalve mijn slaapshirt en die trui droeg ik verder alleen nog pluizige grijze sokken met stippeltjes. Dat was typisch voor mijn dromen: nooit had ik passende kleren aan.

Grayson kreunde. ‘Ja, dat zou mijn trui wel eens kunnen zijn,’ gaf hij toe. ‘O nee, ik haat mijn onderbewustzijn. Waarom doet het zoiets?’

‘Ach, kom op. Het kan echt veel, veel pijnlijker. Denk maar aan die arme Jasper en mevrouw Beckett in bikini.’ Henry lachte. ‘En schiet nou eens op. Jasper en Arthur wachten vast al lang. Dat wil zeggen, als het Jasper tenminste gelukt is om hier te komen.’

‘Hopelijk niet,’ mompelde Grayson. ‘Dan hebben we nog even uitstel tot de volgende nieuwe maan…’

‘Sub umbra floreo… Wat betekent dat dan? Onder bloemenaarde?’ vroeg ik.

Henry grinnikte.

‘Ik heb maar een half jaar Latijn gehad,’ zei ik enigszins beledigd. ‘En dat is een eeuwigheid geleden, dus veel is er niet blijven hangen.’

‘Ja, dat is te merken,’ zei Henry.

Grayson schudde geërgerd zijn hoofd. ‘Nu is het echt genoeg. Ga weg, Liv!’ zei hij met nadruk. ‘Maak dat je hier wegkomt.’

Henry keek me gespannen aan. Waarschijnlijk wachtte hij tot ik in rookslierten zou oplossen.

‘Goed dan,’ zei ik toen er niets gebeurde wat daarop leek en er een zweem van vertwijfeling over Graysons gezicht gleed. ‘Als jullie me er niet bij willen hebben, ga ik wel. Veel plezier nog.’ Ik draaide me om en liep het grindpad af. Over mijn schouder zag ik dat Grayson en Henry me nog een paar tellen nakeken en toen hun weg in tegengestelde richting vervolgden. Zodra ze dat deden, zette ik twee stappen opzij en verstopte me achter een dikke boomstam. Dachten ze soms dat ze me zo gemakkelijk konden afschudden? Echt niet, zeker niet nu de droom net interessant begon te worden.

8.

Dit was leuk! Dit was echt leuk. Terwijl ik achter Grayson en Henry aan sloop, voelde ik me net Catwoman. Of James Bond. Of een kruising tussen die twee. Het coolst was nog wel mijn verbeterde gezichtsvermogen. Nergens in de buurt stonden straatlantaarns, zelfs de maan scheen niet aan de hemel, maar toch kon ik alles duidelijk onderscheiden, zodat ik hangende takken en stenen die op het pad lagen gemakkelijk kon ontwijken. Door de pluizige sokken aan mijn voeten liep ik zo geruisloos dat het me lukte om tot op een paar meter van de twee jongens te komen, terwijl ik voortdurend uitkeek naar een volgende verstopplek. Het enige waarover ik me verbaasde, was dat ik nog niet wakker was geworden. Normaal gesproken duurden dit soort droomfasen, waarin ik wist dat ik droomde, nooit lang, vooral niet als het zo’n hilarische droom was als deze.

‘Hè hè, daar zijn jullie!’

De lichtkegel van Graysons zaklamp bescheen twee nieuwe gestalten – Arthur en Jasper, nam ik aan. Ik dook met een perfect voor de film geschikte judorol achter een grafsteen, voor het geval ze net als ik een katachtig gezichtsvermogen hadden ontwikkeld. Voorzichtig tilde ik mijn hoofd zo ver op dat ik net over de rand van de grafsteen kon gluren. Zoals ik al zei: ik vond dit leuk!

‘Je gelooft het niet, maar Jasper stond voor het hek en kon er niet in.’ Dat was Arthur, als ik me niet vergiste.

‘Het zat op slot.’ De enigszins huilerige stem hoorde bij Ken Scheert Zich, die tot mijn grote vreugde een geruite flanellen pyjama aanhad.

Gelukkig was ik niet de enige die de verkeerde kleren droeg.

De andere jongen, Arthur, had ik ook al eerder gezien die ochtend op school: het was degene met de blonde krullen die eruitzag als een engel. Gewoon buitenaards mooi.

‘Ik wilde over de muur klimmen, maar er was een nachtwaker met een hond… en prikkeldraad…’ jammerde Ken Scheert Zich.

‘Dit is een droom, Jasper!’ zei Henry ongeduldig. ‘Daarin hoef je helemaal niet door de toegangspoort te gaan. Je hoeft ook niet bang te zijn voor nachtwakers, want alles wat je ziet zolang je alleen bent, is een schepping van je eigen verbeeldingskracht, meer niet. Hoe vaak moet ik het je nou nog uitleggen?’ Hij keek om zich heen en ik bewoog gauw mijn hoofd omlaag. ‘Ik hoop dat je nachtwaker ons hier niet komt lastigvallen. We moesten net ook al wat andere storende factoren, eh… wegwerken.’

Daarmee bedoelde hij natuurlijk mij. De brutaliteit!

‘Maak je geen zorgen, wij hebben al afgerekend met de man en zijn hond,’ vertelde Arthur.

‘Ja, dat was cool,’ vulde Jasper aan. ‘Arthur liet uit het niets een vuurbal verschijnen…’

‘We moeten opschieten,’ viel Henry hem in de rede. ‘We hebben al veel te veel tijd verloren en straks wordt Jasper weer wakker voordat we ons antwoord hebben.’

‘Nee, deze keer niet,’ zei Jasper met iets van trots in zijn stem. ‘Ik heb een migrainetablet van mijn moeder genomen. Daarop slaapt ze altijd zeker twee dagen aan één stuk.’

‘Laten we toch maar beginnen,’ zei Grayson. ‘Ik weet namelijk niet zeker of ik de deur van mijn kamer goed dicht heb gedaan en tegen drieën krabt Spot altijd als een dolle aan het tapijt omdat hij naar buiten wil… Zagen jullie dat?’ Hij wees in de nevel. ‘Wat was dat?’

‘Het is de wind maar,’ antwoordde Henry.

Inderdaad had een windvlaag de takken van de bomen in beweging gebracht, maar heel even leek het net alsof ik in de nevel iets had gezien: een langsglijdende gestalte.

‘Ik dacht alleen…’ Grayson staarde de duisternis in.

‘Hier is genoeg ruimte.’ Arthur was een paar stappen verder gelopen, de schaduw van een oude ceder in.

De anderen volgden hem. Plotseling leek de stemming nogal gedrukt. Ik beet gespannen op mijn onderlip. Wat zou er nu gebeuren? Ik hoopte maar dat er geen skelet of zo’n halfverrotte zombie in deze droom voorkwam, want die vond ik in films altijd vreselijk eng. Aan de andere kant waren we wel op een begraafplaats; daar kon je zoiets natuurlijk verwachten. Heel even vroeg ik me af of mijn droom niet een beetje te veel afgleed naar clichés, maar ach, het belangrijkste was toch dat hij zo lekker spannend bleef. (Alleen het liefst zonder spinnen, als het even kon.)

‘Vijf hebben het zegel verbroken, vijf hebben de eed gezworen en vijf zullen de poort openen, precies zoals geschreven staat. Zoals in elke nacht met nieuwe maan zijn we gekomen om onze eed plechtig te hernieuwen.’ Arthur had een stok opgeraapt en tekende daarmee iets op de grond, terwijl hij met grote stappen een cirkel beschreef. Daar waar de punt van de stok de grond raakte, vlamde het gras op.

Ik was onder de indruk.

Terwijl de anderen zich rond het vuur opstelden, droeg Arthur met zalvende stem een zangerige tekst voor, waarvan ik achter mijn grafsteen helaas alleen flarden kon verstaan, omdat de vlammen zo hard knetterden. ‘… custos opacum… weten dat we uw toorn hebben gewekt… terecht koestert u twijfels… zweren dat Anabel spijt heeft van wat er gebeurd is… ze lijdt… alles doen om onze eed te vervullen… haar niet nog meer bestraffen…’

‘En ons ook niet,’ zei Jasper. ‘Wij kunnen er niets aan doen…’ Hij zweeg toen hij de ontstemde blikken van de anderen zag.

‘Kom en spreek tot ons…’ ging Arthur verder. De vlammen laaiden nog hoger op. ‘… foedus sanguinis… interlunium… u die duizend namen draagt en thuis bent in de nacht… we hebben het nodig…’ De rest werd overstemd door het geknetter.

Wat hadden ze nodig? Wie was Anabel en waar had ze spijt van? En welke eed wilden ze vervullen? Ik barstte van nieuwsgierigheid, maar uit angst dat ze me zouden ontdekken, durfde ik niet dichterbij te komen. Vooral niet omdat Henry precies mijn kant op keek. In zijn ogen zag ik de weerspiegeling van de vlammen en dat zag er bijzonder griezelig uit. Nee, nog dichterbij sluipen was onmogelijk. Alleen als ik een echte kat was geweest… Wacht eens even! Dit was een droom. Ik kon alles zijn wat ik wilde, ook een kat. Ik had mezelf in dromen al wel vaker in een dier veranderd. (Ook al was dat niet altijd uit vrije wil gebeurd. Met een huivering herinnerde ik me de droom waarin ik een muis was en Lottie me met een bezem achternazat.)

‘Custos opacum… we smeken u nederig: laat ons zien wie de lege plek moet innemen… non est aliquid absconditum… alstublieft…’

Ik kneep mijn ogen dicht en dacht zo krachtig als ik kon aan de kleine kerkuil die ik als negenjarige een keer in een vogelpark in Duitsland op mijn hand had mogen houden. Uilen zagen ’s nachts nog beter dan katten, en bovendien konden ze geruisloos vliegen. Zodra ik mijn ogen weer opendeed, bevond ik me hoog in de lucht, meters boven de grond, met mijn klauwen rond een cedertak geklemd.

Wat een geweldige droom was dit! Hij had het stuk waarin ik moest leren vliegen overgeslagen en me direct op de juiste plek neergezet, op een perfecte observatiepost. Ik keek langs mijn snavel omlaag. Precies onder me stonden de vier jongens, en nu zag ik ook wat Arthur getekend had: een grote, vijfpuntige ster of heksenvoet, met een cirkel eromheen. Op een paar plekken brandde het gras nog een halve meter hoog, maar verder begon het vuur overal al te doven.

‘Wij zijn tijdens deze nieuwe maan bijeengekomen, o Heer der Schaduwen en Duisternis, zodat u ons de naam kunt noemen van degene die onze kring weer compleet zal maken en wij ons deel van het pact kunnen uitvoeren,’ riep Arthur.

O, Heer der Schaduwen en Duisternis… Nou ja! Eerder had het allemaal een stuk dreigender en minder belachelijk geklonken. Toch mocht ik blij zijn dat hij Engels sprak en geen Latijn, want zo begreep ik het tenminste. Het zou mij benieuwen of de Heer der Schaduwen en Duisternis nu ook zelf zijn opwachting zou maken.

Voorlopig laaiden alleen de vlammen weer wat hoger op. Toen brak midden in de heksenvoet de aarde open en schoof er met een dof gerommel iets uit de grond omhoog. Oké, nu werd het echt griezelig. Mijn ceder schudde. Van pure angst dat het een zombieachtig wezen kon zijn dat daar uit de aarde kroop (de Heer der Schaduwen en Duisternis zag er vast niet erg schattig uit), sloot ik in een reflex mijn ogen en sloeg mijn arm om een tak. Daarbij vergat ik helemaal dat ik een uil was en dus geen armen had. Een domme fout. Toen ik mijn ogen weer opende, had ik niet langer klauwen en veren. In plaats daarvan hurkte ik nogal ongemakkelijk in mijn menselijke gedaante op een cedertak, met slaapshirt, trui, stippeltjessokken én de wetenschap dat ik veel te zwaar was voor de dunne takken. Krakend begaven ze het, en hoewel ik greep naar alles wat tijdens mijn val tegen me aan sloeg, stortte ik als een rotsblok omlaag, midden in de ster en precies op het ding dat uit de aarde was komen schuiven. Dat overigens geen zombie was, maar een gepolijst, rechthoekig blok steen ter grootte van een keukentafel.

Volgens alle mij bekende natuurwetten had ik bij het raken van de steen al mijn botten moeten breken, maar in deze droom leken die wetten gelukkig niet te gelden. Wat cedernaalden vielen ritselend op mijn hoofd, een kegel landde in mijn schoot, maar met mij was verder niets aan de hand.

Zonder enige pijn kon ik overeind komen en naar de verbouwereerde gezichten van de vier jongens om me heen kijken, die me met wijd opengesperde ogen aanstaarden.

Een beetje gênant was het allemaal wel, en ergens ook beledigend. Ik voelde me absoluut geen Catwoman meer, en dat was geen leuke droomwending, beslist niet. Snel sloot ik mijn ogen, in de hoop mezelf nog een keer in een dier te kunnen veranderen en weg te vliegen. Helaas lukte het me niet me op een uil te concentreren – geen wonder, als er zo naar je gestaard wordt. Gefrustreerd klopte ik de naalden van mijn trui en trok het slaapshirt wat verder over mijn knieën.

De vier jongens zagen er nog altijd geschrokken uit – Henry en Grayson misschien iets minder dan de andere twee.

‘Net was ik nog een kerkuil, eerlijk waar,’ verzekerde ik hun.

Ken Scheert Zich stak een hand uit en raakte even mijn arm aan. ‘Dat… Dat begrijp ik niet,’ stamelde hij. ‘Wat heeft dit te betekenen? Ik dacht dat hij ons een naam zou laten zien, niet dat hij meteen een heel meisje op het altaar zou gooien…’

‘Wie ben jij?’ wilde Arthur weten, die van dichtbij en in dit licht meer dan ooit op een tot leven gekomen engel leek. Een griezelige engel.

Een plotselinge windvlaag liet de bladeren van de bomen om ons heen ritselen en blies de blonde krullen uit Arthurs gezicht.

‘Noem je naam, of… abeas in malam crucem!’

Of… wat? Verdwijn in slecht kruis? Ach, wat was het jammer dat ik maar zo kort Latijn had gehad. Dom genoeg dacht ik altijd dat ik het nooit zou kunnen gebruiken. Even kwam ik in de verleiding om op net zo’n vleierige toon te antwoorden (en daarbij indruk te maken met de enige Latijnse spreuk die ik wel kende), zoiets als: ik, o arme onwaardige, ben de nicht van de Heer der Schaduwen en Duisternis, en in dubio pro reo, maar helaas wisten Grayson en Henry al wie ik was.

Ook Jasper leek zich me opeens te herinneren. Hij wees naar mijn benen. ‘Dat… Dat is die missionarisdochter die vandaag op school met het jongere zusje van Pandora Peregrin-Porter door de gang liep!’ zei hij opgewonden. ‘Herken je haar niet, Henry? Stel je haar voor met een dikke zwarte bril en een paardenstaart…’

Henry zei niets. Grayson zuchtte. De wind ruiste in de takken van de ceder en liet nog meer naalden en kegels op me neerregenen. Aan de horizon trok een bliksem voorbij en een ogenblik lang dacht ik in de nevel opnieuw een gedaante te kunnen onderscheiden.

‘Bedoel je dat dit meisje echt bestaat?’ vroeg Arthur. ‘En dat ze bij ons op school zit? Weet je het zeker?’

‘Ja,’ bezwoer Jasper meteen. ‘Ze is een nieuwe leerling. Dat is zo grappig, want toen ik hoorde dat ze een missionarisdochter is, bedacht ik meteen dat ze dan vast nog maagd is. Toch, Henry? Jij hebt haar ook gesproken. Herken je haar dan niet?’

Henry zweeg nog altijd. Grayson en hij staarden elkaar aan alsof ze in stilte een gesprek met elkaar voerden. Weer trok er een bliksem langs de hemel.

‘Dan is het een teken,’ zei Arthur. ‘Misschien is zij wel de uitverkorene! Weet iemand hoe ze heet?’

In de verte klonk de donder.

‘De uitverkorene,’ herhaalde ik, waarbij ik zo veel mogelijk minachting in mijn stem legde. ‘Heel origineel, echt. En ik moet toegeven dat dit met die steen hier werkelijk… Wie heeft hem eigenlijk uit de grond geduwd?’ Ik liet me van het granieten blok glijden, omdat ik de indruk had dat Jasper probeerde onder mijn slaapshirt te gluren. Sowieso had ik het gevoel dat ze me alle vier een beetje te dicht op de huid waren gekropen. De flakkerende vlammen beschenen hun gezichten van onderen met een oranje licht en lieten schaduwen over hun huid dansen.

Daar, alweer een bliksem. En opnieuw de donder, dichterbij deze keer.

‘Hoe ze heet kunnen we morgen zo uitzoeken. Pandora’s zusje is vast dolblij als ik haar ernaar vraag.’ Jasper lachte zelfingenomen. ‘Elke keer dat ze me ziet, valt ze van blijdschap bijna flauw.’

Grayson mompelde iets, maar zo zachtjes dat het door Jaspers gelach, het ritselen van de bladeren en het knetteren van de vlammen werd overstemd.

Arthur stak intussen plechtig zijn stok in de lucht. ‘We hebben het begrepen, heerser van de nacht. We danken u voor uw antwoord. En we zullen u niet nog een keer teleurstellen.’

‘Het spijt me, Arthur, maar ze is beslist niet, eh…’ zei Grayson, iets harder. Hij wreef over zijn voorhoofd, en intussen kende ik hem goed genoeg om te weten dat hij dat deed als hij verlegen was. ‘Dat ze hier is, is helemaal mijn schuld. Ze heet Liv en ze is de dochter van de vriendin van mijn vader. En blijkbaar…’ Hij laste een korte pauze in, waarin hij me een geërgerde blik toewierp. ‘Blijkbaar kan ik niet ophouden met aan haar te denken. Het spijt me dat ik ons ritueel heb verpest.’

Arthur zweeg. Hij liet de staf zakken, stak zijn hand uit, greep een lok van mijn haar en liet die langzaam tussen zijn vingers glijden. Ik deinsde achteruit.

‘Meen je dat?’ vroeg Jasper. ‘Is de vriendin van je vader missionaris?’

Grayson zuchtte nog eens.

Henry bekeek me aandachtig. ‘Het is wel een heel vreemd toeval dat ze uitgerekend tijdens dit ritueel in het midden van onze kring neervalt, Grayson,’ zei hij zacht, terwijl een nieuwe bliksemflits de hemel verlichtte.

‘Het spijt me,’ zei Grayson, die verbeten zijn schouders ophaalde. ‘Misschien moeten we gewoon nog eens bij het begin beginnen.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen.’ Arthur streek met zijn duim over de haarlok in zijn hand.

Normaal gesproken zou ik hem een tik op zijn vingers hebben gegeven, maar om de een of andere reden kon ik me niet verroeren. Deze droom liep nu echt uit de hand. Elk moment kon hij omslaan in een nachtmerrie; dat voelde ik gewoon. En het beviel me totaal niet.

‘Ik geloof niet in toeval,’ zei Arthur.

‘Ik ook niet. Niet meer sinds…’ Van Jaspers zelfingenomen uitdrukking was niets meer over. Nu zag hij er eerder bang uit. ‘… sinds je-weet-wel gebeurd is,’ maakte hij zijn zin fluisterend af. ‘Als jij haar beter kent, Grayson, is dat alleen maar gunstig. Dat maakt het gemakkelijker voor ons…’

Opnieuw klonk er een luide donderslag. Zo was het wel genoeg. Ik moest iets doen voor dit mythische begraafplaatsspelletje definitief in een nachtmerrie veranderde en mijn neef, de Heer der Schaduwen en Duisternis, uit de nevel opdook en me met Lotties bijl neermaaide. ‘Haal alsjeblieft je handen van me af, Gandalf,’ zei ik krachtig. Met een ruk bevrijdde ik mijn haar uit Arthurs greep. ‘Het is allemaal reuze interessant hier, maar nu moet ik toch echt nodig gaan. Met onweer mag ik niet buiten blijven.’ Het had nonchalant moeten klinken, maar dat deed het niet. Helaas.

Zelfs de niet al te snuggere Jasper moest wel merken dat ik bang was.

Pas nu viel me op hoe lang ze waren. Meer dan één meter vijfentachtig, alle vier, en met elke seconde dat ik ze aanstaarde, leken ze nog verder te groeien.

Een bliksemflits hulde de begraafplaats in een fel licht. Ik slikte. De buitenste vlammen van de ster laaiden weer hoger op en vanuit mijn ooghoeken leek het net alsof uit de rondzwevende nevelslierten armen en benen groeiden…

‘Ik waarschuw jullie, ik kan kungfu,’ zei ik. Op mijn woorden volgde een enorme donderslag; de aarde beefde opnieuw. Ik verloor mijn evenwicht en viel om.

‘Au!’ riep ik en ik wreef over mijn heupbot. Mijn katachtige gezichtsvermogen was meteen verdwenen. Ik was op een harde marmeren vloer geland. Ergens links naast me zag ik in het vage licht een kleine, vormeloze vlek. Ik stak mijn hand ernaar uit en hield het ding vlak voor mijn ogen.

Het was een van de als een randdebiel uit haar ogen kijkende danseressenbeeldjes van mevrouw Finchley, dat ik onder mijn bed had geschoven om er niet de hele tijd naar te hoeven kijken. Toch was ik op dit moment heel blij met de vage aanblik.

Ik was wakker geworden.

Godzijdank.

9.

‘Leg Lotties iPad weg, Liv,’ zei mijn moeder. ‘Je weet heel goed dat dat aan tafel niet mag.’

‘Ik moet iets nakijken voor school. Als ik een smartphone had, zoals ieder ander, had ik het allang klaar gehad.’

Tot ons grote verdriet bezaten Mia en ik allebei alleen een stokoud, lomp prepaidmobieltje voor noodgevallen; afgedankte exemplaren van mijn vader. Nutteloos en nogal gênant.

Sub umbra floreo, typte ik in het zoekveld.

‘Latijn?’ vroeg mam, die blijkbaar beter op z’n kop kon lezen dan ik dacht. ‘Voor welk vak heb je dat nodig?’

‘Voor, eh…’

De zoekmachine spuugde een heleboel resultaten uit. Ik liet mijn vinger erlangs glijden. Sub umbra floreo – in de schaduw floreer ik. De spreuk stond als motto in het wapen van Belize. Hmmm.

‘Aardrijkskunde,’ antwoordde ik. ‘Waar ligt Belize ook alweer?’

‘In Midden-Amerika. Naast Guatemala. Vroeger heette het Brits-Honduras.’ Vaak was mam sneller dan de iPad en minstens zo goed als Wikipedia.

‘Aha.’ Ik vroeg me af waar mijn onderbewuste het motto van Belize van kende. Ik wist vrij zeker dat ik vandaag pas voor het eerst van dat land hoorde. Hoe kon ik er dan van dromen? Toch eigenaardig wat je onderbewustzijn allemaal oppikte en opsloeg.

Vreemd was ook dat ik me nog steeds bijna elk detail van de droom van afgelopen nacht kon herinneren. Als kind droomde ik al heel levendig (ook viel ik wel vaker uit bed en een tijd lang had ik zelfs geslaapwandeld. Lottie vertelde altijd graag hoe ik als vijfjarige een keer ’s nachts naast haar bed stond en in het Spaans een sinaasappelijsje bestelde), maar normaal gesproken was ik de herinneringen aan mijn dromen veel sneller kwijt dan me lief was, hoe opwindend, belangrijk of grappig ze ook waren. Ik had mezelf daarom een tijdje aangeleerd om bijzonder interessante dromen meteen op te schrijven. Voor dit doel lag er altijd een schrift met een pen op mijn nachtkastje. (Het schrift moest ik overdag op een veilige plek verstoppen, want het was wel duidelijk dat niemand mocht lezen wat daarin stond.) Bij deze droom was dat echter niet nodig geweest.

Ik was ’s nachts trouwens niet wakker geworden door echt onweer, maar van het lawaai dat de vuilnisophaaldienst buiten op straat had gemaakt: het gerammel van lege afvalbakken en containers. Mijn hart klopte nog steeds in mijn keel toen ik van de vloer overeind krabbelde en probeerde mijn gedachten op een rijtje te krijgen. De droom, hoe idioot ook, had zo echt geleken dat ik eerst het goudkleurige bedlampje op het nachtkastje aanknipte en stiekem keek of er onder mijn sokken misschien sporen van aarde van de begraafplaats te zien waren, of dat er hars aan mijn handen kleefde of cedernaalden in mijn haar zaten. Wat natuurlijk niet het geval was.

Inmiddels moest ik om mezelf grijnzen. Ik kon in elk geval niet klagen over een gebrek aan fantasie.

‘Mag ik alsjeblieft nog een stuk toast?’ vroeg Mia, terwijl ik in het zoekveld Christina Rosetti intypte, van wie Grayson in de droom het graf zocht. Hoewel ik de naam verkeerd had gespeld, kreeg ik een heleboel treffers.

‘Dat wordt dan je vijfde toast,’ zei mam tegen Mia. En tegen mij: ‘Heb je me niet gehoord? Geen iPad aan tafel. Leg dat ding weg.’

Helaas ging dat niet, omdat op het scherm net iets ongelooflijks verscheen: Christina Rossetti was werkelijk een dichteres uit de victoriaanse tijd, gestorven in 1894. Begraven in Londen, en wel op Highgate Cemetery.

Dit begon toch allemaal een beetje griezelig te worden.

Ik klapte de hoes van de iPad dicht en schoof het ding een eindje bij me vandaan.

‘Wil je soms liever dat ik anorexia krijg?’ vroeg Mia. ‘Dat gevaar is bij meisjes van mijn leeftijd erg groot, vooral in instabiele gezinsconjugaties.’

‘Constellaties,’ verbeterde mam automatisch, terwijl ze Mia de broodmand aangaf.

Zo griezelig was het nou ook weer niet, als je er wat langer over nadacht. Ik negeerde mijn kippenvel en klapte de hoes van de iPad weer open. Er was vast een logische verklaring voor. Per slot van rekening was mijn moeder literatuurwetenschapper, dus het was zeer waarschijnlijk dat ik de naam Christina Rossetti al eens eerder had gehoord, vooral omdat ze een tijdgenoot van Emily Dickinson was. Mam en ik hielden erg van haar gedichten. Ergens in mijn onderbewustzijn moest ik ook hebben vastgelegd waar Christina Rossetti begraven lag. En vannacht was die informatie mijn droom binnengeslopen. Zo simpel was het.

Aan de andere kant… Ik kon me weliswaar de woorden van het gedicht dat Grayson en Henry hadden geciteerd niet meer precies herinneren, maar het had gerijmd en behoorlijk echt geklonken. En goed. Als mijn onderbewuste dat zelf had gedicht, moest ik wel een genie zijn.

‘Mam, ken jij Christina Rossetti?’ vroeg ik.

‘Ja, natuurlijk. Ik heb een prachtige geïllustreerde uitgave van Goblin Market. In een van mijn boekendozen.’

‘Heb je mij haar gedichten misschien wel eens voorgelezen toen ik klein was?’

‘Misschien.’ Mam pakte de iPad uit mijn hand en klapte de hoes dicht. ‘Al hield jij eigenlijk meer van gedichten met een happy end. Die van Christina Rossetti zijn meestal nogal duister.’

‘Net als de stemming in dit huis.’ Mia keek naar de keukendeur, waardoor Lottie net naar buiten geglipt was.

Na haar tweede kopje koffie verdween Lottie altijd een kwartier lang in de badkamer, elke ochtend, zonder uitzondering.

‘Heb je eigenlijk al aan Lottie verteld dat jij en meneer Spencer haar er binnenkort uit gaan gooien, of moeten wij dat doen?’

‘Niemand gooit Lottie eruit,’ zei mam. ‘Haar tijd als kindermeisje in dit gezin zit er gewoon op een zeker moment op. Jullie zijn nou eenmaal geen kinderen meer, ook al gedragen jullie je soms verre van volwassen. Gisteravond heb ik me vreselijk voor jullie geschaamd…’

‘En ik dan.’ Mia had een half pond marmelade op haar sneetje toast gesmeerd en probeerde het geheel nu in haar mond te proppen zonder dat het doormidden brak.

‘Waar moet Lottie dan heen, als ze niet meer voor ons kan werken?’ vroeg ik. Voor even vergat ik Christina Rossetti en mijn rare droom. ‘Ze heeft helemaal niets anders geleerd. Als jij en pap haar na dat jaar als au pair niet hadden overgehaald om bij ons te blijven, was ze vast gaan studeren en had ze carrière gemaakt. Vanwege ons heeft ze dat niet gedaan en nu ze oud is, krijgt ze te horen dat ze niet meer nodig is. Dat is niet eerlijk.’

Mam lachte kort. ‘Lieve hemel, Liv, doe niet zo dramatisch! Ten eerste was het Lotties eigen vrije keuze, en volgens mij niet de beroerdste. Ze heeft veel van de wereld gezien, vreemde talen geleerd en verdorie ook niet slecht verdiend in al die jaren. Alle alimentatiebetalingen van jullie vader zijn opgegaan aan haar onderhoud. En ten tweede is ze pas eenendertig. Als dat oud is, wat ben ik dan eigenlijk?’

‘Bejaard,’ zei Mia met volle mond.

Mam zuchtte.

‘Wat heeft Lottie dan gezegd over haar aanstaande ontslag?’

‘Ze heeft vast gehuild.’ Mia zag eruit alsof ze zelf op het punt stond te gaan huilen. ‘Arme, oude Lottie.’

‘Onzin,’ zei mam. ‘Natuurlijk zal Lottie jullie missen, maar ze verheugt zich ook op nieuwe uitdagingen.’

‘Ja, vast.’ Dacht ze soms dat we achterlijk waren?

‘Bovendien is het nog lang niet zover,’ vervolgde mam. ‘Tot Pasen blijft ze in elk geval bij ons, misschien zelfs tot het einde van het schooljaar. We zullen zien. In elk geval heeft ze genoeg tijd om na te denken over wat ze daarna wil gaan doen.’

‘Buttercup krijgt zeker anorexia als Lottie er niet meer is,’ zei Mia. ‘Weten jullie nog die keer dat Lottie naar Duitsland moest omdat haar oma was overleden? Toen heeft Buttercup zeven dagen niets gegeten.’

Ik keek naar de deur, maar Lotties kwartiertje was nog niet om. ‘Ze probeert zich vast groot te houden, die arme Lottie. Het zal haar hart breken.’

‘Misschien vinden jullie jezelf ook wel gewoon een beetje te belangrijk,’ zei mam. ‘Zouden jullie eventueel in overweging kunnen nemen dat iemand ook zonder jullie van zijn leven kan genieten?’

‘Ja, ik wed dat jij daarvan droomt sinds je meneer Spencer kent,’ merkte Mia op.

Mam trok een gezicht. ‘Serieus muisjes, wees nou niet zo egoïstisch. Misschien kan Lottie eindelijk eens een man leren kennen, zich ergens settelen en zelf kinderen krijgen.’

Mia en ik keken elkaar aan. Ongetwijfeld dachten we alle twee precies hetzelfde.

‘Dat is echt een goed idee,’ zei Mia met een schittering in haar ogen. ‘Als we willen dat Lottie gelukkig wordt, hoeven we alleen maar een man voor haar te regelen.’

Nu lachte mam. ‘Nou, veel plezier dan maar,’ zei ze.

10.

Mijn kluisje op school had nummer 0013 en bevond zich om die reden op een prima plek aan het begin van de gang. Ik had het vermoeden dat het kastje alleen vrij was geweest omdat niemand nummer 13 wilde hebben. Wat fijn dat ik niet bijgelovig was. Ik geloofde net zomin in ongeluksgetallen als in horoscopen, of dat klavertjes vier of schoorsteenvegers geluk konden brengen. Voor mijn part mochten er op vrijdag de dertiende ook best spiegels breken en een heleboel zwarte katten over straat lopen, van links naar rechts of omgekeerd. (Lottie, die bij elke gelegenheid driemaal op hout klopte, dacht dat mijn wantrouwen tegenover alles wat bovenzintuiglijk was in mijn sterrenbeeld besloten lag, omdat Weegschalen met Boogschutter als ascendant geboren sceptici zijn. Ze willen zaken altijd tot op de bodem uitzoeken en overal bewijzen voor hebben, wat de reden is dat ik als klein meisje al twijfelde aan het bestaan van de Kerstman en de tandenfee.)

Het kluisje was heerlijk ruim; ik propte er zeker vijftig kilo aan schoolboeken, schriften en mappen plus mijn sporttas in, en had toen nog zat plek over voor een picknickmand en een tennisracket. Niet dat ik dat laatste nodig had: in dit trimester had ik me bij gebrek aan reële alternatieven aangemeld voor atletiek. Eigenlijk zou ik graag iets typisch Engels uitproberen, maar het sportaanbod van Frognal Academy was helaas lang niet zo Brits als het oude, eerbiedwaardige wapen boven de schooldeur deed vermoeden. Voor leerlingen uit mijn jaargang was er geen roeicursus en ook geen hockey, cricket of polo – zeer teleurstellend.

Toen ik het kluisdeurtje dichtklapte, liet ik van schrik bijna mijn spullen voor Engels vallen. Ik keek namelijk recht in het gezicht van Ken Scheert Zich, die me met zijn witte tanden breed toegrijnsde. Meteen zag ik alle details van mijn idiote droom weer voor me, inclusief Ken Scheert Zich in geruite flanellen pyjama.

‘Hé, Liz.’ Hij stak zijn hand naar me uit.

Ik was zo beduusd dat ik die nog vastgreep en schudde ook.

‘We hadden gisteren al het genoegen elkaar te ontmoeten, maar toen vergat ik me voor te stellen. Ik ben Jasper. Jasper Grant.’ Toen ik niet reageerde, lachte hij. ‘Ja, dat klopt. Dé Jasper Grant.’ Om onverklaarbare redenen lachte hij precies zoals hij in mijn droom had gedaan: met een zelfingenomen grijns.

Ik trok mijn hand terug en probeerde mijn verwarring niet te laten merken.

‘Hopelijk geloof je niet alles wat Aphrodite Porter-Peregrin over me heeft verteld,’ ging hij verder. ‘Het is namelijk niet waar dat Madison het met mij heeft uitgemaakt; ik heb Madison gedumpt.’

Huh? Eindelijk ontwaakte ik uit mijn verstarring. ‘Nou, dat stelt me echt gerust,’ merkte ik sarcastisch op. ‘Daar verbaasde ik me al over.’

‘Nou ja, je weet hoe dat gaat. Op de een of andere manier vinden meisjes het altijd pijnlijk als je ze afwijst.’ Jaspers blik gleed omlaag en bleef even bij mijn benen hangen. ‘Hoewel vast nog nooit iemand jou heeft afgewezen, hè Liz?’ zei hij op slijmerige toon. ‘Ik stel me zo voor dat je er zonder bril fantastisch uitziet… Denk je ook niet, Henry?’ Hij knipoogde naar iemand achter me. ‘Kijk eens wie hier is.’ De laatste woorden klonken uitgesproken triomfantelijk. ‘De kleine Liz.’

Ik draaide me langzaam om. Henry stond in de drukte vlak achter me, bleker en warriger dan ooit.

Henry dus. Zo heette hij ook in mijn droom. Het merkwaardige was alleen dat ik had durven zweren dat die naam tijdens de ontmoeting met Persephone en de grapefruit niet was gevallen. Hoe had ik hem in mijn droom dan in vredesnaam zo trefzeker ‘Henry’ kunnen dopen? En waarom kreeg ik opeens kippenvel?

‘Jás-per,’ zei Henry langzaam.

Aan de andere kant… Misschien had Grayson zijn naam genoemd in het telefoongesprek dat ik had afgeluisterd. Bovendien was Henry een veelvoorkomende naam, en hij zag er op de een of andere manier ook als een Henry uit.

‘Wat nou?’ Jasper grijnsde naar Henry. ‘Een mens mag toch wel een kennismaking hernieuwen?’ Hij legde een arm om mijn schouder. ‘Liz is er nog helemaal ondersteboven van dat Jasper Grant haar naam heeft onthouden, hè?’

‘Ja, vooral omdat het de verkeerde naam is.’ Ik bevrijdde me uit zijn houdgreep. ‘Ik heet Olivia.’

‘Ook mooi! Een heel lieve naam voor een heel lief meisje,’ zei Jasper, absoluut niet van de wijs gebracht. Zelfs de echte Ken Scheert Zich had waarschijnlijk een groter stel hersens onder zijn plastic schedeldak. ‘Alleen vind ik dat je je haar los zou moeten dragen. Dat staat je echt veel beter, vooral als het een beetje in de war zit… Vind je ook niet, Henry?’

Henry gaf er blijkbaar de voorkeur aan om te zwijgen. Hij had kluisje 0015 opengemaakt, maar bekeek me boven het deurtje nog steeds met dezelfde peinzende gezichtsuitdrukking die hij ook in mijn droom had gehad.

Ik schudde mijn hoofd en probeerde mijn gedachten weer op een rijtje te krijgen. Stijladvies van Ken Scheert Zich en stomme blikken van warhoofd: er bestonden betere manieren om je dag mee te beginnen. Met mijn boeken tegen mijn borst gedrukt drong ik me langs Jasper en Henry.

‘Wacht eens!’ riep Jasper me na, maar ik deed alsof ik hem niet hoorde.

Gauw weg hier, anders zou ik nooit meer kunnen stoppen met denken over die stomme droom!

Dat bleek alleen makkelijker gezegd dan gedaan. Alles, maar dan ook alles op deze dag leek me met alle geweld aan mijn droom te willen herinneren. Tijdens Engels behandelden we gedichten uit de victoriaanse tijd en kregen we ieder een auteur toegewezen over wiens leven en werk we de rest van de klas in de komende weken meer moesten vertellen. Van pure schrik dat ook Christina Rossetti op de lijst stond (achtervolgde ze me soms?), vergat ik me helemaal te melden voor sir Arthur Conan Doyle en moest ik bijna genoegen nemen met Emily Brontë. Gelukkig bedacht de jongen die eerst voor Elizabeth Barrett Browning had gekozen op het allerlaatste moment dat gedichten iets voor meisjes zijn. Ik was erg opgelucht dat we konden ruilen, want afgelopen jaar in Pretoria kreeg ik nog een slecht cijfer omdat ik Wuthering Heights niet naar de zin van de lerares had geïnterpreteerd. (Ik weigerde Heathcliffs gedrag te koppelen aan zijn beroerde jeugd. Ha, David Copperfield van Dickens had ook een beroerde jeugd, maar was evengoed uitgegroeid tot een vriendelijk mens.)

De muziekles van het derde uur had me misschien op andere gedachten kunnen brengen, maar de lerares heette mevrouw Beckett en ik wist zeker dat haar naam ook in de droom was gevallen. Bovendien werd ik door het onderwerp ‘gregoriaanse gezangen’ dwangmatig herinnerd aan Arthurs bezwerende woorden. Custos opacum… kom en spreek tot ons. De droom had zich in me vastgebeten als een bijzonder hardnekkige oorwurm.

Bij het volgende uur, Frans, kwam opeens zeer verrassend Persephone Rimpelneus naast me zitten. ‘Hé, Liv! Ik hoop dat je het niet erg vindt dat Julie en ik van plek hebben geruild. Ik ben tenslotte je leerling-mentor en moet een beetje op je passen.’ Ze negeerde mijn verblufte gezicht en glimlachte suikerzoet. ‘Mooie prestatie, Liv… Eerste dag op school en nu al in de tittle-tattle-blog.’

‘In de wat?’

‘Die bril staat je trouwens geweldig, dat wilde ik gisteren al tegen je zeggen. Hij heeft iets, eh… retroachtigs.’

Stomme trut. Ik wist zelf ook wel dat de lompe zwarte bril een miskoop was geweest. Ik had hem alleen gekozen omdat hij, juist vanwege zijn gigantische omvang, mijn neus optisch verkortte. Wat achteraf gezien misschien niet het doorslaggevende argument had moeten zijn om hem te kopen. Maar ja, ik had hem nou eenmaal, dus moest ik er het beste van maken.

‘Dank je. Emma Watson draagt hetzelfde model,’ zei ik.

‘O, ik wist helemaal niet dat Emma Watson een bril droeg.’

Deed ze ook niet.

Persephone boog zich nog iets dichter naar me toe en fluisterde: ‘Klopt het dat jouw moeder gaat trouwen met de vader van de Spencer-tweeling?’

O nee. Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht. Van een huwelijk was tot nu toe geen sprake geweest, maar gezien hoe de zaken ervoor stonden, viel dat inderdaad niet uit te sluiten. ‘Ze zijn in elk geval… een stel,’ antwoordde ik stijfjes.

‘Te gek. Dus dan trekken jullie bij hen in?’

Ik knikte.

‘Te gek,’ zei Persephone, nog enthousiaster. ‘De tittle-tattle-blog is weer eens uitstekend geïnformeerd. Ha! Het heeft ongetwijfeld voordelen om de toekomstige kleine zus van Grayson Spencer te zijn.’ Ze pakte mijn hand. ‘Natuurlijk kan hij niet zelf met jou naar het herfstbal gaan, maar hij en Florence zullen zeker proberen je aan een van hun vrienden te koppelen. De vraag is alleen aan wie.’

‘Wat is een tittle-tattle-blog?’ Ergens klonk het onfatsoenlijk. En waarom kon Grayson niet met mij naar het bal gaan? Puur theoretisch, natuurlijk.

‘Voor Jasper ben je te jong – je bent toch pas vijftien? – en waarschijnlijk niet knap genoeg, en voor Arthur… Nou ja, wie is er knap genoeg voor Arthur?’ Persephone zuchtte diep en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze het helemaal niet meer tegen mij had, maar alleen nog maar hardop dacht. En wel zonder adem te halen of zich aan de verwarde uitdrukking op mijn gezicht te storen. ‘Blijft over Henry Harper… Of die over te halen valt om naar een dansfeest te gaan? Ik kan me hem dus echt niet in rokkostuum voorstellen. Afgelopen jaar was hij in elk geval afwezig en ook op het eindbal was hij er niet. Natuurlijk ben ik op de hoogte van het gerucht dat hij en Anabel Scott… Maar ik bedoel, hallo? Dat gelooft toch geen mens, tittle-tattle-blog of niet.’

O nee, wat was er met haar aan de hand? En was het misschien besmettelijk? Instinctief schoof ik een stuk bij haar vandaan, maar Persephone schoof meteen mee.

‘Aan de andere kant had Secrecy het tot nu toe altijd bij het juiste eind. Ze wist ook dat Madison en Jasper het hadden uitgemaakt. Zelfs al voordat ze het zelf wisten.’

Mevrouw Lawrence, de lerares Frans, was de klas binnengekomen en vroeg om stilte, maar helaas liet Persephone zich daardoor niet van de wijs brengen.

‘Als Florence zich met de zaak bemoeit, zul je waarschijnlijk met de puisterige broer van Emily Clark moeten gaan,’ peinsde ze verder. ‘Maar goed, beter met pukkel-Sam naar het bal dan helemaal niet. Ik was afgelopen jaar met Ben Ryan en dat maakte me helemaal niets uit. Ik heb er zo genoeg van om te wachten tot Jasper eindelijk mijn naam onthoudt of me überhaupt een keertje ziet staan. Als meisje, bedoel ik. Dit jaar ga ik met Gabriel; die is Pandora nog iets schuldig en bovendien zit hij in het basketbalteam. En één ding kun je van me aannemen: ik zal ervoor zorgen dat het de mooiste avond van zijn leven wordt. In de kleedkamer hebben jongens namelijk geen geheimen voor elkaar, en Gabriel zal tegenover Jasper zo over me opscheppen dat hij groen ziet van jaloezie en me nooit meer Aphrodite zal noemen…’

‘Ik zei: un petit peu de silence, s’il vous plaît, en dat geldt ook voor jou, Persephone!’ Mevrouw Lawrence stond met gefronst voorhoofd voor ons en maakte een zeer geërgerde indruk.

Toch was ik nooit zo blij geweest om een lerares te zien.

‘Pardon, madame. Liv is nieuw en heeft zo veel vragen.’ Persephone keek haar met een verontschuldigende blik aan. ‘Ssst nou, Liv,’ siste ze me daarna luid en duidelijk toe. ‘We kunnen later verder praten.’ Daarna boog ze zich over haar boeken.

Ik keek vermoeid op mijn horloge. Wauw! Dat waren minstens zevenendertig namen en evenveel feiten in twee minuten geweest. Ik had er geen woord van begrepen. Eén ding wist ik alleen heel zeker: met die puisterige broer van Emily Dinges ging ik dus helemaal nergens heen.

Frognal Academy tittle-tattle-blog, met de nieuwste roddels, de beste geruchten en de smeuïgste schandalen van onze school.

Over mij: mijn naam is Secrecy – ik bevind me in jullie midden en ken al jullie geheimen.

4 september

Goedemorgen, lieve mensen!

Om wakker te worden meteen maar een foto die ik daarstraks bij de kluisjes kon schieten. Voilà, de nieuwe bezitster van kluisje nummer 0013.

Nou, wat vinden jullie van de nieuwe aanwinst op Frognal Academy, Liv Silber, fifth form? Haar vader is een bekende Duitse atoomfysicus en haar moeder, een literatuurprofessor met een leeropdracht aan Oxford, zal binnenkort trouwen met de vader van Grayson en Florence Spencer. Voor oktober staat gepland dat ze bij elkaar intrekken. Livs jongere zus Mia zit in de tweede klas en heeft dezelfde opwindende haarkleur. Parelblond noem je dat ook wel, en het is precies de kleur van de plukjes die Hazel-voorheen-de-stoomwals-Pritchard voor negentig pond bij de kapper heeft laten verven, alleen is het bij de zusjes Silber puur natuur en dus helemaal gratis – om jaloers van te worden, vind je niet, Hazel? Ik hoorde al wat geroddel over de brillen van de twee, maar ik vind ze juist wel stijlvol. Tja, Grayson, dan heb je straks dus drie zussen – hartelijk gefeliciteerd. En wat fijn dat Emily geen jaloers type is…

Volgende week begint ook het basketbalseizoen weer.
Een goede gelegenheid om Arthur en Co eens van dichtbij te gaan bekijken. Nadat de Frognal Flames afgelopen seizoen zo geweldig hebben gespeeld en verrassend genoeg de schoolbeker hebben gewonnen, verwacht ik voor dit seizoen barstensvolle publiekstribunes om onze jongens aan te moedigen. Die slobberige hemdjes zijn uit esthetisch oogpunt weliswaar het ergste wat er is (zelfs polo-outfits hebben meer sexappeal), maar ik persoonlijk verheug me toch op de bezwete lijven van onze vier musketiers: Arthur Hamilton, Henry Harper, Grayson Spencer en king van de driepunters Jasper Grant.

Ik wens jullie een mooie schooldag. Ach ja, als het echt een héél mooie dag wordt, kun je vandaag beter niet te dicht in de buurt van meneer Daniels komen, want die heeft gisteravond bij de Turk een halve kilo rauwe ui over zijn shoarma gestrooid.

We zien elkaar!

Jullie Secrecy

11.

De bibliotheek van Frognal Academy was voorzien van veertien computerplekken met internettoegang en alle veertien waren ze vrij. Vermoedelijk omdat – behalve ik – iedereen al een tablet en smartphone bezat en om de vijf minuten zijn Facebookstatus vernieuwde. Ook was hier verder tussen de middag niet veel te doen. Behalve de bibliothecaresse zat er één kleine jongen in een hoek te lezen. Ik koos een plek helemaal achteraan, waarvandaan het beeldscherm vanaf de deur niet zichtbaar was, voor het geval dat Persephone op het idee kwam hier naar me te zoeken. Blijkbaar had ze besloten van nu af aan mijn vriendin te zijn. Met plotseling opgebloeide sympathie had dat niets te maken, maar mijn relatie tot de familie Spencer compenseerde het gebrek aan diamantmijnen en diplomatenouders. Het was veel prettiger geweest toen ze me nog negeerde. En vooral ook rustiger. Zelfs naar de wc volgde ze me en daarbij liep ze onafgebroken tegen me te praten. Met de smoes dat ik mijn zusje zocht, was ik op weg naar de kantine hierheen weggeglipt. Ik sloeg liever de lunch over dan dat ik nog één minuut langer in Persephones gezelschap door moest brengen.

Bovendien had ik maar drie kwartier de tijd voor mijn kostbare recherchewerk. Als eerste wilde ik uitzoeken of Persephone de informatie over de aanstaande samenvoeging van onze gezinnen werkelijk in een blog had gelezen. En inderdaad: de zoektermen ‘Grayson Spencer’, ‘Liv Silber’ en ‘Frognal Academy’ voerden me direct naar een site die ‘Frognal Academy tittle-tattle-blog’ heette en blijkbaar werd bijgehouden door ene Secrecy. Het laatste blogbericht was van vanochtend 8.30 uur. Ik hield kort mijn adem in toen ik de blikvanger zag: een foto van mij waarop ik net mijn kluisje afsloot.

O, shit.

Haastig las ik wat eronder stond, en meteen nog eens om er zeker van te zijn dat ik het niet verkeerd had gezien. Toen haalde ik diep adem. Parelblond, ja ja. Die Secrecy (het leek me een zij, of was het toch een hij?) was uitstekend geïnformeerd; alleen dat van pap klopte niet. Hij was niet beroemd en geen atoomfysicus; als ingenieur hield hij zich voornamelijk bezig met de ontwikkeling van hybride voertuigen. Maar de rest klopte… Brrr, wat griezelig! Hij of zij had me vlak bij mijn kluisje staan opwachten om me te fotograferen. Ik bevind me in jullie midden en ken al jullie geheimen…

Ik scrolde omlaag naar eerdere berichten en begon te lezen. Schrijfstijl en inhoud deden een beetje denken aan die van de blaadjes die ik in de wachtkamer bij de tandarts graag doorbladerde, alleen ging het hier niet om beroemdheden, acteurs en Europese adel, maar om de leerlingen en leraren van Frognal Academy en hun familie. Secrecy kende zo te zien elk geheim – hoe pikanter, hoe beter. Ze onthulde noodlottige affaires, haalde homoseksuele medeleerlingen uit de kast voordat ze daar zelf uit konden komen en wist wie het uitmaakte met wie en waarom. Haar artikelen waren genadeloos en boosaardig. En, moest ik toegeven, bijzonder vermakelijk.

Het grensde aan het ongelooflijke dat blijkbaar nog nooit iemand had weten te achterhalen wie ze was. De helft van de mensen die ze in haar blog voor schut had gezet, koesterde ongetwijfeld heftige moordneigingen tegenover haar. En de andere helft wilde (minstens) alle haren een voor een uit haar hoofd trekken. Aan de commentaren te zien had ze echter ook veel fans.

Probeer maar niet uit te zoeken wie ik ben, want dat is tot nu toe niemand gelukt. In mijn ogen vormde dat een zeer persoonlijke uitdaging. Aan raadsels en geheimen kon ik nu eenmaal geen weerstand bieden. In elk geval verschool zich achter de naam ‘Secrecy’ iemand die Florence of Grayson goed kende, want alleen zij wisten van de plannen van mam en Ernest. En bovendien wisten ze dat pas sinds gisteravond. Of had Secrecy gewoon toevallig een gesprek afgeluisterd? Bezat ze geheime informanten? Gebruikte ze moderne afluistertechnieken? Hackte ze privé e-mailaccounts?

Iemand legde een hand op mijn schouder en ik kromp ineen. Ik was zo in de blog verdiept geweest dat ik geen aandacht had besteed aan de bewegingen die ik vanuit mijn ooghoeken registreerde.

Tot mijn opluchting was het niet Persephone die me had opgespoord, maar Grayson. Van wie ik intussen dankzij Secrecy wist dat hij fantastisch basketbal speelde, plaatsvervangend hoofdredacteur van de schoolkrant reflexx was en afgelopen jaar het hart had gebroken van een meisje dat Maisie Brown heette, omdat hij in plaats van met haar met Florence’ beste vriendin Emily Clark naar het herfstbal was gegaan. (Aha! Dat moest de Emily met de puisterige broer zijn; zo langzamerhand begon ik wat overzicht te krijgen.)

‘Hoi,’ fluisterde hij.

‘Hoi,’ fluisterde ik terug. Van pure opluchting over het feit dat hij niet Persephone was, glimlachte ik naar hem.

Toen merkte ik dat hij niet alleen was. Een stuk achter hem liet net de niet al te snuggere Jasper zich op de rand van een tafel zakken en naast hem leunde Henry met zijn armen over elkaar tegen een kast.

Een seconde lang voelde het alsof ik terug was in mijn droom en ik zag mezelf weer uit de ceder ploffen, recht voor hun voeten. Net was ik nog een kerkuil, eerlijk waar.

Mijn arm lag gelukkig over mijn notitieblok, zodat Grayson niet kon lezen wat ik had opgeschreven, maar natuurlijk had hij wel allang een blik op het beeldscherm geworpen.

‘Bevalt je paparazzifoto je soms niet?’ vroeg hij, nog steeds op fluistertoon. ‘Jij hebt nog geluk… Mij heeft ze een keer met een ijspegel aan mijn neus gefotografeerd.’

Ik giechelde. Die foto moest ik later beslist eens opzoeken. Jasper en Henry stonden ons uitgebreid te bekijken, maar gelukkig konden ze ons in elk geval niet verstaan, zolang we tenminste fluisterden.

Ik klapte mijn notitieblok dicht en leunde erop met mijn elleboog. ‘Hoe weet je dat Secrecy een zij is?’ vroeg ik.

Grayson haalde zijn schouders op. ‘Nou ja, omdat een jongen nooit zo uitgebreid over baljurken met kant en ruches zou kunnen schrijven.’

‘Tenzij hij dat expres doet omdat iedereen dan denkt dat hij een meisje is.’

‘Daar was ik eigenlijk nog niet op gekomen.’ Hij krabde aan zijn neus en ik zag dat de woorden op zijn pols verdwenen waren. Blijkbaar was het echt maar viltstift geweest. ‘Wat doe jij eigenlijk hier?’

‘Ik verstopte me voor Persephone Porter-Peregrin, mijn nieuwe beste vriendin. En jij?’

‘Wij, eh… Dat zijn trouwens míjn beste vrienden. Jasper en Henry heb je geloof ik al ontmoet.’ Hij zuchtte. ‘En dat is Arthur.’

En inderdaad: achter Henry en Jasper was Arthur opgedoken.

‘Je kunt best hardop praten, Grayson,’ zei hij. ‘Die beste mevrouw Cooper houdt haar lunchpauze en heeft de bibliotheek in onze betrouwbare handen achtergelaten.’ Glimlachend kwam hij naar ons toe.

Henry en Jasper verlieten hun observatiepost en slenterden ook dichterbij.

‘Hoi. Jij moet Graysons nieuwe stiefzusje zijn. Liv, toch?’

Ik knikte. Mijn hemel, hij was echt de mooiste jongen van dit halfrond, daar had Secrecy gelijk in. Alleen al die gouden engelenkrullen! Ieder ander had er met dat kapsel uitgezien als een meisje, maar hem stond het perfect. Bij daglicht zag hij er ook helemaal niet griezelig uit, integendeel zelfs. Mijn kortetermijngeheugen vormde de zojuist gelezen informatie uit de tittle-tattle-blog om tot een spiekbrief, die voor mijn innerlijke oog naast zijn hoofd in de lucht zichtbaar werd:

Arthur Hamilton, achttien jaar. Captain van het basketbalteam. Heeft een (lange afstands)relatie met Anabel Scott. Lievelingsvakken: sport en wiskunde. Lievelingskleur: blauw. Afgelopen winter een waarschuwing wegens een vechtpartij. Vader manager bij een groot Brits reclamebedrijf. Heeft thuis een eigen bioscoop.

‘En, hoe bevalt het je hier op Frognal?’

‘Ik vind het hier heel… interessant,’ antwoordde ik.

‘Ze heeft net de tittle-tattle-blog ontdekt,’ vertelde Grayson.

Arthur lachte. ‘Ja, ‘interessant’ is het juiste woord.’ Hij wisselde een korte blik met Henry, die alweer met zijn armen over elkaar tegen een kast leunde. Het leek zijn lievelingshouding te zijn.

Ook over hem had ik nu een heleboel informatie opgeslagen:

Henry Harper, zeventien jaar. Vleugelspeler bij de Frognal Flames. Zoon van een prominent Londens zakenman uit diens derde huwelijk. Moet zijn erfenis delen met een grote schare broers en zussen plus halfbroers en -zussen, als er überhaupt nog iets overblijft, want vader is afgelopen winter opnieuw verliefd geworden en wel op een Bulgaars lingeriemodel schuine streep callgirl, die hij graag tot zijn vierde echtgenote wil maken. Uitstekende cijfers. Kandidaat voor een beurs voor St Andrews. Op het moment single. Heeft mooie, grijze ogen. Kijkt alweer zo vreemd.

Snel wendde ik mijn blik af en deed alsof ik iets in mijn mapje zocht. Wanneer Henry me aankeek, had ik telkens het gevoel dat hij mijn gedachten kon lezen.

‘Hou je van basketbal, Liv?’ informeerde Arthur. ‘Zaterdagavond organiseren we bij mij thuis een feestje ter ere van het begin van het seizoen. Het zou leuk zijn als Grayson je meenam. Dan kun je meteen een paar mensen leren kennen. En we hebben een klein zwembad, dus neem je bikini mee als je graag zwemt.’

Ik knipperde wantrouwig met mijn ogen. Meende hij dat serieus? Hij had me toch pas net ontmoet?

‘Wat denk je? Kom je?’

Aan de andere kant… Waarom zouden mensen niet ook gewoon af en toe aardig zijn? Bovendien wilde ik graag die thuisbioscoop zien. ‘Als Grayson me meeneemt, graag,’ antwoordde ik dus.

‘We moeten het natuurlijk eerst aan je moeder vragen,’ bemoeide Grayson zich ermee. En tegen zijn vrienden voegde hij eraan toe: ‘Ze is nogal streng als het erover gaat hoe laat we thuis mogen komen.’

Wat?! Mam was helemaal niet streng, integendeel juist. Voortdurend vertelde ze me wat zij toen ze zo oud was als ik allemaal al had meegemaakt. Zelfs in Pretoria, dat toch bepaald geen ongevaarlijk provinciestadje was, had ik in het weekend net zo lang weg mogen blijven als ik wilde. Gelukkig voor haar had ik nooit lang willen wegblijven.

‘Eh… ja.’ Ik keek Grayson vragend aan. Waarom beweerde hij zoiets? ‘Mijn moeder is extreem… streng.’

‘Dat vind ik juist wel goed,’ merkte Jasper op. ‘Bij meisjes.’

Voordat iemand erachter kon komen wat hij daar precies mee bedoelde, klonk de bel voor het begin van het volgende lesuur.

‘Het is maar een onschuldig feestje,’ zei Arthur, terwijl ik mijn spullen bij elkaar pakte en opstond. ‘Daar zal je moeder vast niks op tegen hebben.’

Nee, integendeel, ze zou laaiend enthousiast zijn dat ik zo snel aansluiting had gevonden. En dan ook nog bij het populairste groepje van de hele school. Dat was nog eens iets anders – en ook een stuk beter – dan met je kop in de plee geduwd te worden.

‘Bovendien ben je natuurlijk samen met je nieuwe, verantwoordelijke grote broer, die op je past,’ zei Henry.

‘Ik kan anders heel goed op mezelf passen,’ reageerde ik.

‘Precies!’ Jasper lachte geamuseerd. ‘Je kunt immers kungfu.’

Ik had me al omgedraaid om weg te lopen, maar verstarde midden in mijn beweging. Wát zei hij?

Jasper grinnikte nog harder. ‘Wat kijken jullie nou raar? Dat zei ze toch zelf op de begraafplaats? Weten jullie dat niet meer? Of is dat weer net zoiets als met die nachtwaker?’

De anderen keken hem inderdaad vreemd aan, behalve Henry; die keek naar mij. Veel aandachtiger dan me lief was.

Ik deed mijn best een neutraal gezicht te zetten, maar ik was bang dat dat me niet erg goed lukte. Over mijn hele lichaam had ik kippenvel. Dit kon niet waar zijn… Dit kon gewoon helemaal niet.

‘Op wat voor begraafplaats?’ vroeg ik, rijkelijk laat.

‘O, luister maar niet naar mij,’ zei Jasper vrolijk. ‘Ik praat alleen maar onzin.’

‘Zeker weten,’ zei Grayson met een scheve grijns.

Arthur rolde met zijn ogen en lachte.

Alleen Henry vertrok geen spier.

Oké. Geen paniek. Nadenken kon later nog. Eerst weg hier. ‘Ik moet gaan.’ Ik negeerde Henry’s doordringende blik, klemde mijn spullen onder mijn arm en liep in de richting van de deur. ‘Dubbel lesuur Spaans.’

‘Que te diviertas,’ riep Arthur me achterna.

‘Tot later,’ mompelde Grayson.

Het laatste wat ik hoorde voordat ik de bibliotheekdeur achter me dichtdeed, was Henry’s stem, die zei: ‘Jas… Je moet echt ophouden met snoepen uit het medicijnkastje van je moeder.’

12.

Goed, ik liep nog één keer in alle rust de feiten na. Ik had een verwarde droom gehad die zich op begraafplaats Highgate afspeelde en waar een soort geestenbezwering in voorkwam, waarbij ik ongelukkigerwijze op een altaar in het midden van een brandende ster was beland. Tot zover was het behoorlijk idioot. En toch op geen enkele manier ongebruikelijk. Alleen dat Jasper zich iets kon herinneren van wat ík in de droom had gezegd, dat was ongewoon. Nee, het was zelfs onmogelijk. Jasper kon niet hetzelfde gedroomd hebben als ik.

Alleen… hoe wist hij dan wat ik in mijn droom op de begraafplaats had gezegd?

Wat zei Sherlock Holmes ook alweer altijd? Wanneer je het onmogelijke hebt uitgesloten, moet dat wat overblijft de waarheid zijn, hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken. Maar ja, wat bleef er over wanneer je het onmogelijke niet kon uitsluiten?

En het was niet alleen deze ene opmerking die me achterdochtig maakte. ’s Ochtends had ik al zo’n vreemd gevoel gehad bij Jaspers gezeur over mijn haar, en daarna die kwestie met Henry’s naam. En hoe zat het met Christina Rossetti en Graysons ‘tatoeage’: allemaal alleen maar merkwaardig toeval en het werk van mijn geniale onderbewuste? Dat leek me niet.

Nee, het was zo duidelijk als wat: met deze droom was iets vreemds aan de hand. Ik had niet alleen ongewoon helder gedroomd, maar ook nog eens over dingen die ik helemaal niet kon weten en over plekken waar ik nooit was geweest. Het ergste was: ik had het niet alléén gedroomd. En precies daar kwam de kerkuil uit de mouw: de interesse van Graysons vrienden en de uitnodiging van Arthur waren weliswaar vleiend, maar ik geloofde nu niet meer dat het puur vriendschappelijk bedoeld was. Ze wilden iets van me, en dat had niets met mijn charmes te maken, maar alles met deze droom.

Maar goed, zoals gezegd was dat onmogelijk. Wat ik ook dacht, aan het einde van elke gedachtegang stond het woord ‘onmogelijk’, als een muur waar je niet overheen kon komen. Twaalf uur later had ik dan ook nog steeds geen bevredigende verklaring, maar wel flinke hoofdpijn.

Al uren zat ik in bed, bang om in slaap te vallen. Ik had Lottie haar iPad ontfutseld, maar zelfs het alwetende internet had geen antwoorden voor me. Dromen waren net zo persoonlijk als gedachten. Of, zoals Carl Jung – volgens internet dé expert op het gebied van dromen en droomduiding – het had geformuleerd: dromen waren onpartijdige, aan de willekeur van het bewustzijn ontsproten, spontane producten van de onbewuste ziel. Volgens Jung bestonden er ook zogenoemde archetypische dromen, die uit het collectieve onderbewustzijn kwamen en manifestaties vormden van onze oeroude stam- en mensengeschiedenis. Het woord ‘collectief’ stemde me hoopvol, maar toen ik verder las, moest ik helaas vaststellen dat er wel heel veel goede wil voor nodig was om mijn begraafplaatsdroom tot de categorie van archetypische dromen te rekenen, al was het alleen maar omdat er geen archetypen in voorkwamen. Geen ontmoeting met een oude man, geen afdaling in een gat in de aarde, geen stromend water… Ook wat wijze boodschappen die uit eeuwenoude menselijke kennis stamden betreft, had deze droom niet echt veel te bieden.

Hoe later het werd, hoe lukraker ik van website naar website surfte. De zoekmachine spuugde een gedicht van Rilke uit:

Und sagen sie, das Leben sei ein Traum: das nicht;

nicht Traum allein. Traum ist ein Stück vom Leben.

Ein wirres Stück, in welchem sich Gesicht

und Sein verbeißt und ineinanderflicht […]

En noemt men ’t leven slechts een droom, men dwaalt;

niet droom alléén. Droom is een deel van ’t leven.

Een zeer verwarrend deel, waarin nauw zijn verweven

het wezen en de schijn, als vlechtwerk door elkaar gehaald.

Ja, precies wat ik ook vond. Het was alsof Rilke recht uit mijn ziel sprak, in elk geval met dat ‘zeer verwarrend deel’. Ik gaapte. Ik was echt bijna op en de batterij van de iPad ook. Hij gaf de geest toen ik via de zoektermen ‘deur’ en ‘dromen’ op de website van een timmerman terechtkwam: Wanneer u geen genoegen neemt met spullen uit de bouwmarkt, maken wij voor u de deur van uw dromen.

Ik trok mijn knieën op tot mijn kin en sloeg mijn armen eromheen. Misschien was ik gewoon mijn verstand aan het verliezen? Dat zou in elk geval een logische verklaring zijn, en ik verlangde hevig naar een logische verklaring. En naar slaap. Maar eerst nog even nadenken…

Ik moest zittend in slaap zijn gevallen, want toen ik de volgende ochtend met Mia naar de bushalte liep, kon ik me niet herinneren dat ik daarna nog één heldere gedachte had gehad. Ook mijn dromen kon ik me nauwelijks herinneren, alleen dat het een volkomen onsamenhangend zooitje was geweest – iets met een tram en beren. Vlak voor ik wakker werd had ik gedroomd van een bezoek aan tante Gertrude in Boston: we moesten vissoep eten en Emma Watson was er ook, met mijn bril op. Alsof dat nog niet eigenaardig genoeg was, zat midden in tante Gertrudes met blauw en goud behangen eetkamerwand opeens mijn groene deur, die met de hagedissendeurknop. Tante Gertrude leek er nogal geïrriteerd door te zijn. Ze zei verschillende keren dat de deur totaal niet in haar kleurenschema paste. En verder zei ze dat ik ook vooral de inktvis moest opeten, want het was zonde als die voor niets was doodgegaan. Toen werd ik wakker.

‘Het is echt een spectaculaire zaak.’ Naast me sprong Mia over de voegen tussen de trottoirtegels. Ze was in een goed humeur en in tegenstelling tot mij was ze klaarwakker. ‘Alleen zal die Secrecy niet lang meer anoniem blijven, want nu heeft rechercheur Mia Silber de zaak opgepakt.’ Mijn ontdekking gisteren van de tittle-tattle-blog had bij Mia een nog grotere opwinding veroorzaakt dan bij mij. Zij hield minstens zo veel van geheimen als ik, en Secrecy vormde inderdaad een enorme uitdaging voor onze aangeboren nieuwsgierigheid.

Een paar meter voor ons remde een rode dubbeldekkerbus en terwijl ik het lijnnummer nog controleerde, begon Mia al te rennen.

‘Moeten we niet op de 603 wachten?’

‘Nee, de 210 rijdt dezelfde kant op,’ beweerde Mia, die al half in de bus verdwenen was.

‘Hoe zeker weet je dat?’

‘Zeventig procent,’ antwoordde Mia zorgeloos. ‘Kom nou! Deze keer wil ik boven zitten.’

Zuchtend volgde ik haar de bus in en de trap op, waar ze als een aal langs een man met een hoed glipte om zich van twee zitplaatsen helemaal vooraan te verzekeren.

‘Ik vermoord je als we in de verkeerde bus zitten,’ zei ik.

‘Een beetje meer vertrouwen in rechercheur Mia Silber, alsjeblieft.’ Mia strekte tevreden haar benen voor zich uit. ‘Vóór Kerstmis heb ik deze zaak opgelost,’ verzekerde ze me plechtig. ‘Je mag best mijn assistent zijn. En mijn lokeend, natuurlijk.’

‘Ik weet het niet, rechercheur Mia Silber. Secrecy lijkt behoorlijk ervaren te zijn.’

‘Dat ben ik ook.’

De bus was inmiddels gaan rijden en het uitzicht vanaf onze plek vooraan was inderdaad fantastisch. Je had het gevoel dat je boven het asfalt zweefde.

‘Tot nu toe heeft niemand een einde aan zijn of haar praktijken kunnen maken.’

‘Nou ja, maar volmaakt is Secrecy ook niet,’ bracht Mia ertegen in. ‘Met paps beroep zat ze er bijvoorbeeld volkomen naast.’

‘Ja, dat vond ik ook merkwaardig. Zou er misschien een bekende atoomfysicus bestaan die dezelfde achternaam heeft als wij?’

‘Nee!’ Mia grijnsde sluw en keek even achterom de bus in. Toen boog ze zich naar me toe en fluisterde: ‘Dat was ik, met die atoomfysicus. Ik heb Daisy verteld dat de Chinese geheime dienst in paps werk geïnteresseerd is. Dat leek me interessanter dan de waarheid.’

Ik schoot in de lach. ‘Aha… Dan is Daisy Dawn misschien Secrecy?’

‘Nee, sufferd. Ze zit pas net een jaar op Frognal en de blog bestaat al drie jaar. Maar ze heeft het gegarandeerd verder verteld. Aan iemand die het vervolgens aan Secrecy heeft doorgebriefd. O, ik kan niet wachten tot ik de verhuisdoos met mijn detectivespullen kan uitpakken. Bedenk alleen al hoe nuttig de balpen met dat minicameraatje zal zijn…’

Mijn zusje was helemaal in haar element. Nou ja, het belangrijkste was dat ten minste één van ons gelukkig was. Ik was nog steeds alleen maar in de war. Aan de ene kant voelde ik opluchting dat er ’s nachts niets bijzonders was gebeurd, aan de andere kant was ik – tot mijn eigen verbazing – zelfs een beetje teleurgesteld. Bij daglicht vond ik de kwestie geen greintje minder mysterieus, maar hoe angstaanjagend het geheel ook was, misschien zou ik in een droom antwoorden op mijn vele vragen hebben gekregen.

13.

Na school wachtte ik bij het hek op Mia, terwijl ik de leerlingen bestudeerde die in hun donkerblauwe uniform langs me heen liepen. Zou Secrecy ertussen lopen en stiekem foto’s maken? Puur voor het geval dat leunde ik in een zo voordelig mogelijke pose tegen een stenen muurtje en zette een bescheiden glimlach op. Niets was erger dan met een open mond of chagrijnig gezicht gefotografeerd te worden, behalve misschien met ook nog een straaltje kwijl druppend uit je mondhoek.