Colofon

Everless

NUR 285

© 2018 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2018 by Glasstown Entertainment, LLC

[afbeelding Glasstown Entertainment]

First published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins

Oorspronkelijke titel: Everless

Nederlandse vertaling: Aimée Warmerdam

Omslagontwerp: HarperCollins design team

Nederlandse omslagbelettering: Studio L.E.O.

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Evermore

NUR 285

© 2019 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 by Glasstown Entertainment, LLC

[afbeelding Glasstown Entertainment]

First published by HarperTeen, an imprint of HarperCollins

Oorspronkelijke titel: Evermore

Nederlandse vertaling: Mariella Manfré

Omslagontwerp: Billelis

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @Sara__Holland

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Sara Holland

Vertaald door Aimée Warmerdam

Lieve lezer,

Boeken uitzoeken voor je ‘eigen’ fonds doe je nooit alleen. Ik heb het geluk dat ik mag samenwerken met Lotte Dijkstra, die met mij meeleest en het gelukkig (bijna) altijd met mij eens is als ik een boek selecteer om uit te geven.

Everless. Het meisje en de alchemist is echter een keuze van Lotte. Haar eerste zelfstandige acquisitie waar ik veel minder mee te maken heb. Ik zag hoe ze zich door tientallen boeken worstelde, totdat ze tegen mij zei: ‘Deze is het. Deze moeten we uitgeven.’ Toen ik haar vroeg of ze dat zeker wist, zo zeker dat als we de boeken niet zouden verkopen, ik ze dan allemaal bij haar op het dakterras zou storten met een hoogwerker, en of ze het dan écht écht nog steeds wilde uitgeven, zei ze ja.

En ik geef haar groot gelijk. Ik heb Everless verslonden. Het is een beetje een mix van Downton Abbey (Dowager Countess of Grantham, anyone?) en De selectie – maar dan iets luguberder, want het feit dat je kunt betalen met je bloed is een bizar randje dat Sara Holland zo overtuigend weet te brengen dat je direct voor je ziet hoe het zou werken. De setting is geweldig, het gegeven van de tijd uniek, de hoofdpersoon stronteigenwijs en oh boy, er zit een plotwending in die ik absoluut niet zag aankomen. Lotte heeft een geweldig boek uitgekozen, waar ook nog eens een te gekke cover voor is gemaakt. Ik kan niet anders dan heel erg blij zijn met haar keuze, en ik ben ontzettend benieuwd wat jullie ervan gaan vinden (en Lotte zeker weten ook)!

Heel veel leesplezier!

#Spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Uitgeefdirecteur Blossom Books

Aan mijn ouders, voor alle verhalen.

1

Veel mensen zijn bang in het bos. Ze durven er niet te komen omdat ze de oude verhalen geloven, over feeën die de tijd in je bloed stilzetten, of heksen die met één zucht je jaren over de sneeuw laten wegsijpelen. Er wordt zelfs gezegd dat de geest van de Alchemist hier ronddwaalt en dat hij met één fluistering een hele eeuw kan stelen.

Ik ben niet bang voor verhalen. Ik ben bang voor het echte gevaar dat hier op de loer ligt: dieven die je in een hinderlaag lokken, met botte messen en alchemistisch poeder aan hun riem, om tijd te stelen van iedereen die zich buiten de veilige grenzen van het dorp waagt. Bloedrovers worden ze genoemd. Vandaar dat papa eigenlijk niet wil dat ik ga jagen, maar er zit niets anders op. Gelukkig zijn er in de winter geen struiken waarachter de bloedrovers zich kunnen verstoppen, en geen vogelgeluiden die hun voetstappen verdoezelen.

Bovendien ken ik deze bossen beter dan wie ook. Ik vind het fijn om hiernaartoe te gaan, met de verstrengelde takken boven mijn hoofd die het zonlicht tegenhouden en me voor de snijdende wind beschutten. Ik zou hier wel de hele dag willen doorbrengen. Ik zou gewoon willen blijven lopen, tussen de bomen, die glinsteren onder een web van fijne ijsdraden, door het gefilterde zonlicht dat als scherpe speren naar beneden valt. Vergeet het maar.

Het is verbeelding. Ik zou mijn vader nooit achterlaten, zeker niet als hij…

‘Dat is hij niet,’ zeg ik hardop tegen mezelf.

De leugen bevriest in de winterlucht en valt als sneeuw op de grond. Met de neus van mijn laars trap ik ertegen.

Volgens papa zijn sommige van deze bomen wel duizend jaar oud. Ze stonden hier al voordat iedereen die nu nog leeft geboren werd, zelfs de koningin; ze waren er al voordat de Alchemist en de Tovenares tijd aan bloed en ijzer verbonden – als er ooit zo’n tijd geweest is. Wanneer wij allang verdwenen zijn, zullen deze bomen hier nog steeds staan. En toch zijn het geen roofdieren, zoals wolven en mensen. Hun wortels, die onder mijn voeten door lopen, blijven niet in leven door andere planten te verschrompelen totdat ze grijs zijn. En hun tijd kan niet via hun bloed wegvloeien.

Leken wij maar op bomen.

Papa’s oude musket hangt zwaar op mijn rug, nutteloos. Al kilometerslang valt er niks te beleven, en over een paar uur is het donker en zullen de marktstallen een voor een hun schaduwen op het plein werpen. Ik moet naar de chirurgijn. Ik had gehoopt dat ik door te gaan jagen rustiger zou worden, zodat ik voorbereid zou zijn op wat ik moet doen. Maar ik ben juist nog banger geworden.

Morgen moet de pacht voor Crofton worden betaald. Zoals elke maand zal de familie Gerling haar schatkist aanvullen met onze bloedijzers. In ruil voor hun bescherming, beweren ze. Voor hun land. Vorige maand, toen we geen geld hadden om te betalen, liet de pachtinner het bij een waarschuwing – papa zag er zo ziek uit, en ik zo jong – maar hij deed het niet uit vriendelijkheid. Deze maand zal hij het dubbele vragen, of nog meer. En nu ik zeventien ben, en ik voor de wet mijn jaren mag bloeden, weet ik wat me te doen staat.

Papa zou woedend zijn, als hij erachter zou komen.

Nog één poging, zeg ik tegen mezelf als ik bij een beekje kom dat tussen de bomen door loopt. Het stroomt niet meer, het oppervlak is bevroren – maar eronder glinstert iets goudbruins met groen; een forel, die zich door de onzichtbare stroming voortbeweegt. Hij leeft, ondanks al het ijs.

Ik ga snel op mijn knieën zitten en geef met het uiteinde van mijn geweer een klap op het ijs. Ik wacht tot het water tot rust komt, tot de glinsterende schubben dichterbij komen, en uit wanhoop richt ik een smeekbede tot de Tovenares. De bloedmunt die ik voor deze forel zal krijgen, zal geen deuk in onze schulden slaan, maar ik wil niet met lege handen naar de markt gaan. Dat wil ik echt niet.

Ik concentreer me, en wacht tot mijn hart rustig wordt.

En – zoals vaker gebeurt – de wereld lijkt tot stilstand te komen. Nee, dat lijkt niet alleen zo, de wind ruist echt niet meer door de takken. Zelfs het zachtste getik, van smeltende sneeuw die op de grond valt, stopt, alsof de wereld zijn adem inhoudt.

Ik kijk naar beneden, naar de vage schittering in het troebele water – ook die is gevangen in de gestolen tijd. Voordat het moment voorbij is, haal ik uit, met mijn blote hand in het water.

De kou verdooft mijn vingers en trekt langs mijn pols omhoog. Terwijl ik mijn arm uitstrek en hem probeer te pakken, blijft de vis bewegingloos hangen – verstijfd – alsof hij het niet erg vindt om gevangen te worden.

Als ik mijn vingers om zijn glibberige romp klem, komt de tijd weer in beweging. De vis zwiept heen en weer in mijn hand – een en al spieren. Ik hou mijn adem in, bang om hem kwijt te raken. Voordat hij de vrijheid tegemoet kan springen, trek ik hem uit het water en smijt hem in één snelle, geoefende beweging in mijn tas. Heel even kijk ik, een beetje misselijk, naar de vis die in het rond spartelt. De juten stof kronkelt.

En dan houdt het op.

Ik weet niet hoe het kan dat de tijd soms zomaar vertraagt. Ik heb het nooit tegen iemand gezegd, want papa heeft een keer verteld dat een man twintig jaar moest bloeden alleen maar omdat hij had beweerd dat hij met een simpele beweging van zijn hand de tijd een uur achteruit kon laten lopen. Kruidenheksen, zoals Calla in ons dorp, worden gedoogd om de bijgelovigen te vermaken – zolang ze de pacht maar betalen. Ik ging vaak naar haar toe om naar haar verhalen te luisteren over tijdgolven, vertragingen, gestolen tijd die soms zelfs kloven of aardschokken kan veroorzaken, maar toen verbood papa het me om nog langer naar haar winkel te gaan, bang dat ik daarmee de aandacht op ons zou vestigen. Ik weet nog hoe het er rook: naar kruiden vermengd met het bloed van oude rituelen. Maar als papa me iets geleerd heeft, dan is het om me gedeisd te houden, want alleen dan zijn we veilig.

Ik steek mijn koude handen in mijn mouwen en ga weer op mijn hurken zitten, terwijl ik me opnieuw probeer te concentreren. Maar er zijn geen vissen meer, en de zonnestralen strekken zich uit tussen de bomen.

Ik heb een knoop in mijn maag.

Ik kan het niet langer uitstellen: ik moet naar het marktplein.

Ik weet al jaren dat het er op een dag van zou komen, en toch vloek ik binnensmonds. Ik draai me om en zwaai de natte tas over mijn schouder. Ik ben dieper het bos in gegaan dan anders, en daar heb ik spijt van nu de natte sneeuw door mijn versleten laarzen dringt en de bomen de laatste warmte van de dag tegenhouden.

Geleidelijk aan wordt het bos lichter en na een tijdje zie ik de onverharde weg naar het dorp, die door honderden karrenwielen in een bevroren modderpoel is veranderd. Ik sjok langs de berm, en moet mezelf dwingen om door te lopen en naar de markt te gaan. De gedachten spoken door mijn hoofd: over het mes van de chirurgijn en de flesjes die klaarstaan om het bloed op te vangen. En over het bloed zelf, dat omgezet zal worden in ijzer, de vlaag van vermoeidheid die over je schijnt te komen wanneer hij de tijd uit je aderen zuigt.

Maar nog erger zijn de geluiden die ’s nachts door de dunne wanden van ons kleine huis dringen, als papa ligt te woelen en te draaien op zijn strozak. De Tovenares weet hoe hard hij zijn slaap nodig heeft. De afgelopen maand zag ik hem voor mijn ogen zwakker worden, als een wintermaan.

Ik durf te zweren dat zijn ogen grijs aan het worden zijn – een teken dat iemands tijd bijna op is.

Was er maar niet zo’n duidelijke verklaring voor het feit dat papa vanmorgen niet aan mijn verjaardag heeft gedacht.

Dat is nog nooit gebeurd, nog nooit. Gaf hij maar toe dat hij zijn tijd verkoopt, al heb ik hem gesmeekt om het niet te doen, en liet hij mij hem maar een paar jaar geven. En bestonden de Tovenares en de Alchemist maar echt, dan kon ik ze gevangennemen en eisen dat ze hem een langer leven gaven.

Misschien – ik durf er niet echt aan te denken – misschien heeft hij nog maar een maand te leven, een week, een dag?

Ik zie het beeld voor me van de oude zwerfster in Crofton, die haar laatste week had gegeven in ruil voor een bord soep. Ze strompelde van deur naar deur, groette iedereen die ze in het dorp tegenkwam en smeekte om een dagmunt of twee, of in elk geval een homp brood. Eerst vergat ze hoe mensen heetten, daarna vergat ze helemaal hoe het dorp eruitzag en zwierf ze over de weilanden, terwijl ze steeds haar hand optilde om op onzichtbare deuren te kloppen.

Papa en ik vonden haar. Ze lag met opgetrokken knieën en een ijskoud gezicht in het gras. Haar tijd was op. En het was allemaal begonnen met dingen vergeten.

Als ik aan haar denk, begin ik te rennen. Mijn bloed spoort me aan, smeekt me om omgezet te worden in munten.

Het eerste wat Crofton van zichzelf prijsgeeft zijn een paar dunne rookslierten, en dan een lappendeken van daken, die boven de heuvels uit komen. Het smalle pad naar ons kleine huis loopt vanaf de hoofdweg richting het oosten, nog ruim voordat je bij het dorp bent. Maar ik sla niet af en loop door, op het geluid en de rook van de markt af.

Binnen de lage stenen muur, die min of meer de rand van het dorp markeert, staan de huizen heel dicht tegen elkaar aan, als een groepje mensen die bescherming bij elkaar zoeken tegen de kou, het gevaar in de bossen, of tegen het langzaam wegvloeien van de tijd. Af en toe word ik ingehaald door mensen, dik ingepakt, hun schouders en hoofden gebogen tegen de koude wind.

Het marktplein is niet meer dan een strook modderige kasseien waar drie straten bij elkaar komen. Het is druk en rumoerig: iedereen moet vandaag de pacht betalen, en het staat vol met mensen die willen verkopen. Mannen in grove boerenkielen en vrouwen met baby’s op hun rug sjacheren boven rollen stof, opgestapelde broden en koeienbotten vol beenmerg, zonder op de zwervers te letten die van de ene naar de andere stal schuifelen om steeds dezelfde woorden te herhalen: een uur? Een uur? Maar hun stemmen gaan op in de rest van het marktrumoer. Overal hangen dikke rookwolken van de vuurtjes waarop wordt gekookt.

Voor de winkel van Edwin Duade, de chirurgijn, staat een lange rij; papa en ik zijn lang niet de enigen die aan het eind van de maand hun best moeten doen om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik krijg altijd pijn in mijn buik als ik het zie: tientallen mensen die langs de muur wachten tot ze aan de beurt zijn om hun tijd af te staan, om hun bloed om te laten zetten in munten. Ik weet dat ik me bij hen moet aansluiten, maar ik kan mezelf er niet toe zetten om in de rij te gaan staan. Als papa erachter komt…

Misschien moet ik eerst iets eten, zodat ik me sterker voel voordat ik mijn tijd verkoop. En ik kan net zo goed de vis verkopen, hij stelt toch niet veel voor.

Ik loop naar de kraam van de slager, waar mijn vriendin Amma net reepjes gedroogd vlees uitdeelt aan een groepje schoolmeisjes met schone schorten. Ik voel een steek van heimwee en jaloezie. Ik had een van die kinderen kunnen zijn. Ik wás een van die kinderen, ooit. Na papa’s verbanning van Everless, het landgoed van de familie Gerling – de woede die ik voel opkomen als ik eraan denk is inmiddels even vertrouwd als mijn eigen hartslag – gebruikte hij al zijn spaargeld om schriften en boeken voor me te kopen zodat ik naar school kon. Maar toen zijn zicht slechter werd, en hij steeds minder werk kreeg, was er geen geld meer voor schriften en boeken.

Papa heeft me alles geleerd wat hij weet, maar dat is anders.

Ik wil er niet over nadenken, en als Amma mijn kant op kijkt, zwaai ik naar haar. Ze lacht, waardoor het litteken dat over haar ene wang loopt kromtrekt. Het is een herinnering aan de aanval van bloedrovers, in het dorp waar ze vandaan komt. Haar vader werd vermoord en haar moeder lieten ze voor dood achter, maar ze had nog een paar dagen in haar bloed. Ze klampte zich net lang genoeg aan het leven vast om haar twee dochters naar Crofton te kunnen brengen, maar toen zat haar tijd erop. Sinds die dag zorgt Amma voor haar zusje Alia.

Net als de schoolmeisjes begrijpt Amma waarschijnlijk niks van mijn haat voor de Gerlings. De Gerlings zorgen ervoor dat er in hun dorpen geen bloedrovers en dieven komen, zoals de mannen die Amma’s ouders vermoordden, en ze houden toezicht op de handel. In ruil voor hun bescherming verwachten ze loyaliteit – en, natuurlijk, elke maand bloedmunten. De grenzen van Sempera worden zwaar bewaakt, zodat niemand er met het geheim van het bloedijzer vandoor kan gaan. Vandaar dat papa en ik op de landerijen van de Gerlings zijn gebleven, zelfs nadat we jaren geleden van Everless werden verbannen omdat de smederij was afgebrand.

Ik herinner me Everless heel goed: de lange gangen met de wandkleden en de glimmende bronzen deuren, de bewoners die in goudkleurige zijde en glinsterende juwelen in- en uitliepen. De Gerlings wachten je niet in het bos op om je keel door te snijden, maar het zijn ook dieven.

‘Ik heb gehoord dat ze de datum hebben vastgesteld: het wordt de eerste lentedag,’ zegt een van de schoolmeisjes dwepend.

‘Nee, het is al eerder,’ beweert een ander. ‘Hij is zo verliefd, hij kan niet wachten tot de lente. Hij wil zo snel mogelijk met haar trouwen.’

Ik luister maar half, maar ik weet waar ze het over hebben. Ze hebben het over het enige waar iedereen het de laatste weken over schijnt te kunnen hebben: het huwelijk van Roan, dat de twee machtigste families in Sempera met elkaar zal verbinden.

Ik corrigeer mezelf: het huwelijk van Lord Gerling. Hij is niet meer dat magere jongetje met die spleet tussen zijn voortanden dat zich bij de kinderen van het personeel aansloot om verstoppertje te spelen. En als hij met Ina Gold trouwt, de beschermelinge van de koningin, is hij min of meer de zoon van Hare Majesteit. Het koninkrijk Sempera is in handen van vijf families, maar een derde ervan is van de Gerlings. Roans huwelijk zal hen nog machtiger maken. Amma rolt met haar ogen.

‘Hup, wegwezen,’ zegt ze tegen de schoolmeisjes. ‘Genoeg gekletst.’

In een stoet van bonte kleuren maken de meisjes zich uit de voeten. Vergeleken bij hun stralende gezichten ziet Amma er afgemat uit. Haar haar zit strak naar achteren en ze heeft donkere kringen onder haar ogen. Ik weet dat ze al sinds zonsopgang bezig is met het snijden en ophangen van het vlees. Ik haal de magere vis uit mijn tas en leg hem op de weegschaal.

‘Lange dag?’ vraagt ze terwijl ze de vis al in papier rolt.

Het lukt me om te lachen. ‘In de lente wordt het beter.’ Amma is mijn allerbeste vriendin, maar ook zij weet niet hoe slecht het er voor papa en mij voor staat. Als ze wist dat ik op het punt sta om te bloeden, dan zou ze medelijden met me hebben – of erger, me proberen te helpen. Dat wil ik niet. Ze heeft al genoeg problemen.

Ze geeft me een bloederige uurmunt voor de vis en doet er voor mij een reep gedroogd vlees bij. Als ik ze aanneem pakt ze mijn hand vast. ‘Ik hoopte al dat je vandaag langs zou komen,’ zegt ze op een zachtere toon. ‘Ik moet je iets vertellen.’

Haar vingers zijn koud en ze klinkt heel serieus. ‘Wat?’ vraag ik, zo luchtig als ik kan. ‘Heeft Jacob je eindelijk gevraagd of je er met hem vandoor wilt gaan?’ Jacob is een jongen uit het dorp die zo overduidelijk verliefd op haar is dat we er al jaren grappen over maken.

Ze schudt haar hoofd zonder te lachen. ‘Ik ga weg,’ zegt ze, terwijl ze mijn handen nog steeds stevig vastheeft. ‘Ik ga op Everless werken. Ze nemen heel veel bedienden aan om met de voorbereidingen van het huwelijk te helpen.’ Ze glimlacht onzeker.

Mijn mondhoeken gaan naar beneden en een koude tinteling verspreidt zich door mijn borstkas. ‘Everless,’ herhaal ik verbijsterd.

‘Jules, ik heb gehoord dat ze voor één maand een jaar betalen.’ Haar ogen beginnen te schitteren. ‘Een heel jaar, moet je je voorstellen!’

Een jaar dat ze van ons gestolen hebben, schiet er door me heen.

‘Maar…’ Het is alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Meestal lukt het me om mijn herinneringen aan Everless, aan mijn kindertijd, te verdringen. Maar Amma’s gezicht, zo vol hoop, brengt in één keer alles naar boven: het labyrint van gangen, het uitgestrekte gazon, Roans lach. En dan wordt het vernietigd door de herinnering aan de brand. Ik krijg een bittere smaak in mijn mond.

‘Heb je de geruchten niet gehoord?’ vraag ik. Haar glimlach vervaagt, en ik aarzel. Ik vind het verschrikkelijk om haar geluk de grond in te boren, maar ik kan het niet voor me houden, dus ga ik verder. ‘Ze nemen alleen meisjes aan. Knappe jonge vrouwen. De oude Lord Gerling behandelt ze als speeltjes, waar zijn vrouw bij is.’

‘Dat risico moet ik nemen,’ zegt ze zacht. Ze laat mijn handen los. ‘Alia gaat ook, en Karina – haar man vergokt al hun tijd.’ Ik zie aan haar ogen hoe boos ze is; Karina is als een moeder voor haar, en Amma is woedend dat ze zo lijdt. ‘Niemand heeft werk. Everless is de enige kans die ik heb, Jules.’

Ik wil haar tegenspreken, haar duidelijk maken wat een Everless-meisje te wachten staat: vernedering en ondankbaarheid, dat ze allemaal een rang krijgen en dat hun eigen naam er niet meer toe doet, maar ik kan het niet. Amma heeft gelijk: al is het bloedgeld gestolen van mensen zoals papa en ik en Amma, wie voor de Gerlings gaat werken, krijgt goed betaald, naar Croftons maatstaven in elk geval.

En ik weet wat het is om honger te lijden. Bovendien deelt Amma mijn haat voor de Gerlings niet, noch de kennis van hun wreedheid. En dus lach ik naar haar, zo vrolijk mogelijk.

‘Het wordt vast geweldig,’ zeg ik, in de hoop dat ze de twijfel in mijn stem niet hoort.

‘Stel je voor, dan kan ik met eigen ogen de koningin zien,’ lacht ze. Papa veracht de koningin, maar de meeste mensen zien haar bijna als een soort godin. En dat is ook niet zo verwonderlijk: ze stamt nog uit de tijd van de Tovenares. Toen het bloedijzer door ieders aderen stroomde, werden we aangevallen door de legers van andere koninkrijken. De koningin, die toen de opperbevelhebber was van het Semperiaanse leger, versloeg hen, en sindsdien is ze aan de macht.

‘En Ina Gold,’ gaat Amma verder. ‘Ze zeggen dat ze beeldschoon is.’

‘Dat moet haast wel, als ze met Lord Gerling trouwt,’ antwoord ik opgewekt. Maar bij de gedachte aan Lady Gold trekt mijn maag samen. Iedereen kent haar verhaal: een weeskind, zoals er zoveel zijn. Als peuter werd ze achtergelaten op het kiezelstrand bij het paleis, als geschenk voor de koningin. Gezien het aantal pogingen om de koningin om te brengen, weigerde die in haar jonge jaren om te trouwen en zelf een kind te krijgen. In plaats daarvan beloofde ze dat ze een kind zou kiezen dat ze als prins of prinses zou grootbrengen – en als het kind het waard was, zou het de kroon krijgen op het moment dat zij afstand wilde doen van de troon. Ina’s ouders waren waarschijnlijk nog wanhopiger dan de pachtboeren van Crofton. De hofdame van de koningin liet haar oog op Ina Gold vallen en presenteerde haar aan de vorstin, die haar aanwees als haar dochter – en twee jaar geleden benoemde ze Ina officieel als haar erfgename.

Ze is nu zeventien, even oud als Amma en ik, maar zij zal de troon erven, en de rijkdommen, en ze zal eeuwenlang leven. Haar tijd zal ze doorbrengen met diners en dansfeesten en dingen waar ik me niet eens een voorstelling van kan maken, zonder zich zorgen te maken om wat er met mij en alle anderen gebeurt wier armzalige leven buiten de paleismuren voorbijflitst.

Ik hou mezelf voor dat dit de reden is voor de stekende jaloezie die ik voel, en niet het feit dat ze Roans vrouw zal zijn.

‘Jij zou ook kunnen komen, Jules,’ zegt Amma zachtjes. ‘Het zou fijn zijn om er samen naartoe te gaan, dan kunnen we op elkaar letten.’

Even zie ik het voor me: de smalle gangen van de personeelsvertrekken, het uitgestrekte gazon en de marmeren trappen.

Maar het is onmogelijk. Papa zou het nooit toestaan. We werden gedwongen om Everless te verlaten, we moesten op de vlucht voor de Gerlings, en dankzij hen lijden we honger.

Dankzij Liam.

‘Ik kan papa niet achterlaten,’ zeg ik. ‘Dat weet je toch.’

Amma zucht. ‘Dan zie ik je als ik terug ben. Ik wil genoeg tijd sparen om weer naar school te gaan.’

‘Waarom leg je de lat niet hoger?’ zeg ik pesterig. ‘Misschien kom je wel een edelman tegen die verliefd op je wordt en die je meeneemt naar zijn kasteel.’

‘Maar wat moet Jacob dan?’ zegt ze met een knipoog, en ik doe mijn best om te lachen. Opeens dringt tot me door hoe ontzettend eenzaam de maanden zonder Amma zullen zijn. En omdat ik plotseling bang ben dat ik haar nooit meer zal zien, sla ik mijn armen om haar heen. Alhoewel ze uren botten en kraakbeen heeft staan uitzoeken, ruiken haar haren nog steeds naar bloemen en kruiden. ‘Tot snel, Amma.’

‘Voordat je het weet ben ik weer terug,’ zegt ze. ‘Vol verhalen.’

‘Daar twijfel ik niet aan,’ zeg ik. Ik hoop alleen wel dat het vrolijke verhalen zijn, wil ik eraan toevoegen, maar ik doe het niet. Ik blijf nog zo lang mogelijk bij haar staan treuzelen, maar de zon wacht niet op me. Met lood in mijn schoenen loop ik naar de chirurgijn. Ik zigzag tussen de kramen door, om erachter te komen dat de rij voor de winkel van de chirurgijn nog steeds heel lang is. Ik kijk naar Duades deur met de afbeelding van een zandloper. Daarachter zal het mes glinsteren, en het poeder dat bloed en tijd omzet in ijzer.

Ik hou mijn blik op de grond gericht zodat ik de mensen niet hoef te zien die de winkel uit komen: bleek en hijgend, en iets dichter bij de dood. Ik probeer mezelf wijs te maken dat het voor sommigen van hen de enige keer is, dat ze volgende week, als ze werk hebben gevonden, naar huis zullen gaan en een bloedmunt zullen oplossen in hun thee en die zullen opdrinken. Maar dat gebeurt niet, niet in Crofton – ik heb het in elk geval nooit gehoord. Het enige wat we doen is bloeden. Het enige wat we doen is verkopen.

Een paar minuten later kijk ik toch op, want er ontstaat commotie in de winkel; drie mannen komen naar buiten: twee pachtinners, Everless-mannen, met het glinsterende familiewapen op hun borst en zwaarden aan hun riem. Tussen hen in loopt de chirurgijn, die aan beide armen wordt vastgehouden.

‘Laat me los,’ roept Duade. ‘Ik heb niks verkeerds gedaan.’

De mensen beginnen te mompelen, en ik voel dat iedereen in paniek raakt. In Duades winkel gebeurt vast van alles wat het daglicht niet kan verdragen, maar Gerlings wachters hebben het met een knipoog en een knikje, en een maandmunt van de ene naar de andere handpalm, altijd door de vingers gezien. De chirurgijn mag dan een geslepen, gierige man zijn, maar op een dag hebben we hem allemaal nodig.

Ik heb hem vandaag nodig.

Terwijl Duade zich probeert te verzetten, klinkt over het plein het geluid van paardenhoeven. En als er een witte merrie de hoek om komt, met een jongeman erop die zijn kap opheeft tegen de kou, is iedereen op slag stil, en staakt Duade zijn verzet.

Roan. Ik wil het niet, maar mijn hart maakt een sprongetje. De afgelopen maanden, sinds hij meerderjarig is, brengt hij wel vaker een bezoek aan de dorpen die in handen van zijn familie zijn. De eerste keer dat ik hem zag, herkende ik hem bijna niet, zo slank en oogverblindend knap als hij is geworden, en nu hoop ik stiekem elke keer als ik naar de markt ga dat ik hem zie, al weet ik dat hij mij nooit mag zien. Ik wil een hekel aan hem hebben, met zijn mooie kleren en die licht geringschattende glimlach op zijn gezicht die ons eraan moet herinneren dat elke boom, elk huisje en elke straatsteen van hem is. Maar mijn herinneringen aan Roan gaan te diep om hem te haten, hoezeer ik mijn best ook doe. Bovendien zijn de pachtinners milder als hij in de buurt is. Wat ze ook met Duade van plan waren, nu Roan er is zal het niet gebeuren.

Maar als ik me weer naar de winkel draai, zie ik geen opluchting op het gezicht van Duade, die nog steeds wordt vastgehouden. Wat ik op Duades gezicht zie is angst.

Verward kijk ik de andere kant weer op. De jongen op het paard doet zijn capuchon af. Hij heeft dezelfde brede schouders, de gebronsde huid en het donkere haar. Maar voor de rest is hij een en al hardheid: fronsende wenkbrauwen, een hoekige neus, een hoog, aristocratisch voorhoofd.

Het is alsof ik een stomp in mijn maag krijg.

Het is Roan niet. Het is Liam. Roans oudere broer, van wie ik dacht dat hij ergens veilig aan de kust aan een met klimop begroeide academie geschiedenis studeerde. Liam, die al tien jaar in mijn nachtmerries opdoemt. Ik heb zo vaak over die nacht gedroomd waarin we wegvluchtten, dat ik niet meer weet wat nachtmerrie is en wat herinnering, maar papa heeft ervoor gezorgd dat ik één ding nooit kon vergeten: Liam Gerling was niet onze vriend.

Liam probeerde Roan te vermoorden toen we nog kinderen waren. We speelden met z’n drieën in de smederij, en Liam duwde zijn broer in het vuur. Als ik Roan er niet uit had getrokken voordat de vlammen hem hadden omringd, zou hij levend verbrand zijn. En als beloning moesten mijn vader en ik het enige huis achterlaten dat ik ooit had gekend en op de vlucht slaan, want papa was bang dat Liam me iets zou aandoen als we zouden blijven, omdat Liam wist wat ik gezien had.

Later, toen ik twaalf was, kwam Liam erachter dat we in het kleine landhuisje net buiten Rodshire woonden. Ik werd midden in de nacht wakker van gestommel, en toen ik mijn slaapkamer uit kwam, greep papa mijn hand beet – hij had Liam weggejaagd, maar opnieuw moesten we vluchten.

Ik sta als aan de grond genageld, bevangen door mijn grootste angst: na al die jaren heeft hij mij, heeft hij mijn vader weer gevonden.

Ik weet dat ik me moet omdraaien, maar ik kan mijn blik niet van hem losmaken, ik zie de hele tijd voor me hoe hij door de rookwolken heen naar me keek, op de dag dat we Everless voorgoed achter ons lieten.

In gedachten hoor ik papa’s stem. Als je Liam Gerling ooit ziet: vlucht.

2

Zelfs op zijn tiende was Liam al kil en afstandelijk. Ongeveer een jaar nadat wij het landgoed moesten verlaten, ging hij naar een kostschool, maar er deden geruchten de ronde dat hij over de landerijen van zijn familie trok. Personeel uit Crofton dat op Everless werkte zei dat zijn rustige voorkomen in één tel kon verdwijnen, dat hij zomaar in woede kon uitbarsten en dat zijn ouders hem hadden weggestuurd omdat ze bang voor hem waren. Maar hij had zijn broer niet uit woede in het vuur geduwd, en hij had ons niet uit woede naar Rodshire verjaagd. Het was uit wreedheid. Ik wil niet weten hoe groot zijn wrok de afgelopen jaren is geworden.

Nu, terwijl ik me tegen een deurpost zo klein mogelijk probeer te maken, begrijp ik niet hoe ik kon denken dat hij Roan was. De jongens zijn even lang en hebben dezelfde sterke bouw en zwarte krullen, maar Roans haar zit altijd door de war terwijl Liams haar strak naar achteren is gebonden. Zijn mond is een dunne streep, en hij knijpt zijn ogen half dicht, zodat je geen idee hebt wat er in hem omgaat. Op zijn paard, kaarsrecht in het zadel, hoog boven de mensenmenigte uit, doet hij aan een standbeeld denken: trots, bikkelhard en voor eeuwig aan de macht. Hij inspecteert ons, gaat met zijn blik langs de rij mensen die voor Duades winkel staan.

Ik wil mijn kap opdoen, maar ik ben te laat. Hij kijkt mijn kant op. Blijft zijn blik bij mij hangen, of lijkt dat zo? Angst grijpt me bij de keel en als ik mijn kap over mijn haren trek, trillen mijn handen. Ik wil me omdraaien en wegrennen, maar daarmee zou ik juist zijn aandacht trekken.

Gelukkig heeft Liam weinig interesse voor gewone dorpsbewoners, en zijn blik gaat verder, naar de twee pachtinners die Duade vasthouden.

De oude chirurgijn kijkt doodsbang uit zijn ogen. Roan zou de mannen tot de orde hebben geroepen, maar Liam heeft een heel ander karakter.

‘Alstublieft…’ Het is zo stil geworden dat ik Duades smeekbede van een afstand kan horen. ‘Lord, het was een vergissing, meer niet.’

‘Je hebt de wet overtreden. Je hebt bloed afgenomen van een kind.’ Liams stem is lager, maar hij klinkt nog steeds even kil als toen hij klein was. ‘Ontken je dat?’

Er glijdt een schaduw over de gezichten van veel omstanders, en ik weet dat zij de ouders zijn die in de rij staan. De tijd van kinderen is onvoorspelbaar, moeilijk te meten en moeilijk om te zetten, en de kans is groot dat ze te veel afnemen en het kind het leven laat. Toch hebben veel mensen geen andere keus, en het moet een verschrikkelijke straf zijn je kind te zien bloeden, wreder dan iemand van de familie Gerling zich ooit kan voorstellen.

‘Hoe kon ik nou weten dat ze nog een kind was?’ Duade kijkt met een paniekerige blik naar Liam en het ene na het andere excuus rolt over zijn lippen. ‘Ik geloof wat mensen me vertellen, ik ben maar een knecht en…’

Liams stem snijdt kil en scherp als een mes door de lucht. ‘Neem hem mee naar Everless. Bloed voor een jaar.’

Duade maakt zijn zin niet af. ‘Een jaar?’ Even lijkt hij te verbaasd om iets te zeggen. En dan raakt hij in paniek. ‘Heer Gerling, alstublieft…’

De pachtinners sleuren Duade naar een paardenkar verderop. Liam draait zijn been, alsof hij van zijn paard wil stappen, en ik word zo misselijk dat mijn maag zich bijna omkeert. Plotseling ben ik bang dat ik zal flauwvallen. Als Liam door iets wordt afgeleid, doe ik mijn hoofd naar beneden en loop weg, naar een steegje vanwaar ik een kortere weg naar huis kan nemen.

Als ik aan de rand van het plein ben, kijk ik nog één keer achterom. En onmiddellijk weet ik dat ik dat niet had moeten doen. De rij voor de winkel van de chirurgijn is verdwenen, maar Liam staat er nog, en hij kijkt me recht in mijn ogen. Een ogenblik staat mijn hart stil, maar dat ogenblik duurt een eeuwigheid te lang. Ik ben verstijfd en kan geen kant op, gevangen door zijn priemende blik. Als hij me herkent…

Vlucht. Mijn vaders stem.

Maar Liam geeft zijn paard de sporen en draait het dier de andere kant op, richting de hoofdweg, alsof hij zo snel mogelijk weg wil uit zo’n achterlijk dorp als het onze. Mijn ademhaling suist in mijn oren als ik me ook omdraai en snel naar huis loop.

Als ik vanuit het dorp bij ons dorre tarweveld kom, zakt de paniek die me in haar greep hield een beetje weg en voel ik alleen de afgrijselijke angst die Liam met zijn blik diep binnen in me heeft achtergelaten. Sinds die nacht dat we uit Everless verbannen werden, heb ik last van nachtmerries; verschrikkelijke beelden van vlammen en rook gaan in mijn dromen over in een achtervolging, door een moordenaar zonder gezicht. Dromen over vuur en angst en de bijtende stank van gloeiend metaal en brandend stro, die ik weer ruik als ik Liams ogen voor me zie.

Het is tien jaar geleden dat hij me voor het laatst gezien heeft, zeg ik voor de zoveelste keer tegen mezelf. Papa en ik behoorden tot het personeel, ik was een zevenjarig meisje met knokige knieën en ik was gekleed als dienstmeid, met een kapje op mijn hoofd. Papa zou hij waarschijnlijk wel herkennen, maar ik heb geen enkele reden om aan te nemen dat hij mij herkent.

Pas als ons huis in zicht komt, met een ijle sliert rook uit de schoorsteen, denk ik eraan dat ik eten mee zou nemen. We moeten het vanavond maar met Amma’s reep gedroogd hertenvlees doen. We zullen met een lege maag naar bed gaan, en ik hoop maar dat papa blij is met de uurmunt die ik voor de forel heb gekregen.

De zon is bijna onder. Ik kijk naar het westen, naar de horizon met de grijze en roodgouden strepen. Er is weer een dag voorbij.

Op de achterdeur hangt een verdroogde krans van klimop, en achter het raam zit een vosje dat ik als kind van ijzerdraad en spijkers heb gemaakt. Mijn moeder geloofde kennelijk in dit soort talismannen. Volgens papa was ze urenlang bezig om dennentakken met draad bij elkaar te binden of om het oude houten beeldje van de Tovenares op te poetsen: een sierlijk figuurtje dat in de vensterbank staat, met een klok in haar ene hand en een mes in haar andere. Het moet ons bescherming bieden en een lang leven. Een soortgelijk beeld, maar veel groter en minder mooi, staat in de buurt van de westelijke muur bij Crofton, waar de gelovigen – of de wanhopigen – naartoe gaan als ze iets van haar willen. Alhoewel papa er nooit iets over heeft gezegd, weet ik dat hij deze spullen in huis laat staan als herinnering aan mijn moeder. Hij gelooft net zomin in hun werking als ik. Als de Tovenares bestaat, dan verhoort ze onze gebeden niet.

Als ik binnen ben, wacht ik in de keuken tot ik aan het donker gewend ben. Ik zie ertegenop om mijn vader met lege handen onder ogen te komen. Niet omdat hij boos zou worden – dat wordt hij nooit – maar omdat ik bang ben om te zien hoe mager hij is en hoe erg zijn handen trillen. Wat zal hij vergeten zijn terwijl ik weg was? Mijn naam? Mijn gezicht? Door mijn angst toen ik Liam Gerling zag, en de commotie die hij veroorzaakte, heb ik niet meer aan de pacht gedacht. En nu ze Duade mee naar Everless hebben genomen om zijn bloed aan de chirurgijn van de Gerlings te geven, is alle hoop vervlogen om mijn tijd te verkopen voordat de pachtinner langskomt.

In de andere kamer klinkt een onbekende stem, en ik verstijf. Door het geknetter van het vuur kan ik de woorden niet verstaan, maar het is de stem van een man. De angst raast door mijn lichaam. Heeft Liam me dan toch herkend? Heeft hij iemand achter me aan gestuurd?

Ik loop op mijn tenen naar de drempel en doe het gordijn een beetje opzij. En blijf staan.

Het duurt even voordat tot me doordringt wat ik zie. De pachtinner, een man uit Crofton die elke maand als een besmettelijke ziekte van deur tot deur gaat, zit tegenover mijn vader bij de haard. Hij is vroeg; vroeger dan anders in elk geval. Tussen hen in staat het houten tafeltje met een rij spullen erop: een kleine koperen schaal, een glazen flesje, een mes van zilver. Dezelfde spullen die ik altijd door het raam van Duades winkel op de toonbank zie staan. De spullen om tijd af te nemen.

Papa kijkt mijn kant op. Zijn troebele ogen worden groot. ‘Jules,’ zegt hij, terwijl hij overeind probeert te komen. ‘Ik had niet verwacht dat je voor het donker thuis zou zijn.’

Het doet pijn aan mijn hart: het is al donker.

‘Wat is hier aan de hand?’ vraag ik met overslaande stem, terwijl ik donders goed weet waar ze mee bezig zijn. De pachtinner kijkt mijn kant op; hij lijkt veel te groot voor ons kleine huis.

Mijn vader laat zich terug in zijn stoel zakken. ‘Ik betaal onze pacht,’ zegt hij rustig. ‘Waarom wacht jij niet buiten? Geniet nog maar even van de warme dag.’

Voordat ik kan antwoorden, onderbreekt de pachtinner ons. ‘Vier maanden dus,’ zegt hij. Hij klinkt zakelijk, verveeld bijna. ‘Voor deze maand en de vorige.’

‘Vier maanden?’ Ik doe een stap naar voren. Mijn stem schiet omhoog. ‘Papa, dat kun je niet aan.’

De man kijkt even naar me en haalt zijn schouders op. ‘Dat is de boete die erop staat als je te laat bent.’ Hij kijkt nog een keer naar me en draait zich dan om naar zijn spullen. ‘Tijd is er om te gelde te maken, meisje.’

Het is een uitdrukking die je in het dorp vaker hoort: waarom zou je tijd sparen als elke dag even verschrikkelijk is als de dag ervoor en even verschrikkelijk als de dag erna? Maar de woorden maken me woedend nu ik ze uit de mond van deze man hoor, die niet weet wat honger is en die het nog nooit echt koud heeft gehad. Ik bal mijn vuist. Maar ik besluit om de uurmunt uit mijn zak te halen. ‘Hier,’ zeg ik, terwijl ik de munt omhooghou. ‘Neem deze, en ik…’

De pachtinner onderbreekt me met een vreugdeloze lach.

‘Bewaar jij je uur maar, meisje,’ zegt hij. ‘En kijk niet zo verdrietig. Als je vaders tijd op is, erf jij zijn schulden. Zo zou ik niet willen beginnen.’

Het scheldwoord dat in me opkomt, blijft in mijn keel steken. Als papa’s tijd op is. Hij zegt het alsof hij verwacht dat het binnenkort zover zal zijn. Heeft hij mijn vaders bloed gemeten?

Mijn vader kijkt de andere kant op. Zijn kaken bewegen alsof hij iets wil zeggen, maar voordat de man zijn mes kan pakken, pakt hij het zelf.

Hij trekt een rechte lijn over zijn handpalm, heel rustig, alsof hij met houtskool op papier tekent in plaats van met een mes in zijn hand snijdt. Bloed welt op. ‘Vier maanden,’ herhaalt hij, en hij pakt een glazen flesje, drukt het tegen zijn hand en vangt het stroompje bloed op. ‘Ik heb genoeg tijd.’

Maar ik geloof niet dat ik het me inbeeld: ik zie zijn gezicht elke seconde bleker worden, de lijnen rond zijn mond worden dieper en als het eerste flesje vol is en met een kurk erop in de tas van de pachtinner verdwijnt, zie ik hem een beetje in elkaar zakken. Voordat hij het tweede flesje kan pakken, grijp ik hem bij zijn pols.

‘Nee.’ Met mijn andere hand sla ik het mes weg, zodat hij er niet meer bij kan. De pachtinner kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan, en ik richt me nu tot hem. ‘Vier maanden voor twee maanden pacht? Dat kan niet.’

‘Jules.’

Ik negeer mijn vaders gefluisterde vermaning. De pachtinner kijkt verveeld, wat me bijna nog kwader maakt dan het feit dat hij mijn vaders tijd steelt. Maar ik slik mijn woede weg en met een geforceerde glimlach op mijn gezicht en een honingzoete stem zeg ik : ‘Koop mijn tijd, Lord. U kunt vijf maanden krijgen.’

Ik zie een gretige twinkeling in zijn ogen, en ik weet wat hij denkt: hij kan de pacht aan de Gerlings geven en de extra maand in zijn eigen zak steken. Maar mijn vader kapt ons af: ‘Ze is zestien.’

‘Ik ben zeventien,’ zeg ik, vol zelfhaat als ik de verwarde uitdrukking op mijn vaders gezicht zie. ‘Papa, vandaag is het de elfde. Ik ben zeventien geworden.’

De pachtinner kijkt van mijn vader naar mij en weer terug, en weet duidelijk niet wie hij moet geloven. Hij mompelt iets en schudt zijn hoofd. ‘Nee, als ik een kind laat bloeden, roep ik de toorn van de Tovenares over me af. Dat risico neem ik niet.’

De toorn van de Tovenares of van de familie Gerling?

‘Alsjeblieft.’ Ik draai me half naar mijn vader en richt me nu tot beide mannen. ‘Ik heb niet eerder tijd gegeven. Ik kan het later terugverdienen.’

‘Dat is makkelijk gezegd,’ zegt mijn vader koppig. ‘Maar het is moeilijk waar te maken. Pachtinner, geef me een flesje.’

‘Ik ga op Everless werken.’ De woorden zijn mijn mond uit terwijl ik nog niet eens wist dat ik het besluit had genomen. Mijn vader kijkt geschrokken op, en staart me met een woedende blik aan.

De pachtinner kijkt niet op of om. ‘En?’ zegt hij.

‘En…’ Ik slik en probeer me te herinneren wat Amma me op de markt heeft verteld. ‘Ze betalen een jaar per maand. Als u ons nog even de tijd geeft, betaal ik het dubbele van wat we u verschuldigd zijn. En,’ voeg ik eraan toe, terwijl ik mijn wanhoop probeer te verhullen, ‘ik betaal nog twee maanden vooruit ook.’

Smeergeld. Nu heb ik zijn aandacht. Hij bekijkt me van top tot teen, taxeert me zo uitvoerig dat mijn nekharen overeind gaan staan, maar ik hou mijn kin opgeheven en verdraag zijn blik die langs mijn lichaam gaat. Ik weet dat de Gerlings uiterlijk en leeftijd belangrijk vinden. Ik ben geen Ina Gold, maar ik heb mijn moeders lange benen en glanzende haren. Met andere kleren zou ik een Everless-meisje kunnen zijn.

‘Jules!’ Mijn vader grijpt zijn stok en strompelt overeind. Als hij staat is hij veel groter dan wij, en met pijn in mijn hart zie ik even de man voor me die hij ooit was: trots en sterk genoeg om elke Everless-bewaker op afstand te houden. Ik sla mijn blik neer en kijk naar de tafel. Hem op deze manier negeren doet zeer, maar ik weet niet hoeveel tijd hij al verkocht heeft, en hoeveel hij nog heeft.

‘Geen sprake van. Ik verbied het je, als…’

‘Ga zitten,’ zegt de pachtinner ongeduldig. ‘Ik heb wel wat beters te doen dan naar het gekibbel van een stel dorpelingen te luisteren.’

Mijn vader laat zich langzaam in zijn stoel zakken. Zijn ogen zien zwart van woede en angst.

‘Ik geef jullie een dag om dit uit te vechten,’ zegt de pachtinner, met een stem waar de minachting vanaf druipt. Hij duwt zijn stoel naar achteren. ‘Als je van plan bent om naar Everless te gaan, zie ik je morgenochtend vroeg op het marktplein, dan zullen we zien of ze je willen hebben. Zo niet, dan kom ik morgen terug om de rest van de pacht op te halen.’

‘Bedankt voor uw geduld,’ antwoord ik. Papa’s ogen zijn op mij gericht. ‘Tot morgenochtend.’

De pachtinner bromt iets onverstaanbaars. Als hij wegloopt en de deur met een harde klap achter zich dichtgooit, valt er een oorverdovende stilte.

‘Hoeveel tijd heb je nog?’ De woorden rollen ongevraagd mijn mond uit.

Of hij doet alsof hij het niet hoort, of hij negeert me. Hij blijft naar de tafel kijken terwijl hij met een doek de snee in zijn handpalm dept. ‘Jules…’

‘Hoeveel?’ dring ik aan.

‘Genoeg.’ Ik weet niet of dit een antwoord is of een terechtwijzing. Hij zucht. ‘Je bent nog maar een kind. Je zou terug naar school moeten gaan.’

‘En jij zou me verteld moeten hebben dat we achterliepen met de pacht. Ik had kunnen betalen. Ik heb de tijd.’

‘Nee,’ zegt mijn vader, en voor het eerst klinkt hij streng. ‘Dat zal ik niet toestaan.’

‘Maar er is bijna geen werk.’ De boosheid die ik heb onderdrukt, de woede waar ik niets van kon laten merken toen de pachtinner er was, zoekt nu een uitweg. ‘Wat betekent dat voor ons – voor jou? Ik heb je nodig, papa.’ Ik wil het niet, maar de tranen springen in mijn ogen. ‘Heb je daaraan gedacht, voordat je de pachtinner toestemming gaf om je te laten bloeden?’

‘Er zijn dingen in de wereld die je nog niet begrijpt, Jules.’ De confrontatie heeft hem uitgeput en hij zakt steeds verder weg in zijn stoel. Schuldgevoel tintelt in mijn nek: hij heeft net een maand bloed laten afnemen, en hij moet bekaf zijn. ‘De Gerlings zijn wrede mensen, gedreven door hebzucht,’ zegt hij kwaad. ‘Die jongen, Liam, zou nog liever gezien hebben dat we werden geëxecuteerd dan dat hij de waarheid over de brand had…’

Zijn woorden gaan over in gehoest. En als hij opnieuw begint te praten, klinkt zijn stem zo zacht, zo zwak, dat ik me afvraag of ik het me niet inbeeld. ‘Ik zal niet toestaan dat ze jou krijgen.’

‘Ze zullen me niet krijgen. Ze zullen me niet eens herkennen,’ zeg ik. Ik doe mijn best om niet kwaad te klinken, maar ik ben het zat om me te moeten verbergen, om af te moeten wachten. ‘En als ik genoeg tijd verdien, kan ik terug naar school.’

‘Nee,’ zegt hij met een ijskoude ondertoon. ‘Je gaat niet terug naar Everless. Ik verbied het je.’

‘Alsjeblieft, papa. Ze zullen me niet herkennen, echt niet.’ Ik hoor mezelf praten: zeurderig, kinderachtig. Ik ben geschrokken van papa’s uitbarsting. Ik weet dat hij de Gerlings haat – dat doe ik ook – maar als ik uit hun buurt moet blijven, zal hij de rest van zijn leven geven, en dat is het niet waard. Overheerst zijn angst alles?

‘Ik ben nog altijd je vader,’ zegt hij. ‘En zolang je onder mijn dak woont, doe je wat ik zeg.’

Ik doe mijn mond al open om hem tegen te spreken, als ik iets besef.

Hij kan me niet tegenhouden.

Nadat papa Liam die nacht, toen ik twaalf was, had weggejaagd, besloot hij ons verleden te begraven. Als mensen zouden weten dat de verbannen smid van de Gerlings in hun dorp was komen wonen, zouden ze hun wenkbrauwen fronsen en vragen stellen: waarom had papa zijn goede positie ingeruild voor een marginaal leven in het dorp? Of nog erger: misschien zou Liam ons opnieuw vinden, misschien zou hij een wraakactie op touw zetten. Het was volgens papa beter om een oninteressant verhaal te verzinnen, iets wat wel vaker voorkwam: een boer en zijn dochter hadden hun land achtergelaten nadat de oogst door een luizenplaag was mislukt. Hij leerde me om te liegen, zodat niemand op ons zou letten.

En nu beseft hij het niet, maar ik was een goede leerling.

Ik zucht diep. ‘Amma gaat naar Everless,’ zeg ik. ‘Misschien kan ik haar baantje bij de slager overnemen.’

Papa kijkt wat vriendelijker. ‘Misschien.’ Hij strekt zijn arm uit, legt zijn hand op de mijne. ‘Ik vind het verschrikkelijk dat je moet werken, maar hier zijn we in elk geval samen.’

Ik glimlach naar hem. Kon ik hem de waarheid maar vertellen: dat ik bij het idee om terug te gaan naar Everless misselijk word van angst, maar dat ik het toch zal doen. Hij lacht, opgelucht, en ik weet dat hij me niet doorheeft. Ik sta op, geef hem een kus op zijn voorhoofd en loop naar de keuken om het eten klaar te maken.

Als papa niet kijkt, pak ik het beeldje van de Tovenares uit de vensterbank – het beeldje dat van mijn moeder was – en laat het in mijn zak glijden. Misschien zal de Tovenares me geluk brengen. Misschien dat de gedachte aan haar me kracht zal geven.

Tegen zonsopgang zal ik beide nodig hebben.

3

Ik ga eerder naar bed dan papa. Met mijn ogen dicht, onder de dunne deken in mijn bed naast het haardvuur, hoor ik hem in zijn kasboek schrijven. Ik weet dat hij zijn tijd aan het uitrekenen is, alsof hij door steeds opnieuw naar de getallen te kijken opeens een manier zal vinden om alles te kunnen betalen wat we ons niet kunnen veroorloven. Dan hoor ik de deur kraken; hij gaat naar buiten om water uit de oude put te halen. Het vuur knettert als hij er nog een stuk hout op legt. Uiteindelijk geeft hij me een kus op mijn voorhoofd en trekt zich terug in zijn kamer. Als hij wegloopt, hoor ik hem zuchten.

Ik wacht tot zijn ademhaling rustiger wordt en ik zeker weet dat hij slaapt. Dan laat ik me voorzichtig uit mijn bed glijden en pak zo zacht als ik kan mijn spullen: een paar hompen donker brood, net genoeg voor een of twee maaltijden. Ik kies mijn mooiste jurk uit, al zal het versleten blauwe linnen armoedig afsteken bij de kleding van de hofdames van Everless. Ik steek mijn jachtmes met de leren schede tussen mijn riem en stop een paar spullen in mijn ransel.

Ik kijk even naar de tekening van mijn moeder aan de muur. Mijn vader heeft hem gemaakt; hij tekende altijd graag, voordat zijn ogen te slecht werden. De tekening van mijn moeder vond ik op een dag onder zijn matras, alsof het te veel pijn deed om herinnerd te worden aan wie we verloren waren. Ik moest hem smeken om hem aan de muur te hangen. Het papier is vergeeld en de randen zijn omgekruld van ouderdom, maar de gelijkenis is verbijsterend: een jonge vrouw met dezelfde krullen als ik, die lachend over haar schouder kijkt. Ik strek mijn hand uit en ga met mijn vingers langs haar gezicht. Ik vraag me af wat zij zou vinden van de beslissing die ik heb genomen. Haar beeldje van de Tovenares zit nog in mijn zak. Geluk, denk ik, en mijn hart komt tot rust.

Op de achterkant van een van de blaadjes die hij op tafel heeft laten liggen, schrijf ik een briefje, alsof er niets aan de hand is: Ik ben naar de markt om met de slager te praten. Voor het donker thuis.

Ik leg het boven op zijn kasboek. Hij zal niet denken dat het een leugen is, niet meteen in elk geval. Als hij dat wel doet, zie ik hem ervoor aan om zelf naar het dorp te strompelen om achter de wagen van de Gerlings aan te gaan.

Wat zal hij doen als hij doorheeft wat ik gedaan heb?

Als ik er te lang over nadenk – over hoe bezorgd hij zal zijn – laten mijn zenuwen me in de steek. Dus trek ik zo zacht als ik kan mijn laarzen aan en pak mijn tas. Ik zal een maand weg zijn, twee hooguit, en ik zal hem een brief schrijven als ik op Everless ben, zodat hij weet dat alles goed is. Als ik thuiskom zal de buidel vol bloedmunten mijn verraad goedmaken.

Aan het schemerende licht te zien en aan de dauwachtige geur te ruiken, is het twee uur voor zonsopgang als ik mezelf ertoe dwing te vertrekken. Ik loop snel, want in het oosten zie ik het zonlicht al langs de hemel stromen. Het is kouder dan gisteren, en de schrale wind doet pijn aan mijn gezicht. De geur van rottende aarde dringt door de sneeuw heen. Het duurt niet lang of in de verte doemen de omtrekken van Crofton op: een verzameling rieten daken die in het ochtendlicht op scheve paddenstoelen lijken. Het enige teken van leven komt van een paar zwervers die in steegjes liggen te slapen. Als ik omhoogkijk zie ik hoe achter een raam boven de bakkerij een magere hand een kaars aansteekt. Ik ben niet bang – de Gerlings hongeren ons dan misschien uit, maar ze beschermen ons wel tegen gevaar van buitenaf. En toch is het een griezelig gezicht.

In de buurt van de markt hoor ik het gemurmel van stemmen. Als ik de hoek omga, zie ik de grootste groep meisjes die ik ooit bij elkaar heb zien staan. We zijn minstens met z’n vijftigen en elk meisje heeft zich gewassen en haar beste jurk aangetrokken. Sommigen ken ik: ik zie Amma met haar zusje Alia, die nog maar twaalf is en er zo klein en kwetsbaar uitziet, en Nora, de naaister voor wie ik wel eens wat verstelwerk deed tot ze geen geld meer had om me te betalen. Maar ik zie ook veel gezichten die ik nooit eerder heb gezien. Misschien zijn ze van de boerderijen die kilometers ver buiten onze dorpsgrenzen liggen en zijn ze helemaal hiernaartoe gekomen in de hoop dat ze op Everless kunnen werken.

Tussen de meisjes door lopen mannen met het familiewapen van de Gerlings opgespeld. Ze schreeuwen en zetten de meisjes op een rij. Als ik er een herken, is het alsof ik een stomp in mijn maag krijg: Ivan Tenburn. Zijn vader was het hoofd van de Everless-garde, en nu heeft hij zijn eigen paard en zijn eigen insigne. Ik herinner me hoe gemeen hij als kind was. Hij liep altijd achter Liam aan en alle kinderen van het personeel waren bang voor hem. Een keer, toen zijn vader er niet was, zette hij de stalknechten op een rij en sloeg ze een voor een met een rijzweep op hun knieën. Als een van hen het uitschreeuwde, kreeg de volgende jongen vijf slagen extra. Voor hem was het een spel – knal. Ik zie nog de blauwe plekken voor me op de schenen van Tam, mijn vriend. Het duurde weken voordat ze wegtrokken.

Ik herinner me ook Roans stem, die schreeuwde dat Ivan moest ophouden.

De angst snijdt door me heen, scherp als het lemmet op Ivans heup. Het is tien jaar geleden, maar als ik hoor hoe hij tegen de meisjes schreeuwt, weet ik dat er niks veranderd is.

Ik loop naar Amma en Alia, die aan de andere kant van het plein dicht tegen elkaar aan staan. Amma kijkt onzeker. Ze heeft haar ransel over haar schouder geslagen en ze draagt een reismantel. Als ze me ziet, begint ze opgelucht te lachen.

‘Ongelooflijk!’ Ze pakt mijn arm en geeft me vlug een zoen. ‘Mocht je toch weg van je vader?’

‘Voor een of twee maanden, langer niet,’ lieg ik. ‘Als ze me tenminste uitkiezen.’

‘Nou, ik weet zeker dat hij blij zal zijn als je straks met twee jaar bloedijzers thuiskomt.’

Ik probeer mezelf gerust te stellen met Amma’s woorden. Ik ga naast haar in de rij staan en ze houdt mijn hand vast. Ik voel haar hartslag tegen mijn handpalm, oppervlakkig en snel. ‘Ik ben blij dat je er bent. Het wordt vast geweldig, met z’n allen.’ Alia kijkt naar me op en lacht.

Terwijl we staan te wachten, overleggen Ivan en de andere Gerling-mannen met elkaar. Ze praten zacht en ik kan hen niet verstaan. Maar dan draaien ze zich om en kijken naar de lange rij meisjes. Achter hen komen twee open hooikarren aangereden met paarden ervoor. Op de bok zitten jongens met vooruitstekende tanden. Ze kunnen niet ouder zijn dan een jaar of twaalf. Ondertussen lopen Ivan en zijn mannen langs de rij meisjes en bekijken monden, ogen en armen, en ze draaien hen als speelgoedtollen in het rond.

‘Wat gebeurt er?’ fluister ik. Maar Amma schudt alleen haar hoofd.

Ik krijg een wee gevoel in mijn maag. Ik heb wel horen zeggen dat Lord Gerling graag bediend wordt door jonge, knappe meisjes, maar ik had niet verwacht dat we zo behandeld zouden worden; samengedreven als vee, onze tanden en benen geïnspecteerd alsof we een stelletje paarden zijn. Ik krijg de neiging weg te rennen, maar mijn voeten komen niet in beweging.

Verderop in de rij inspecteert een van de mannen een meisje met een rond gezicht en kleine krulletjes. Hij fronst en schudt zijn hoofd. Haar lip begint te trillen. Ze zegt iets, maar de man negeert haar en gaat door naar het volgende meisje in de rij: een slanke jonge vrouw van begin twintig. Hij kijkt haar met een verlekkerde blik aan en fluistert iets. Haar gezicht wordt rood. Ze stapt uit de rij en loopt snel naar de kar.

En zo gaat de selectie verder. Ongeveer een kwart van de meisjes mag in de kar gaan zitten, de rest wordt afgewezen. Elke keer als een van de mannen begerig naar een meisje kijkt of haar haar rok laat optillen zodat hij haar benen kan zien, gaan mijn nekharen overeind staan, maar als ik een plek in de wagen wil bemachtigen, moet ik mijn mond houden. Amma’s gezicht is zo wit als de sneeuw die nog bijeengestoven aan de rand van het plein ligt. Ik knijp bemoedigend in haar hand, zowel voor haar als voor mezelf.

Nog vijf meisjes te gaan. Drie. En dan nog één. Als de Gerling-man voor me gaat staan, bijt ik op de binnenkant van mijn wang. Hopelijk ziet hij niet aan me hoezeer ik van hem walg. Ik ben in elk geval blij dat hij Ivan niet is. Hij lacht, en zijn gezicht is zo dichtbij dat ik de stank uit zijn mond kan ruiken. Tot mijn afgrijzen legt hij zijn hand onder mijn kin en duwt mijn gezicht omhoog. Ik deins naar achteren, ik kan er niks aan doen. De man grinnikt en brengt zijn hand nu naar mijn borsten.

Ik reageer in een reflex, maar alles gaat heel langzaam, alsof we ons door honing heen bewegen. Het gebeurt alweer: de tijd vertraagt en staat stil, zelfs de lucht blijft hangen, maar niemand schijnt het door te hebben. De verstijfde grijns op het gezicht van de man. Amma’s geschrokken blik, en haar adem die halverwege haar keel stokt. Ik grijp mijn mes vast, dat tussen mijn riem zit, en haal uit, alleen omdat ik hem wil tegenhouden.

Maar dan houdt het gezoem in mijn hoofd in één keer op en komt de wereld weer in beweging.

De man en ik kijken tegelijkertijd naar beneden, naar zijn uitpuilende buik, waar een dunne rode streep op te zien is, naar de druppels bloed die zich onderaan verzamelen en een rode vlek vormen in zijn uniform. Ik heb hem nauwelijks geraakt, maar toch… Als ik besef wat ik heb gedaan, slaat mijn hart een paar keer over.

Er valt een doodse stilte. Hij kijkt me aan, en dan beginnen de andere mannen te lachen. Het gezicht van de man wordt donkerrood van woede.

‘Kleine slet,’ spuugt hij, en hij drukt zijn zakdoek tegen de schram. ‘Ik zal je tien jaar bloed afnemen…’

Ik laat mijn mes zakken en terwijl de tranen achter mijn ogen prikken begin ik achteruit te lopen. Dom, zo dom. Eén impulsief moment, en de kans om naar Everless te gaan is verkeken.

Maar dan…

‘Hé, Bosley, wacht eens.’ Ivan komt naar ons toe gelopen. Zijn fluwelen mantel wappert in de wind. Zijn mondhoeken gaan naar beneden en ik zet me schrap – wat moet ik doen als hij me herkent?

Maar dan dringt tot me door dat het geluid uit zijn keel geen boos gegrom is. Het is een lach. Hij grijnst. ‘Ik mag deze wel,’ grinnikt hij. ‘Reageert snel. En ze heeft zichzelf in de hand. Ze had je ook als een varken kunnen neersteken.’ Een paar mannen schieten in de lach, en de man die me wilde betasten werpt me een hatelijke blik toe, maar hij houdt zijn mond.

Hij loopt door naar Amma. ‘Ik dacht het niet, met zo’n litteken,’ zegt hij vals grijnzend.

Amma’s ogen worden groot van verbijstering. ‘Ik zal heel hard werken,’ zegt ze. ‘Dat zweer ik.’ Ze kijkt even hulpeloos naar mij.

‘We zijn niet op zoek naar harde werkers, meisje,’ snauwt de man. ‘We zijn op zoek naar knappe gezichten. Hop, naar huis jij.’

De tranen springen in haar ogen. ‘Alstublieft, Lord…’ Maar hij negeert haar smeekbede en kijkt al naar Alia, die trillend naast haar zus staat.

Nu pas zie ik dat Ivan nog steeds naar mij kijkt. Maar hij lacht niet meer. Mijn beenspieren spannen zich aan, klaar om ervandoor te gaan. ‘Nou, schiet op. De wagen in.’

Ik kijk naar Amma. Wat moet ik doen? Het is niet eens in me opgekomen dat ik zonder haar zou moeten gaan. ‘Alstublieft, Lord, ze is mijn beste vriendin. Mag ze mee, alstublieft?’ In mijn ooghoek zie ik dat Alia over haar schouder naar ons kijkt, terwijl de andere man haar een duwtje richting de hooikar geeft.

Ivan trekt zich niks van me aan. ‘Al was ze je bloedeigen moeder,’ zegt hij, ‘ze blijft hier. Wil jij ook blijven?’

‘Ga, snel.’ Amma slikt haar tranen weg.

Ik sla mijn armen om haar heen en hou haar stevig vast, al weet ik dat Ivan ons nog steeds in de gaten houdt. ‘Zorg goed voor mijn zusje,’ fluistert ze in mijn haar.

Als ik haar niet loslaat, geeft ze een duwtje tegen mijn schouder. ‘Ga!’

Verslagen doe ik wat ze zegt, en onderga de blikken van de anderen, die me nakijken. Ik klim de wagen in en ga tussen de uitgekozen meisjes zitten; allemaal jong, allemaal knap, maar allemaal even stil en verbijsterd, terwijl we achter ons kijken, naar onze afgewezen vriendinnen en zussen. De rij is al gehalveerd, en degenen die niet worden uitgekozen, verdwijnen aan de andere kant van de markt in de opkomende mist. Pas als het plein bijna leeg is, zie ik de pachtinner. Hij staat met zijn armen over elkaar onder de luifel van de groenteboer te kijken. Ik kijk hem indringend aan, net zo lang tot hij me in de gaten heeft. Hij knikt even, als een stempel op onze overeenkomst: als ik terug ben zal hij zijn tijd komen halen. Ik had mijn adem ingehouden, maar nu zucht ik, en ik prevel nog een schietgebedje tot de Tovenares.

Laat mijn vader gezond blijven.

En: Moge hij me vergeven.

De mannen lopen langs de overgebleven jonge vrouwen. De dertigjarige Nora wordt met een hatelijke opmerking weggestuurd. Kleine Alia zit al in de hooikar. Opeens herinner ik me dat ik als kind aan mijn vader vroeg hoe het kwam dat er zoveel kinderen op Everless waren. ‘Die werken harder en kosten minder,’ had hij verbitterd gezegd. ‘En ze kunnen nergens anders heen.’

Als de mannen klaar zijn, zijn we ongeveer met z’n twintigen, verdeeld over twee hooikarren. We zijn de uitverkorenen, maar zo voelt het helemaal niet. Ik heb het idee dat Amma deze wedstrijd gewonnen heeft, al weet ze dat zelf niet.

Maar ik kan niet meer terug. De hooikar komt met een ruk in beweging. De kar ruikt vaag naar mest. Op de strobalen in onze wagen zitten twaalf meisjes en jonge vrouwen, schouder aan schouder. Ik sla mijn arm om Alia heen, die nog naar het steeds kleiner wordende dorp achter ons staart en zachtjes huilt. Aan mijn andere kant zit een jonge vrouw, Ingrid, die op een boerderij een paar kilometer bij ons vandaan woont. Ze lijkt zich te hebben voorgenomen om vrolijk te blijven, ongeacht de misselijkmakende selectieprocedure die we net achter de rug hebben en de snijdende wind die in ons gezicht slaat terwijl we over de hobbelige zandweg rijden.

‘Ik heb gehoord dat Everless wel vijfhonderd jaar oud is,’ kakelt ze, terwijl het dorp achter ons opgaat in de mist. Ik sta mezelf niet toe om nog een keer achterom te kijken, deels omdat ik bang ben dat ik dan uit de wagen zal springen en naar huis zal rennen. ‘Moet je je voorstellen! Ze hebben daar vast minder magische spreuken nodig om de kachel te laten branden.’

Ze hebben helemaal geen spreuken nodig, daar hebben ze gewoon geld voor, wil ik zeggen. Maar ik hou mijn mond. Ik heb helemaal geen behoefte om me met de opgewonden verwachtingen van de meisjes te bemoeien. Ik kijk de andere kant op en doe alsof ik heel geïnteresseerd ben in het landschap van Sempera, dat zich als een lappendeken voor ons uitstrekt. Voordat papa’s gezondheid achteruitging, leende hij wel eens een paard van vrienden om me mee te nemen naar de landerijen ver buiten het dorp. Het is belangrijk dat we weten wat hier buiten is, had hij gezegd, alsof hij er rekening mee hield dat we op een dag opnieuw zouden moeten vluchten, als de Gerlings erachter zouden komen waar we waren.

Behalve Ingrid zegt niemand meer iets. Terwijl we de akkers achter ons laten en het bos inrijden voel ik de spanning van de anderen toenemen. We zijn omringd door enorme, oude dennenbomen, die hoog boven ons uittorenen. Dit gebied is van de Gerlings, maar zelfs zij gebruiken het niet voor de jacht: dit bos is ouder en enger dan het bos waar ik gisteren in ronddoolde, en veel, veel donkerder.

Eindelijk doet Alia haar mond open: ‘Volgens Calla zijn er toverfeeën in dit bos,’ zegt ze. Ze kijkt met grote ogen om zich heen. Zoals de meeste mensen in Crofton is ze het dorp nauwelijks uit geweest – op die reis na die haar moeder met haar maakte om haar leven te redden.

‘Feeën, ja hoor!’ roept een meisje voorin. ‘Ze lokken je met hun mooie stem het bos in en dan zuigen ze de tijd uit je aderen.’ Ze zegt het duidelijk om te pesten, en toch bibbert haar stem een beetje.

‘Maar dat is echt waar!’ zegt een ander meisje. Ze heeft mooi rood haar, maar de krullen kunnen niet van haarzelf zijn. ‘Mijn tante raakte de weg kwijt in het bos en de volgende ochtend werd ze wakker als een oude vrouw.’

‘Mooi verhaal, maar waarschijnlijk heeft ze gewoon haar tijd verkocht,’ mompelt iemand anders.

‘De feeën zijn nog niet het ergste.’ Dit meisje heeft een prachtige donkere huid en helderblauwe ogen: ze was een van de eersten die uitgekozen werden. ‘Dit is het bos waar de Alchemist ronddwaalt,’ zegt ze. ‘En hij draagt het hart van de Tovenares bij zich, in een papieren zak.’

‘Nee hoor, hij heeft haar hart opgegeten,’ merkt Ingrid op.

Een ander meisje rolt met haar ogen. ‘Ik zou maar uitkijken, straks eet hij jouw hart ook. Als je hier rondloopt kan zelfs de Tovenares je niet helpen.’

Alia houdt van schrik haar adem in. ‘Waarom? Waarom neemt hij die harten af?’

‘Hij haat mensen, dus geeft hij de tijd in hun harten terug aan de bomen!’ begint het meisje.

‘Hou toch op met die onzin,’ valt een van de anderen haar in de rede. Alia kijkt me met een trillende lip aan, dus buig ik naar haar toe.

‘Let maar niet op hen,’ fluister ik. ‘Het zijn maar verhalen. In het bos hoef je helemaal niet bang te zijn.’ Ik ga weer rechtop zitten zonder dat ik de rest van mijn gedachten uitspreek. Ik weet niet of er iets waar is van de verhalen over de Alchemist, maar de monsters die ze op Everless zal tegengekomen zijn gevaarlijker dan welke fee ook.

En dan houdt het bos opeens op en zijn we in Laista, het kleine, welvarende dorp dat om Everless heen ligt en waar de huizen niet meer dan één verdieping mogen hebben. Ik herinner me dat papa ooit verteld heeft dat de voorouders van de Gerlings alle bomen in de wijde omgeving lieten kappen en de heuvels vlak lieten maken zodat de mannen die op de muren heen en weer lopen iedereen kunnen zien die het kasteel nadert. De muren van zandsteen komen in zicht en op elke muur staat een hele rij wachters. Vanuit de verte zijn het net beelden.

Als we door Laista’s smalle straten naar de hekken rijden, duik ik vanzelf een beetje in elkaar. Als we vlakbij zijn, schreeuwt een van de wachters van boven dat we halt moeten houden.

De wereld valt stil, bevriest – op mijn hart na, dat tegen mijn borstkas bonkt. Naast me zit Alia met haar mond open; een pluk haar plakt aan haar onderlip. Boven op de muur staan de wachters met versteende gezichten, bewegingloos. Ik heb het gevoel dat de hele wereld ophoudt te bestaan, in elkaar stort in dat gestolen moment.

Dan klinkt er een oorverdovend, schrapend geluid: de dikke houten deuren, versterkt met ijzer, komen schokkend in beweging – en onze kar maakt weer een ruk naar voren.

Een schaduw glijdt over ons heen, en dan zijn we binnen.

4

Everless is een verzameling torens en muren, hoge ramen met matglas en balkons waar goudgroene vlaggen aan wapperen. Een pad met keurig gesnoeide bomen aan weerszijden deelt alles in tweeën, ook het landgoed zelf. Aan de ene kant van het pad is het hek, waar wij naar binnen gaan, en – al kan ik het vanaf hier niet zien – ik weet dat er aan de andere kant een meer is dat doorloopt tot aan de omheining van Everless, en dat zwart ziet door de dikke laag ijs en de ochtendschemering.

Ik wil het eigenlijk niet toegeven, maar ik hou van dit uitzicht: de glooiende grasvelden die onder een deken van glinsterende sneeuw liggen, de kale, huiverende bomen. In de zomer vond ik Everless altijd het mooist, als de bloemen over de randen van de bloembedden hingen en de tuinmannen onder de kinderen van het personeel jongens en meisjes aanwezen die hen mochten helpen om de paardenbloemen te plukken die in het smaragdgroene gras opkwamen. Maar het zachte winterlicht maakt het landgoed bijna nog mooier, alsof het van zilver of kristal is gemaakt.

Als de karren leeg zijn en we met z’n allen bibberend op de binnenplaats staan, worden we door een oudere lakei met een gezicht vol rimpels naar de smalle personeelsingang geleid. Ik kijk naar beneden, bang dat iemand me zal herkennen – maar de bedienden kijken niet eens naar ons om.

We lopen door een kronkelige gang die ik me niet herinner, en komen in een labyrint van gangen en ruimtes. Ik zie plotseling een beeld voor me: Roan heeft ontdekt dat je met je oor tegen deze muren de edelen in de grote hal kunt afluisteren. Wat ze te zeggen hadden was meestal zo saai als wat: aristocraten met een te lang leven die niks beters te doen hadden dan roddelen over de affaires van die-en-die of die hun investeringen vergeleken, maar we waren te jong om te begrijpen wat dat betekende: eeuwen gekocht en verkocht, en geruild, zoals papa en ik bij het kaarten snoepjes ruilden. Maar soms, als het Roan niet lukte om naar de personeelsvertrekken te komen, praatte hij door de muur met mij. Alleen al het geluid van zijn stem en zijn lach deed mijn hart sneller kloppen.

Nu lopen we door deze gangen vol bedienden en is het overal stil. Ze hebben het vast erg druk met de voorbereiding van de komst van de koningin en met het aanstaande huwelijk van Roan – of Everless is veranderd en er mag nu helemaal niet meer gekletst en gelachen worden.

Het duurt niet lang of we zijn in de keuken, een lage ruimte die minstens drie keer zo groot is als ons hele huis in Crofton. Overal zijn bedienden druk in de weer, en hun geschreeuw in al die verschillende dialecten klinkt als een ingewikkeld muziekstuk. Net als Sempera zelf biedt Everless onderdak aan mensen uit heel veel verschillende landen. Toen de koningin aan de macht kwam stond ze aan het hoofd van een wankel, kwetsbaar koninkrijk, en daarom bood ze iedereen die in Sempera wilde komen wonen honderd jaar. Tegelijkertijd sloot ze de grenzen voor reizigers en kooplieden. Mensen konden het land in, maar niemand kon eruit.

In een grote kuip zijn jonge bedienden met vrolijke gezichten bezig om een halve koe te ontleden. Met pijn in mijn hart denk ik aan Amma. Jarenlang heb ik gezien hoe ze met haar snelle handen vlees lossneed en te drogen hing, en vergeleken bij haar zijn deze jongens een stel klunzen. Als ze zo doorgaan is het vlees al bedorven voordat het gebraden kan worden.

Als ik me losmaak uit de groep en dichter bij hen ga staan, half met het idee om mijn hulp aan te bieden, geeft een van de jongens direct een snauw: ‘Bemoei je met je eigen werk.’

Voordat ik me omdraai zie ik een smalle witte lijn in zijn handpalm: een litteken van alle keren dat hij zijn tijd verkocht heeft. Zijn de bloedijzers die hij verdient voor hemzelf, of voor iemand anders? vraag ik me af.

Aan een lange houten tafel is een hele groep keukenhulpen bezig een berg knollen te snijden, en aan een andere tafel, die wit is van het meel, is een groep bezig om deeg te kneden, en de deegslierten in de juiste vorm te snijden. Op twee enorme fornuizen, met wakkerende vlammen die de keuken in willen kruipen, staat een hele rij pruttelende, borrelende, stomende en spattende pannen, en de heerlijkste geuren verspreiden zich door de keuken. Mijn hoofd begint te tollen. Ik heb de hele dag nog niets anders gegeten dan de homp brood die ik vanmorgen uit de keukenkast heb gepakt.

Een bloedmooi lang meisje met een dikke bos krullen en een Gerling-uniform aan komt de keuken binnen. Ze heeft een zilveren dienblad in haar handen, dat ze op een van de houten werkbanken zet. Onmiddellijk wordt het door keukenhulpen in bruin uniform gevuld met schotels vol pasteitjes, een kleine bronzen ketel en sierlijk gegraveerd bestek. Terwijl het meisje staat te wachten, pakt ze een stukje garen van de tafel en bindt haar haren naar achteren.

‘Lord Gerling nam me vanmorgen apart,’ zegt ze met grote ogen. Haar gespierde armen zitten vol sproeten. ‘Hij wil dat ik de koningin opwacht als ze aankomt. Lady Verissa vindt het goed.’

Een ander meisje snuift. ‘We weten allemaal waarom dat is,’ zegt ze, zonder van de ui op te kijken die ze aan het snijden is.

Een vrouw met grijs haar en een prachtig geborduurd schort voor loopt dwars door de keuken, en een paar bedienden volgen haar op de voet, als een stel jonge eendjes die achter hun moeder aan waggelen. ‘Addie,’ zegt ze tegen het lange meisje met de krullen. ‘Je bent de bediende van Lady Gerling, niet van de koningin,’ snauwt ze. Het meisje – Addie – tilt snel het dienblad op. ‘Vooruit, schiet op,’ zegt de vrouw.

Ze komt me bekend voor. Als ik naar haar gezicht kijk, krijg ik een warm gevoel vanbinnen en voel ik me veilig, maar ik weet niet meer hoe ze heet. Ze verwelkomt ieder nieuw meisje met een paar korte vragen en wijst hun een plek aan een van de werktafels.

Als ze naar mij kijkt aarzelt ze even. Ze fronst. Herkent ze me? Maar dan knippert ze een paar keer en de onzekere blik in haar ogen verdwijnt.

‘Hoe heet je?’ vraagt ze.

Even overweeg ik een andere naam op te geven, maar ik denk aan wat papa heeft gezegd: een goede leugenaar houdt zich zo goed mogelijk aan de waarheid. ‘Jules,’ zeg ik. De naam komt vaak genoeg voor. ‘Uit Crofton.’

‘Jules,’ herhaalt ze. ‘Heb je eerder in de bediening gewerkt? Ik heb iemand nodig die dienbladen naar de kamers kan brengen zonder er een rotzooitje van te maken. En in de naam van de Tovenares, ik heb niets aan een meisje dat van de zenuwen alles uit haar handen laat vallen.’

Achter haar staat een bediende die tot haar oren rood aanloopt. Ze lijkt me een zenuwachtig type; vast iemand die haar dienblad laat vallen.

Ik schud mijn hoofd. Maar als ze fronst, voeg ik er snel aan toe: ‘Maar ik leer snel en ik word niet gauw rood.’

Ik verwacht dat ze meer vragen zal stellen, maar de vrouw bekijkt me nog eens goed en knikt. ‘Laten we het dan maar proberen, Jules uit Crofton.’ En met een glimlach rond haar mond draait ze zich om en gaat er weer vandoor.

Vroeger hadden papa en ik achter de schuur van de smederij op Everless drie kamers. We hadden onze eigen ruimte, net als de hofdames, de lakeien en de kamerdienaren. De kamers waren niet groot en door het vuur hing er altijd een rooklucht, maar we konden er doen wat we wilden.

Nu besef ik dat we geluk hadden. De slaapzaal van de vrouwelijke bedienden is een lange ruimte met stapelbedden aan weerszijden. Zo te zien zijn het er minstens tweehonderd. Ze staan zo dicht bij elkaar dat we ’s nachts onze armen maar uit hoeven te strekken en we kunnen elkaar een hand geven.

En toch ben ik blij, want ik had gelijk: niemand schijnt me te herkennen, zelfs de bedienden niet die ik me van vroeger herinner. Tien jaar honger en kou hebben me op de proef gesteld en hebben elk spoortje vriendelijkheid uitgewist, dus waarschijnlijk zal niemand in mij de dochter van de smid zien, tenzij papa naast me zou staan, tien jaar jonger en met zijn schort voor. Bovendien heeft helemaal niemand tijd om aandacht aan me te schenken, en ik ben blij dat ik opga in de groep nieuwe dienstmeiden die voor het huwelijk naar Everless zijn gehaald. Nadat ik beslag heb gelegd op een van de smalle bedden en een eenvoudig bruin keukenuniform heb aangetrokken, haast ik me weer naar beneden.

Lora, de chef-kok, met het mooiste schort voor, geeft een razendsnelle uitleg. Ze loopt alsof ze op en neer deint op onzichtbare golven. Haar linkerbeen is bij de knie afgezet en ze heeft een houten onderbeen met een voet eraan, waar een nette rode schoen op geschilderd is, die nu onder de groentevlekken zit. Ze komt uit een stad in het zuiden, en ze kwam naar Everless om tijd te sparen en in elk geval ouder te worden dan haar vader en moeder, die beiden voor hun dertigste stierven. Alhoewel ik aan haar kan merken dat ze niet dol is op de familie Gerling, werkt ze hard voor hen.

Voor de derde keer vertelt ze ons wat we in het bijzijn van de koningin wel en niet mogen doen: niets zeggen, tenzij ons iets gevraagd wordt, niet aankijken, en haar nooit aanraken, wat er ook gebeurt. Plotseling blijft ze staan en klakt een paar keer met haar tong.

‘Je ziet eruit alsof je elk moment van je stokje kan gaan,’ zegt ze. Ze pakt een broodje met stukjes spek en een grote appel van de berg die op de tafel ligt. ‘Hup, ga zitten en eet op,’ zegt ze vriendelijk. ‘Daarna kun je de rest naar beneden brengen, naar de jongens in de stallen. Weet je waar die zijn?’

Ik knik, en ook al wil ik het niet, de herinneringen komen meteen in me op: de geur van de paarden, van het vochtige hooi, Roan die lachend door de stallen rent en roept dat ik hem moet pakken, als ik kan, terwijl hij natuurlijk wel weet dat me dat nooit lukt; dat ik hooguit, als ik heel hard ren, met mijn vingertoppen de rand van zijn mantel kan aanraken die achter hem aan wappert als hij om de hoek verdwijnt.

‘Goed zo.’ Ze geeft een tikje tegen mijn wang.

Ik verslind het brood zonder de moeite te nemen om te gaan zitten. Er worden nog steeds nieuwkomers geselecteerd, een eindeloze stroom meisjes: nieuwe naaisters, wasvrouwen en tafelmeisjes, allemaal om de honderden gasten te bedienen die voor de bruiloft naar Everless zullen komen. De mooiste meisjes worden aangewezen als kamermeisjes voor de adel.

Als ik de appel heb weggewerkt, pak ik het dienblad op en zigzag tussen de tafels door de keuken uit. Alles lijkt kleiner en ziet er anders uit dan ik me herinner, alsof ik hier niet echt ben, maar droom, en ik me in mijn droom op een vreemde plek bevind die aan Everless doet denken. Daar! Daar, achter dat kabinetje verstopte ik me, en daar rolden we olijfpitten door de gang om de oude lakei Girold te laten struikelen. Daar! Daar hebben Roan en ik onze initialen in de stenen gekrast toen we ons verstopten voor Liam nadat hij me had uitgescholden. Iemand heeft zijn best gedaan om ze weg te schuren, maar ik zie ze nog steeds: half verdwenen spookletters.

Ik strijk er met mijn vingers langs en glimlach, maar dan trek ik mijn hand snel terug. Illusies. Die jaren, de mooie herinneringen, zijn weggevaagd, als de initialen in de steen: overblijfselen van lang geleden, meer niet.

En toch hou ik in de personeelsgang mijn oor tegen de muur en luister – heel even maar – of ik de stem van Roan Gerling hoor.

Als ik de hoek omga, bots ik bijna tegen een jongetje op dat ook een dienblad heeft. Dat van hem is van zilver in plaats van tin en het is gevuld met vlees, pasteitjes en een porseleinen theepot. Hij kan niet ouder zijn dan een jaar of negen en hij kijkt alsof hij moet huilen.

‘Ben je verdwaald?’ vraag ik zonder erbij na te denken.

Hij schrikt en laat zijn dienblad bijna vallen, maar dan ziet hij wie ik ben en ontspant. ‘Lady Sida wil niemand binnenlaten, behalve Harlowe,’ zegt hij bijna snikkend. ‘Maar Harlowe is naar huis om haar baby te krijgen, dus moet ik dit naar boven brengen, maar ze wil niet bediend worden door een jongen. Tom heeft gezegd dat ze mijn oren af zal bijten.’ Hij huivert en slaat zijn ogen neer.

Ik neem aan dat Harlowe het kamermeisje van Lady Sida is. Ik laat mijn blik omhooggaan, door het smalle, halfdonkere trappenhuis achter de jongen, en ik besef waar die trap naartoe gaat. Een van de tradities van de adel is dat de oudsten van hen de hoogste vertrekken van het kasteel bewonen. Lady Sida had die positie al voordat ik geboren werd. Niemand weet precies hoe oud ze is, maar de kinderen – zowel die van de Gerlings als van het personeel – fluisteren dat ze meer dan driehonderd jaar oud moet zijn, en als ik aan haar denk lopen de rillingen over mijn rug. Met bloedijzer kan men het hart van een mens lang jong houden, maar ouder dan zij is nog niemand geworden – behalve de koningin, maar volgens de verhalen is haar lange leven een geschenk van de Tovenares, die het aan haar gaf voordat ze verdween. Toen bloedijzer zich ongeveer vijf eeuwen geleden over het land verspreidde, kwamen er van over de hele wereld indringers die hun hand wilden leggen op wat toen nog een ongelooflijk geschenk leek te zijn. De koningin – destijds gewoon een getalenteerde jonge aanvoerder – leidde het leger van Sempera naar de overwinning.

Wat heeft Lady Sida in die drie eeuwen meegemaakt? Er bekruipt me een morbide nieuwsgierigheid. Ik ga op mijn hurken zitten en kijk de jongen aan. ‘Dit moet naar de stallen,’ zeg ik, en ik zet mijn dienblad op de trap. ‘Ruilen?’

Hij kijkt me met grote ogen aan. ‘Ben jij dan niet bang?’

Als ik als kind verdrietig of bang was, leidde papa me af. Hij maakte grapjes of vertelde me een verhaal, tot ik mijn angst vergeten was. Dat talent heb ik nooit gehad, maar ik geef de jongen een hand. ‘Ik ben Jules. Hoe heet jij?’

‘Hinton.’ Hij schudt mijn hand en kijkt me een beetje wantrouwend aan.

‘Voor de ouden hoef je niet bang te zijn, zij doen niks,’ zeg ik, alhoewel ik zelf altijd bang voor hen ben geweest, en dat nog steeds ben. Een paar leden van de Gerling-familie lijken ouder dan veertig te zijn, maar de meesten zijn eerder rond de honderd dan rond de veertig. Je zou het niet zeggen, tot je dicht bij hen komt en de blauwe aderen onder hun huid ziet kloppen, of merkt dat hun gedachten halverwege een zin met hen aan de haal gaan. Er wordt gezegd dat je iemand niet echt meer een mens kunt noemen als iemand zo oud wordt, en dat is een gerucht dat hun goed uitkomt, want niemand van ons weet dat zeker. ‘Maar als je wilt breng ik jouw dienblad naar boven.’

‘Dank je.’ De opluchting straalt van zijn gezicht af, en als ik zijn blad heb opgetild, heeft hij zich al uit de voeten gemaakt.

In het donker loop ik de trap op. Ik probeer mijn handen stil te houden, maar ik tril toch. Lady Sida is geen bloedverwant van de familie Gerling; ze is aangetrouwd. De oudere bedienden beweren dat ze een heks was, en dat haar echtgenoot haar naar Everless heeft gehaald om de geheimen van de tijd te ontrafelen. Als kind heb ik Lady Sida alleen maar van veraf gezien, als ze op feestdagen uit haar toren kwam. Ze wilde altijd vreemde, ingewikkelde, ouderwetse dingen eten: honingwijn, gesuikerde rozenblaadjes, gegrilde zangvogels. Er wordt gezegd dat ze met één blik een jaar van je kan stelen als iets haar niet bevalt.

Boven aan de trap is een houten deur met een gravure van een vierpuntige ster: het symbool van een eeuw, zoals de maan het symbool is van een maand en de zon van een jaar. Ik til de koperen klopper op en laat hem in het midden van de ster neerkomen.

Even blijft het stil.

Maar dan zegt iemand heel zacht: ‘Binnen.’ Ik duw de deur met mijn schouder open en ga naar binnen, met het dienblad als een schild voor mijn borst.

De kamer is groot en wordt slechts verlicht door een smeulend vuur in de haard en het vale licht dat door een raam naar binnen valt. De ruimte staat vol met fluwelen leunstoelen en zijden kussens, boekenkasten waarvan de planken bijna zwichten onder het gewicht van dikke, in leer gebonden boeken, en een kaptafel vol parelkettingen, zilveren kammen en borstels. Maar bijna alles zit onder een dikke laag stof, alsof haar bedienden al jaren nergens aan mogen komen.

De oude vrouw zit in het licht van het raam en ik zie alleen haar contouren. Ze kijkt naar het besneeuwde landschap van Everless. Ze is lang, elegant, maar op de een of andere manier levenloos. Haar huid is flets en dun van ouderdom, en haar haren, die ooit donker waren, zijn nu wit als ivoor. Haar ogen hebben de kleur van slappe, waterige thee. Ze heeft een lange, rechte jurk aan in een model dat niemand nog draagt, afgezet met kant bij haar polsen en hals, en ik vraag me af of ze niet weet wat de mode is of dat ze gewoon geen zin meer heeft om het bij te houden.

‘Jij bent Harlowe niet,’ zegt ze met een stem die schuurt als oude schapenwol. Maar toch fel. ‘Waar is Harlowe?’

‘Harlowe is naar huis om te bevallen, hoogheid,’ zeg ik. Ik loop om de kussens heen naar haar toe.

Ze bekijkt me van top tot teen, zonder iets te zeggen. Haar handen liggen op haar schoot. Misschien doet ze de hele dag niks anders dan uit het raam staren. Ik voel een steek van woede. Ze loopt al langer op deze aarde rond dan half Crofton bij elkaar – jaren die zijn betaald met bloedgeld, zoals dat van mijn vader, dat de pachtinner gisteren is komen ophalen – en waarvoor? Om naar de besneeuwde grasvelden van Everless te staren?

‘Is dat kamille?’ Ze kijkt wantrouwend naar de glazen theepot op het dienblad. ‘Harlowe weet dat ik dat niet drink. Kamillethee brengt ongeluk, weet je dat?’

Ik heb geen idee. ‘Nee, mevrouw,’ zeg ik. ‘We hebben de kruiden speciaal voor u samengesteld.’

Voordat er een woord uit haar mond komt, bewegen haar kaken, alsof ze ergens op kauwt. ‘Heb je nieuws voor me?’

‘Nieuws, mevrouw?’

‘Aan jou heb ik ook niks,’ foetert ze, en ze wuift met haar hand alsof ze een vlieg wegjaagt. ‘Hoelang duurt het nog voordat de koningin komt?’

‘Twee dagen, mevrouw,’ antwoord ik, want dat heb ik het opgewonden keukenpersoneel beneden horen fluisteren. Een maand voor het huwelijk, zodat de koningin en Lady Gold zich kunnen voorbereiden. Roan zal op de eerste dag van de lente trouwen.

‘En het meisje? Roans meisje?’

‘Zij komt met de koningin mee, mevrouw.’ Roans meisje. Het is alsof iemand me een stomp in mijn maag geeft. Mijn gezicht wordt rood, en ik hoop maar dat Lady Sida het niet ziet.

Ik weet dat het nergens op slaat, helemaal nergens op.

‘Geen van de andere kinderen die Hare Majesteit adopteerde heeft lang genoeg geleefd om aanspraak op de troon te maken, waar of niet? Waarom denkt Roan dan dat het met dit meisje wel zal lukken?’ mompelt ze. Ze draait haar hoofd en kijkt weer naar buiten.

Ik aarzel. Moet ik haar gemompel negeren of zal ik antwoord geven? Dat de koningin eerder meisjes heeft geadopteerd is waar. Volgens de verhalen is één kind aan de pest overleden die jaren geleden heerste. Een ander kind kwam bij een opstand in het paleis om het leven. Weer een ander verdronk. Het gebeurde allemaal nog voordat ik geboren werd. Het koninklijke nageslacht en al het andere wat met het koningshuis te maken heeft, kunnen me niet veel schelen – zoals papa altijd zei: met verhalen over het verleden koop je geen brood – maar de beschuldigende toon in de stem van deze oude vrouw maakt me nieuwsgierig. Volgens mij wil ze zeggen dat de koningin nooit zal sterven, en nooit afstand zal doen van de troon. Ik besluit het erop te wagen en zeg: ‘Maar de koningin heeft Ina Gold tot haar troonopvolger benoemd, hoogheid.’

Lady Sida kijkt me door haar wimpers heen aan. Rond haar mond speelt een glimlach die zich als een olievlek over haar hele gezicht verspreidt. ‘Als je het mij vraagt eet ze hun harten op om jong te kunnen blijven.’

Haar woorden blijven in de lucht hangen. Ook ik heb niet veel vertrouwen in de koningin, maar bij deze beschuldiging begint mijn huid te tintelen, alsof mijn lichaam verwacht dat er elk moment iets heel ergs zal gebeuren. Het klinkt misschien als gebazel, maar volgens mij is Lady Sida niet gek; ze is oud, maar sterk, en er is niks mis met haar hersenen. Ze daagt me uit. Hinton was niet voor niks bang. Vlug zet ik het dienblad op het onderstel naast haar stoel en wacht tot ik toestemming krijg om te gaan.

Maar dan doet ze iets waar ik nog erger van schrik.

Ze haalt iets glinsterends uit haar borstzakje. Het duurt even voordat ik doorheb dat het een jaarmunt is, van goud, bijna even groot als mijn handpalm. Een heel levensjaar. Ik wil hem uit haar verschrompelde hand graaien en terug naar ons huis rennen – naar papa – maar ik doe mijn best en hou me in.

Ik vraag me af hoe ver ik zou komen voordat Ivan me zou hebben ingehaald.

‘Roer dit erdoorheen,’ zegt ze ongeduldig. ‘Snel, voordat de thee koud is.’

Aarzelend steek ik mijn hand uit. Ik tril als ik hem aanpak en mijn vingertoppen tintelen, maar het lijkt wel of het uit de munt komt; of het het leven is dat dit ding mij en mijn vader zou kunnen schenken.

Het leven dat van iemand anders is afgenomen.

Maar de munt, die net in mijn hand nog zo zwaar en hard leek, lost als honing op zodra ik hem in de thee laat vallen. Lady Sida brengt het kopje naar haar schrale lippen en neemt een heel grote slok. Volgens mij verbeeld ik het me niet: haar wangen krijgen weer kleur.

Ik wacht niet langer op toestemming: ik maak een reverence en haast me de kamer uit, terwijl de oude vrouw haar thee wegklokt en het jaar zich door haar bloed verspreidt. Dat mijn hart sneller gaat kloppen als ik Roans naam hoor, voelt – nog erger dan anders – als een vorm van verraad, tegenover mezelf, papa, tegenover de inwoners van Crofton. Hoe kan het dat ik nog steeds gevoelens voor Roan heb, terwijl hij deel uitmaakt van een familie waarin men jaarmunten in de thee oplost alsof het suikerklontjes zijn? Een familie die het leven van mijn familie en van zoveel andere mensen heeft verwoest?

5

Als ik me die avond eindelijk op mijn matras onder in het stapelbed laat vallen, zijn mijn armen en benen zwaar van vermoeidheid. Maar steeds als ik mijn ogen dichtdoe zie ik Lady Sida voor me, met haar gezicht van crêpepapier, en moet ik aan de vreemde dingen denken die ze heeft gezegd. Sommige mensen zijn zo dom om over de koningin te praten – zo zacht mogelijk, dat wel – maar ik had nooit verwacht dat iemand van de Gerling-familie dat zou doen.

En toch… komen Sida’s woorden me niet zo absurd voor, nu ik ze in gedachten herhaal. Het idee dat de Tovenares haar het eeuwige leven heeft geschonken is eigenlijk veel absurder. Ik heb me nooit zo erg met de koningin beziggehouden – daar hadden papa en ik het veel te druk voor. Maar…

‘Jules,’ fluistert iemand. Alia hangt over de rand van haar stapelbed, bovenin, een paar meter verderop. Al is het donker, ik kan zien dat haar ogen groot zijn van angst, al is ze nog zo moe na een lange dag in de wasserij, waar zij is aangesteld.

‘Ik heb van een jongen gehoord dat de Alchemist hier echt door de bossen dwaalt,’ zegt ze. ‘Hij zei dat hij ooit hier woonde en dat…’

De oudere naaister met wie ze haar stapelbed deelt fluistert vriendelijk dat ze stil moet zijn. ‘Liefje, als ik je het echte verhaal vertel, beloof je dan dat je ophoudt met kletsen zodat ik kan slapen?’ Ze zegt het een beetje plagerig, maar ze is niet echt boos. Alia knikt. De vrouw kijkt me even glimlachend aan.

‘Niemand weet waar ze vandaan waren gekomen: twee kinderen die door Sempera zwierven. Het was nog voor de uitvinding van het bloedijzer, ze waren altijd samen en ze werden nooit ouder. De Alchemist veranderde aarde in lood en lood in goud. De Tovenares liet in de winter bloemen bloeien.’

Ik lach zacht bij de gedachte aan Amma; hoe boos ze zou worden als ze wist dat Alia zo laat opblijft om naar sprookjes te luisteren. Het is moeilijk voor te stellen dat er ooit een tijd was zonder bloedijzer, maar het heeft weinig zin om daarover na te denken: we moeten het doen met de wereld waarin we nu leven. Terwijl ik naar het verhaal van de naaister luister, verlang ik naar die wereld, terwijl ik niet eens weet of hij echt heeft bestaan.

‘Maar een wrede vorst die op dit landgoed woonde, werd jaloers. Dus sloot hij ze hier op en eiste dat ze een manier zouden vinden om hem onsterfelijk te maken, zoals hij de Tovenares met de bloemen en de bomen had zien doen.’

Ze kan goed vertellen, en haar verhaal sleept me mee als een lied. Papa en ik namen onze boeken niet mee toen we Everless moesten verlaten, en hij heeft er sindsdien geen geheim van gemaakt dat hij een hekel aan verhalen heeft. ‘Als je met je hoofd in de wolken loopt red je het niet,’ zei hij een keer tegen me toen ik in mijn koude bed in Crofton om een verhaal had gezeurd. Daarna heb ik het hem nooit meer gevraagd.

‘Diep in het bos van dit landgoed slaagde de Tovenares erin om met eenvoudig gereedschap, in haar kleine kamer, tijd in bloed om te zetten, en de Alchemist vond een manier om bloed aan ijzer te binden, zodat de vorst tijd van zijn onderdanen kon stelen en die kon opeten.’ De anderen in de kamer luisteren nu ook. Ook al kan ik het niet zien, ik voel het. ‘De vorst was tevreden. Maar al snel merkte hij dat de kleur uit zijn ogen verdween en dat zijn geheugen hem in de steek liet. De dood verspreidde zich door zijn lichaam. Woedend droeg hij hun op iets uit te vinden waardoor hij eeuwig kon blijven leven.’

Alia gaat rechtop zitten en slaat haar armen om haar benen.

‘Op een dag verklaarde de Alchemist dat hij het onmogelijke voor elkaar had gekregen: het was hem gelukt om een klomp lood om te zetten in tijd, zei hij. Het enige wat de vorst hoefde te doen was het opeten.’

‘Maar de Alchemist was slim,’ hoor ik Alia fluisteren.

‘Inderdaad,’ antwoordt de naaister opgewekt. ‘De wrede vorst werd vergiftigd en ging dood, waarna de Alchemist en de Tovenares konden vluchten. Ze gingen ieder een andere kant op en het duurde niet lang of ze kwamen erachter dat hun magie zo krachtig was, dat ze doorwerkte in het bloed van alle inwoners van Sempera.’

‘Maar waarom bleven ze niet bij elkaar?’ vraagt Alia.

‘De Alchemist had de Tovenares niet verteld dat de magie die ze gebruikt hadden om bloedijzer te maken ten koste was gegaan van haar onsterfelijkheid. De Tovenares was woedend om zijn verraad.’ De naaister krijgt een onheilspellende klank in haar stem.

‘Alhoewel het generaties duurde voordat één enkele haar op haar hoofd grijs werd, werd ze wel ouder. En in tegenstelling tot de Alchemist hield de Tovenares van het leven en van de wereld, en ze wilde er geen afscheid van nemen. Maar uiteindelijk zette ze haar woede opzij en wendde zich tot haar oude vriend om haar onsterfelijkheid terug te krijgen.’

Aan de overkant van de zaal begint een andere vrouw met een breekbare, zachte stem te vertellen. ‘De Alchemist zei tegen haar: “Om je onsterfelijk te maken, moet je me je hart geven.” En dus veranderde ze haar hele hart in één woord, dat ze in zijn oor fluisterde. Zijn adamsappel bewoog, alsof hij het doorslikte. Toen gaf hij haar een handvol kiezels en zei tegen haar dat ze die moest opeten. Daarna zou ze onsterfelijk zijn.’

Andere meisjes beginnen zich ermee te bemoeien en fluisteren: ‘Leugenaar!’ en ‘Wat gemeen!’ Terwijl ik me probeer voor te stellen hoe het is om stenen door te slikken, voel ik mijn oogleden zwaar worden.

‘Ssst, meisjes, laat me het verhaal afmaken,’ zegt de oude naaister. ‘De Tovenares herinnerde zich hoe de Alchemist de rijke vorst had bedrogen. Omdat ze vermoedde dat ook dit een list was, besloot ze dat de Alchemist gedwongen moest worden om de kleine stenen zelf op te eten, twaalf stuks in totaal, en dat hij daarna verdronken moest worden. Dat deed ze zelf.’

Alia’s adem stokt.

‘Maar op dat moment gebeurde er iets heel vreemds,’ zegt de naaister met een dramatische stem. ‘Uit het levenloze lichaam van de Alchemist zag de Tovenares een glinsterende schaduw opstijgen, die over de aarde wegschoot, te snel om erachteraan te gaan. In het zilver zag ze iets donkerroods oplichten, iets wat zacht klopte. Het drong tot haar door dat de Alchemist haar inderdaad had misleid, maar het was te laat, hij had haar hart gestolen.’

‘Kon ze het terugkrijgen? Haar hart?’ vraagt Alia. Maar ik hoor het antwoord van de naaister niet meer; ik zink weg in een onrustige slaap, vol donkere nachtmerries die ik me de volgende ochtend niet kan herinneren.

De volgende dag laat Lora me weten dat ik zal helpen bij een feestje voor een kleine groep vooraanstaande gasten. Het zal worden gehouden op een van de mooiste plekken van Everless: een tuin op een binnenplaats die het hele jaar door verwarmd wordt door een vuurkorf die op gesmolten bloedijzer brandt. Tijd houdt ook de vlammen in leven. Bij de gedachte draait mijn maag zich bijna om.

De hele dag leert ze mij en nog een paar andere keukenhulpen hoe je jezelf onzichtbaar moet maken: onze rol, vertelt ze, is de Gerlings in de waan te laten dat hun maaltijd er gewoon opeens is. Mijn taak is ervoor te zorgen dat hun wijnglazen altijd gevuld blijven.

Vanuit de kelder die uitkomt op de ommuurde tuin, hoor ik de hofhouding van de Gerling-familie lachen, ik hoor muziek, geklingel van glazen. Vrienden, familieleden en andere vooraanstaande families die door de tijd met elkaar verbonden zijn; ze zijn allemaal al naar Everless gekomen voor de bruiloft, die pas over een paar weken plaatsvindt. Waarschijnlijk willen ze stuk voor stuk kunnen zeggen dat ze de eersten waren die de koningin en haar hofhouding mochten begroeten. In plaats van de dertig aristocraten die normaal op Everless verblijven – de vier Gerlings met hun grootouders, overgrootouders en een aantal naaste familieleden – verblijven er nu bijna tweehonderd mensen op het landgoed. Elke avond zit de eetzaal vol mensen, pronkend met hun glinsterende zijden kleding, hun veren en juwelen. De zenuwen gieren door mijn lijf als ik eraan denk dat ik me tussen hen moet begeven, terwijl papa hier nooit van zijn leven meer wilde komen.

Wat moet ik doen als ik Roan tegenkom? Weet hij nog wat er is gebeurd? Geeft hij mijn vader de schuld van het ongeluk, of zijn broer, of mij?

Misschien weet hij wel helemaal niet meer wie ik ben.

‘Hé, niet zo somber kijken.’ Lora geeft me in het voorbijgaan een duwtje. Ze heeft een grote cake in haar handen, die versierd is met gesponnen suiker. ‘Vanavond drinkt iedereen zoveel wijn dat ze het niet eens merken als je iets fout doet.’

‘Of ze worden juist nog sneller boos,’ merk ik op, maar Lora is er alweer vandoor en in haar plaats verschijnt een butler, die de serveersters naar de tuin stuurt.

Ik slik, en knijp zo hard in de wijnkaraf dat ik bang ben dat het glas breekt. Ik heb mijn haren een beetje naar voren gekamd, om mijn gezicht te verbergen, en ook al ben ik allang niet meer dat broodmagere meisje met die knokige knieën, ik ben als de dood dat Liam me zal herkennen.

En ik ben als de dood dat Roan dat niet zal doen.

De omheinde tuin, die maar klein is vergeleken bij de staatsiezaal van Everless, flikkert in het licht van fakkels, die door smeedijzeren muurkandelaars omhoog worden gehouden. De rook trekt naar de sterren aan de hemel. Wilgentakken zwiepen zacht heen en weer in de wind, die ook de bedwelmende geur van bloemen en wijn meevoert. Alhoewel de sterren nog een winterse krans hebben, is het alsof ik zo de lente in ben gestapt. Achter de muur zie ik de vlaggen van Everless wapperen in de ijzige wind, maar hier verandert die door het tijdvuur in een zacht, koel briesje.

In het midden van de tuin, in een bronzen vuurpot die minstens even groot is als ik, knispert het withete vuur, dat aan alle kanten warmte uitstraalt. Het is prachtig, maar als ik denk aan de tijd die ervoor nodig is om dit vuur te laten branden, kook ik vanbinnen van woede. Snel kijk ik de andere kant op.

De adel wandelt door de tuin; de dames in schitterende avondjurken van zijde en fluweel, de heren – lang en indrukwekkend – hebben donkere of zilvergrijze haren; aan alle handen glinsteren gouden ringen en overal in de tuin klinken de zachte, suikerzoete akkoorden van een muziektrio.

Zonder er erg in te hebben kijk ik om me heen of Roan er is. Maar tot mijn schrik is Liam de eerste van de familie Gerling die ik zie. Hij leunt tegen een muur met klimop, aan de andere kant van de tuin, en praat met zijn moeder, Lady Verissa.

Even is het alsof ik gekrompen ben, alsof ik weer dat kleine meisje ben van toen. Liam maakte niet echt deel uit van ons groepje vrienden en stond altijd een beetje aan de zijlijn, zwijgzaam en achterdochtig, in tegenstelling tot de spontane Roan. Soms stond hij opeens in een deuropening, stil als een schaduw, en keek toe hoe wij met z’n allen speelden. Ik was toen al op mijn hoede voor hem: hij zei bijna nooit iets en zijn donkere ogen leken al het licht op te zuigen, maar Roan was helemaal idolaat van hem.

Ik klem mijn kaken op elkaar als ik bedenk hoe goed Roan voor hem was, goed voor iemand die hem later in de steek zou laten. Maar iemand in de steek laten kun je alleen als je om iemand gegeven hebt, en ik vraag me af of Liam Gerling wel in staat is om dat soort dingen te voelen.

Van zijn kille moeder kan hij het in elk geval niet hebben. Al ziet ze eruit als iemand van dertig, Lady Verissa moet tussen de vijftig en zestig zijn. Ze heeft een schitterende smaragdgroene satijnen jurk aan die haar armen bloot laat. Ze is prachtig, maar ook eng, met vlijmscherpe jukbeenderen en paarsblauwe ogen.

Als ik aan mijn ronde begin, loop ik met een wijde boog om hen heen.

De wijn in mijn karaf gaat snel – nog een manier om de eeuwen te verspillen, door ze weg te drinken, maar wat maakt het ook uit, als je zoveel tijd op te maken hebt? – en ik wil net teruglopen naar de keuken, als een vrouw met haar vingers knipt.

‘Jij – kom hier.’

Ik draai me om, maar hou mijn hoofd gebogen. Een onbekende vrouw met een bruin gezicht houdt haar glas in de lucht. Ze draagt een hanger met het wapen van Renaldi – een dansende beer – en kijkt me verwachtingsvol aan. Ze staat vlak bij Liam en Verissa.

Als ik haar geen wijn zou inschenken, zou ik alleen maar meer aandacht op me vestigen, dus loop ik snel naar haar toe in de hoop dat mijn kapje en mijn haren mijn gezicht voldoende verbergen, en dat de schemering en de wijn de rest doen. En dan vang ik plotseling de stem van Lady Verissa op, al doet ze duidelijk haar best om zacht te praten. Ik verstijf.

‘De dochter van Lord Schuyler is er,’ zegt ze. ‘Zorg dat je kennis met haar maakt.’

‘Je weet niet hoe ze heet, maar je weet wel dat ze een goede echtgenote zou zijn?’ hoor ik Liam spottend zeggen.

‘Het doet er niet toe…’ Ze houdt zich in, en gaat op een rustiger toon verder. ‘Je kunt Everless niet erven zonder te trouwen.’

‘Dat is genoeg, domme gans. Weet je niet eens wanneer een glas vol is?’ snauwt de Renaldi-vrouw, en ik doe snel een stap naar achteren. Ze draait zich om en loopt weg, en terwijl ze dat doet laat ze iets kleins en glinsterends in haar glas vallen.

Hoewel ik weet dat het niet verstandig is, blijf ik in de buurt van Liam en Lady Verissa dralen, zodat ik de rest van hun gesprek kan horen. Het doet me plezier om te horen dat hij iets tegen zijn zin moet doen, alhoewel ik medelijden heb met het arme meisje dat met hem zal moeten trouwen.

‘Laat Roan Everless maar erven. Hij zal er blijer mee zijn dan ik.’ Bij het horen van zijn stem lopen de rillingen over mijn rug. Ik kijk niet op, dus ik kan zijn gezicht niet zien, maar ik ken zijn blik goed genoeg.

Lady Verissa wordt onrustig. ‘Jij weet net zo goed als ik dat Roan…’

Haar stem gaat verloren in het gejuich van dronken feestvierders. Zonder erbij na te denken kijk ik op, om te zien wat er aan de hand is – en dan stokt mijn adem. Ik heb Roan Gerling de afgelopen jaren een paar keer gezien, als hij Crofton bezocht, maar het was altijd vanuit de verte, vanuit een schuur of als ik half verborgen onder een afdakje stond terwijl hij op zijn paard zijn ronde door het dorp maakte.

Dit is anders. Hij staat bij het toegangshek van de tuin, naast zijn vader, Lord Nicholas, slechts een paar meter van me verwijderd. Hij draagt een stijlvol zwart pak en heeft een goudkleurige sjaal om zijn nek. Zijn blauwe ogen glanzen in het licht van het vuur, als twee stukjes heldere zomerlucht.

Als ik hem zie, ben ik alles vergeten: het feit dat zijn familie de oorzaak is van onze ondergang en armoede, het feit dat hij zal trouwen met een meisje wier schoonheid volgens sommigen het bewijs is dat magie nog steeds bestaat. Even wil ik nergens anders zijn dan hier, in deze tuin, om Roan te zien lachen.

Opeens klinkt er een boze schreeuw boven het gegons van de pratende gasten uit. Een edelman met een rood gezicht heeft een serveerster bij haar pols vast. Het is Bea, die ik eerder in de keuken heb gezien. Op zijn blauwe linnen wambuis zit een groter wordende wijnvlek, en zij houdt met haar bevende hand een wijnkaraf vast.

‘Het… het spijt me,’ stamelt ze.

‘Dom wicht,’ bromt hij. ‘Ik zal je laten bloeden, een maand, dan let je in het vervolg misschien beter op.’ Zijn woorden kleven aan elkaar en zijn ogen puilen uit van woede. Hij trekt een kleine dolk tussen zijn riem vandaan. De tijd lijkt zich uit te rekken, te vertragen, als een smeltende ijspegel in de zon.

En dan, voordat mijn hart nog een keer slaat, staat Roan achter hem. Hij pakt de man bij zijn schouder en neemt tegelijkertijd de dolk van hem over. ‘Lord Baldwin,’ zegt hij met een zachte lach in zijn stem. ‘Waarom zou je dat arme meisje de stuipen op het lijf jagen? Het is toch een belachelijke blouse die je aanhebt. Je zou haar dankbaar moeten zijn; ze heeft je een dienst bewezen.’

Er wordt gelachen. De man knippert een paar keer met zijn ogen en het is alsof er een betovering wordt verbroken: hij laat Bea los. Het meisje kijkt Roan dankbaar aan, hij neemt de karaf van haar over en zij verdwijnt tussen de mensen.

‘Hier.’ Roan geeft Baldwin een klap op zijn rug en neemt zelf een slok uit de karaf. ‘Wijn heelt alle wonden, of niet soms? Kom, vriend, laten we samen drinken.’

Ik heb het niet gemerkt, maar ik ben dichter bij Roan gaan staan. Zijn stem, zijn lach, zijn vriendelijkheid hebben me naar hem toe gelokt, als een bloembol onder de harde grond die in de lente aangetrokken wordt door het zonlicht.

En dan kruisen onze blikken elkaar. Ik hou mijn adem in, verlamd, betoverd door zijn blik. Hij heft zijn glas.

Hij knipoogt.

En dan gooit hij de wijn achterover en wordt er gejuicht. De enige die niet lacht is Liam, die nog steeds bij de muur staat.

Als de muziek verdergaat en de mensen beginnen te dansen, verdwijnt Roan in de menigte. Mijn hart bonst. En ook angst bereikt me, als de donkere walmende rookwolken van het vuur.

Roan heeft me herkend.

Ik weet het zeker.

6

Die nacht zie ik eindelijk kans om twee brieven te schrijven: een aan Amma en een aan mijn vader. En op de dag dat de koningin en haar gevolg zullen aankomen, in het kwartier dat ik heb om mijn taaie stuk brood met kaas te eten, ren ik naar de stallen beneden in de hoop dat ik een van de koetsiers zie die dagelijks naar de dorpen heen en weer rijden.

Ik heb Amma de waarheid geschreven, al is het niet de hele waarheid: dat Lora me kennelijk wel aardig vindt, al uit ze dat op een vreemde manier. Ze laat me de hele dag rennen, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, waardoor ik als ik in mijn bed kruip vaak te moe ben om mijn haar nog te kammen.

Ik schrijf haar niet over de rinkelende bloedijzers in het buideltje aan mijn riem, die ik nooit afdoe, of over Ivan, die vuil naar me grijnst als hij ze me aan het eind van elke dag extra langzaam overhandigt. Ik onderga het, net als de anderen, en ben blij dat Liam niet degene is die het loon uitdeelt. Altijd moet ik even aan de arme man of vrouw denken die voor het geld van de familie Gerling heeft gebloed, en ik zie de ellenlange rij op de markt weer voor me, al die mensen die zich uren, dagen, jaren laten afnemen.

Uren zat ik op mijn bed bij het kaarslicht, zoekend naar de juiste woorden voor alle dingen die ik papa moet vertellen.