Colofon

Alter Ego

NUR 285

© 2017 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2017 Marissa Meyer

Originally published by Feiwel & Friends, an imprint of MacMillan Publishing Group

Oorspronkelijke titel: Renegades

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagontwerp: Patrick Collins

Omslagillustratie: Robert M. Ball

Nederlandse omslagbelettering: Studio L.E.O.

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Aartsrivaal

NUR 285

© 2018 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2018 Marissa Meyer

Originally published by Feiwel & Friends, an imprint of MacMillan Publishing Group

Oorspronkelijke titel: Archenemies

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagontwerp: Patrick Collins

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O. / Charlotte Wagenaar DTP Studio

Apocalyps

NUR 285

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Marissa Meyer

Originally published by Feiwel & Friends, an imprint of MacMillan Publishing Group

Oorspronkelijke titel: Supernova

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagontwerp: Patrick Collins

Omslagillustratie: Robert M. Ball

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @marissa_meyer

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

MARISSA MEYER

Vertaald door Sandra C. Hessels | Creative Difference

Lieve lezer,

Voor je ligt een spiksplinternieuw verhaal van Marissa Meyer. Nadat we afgelopen jaar bijna fulltime in haar fantastische sprookjesuniversum hebben doorgebracht, is het misschien even wennen: van sprookjes naar superhelden. Ik was echter na het eerste hoofdstuk verkocht en durf te wedden dat jij dat ook zult zijn. Marissa doet het gewoon weer! Net als in The Lunar Chronicles heeft ze in Alter ego een geweldige setting gecreëerd met personages die van het papier afspatten. Alter Ego is een technicolor wereld vol superhelden en superschurken die vechten tegen elkaar én tegen de dreiging van vergane glorie.

Vanaf de eerste pagina word je meegezogen in Nova’s verhaal, maar je loyaliteit aan haar zal op de proef worden gesteld door de hoofdstukken vanuit het perspectief van Adrian. Superheld of superschurk: welke kant kies jij? Ik kan niet wachten om te horen aan welke kant jij staat, laat je het ons weten?

Heel veel leesplezier! Enne, vergeet niet af en toe achterom te kijken als je de metro pakt.

Myrthe Spiteri

Uitgever Blossom Books

Voor Jeffrey, de eerste held in mijn leven.

Lijst van personages

DE REBELLEN: het TEAM van SKETCH

SKETCH — Adrian Everhart

Kan zijn schetsen tot leven wekken (illustratiegenese).

MONARCH — Danna Bell

Verandert in een zwerm goud-zwarte monarchvlinders.

RODE MOORDENAAR — Ruby Tucker

Als ze gewond raakt, kristalliseert haar bloed tot een vlijmscherp wapen; haar kenmerkende handwapen is een werphaak gemaakt van een robijn.

ROOKGORDIJN — Oscar Silva

Kan rook en stoom laten verschijnen wanneer hij maar wil.

DE ANARCHISTEN

NACHTMERRIE — Nova Artino

Slaapt nooit en kan anderen met een aanraking in slaap brengen.

DETONATOR — Ingrid Thompson

Creëert explosieven van luchtdeeltjes en kan die met haar wilskracht ontsteken.

PHOBIA — echte naam onbekend

Transformeert zijn lichaam en zeis tot verpersoonlijkingen van diverse angsten.

DE POPPENSPELER — Winston Pratt

Verandert mensen in hersenloze marionetten die hem gehoorzamen.

QUEEN BEE — Honey Harper

Kan alle bijen, hoornaars en wespen laten doen wat ze wil.

CYANIDE — Leroy Flinn

Scheidt zure gifstoffen af die dwars door zijn huid heen naar buiten komen.

DE RAAD VAN REBELLEN

KAPITEIN CHROMIUM — Hugh Everhart

Beschikt over superkrachten en is nagenoeg onoverwinnelijk in een lichamelijke aanval; kan wapens van chroom creëren.

DE BESCHERMHEER— Simon Westwood

Kan zich onzichtbaar maken.

TSUNAMI — Kasumi Hasegawa

Heeft de gave water op te wekken en te manipuleren.

THUNDERBIRD — Tamaya Rae

Schept donder en bliksem; is in staat te vliegen.

BLACKLIGHT — Evander Wade

Creëert en manipuleert licht en donker.

Begin

In den beginne waren we allemaal slecht.

Honderden jaren lang werden begaafden gevreesd door de rest van de wereld. We werden opgejaagd. Gemarteld. Bespot en onderdrukt. Men geloofde dat we heksen en demonen waren, freaks en walgelijke mismaaksels van de natuur. We werden gestenigd, opgehangen en verbrand, terwijl hele menigten zich verzamelden om toe te kijken met hun priemende blikken, trots dat ze de wereld hadden bevrijd van weer een verschoppeling.

Hun angst was terecht.

Honderden jaren lang. Dat we dat zo lang hebben geslikt.

Ace Anarchy heeft alles veranderd. Hij heeft de machtigste begaafden die hij kon vinden verenigd, en samen zijn deze Anarchisten in opstand gekomen.

Hij begon met de infrastructuur. Overheidsgebouwen werden van hun fundering gerukt. Banken en beursgebouwen verpulverd. Bruggen omver getrokken. Van knooppunten en snelwegen bleef weinig meer over dan een stenen wildernis. Toen het leger straalvliegtuigen stuurde, plukte hij ze als een stel motten uit de lucht. Toen ze tanks stuurden, verpletterde hij ze alsof het colablikjes waren.

Daarna joeg hij de mensen op die hem in de steek hadden gelaten. Die hen allemaal in de kou hadden laten staan.

Hele regeringen stortten in. Ordehandhavingsdiensten verdwenen. Die chique bureaucraten die hun machtige, invloedrijke positie gewoonweg hadden gekocht… Binnen enkele weken waren ze allemaal dood.

De Anarchisten maalden er nauwelijks om wat er in de plaats zou komen van de oude wereld die tot puin werd gereduceerd. Ze wilden verandering en die kregen ze. Algauw verrezen er diverse bendes vanuit de as van de maatschappij, stuk voor stuk uit op hun eigen deel van de macht. Het duurde niet lang voordat de invloed van Ace Anarchy zich over de gehele wereld verspreidde. Voor het eerst in de geschiedenis verenigden de begaafden zich – sommige uit pure haat en wraakzucht, andere met de wanhopige wens geaccepteerd te worden. Ze eisten een eerlijke behandeling, mensenrechten en wettelijke bescherming, en in sommige landen gaven de in paniek geraakte overheden daar zo snel mogelijk aan toe.

In andere landen sloeg de opstand om in geweld en het geweld eindigde in anarchie.

Chaos vulde het gat dat de beschaving achterliet. Handel en productie vielen stil. Burgeroorlogen braken uit op elk werelddeel. Gatlon City werd grotendeels afgesloten van de rest van de wereld, en de heersende angst en het wantrouwen zouden nog twintig jaar lang de boventoon voeren.

Ze noemen die periode het Anarchistische Tijdperk.

Terugkijkend op die tijd heeft iedereen het over de Anarchisten en de andere bendes alsof zij het ergste waren van die twintig jaar, maar dat waren ze niet. Ja, iedereen was als de dood voor ze, maar ze lieten je over het algemeen met rust zolang je betaalde wanneer dat moest en niet voor problemen zorgde.

Maar de ménsen. De gewóne mensen. Die waren nog veel erger. Zonder wetten en regelgeving was het ieder voor zich: man, vrouw en kind. Aan misdaden zaten geen onaangename gevolgen verbonden – je kon nergens naartoe als je werd beroofd of in elkaar geslagen. Geen politie. Geen gevangenissen. Geen officiële, althans. Buren stalen van elkaar. Winkels werden geplunderd, voorraden gehamsterd, en kinderen bleven achter op straat om te verhongeren. Het werd een strijd van sterk tegen zwak, en wat blijkt: de sterkeren zijn over het algemeen nogal asociaal.

Op dergelijke momenten verliest de mensheid alle hoop. Met niemand om naar op te kijken, niemand om in te geloven, werden we allemaal ratten op zoek naar restjes in het riool.

Misschien was Ace inderdaad een slechterik. Misschien was hij wel een visionair.

Misschien is er weinig verschil.

Hoe het ook zij, de bendes heersten twintig jaar lang over Gatlon City terwijl misdaad en corruptie zich even snel door de stad verspreidden als rioolwater uit een verstopte buis omhoogkomt. Het Anarchistische Tijdperk had met gemak nog twintig jaar kunnen duren. Zo niet vijftig. Of een eeuwigheid.

Maar opeens, schijnbaar van de ene op de andere dag, was er… hoop.

Een sprankelende, felle flits van hoop, gehuld in capes en maskers.

En met die hoop kwam de blijdschap. Al onze problemen zouden worden opgelost, het recht zou zegevieren, onze tegenstanders zouden bestraft worden, en intussen zouden ook mensen die door rood licht liepen nog even ernsig worden toegesproken.

Een warme, veelbelovende hoop, die de gewone mensen aanspoorde om binnen te blijven waar het veilig was terwijl zij alles herstelden. Maak je niet druk, je hoeft zelf niets te doen. Jullie hebben het al zwaar genoeg met al dat verstoppen en klagen en het door de vingers zien van je eigen gedrag. Neem een dagje vrij. Wij zijn superhelden. Wij regelen het wel.

Die hoop had een naam. Ze noemden zich de Rebellen.

Proloog

Nova verzamelde al wekenlang injectiespuiten uit het steegje achter het appartementencomplex. Ze wist dat haar ouders ze zouden afpakken als ze erachter kwamen en daarom had ze ze verstopt in een oude schoenendoos, samen met een verzameling schroefjes, kabelbinders, koperen kabels, bolletjes watten en allerlei andere dingen die volgens haar wel eens van pas konden komen bij haar uitvindingen. Ze was zes, bijna zeven jaar oud, en was zich er nu al terdege van bewust hoe belangrijk het was om vindingrijk en zuinig te zijn. Ze kon immers geen boodschappenlijstje maken en haar vader vragen om alles in de winkel te gaan halen.

De naalden zouden van pas komen. Dat had ze meteen al geweten.

Ze bevestigde een dun plastic slangetje aan een van de spuiten en stak het andere uiteinde in een glas dat ze in de wasbak van de badkamer had gevuld met water. Ze trok de plunjer omhoog en zoog water op via het slangetje. Met het puntje van haar tong uit haar mond – door het gat waar ze haar eerste tand onlangs was kwijtgeraakt – pakte ze een tweede injectiespuit en die maakte ze vast aan de andere kant van het slangetje. Daarna zocht ze in haar gereedschapskist naar een stuk ijzerdraad dat lang genoeg was om het geheel vast te maken aan het katrolsysteem dat ze op het dak van haar poppenhuis had gebouwd.

Ze was er de hele dag mee bezig geweest, maar nu was ze klaar om het te testen.

Ze zette een paar poppenhuismeubels op de vloer van het liftje, pakte de spuit en drukte de plunjer weer in. Water werd door het slangetje gestuwd, duwde de andere plunjer omhoog en het ingewikkelde katrolsysteem kwam in beweging.

De lift bewoog omhoog.

Met een grijns leunde Nova naar achteren. ‘Een hydraulisch aangedreven lift. Gelukt!’

Een huiltje uit de kamer naast haar verstoorde het moment, maar werd meteen gevolgd door haar moeders geruststellende stem. Nova keek op naar haar gesloten slaapkamerdeur. Evie was alweer ziek. Het leek wel alsof ze de laatste tijd permanent koorts had, en ze hadden al dagenlang geen medicijnen meer voor haar in huis. Oom Alec zou meer moeten brengen, maar het kon nog uren duren voor hij er was.

Toen Nova haar vader aan oom Alec had horen vragen of hij misschien wat kinder-ibuprofen kon vinden tegen de koorts van de baby, was zij van plan geweest te vragen naar nog wat van die winegums met fruitsmaak die hij haar vorig jaar voor haar verjaardag had gegeven, of misschien wel een pakje oplaadbare batterijen.

Ze zou een hoop kunnen doen met oplaadbare batterijen.

Maar papa had haar verzoek waarschijnlijk al in haar ogen gezien en hij had haar een blik geschonken die haar het zwijgen oplegde. Nova had niet goed geweten wat dat betekende. Oom Alec was altijd gul voor hen geweest – hij bracht voedsel en kleren en soms zelfs speelgoed mee van zijn wekelijkse buit – maar haar ouders wilden hem nooit om iets speciaals vragen, hoe hard ze het ook nodig hadden. Als ze al iets specifieks wilden, gingen ze naar de markt en namen ruilmiddelen mee. Meestal de voorwerpen die haar vader maakte.

De vorige keer dat haar vader naar de markt was gegaan, was hij teruggekeerd met een zak vol wasbare luiers voor Evie en een lelijke schram boven zijn oog. Haar moeder had de snee zelf gehecht. Nova had toegekeken, gefascineerd bij de ontdekking dat het precies zo ging als die keer dat moeder haar beer Dolly had gerepareerd toen haar naad was opengebarsten.

Nova keek weer naar het hydraulische systeem. De lift hing net iets onder de eerste verdieping van het poppenhuis. Als ze de capaciteit van de spuit nou kon vergroten, of een aanpassing kon doen aan het hefboommechanisme…

Aan de andere kant van haar deur hield het gehuil maar niet op. De vloer kraakte nu haar ouders elkaar afwisselden en door het appartement ijsbeerden in hun pogingen Evie te kalmeren.

De buren zouden binnenkort komen klagen.

Zuchtend legde Nova de spuit neer en stond op.

Papa stond in de voorkamer met Evie in zijn armen. Hij wiegde haar en probeerde een koel washandje op haar warme voorhoofd te leggen, maar daarvan ging ze alleen maar harder huilen en ze probeerde het weg te duwen. Door de deuropening naar de kleine keuken zag Nova haar moeder de keukenkastjes doorzoeken terwijl ze iets mompelde over appelsap dat op de verkeerde plek stond, al wisten ze allemaal dat er geen appelsap was.

‘Zal ik helpen?’ vroeg Nova.

Papa draaide zich naar haar om, een donkere blik van bezorgdheid in zijn ogen. Evie schreeuwde nog harder nu hij twee hele tellen vergat haar op en neer te bewegen.

‘Het spijt me, Nova,’ zei hij, terwijl hij Evie opnieuw wiegde. ‘Het is niet eerlijk om dit van je te vragen… maar als ze nog even een uurtje of twee langer kan slapen… de rust zal haar goed doen, en tegen die tijd is Alec er misschien.’

‘Ik vind het niet erg,’ zei Nova, haar handen uitstekend naar de baby. ‘Het is zo gebeurd.’

Papa fronste. Soms had Nova het gevoel dat hij haar gave afkeurde, al begreep ze niet waarom. Het enige wat ze er ooit mee had gedaan was meer rust in huis brengen.

Hij hurkte en legde Evie in Nova’s armen, waarbij hij erop lette dat ze haar stevig genoeg vasthad. Evie werd steeds zwaarder – ze was allang niet meer de kleine baby van nog geen jaar geleden. Ze had mollige dijbeentjes en rondmaaiende armen. Ze zou nu elke dag haar eerste stapjes kunnen zetten, zeiden haar ouders steeds.

Nova ging op de matras in de hoek van de kamer zitten en liet haar vingers door Evies zachte babykrullen glijden. Evie was helemaal over haar toeren, en er rolden dikke tranen over haar bolle wangen omlaag. Ze was zo koortsig dat het was alsof Nova een klein oventje vasthield.

Nova liet zich in de opengeslagen dekens en kussens zakken en wreef met haar duim over de wang van haar zusje om een van de warme tranen weg te vegen. Ze liet haar gave door zich heen stromen. Een eenvoudige, rustig golvende straling.

Het gehuil hield op.

Evies oogjes zakten dicht, haar oogleden werden zwaar. Haar mondje zakte open in een trillende O.

Zo simpel was het. Ze lag te slapen.

Nova keek op en zag haar vaders schouders zakken van opluchting. Mama verscheen verrast en nieuwsgierig in de deuropening, tot ze Nova met de baby tegen zich aan gedrukt zag zitten.

‘Dit vind ik het allerfijnst,’ fluisterde Nova tegen hen. ‘Als ze zo zacht en knuffelig is, en… stil.’

Mama keek haar liefdevol aan. ‘Dank je, Nova. Misschien voelt ze zich wat beter als ze weer wakker wordt.’

‘En nu hoeven we tenminste niet op zoek naar andere woonruimte,’ mompelde papa. ‘Charlie heeft mensen voor wel minder dan een huilende baby op straat gezet.’

Mama schudde haar hoofd. ‘Hij zal zich de woede van je broer vast niet op z’n hals durven halen.’

‘Ik weet niet.’ Papa fronste. ‘Ik heb geen idee waartoe men tegenwoordig wel of niet in staat is. En bovendien… ik wil niet nog verder bij Alec in de schuld staan dan nu al het geval is.’

Mama liep terug naar de keuken om de blikjes en dozen op te bergen die ze over het linoleum had verspreid, terwijl papa zich op een stoel liet zakken bij de enige tafel in de hele flat. Nova zag hem eventjes zijn slaap masseren voor hij zijn schouders rechtte en aan een of ander nieuw project begon. Nova wist niet goed wat hij aan het maken was, maar ze genoot ervan om toe te kijken. Zijn gave was zó veel interessanter dan de hare – de manier waarop hij draden van energie uit de lucht wist te trekken en die kon buigen en vormen als goudkleurig filigraan.

Het was schitterend om te zien. Fascinerend, zelfs – de gloeiende draden die uit het niets verschenen en de lucht in de flat deden zoemen, waarna ze stilvielen en donkerder kleurden terwijl haar vader ze liet verharden tot een tastbare vorm.

‘Wat ben je aan het maken, papa?’

Hij keek naar haar en er viel een schaduw over zijn gezicht, ook al glimlachte hij. ‘Dat weet ik nog niet zo goed,’ zei hij, terwijl zijn vingers over het delicate metaalwerk gleden. ‘Iets… iets waarvan ik hoop dat het een deel van de schade die ik in deze wereld heb aangericht kan herstellen.’

Hij zuchtte, een bedrukt geluid, dat Nova deed fronsen. Ze wist dat er dingen waren waarover haar ouders niet met haar spraken, dingen waartegen ze haar wilden beschermen, en dat vond ze vreselijk. Soms ving ze gesprekken tussen hen op, woorden die in de late uren van de nacht werden uitgesproken, als ze dachten dat zij sliep. Ze fluisterden over instortende gebouwen en hele buurten die werden platgebrand. Ze mompelden over een machtsstrijd en dat er nergens meer een veilige plek leek te bestaan, dat ze misschien de stad wel wilden ontvluchten, maar dat het geweld nu de hele wereld in zijn greep leek te houden en bovendien… waar moesten ze naartoe?

Nog geen week geleden had Nova haar moeder horen zeggen: ‘Ze zullen ons allemaal vernietigen als niemand hen tegenhoudt…’

Nova had haar daarnaar willen vragen, maar ze wist dat ze alleen maar vage antwoorden en bedroefde glimlachjes zou krijgen, plus de mededeling dat zij zich daar niet druk om hoefde te maken.

‘Papa?’ begon ze opnieuw, nadat ze hem een tijdje had zien werken. ‘Komt alles wel weer goed met ons?’

Een sprankje koperkleurige energie sputterde en viel uiteen in de lucht. Haar vader keek haar ontzet aan. ‘Natuurlijk, lieve schat. Alles komt weer helemaal goed.’

‘Waarom kijk je dan altijd zo bezorgd?’

Hij legde zijn werk neer en leunde naar achteren op zijn stoel. Eventjes dacht ze dat hij op het punt stond om in tranen uit te barsten, maar toen knipperde hij en was de blik verdwenen.

‘Luister, Nova,’ zei hij en hij stond van zijn stoel op en hurkte vlak voor haar neer. ‘Er lopen heel wat gevaarlijke mensen rond op deze wereld. Maar er zijn ook heel veel goede mensen. Dappere mensen. Dat mogen we niet vergeten, hoe erg het ook wordt. Zolang er helden zijn op de wereld, is er ook de hoop dat het morgen misschien beter zal zijn.’

‘De Rebellen,’ fluisterde ze, met een zweem van ontzag in haar stem.

Er gleed een vluchtige glimlach over haar vaders gezicht. ‘De Rebellen,’ beaamde hij.

Nova drukte haar wang tegen Evies zachte krullen. De Rebellen leken de laatste tijd inderdaad iedereen te helpen. Een van hen was achter een overvaller aan gegaan die mevrouw Ogilvies handtas probeerde te stelen, en ze had gehoord dat een groep Rebellen had ingebroken in een van de voorraadpanden van de bendes en al het eten naar een particulier kindertehuis had gebracht.

‘En zij zullen ons helpen?’ vroeg ze. ‘Misschien kunnen we hun dan de volgende keer om medicijnen vragen.’

Haar vader schudde zijn hoofd. ‘Zulk soort hulp hebben wij lang niet zo hard nodig als andere mensen in deze stad.’

Nova fronste opnieuw. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand zulk soort hulp harder nodig had dan zij.

‘Maar,’ zei haar vader, ‘als we hen nodig hebben… écht nodig hebben, dan zijn ze er, goed?’ Hij slikte en klonk eerder hoopvol dan overtuigd toen hij daar nog aan toevoegde: ‘Zij zullen ons beschermen.’

Nova twijfelde er niet aan. Het waren superhelden. Zij waren de goeieriken. Dat wist iedereen.

Ze keek naar Evies mollige vingertjes en begon haar knokkeltjes te tellen terwijl ze in gedachten alle verhalen doornam die ze had gehoord. Rebellen die een chauffeur uit een over de kop geslagen truck hadden gehaald. Rebellen die een vuurgevecht in een winkelgebied in de buurt hadden stilgelegd. Rebellen die een kind hadden gered dat in de Harrowbaai was gevallen.

Ze boden overal een helpende hand en wisten altijd op precies het juiste moment op te duiken. Daar stonden ze om bekend.

Misschien, dacht ze toen haar vader weer verderging met zijn werk, misschien wachtten ze wel het juiste moment af om naar hen toe te komen en ook hen te helpen.

Haar blik rustte wat langer op haar vaders handen. Ze zag hoe ze vormden, modelleerden en nog meer draden energie uit de lucht sponnen.

Nova’s eigen oogleden zakten ook al dicht.

Zelfs in haar dromen zag ze de handen van haar vader nog, alleen trok hij nu vallende sterren uit de hemel, die hij als stralende gouden kralen aaneenreeg…

Er klapte een deur dicht.

Nova schrok wakker. Evie snoof en rolde uit haar armen.

Slaperig en gedesoriënteerd kwam Nova overeind en schudde met haar arm, die verdoofd was geraakt onder Evies hoofd. De schaduwen in de kamer vielen nu anders. Ze hoorde lage stemmen in de gang. Papa, die erg gespannen klonk. Haar moeder die ‘alsjeblieft, alsjeblieft’ mompelde.

Ze duwde de deken waarmee iemand haar had toegedekt van zich af en legde hem over Evie heen. Vervolgens sloop ze langs de tafel, waar een elegante, koperkleurige armband was blijven liggen, met een lege plek in het filigraan waar nog een edelsteen in gezet moest worden.

Toen ze bij de voordeur kwam, draaide ze de deurknop zo langzaam mogelijk om en ze trok de deur net ver genoeg open om door de kier de slecht verlichte gang in te kunnen gluren.

Er stond een man op de overloop met stoppels op zijn kin en licht haar in een steile paardenstaart. Hij droeg een dikke jas, ook al was het buiten helemaal niet koud.

In zijn hand hield hij een pistool.

Zijn onverschillige blik schoot in Nova’s richting en ze trok zich terug, maar zijn aandacht gleed alweer naar haar vader alsof hij haar niet eens had opgemerkt.

‘Het is een vergissing,’ zei papa. Hij was tussen de man en Nova’s moeder in gaan staan. ‘Ik ga wel met hem praten. Ik weet zeker dat ik kan uitleggen…’

‘Er is geen sprake van een vergissing,’ zei de man, met een kil en zwaar stemgeluid. ‘U hebt zijn vertrouwen beschaamd, meneer Artino. Daar houdt hij niet van.’

‘Alsjeblieft,’ zei haar moeder. ‘Er zijn hier kinderen. Alsjeblieft, heb genade.’

Hij hield zijn hoofd schuin en zijn blik gleed van de een naar de ander.

Nova’s maag verkrampte van angst.

‘Ik ga met hem praten,’ herhaalde papa. ‘We hebben niets misdaan. Ik ben trouw, dat zweer ik. Dat ben ik altijd al geweest. En mijn gezin… Alsjeblieft, laat mijn gezin met rust.’

Een ogenblik lang leek het bijna alsof de man zou glimlachen, maar dat was zo weer voorbij. ‘Mijn opdracht was glashelder. Het is niet aan mij om vragen te stellen… of genade te tonen.’

Haar vader deed een stap naar achteren. ‘Tala, neem de meisjes mee. Nú.’

‘David…’ jammerde haar moeder terwijl ze zich naar de voordeur toe draaide.

Ze had nog maar nauwelijks een stap gezet of de vreemdeling bracht zijn arm omhoog.

Er klonk een schot.

Nova hapte naar lucht. Bloed spoot in een boog op de grond, een paar druppels ervan raakten haar voorhoofd. Ze staarde voor zich uit, niet in staat zich te bewegen. Papa schreeuwde en greep zijn vrouw vast. Hij draaide haar rond in zijn armen. Hij stond te trillen met haar hijgende en naar adem snakkende moeder in zijn armen.

‘Geen overlevenden,’ zei de man heel kalm en zacht. ‘Dat zijn mijn orders, meneer Artino. U hebt dit slechts aan uzelf te danken.’

Nova’s vader zag haar staan aan de andere kant van de deur. Zijn ogen werden meteen groot van paniek. ‘Nova. Vlu…’

Een tweede schot.

Deze keer was het Nova die schreeuwde. Haar vader zakte over haar moeders lichaam heen in elkaar, zo dichtbij dat ze hen allebei had kunnen aanraken als ze haar hand had uitgestoken.

Ze draaide zich om en strompelde het appartement in. Langs de keuken naar haar slaapkamer. Ze smeet de deur dicht en trok haar kast open. Ze klom over de boeken en het gereedschap en de dozen heen waarmee de vloer van de kast bezaaid lag. Daarna trok ze de deur dicht en maakte ze zich klein in een hoekje, snakkend naar adem. Elke keer als ze haar ogen sloot, zag ze dat beeld van haar ouders voor zich, dat nu in haar geheugen gegrift stond. Te laat bedacht ze dat ze naar de brandtrap had moeten vluchten. Te laat.

Te laat dacht ze…

Aan Evie.

Ze had Evie achtergelaten.

Evie!

Een huiverende hap naar lucht ging gepaard met een angstkreet, al probeerde ze allebei nog in te slikken. Haar hand raakte de kastdeur al en ze deed een poging te bedenken hoe snel ze naar de woonkamer en weer terug kon hollen en of het haar zou lukken de baby te halen zonder dat ze gezien werd…

De voordeur kraakte en ze bleef als verlamd zitten.

Ze trok haar hand terug en drukte die tegen haar mond.

Misschien zou hij Evie niet zien liggen. Misschien zou ze doorslapen.

Ze luisterde naar de langzame, zware voetstappen. De krakende vloerplanken.

Nova beefde nu zo hard dat ze bang was dat haar klapperende botten haar schuilplek zouden verraden. Ze wist echter ook dat het niets uitmaakte.

Het was een kleine flat zonder andere uitweg.

‘De Rebellen komen,’ fluisterde ze, haar stem nauwelijks meer dan een zucht in het donker. De woorden kwamen ongevraagd in haar op, maar ze waren er. Het was iets tastbaars. Iets waaraan ze zich kon vastklampen.

Pang.

Het bloed van haar moeder op de deur.

Ze mompelde: ‘De Rebellen komen…’

Een waarheid die was geïnspireerd door talloze nieuwsberichten op de radio. Een zekerheid, bijeengeraapt uit de verhalen van roddelende buren.

Ze kwamen altijd.

Pang.

Haar vaders lichaam dat in de gang ineenzakte.

Nova kneep haar ogen dicht terwijl de hete tranen over haar wangen rolden. ‘De Rebellen… de Rebellen komen.’

Evies schelle huiltje klonk vanuit de woonkamer.

Nova’s ogen schoten meteen open. Een snik klauwde aan de binnenkant van haar keel, en ze kreeg de woorden niet langer uit haar mond.

Alsjeblieft. Alsjeblieft, laat ze komen…

Een derde pistoolschot.

De adem in Nova’s longen stokte.

Haar hele wereld viel stil. Haar gedachten waren blanco.

Ze zonk in elkaar tussen de rommel op de vloer van haar kast.

Evie was opgehouden met huilen.

Evie was stil.

Ergens in de verte hoorde ze de man door het appartement bewegen, de kastjes controleren en achter deuren kijken. Langzaam. Systematisch.

Tegen de tijd dat hij haar vond, was Nova opgehouden met beven. Ze was niet in staat nog iets te voelen. Ze kon niet meer nadenken. De woorden echoden nog door haar hoofd, maar ze hadden alle betekenis verloren.

De Rebellen… de Rebellen zullen komen…

In het felle licht van haar slaapkamer sloeg Nova haar ogen op. De man stond over haar heen gebogen. Hij had bloed op zijn shirt. Later zou ze zich het complete gebrek aan spijt, verontschuldiging en wroeging herinneren.

Er was niets van dit alles toen hij het pistool omhoogbracht.

Het metaal drukte tegen haar voorhoofd op de plek waar haar moeders bloed inmiddels koel aanvoelde.

Nova stak haar hand omhoog, pakte zijn pols vast en liet haar gave de vrije loop – met meer kracht dan ooit tevoren.

De mond van de man zakte open. Zijn ogen werden dof en rolden naar achteren in hun kassen. Hij viel achterover, landde met een luide klap op de vloer van haar slaapkamer en verbrijzelde haar poppenhuis onder zijn gewicht. Het hele gebouw leek te trillen van de val.

Enkele seconden later vulde een diepe, vredige ademhaling de flat.

Nova’s longen functioneerden weer. Lucht gleed door haar keel, zij het trillend. In. En uit.

Ze dwong zich overeind te komen en de tranen en het snot van haar gezicht te vegen.

Ze pakte het pistool op, al voelde het vreemd en zwaar in haar hand, en legde haar vinger op de trekker.

Ze deed een stap naar voren en greep met een hand de deurpost vast toen ze haar schuilplaats in de kast verliet. Ze wist niet goed waar ze moest richten. Op zijn hoofd. Zijn borst. Zijn buik.

Ze besloot zijn hart te nemen en ging zo dichtbij staan dat ze zijn shirt tegen haar blote tenen voelde.

Pang. Haar moeder was dood.

Pang. Haar vader.

Pang. Evie…

De Rebellen waren niet gekomen.

Ze zouden ook niet komen.

‘Haal de trekker over,’ fluisterde ze in de lege kamer. ‘Haal de trekker over, Nova.’

Maar ze deed het niet.

‘Haal de trekker over.’

Ze kon het niet.

Minuten of misschien pas uren later trof haar oom haar aan. Ze stond nog steeds over de slapende gedaante van de vreemdeling gebogen en beval zichzelf de trekker over te halen. Ze hoorde de schoten steeds opnieuw, elke keer als ze het waagde haar ogen te sluiten.

‘Nova?’ Een plastic tas viel op de grond en het medicijnpotje dat erin zat rolde een eindje door. Nova schrok en richtte het wapen op hem.

Oom Alec vertrok geen spier toen hij vlak voor haar neerhurkte. Hij had zijn gewone kleding aan, het zwart-gouden uniform, zijn donkere ogen nauwelijks zichtbaar door de koperkleurige helm die het grootste gedeelte van zijn gezicht bedekte. ‘Nova… Je ouders… Je zusje…’ Hij keek omlaag en stak zijn hand uit naar het pistool. Nova verzette zich niet toen hij het van haar overnam. Hij draaide zich om naar de man. ‘Ik heb altijd al gedacht dat je misschien een van ons zou zijn, maar je vader wilde me niet vertellen wat je precies kon…’

Weer keek hij Nova aan. Ze zag medelijden, en misschien zelfs bewondering in zijn ogen.

Die blik was genoeg om te zorgen dat ze instortte en ze wierp zich in zijn armen. ‘Oom Alec,’ jammerde ze, snikkend tegen zijn borst aan. ‘Hij heeft ze doodgeschoten… hij… hij heeft…’

Hij tilde haar op en drukte haar tegen zich aan. ‘Ik weet het,’ mompelde hij in haar haar. ‘Ik weet het, lief, gevaarlijk kind. Maar je bent nu veilig. Ik zal je beschermen.’

Ze hoorde hem amper met al het lawaai in haar hoofd. De chaos die vanbinnen tegen haar schedel aan drukte. Pang-pang-pang.

‘Maar je mag me geen Alec meer noemen. Niet in de buitenwereld. Is dat goed, kleine nachtmerrie van me?’ Hij streek haar haar glad. De kolf van het pistool stootte tegen haar oor. ‘De wereld kent me als Ace. Begrijp je dat? Oom Ace.’

Maar ze luisterde niet. En misschien wist hij dat wel.

Terwijl zij nog altijd huilde drukte hij haar stevig tegen zich aan, richtte het pistool op de slapende man en schoot.

Een

TIEN JAAR LATER

De straten in het centrum van Gatlon City waren volgestroomd met nepsuperhelden.

Kinderen renden druk schreeuwend rond in oranje capes, zwaaiden met sterretjes van het merk Blacklight boven hun hoofd of schoten naar elkaar met Tsunamiwaterpistolen. Volwassen mannen hadden zich in een blauwe legging gehesen en schouderstukken op hun lijf geverfd in een imitatie van Kapitein Chromiums harnas, en proostten met elkaar op de met touw afgezette terrasjes langs de hoofdstraat. Genderverwisseling was ook populair dit jaar: talloze vrouwen droegen gewaagde varianten van de herkenbare bodysuit van de Beschermheer en er waren een hoop mannen die een goedkope namaakversie van Thunderbirds zwarte vleugels op hun rug hadden.

O, wat had Nova toch een bloedhekel aan de Rebellenparade.

De venters op straat waren geen haar beter. Ze verkochten werkelijk alles, van afgezaagde lichtgevende staven tot kleine pluchen versies van het beroemde Rebellen-vijftal. Zelfs de foodtrucks lieten zich meeslepen door het thema van de dag, met hun gefrituurde Kapitein Chromium-pannenkoekjes en Tsunami-vis-met-friet-mandjes. Op een van de borden stond zelfs favoriete kiphapjes van de beschermheer – kom ze nu halen voor ze verdwenen zijn!

Als Nova al trek had gehad, zou de eetlust haar ondertussen wel vergaan zijn.

Een luid gejuich steeg op uit het publiek en het kabaal van een fanfare was door alle herrie heen te horen. Trompetten en trommels en het ritmische stampvoeten van honderden synchroon wandelende muzikanten klonk door de straten. De muziek werd steeds luider en kwam dichterbij. Boven haar hoofd gingen kanonnen af die confetti lieten neerregenen op het publiek. De kinderen gingen uit hun dak. De volwassenen gedroegen zich niet heel anders.

Nova schudde haar hoofd, licht teleurgesteld in de mensheid. Ze stond achteraan in de menigte, waar ze maar weinig van de stoet kon zien, maar dat vond ze prima. Ze had haar armen defensief over elkaar geslagen. Haar vingers tikten in een ongeduldig ritme tegen haar elleboog. Het voelde alsof ze hier al een eeuwigheid stond.

Het gejuich sloeg opeens om in een luidkeels, uitbundig boegeroep, wat maar één ding kon betekenen. De eerste praalwagens waren in beeld gekomen.

Traditiegetrouw reden de wagens met de slechteriken voorop om het publiek flink op te zwepen en iedereen erop te wijzen wat ze hier aan het vieren waren. Vandaag was het negen jaar geleden dat de Slag om Gatlon had plaatsgevonden, waarbij de Rebellen tegen de Anarchisten en alle andere bendes hadden gevochten in een bloederige strijd die was geëindigd met tientallen doden aan beide kanten.

De Rebellen hadden uiteraard gewonnen. Ace’ revolutionairen waren verslagen en de paar slechteriken die die dag niet om het leven waren gekomen, hadden zich teruggetrokken in een schuilplaats of de stad helemaal verlaten.

En Ace…

Ace Anarchy was omgekomen bij de explosie die de kathedraal waarin hij woonde voor de helft met de grond gelijk had gemaakt.

Die dag luidde officieel het einde van het Anarchistische Tijdperk in, en het begin van de heerschappij van de Raad.

Ze noemden het de Dag van de Overwinning.

Nova keek op en zag een enorme ballon, die bijna net zo breed was als de hele straat, tussen de hoge gebouwen door zweven. Het was een stripfiguurachtige kopie van Kernkop, een van Ace’ naaste bondgenoten tot de Rebellen hem bijna vijftien jaar geleden hadden gedood. Nova had hem niet persoonlijk gekend, maar voelde toch een lichte ergenis toen ze de ballonversie van hem zag – het opgeblazen hoofd en het groteske, vervormde gezicht.

De menigte lachte en lachte.

De kleine zender in haar oor maakte een knetterend geluid.

‘Daar gaan we dan,’ hoorde ze Ingrids stem, spottend en humorloos.

‘Laat ze maar lachen,’ antwoordde Phobia. ‘Dat zullen ze niet lang blijven doen. Nachtmerrie, heb je je positie ingenomen?’

‘Roger,’ zei Nova, oplettend dat ze haar lippen zo min mogelijk bewoog, al kon ze zich niet voorstellen dat er iemand in deze menigte op haar lette. ‘Ik moet alleen even weten op welk dak je me wilt hebben.’

‘De Raad heeft het pakhuis nog niet verlaten,’ zei Phobia. ‘Ik zal je inseinen zodra dat gebeurd is.’

Nova keek naar de overkant van de straat, naar het raam op de tweede verdieping van een kantoorgebouw waar ze Ingrid – of Detonator, zoals ze bekendstond bij het publiek – nog net door de jaloezieën heen zag gluren.

Het publiek hervatte het boegeroep, nu nog enthousiaster dan daarvoor. Boven de hoofden van de toeschouwers ving Nova een glimp op van een zeer uitgebreide praalwagen. Er stond een miniatuurversie van de skyline van Gatlon op en tussen de gebouwen stonden acteurs met overdreven gestileerde kostuums, die op sommigen van de bekendste leden van Ace’ bende moesten lijken. Nova herkende Rat en Hellevuur, die beiden door de Rebellen waren gedood, maar voor ze namens hen beledigd kon zijn, zag ze een donkere gedaante boven op de wagen staan. Een verrast lachje ontglipte haar, waardoor een deel van de spanning die zich die ochtend had opgebouwd wegebde.

‘Phobia,’ zei ze, ‘wist je dat ze jou dit jaar ook bij de slechteriken op de wagen zouden zetten?’

Door haar oortje heen hoorde ze een gesis. ‘We zijn hier niet om de stoet te bewonderen, Nachtmerrie.’

‘Maak je maar geen zorgen. Je ziet er goed uit daarboven,’ zei ze met een blik op de acteur. Hij had een lange, zwarte mantel aan en droeg een grote plastic zeis met een stel rubberen slangen aan het handvat vastgelijmd. Maar toen hij zijn mantel opensloeg was hij niet gehuld in schaduwen, maar toonde de acteur een bleek, mager lijf met niets anders dan een limoengroene zwembroek aan.

Het publiek ging uit zijn dak. Zelfs in Nova’s wang trok een spiertje omhoog. ‘Ze hebben misschien enkele creatieve vrijheden genomen.’

‘Ik geloof dat ik deze versie leuker vind,’ zei Ingrid proestend, die vanuit het raam naar de optocht keek.

‘Het is in elk geval angstaanjagend,’ stemde Nova in.

Phobia zei niets.

‘Is dat…’ begon Ingrid. ‘O, slaghoedjes en granaatscherven, ze hebben dit jaar een Queen Bee.’

Nova keek weer op. Eerst stond de actrice nog uit het zicht aan de andere kant van de gebouwen, maar toen ze in beeld kwam schoten Nova’s wenkbrauwen omhoog. De blonde pruik van de vrouw was tweemaal zo hoog als haar hele hoofd en de zwart-gele jurk vol lovertjes, die glinsterden in het namiddaglicht, had niet protseriger gekund. Er liep zwarte mascara over haar wangen en ze drukte een grote, pluchen hommel tegen haar borst terwijl ze jammerde over de onrechtvaardige manier waarop haar kleine honingmakertjes werden behandeld.

‘Wauw,’ zei Nova. ‘Dat is niet eens een heel slechte imitatie.’

‘Ik kan niet wachten om Honey dit te vertellen,’ zei Ingrid. ‘We zouden het eigenlijk moeten filmen.’

Nova’s blik schoot voor zo onderhand de duizendste keer door de menigte. Dat lange stilstaan maakte haar nerveus. Ze was gemaakt om te bewegen. ‘Ben je beledigd dat ze geen Detonator hebben?’ vroeg ze.

Het bleef een hele poos stil voordat Ingrid zei: ‘Dat wás ik daarnet nog niet…’

Nova draaide zich weer terug naar de stoet. Ze ging op haar tenen staan en probeerde te kijken of een van hun andere kameraden zich ook tussen de gekostumeerde figuren bevond, maar op dat moment deed een luide klap het publiek opschrikken. Het dak was zojuist van het hoogste gebouw op de wagen geblazen – een replica van de Merchanttoren – en er kwam een nieuw personage uit tevoorschijn, dat krankzinnig lachte en zijn handen ophief naar de hemel.

Nova klemde haar kaken op elkaar; het kortstondige plezier meteen gedoofd door een golf van razernij.

Het Ace Anarchy-kostuum was het meest realistische van allemaal – het bekende zwart-gouden pak en de opvallende, iconische helm.

De verbazing van de toeschouwers verdween al snel. Voor de meesten was dit het hoogtepunt van de hele optocht, een nog grotere publiekstrekker dan de geliefde Raad van dichtbij te mogen aanschouwen.

Binnen twee tellen hadden mensen de rotte stukken fruit en bedorven kool die ze speciaal hiervoor hadden meegebracht al in hun handen. Ze bekogelden de schurkenwagen, schreeuwden beledigingen en dreven de spot met de slechteriken erop. De acteurs reageerden er bijzonder veerkrachtig op door weg te duiken achter de gebouwen en in gespeelde afschuw te krijsen. Met name de Ace Anarchy-imitator moest het ontgelden, maar hij viel geen moment uit zijn rol – hij schudde zijn vuist en noemde de kinderen vooraan in de menigte ‘irritante onderkruipsels’ en ‘kleine nachtmerries’ voor hij uiteindelijk weer het holle gebouw in verdween, het dak weer op zijn plek trok en zich voorbereidde op dezelfde verrassing voor de volgende straat vol toeschouwers.

Nova slikte en voelde de knoop in haar maag pas weer verslappen zodra de praalwagen met de schurken voorbij was gereden.

Mijn kleine nachtmerrie…

Zo had hij haar ook genoemd, al die jaren geleden.

De wagens werden gevolgd door een troep acrobaten en een Thunderbird-ballon die boven hun hoofden voorbijzweefde. Nova zag een spandoek dat aan twee hoge palen was bevestigd en dat reclame maakte voor de Rebellenproeven die binnenkort werden gehouden.

Krachtig, moedig, rechtvaardig. Heb jij het in je om een held te worden?

Ze maakte nogal luidkeels een kokhalzend geluid en een oudere vrouw in haar buurt keek haar afkeurend aan.

Op dat moment liep er iemand tegen haar op en Nova viel naar achteren. Haar handen landden instinctmatig op de schouders van het kind en hielden haar vast voordat ze op de stoep zou vallen.

‘Kijk een beetje uit,’ zei Nova.

Het meisje keek op. Het dominomasker dat haar ogen bedekte zorgde ervoor dat ze eruitzag als een kleinere, ielere, meisjesachtige versie van de Beschermheer.

‘Wat zei je, Nachtmerrie?’ vroeg Ingrid in haar oortje. Nova negeerde haar.

Het meisje maakte zich met een gemompeld excuus los, draaide zich om en zigzagde dwars door de krioelende menigte weg.

Nova trok haar shirt recht en wilde zich net weer terugdraaien naar de stoet, toen ze zag dat het meisje ook tegen iemand anders op botste. Maar in plaats van haar opvangen, zoals Nova had gedaan, bukte deze vreemdeling zich, pakte het meisje vast bij een enkel en tilde haar in een snelle zwaaibeweging op zodat ze ondersteboven hing.

Nova’s mond zakte open toen de vreemdeling het schreeuwende meisje, dat hem tegen zijn borst sloeg, haar kant op bracht. Hij was ongeveer even oud als zij maar een stuk langer, met een donkere huid, een kort kapsel en een bril met een dik montuur. Zoals hij door de menigte wandelde leek hij eerder zo’n suffe Kapitein Chromiumpop vast te houden dan een wild, om zich heen meppend kind.

Vlak voor Nova bleef hij staan met een geduldige glimlach op zijn gezicht.

‘Geef het terug,’ zei hij.

‘Zet me neer!’ gilde het meisje. ‘Laat me los!’

Nova keek van de jongen naar het kind en liet vervolgens haar ogen vluchtig over de menigte om hen heen glijden. Er stonden veel te veel mensen naar hen te kijken. Naar háár te kijken.

Dat was niet best.

‘Wat doe je?’ zei ze weer tegen de jongen. ‘Zet haar neer.’

Zijn glimlach werd nog meer sereen en Nova’s hart maakte een sprongetje. Niet omdat hij zo’n gladde glimlach had waar andere meisjes van in katzwijm raakten, maar omdat er gek genoeg iets bekends aan hem was, en ze pijnigde meteen haar hersens om te bedenken waar ze hem van zou kennen en te bepalen of hij een bedreiging vormde of niet.

‘Nou, kleine Ekster,’ zei hij op licht neerbuigende toon. ‘Je hebt drie seconden voordat ik een verzoek indien dat je een proeftijd oplevert. Als ik me niet vergis komt de schoonmaakploeg de laatste tijd een paar handen tekort…’

Het meisje snoof en gaf haar verzet op. Haar masker was verschoven en dreigde van haar voorhoofd te zakken. ‘Ik haat je,’ gromde ze, waarna ze haar hand in haar zak stak. Ze trok hem weer tevoorschijn en stak hem uit naar Nova, die haar eigen hand onzeker ophield.

Een armband – háár armband – werd in haar handpalm gelegd.

Nova keek naar de bleke lijn rond haar pols waar de armband jarenlang dag in, dag uit had gezeten.

Ingrids stem ratelde door haar hoofd. ‘Wat gebeurt er daar beneden, Nachtmerrie?’

Nova gaf geen antwoord. Ze klemde haar vuist extra stevig rond de armband en keek kwaad naar het meisje, dat even kwaad terugstaarde.

De jongen liet haar nogal plompverloren vallen, maar het meisje rolde met gemak door zodra ze de stoep raakte en was alweer overeind gekrabbeld voordat Nova met haar ogen kon knipperen.

‘Ik zal dit niet doorgeven,’ zei de jongen, ‘omdat ik geloof dat je vanaf nu betere keuzes zult maken. Ja toch, Ekster?’

Het meisje schonk hem een blik vol afkeer. ‘Je bent mijn vader niet, Sketch,’ schreeuwde ze, waarna ze zich omdraaide en stampvoetend om de dichtstbijzijnde straathoek verdween.

Nova kneep haar ogen tot spleetjes en keek naar de jongen. ‘Je weet toch wel dat ze nu gewoon een ander gaat beroven, hè?’

Ingrids stem zoemde in haar oor. ‘Nachtmerrie, tegen wie heb je het? Wie wordt er beroofd?’

‘… kan alleen maar hopen dat ze haar keuzes heroverweegt,’ zei de jongen. Zijn ogen ontmoetten de hare heel even, maar gleden toen omlaag naar haar vuist. ‘Zal ik je daarmee helpen?’

De vuist werd nog steviger. ‘Waarmee? Met de armband?’

Hij knikte en voordat Nova besefte wat er gebeurde, had hij haar hand vast en begon haar vingers een voor een open te buigen. Ze was zo verbijsterd door die handeling, dat hij de armband al uit haar greep had bevrijd voor ze hem kon tegenhouden. ‘Toen ik nog klein was,’ zei hij, met het koperkleurige filigraan in zijn hand, ‘vroeg mijn moeder me altijd om haar te helpen haar armband om te…’ Hij wachtte even. ‘O. Het sluithaakje is kapot.’

Nova, die zijn gezicht behoedzaam en verbijsterd had bestudeerd, keek nu omlaag naar de armband. Haar hartslag versnelde. ‘Dat kleine kreng!’

‘Nova?’ kraakte Ingrids stem. ‘Is je positie in gevaar?’

Nova negeerde haar.

‘Het is niet erg,’ zei de jongen. ‘Ik kan het wel repareren.’

‘Repareren?’ Ze probeerde de armband uit zijn hand te grissen, maar hij trok hem weg. ‘Je begrijpt het niet. Die armband… hij is niet…’

‘Vertrouw me nou maar,’ zei hij terwijl hij zijn hand in zijn achterzak stak en daar een zwarte stift met een fijne punt uit tevoorschijn trok. ‘Deze pols was het toch?’ Hij hing de armband rond Nova’s pols, en opnieuw deed de zeldzame, onverwachte aanraking haar helemaal verstijven.

Met de armband in één hand trok hij met zijn tanden de dop van de stift en boog zich over haar pols. Hij begon op haar huid te tekenen, op de lege plek tussen de twee uiteinden van de kapotte armband. Nova staarde naar de tekening: twee kleine schakels die het filigraan verbonden, met daartussenin een verfijnd haakje, verbazingwekkend gedetailleerd voor een tekening met stift, en bovendien precies in de stijl van de armband.

Zodra hij klaar was drukte de jongen de dop weer met zijn mond terug op de stift en tilde haar pols verder omhoog tot vlak voor zijn gezicht. Hij blies – een heel zacht, nauwelijks merkbare ademtocht over de binnenkant van haar pols, die haar kippenvel over haar hele arm bezorgde.

De tekening kwam tot leven. Hij steeg op uit haar huid en nam een tastbare vorm aan. De schakels versmolten met de uiteinden van de armband tot Nova niet eens meer goed kon zien waar de echte armband ophield en het zojuist vervaardigde sluithaakje begon.

Of nee, dat was niet helemaal waar. Als ze heel goed keek zag ze dat het sluithaakje dat hij gemaakt had net niet helemaal dezelfde kopergouden kleur had, maar eerder een rozige tint, en zelfs een lichtblauw lijntje van de plek waar de punt van zijn stift over een van de aderen van haar pols heen was gegaan.

‘En die steen?’ vroeg de jongen. Hij draaide haar hand om en tikte met zijn stift tegen de lege plek waar ooit een edelsteen in gezet had moeten worden.

‘Die heeft er nooit in gezeten,’ stamelde Nova.

‘Wil je dat ik er alsnog eentje teken?’

‘Nee,’ zei ze, en ze trok haar hand met een ruk weg. Ze sloeg haar ogen net op tijd op om zijn verbaasde reactie te zien en voegde er nog snel aan toe: ‘Nee, dank je.’

De jongen leek haar te willen overhalen, maar hij hield zich in en glimlachte. ‘Oké,’ zei hij en stak de stift weer terug in zijn achterzak.

Nova draaide haar hand heen en weer. Het haakje bleef dicht.

In de glimlach van de jongen was nu ook enige trots te bespeuren.

Hij was overduidelijk een begaafde. Maar was hij dan ook een…

‘Rebel?’ vroeg ze, zonder erg haar best te doen de wantrouwende toon te temperen.

‘Rebel?’ riep Ingrid uit. ‘Met wie sta je te praten, Nova! Waarom ben je niet…’

De menigte barstte opnieuw los in gejoel en applaus en Ingrids stem werd overschreeuwd door de herrie. Vuurwerk schoot de lucht in vanaf de praalwagen die zojuist verscheen en explodeerde en schitterde onder het uitbundige gejuich van de mensen op straat.

‘Zo te merken is de hoofdact gearriveerd,’ zei de jongen nogal onverschillig terwijl hij een blik over zijn schouder wierp in de richting van de wagen.

Phobia’s stem kraakte. ‘Westkant, Nachtmerrie. Westkant.’

Vastberadenheid schoot langs Nova’s ruggengraat omlaag. ‘Roger.’

De jongen keek weer naar haar en vlak boven het bruggetje van zijn bril zag ze een kleine plooi ontstaan. ‘Eigenlijk is het Adrian.’

Ze deed een stap naar achteren. ‘Ik moet gaan.’ Ze draaide zich om op haar hielen en drong zich dwars door een groep gekostumeerde Rebellenfans heen.

‘Rebellenproeven volgende week!’ riep een van hen en drukte haar een velletje papier in de hand. ‘Openbaar toegankelijk! Kom ook! Kom allemaal!’

Nova verfrommelde de flyer zonder ernaar te kijken en propte hem in haar achterzak. Achter zich hoorde ze de jongen nog roepen: ‘Graag gedaan, hoor!’

Ze keek niet om.

‘Doelwit passeert nu Altcorp,’ zei Phobia terwijl Nova de schaduwen van een steeg in dook. ‘Nachtmerrie, wat is je status?’

Nova controleerde of de steeg verlaten was voordat ze het deksel van een afvalcontainer optilde en zich aan de rand ophees. En daar, boven op de afvalberg, lag haar plunjezak.

‘Ik pak net mijn spullen,’ zei ze en tilde de zak op. Ze sprong weer op de grond. Het deksel van de container viel met een klap dicht. ‘Ik ben binnen twee minuten op het dak.’

‘Maak daar maar één minuut van,’ zei Phobia. ‘Er moet een superheld worden geëlimineerd.’

Twee

Nova hing de tas over haar schouder en stak een hand uit naar een van de verzwaarde touwen die ze de vorige avond in de steeg had opgehangen. Ze wikkelde het touw rond haar arm en maakte de zeemansknoop los van het gewicht dat het touw aan de grond verankerde.

Het gewicht aan het andere uiteinde kwam omlaag en trok het touw door de katrol die op het dak was geplaatst. Nova schoot met een ruk omhoog en hield zich stevig vast toen het touw vlak langs de betonnen muur van het gebouw omhoogscheerde.

Het tweede gewicht landde met een klap op straat.

Met een schok bleef ze hangen, haar hand slechts enkele centimeters verwijderd van de katrol, en haar lichaam bungelend op een hoogte van zes verdiepingen boven de grond. Nova gooide haar plunjezak op het dak, pakte de dakrand vast en hees zich naar boven. Ze landde in een hurkende houding en doorzocht haar tas, waar ze het uniform uithaalde dat ze met de hulp van Queen Bee had ontworpen. Ze bond de wapenriem, met speciaal aangebrachte zakjes en haakjes voor al haar favoriete uitvindingen, rond haar heupen, waar hij comfortabel tegenaan rustte. Daarna kwam het nauwsluitende zwarte jasje met capuchon, vervaardigd van waterafstotende en vlamvertragende materialen, dat licht genoeg was om er ongehinderd in te bewegen. Ze ritste hem dicht tot aan haar kin, trok de mouwen over haar knokkels heen en zette de capuchon op, die tot over haar voorhoofd viel en daar op zijn plek gehouden werd door enkele kleine gewichtjes die ze in de zoom had genaaid.

Het masker kwam als laatste. Een hard, metalen kapje, dat perfect aansloot op haar neusbrug en verdween in de hoge kraag van het jack, waardoor het de onderste helft van haar gezicht bedekte.

Nu de transformatie compleet was bukte ze zich en haalde het geweer en één enkel gifpijltje uit haar tas.

‘Nachtmerrie, waar hang je uit?’ Phobia’s stem kraakte.

‘Ik ben hier. Ik ben bijna in positie.’ Ze liep naar de rand van het gebouw en keek omlaag naar de optocht. Hier boven was het een stuk stiller; de herrie van de menigte ging verloren in de fluitende wind en het gezoem van de generatoren op het dak. Op straat was het één grote mengeling van confetti en kleur, ballonnen en kostuums, gelach en muziek en gejuich.

Nova laadde het pijltje in de patroonkamer van het geweer.

Ingrid had het plan bedacht en het was schitterend in zijn eenvoud. Toen ze de groep erover vertelde, had Winston lopen mokken omdat hij er niet bij werd betrokken, maar Phobia had wijselijk opgemerkt dat Winston – bij de meeste mensen beter bekend als de Poppenspeler – niet in staat was om iets eenvoudig te houden.

Daarom waren ze vandaag slechts met z’n drieën op pad. Ze hadden de anderen niet nodig. Nova had een pijltje bij zich dat Leroy Flinn, hun eigen gifmenger, met de hand gemaakt had. Ze had er maar eentje nodig. Als ze miste, zou ze toch geen tweede kans krijgen.

Maar ze zou niet missen.

Ze zou de Kapitein vermoorden.

Zodra hij was uitgeschakeld zou Ingrid, de Detonator, vanuit haar schuilplaats tevoorschijn komen en de praalwagen van de Raad bestoken met zo veel mogelijk van haar karakteristieke bommen – vervaardigd uit een mengeling van gassen in de lucht – als ze maar kon gooien. Phobia zou zich met Thunderbird bezighouden, die tijdens een gevecht meestal de lucht in vloog, wat haar een frustrerend oneerlijk voordeel gaf. Ze hadden gehoord dat Thunderbird als de dood was voor slangen – een van Phobia’s specialiteiten. Ze rekenden erop dat die geruchten klopten. In het ergste geval zou Phobia haar zo lang van haar stuk brengen dat Nova of Ingrid haar kon neerhalen. In het beste geval kreeg ze midden in de lucht een hartaanval.

En dat was het. De Raad – alle vijf de oorspronkelijke Rebellen – in één klap uitgeroeid.

Maar het begon allemaal met Nova, die een zwakke plek in Kapitein Chromiums veronderstelde onoverwinnelijkheid moest zien te vinden.

‘Zeg… Nachtmerrie?’

‘Ik ben er, Detonator. Rustig aan.’

‘Ja, ik zie je staan daar boven. Maar ik weet toch vrij zeker dat Phobia je aan de westkant wilde hebben.’

Nova verstarde. Ze keek om naar het dak achter haar en vervolgens naar het flatgebouw aan de overzijde van de steeg, waar haar tweede katrolconstructie ongebruikt op haar wachtte. Ze tuurde omhoog naar de middagzon en vloekte.

Lijzig sprak Phobia in haar oor: ‘Zeg alsjeblieft niet dat ze op het verkeerde gebouw staat.’

‘Ik was afgeleid,’ antwoordde ze met opeengeklemde kaken.

Phobia zuchtte diep.

‘Kan ze het doelwit niet raken vanaf de oostkant?’ vroeg Detonator.

Na een korte stilte zei Phobia: ‘Vanaf daar zou ze Tsunami of Blacklight misschien kunnen raken, maar niet Kapitein Chromium. De optocht volgt een zodanige route dat ze net draaien voordat ze hem in het vizier heeft.’ Hij neuriede peinzend voor zich uit. ‘Ze kan één van de Raadsleden doden, dan moeten we ons op een later moment maar bezighouden met de andere.’

‘De Kapitein was onze prioriteit,’ zei Ingrid. ‘Deze hele missie draait om het uitschakelen van de Kapitéín.’

‘Beter één Rebel dan helemaal geen.’

‘Dan nog is deze missie mislukt.’

Nova likte haar lippen en keek nogmaals naar het dak aan de overkant van de steeg, terwijl ze de afstand ernaartoe probeerde in te schatten. ‘Even rustig aan, allemaal. Ik kan best naar de overkant komen. Phobia, hoeveel tijd heb ik nog?’

‘Niet genoeg.’

‘Hoevéél?’

‘Tien seconden voordat de praalwagen zich in je primaire focusgebied bevindt en dan misschien vijfenveertig om te schieten.’

Nova pakte haar plunjezak op en slingerde die over de rand van het gebouw naar de overkant, waar hij met een plof op het dak landde.

Phobia’s stem kraakte weer in haar oortje. ‘Dit lijkt me onverstandig.’

‘Laat het haar maar proberen,’ zei Ingrid. ‘Als ze valt is het haar eigen schuld.’

‘Ik val niet,’ mompelde Nova. Ze hing het geweer op haar rug en maakte een paar handschoenen los van een ring aan haar riem. Ze trok ze aan en gespte ze stevig dicht zodat ze op hun plaats bleven, en drukte vervolgens met haar duimen op de knopjes bij haar polsen. Een elektrische schok gleed door het zwarte materiaal, waardoor er kleine zuignappen op haar vingertoppen en handpalmen verschenen.

Ze berekende de afstand nogmaals. Ze liep naar de andere kant van het dak. Ademde diep in.

En nam een aanloop.

Haar laarzen dreunden op de ondergrond. De lucht blies fluitend langs haar oren en duwde haar capuchon naar achteren. Ze zette haar rechtervoet stevig neer en sprong.

Haar maag raakte de rand van de bakstenen muur aan de overzijde van de steeg. Pijn schoot door haar botten. Ze kreunde en drukte haar handpalmen stevig tegen het gesteente om ervoor te zorgen dat ze niet zou wegglijden.

Ingrid slaakte een schelle kreet in haar oor.

Phobia zei niets totdat Nova haar lichaam op het dak van het gebouw aan de westkant had gehesen, en zelfs toen was het slechts: ‘Nog vier seconden voor ze in het zicht komen.’

Nova zette de schakelaars van haar handschoenen om zodat de zuignapjes weer in het materiaal verdwenen en trok haar capuchon terug over haar hoofd. Ze pakte het geweer van haar schouder en liep langs de dienstlift van het gebouw naar de rand van het dak. Haar bloed racete door haar aderen. Ze kon de praalwagen van de Raad niet zien, maar merkte aan de toenemende opwinding van het publiek dat hij dichtbij moest zijn.

Ze negeerde de kloppende pijn waar haar maag de muur had ontmoet en hurkte neer op één knie en plaatste de loop van het geweer op de dakrand. Ze controleerde het pijltje dat ze erin had gedaan. ‘In positie.’

‘Goed gedaan, Nachtmerrie,’ zei Detonator.

‘Ze hééft nog niks gedaan,’ zei Phobia.

‘Weet ik, maar het is toch prettig dat het team weer een schutter heeft?’

‘Ze heeft ook nog niet geschoten.’

‘Kunnen jullie allebei even je mond houden?’ gromde Nova, die haar handschoenen voorzichtig uitdeed en ze weer in de ring aan haar riem propte.

Onder haar kwam de praalwagen van de Raad in zicht. Het was een gigantisch, gelaagd ding, met vijf platforms die uit een donkere onweerswolk omhoogstaken. Een letterlijke onweerswolk, met donder en bliksem, alsof ze geloofden dat ze goden waren of zoiets.

Nee, niet ‘alsof’. Ze dachten echt dat ze goden waren.

Thunderbird, de onnavolgbare Tamaya Rae, stond op het eerste platform. Haar enorme, gespreide zwarte vleugels waren even breed als de praalwagen en de wind speelde met haar lange, donkere haren, waardoor ze eruitzag als een trots boegbeeld van een groot schip. Af en toe wierp ze een bliksemschicht naar de wolk rond haar voeten om het onweer gaande te houden.

Om niet voor haar onder te doen liet Blacklight op het tweede platform vuurwerk knallen en stroboscooplichten de lucht in flitsen, terwijl de toeschouwers vol ontzag juichten. Met zijn rode baard en de zorgvuldig gekrulde uiteinden van zijn snor vond Nova Evander Wade altijd al meer lijken op een Ierse dwerg van een meter tachtig dan op een superheld, maar hij had schijnbaar een behoorlijk trouwe schare fans – een theorie die door het uitgelaten gegil van het publiek leek te worden bevestigd.

Boven hem leek Kasumi Hasegawa zich amper te realiseren dat ze zich midden in een optocht bevond. Maar zo zag Tsunami er altijd uit: verdiept in haar eigen wereld, met een kalme, gereserveerde glimlach rond haar lippen. Ze stond praktisch stil, met uitgestoken armen. De watergolf vol vissen die ze manipuleerde zwierde als een lint om haar heen in een fascinerende dans. Een brede straal vol schuim, waterdruppels en maanvissen die tolde, kolkte en alle kanten op wervelde.

Het vierde platform leek op het eerste gezicht verlaten, wat moest betekenen dat dit de plek was waar Simon Westwood hoorde. En inderdaad, toen Nova die kant op keek, zag ze de Beschermheer flakkerend zichtbaar worden in de pose van De denker. Een tel later was hij weer onzichtbaar, en het publiek brulde van het lachen toen hij opnieuw verscheen, niet op zijn eigen platform, maar op het vijfde en hoogste platform van de praalwagen, waar hij Kapitein Chromium met zijn vingers voorzag van een stel konijnenoren.

Het was een verschil van dag en nacht, zo naast elkaar. Simon Westwood had een olijfkleurige huid, een kortgeknipte baard en donker, golvend haar terwijl Hugh Everhart, de geliefde ‘Kapitein’ van de stad, het toonbeeld was van jongensachtige charme, inclusief goudblond haar en kuiltjes.

Kapitein Chromium rolde met zijn ogen en keek vluchtig over zijn schouder naar de Beschermheer. Ze beantwoordden elkaars blik op een walgelijk schattige manier.

Nova was te jong geweest om te merken of er gechoqueerd werd gereageerd en of men er schande van had gesproken toen twee van de oorspronkelijke Rebellen bekendmaakten elkaars geliefden te zijn. Ze wist niet eens of er wel een aankondiging was geweest. Misschien waren ze gewoon altijd al samen geweest, vanaf het begin. Hoe dan ook, ze vermoedde dat de wereld op dat moment veel te veel verwoesting had gezien om zich daar druk over te maken, en tegenwoordig waren Kapitein Chromium en de Beschermheer praktisch het meest favoriete stelletje van allemaal. De roddelbladen bleven maar speculeren of ze van plan waren nog een kind te adopteren, of ze zich misschien zouden terugtrekken uit de Raad om naar de Tropen te verhuizen, of dat er misschien een duister, donker geheim uit het verleden op de loer lag om hun geluk te verstoren.

Als ze hun glimlach zo zag, geloofde Nova echter niet dat dergelijke roddels ergens op gebaseerd waren, en dat deed haar knarsetanden.

Waarom zouden zij veel geluk verdienen?

Ze liet zich in positie zakken en berekende de afstand en de juiste hoek terwijl het geweer langzaam warm werd in haar hand.

De Beschermheer verdween weer en keerde terug naar zijn eigen platform, zodat de Kapitein alleen achterbleef als een zeer geliefde koning die voor zijn onderdanen verscheen. Nova kende hem even goed als haar eigen spiegelbeeld. Geelblond haar dat in krullen op zijn voorhoofd viel. Blauwe schouderstukken die uitstaken boven een brede, gespierde borstkas. Een innemende glimlach met tanden zo wit dat ze blonken in het zonlicht.

Terwijl het gejuich van de toeschouwers een oorverdovend crescendo bereikte, stak hij zijn hand opeens uit naar de display vlak naast hem. Zijn hand wikkelde zich rond een lange, metalen lans, die hij tot hoog boven zijn hoofd tilde. Precies op dat moment explodeerde een van Blacklights vuurpijlen, waardoor ze met z’n allen baadden in een kopergouden gloed.

Nova’s maag verkrampte.

‘Is dat…?’

‘Niet over nadenken,’ zei Phobia.

‘Waarover?’ vroeg Ingrid.

Nova probeerde het brok in haar keel weg te slikken en was niet in staat te antwoorden.

Kapitein Chromium, de geliefde superheld en bewonderde Rebel, had Ace Anarchy’s helm boven op zijn lans gespietst. De punt had de schedel van de helm doorboord en een scheur veroorzaakt in het bronskleurige materiaal dat haar vader ooit met zijn vingers uit de lucht had gesponnen, jaren voor Nova’s geboorte.

Detonators stem klonk opnieuw in haar oortje, met een begripvol ‘O…’ toen zij zelf de praalwagen kon zien. Nova hoorde haar nauwelijks.

Ze was ineens weer zes jaar oud. Doodsbang. Van streek. Omhoogstarend in de ogen achter die helm, voor ze zich in zijn armen wierp.

De Rebellen waren niet gekomen, maar hij wel. Misschien niet snel genoeg om de rest van het gezin te redden, maar hij was in elk geval gekomen. Hij had háár gered.

‘Je bent aan het nadenken,’ zei Phobia, zijn stem bijna verwijtend.

Nova rechtte haar schouders. ‘Nietes.’

Phobia reageerde niet, maar ze voelde enige minachting in zijn stilte.

‘Het is in orde, Nachtmerrie,’ zei Detonator. ‘We doen dit toch juist voor Ace? Gebruik die woede. Gebruik die om hem te wreken.’

Nova antwoordde niet. De wereld viel helemaal stil. Alles was kalm. Zwart-wit.

Ze keek door het vizier en zorgde dat ze het doelwit goed in zicht had.

Ze moest op zijn oog mikken. Op elke andere plek van zijn lichaam zou het puntje van de pijl afbreken zodra het de laag chroom onder zijn huid raakte en dan zou het gif nooit binnendringen.

Ze moest uiterst nauwkeurig richten.

Het moest perfect zijn.

Haar hele leven had ze voor dit moment getraind.

Gebruik die woede.

Het was niet alleen wraak voor Ace, al zou dat op zich al voldoende reden zijn. Het was ook wraak namens haar familie – de Raad had hen kunnen redden, maar had dat niet gedaan.

Het ging erom Ace’ visie nieuw leven in te blazen. De droom die hij had gehad: vrijheid voor álle begaafden, niet alleen voor hen die bereid waren te gehoorzamen aan de zelfbenoemde Raad met zijn autocratische regels en wetten.

Nova deed het omdat ze wist dat de Raad de mensen in de steek liet – zelfs op dit moment – maar niemand anders dapper genoeg was om dat hardop te zeggen.

De samenleving zou zonder hen beter af zijn.

De straat beneden haar leek stil te vallen, de herrie gesmoord door de concentratie waarmee ze zich op haar doel richtte. Het oog van de Kapitein verscheen in beeld. Felblauw, met lichte rimpels naast de ooghoeken wanneer hij glimlachte. Hij was niet jong meer, zoals in de tijd dat hij de Rebellen had gevormd. De Raad werd ouder en gaf zijn nalatenschap door aan een nieuwe generatie.

‘Haal de trekker over,’ fluisterde ze tegen zichzelf. Adem in. De trekker drukte tegen haar vinger.

Ze werden ouder, maar nog steeds bezaten zij alle macht. Alle gezag. Misschien zelfs nog meer dan ze ooit hadden gehad toen ze ’s avonds de straten afstruinden op zoek naar criminelen en andere schurken.

Misschien nog wel meer dan toen ze die helm van zijn rechtmatige eigenaar hadden gescheiden.

Adem uit.

‘Haal de trekker over, Nova.’

De Rebellen komen.

Nova kromp ineen.

‘Wat is er mis?’ vroeg Detonator.

‘Niets.’ Nova likte langs haar lippen. Ze zocht haar doelwit weer in het vizier. De praalwagen nam een bocht en zou gauw uit het zicht verdwijnen. Hij zou van haar af draaien, zijn glimlach en charme gericht op de volgende straat vol aanbidders.

Dit was de beste kans die ze hadden om de Kapitein uit te schakelen, en de rest van de Raad zou spoedig volgen.

Terwijl de Rebellen haastig zouden proberen de Raad te vervangen, zouden de Anarchisten herrijzen. Zonder inmenging van de bendes zouden ze de inwoners van deze stad dit keer laten zien hoe anarchie eruit behoorde te zien. Ware vrijheid. Ware onafhankelijkheid. Voor iedereen.

Het enige wat zij hoefde te doen was die trekker overhalen.

Aan de rand van haar gezichtsveld fladderde een of ander insect. Nova wuifde het opzij.

Daar was haar doelwit weer.

De Kapitein bewoog en draaide zijn hoofd een klein beetje in haar richting.

Een betere kans om te schieten zou ze niet krijgen.

Nova drukte de trekker al in.

Er landde iets op het uiteinde van het geweer. Nova sloeg haar ogen op en richtte haar blik op de goud-zwarte vlinder, die op de loop zat en zijn vleugels langzaam open- en dichtsloeg.

Nova keek verder omhoog.

Een hele zwerm goud-zwarte monarchvlinders hing boven haar hoofd – honderden, zo niet duizenden felgekleurde vleugels fladderden als een wolk boven haar.

‘We hebben gezelschap.’

Het bleef een tel stil. Daarna klonk het: ‘Rebellen?’

Ze gaf geen antwoord. De praalwagen draaide met de bocht mee. Vijf seconden nog, misschien minder.

Nova keek door het vizier en vond de Kapitein, zijn perfecte kapsel, zijn perfecte glimlach, zijn perfect blauwe ogen…

Een tros ballonnen dook tussen hen in op, met op elke ballon de iconische R van de Rebellen.

Ze wachtte af. Het was alsof de tijd stilstond. Het zweet droop langs haar nek.

De ballonnen verdwenen.

Kapitein Chromiums blik gleed omhoog. Hij keek haar bijna aan.

Ze vuurde.

De Kapitein draaide zijn hoofd net een millimeter opzij.

Het pijltje raakte zijn slaap en de naald brak af.

Kapitein Chromium was meteen alert en zocht de daken af terwijl hij de anderen inseinde. Nova vloekte een eind voor zich uit en dook achter de rand weg.

Een rode haak aan een dunne draad schoot vanuit haar ooghoek voorbij. Hij wikkelde zich rond het geweer en trok het weg.

Nova sprong overeind.

Een tienermeisje met een bleek gezicht vol sproeten stond bij de hoek van het dak met Nova’s geweer in haar ene hand en de glinsterende haak in de andere. Ze droeg een Rebellenuniform – een nauwsluitend, antracietgrijs lycrapak dat van haar hals tot aan haar laarzen liep, met rode zomen en een kleine R vlak boven haar hart als versiering. Haar haar was een mengeling van gebleekt wit en pikzwart, bijeengebonden tot een slordige paardenstaart.

De vlinders zwermden nu vlak naast haar in een wervelstorm, tot hun vleugels één groot waas leken, waarna ze een vaste vorm aannamen: een tweede meisje, in een identieke grijze bodysuit, met lange, blonde dreadlocks die rond haar gezicht vielen.

Rode Moordenaar en Monarch.

Nova had hen al eens eerder ontmoet, toen ze haar ervan wilden weerhouden een kleine apotheek te beroven voor spullen die Leroy nodig had, maar toen waren ze met meer geweest.

Nova trok een wenkbrauw op. ‘Waar zijn alle anderen? Nemen die het ervan op een terrasje, of zo?’

Zodra ze dat had gezegd hoorde ze een ping! en schoof het metalen hek voor de dienstlift piepend open.

Een derde Rebel stapte uit de lift. Het was een jongen met een lichtbruine huid en dik, donker haar. Hij liep met een stok, en een beetje mank, en er dreven lichte rookslierten achter hem aan.

Rookgordijn.

Nova’s mondhoeken krulden omhoog. ‘Ah, dat lijkt er al wat meer op.’

Detonators stem kraakte in haar oortje. ‘Wat gebeurt er daar boven?’

Nova negeerde haar.

‘Nachtmerrie,’ zei Rookgordijn, zijn hoofd een klein beetje schuin. ‘Lang niet gezien.’

‘Je zult zo wensen dat het nog wat langer had geduurd.’ Nova stak haar hand uit naar haar riem en klikte twee van haar hittezoekende werpsterren los, een uitvinding waar ze de hele afgelopen zomer aan had gewerkt om ze te perfectioneren.

Ze wierp beide naar Rode Moordenaar, wetende hoe gevaarlijk ze kon zijn met die werphaak van haar. Rode Moordenaar dook opzij. Monarch veranderde op slag weer in een zwerm vlinders.

Een stroom zwarte rook blies hard in Nova’s gezicht. Ze strompelde verblind naar achteren.

‘Nachtmerrie, breng verslag uit,’ zei Ingrid.

Grommend bracht Nova haar hand naar het zendertje achter haar oorlel en schakelde het uit.

Ze dwong haar brandende ogen open en zag nog net een geel waas voordat Monarch naast haar opdook. Een knie boorde zich in Nova’s zij en ze viel op het beton, waar ze dankzij de kracht van de stoot op doorrolde. Nova maakte van die vaart gebruik om weer overeind te springen en terwijl ze de pijn in haar ribben verdrong, knipperde ze de prikkende tranen weg die haar gezichtsveld vertroebelden.

Ze voelde hoe iets onder haar kin werd geklemd en strak tegen haar keel drukte. Het was de stok van Rookgordijn. Hij trok haar met een ruk tegen zich aan. Hij was bepaald niet groot of breed, maar zijn armen voelden als ijzer toen hij zijn wang tegen de zijkant van haar capuchon drukte. ‘Aan jouw carrière als schurk komt nu een einde, Nachtmerrie.’

Ze snoof. ‘Volgens mij heb jij te veel strips gelezen.’

‘Je zegt het alsof dat iets ergs is,’ kaatste hij terug.

Ze tastte naar zijn handen, waarmee hij de stok aan beide uiteinden vasthield, maar de handschoenen van zijn uniform zaten over de mouwen heen en er was geen stuk onbedekte huid te vinden.

Rookgordijn verstevigde zijn greep. ‘Werk je alleen?’

Vlak voor haar ving Rode Moordenaar een van de werpsterren op met de ijzeren draad van haar haak en smeet hem naar een ventilatieschacht. Hij bleef met een metaalachtige dreun steken. De tweede ster vloog boven de steeg en kwam nu als een boemerang weer op haar afgevlogen. Ze liet haar robijnhaak vlak voor zich in de lucht rondtollen en pinde de ster met een punt van haar edelsteen in het beton, zodat hij goed vastzat.

Rode Moordenaar wrikte haar edelsteen los en draaide zich hijgend om, zodat ze met haar gezicht naar Nova en Rookgordijn toe stond. Nu zwaaide ze de robijn aan zijn draad boven haar hoofd als een soort lasso.

Nova keek kwaad in haar richting. Al dat werk voor niets.

Monarch nam weer een vaste gedaante aan, met over elkaar geslagen armen. ‘Volgens mij stelde Rookgordijn je een vraag.’

‘O, sorry hoor,’ zei Nova. ‘Ik was even aan het dagdromen over jullie begrafenissen.’

Ze pakte zijn stok vast en stootte haar heupen naar achteren, om Rookgordijn vervolgens over haar hoofd heen te trekken en te lanceren. Kreunend kwam hij op zijn rug terecht.

Nova trok de stok uit zijn handen en sloeg ermee tegen Monarchs knieholtes, zodat ze omviel.

Rode Moordenaar wierp haar edelsteen naar Nova. Het ijzerdraad wikkelde zich rond een enkel, trok haar omver en sleurde haar mee over de korrelige dakbedekking. Nova probeerde een nieuwe werpster uit haar riem los te krijgen, maar voor ze hem vasthad, toverde Rode Moordenaar een dolk tevoorschijn die was vervaardigd van hetzelfde rode edelgesteente als haar haak en ze zette haar knie op Nova’s borstkas. Het puntje van de dolk drukte ze tegen Nova’s halsslagader aan.

‘Voor wie,’ sprak Rode Moordenaar duidelijk articulerend, ‘werk je?’

Nu ze haar eigen hartslag tegen het stuk edelsteen aan voelde kloppen kon Nova een glimlach achter haar masker niet onderdrukken. ‘Je ergste nachtmerrie,’ zei ze, waarna ze haar vingertoppen in de laarsjes van Rode Moordenaar stak en de huid van haar enkel zocht. Haar gave spoelde door haar heen. De dolk drukte op haar keel, maar ineens sloten de ogen van Rode Moordenaar zich en zakte ze naast haar in elkaar.

Een wolk wazige witte nevel trok over het dak. Nova keek om zich heen, maar de mist was nu al te dik om Rookgordijn te kunnen zien. Ze ging rechtop zitten, maakte de draad rond haar enkel los en griste de dolk mee. Hij was lichter dan elk ander mes dat ze ooit in handen had gehad en zo te zien was hij vervaardigd uit één stuk robijn. Ze wist echter ook dat echte edelsteen een stuk zwaarder aanvoelde.

Wat voor materiaal het ook was dat Rode Moordenaar gebruikte voor haar speciale wapens, het was vlijmscherp en meer hoefde Nova niet te weten.

Ze stond op en tuurde de sluier geurloze rook in, aandachtig luisterend of ze Rookgordijn of Monarch ergens hoorde. Haar zintuigen voelden afgestompt in de nevel. Een infraroodbril was handig geweest. Dat was het volgende dat ze moest maken.

Ze zag een donkere vorm liggen: haar plunjezak. Met nog een laatste blik om zich heen dook ze op haar tas af en haakte haar arm door de hengsels.

Uit het niets verscheen Monarch. Haar dreadlocks wapperden achter haar aan en ze haalde met haar vuist uit naar Nova’s hoofd. Nova dook weg en ramde haar schouder in Monarchs maag. De Rebel boog naar voren en Nova stak met de dolk recht omhoog. Maar zodra ze het lemmet in het vlees van haar bovenbeen voelde dringen, explodeerde Monarch in een wolk van fladderende vleugels.

De rook begon op te trekken en Nova zag een krakkemikkige brandtrap van het nabijgelegen gebouw. Ze stopte de dolk in haar riem, sprintte naar de rand van het dak toe en sprong. Ze greep zich vast aan de reling van de trap, wierp zich eroverheen en kwam op de metalen traptreden terecht, die onder haar gewicht schudden en kraakten.

Rookgordijns stem was in de nevel hoorbaar. ‘Monarch!’

Nova bleef lang genoeg staan om achterom te kijken en Monarch opnieuw te zien verschijnen, al zakte ze meteen in elkaar en drukte ze een hand op de snee in haar dijbeen. De grijze stof van haar uniform kleurde al donkerrood van het bloed.

Nova zwaaide de plunjezak over haar schouder en haastte zich met twee treden tegelijk de trap op naar boven.

Ze bereikte het dak en rende naar de overzijde.

Ze was al halverwege toen een lange figuur vanaf de straat opsprong tot wel zes meter boven het dak. Nova kwam slippend tot stilstand; haar hijgende ademhaling verwarmde haar masker aan de binnenkant.

De figuur kwam met een klap voor haar neus terecht.

In plaats van een antracietgrijze bodysuit droeg hij iets wat meer op een pantser leek: elk van zijn ledematen was beschermd, elke spierbundel voorgevormd in het harde materiaal, zijn gezicht verborgen onder een helm met een donker vizier. De typische R van de Rebellen prijkte op zijn borst, maar het pantser was heel anders dan de Rebellenuniformen die ze kende.

Ze kon zijn ogen weliswaar niet zien, maar voelde wel dat ze haar gadesloegen. Nova deed een halve stap naar achteren en nam de figuur van top tot teen op. Er was geen onbeschermde huid te zien, slechts smalle naden tussen de gepantserde platen, die mogelijk gevoelig waren voor een traditionelere aanpak.

‘Je bent zeker nieuw hier,’ zei ze.

Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Ik draai anders lang genoeg mee om te weten wie je bent… Nachtmerrie.’

Nova’s vingers gleden licht over de bovenrand van haar riem, al was ze er niet van overtuigd dat ook maar een van haar wapens effectief zou zijn. ‘Moet ik me gevleid voelen?’

Voordat de figuur kon antwoorden, weerkaatste er een schelle lach tegen de hoogbouw, die verder galmde door de straten en steegjes van het centrum van Gatlon. Het geluid was schril, krassend en maar al te bekend.

Nova trok een grimas. ‘Wat doet die idioot nou weer hier?’

Drie

De vreemdeling in het pantserpak draaide zijn hoofd om naar het gelach, precies op het moment dat de bolle voorkant van een luchtballon hoog boven de stoet in beeld verscheen. De ballon had een zwart-wit ruitjespatroon, met een reusachtig gifgroen Anarchistensymbool erop geverfd. In de rieten mand eronder bevond zich slechts één persoon: een man met wild peenhaar, roodgeverfde wangen en donkere lijnen die van zijn mondhoeken tot aan zijn kin waren getrokken, in nabootsing van een marionet.

Gekleed in zijn geruite pak stond de Poppenspeler op de rand van de mand en hield zich vast aan de verticale stangen terwijl de mand onder hem schommelde en wankelde.

‘O, Rebéééééllen!’ riep hij op een zangerige, treiterige toon. ‘Wil er dan niemand met me spelen?’

Het gejuich onder hem sloeg om in angstig gegil en hij kakellachte opnieuw. Hij stak zijn hand uit boven het publiek en kantelde zo ver naar voren dat het leek alsof hij uit de mand dreigde te vallen. ‘Iene, miene, mutte…’

Acht glinsterende, gouden draden daalden vanuit zijn vingertoppen neer in de menigte, en ook al zag Nova niet waar ze precies terechtkwamen, ze wist dat hij in alle chaos onder hem op zoek zou zijn naar kinderen. Werd iemand geraakt door een van zijn draden, dan veranderde diegene in een pop die hij kon laten bewegen. Na al die jaren wist ze nog steeds niet of zijn gave alleen op kinderen werkte of dat zijn voorkeur naar hen uitging omdat een hersenloze, woeste kleuter zo ongelooflijk griezelig was.

‘Tikkie!’ brulde de Poppenspeler. ‘Jij bent ’m!’

Het gegil werd luider.

‘Vriendje van je?’

Nova keek opzij naar de gepantserde figuur. ‘Niet echt.’

De Poppenspeler lachte weer en naast haar balde de vreemdeling zijn vuisten nog steviger. Nova kon hem zijn ergernis niet kwalijk nemen. Zij was ook niet Winston Pratts grootste fan, en dat terwijl ze al vanaf haar zesde bij hetzelfde team hoorde.

In een vloeiende beweging trok Nova haar plunjezak naar voren en haalde er een netwerppistool uit – een speelgoedbazooka die ze op haar elfde had omgebouwd. De vreemdeling draaide zich haar kant op, op hetzelfde moment dat zij het pistool optilde en de trekker overhaalde. Een net van nylontouwen vloog op hem af; de acht punten verspreidden zich in de lucht als de tentakels van een octopus. Hij strompelde verrast achteruit en hief een hand op om zichzelf te verdedigen toen het net dichterbij kwam.

Hij viel op één knie. Het net wikkelde zich om hem heen en zijn ledematen raakten verstrikt. Zijn helm draaide heen en weer toen hij zich verzette tegen de touwen, maar elke beweging trok ze alleen maar strakker.

‘Het was leuk je te ontmoeten,’ zei Nova, die haar bazooka terugstopte in haar tas. Ze rende op een drafje langs hem heen, bestudeerde het volgende dak en nam met gemak de sprong.

‘We zijn nog niet klaar.’

Ze keek om. De vreemdeling had zijn schouders opgetrokken. Hij wikkelde de gehandschoende vingers rond de wirwar van touwen en tussen zijn vingers kringelde een rookpluimpje op.

De touwen vlogen in brand. Vlammen likten langs het nylon omhoog en schroeiden het net, tot hele stukken ervan tot as waren vergaan.

Toen het net ver genoeg was verbrand, scheurde hij het kapot en stapte uit de kluwen. De rest bleef smeulend op het betonnen dak liggen.

Hij liep naar de rand toe en keek op Nova neer.

Ze glimlachte zelfgenoegzaam, maar niet onder de indruk. ‘Weer een Vuurelement. Wat bijzonder. Het is geen zeldzame soort, maar je kunt moeilijk kritiek hebben op een echte klassieker.’

Hij zakte door zijn knieën tot hij bijna hurkte en sprong op. Zijn lichaam schoot ver over Nova’s hoofd heen. Ze volgde zijn baan door de lucht; hij legde een volledige boog af tot achter haar op hetzelfde dak. Zijn landing was weliswaar elegant, maar door het gewicht van zijn pantser schudde de vloer onder hun voeten.

Nova’s glimlach verdween.

Een Vuurelement met een duur antizwaartekrachtpak… of een begaafde met superieure springkunsten en snelheid, die toevallig ook nog in staat was dingen in vlammen te laten opgaan… of een superheld met beide superkrachten? Van een dergelijke combinatie had ze nog nooit gehoord.

‘Er is geen ontsnapping mogelijk, Nachtmerrie,’ zei hij. ‘Bij dezen ben je aangehouden, en je zult je voor je misdaden moeten verantwoorden.’

‘Dat klinkt reuzegezellig allemaal, maar ik had al andere plannen voor vanmiddag.’

Er gleed een schaduw over hen heen – monarchvlinders die langzaam de gedaante van een meisje aannamen.

Terwijl Monarch zich vormde, keek Nova heen en weer van haar naar de vreemdeling. Ze stond precies tussen hen in en kon geen kant op.

Monarch keek fronsend naar de gepantserde man. De wond in haar dijbeen was haastig verbonden met een reep grijze stof. ‘Wie ben jij?’

Een ogenblik lang zei de vreemdeling niets, en Nova wist vrij zeker dat zijn stem een heel stuk lager klonk en een zweem van gerechtigheid bevatte toen hij antwoordde: ‘Ik ben de Schildwacht.’

Nova begon te lachen. ‘Serieus?’

De Schildwacht hield zijn hoofd schuin in haar richting, en ze wist niet goed of ze het zich verbeeldde of dat hij zijn borstkas werkelijk nogal defensief opzette.

‘Vriendje van je?’ vroeg Monarch met een blik op Nova.

Ze klemde haar handen steviger rond de schouderband van haar plunjezak. ‘Ik ben niet het type voor vrienden. Bovendien draagt hij júllie embleem.’

Monarch kneep haar ogen tot spleetjes toen ze eens goed naar de R op de borst van de Schildwacht keek.

Nova verloor haar interesse in Monarchs verwarring en slingerde haar tas naar het hoofd van de Schildwacht, waarna ze de rode dolk uit haar achterzak griste. Ze haalde ermee uit naar Monarchs onderbuik, maar raakte slechts lucht; Monarch had zich zojuist getransformeerd tot haar zwerm. Grommend van frustratie bleef Nova rondmaaien met de dolk, en uiteindelijk wist ze één vlinder te halveren.

Ze blies haar adem uit en keek omlaag naar de lichte lijn van vleugelhaartjes op het lemmet.

Twee armen werden om haar heen geslagen en hielden haar ellebogen langs haar zij geklemd. Als ze Rookgordijn al sterk vond, dan was deze jongen echt van staal en ijzer.

Of misschien kwam dat door het pak.

Nova klemde haar kaken op elkaar en stootte naar achteren. Hij slaakte een kreet, maar liet haar niet los, ook niet toen zijn voet de lage reling rond het dak raakte.

Met nog een laatste duw wist Nova hen samen over de rand te krijgen. Heel eventjes vlogen ze door de lucht, waarbij hij zijn armen nog steeds om haar heen geklemd had.

Een tel later raakten ze het naastgelegen dak met een klap die dwars door Nova’s botten heen dreunde. Iets vlak onder hen barstte en verbrijzelde.

Haar lichaam deed zeer, maar ze dwong zich van hem af te rollen en zijn armen van haar weg te duwen terwijl ze trillend op een rieten mat in elkaar zakte. Nova keek om zich heen. Ze waren op een klein dakterras, omgeven door rotan tuinmeubels en potplanten – waarvan er nu eentje door de Schildwacht werd geplet. Tegen de muur waar ze zojuist vanaf waren gevallen borrelde een fonteintje.

Ze ving nog net een glimp op van de luchtballon van de Poppenspeler die door de straat zweefde. Ze zag hoe pulserende rode stralen de zijkanten van de gebouwen langs de hoofdstraat beschenen. Misschien was het Blacklight, die de Poppenspeler probeerde af te leiden met vuurwerk en lichtflitsen, of Thunderbird, die een van haar bliksemschichten gooide in de hoop de ballon lek te prikken… of de slechterik te elektrocuteren. Of allebei.

De vlinders verschenen opnieuw, nu als een donkere wolk boven haar hoofd. De Schildwacht had zich op zijn zij gedraaid en probeerde overeind te komen.

‘Hé, Schildwacht,’ zei Nova, terwijl ze haar grip op de dolk verstevigde.

Hij keek op.

Ze stak het mes in de ruimte tussen zijn borst- en schouderplaten.

De Schildwacht brulde het uit en duwde haar van zich af. Hij zakte in elkaar en plantte een handpalm op de grond terwijl de andere oplichtte en opeens in oranje vlammen uitbarstte. Hij bewoog de hand naar achteren.

Nova dook omlaag en trok haar capuchon verder over haar gezicht terwijl de krachtige vlammenstraal over haar rug schoot. Ze wist wel dat het een goed idee was geweest om haar uniform te voorzien van een vuurvaste coating.

Een kreet van pijn drong tot haar door.

Nova keek vanuit de schaduw van haar capuchon op en zag de zwerm vlinders weer de gedaante van Monarch aannemen. De vlammen hadden een groepje van de goud-zwarte insecten geraakt, en de resterende asvlokken leken samen te smelten tot de linkerzij van het meisje, van haar ribben tot haar heup. Haar uniform was zwartgeblakerd en er kwam nog wat rook vanaf. De geur van verbrand vlees hing in de lucht.

De brandtrap aan de zijkant van het gebouw rammelde en ratelde. Rookgordijn verscheen op de bovenste sport en haakte zijn stok over de rand van het dak om zich het laatste stukje naar boven te hijsen. Hij ademde zwaar, zijn donkere haar zat tegen zijn voorhoofd geplakt toen hij het tafereel eens goed in zich opnam. Zijn ogen werden groot. ‘Monarch?’

Er kletterde iets neer naast Nova’s voeten. De dolk van robijn, het lemmet nog donkerder rood van het bloed.

Nova deed geen moeite om nog naar hen om te kijken. Ze draaide zich om en rende weg, klom via het borrelende fonteintje naar boven en hees zich op het dak waar ze vandaan waren gekomen. Achter zich hoorde ze de Schildwacht Rookgordijn bevelen om Monarch te helpen, en een verbijsterde Rookgordijn vragen: ‘En wie mag jij dan wel zijn?’

De rieten mand van de Poppenspeler kwam langzaam in zicht drijven.

‘Vangen!’ riep Nova.

De Poppenspeler keek haar kant op, maar deed geen enkele poging om de plunjezak te vangen die Nova in zijn mand wierp.

‘Goedemiddag, kleine Nachtmerrie,’ zei Winston. ‘Wat een geweldig leuke verrassing. Ik had even zin in een tochtje. Een… optochtje.’ Hij gooide zijn hoofd achterover en begon te lachen, wat er door de marionetlijnen op zijn gezicht nog schrikwekkender uitzag dan het al was.

Hij hield zijn handen nog steeds boven het publiek, en zijn ragfijne gouden draden speelden met de hulpeloze kinderen ver onder hen. Nova keek lang genoeg naar beneden om een meisje met vlechtjes heel hard in de enkel van een man met grijs haar te zien bijten… misschien haar eigen opa.

Met een grimas klom Nova op de rand van het dak. ‘Gooi een van je touwen naar me toe.’

De Poppenspeler zweeg en keek haar aan met uitdrukkingsloze ogen. ‘Je hebt gezelschap.’

Een hand greep haar bij een elleboog en draaide haar om. Vingers sloten zich rond haar keel en duwden haar achterover, maar knepen net hard genoeg opdat ze niet van het dak naar beneden zou vallen.

‘Je hebt Kapitein Chromium geprobeerd te doden,’ gromde de Schildwacht. ‘Waarom? Wie heeft je daartoe aangezet? Wat zijn ze nog meer van plan?’ Het gladde vizier van zijn helm verraadde niks, maar zijn stem klonk woest. Nova dacht even dat ze de hitte van zijn vlammen nog steeds door zijn handschoen heen voelde.

‘Jullie Rebellen stellen wel een hoop vragen,’ zei ze. Er dansten witte lichtpuntjes in haar blikveld.

Hij kwam nu zo dicht bij haar staan dat zijn vizier bijna tegen haar eigen gezichtsmasker stootte. ‘Ik stel voor dat je ze maar eens beantwoordt.’

‘Denk je nou echt dat ik bang ben voor een opgeblazen neofiet in verkleedkleren?’

De greep rond haar keel leek iets te verslappen. Een heel klein beetje maar. ‘Neofiet?’

‘Dat betekent amateur. Het is duidelijk dat je pas komt kijken.’

‘Ik weet wat het bete…’ De Schildwacht zuchtte gefrustreerd. ‘Luister. Het kan me niet schelen of je bang voor me bent of niet, maar ik durf te wedden dat je op z’n minst een beetje bang bent voor de dood – zoals wij allemaal.’ De vingers verstevigden hun greep en Nova voelde dat ze verder naar achteren werd geduwd. Het was een uiterst klein duwtje, maar wel zoveel dat ze haar evenwicht voelde verschuiven en de zwaartekracht wat voelde trekken.

Ze vocht tegen het gebrek aan lucht en perste er een lachje uit, al klonk het meer als een hijgend gepiep. ‘Je weet wat ze zeggen… zonder angst geen moed.’

Hij deinsde naar achteren alsof ze hem had geslagen. Op hetzelfde moment stak Nova haar hand naar voren en drukte die tegen zijn borst. Ze groef met haar vingers in de snee die het mes in het materiaal had gemaakt. Het was er warm en plakkerig van het bloed, maar dat was voldoende. Vlees en weefsel en een hartslag die er vlak onder denderde.

‘Wat zei…’

Ze stuurde haar gave door hem heen, als een mokerslag tegen zijn borst.

Zijn ademhaling stokte en hij stond er een ogenblik lang onbeweeglijk bij. Toen verslapte de hand rond haar keel. Nova schreeuwde het uit en greep zijn onderarm vast om haar zwaartepunt naar hem toe te brengen terwijl hij achteroverviel met een smak die haar botten deed trillen.

Nova’s hart maakte een sprongetje in haar borst toen ze op hem neerkeek, en ze had nog steeds dat akelige gevoel in haar maag van het ogenblik waarop ze dacht dat ze in de diepte zou storten.

‘Naaacht-mer-rie…’

Wrijvend over haar hals draaide ze zich net op tijd om, zodat ze de glinsterende gouden draden zag die de Poppenspeler haar toewierp. Haar benen trilden inmiddels, maar Nova dwong zich haar laatste beetjes kracht bijeen te schrapen. Ze wikkelde de draden rond haar pols, sprong, en bungelde hoog boven de straat, waar de mensen uiteen waren gestoven en een van de praalwagens tegen de pui van een kapperszaak was gebotst.

Ze klom langs de draden omhoog de mand in en landde in een hoopje op de bodem.

‘Dank je, Winston,’ hijgde ze.

Hij antwoordde niet – hij concentreerde zich alweer op zijn marionetten en zijn gestoorde krijslach overstemde het lawaai van de propaanbrander boven hem.

Zodra Nova weer op adem was gekomen, klemde ze haar handen om de rand van de mand en dwong zich op te staan.

Onder haar op straat heerste chaos. De ragfijne draden van de Poppenspeler lagen kriskras op de stoep, sommige nog rond de kelen en polsen van kinderen gewikkeld, al waren de meeste van zijn poppen al afgedankt en lagen ze ineengezakt tegen een gebouw of ergens midden op straat. Een aantal toeschouwers waren gewond geraakt; sommige lagen languit op het trottoir, andere lieten een spoor van bloed achter terwijl ze zich kruipend in veiligheid probeerden te brengen. Winston had nog vier kinderen in zijn macht, de draden als een strop rond hun keel, en liet hen fanfare-instrumenten door winkelruiten gooien, praalwagens aan stukken scheuren en voedsel van de kraampjes op straat naar de Raadsleden smijten, die probeerden in te grijpen zonder iemand pijn te doen.

De Beschermheer was uiteraard onzichtbaar geworden, terwijl Tsunami elke keer poogde de marionetten in een schuimende vloedgolf te wikkelen – alleen leek het de betoverde kinderen niet te kunnen schelen dat ze misschien wel zouden verdrinken toen de muur van water zich over hen uitstortte.

Nova zocht naar Kapitein Chromium, maar kon hem in alle tumult niet vinden.

De hele tijd echode Winstons tergende kakellachje door de stad. Hij had zo veel plezier, het was net alsof hij naar een circusvoorstelling keek.

Nova bewoog haar hand naar de plek achter haar oor en schakelde haar zendertje weer in. ‘Nachtmerrie meldt zich. Detonator, Phobia, waar zijn jullie?’

Phobia’s stem antwoordde heel kalm en droog: ‘Waar was je zo lang?’

Nova keek om naar het dak, dat zich nu een halve straat van haar vandaan bevond terwijl de ballon steeds verder afdreef, maar ze kon de Rebellen of de Schildwacht niet meer zien.

‘Ik heb nieuwe vrienden gemaakt,’ zei ze.

Een donderend geluid boven haar hoofd trok Nova’s aandacht en ze keek net op tijd op om Thunderbirds enorme zwarte vleugels tegen de blauwe hemel afgetekend te zien. Haar gezicht was vertrokken van woede, en in één hand hield ze een knetterende, witte bliksemschicht.

Nova vloekte.

Winston giechelde alleen maar. ‘Dag vogeltje!’

Thunderbird tilde haar vrije hand op en richtte haar geopende handpalm op de ballon. De lucht dreunde luid en dreef de ballon naar achteren. De mand knalde tegen een kantoorgebouw aan, waardoor Nova tegen de zijkant werd geslingerd en opnieuw op de bodem viel.

Winston hees zich met één hand rond de verticale stang weer op en trok aan de goudkleurige draden rond zijn vingers om de kinderen onder hen nog meer te laten uithalen.

‘Tsk-tsk,’ zei hij met een kinderlijk giecheltje. ‘Je mag niet duwen. Zeg nu maar netjes sorry.’

‘Laat die kinderen nu meteen gaan, Poppenspeler,’ gromde Thunderbird, die de bliksemschicht al boven haar schouder hield.

Nova opende haar plunjezak en pakte het netwerppistool weer tevoorschijn. Ze ademde uit, stak haar hoofd boven de rand van de mand uit, gebruikte die als steun voor haar wapen en vuurde.

De touwen wikkelden zich rond Thunderbirds lichaam. Eén kant bleef vastzitten rond haar linkervleugel en ze slaakte een verbaasde kreet. De bliksemschicht raakte een touw en het hele net gaf licht en knetterde van de elektrische lading.

Thunderbird gilde.

En toen viel ze… omlaag, omlaag… op de straat en de stoep af…

Rechtstreeks in de uitgestoken armen van Kapitein Chromium.

Hij zette haar neer en richtte zijn blauwe ogen omhoog. Zijn glimlach was verdwenen. Hij zag er niet langer uit als een overdreven opgehemelde zot op een protserige praalwagen.

Zijn blik ontmoette die van Nova en ze slikte.

‘Wat gebeurt er daar beneden, Detonator?’ zei ze. ‘We kunnen wel wat hulp gebruiken.’

‘De Poppenspeler vormde geen onderdeel van de missie,’ kwam het droge antwoord. ‘Als hij op eigen houtje komt opdagen, mag hij ook op eigen houtje sterven.’

Op straat pakte de Kapitein de metalen lans die hij eerder had vastgehouden. Nova zag dat hij de helm van Ace Anarchy van de punt trok en wegsmeet. De helm rolde over straat en bleef tegen een afvoerrooster in de goot liggen.

‘Het gaat niet alleen om de Poppenspeler,’ zei ze. ‘Ik zit ook hierboven!’

‘Succes ermee, Nachtmerrie. De missie is ten einde.’

Het zachte geknetter van het oortje viel opeens stil.

Kapitein Chromium tilde de lans op tot boven zijn hoofd, kantelde hem als een speer en wierp.

De ballon hing tientallen meters hoog, maar de lans vloog geen moment uit koers en kwam recht op haar af.

Nova dook ineen.

Met een oorverdovende klap raakte de lans de brander, en de propaanlijn schoot los. De vlam sputterde en doofde. De lans ketste af tegen het metaal en viel terug naar beneden.

Het effect was direct merkbaar. De ballon bleef zweven dankzij de opgebouwde vaart, maar steeg al minder snel.

Nova keek om zich heen. Ze hadden met gemak over de volgende rij gebouwen heen kunnen vliegen, maar met gebrek aan voortstuwende kracht betwijfelde ze of dat nu nog ging lukken. Zonder brander die de lucht in de ballon verhitte zouden ze al gauw dalen en vervolgens neerstorten. Zo in de handen van de Rebellen.

Winston hield zijn hoofd schuin en keek neer op Nova. ‘O-o.’

Nova hield zijn blik vast en dacht na.

Als ze gewicht konden lozen, zou het misschien nog lukken om over het volgende blok heen te komen en genoeg afstand te creëren om te kunnen vluchten voordat de Rebellen hen hadden ingehaald.

Ze richtte haar aandacht op de plunjezak met al haar wapens en uitvindingen erin. Al haar inspanningen. Al haar harde werk.

Medelevend jammerde Winston: ‘Je zult af en toe iets moeten opofferen, mini-Anarchist.’

Nova zuchtte. ‘Daar heb je helemaal gelijk in.’

Ze haakte haar armen rond Winstons enkels en gaf er een ruk aan. Hij slaakte een kreet, maaide met zijn armen door de lucht en viel over de rand.

Nova wachtte niet tot zijn geschreeuw wegstierf voor ze zich met behulp van de stangen op de rand hees om de brander te inspecteren. De ballon wist ternauwernood over het dak heen te glijden, waardoor ze net genoeg tijd had om de propaanlijn opnieuw te bevestigen. Ze zette de schakelaar een paar keer om en uiteindelijk kwam de vlam brullend tot leven.

De ballon zweefde hoger de lucht in.

Nova liet een vermoeide, opgeluchte kreun horen en waagde nu een blik omlaag naar de straat.

De Poppenspeler was op een van de praalwagens terechtgekomen. Hij zat onder de confetti en bloemen toen Kapitein Chromium hem ervanaf trok, naar de grond.

Winston verzette zich niet. Zijn blik bleef de hele tijd op Nova rusten, zijn gezicht vertrokken in diezelfde waanzinnige grijns.

Nova stak haar hand op en zwaaide naar hem.

Vier

Adrian werd wakker met het gevoel dat er watten in zijn hoofd zaten. Hij kreunde en probeerde zich op zijn zij te draaien, maar herinnerde zich toen pas dat hij de gepantserde bodysuit nog droeg. Het harde materiaal drukte pijnlijk in zijn rug.

Alles deed zeer, maar zijn schouder was er het ergst aan toe. Kloppend, brandend en plakkerig van het bloed.

Hij kon niet geloven dat ze hem had neergestoken. Hij wist weliswaar niet goed waarom het hem verbaasde, behalve dan… dat begaafden niet op die manier vochten. Ze streden met superkrachten en buitengewone talenten, maar dit was gewoon een ouderwetste, valse aanval geweest.

Dat moest hij onthouden voor de volgende keer. Nachtmerrie hield zich niet aan dezelfde spelregels als de rest.

Maar, bedacht hij, dat deed hij ook niet. Niet meer. Niet als hij de Schildwacht was.

Het lukte hem om te gaan zitten. Het was nog licht, maar de hemel kleurde al donker en de schaduwen van het gebouw naast hem vielen op het hele dak. Hij moest vijf, zes uur lang buiten bewustzijn zijn geweest. Hij mocht van geluk spreken dat ze hem hierboven buiten westen had geslagen, waar niemand hem zo gauw zou vinden. Het was duidelijk dat ze hem met rust hadden gelaten, maar hij voelde zich ongemakkelijk bij het idee dat hij hier zo’n lange tijd languit en kwetsbaar op de grond had gelegen.

Languit, kwetsbaar en nutteloos.

Waarom was Oscar hem niet gaan zoeken?

Nee, wacht, dat was een stomme vraag. Waarom zou Oscar dat doen? Hij wist niet dat Adrian degene was die schuilging onder het pantser van de Schildwacht, en bovendien… Danna was gewond geraakt, en Ruby misschien ook wel. Oscar had andere dingen aan zijn hoofd. Ze zouden rechtstreeks zijn teruggekeerd naar het hoofdkwartier. Waarschijnlijk waren ze daar nu nog.

Adrian keek om zich heen om te controleren of niemand vanuit een raam in de buurt naar hem gluurde voor hij met zijn vingers in het midden van het borstschild van het pak drukte.

Het pantser klikte en siste, vouwde zichzelf op als een origamifiguur en rolde langs zijn ledematen omhoog tot zijn hele pak niet groter was dan een geplet aluminium blikje. Hij stopte het in de huid boven zijn borstbeen en trok de ritstatoeage dicht die hij daar meer dan een maand geleden had gezet.

Hij begon zijn hemd aan de voorkant dicht te knopen, maar zijn schouder schreeuwde dat hij daarmee moest ophouden. Hij keek omlaag. Er zat een scheur in de stof, en ook al leek de druk van het pantser het bloeden redelijk gestelpt te hebben, hij zag met één blik dat hij een hoop bloed had verloren. Zijn hele zij was klam, het materiaal van de stof bijna zwart waar het bloed was gestold. Hij vroeg zich af of dit de reden was dat zijn hersens zo’n moeite hadden met functioneren, of dat hij dat te wijten had aan de manier waarop Nachtmerrie hem had uitgeschakeld.

Of misschien was het een combinatie van de twee.

Hij vervloekte haar op alle denkbare manieren toen hij de stof voorzichtig van zijn huid pelde, en vervloekte vervolgens zichzelf toen hij het shirt over zijn hoofd uittrok.

Dat meisje had een hele hoop low-techgadgets en een gave die alleen werkte bij een directe aanraking van de huid. Hoe had ze hem weten te verslaan?

Hij trok een grimas toen hij inzag dat hij een sneue poging deed om zijn trots te redden. Maar wie dacht hij daarmee voor de gek te houden? Hij had een vijand onderschat die hij niet had mogen onderschatten. Ze was sterk. Ze was slim. En de meeste van die low-techgadgets die hij haar had zien gebruiken waren eigenlijk best indrukwekkend.

Hoofdschuddend begon hij te lachen – eerst een wrang lachje, maar het werd al gauw een welgemeende lach vol humor, al was het dan pure zelfspot.

Daar stond hij dan, de volgende grote superheld van de stad.

‘De volgende keer,’ zei hij fluisterend tegen zichzelf. Een belofte.

Hij zou blijven trainen. Hij zou beter worden. En er zou in elk geval een volgende keer komen.

Hij trok de stift uit de achterzak van zijn spijkerbroek en schetste een kraan op de betonnen rand van het dak. Hij trok de tekening overeind tot die driedimensionaal was. Met een draai aan de knop stroomde er koud water uit.

Hij gebruikte de schone helft van zijn shirt om zo veel mogelijk bloed weg te vegen. De wond zag er lang niet zo verschrikkelijk uit toen hij schoon was. Zijn hart klopte nog en zijn arm deed het, dus ze kon nooit iets echt belangrijks hebben geraakt.

Na een nauwkeurige inspectie van de wond drukte hij de punt van zijn stift tegen zijn huid en tekende er een serie hechtingen op, die de wond dichttrokken. Zodra hij klaar was, deed hij de dop op de stift en stopte hem weg. Hij draaide de kraan dicht en leunde achterover terwijl hij zijn duim over de tatoeage op zijn linkeronderarm liet glijden. Het was een spiraal van vlammen in dikke, zwarte inkt, waarvan de randjes vervaagden en overgingen in zijn eigen donkere huid.

Vuurmanipulatie. Misschien was het niet erg zeldzaam, maar het bleef een van de meest gewilde talenten onder de begaafden. Tel daarbij op het pantserpak en de veren die hij in de zolen van zijn voeten had aangebracht, en hij was er zeker van geweest dat hij alles aankon en iedereen kon tegenhouden.

Maar Nachtmerrie had nauwelijks een spier vertrokken.

En dat niet alleen. Ze had de spot met hem gedreven.

Kreunend kwam hij overeind en hij raapte al zijn moed bijeen om naar beneden te kijken, naar de straat waar de optocht vanmorgen doorheen was gereden. De uitgelaten feestsfeer had plaatsgemaakt voor een doffe stilte, terwijl de schoonmaakdiensten de confetti en voedselverpakkingen opveegden en het gebroken glas, de vernielde praalwagens en de gestolen koopwaar opruimden; alles wat na de aanval van de Poppenspeler was blijven liggen.

Nachtmerrie had de Poppenspeler gevraagd haar een touw toe te gooien. Werkten ze samen? Was ze een Anarchist?

Ergens zou dat wel logisch zijn. De Anarchisten waren een van de weinige bendes die niet helemaal waren verdwenen in de afgelopen tien jaar, en zij verachtten de Rebellen meer dan wie ook, met name de Raad.

Dat was toch de reden dat ze zich daarboven had bevonden? Ze had het op de Raad gemunt. Ze had de Kapitein willen uitschakelen.

Adrian duwde zijn bril omhoog op zijn neus. Beneden op straat werd een klein meisje onder een toerbus vandaan getrokken, waar ze zich waarschijnlijk de hele middag had schuilgehouden. Ze snikte hysterisch en zelfs van deze afstand zag Adrian de goudkleurige draad die nog rond haar nek gebonden zat. Hij vroeg zich af wat ze van de Poppenspeler had moeten doen.

Hij spande zijn kaakspieren.

Van de meeste Anarchisten was de identiteit al jarenlang bekend. Winston Pratt. Ingrid Thompson. Honey Harper. Leroy Flinn.

Maar Nachtmerrie… die was nieuw. Een mysterie. En een bedreiging.

Toen hij zijn ogen sloot zag hij haar, een kleine glimp van haar ogen in de schaduw van haar capuchon. Zonder enige uitdrukking. Zonder wroeging. Zonder vrees, zelfs terwijl ze die woorden uitsprak – de woorden die hem al jaren achtervolgden. Zelfs nu wist hij niet zeker of hij het zich had ingebeeld. Was het slechts in zijn droom gebeurd, terwijl hij bewusteloos was?

Zonder angst geen moed.

Moeizaam ademde hij uit. Het was geen droom geweest. Zij had dit gezegd.

Het kon geen toeval zijn.

‘Nachtmerrie,’ fluisterde hij, en het leek alsof hij die naam voor het eerst uitsprak. De eerste keer dat hij die naam hardop zei en dat die een betekenis voor hem had. Ze was niet langer een slechterik die aangehouden moest worden. Een gevaar voor de stad waarmee afgerekend diende te worden. Nu was ze iemand die wellicht over antwoorden beschikte. ‘Wie ben je echt?’

Het wazige gevoel in zijn hersens was bijna helemaal opgetrokken toen Adrian het hoofdkwartier van de Rebellen bereikte. Hij had voor zichzelf een nieuw hemd getekend, met lange mouwen om de tatoeages te verbergen. Zijn borstkas en schouder klopten nog steeds en waren nog altijd gevoelig onder de stof.

Hij liep naar binnen via de draaideur van de hoofdingang en bleef staan op een bordes dat uitkeek over een brede ontvangsthal. Het was een enorme verzamelplaats, waar het altijd bruiste van energie en geklets en de zware laarzen die over de gigantische, ingelegde R in het midden van de vloer liepen. Rebellen in antraciet-rode uniforms liepen langs artsen in labjassen en praatten met kantoorpersoneel in strakke pakken. Mensen haastten zich van de ene afdeling naar de andere, stonden in groepjes bij elkaar en staarden naar de schermen aan de muren, waarop constant scènes van de aanval door de Poppenspeler werden herhaald.

Hugh en Simon maakten er soms grapjes over dat dit allemaal was begonnen in de kelder van de Beschermheer. Ze waren nog maar tieners, al bevriend vanaf hun prille jeugd, beschikten allebei over een buitengewone begaafdheid en waren het allebei beu om toe te moeten kijken hoe hun stad werd gerund door Anarchisten en criminelen. Op een avond besloten ze daar iets aan te doen.

Naarmate hun uitspattingen gedurfder werden en meer publiciteit kregen, voegden nog vier begaafden zich toe aan het team van outlaws dat het recht in eigen hand nam: Kasumi, Evander, Tamaya en Adrians moeder, Georgia Rawles. De onnavolgbare Vrouwe Victoria.

Evander was degene die hun de naam had gegeven waarmee ze hun plek in de geschiedenis opeisten: de Rebellen. Adrian had begrepen dat ze in die tijd niets hadden: geen geld, geen hoofdkwartier, geen macht. Alleen een diepgewortelde vastberadenheid om de wereld ten goede te veranderen. En dat hadden ze voor elkaar gekregen in hun goedkope, zelfgemaakte kostuums, met een dieet van voorverpakte macaroni-en-kaasmaaltijden, terwijl ze om de beurt bij elkaar op hun door motten aangevreten banken sliepen.

De oorspronkelijke zes leden werden nog steeds gezien als de harde kern; zij hadden de Rebellen opgericht, maar het aantal bleef toenemen: meer voorvechters sloten zich bij de missie aan, meer begaafden waagden het om te strijden tegen de schurken die hun wereld hadden verscheurd.

Als hij nu naar het hoofdkwartier keek, was het nagenoeg onmogelijk om je voor te stellen dat alles zoveel jaar geleden was begonnen in die kelderruimte. Een stel tieners met het vurige verlangen de wereld te verbeteren.

En nu… dit. Tweeëntachtig verdiepingen en acht ondergrondse levels van ’s werelds omvangrijkste overheids- en ordehandhavingsdienst.

Oké, de meeste verdiepingen waren helemaal leeg, maar Hugh zei vaak genoeg dat ze nog blij zouden zijn met al die extra ruimte als het tijd werd om uit te breiden. De toren was gebouwd als hoofdkantoor van een internationale bank of iets vergelijkbaar saais, maar bevatte nu high-techvoorzieningen en virtual-realitysimulatoren waar de Rebellen zowel lichamelijk als geestelijk konden trainen binnen een heel spectrum aan programmeerbare situaties. Er was een compleet arsenaal waar een uitgebreid assortiment aan wapens werd bewaard, achter een serie steeds moeilijker doordringbare barrières, plus een hele verdieping speciaal voor de opslag van instrumenten en voorwerpen met speciale krachten. Er waren twee verdiepingen vanwaaruit stadsbewaking en recherchewerk werden geregeld en waar het altijd drukbezette callcenter zich bevond. Ook waren er cellen voor begaafde criminelen die te gevaarlijk waren om in de gewone stadsgevangenis opgesloten te worden, ontspanningsruimten voor Rebellen die geen dienst hadden, onderzoekslaboratoria, een complete kliniek, en – de grote trots van allemaal – het Raadhuis op de bovenste etage, waar de Raad wetten goedkeurde en verordeningen uitvaardigde die bedoeld waren om de samenleving die ze hadden bevrijd van alle anarchie te versterken en de wereld tegen een nieuwe ondergang te beschermen.

De Raad deed alsof de maatschappij slechts één kant op kon – voorwaarts, met achterlating van al die verschrikkelijke jaren van chaos en criminaliteit – maar Adrian had af en toe het gevoel dat de basis van orde die de Rebellen hadden gelegd een stuk wankeler was dan men wilde toegeven.

Hij rechtte zijn rug en begon de grote trap af te dalen naar de centrale hal, waar hij doorliep naar de liften, op weg naar de ziekenhuisvleugel. Enkele schermen boven zijn hoofd schakelden over naar een beeld van Nachtmerrie, die vanuit de mand van de heteluchtballon stond te zwaaien, haar gezicht verborgen in de schaduw van haar capuchon.

Een hernieuwde vastberadenheid stroomde door Adrian heen zodra hij haar zag. Zijn gedachten speelden het moment af waarop Nachtmerrie hem had neergestoken, nota bene met Ruby’s mes. Hij was de controle verloren. Hij had die vlam geworpen met de bedoeling Nachtmerrie te raken, maar was zo verblind geweest door zijn woede dat hij niet had nagedacht over wat – of wie – zich mogelijk achter haar bevond.

Ze had hem een neofiet genoemd, een beginneling. Ze had gelijk. Het was een amateuristische vergissing.

Vanaf het moment dat hij Monarch had horen schreeuwen wist hij dat ze zwaargewond was. Hij had zich niet ingehouden en hoe graag hij Nachtmerrie hier de schuld van wilde geven, dat ging niet. De vlammen waren uit zíjn hand gekomen – het resultaat van een kracht die hij nog nauwelijks had verkend. Hij had zich arrogant en achteloos opgesteld, en daar had Danna nu onder te lijden.

Zodra hij de kliniek betrad zag hij Tamaya Rae – Thunderbird – door de ramen van de eerste kamer. Ze zat op de rand van een bed terwijl een heler zich bezighield met een van haar zwarte, gevederde vleugels. Ze zag er razend uit, al ving hij weinig meer op dan de woorden ‘Poppenspeler’, ‘ballon’ en ‘achterlijk visnet’.

Danna vond hij in de derde kamer. Ze lag op haar zij en was buiten bewustzijn. Een groot deel van haar uniform was weggeknipt en er waren diepe brandwonden zichtbaar op haar linkerarm en de linkerzijde van haar bovenlichaam. Er zat een masker over haar neus en mond, waarschijnlijk om haar longen te voorzien van een elixer dat voorkwam dat haar lichaam zou transformeren zolang ze bewusteloos was; zoiets gebeurde weleens wanneer haar hersens in vecht-of-vluchtmodus stonden. Ze had hem ooit verteld dat het haar heel vaak was overkomen toen ze klein was en een nachtmerrie had.

Nachtmerrie…

Hoe ironisch.

De moed zonk Adrian in de schoenen. Hij had tijdens het gevecht geen tijd gehad om te kijken hoe erg de brandwonden waren en nu drukte het volledige gewicht van zijn schuldgevoel des te zwaarder op zijn schouders.

Oscar en Ruby waren er ook. Ze zaten op een bank in de hoek van de kamer. Ruby had haar hoofd tegen Oscars schouder gelegd, en Adrian dacht heel even dat ze misschien in slaap was gevallen, maar toen knipperden haar ogen langzaam open. Ze zag Adrian en schoot rechtop. Er gleed een flits van teleurstelling over Oscars gezicht, maar de uitdrukking was zo snel verdwenen dat Adrian dacht dat hij het zich misschien had verbeeld.

‘O, nú komt hij ineens opdagen,’ zei Oscar terwijl hij ging staan. ‘Waar zát je al die tijd, man?’

‘Het spijt me,’ zei Adrian, die de verontschuldiging tot diep in zijn binnenste voelde. ‘Ik heb je berichtje over Nachtmerrie ontvangen en ik was net op weg naar jullie toen de Poppenspeler opdook. Ineens moest ik een groep kinderen in veiligheid zien te brengen; ik kon niet weg. Het waren er echt iets van honderd of zo, op een schooluitje. Het was een en al chaos.’ Hij krabde zacht over zijn shirt op de plek van zijn schouderwond, verbaasd dat de leugen hem zo gemakkelijk afging. ‘Maar dan nog, ik had bij jullie moeten zijn. Het spijt me heel erg. Is Danna…?’

Oscar blies een gefrustreerde zucht uit. ‘Ze is ernstig verbrand tijdens het gevecht.’

Op bed haalde Danna trillend adem. Een machine aan de muur begon even te piepen, maar vervolgde daarna weer in een regelmatig ritme. Adrian ging dichterbij staan en dwong zich een van de koude kompressen op te tillen die op haar brandwonden waren gelegd. Hij moest van zichzelf kijken naar de schade die hij had aangericht.

Hoeveel pijn had ze geleden? Of was haar lichaam meteen in shock geraakt? Hij legde de kompressen terug op de wonden en wreef door zijn mouw heen over zijn vlamtatoeage. De plek was weken geleden al genezen, maar hij stelde zich even voor dat hij hem kon voelen, alsof de vlam leefde en zijn huid verteerde.

Hij wendde zich tot Oscar en Ruby. ‘Zijn de helers al bij haar geweest?’

Oscar knikte. ‘Ja. Ze zeggen dat ze er wel weer bovenop komt, maar het zal tijd kosten. Het is vrij ernstig.’

‘Danna is onze ogen als we op patrouille zijn,’ zei Adrian en wreef over zijn nek. ‘Het is voor ons zeer ongunstig om het zonder haar te moeten stellen.’

‘Het raarst van alles,’ zei Ruby, ‘is dat ze hier niet eens Nachtmerrie de schuld van kan geven. Nee, dit,’ zei ze, wijzend naar Danna, en ze maakte vervolgens een stel aanhalingstekens in de lucht met haar vingers, ‘was “de Schildwacht”.’

Adrian kromp ineen bij het venijn in haar toon. Dat kleine deel van hem dat zijn team dolgraag wilde vertellen dat hij die dag wel degelijk bij hen was geweest op dat dak, verdween gauw naar de achtergrond. ‘Wie?’

‘Een of andere gozer die midden in het gevecht kwam opdagen,’ zei Oscar. ‘Hij heeft het opgenomen tegen Nachtmerrie. Er stond een R op zijn pak, maar…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Geen van ons heeft hem ooit eerder gezien.’

Adrian hield zijn wenkbrauwen gefronst toen hij herhaalde: ‘De Schildwacht?’

‘Dat zei Monarch, vlak voordat ze haar kalmeringsmiddelen toedienden. Volgens mij was hij een Vuurelement.’ Oscar fronste zijn voorhoofd. ‘Maar het was beslist niet Wildvuur.’

Wildvuur was het enige Vuurelement dat momenteel bij de Rebellen zat, in de ploeg van Gatlon City althans. Adrian had de meeste van zijn ideeën over vuurmanipulatie opgedaan door hem in de trainingszalen te bestuderen.

Ruby geeuwde. ‘Ik denk ook niet dat het die begaafde van de Eilanden was. Diegene die vorig jaar zijn training hier volgde. Magma, of zoiets? Deze Schildwachtfiguur had een complete bodysuit, hij was van top tot teen bedekt. Iemand heeft vanaf de straat een foto van hem weten te maken, dus die brengen ze nu naar buiten om te zien wie er meer over hem weet.’

‘Hij vertoonde ook superieure springkunsten,’ zei Oscar, ‘en zijn pak leek rechtstreeks uit een stripboek te komen. Eerlijk gezegd denk ik dat hij afkomstig is van de afdeling Onderzoek en Ontwikkeling – misschien hebben ze beneden al die tijd gewerkt aan een of andere nieuwe supersoldaat, maar is het nog te geheim om het bekend te maken.’

Ruby hapte naar lucht en leunde opgewonden naar voren, alsof ze zojuist een aanwijzing had gevonden. ‘Of misschien is hij wel een schurk die zich voordoet als een Rebel. Misschien wil hij onze reputatie schaden. Misschien is hij wel een onderdeel van een of andere ingewikkelde samenzwering die onze ondergang zal betekenen!’

Adrian en Oscar staarden haar aan.

Ruby haalde haar schouders op. ‘Misschien?’

‘Misschien,’ stemde Oscar in.

Ruby liet zich weer op de bank zakken en sloeg haar arm voor haar ogen, alsof deze uitbarsting haar laatste beetje energie had verbruikt. De robijn aan haar pols reflecteerde het licht van de kamer en wierp een rozerode gloed op haar wang. ‘Dat is mijn theorie en daar blijf ik bij.’

‘Maar hij vocht eerst met Nachtmerrie,’ zei Oscar, ‘voordat hij Monarch aanviel. Misschien was dat wel een vergissing. Geen idee.’

‘Is er verder niemand gewond?’ vroeg Adrian.

‘Nee,’ zei Ruby op licht defensieve toon. ‘Met ons is alles super. Kon niet beter, zelfs.’

‘Nachtmerrie heeft haar te grazen genomen,’ legde Oscar uit. ‘Ze heeft haar in slaap gesust.’ Hij stak een hand uit en gaf Ruby een klopje op haar hoofd. Dat was een van de vreemdste gebaren die Adrian hem ooit had zien maken en Oscar kon af en toe toch al best vreemd uit de hoek komen.

‘Klikspaan,’ gromde Ruby, die hem wegwuifde. ‘Mocht iemand het zich afvragen, op dit moment heb ik het gevoel dat iemand beton in mijn hoofd heeft gestort.’

Adrian wilde zeggen dat hij precies wist hoe ze zich voelde, maar moest de opmerking voor zich houden. ‘Dat is al de vierde keer dit jaar dat een van de Rebellenteams met Nachtmerrie te maken heeft gehad. Ze kan niet solo opereren.’

‘Ze heeft weten te ontkomen in de luchtballon van de Poppenspeler,’ zei Oscar. ‘Misschien is ze een nieuwe Anarchist.’

‘Maar,’ zei Ruby met een opgestoken vinger, ‘ze heeft de Poppenspeler wel overboord gekieperd. Dat is niet bepaald een vriendelijke manier om gedag te zeggen.’

‘Maar dat is toch juist hun ding?’ zei Adrian. ‘Zelfs als ze moeten samenwerken, zijn ze nog bereid de zwaksten op te offeren als de sterkeren daarmee geholpen zijn.’

Oscar haalde zijn schouders op. ‘Ik snap er geen snars van, maar we hebben het hier nu eenmaal over slechteriken. Die denken sowieso heel anders dan wij.’

‘Het goede nieuws,’ zei Ruby, die haar ogen weer opende en een ondeugende grijns liet zien, ‘is dat ik Nachtmerries geweer heb.’

Adrian trok een wenkbrauw op.

‘Ze hebben het meegenomen naar boven voor onderzoek,’ zei Oscar. ‘Ze heeft één pijltje afgevuurd op de Kapitein. Het scheelde maar zó weinig,’ hij hield zijn duim en wijsvinger dicht bij elkaar, ‘of ze had hem geraakt. Het pijltje wordt ook onderzocht. Misschien kunnen ze herleiden waar ze het vandaan heeft.’

Adrian keek weg. Hij wist niet hoeveel informatie het geweer of het pijltje dat ze had gebruikt zou opleveren, maar het was in elk geval iets. Het was een goed begin.

Die ochtend had hij alleen maar zichzelf en zijn vaardigheden als de Schildwacht willen bewijzen. In zijn enthousiasme had hij hen allemaal willen laten zien wat hij kon. Hij had erover gefantaseerd de helm van de Schildwacht af te zetten en zich aan zijn team en de rest van de Rebellen bekend te maken.

Maar al die dingen waren nu lang niet meer zo belangrijk. Eén zinnetje uit Nachtmerries mond had alles veranderd.

Hij moest uitvinden wie ze was. Hij moest achterhalen wat ze wist.

Hij moest haar vinden.

Vijf

Adrian werd steeds nerveuzer, al wist hij niet zo goed waarom. Thunderbird was uren geleden al naar het hoofdkwartier gebracht om aan haar verwondingen behandeld worden, maar de rest van de Raad was nog steeds niet teruggekeerd. Hij zou het zo onderhand wel hebben geweten als hun iets was overkomen, dus dat was het niet. Misschien wilde hij wel weten of ze iets hadden gehoord over de Schildwacht. Wat ze van hem vonden. Of ze in staat waren dwars door hem heen te kijken.

Hij nam de tijd om over de verpleegafdelingen te lopen en bij anderen langs te gaan die gewond waren geraakt in het gevecht met de Poppenspeler, voordat hij naar boven ging om Max te bezoeken. Die voelde zich, zoals altijd, waarschijnlijk helemaal afgesloten van alle gebeurtenissen.

Max’ quarantaineruimte lag in een luchtbrug die zich boven de grote hal bevond. Het was goed mogelijk dat dit de schitterendste kamer in de hele toren was – bijna een luxe suite – met ramen van de vloer tot aan het plafond, een adembenemend uitzicht op de rivier, en afgeschermde privévertrekken met daarin een grote slaapkamer en badkamer inclusief badkuip, al had Adrian het idee dat Max daar weinig gebruik van maakte. Max leek niet veel tijd door te brengen in die vertrekken. Hij zat altijd in de hoofdruimte van zijn verblijf. Altijd maar druk bezig met de glazen stad die hij de afgelopen vier jaar met veel oog voor detail had gebouwd.

Zodra Adrian op de quarantaineruimte afliep zag hij Max in kleermakerszit in zijn model van het Stadspark zitten – een van de weinige open plekken op de vloer waar hij prettig kon zitten. Zijn aandacht werd volledig in beslag genomen door de schermen buiten het verblijf, die beelden van de parade toonden. Zijn vingers speelden met een van de kleine glazen figuurtjes die Adrian jaren geleden had gemaakt: een door paarden getrokken koets, zo een waarmee toeristen een rondrit door het park maakten.

Het was begonnen als spelletje. Max was nog maar een kleuter toen de quarantaineruimte voor hem werd gebouwd en Adrian was vastberaden geweest het hem daar zo veel mogelijk naar zijn zin te maken. Hij had gezien hoezeer Max genoot van het bouwen met een set stapelbare blokken die de Kapitein voor hem had gekocht, en was toen zelf blokken gaan creëren door met zijn stift tekeningen op het glas te maken en die erdoorheen te duwen naar Max’ kant van de ruit.

Toen Max wat ouder werd, kwam hij met verzoekjes. Hij wilde blokjes die leken op hoge torenspitsen en koepelgewelven, of kabels waarmee hij een brug kon bouwen. Voordat Adrian besefte wat het kind wilde bereiken, was de bekende skyline langzaam voor zijn ogen tot leven gekomen.

Max was nu tien jaar oud en de miniatuurstad was bijna compleet. Het was een wonder, dat de hele vloer van de ronde ruimte in beslag nam. Een bijna exacte replica van Gatlon, volledig gemaakt van glinsterend, helder glas. Maar net als de echte stad was ook deze steeds aan het veranderen. Er werden stukken gesloopt, verbouwd, opnieuw gebouwd en aangepast terwijl de jongen bezig was er een authentieke kopie van het echte Gatlon van te maken – een stad waarvan hij hooguit kon doen alsof hij er deel van uitmaakte.

Max zag Adrian naderen en hield een schetsblok omhoog zodat hij het kon zien. Hij had zijn best gedaan om de praalwagen van de Raad na te tekenen.

‘Kun je die voor me maken?’ vroeg Max, zijn stem gedempt door het glas.

‘Wat, geen “Hallo”? Geen “Goh, wat ben ik blij te zien dat je vandaag niet bent gedood door een psychotische schurk”?’

Max liet het schetsblok zakken. ‘Er wordt al de hele middag uitvoerig verslag gedaan, en al gaat de meeste aandacht uit naar Thunderbird, ik weet dat Monarch en enkele anderen ook gewond zijn geraakt. Het nieuws komt ook om de paar minuten met bijgewerkte updates over de slachtoffers onder de gewone bevolking.’ Hij wachtte eventjes, voordat hij voor alle duidelijkheid eraan toevoegde: ‘Ik had het dus wel geweten als je iets was overkomen.’

Adrian kreunde en liet zich op de grond zakken. ‘In dat geval: ja, natuurlijk kan ik die maken, maar uit die wolk zal geen echte bliksem komen. Daarvoor moet je je fantasie maar gebruiken. Wil je ook een paar kraampjes met etenswaren?’

Max’ ogen begonnen te stralen. ‘Ja. En de praalwagen met de slechteriken erop. En de fanfare?’

‘Zie ik er soms uit als een figurenfabriek?’ Hij pakte zijn stift en begon de praalwagen te schetsen, zo gedetailleerd als hij hem zich wist te herinneren, al was hij afgeleid geweest toen de wagen verscheen doordat hij het armbandje van dat meisje probeerde te repareren.

Hij wachtte even, de tekening van de wagen nog maar half af.

Met alles wat er daarna was gebeurd was hij dat meisje alweer bijna vergeten, net als de manier waarop ze naar hem had gekeken toen hij het sluithaakje repareerde: niet alsof zijn handwerk het indrukwekkendste was wat ze ooit in haar leven had gezien, maar alsof ze probeerde uit te vinden of dit soms een of ander oplichterstrucje was waarvoor ze op haar hoede moest zijn.

Misschien trokken er tegenwoordig te veel begaafden naar de stad. De nieuwigheid van iemand met supergaven begon te slijten.

Hij maakte de tekening van de praalwagen af en voegde wielen toe aan de onderkant zodat Max hem door de straten kon laten rijden als hij dat wilde. ‘Alsjeblieft,’ zei hij en drukte de tekening met zijn hand tegen het glas. Hij liet zijn wilskracht door het glas heen dringen.

De tekening kwam er aan Max’ kant van het raam uit. Een kristalheldere replica van de praalwagen, inclusief draaiende wielen.

De glazen wand zelf bleef onbeschadigd en de tekening werd tijdens de overdracht gewist.

Max stak zijn hand uit en zijn gezicht stond ineens heel geconcentreerd. De miniatuurwagen begon te trillen, steeg op en bleef in de lucht hangen. Op en neer deinend, maar wel stabiel, zweefde hij door de stad, langs Raikes Avenue, de hoek om naar Park Way, voor hij met een gerinkel naast hem tot stilstand kwam.

Hij blies zijn adem uit en opende zijn ogen. ‘Dank je.’

‘Volgens mij word je al sterker,’ zei Adrian. ‘Dat was een stuk stabieler dan normaal. Ik weet het vrij zeker.’

‘Welnee,’ zei Max op zo’n besliste toon dat die zijn teleurstelling voor bijna alle anderen verborgen zou hebben gehouden.

‘Ach… een beetje telekinese is altijd nog beter dan helemaal niets, toch?’ Adrian krabde met de dop van de dichte stift over zijn slaap. ‘Wil je figuurtjes van de Raad om erop te zetten?’

Max schudde zijn hoofd. ‘Ik heb het setje nog dat je vorig jaar hebt gemaakt.’ Hij keek om zich heen. ‘Ergens.’ Zijn blik werd grimmiger toen hij zich weer tot Adrian wendde. ‘Heeft iemand echt geprobeerd de Kapitein te vermoorden?’

Adrian aarzelde, maar hij wist niet waarom hij Max de waarheid niet zou vertellen. Het was een intelligente jongen en opmerkzamer dan goed voor hem was. Hij keek meer naar het nieuws dan hij ooit naar films of tekenfilms had gekeken, en hoewel hij in een glazen gevangenis zat, leek hij altijd meer te weten over wat er in de wereld aan de hand was dan Adrian.

‘Ja,’ zei hij. ‘Een slechterik die luistert naar de naam Nachtmerrie.’

‘Je hebt al eerder met haar gevochten.’

‘Ik niet. Oscar en de anderen zijn haar pad een paar maanden geleden al gekruist, en enkele andere teams hebben haar ook eerder gezien.’

‘Waarom zou zij de Raad iets willen aandoen?’

Adrian begon de leden van de fanfare op het glas te tekenen. Een tamboer en een tubaspeler. Een heel rijtje trombonisten. ‘Sommige mensen vonden het prettig hoe alles liep voordat de Rebellen aan de macht kwamen.’

‘Toen iedereen maar van elkaar stal en elkaar neerstak?’

‘Ik begrijp het ook niet. Maar ik vermoed dat de mensen die toen aan de macht waren vast een prettig leventje leidden, denk je niet?’ Hij fronste zijn wenkbrauwen en probeerde de ingewikkelde bochten van de buizen van een hoorn voor zich te zien. Dat gaf hij op en hij bezorgde de muzikant in plaats daarvan een trompet.

‘Geloof je dat die nieuweling dat ook wil? De stad teruggeven aan de schurken?’

‘Nieuweling?’

Max wees naar de schermen. Adrian volgde zijn blik en voelde een koude rilling over zijn rug glijden. Het journaal toonde net een afbeelding van de Schildwacht. Het was een korrelige foto van het moment waarop hij van het ene dak naar het andere was gesprongen, gemaakt vanaf de straat, tientallen meters onder hem. Nu hij op dat precieze moment was vastgelegd, leek het net alsof hij kon vliegen.

De fotokwaliteit was afgrijselijk, maar het was de eerste keer dat hij zichzelf in zijn pak zag en dat had zowel iets griezeligs als iets geruststellends.

Niemand kon daaraan zien dat hij het was. Dat was onmogelijk. Niemand hoefde te weten dat hij degene was die Nachtmerrie had laten lopen. Dat hij Monarch had verwond.

‘Ik geloof niet…’ Adrian aarzelde. ‘We weten niet of hij een slechterik is. Misschien probeerde hij wel te helpen. Hij heeft met Nachtmerrie gevochten en ze zeggen dat er een R op zijn borst staat.’

‘Maar hij is niet een van ons, of wel?’

Adrian begon de fanfare muzikant voor muzikant door het glas heen naar Max toe te duwen. ‘Ik weet het niet. Oscar denkt dat hij misschien een geheim wapen is dat ze boven bij O&O hebben ontwikkeld.’

Rumoer in de grote hal trok Adrians aandacht en hij keek naar de felverlichte ingang. De Raad was eindelijk teruggekeerd en ze sleepten de Poppenspeler tussen hen in mee, vastgesnoerd met chromen kettingen. De Kapitein duwde de schurk naar een van de wachtende teams toe en gaf het bevel hem mee te nemen naar de cellen boven. Tsunami vergezelde hen met een muur van water in de aanslag, voor het geval Winston Pratt iets zou uithalen. Hij leek hier in het hoofdkwartier van de Rebellen echter veel te opgewonden en onder de indruk te zijn om een aanval te plannen.

Blacklight sloeg zowel de Kapitein als de Beschermheer op de rug, en zelfs hierboven kon Adrian zijn bulderende stem iets horen zeggen over Thunderbird, voordat ook hij naar de liften toe liep.

Adrian stond op. Kapitein Chromium keek naar hem omhoog en zijn gezicht werd vriendelijker, wellicht van opluchting, al had hij weinig reden tot bezorgdheid gehad. Voor zover hij wist – voor zover iederéén wist – had Adrian zich in de menigte op straat bevonden, waar hij de hele tijd naar de parade had gekeken. Een handvol gehersenspoelde kinderen kon hij wel de baas.

En toch wist hij een glimlach niet te onderdrukken toen hij een hand opstak en een welkom-terugsaluut gaf.

Hij draaide zich om en klopte twee keer tegen Max’ raam. Max zwaaide gedag zonder op te kijken; hij was al bezig de fanfare vlak voor de praalwagen neer te zetten.

Adrian liep terug naar de begane grond. De Kapitein zigzagde door de groep mensen die zich om hem heen had verzameld en die allerlei vragen schreeuwden over de moordaanslag, de Poppenspeler, Nachtmerrie en de Schildwacht, maar ze werden allemaal genegeerd. De Kapitein wachtte Adrian onder aan de trap op en sloeg snel zijn armen om hem heen, waarna hij zich weer losmaakte en Adrian bij zijn schouders vasthield. Adrian trok een grimas toen hij zijn hechtingen aan de wond voelde trekken, maar hij deed zijn best die te verhullen met een glimlach.

‘We wisten niet zeker of je bij de optocht was toen het begon,’ zei Kapitein Chromium.

De Beschermheer verscheen naast hen en trok Adrian van opzij tegen zich aan. ‘We zijn blij dat je heelhuids bent teruggekeerd.’

Voor de rest van de wereld waren zij Hugh Everhart en Simon Westwood. Superhelden. Raadsleden. Oprichters van de Rebellen.

Maar voor Adrian waren het voornamelijk gewoon zijn vaders.

Hij sloeg zijn ogen op naar het plafond. ‘Hou op. Ik schaam me kapot.’

‘Dat zal vast niet de laatste keer zijn,’ zei Simon. ‘Was je bij het gevecht betrokken?’

Adrian schudde zijn hoofd. ‘Ik was een paar straten verderop toen het begon. Ik heb het grootste deel van de tijd verkeersregelaar gespeeld voor een paar busladingen met kinderen.’

‘Een vervelende klus,’ zei Hugh. ‘Maar iemand moet het doen.’

‘Is het onderzoek al geopend?’ vroeg Adrian. ‘De Poppenspeler deed dit niet in zijn eentje. Misschien waren er nog meer Anarchisten – en Nachtmerrie was op het dak.’ Hij keek Hugh fronsend aan. ‘Ze had het op jou gemunt.’

‘Met mij is alles goed,’ zei Hugh en krabde aan zijn slaap. Adrian wist dat het pijltje hem daar had geraakt, maar er was niet eens een plekje te zien.

‘Dat is duidelijk,’ zei hij, ‘maar toch, ze probeerde jou vandaag te vermoorden en dat was haar bijna gelukt. En ze heeft Thunderbird uit de lucht weten te halen. Dat meisje… ze blijft maar opduiken en ik geloof echt niet dat ze voor zichzelf werkt.’

‘Wij ook niet,’ zei Simon. ‘We zijn ermee bezig, maar tot nu toe zijn er geen tastbare bewijzen dat Nachtmerrie bij de Anarchisten of een andere bende hoort, oud of nieuw. Misschien heeft ze gewoon geluk gehad dat ze Winstons luchtballon kon gebruiken om te ontsnappen. En zonder bewijs…’

Adrian mompelde monotoon: ‘… druist het tegen de code in om achter hen aan te gaan.’

‘Als we ons niet aan de regels houden, zijn we net als zij,’ zei Hugh.

Adrian gaf geen antwoord. Toen de Rebellen nog maar net bezig waren, hoefden ze zich ook niet aan de regels te houden – die waren er namelijk niet. Ze waren eerder een soort burgerwacht die het heft in eigen hand nam dan een stel ordehandhavers, en wetgevers waren ze al helemaal niet. Ze deden wat er nodig was om van de wereld een betere, veiligere plek te maken. Zelfs als dat betekende dat iemand moest worden gechanteerd om informatie te verkrijgen, of er een schuilplaats geïnfiltreerd moest worden omdat ze vermoedden dat er iets verdachts gaande was – met of zonder tastbaar bewijs.

Op sommige dagen dacht Adrian dat het vroeger beter geregeld was. Toen waren superhelden gewoon superhelden, geen bestuurders of leiders.

Misschien sprak het idee van de Schildwacht hem daarom zo aan. Die anonimiteit ging gepaard met vrijheid. Het gaf hem een machtig gevoel dat hij zich tegenover niemand hoefde te verantwoorden.

Wat overigens niet betekende dat er geen gevolgen aan verbonden waren. Dat was vandaag wel bewezen.

‘Probeer je er niet al te druk om te maken,’ zei Simon en Adrian besefte nu dat hij kwaad voor zich uit had gestaard. ‘We hebben Nachtmerries wapen al eerder hierheen gestuurd voor onderzoek. We zullen wel zien of dat iets nuttigs oplevert.’

‘Ze is maar een groentje, een nieuwe slechterik die aan haar geloofwaardigheid werkt,’ voegde Hugh eraan toe. ‘We hebben met wel ergere dingen te maken gehad.’

Daar kon Adrian niets tegen inbrengen. Ze hadden niemand minder dan Ace Anarchy verslagen, en talloze anderen. En toch zei iets hem dat Nachtmerrie niet te snel aan de kant geschoven moest worden. Voor zover hij wist was Kapitein Chromium nog nooit zo ternauwernood aan de dood ontsnapt als met dit ene pijltje.

Simon keek op naar de muur vol schermen die overschakelden tussen beelden van de Poppenspeler, Nachtmerrie die vanuit de mand van de heteluchtballon zwaaide en zo af en toe de Schildwacht.

Hugh volgde Simons blik en fronste toen hij de foto van de gepantserde begaafde zag. ‘Nu we het toch over onderzoek hebben, wat weten we van hem?’

Ze werden omringd door verslaggevers, assistenten en patrouilleteams, en toch gaf niemand antwoord.

Adrian krabde op zijn borst ter hoogte van de tatoeage van de rits, waar de Schildwacht veilig was opgeborgen. ‘Mijn team heeft hem gezien toen ze met Nachtmerrie streden. De Schildwacht zat ook achter haar aan.’

Hugh keek opzij naar hem. ‘Hebben ze hem nog bijzondere krachten zien gebruiken?’

‘Ik… denk het wel. Ja.’ Hij slikte. ‘Oscar dacht dat hij misschien een project was van Onderzoek en Ontwikkeling.’

‘Daar heb ik anders niets over gehoord,’ mompelde Simon. ‘Ik zal met Oscar en Ruby gaan praten, eens zien wat we kunnen achterhalen.’ Ineens keek hij op. ‘Ik heb gehoord wat er met Danna is gebeurd. Hoe is het met haar?’

Adrian verstrakte. Nog steeds voelde hij de warmte van zijn eigen vlammen. Nog steeds zag hij de vlinders zwart worden en voor zijn ogen uiteenvallen tot stof. ‘Volgens de helers zal ze wel herstellen.’

Simon kneep in Adrians schouder, en hij wist dat het vaderlijk en geruststellend bedoeld was, maar daardoor voelde hij zich nog slechter. Niet alleen vanwege Danna, maar ook omdat hij had besloten dat hij hun nog niet kon vertellen dat híj de Schildwacht was. Nog niet.

Hugh draaide zich om en keek naar de menigte. ‘Luister,’ zei hij met die diepe, heldhaftige stem waarvoor zelfs een regenworm nog in de houding zou gaan staan. ‘Als iemand iets weet over de begaafde die zich de Schildwacht noemt, kom dan met die informatie naar de Raad toe. Voor zover wij weten is hij er niet een van ons…’ Hij wachtte even en liet zijn helderblauwe ogen door de hal glijden, voor het geval iemand net een stap naar voren wilde doen om te bekennen dat hij daar inderdaad achter zat. Adrian wist zijn vaders blik te ontwijken door op te kijken naar Max, die hen vanuit zijn quarantaineruimte gadesloeg.

Hugh vervolgde: ‘Maar hij gebruikt ons symbool en onze naam. Ik wil zijn motieven weten. Als hij een vijand is, dan wil ik weten met wie hij samenwerkt. Als hij een bondgenoot is… dan wil ik weten waarom hij niet met óns samenwerkt.’

Hij draaide zich om naar Adrian en schonk hem die typische Kapitein Chromium-grijns, waarvan Adrian zelfs na al die jaren het gevoel kreeg naar een foto op een doos cornflakes te staren. ‘Wie weet… misschien komt hij wel naar de proeven.’

‘Meneer Everhart. Meneer Westwood.’ Een vrouw in een witte labjas en sportschoenen liep door de hal op hen af. Ze had een klembord bij zich. ‘Eén momentje van uw tijd, alstublieft? We hebben onze eerste tests van de chemische oplossing in het pijltje afgerond.’

Hugh en Simon liepen op haar af en wandelden mee in de richting waar zij vandaan gekomen was. Adrian volgde hen alsof hij was uitgenodigd, en de groep mensen splitste zich op.

‘We hebben nog geen tests gedaan op het omhulsel van het projectiel,’ zei de vrouw terwijl ze een bladzijde op haar klembord omsloeg. ‘Maar de oplossing was bijna identiek aan gifstoffen die in het verleden door Cyanide zijn gebruikt.’

‘Cyanide,’ zei Hugh. ‘Leroy Flinn?’

De vrouw knikte.

‘Een Anarchist,’ zei Adrian.

Ze bleven staan en draaiden zich om. Alle drie leken ze verbaasd dat hij er nog was.

Met een zucht wendde Hugh zich tot de technicus. ‘Is er al iets bekend over het geweer?’

Ze stond op het punt haar hoofd te schudden, maar aarzelde. ‘Het is nog onbevestigd, maar er zijn fabricagesporen aangetroffen die lijken op wat we eerder van individuele criminelen hebben geconfisqueerd. Als ik moest raden zou ik zeggen: zwarte markt.’

‘Het kan een nieuwe dealer in de stad zijn,’ zei Hugh, strijkend over zijn baard.

‘Of een oude dealer,’ zei Simon, ‘die zijn werk weer oppakt.’

‘Wat doet het er nu toe waar dat geweer vandaan komt?’ zei Adrian. ‘Cyanide heeft het gif gefabriceerd en we weten dat hij een Anarchist is. Tel daar de Poppenspeler nog eens bij op, dan kan het bijna niet anders dan dat Nachtmerrie voor hen werkt. Of… samen met hen.’

Simon duwde de randen van zijn cape over zijn schouders naar achteren. ‘De Anarchisten doen al negen jaar lang niets meer. Het lijkt me eerder een of ander begaafd wicht dat haar sporen op straat probeert te verdienen.’

‘Dat weet je niet,’ zei Adrian. ‘En wat maakt het uit? Ze hebben ons vandaag aangevallen, zowel de Poppenspeler als Nachtmerrie. Dat moet voldoende reden zijn om achter de Anarchisten aan te gaan, zelfs volgens de regels die de code voorschrijft.’

‘Maar dat bewijst nog niet dat Nachtmerrie ook echt bij hen hoort.’ Hugh glimlachte op dat moment, zo warm en vriendelijk dat Adrian zijn stekels opzette, alsof zijn vader hem wilde opbeuren na een tegenvallende softbaltraining. ‘Maar misschien heb je gelijk. We zullen wel iemand naar de Anarchisten toe sturen om wat vragen te stellen. Eens zien wat ze te weten kunnen komen.’

Adrians linkerooglid begon te trillen. ‘Waarom stuur je mij niet? Stuur óns! Oscar en Ruby waren er vandaag bij – zij weten op dit moment meer over Nachtmerrie dan wie ook. Laat mijn team ernaartoe gaan.’

‘Jouw team is een voortreffelijke patrouille-eenheid,’ zei Simon, ‘maar jullie zijn geen speurders. We vinden wel een ervarener team om dit op zich te nemen.’

Adrian masseerde zijn voorhoofd. ‘Ik denk niet… Ik vraag me gewoon af of een ander team dit wel serieus genoeg zal aanpakken. Nachtmerrie is vandaag een ernstige dreiging gebleken en als de Anarchisten ermee te maken hebben, dan moeten we ophouden hen te zien als een stel onschuldige rioolratten. Zelfs zonder Ace zijn en blijven het schurken. We weten niet waartoe ze precies in staat zijn.’

Hugh lachte. ‘Je vergeet tegen wie je het hebt, Sketch,’ zei hij, Adrian bij zijn Rebellennaam noemend. Adrian wist niet goed of het vriendschappelijk of neerbuigend bedoeld was. ‘Laat de Anarchisten maar proberen de macht over de stad opnieuw in handen te krijgen. Ze maken geen schijn van kans, met of zonder deze “Nachtmerrie”. Wij zijn nog steeds superhelden, weet je wel?’

Ze draaiden zich om en liepen achter de vrouw aan naar de rij liften, en Adrian hoorde hen verder praten over andere officiële zaken, zoals een manier om het volk na de aanslagen van vandaag gerust te stellen, wat te doen met Winston Pratt, en hoe ze die zogenaamde ondergrondse wapenhandelaar het best konden opsporen.

Adrian keek hen na, zijn armen stevig over elkaar geslagen. Hij kon het gevoel maar niet van zich afzetten dat Hugh Everhart het mis had. Ze waren geen superhelden meer – niet zoals vroeger. En dat had niets te maken met het feit dat ze ouder werden of dat ze zich minder op straat begaven sinds ze de Raad hadden opgericht en het bestrijden van de daadwerkelijke misdaad aan jongere rekruten overlieten. Het kwam door al die regels waar ze zich nu aan hielden. Regels die ze zelf hadden opgesteld, maar die desalniettemin beperkend werkten.

De oplossing leek hem ongelooflijk simpel en voor de hand liggend. Ze wisten waar de Anarchisten zich ophielden. Rebellenteams deden om de paar maanden een verrassingsinval in hun bolwerk om te controleren op illegaal wapenbezit, het vervaardigen van bommen of het bereiden van dodelijke gifstoffen, precies zoals ze op dat pijltje hadden aangetroffen. Ze hoefden er alleen maar naartoe te gaan en te eisen dat ze Nachtmerrie uitleverden.

In plaats daarvan zouden ze een ander team sturen om… Tja, wat zouden ze precies doen? Een paar stomme vragen stellen en tenslotte beleefd hun verontschuldigingen aanbieden voor de overlast?

De Poppenspeler en Cyanide waren allebei Anarchisten die Ace Anarchy vanaf het begin al trouw waren geweest. De kans dat Winston Pratt vandaag in zijn eentje handelde, leek Adrian zeer onwaarschijnlijk, en het idee dat Nachtmerrie heel toevallig zijn ballon had kunnen gebruiken en dat haar pijltje ook geheel toevallig gif van Cyanide bevatte, leek hem naïef.

Als de Anarchisten weer actief werden en nieuwe leden wierven, plannen beraamden tegen de Raad, dan was dit misschien hun beste kans om hen tegen te houden voordat alles uit de hand liep.

Want dat mocht beslist niet gebeuren. Niet weer. Ze waren nu negen jaar verder en nog vertoonde de wereld de vele littekens die de heerschappij van Ace Anarchy had achtergelaten.

Adrian durfde er niet vanuit te gaan dat de wereld zich een tweede keer zou kunnen herstellen.

Zes

De ballon was tegen een appartementengebouw gevlogen, net ten zuiden van Bracken Way. Nova sprong uit de mand voordat hij de stoep raakte en verdween in de schaduwen van een aangrenzende straat. Ze wist dat de Rebellen de ballon zouden volgen en naar haar op zoek zouden zijn, dus dwong ze haar benen nog zo’n drie kilometer door te rennen door achterafstraatjes en over lege binnenpleinen voor ze uiteindelijk neerplofte achter een wasserette en een restaurant dat reclame maakte voor zowel teriyaki als cheeseburgers. Ze ging op de betonvloer liggen en staarde door het traliewerk van een brandtrap en de waslijnen vol ondergoed en handdoeken omhoog naar het kleine stukje hemel dat ze tussen de bakstenen muren kon zien. Gruis prikte in haar rug en elke spier deed pijn, maar het voelde heerlijk om haar capuchon en gezichtsmasker te kunnen afzetten. Om de lucht in te ademen, zelfs al stonk die naar oud bakvet en knoflook, en af en toe zelfs naar natte hond.

Toen er echt een natte hond rond haar hoofd kwam snuffelen, duwde ze zijn snuit weg, krabbelde overeind en liep terug naar huis.

Terug naar de schaduwen, naar het vuil en de viezigheid van haar dagelijkse leven.

Ze wandelde meer dan een uur voordat ze uitkwam bij een van de in onbruik geraakte metro-ingangen die leidden naar het netwerk van tunnels dat de Anarchisten hadden bezet toen ze zich na de overwinning van de Rebellen hadden moeten verbergen. De afgelopen acht jaar had de Raad gezegd dat ze het metrostelsel weer op gang wilde krijgen, maar voor zover Nova gemerkt had was daar geen enkele vooruitgang in geboekt. Ze twijfelde er ernstig aan of het binnenkort alsnog zou gebeuren.

Ze wurmde zich langs de plank en glipte naar binnen.

De duisternis verzwolg haar toen ze de trap af liep. Pas toen ze de eerste overloop bereikte en doorliep naar de tweede, pakte ze een kleine zaklamp van haar riem en knipte die aan. Het licht danste over de bekende graffitikrabbels en reclameposters voor boeken die allang niet meer verkrijgbaar waren en toneelstukken die al in geen dertig jaar meer in Gatlon City werden opgevoerd.

Het metrostelstel was tegelijkertijd met het stadbestuur gesneuveld, aan het begin van Ace’ revolutie, en de tunnels waren een toevluchtsoord geworden voor hen die wilden ontkomen aan de bovengrondse beroering. Ze boden op z’n minst onderdak en anonimiteit, en dat was heel wat. De verlaten tunnels behoorden nu toe aan de Anarchisten – althans dit deel van het labyrint, met zijn kapotte treinstellen, afval op de rails en een duisternis die zelfs de muren binnen leek te dringen.

Ze waren niet werkelijk ondergedoken – de Rebellen wisten waar ze hen konden vinden. Maar jaren geleden, na de Slag om Gatlon, had Leroy de Raad een wapenstilstand voorgesteld. Zo noemde hij het: een wapenstilstand. Al had Ingrid haar verteld dat het bijna neerkwam op nederig voor hen kruipen. Maar goed, de Raad had met zijn voorwaarden ingestemd. De paar overgebleven Anarchisten kregen dit kleine beetje zelfstandigheid, dit sneue ondergrondse leven, mits ze hun gaven nooit meer zouden inzetten tegen de Rebellen of de bevolking.

Nova begreep niet goed wat de Raad bezield had dat die op dit aanbod was ingegaan, als ze hen die dag net zo goed allemaal hadden kunnen arresteren en opsluiten. Misschien was het gevoel van gerechtigheid dat hen dreef wel weggezakt zodra ze Kapitein Chromium uit de puinhopen van de kathedraal zagen komen met Ace Anarchy’s helm op zijn lans. Misschien hadden ze wel medelijden gekregen met de Anarchisten, die in één klap alles hadden verloren: de strijd, hun leider, hun thuisbasis.

Of misschien dachten ze eenvoudigweg dat de Anarchisten zonder Ace niet langer een bedreiging vormden.

De Rebellen kwamen zo af en toe langs, dan deden ze een inval in de tunnels om na te gaan of ze geen illegale wapens bezaten of ‘voor problemen zorgden’, maar afgezien daarvan werden ze min of meer met rust gelaten.

Nova vroeg zich af hoelang dat na Winstons flater bij de parade nog zou duren. Als zij in haar eentje was geweest, hadden de Rebellen wellicht nooit een verband kunnen leggen tussen de aanval en hun groep. Wat hen betreft zou ze ook gewoon alleen kunnen opereren. Uiteraard had de verschijning van Phobia en Ingrid de Anarchisten wel verraden, maar op dat moment was de Raad al dood geweest en had dat niet meer uitgemaakt.

Maar de Raad was niet dood, en hoewel Nachtmerries bondgenoten nog altijd onbekend waren, zou de betrokkenheid van de Poppenspeler de Rebellen direct naar hen toe leiden.

Ze had niet in die ballon moeten springen. Die keuze vormde nog meer bewijsmateriaal dat een onderlinge connectie verraadde.

Als die nieuweling er nu niet was geweest… die Schildwacht… dan zou alles misschien heel anders zijn geëindigd.

Nova bereikte de onderste verdieping van het metrostation en liep over het perron. Ratten vlakbij holden alle kanten op toen ze op de rails sprong en de tunnel binnenging. Ze liet de straal van haar zaklamp over de muren glijden tot ze de schakelaar vond die ze Ingrid een paar jaar geleden had helpen monteren. Ze zette hem aan en een serie zwakke gloeilampen aan het plafond flikkerde op en begon licht te geven. Ze wees haar de weg naar huis.

Nova knipte haar zaklamp weer uit en gooide hem in haar tas, die wel twintig kilo zwaarder leek dan vanmorgen. Haar armen brandden van de inspanning. Elke spier in haar lijf liet van zich horen: ze waren stuk voor stuk pijnlijk, doodop en protesteerden luid.

Enkele tientallen meters verderop in de tunnel trof ze Ingrid aan op hun centrale perron, waar ze bezig was kratten vol voedsel en voorraden in een roestig winkelwagentje te laden.

Nova liet de plunjezak op de rails vallen. Ingrid draaide zich met een ruk om, haar ogen groot, maar ze ontspande zich toen ze Nova zag.

‘Je hebt me daar achtergelaten,’ zei Nova met een gebalde vuist op haar heup.

Ingrid wapperde met een hand naar haar en draaide zich weer terug naar de voorraadplanken, waar ze pakjes sardines en blikken chili vanaf haalde. ‘Help je me even dit allemaal in te laden?’

‘Zoals jij mij hebt geholpen?’

Met een kreun draaide Ingrid zich om en keek Nova nors aan. Ze was nog steeds gekleed in haar Detonator-uniform met de hoge laarzen, strakke kakibroek, blauw naveltruitje en die metallicblauwe armbanden die in een spiraal vanaf haar schouders tot aan haar polsen rond haar donkerbruine armen krulden. Het enige verschil met haar gebruikelijke stoere slechterik-look was het feit dat ze haar krullende zwarte haar uit haar gezicht hield met een haarband vol nepdiamantjes die ze ongetwijfeld van Honey had gejat.

‘Tijd om het in een doosje te stoppen en weer van je af te zetten, Nachtmerrie,’ zei Ingrid. ‘Je kende de risico’s van deze missie, je wist dat er geen reddingspoging ondernomen zou worden als alles in het honderd liep. Maar, luister… jij bent in orde, ik ben in orde, Phobia is…’ ze rolde overdreven met haar ogen, ‘geen idee, bezig met een seance of zoiets, die griezelige gluiperd, maar hoe dan ook, hij is ook in orde. Alles is prima.’

‘Niet met Winston.’

‘Winston heeft zijn verdiende loon gekregen. Wie verzint er nou zo’n aanval, in het hartje van de stad! Het had ons bijna allemaal de kop gekost. Hij is degene op wie je kwaad moet zijn.’

Nova trok haar lip op. Ze was ook boos op Winston, maar dat werd overschaduwd door haar schuldgevoel, de wetenschap dat hij deels door haar toedoen was opgepakt.

‘En nu hebben we belangrijker zaken aan ons hoofd dan die stommeling,’ zei Ingrid, ‘dus hou op met mokken en neem deze kar mee naar de voorraadkamer onder de gele metrolijn.’ Ze begon weer spullen in de winkelwagen te gooien.

Nova sprong op het perron en wierp de plunjezak boven op de spullen. ‘Denk je dat er vanavond een inval komt?’

‘Reken daar maar op. De Rebellen zoeken ruzie.’ Ze legde een paar dozen snelkookrijst op het onderste rek van de wagen. ‘Zo. Ze zouden de tunnels in brand kunnen steken, maar verhongeren hoeven we in elk geval niet.’

Een zacht gejammer weerkaatste tegen de muren. Nova draaide haar hoofd opzij. ‘Honey?’

Ingrid snoof. ‘Die is al de hele tijd zo sinds we terug zijn. Geen idee waarvan zij nou zo overstuur zou moeten zijn. Misschien is een van haar darren dood, weet ik veel. Negeer haar maar. Hier, ik help je wel even de kar op het spoor te tillen.’ Ze gaf de winkelwagen een duwtje naar de rand van het perron en de vermoeide, ongelijke wielen piepten in hun oren. ‘Ik zweer het, er zijn dagen waarop ik me echt afvraag wat ik hier nog doe bij dit ingezakte clubje. Honey is een hopeloze zaak, Leroy heeft al te veel hersencellen weggebrand met al die chemicaliën waar hij zijn neus steeds maar in steekt. En Phobia… die wordt met de dag gekker, heb je dat ook gemerkt?’ Ze sprong op de rails en hield de voorkant van de winkelwagen vast terwijl Nova de kar voorzichtig naar haar toe duwde.

‘Misschien,’ zei Nova zodra de winkelwagen veilig beneden stond, ‘blijf je wel hier vanwege mij.’

Ingrid stootte een ruw lachje uit. ‘O, lieverd. Je hebt vandaag op niemand minder dan de Kapitein geschoten.’ Ze klakte met haar tong, maar voor het eerst sinds Nova haar hier op het perron had aangetroffen leken haar ogen zowaar iets vriendelijks uit te stralen. ‘Jij bent misschien nog wel het meest geschift van ons allemaal.’

‘Het was jouw idee.’

‘Precies.’

Tegen de tijd dat Nova de winkelwagen vol proviand in de voorraadkamer onder de gele lijn had gezet, waar het stikte van de kakkerlakken en meestal niemand van de Rebellen ging kijken als ze een bezoekje brachten, trilden haar armen van de kracht waarmee ze de wielen van het karretje over het hobbelige spoor had moeten duwen. Ze was blij toen ze eindelijk aankwam bij haar eigen verlaten wagon en daar haar plunjezak kon neerleggen.

Ze nam de tijd om een kop thee te zetten met een kleine elektrische waterkoker. Het was een van de rituelen die regelmaat in haar dag brachten. De thee maakte haar nooit slaperig en deed ook weinig om haar hoofd tot rust te brengen, zoals zou moeten, maar het was toch een signaal voor haar lichaam dat de dag voorbij was en de nacht zou beginnen. Het wekte de suggestie van normaliteit, iets eenvoudigs en geruststellends als een avondroutine voor het slapengaan. Ook al sloeg zij het gedeelte waarbij ze naar bed ging over.

Met de beker in één hand liep ze terug de tunnels in.

Honeys gejammer werd luider naarmate Nova haar opslagruimte naderde, en het gehuil werd slechts overstemd door het gezoem uit haar bijenkorven.

‘Honey?’ vroeg Nova, terwijl ze de zware stalen deur een klein stukje openduwde met haar schouder.

Honey Harper, de beruchte Queen Bee, had weer een van haar buien. Ze had zich helemaal opgetut, zoals altijd wanneer het haar allemaal te veel werd, met dikke, glanzende zwarte eyeliner en blonde krullen die tot een kapsel waren getoupeerd dat de zwaartekracht tergde. Ze stond voor een lange passpiegel, gekleed in een nauwsluitende jurk die haar royale rondingen goed deed uitkomen en keek afwisselend bewonderend naar zichzelf of snikte met haar handen voor haar gezicht.

Ze zou een perfecte imitatie zijn van een filmster van eeuwen geleden, zo dramatisch en opzichtig dat het aan het lachwekkende grensde… als al die bijen er niet waren geweest.

Buiten de karige meubels – een slordig opgemaakt bed, een toilettafel en een antieke kledingkast – werd elk vrij plekje in de kamer in beslag genomen door bijenkorven en nesten en de kleine wezens wier collectieve gezoem luider kon klinken dan een kettingzaag. Schattige, mollige hommels en efficiënte, zwoegende honingbijen en hoornaars en diverse soorten wespen, waarvan enkele zo groot als Nova’s duim. Ze vlogen weliswaar af en aan door de tunnels, maar hier binnen waren er altijd duizenden bezig met werken, bouwen, produceren. Enkele tientallen kropen over Honeys jurk en huid en Nova zag dat er twee verstrikt waren geraakt in de plakkerige strengen van haar met lak bespoten haar.

Nova had Honey ooit eens gezegd dat hoornaars en wespen wetenschappelijk gezien helemaal geen bijen waren en gevraagd hoe het dan kwam dat ze ook daarop invloed had als haar gave puur op bijen gericht was. Maar Honey had slechts geglimlacht, haar een klopje op haar wang gegeven en gemompeld: ‘Het is fijn om koningin te zijn.’

Nova was toen nog een kind geweest – het was nog voor de tijd dat ze de tunnels in waren gejaagd.

Toen de Rebellen hen hadden verslagen was de klap voor Honey het grootst geweest. Ze voelde het als een persoonlijke aanval dat zij en haar dierbare onderdanen gedwongen werden om in deze donkere grotten te leven waar nooit zonlicht kwam. In die tijd had ze echt geleefd als een koningin en ze deed nog vaak alsof dat onveranderd was gebleven. Nova wist vrij zeker dat haar hardnekkige ontkenning van hun nieuwe realiteit haar tot waanzin had gedreven.

‘Honey?’ vroeg ze weer, nu wat luider om zich over het gezoem heen verstaanbaar te maken.

Honey draaide zich naar haar toe en haar wangen kleurden rood. ‘Wat?’ snauwde ze.

Haar mascara liep uit en liet donkere sporen achter op haar wangen, maar dat maakte haar er niet minder aantrekkelijk op. Ze zag er veel eerder uit als een radeloos, hulpbehoevend hoopje ellende. Het soort vrouw dat een hele hoop mannen maar wat graag zouden willen helpen – ware het niet dat er net een graafwesp over haar decolleté kroop.

Toen ze Nova zag, maakte ze zich lang, zodat ze langs haar neus omlaag kon kijken terwijl ze zich probeerde te beheersen. Een heel lichte glimlach gleed over haar glimmende lippen. Lippenstift droeg ze nooit, ze smeerde ze alleen dik in met honing – de beste moisturizer die de natuur te bieden heeft, had ze Nova al vaker gezegd, waarmee ze niet bepaald subtiel suggereerde dat Nova die zelf ook wel kon gebruiken.

‘Mijn verontschuldigingen, lieverd,’ zei Honey met een zucht. Ze stak haar hand uit naar een glas martini op haar toilettafel en nam een slokje, de hommel op de rand negerend. ‘Ik hoorde je niet binnenkomen.’

‘Dat zit wel goed. Mag ik misschien wat…’

‘Ik dacht dat je buiten was. Het is hier nogal stil vandaag. Waar is iedereen naartoe?’

Nova legde haar beide handpalmen om de mok. Het was koud in de tunnels, en de warmte die door het aardewerk heen drong voelde prettig tegen haar vingers. ‘Naar de parade?’

Eén dik ingetekende wenkbrauw schoot omhoog. ‘Was dat vandaag? Hoe is het gegaan?’

Nova deed haar mond open om Honey te vertellen dat de missie zwaar mislukt was. Toen aarzelde ze en zei in plaats daarvan: ‘Er was een actrice die jou nadeed op de praalwagen van de slechteriken.’

Honey schrok. De hommel viel in haar drankje en ze stak zonder te kijken haar vingers erin om hem eruit te halen. Het doorweekte diertje liet ze op de toilettafel vallen.

‘Ze was heel knap,’ ging Nova verder. ‘Ik bedoel, niet zo knap, natuurlijk, als…’ Ze gebaarde naar Honeys jurk. ‘Maar toch heeft ze het goed gedaan. Heel stijlvol. Ik geloof dat ze niet eens is bekogeld met fruit.’

Honey keek omlaag in haar glas. Haar lange, valse wimpers raakten haar wangen, en heel eventjes leek ze net een portret. Triest en ellendig. Een koningin, verbannen uit haar koninkrijk.

‘Misschien zijn ze me dan toch nog niet vergeten.’

‘Ah, toe zeg,’ zei Nova, en ze bewoog het theezakje op en neer in haar mok. ‘Hoe kunnen ze jou nou vergeten?’

Een zwakke glimlach kroop over Honeys glinsterende lippen, precies op het moment dat een limonadewesp dat ook deed.

‘Even iets anders…’ Nova hield haar dampende mok omhoog. ‘Zou ik wat honing van je mogen hebben?’

Honey keek haar aan met glanzende ogen en zuchtte.

De thee koelde al af toen ze Honeys kamer verliet en naar de splitsing in de tunnels toe stapte. Nova liep langs een ander verlaten perron, waar een mozaïek van kapotte en smerige tegeltjes de halte voor Blackmire Station aankondigde. Weer bleef ze peinzend staan.

Op het perron stonden drie speelgoedcircustenten, geen van alle groot genoeg om er rechtop in te kunnen staan. De brede strepen waren ooit felgekleurd geweest, maar de kleuren waren vervaagd na al die jaren vuil en viezigheid. De tenten waren met elkaar verbonden via flappen die in het materiaal waren gescheurd en vervolgens aan elkaar waren genaaid met repen stof van oude slaapzakken en lakens, waardoor het een soort miniatuurtentpaleis was. Maar de opvallendste aanpassing was dat de vlaggen-met-wimpel waren vervangen door poppenkoppen op spiesen, op elke tent eentje, hun doffe, zwarte ogen starend naar iedereen die het waagde om in de buurt te komen.

Nova zette haar mok thee neer en hees zich op het perron. Ze tilde de flap van de voorste tent op en liet haar ogen een moment wennen aan de duisternis, en haar opgetrokken neus aan de indringende geur van Winston Pratt, die zich nooit echt had beziggehouden met persoonlijke hygiëne.

Met ingehouden adem stapte ze over de rondslingerende resten van kapot opwindspeelgoed en uitgedroogde verfsets heen naar de tweede tent toe, waar ze een houten kinderkeukentje zag staan dat overliep van het eten – zowel plastic als echt voedsel.

Ze rommelde in de speelgoedkoelkast en keukenkastjes tot ze een zakje suikerpopcorn en een reep had gevonden. Die stopte ze allebei in haar zakken.

Winston zou ze voorlopig toch niet nodig hebben.

Toen ze bij Leroys treinstel aankwam, waar voor in het raampje een brandende lantaarn stond, was haar thee lauw. Dingen bleven nooit lang warm hier beneden in de tunnels.

Nova liep om naar de zijdeur en klopte aan.

‘Betreden op eigen risico,’ klonk de bekende begroeting.

Nova wrikte de glazen deur open, die lang geleden zwart was geverfd, en stapte de wagon binnen. Leroy, of Cyanide, zoals de wereld hem kende, zat achter zijn werktafel en mat een lepeltje groen poeder af dat hij in een smal flesje met een geelachtige vloeistof kieperde. Het brouwsel knetterde en siste.

Hij keek op naar Nova en glimlachte voor hij de veiligheidsbril naar boven op zijn hoofd duwde. ‘Je ziet er afgrijselijk uit.’

‘Dat moest ik echt even horen, dank je wel.’ Ze plofte op een bruine leunstoel neer. Er had ooit een hele muizenfamilie in het kussen gewoond en de bekleding van nepleer was op diverse plekken gescheurd, maar het bleef een van de gemakkelijkste stoelen van de hele metrolijn naar het westen van de stad. ‘Wat ben je aan het maken?’

‘O, dit is een experimentje,’ zei Leroy. Hij was een mollige man met bruin haar dat altijd tegen zijn voorhoofd geplakt zat, en zijn gezicht was een soort collage van littekens en verkleuringen van diverse mislukte experimenten door de jaren heen. Drie van zijn voortanden en allebei zijn wenkbrauwen ontbraken, hij stonk naar chemicaliën, maar van alle Anarchisten was hij nog steeds Nova’s favoriet.

‘Hoe ging het bij de parade?’

Ze haalde haar schouders op. ‘We hebben de Raad niet uitgeschakeld. Geen enkele Rebel, zelfs.’

‘Jammer.’

‘Ik denk dat ik misschien wel een van Thunderbirds vleugels heb gebroken.’

Aan zijn stralende ogen te zien was Leroy onder de indruk, en hij tilde het flesje op. Het mengsel borrelde nu niet meer. ‘Heb je het pijltje kunnen gebruiken?’

Ze fronste nog harder. ‘Ik heb het geprobeerd. Maar ik miste.’

Hij humde zorgeloos. ‘Volgende keer beter.’

Nova leunde naar achteren en de voetensteun klapte naar voren. ‘Winston kwam ook nog even langs.’

‘O?’

‘Dat was niet de bedoeling.’

‘Nee, dat lijkt mij ook niet.’

Nova staarde omhoog naar de metalen staven die over de gehele lengte van de wagon liepen. De vergeelde plattegronden van de stad. Het plafond, dat aan een kant scheuren vertoonde.

‘Hij is gevangengenomen door de Rebellen.’ Ze nam een slokje van haar thee. ‘Dat was misschien mijn schuld.’

Leroy antwoordde niet. Nova luisterde naar de geluiden die hij maakte terwijl hij werkte. Afmeten, gieten, mengen.

Ze zette haar thee op de grond, stak een arm omhoog en bracht haar hand achter haar hoofd om zo haar spieren te rekken. ‘Ik had ons misschien wel allebei kunnen redden als ik mijn best had gedaan.’

Leroy drukte een stop op een van de flesjes en schreef iets op een etiket. ‘Als hij sterker was geweest dan de Rebellen, zou hij nooit in hun handen zijn gevallen.’

Dat was logica. Anarchistenlogica. Een prettige logica, die geen schuldige aanwees.

‘Maar goed,’ zei Nova, van arm wisselend. ‘Ingrid denkt dat de Rebellen vanavond een inval zullen doen, uit wraak, of misschien om uit te vinden of een van ons er iets mee te maken had.’

‘Ik vertrouw erop dat jij je goed zult verstoppen als ze komen.’

‘Jawel, maar… misschien moet je wat van deze spullen opbergen.’

Leroy trok een scheve mond, waardoor de helft van zijn gezicht slap werd nu hij die spieren niet gebruikte. ‘Geloof het of niet, alles wat ik hier doe is volstrekt legaal.’

Nova wist niet goed of het een geintje was. ‘Ja, nou… Je kunt niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb.’

‘De waarschuwing staat genoteerd, waarvoor hartelijk dank.’ Hij pakte een lege pot en een trechter uit een kastje naast hem. ‘Hebben ze tijdens de parade nog reclame gemaakt voor de proeven?’

‘Alsof het om een nationale feestdag gaat,’ gromde Nova, waarna ze er op spottende toon aan toevoegde: “Heb jij het in je om een held te worden?” Ugh. Ik laat me nog liever een oog uitsteken met een gebaksvorkje.’

Ze pakte de zoete popcorn uit haar zak. Het zakje knisperde en kraakte toen ze het openscheurde. Ze hield het Leroy voor, maar hij schudde zijn hoofd.

‘De wereld heeft helden nodig,’ zei hij en trok de veiligheidsbril weer naar beneden om het mengsel naar een fles over te gieten. Zo zagen zijn ogen er drie keer zo groot uit.

‘Dat blijven ze ons voorhouden.’ Nova stopte wat popcorn in haar mond. ‘Maar we weten allebei dat de wereld beter af zou zijn zonder helden. Zonder slechteriken. Zonder figuren zoals wij allemaal, die normale, blije mensen met een normaal, blij leventje alleen maar in de weg lopen.’

Leroys lippen krulden op tot een subtiele glimlach. ‘Heb je ooit overwogen om mee te doen aan de proeven?’

Ze lachte. ‘Wat, om een Rebel te worden?’

‘Ze weten niet wie je bent of hoe je eruitziet.’ Hij draaide de vlam van de brander terug en zette er een heldere pot bovenop. ‘Je zou een zeer veelbelovende spion zijn.’

‘Behalve dan dat ik niet in staat ben lang genoeg respect te tonen voor die rechtvaardige, arrogante, pretentieuze… hélden om iets nuttigs te weten te komen.’

Leroy haalde zijn schouders op. ‘Als je het echt wilde, zou het je lukken.’

‘En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat ze mijn hele doopceel zullen lichten,’ zei ze. ‘Je komt niet zomaar binnen in hun kliekjes, hoor. Je denkt toch niet echt dat ze een meisje binnen de gelederen opnemen dat als achternaam Artino heeft?’

Hij wuifde haar kant op. ‘Dat zijn slechts kleine obstakels. Het is eenvoudig genoeg om hier in de stad valse papieren te bemachtigen. Zijn we slechteriken of niet?’

‘Je hebt hier blijkbaar over nagedacht.’

Hij keek vluchtig op. ‘Alleen sinds ze die proeven weer zijn gaan promoten. Ace zei altijd dat kennis macht is, en hij had gelijk. Helaas hebben de Rebellen tegenwoordig alle kennis én alle macht.’

Nova pakte haar bijna leeggedronken beker op en kwam overeind. ‘In dat geval zou het een perfect plan zijn om mij naar de proeven te sturen. Wilde ik nu maar dood.’

‘Wees niet zo streng voor jezelf, kleine nachtmerrie,’ zei Leroy. ‘Anderen geloven wél in je. Zoals ik.’

Nova kreunde. ‘Ik zal erover nadenken,’ zei ze, terwijl ze de deur openduwde. ‘En noem me niet zo.’

Leroy glimlachte alleen maar.

Zeven

Adrian legde zijn voeten op de koffietafel en hield een schaaltje ontbijtgranen op schoot. Dat was zijn standaardavondmaaltijd als zijn vaders tot laat doorwerkten, wat vaker wel dan niet het geval was, en na alles wat er vandaag was gebeurd verwachtte hij ze voorlopig nog niet thuis.

Hij pakte de afstandsbediening en zette het late journaal aan. Schokkerige beelden van de parade vulden het televisiescherm. Het was een video van de geruite luchtballon van de Poppenspeler die door de straten van het centrum van Gatlon zweefde, waardoor diverse groepen mensen het uitgilden en in paniek op de vlucht sloegen. De stem van een verslaggever buiten beeld dreunde de aantallen op. Ze waren gestegen sinds hij ze vanmiddag had gehoord, want nu hadden ze het over achtenzestig slachtoffers, waarvan eenenvijftig burgers waren opgenomen in het Gatlon City-ziekenhuis, en twee Rebellen, waaronder Raadslid Tamaya Rae, die in het hoofdkwartier van de Rebellen werden behandeld voor hun verwondingen. Gelukkig zijn er geen doden gevallen. De dader, Anarchist Winston Pratt, beter bekend als de Poppenspeler, is in hechtenis genomen…

Adrian wendde zijn blik van de beelden af en legde zijn hand op het schetsblok naast zich. Hij sloeg het omslag open en bladerde met zijn duim door de bladzijden tot hij bij zijn recentste serie tekeningen kwam. Hij had ze in de gauwigheid op papier gezet toen hij thuiskwam, toen het idee nog vers in zijn geheugen lag.

Kauwend op de knapperige vlokken tilde hij het schetsblok op tot ooghoogte om de tekeningen te inspecteren.

Schetsen voor een nieuwe tatoeage.

Hij was niet van plan geweest zichzelf nog meer tatoeages te geven, maar goed, hij had bij elke tatoeage gedacht dat het nu echt de laatste zou zijn. Zijn experiment was nog geen twee maanden geleden gestart en hij had al drie van die dingen op zijn huid staan.

Toen hij het op het dak had moeten opnemen tegen Nachtmerrie, had hij echter een hoop geleerd over zijn vaardigheden. Of, beter gezegd, over de vaardigheden van de Schildwacht.

Hij zag mogelijkheden. Ongelooflijk veel opties – dat wist hij zeker. Het pantser had precies gedaan wat hij hoopte, het was flexibel en bood hem tegelijkertijd bescherming, ook al was het Nachtmerrie gelukt een kwetsbare plek in het pak te vinden.

De veren onder zijn voetzolen hadden voortreffelijk gewerkt. De eerste keer dat hij vanaf straatniveau naar een richel op driehoog was gesprongen voelde het bijna alsof hij kon vliegen.

Maar de vlammen… het vuur gaf problemen.

Het had hem een briljant idee geleken toen hij ermee bezig was. Het was zelfs de eerste tatoeage geweest die hij bij zichzelf had gezet, nog voordat hij zeker wist of het wel zou werken. Nog voordat hij zeker wist dat de gave van zijn tekeningen te vertalen was naar een permanente tatoeage die zijn lichaam van een gloednieuwe maar levensechte superkracht zou voorzien.

Iedereen wilde vuur kunnen manipuleren. Het was een klassieker met heel veel toepassingen, van het aansteken van kaarsjes op een verjaardagstaart tot het in brand steken van een compleet pakhuis vol illegale drugs.

Niet dat hij een dergelijk pakhuis ooit was tegengekomen, maar áls dat zou gebeuren, vond hij het prettig te weten dat hij daar iets aan kon doen.

Maar vuur was ook onvoorspelbaar. Het was een natuurkracht – wild en veranderlijk.

Wat Adrian nodig had was iets met een meer rechttoe-rechtaankarakter. Iets wat nauwkeurig gericht en afgevuurd kon worden, zelfs door hem, want als hij eerlijk was, was hij niet een van de beste schutters die de Rebellen hadden. Hij moest iets hebben waarmee hij minder snel een van zijn eigen teamleden zou raken.

In eerste instantie dacht hij aan een of ander wapen als extra hulpstuk aan zijn pantser, maar hij herinnerde zich een meisje dat een paar jaar geleden hier op het hoofdkwartier een training gevolgd had – een begaafde die dunne stralen energie uit een soort opening in haar voorhoofd kon schieten, waarmee ze een willekeurig doelwit een zeer krachtige stoot kon geven. Die stralen werden toen een soort lasers genoemd, maar dat waren het niet. Adrian had geen idee wat ze dan wél precies voorstelden, maar hij wist dat de stralen krachtig genoeg waren om een tegenstander te overrompelen, en soms buiten westen te slaan, zonder achterlating van enig bewijsmateriaal, wat kogels wel deden. Geen patroon, geen huls, geen open wond.

Het was perfect.

De truc was dat hij nu een manier moest verzinnen om een dergelijke gave te integreren in het pantser van de Schildwacht… en een tatoeage te bedenken die zo’n gave goed tot uitdrukking zou brengen. Hij vond het vaak ironisch dat hij alles tot leven kon wekken wat hij tekende, maar alleen als hij zich van tevoren ervan kon overtuigen dat het in werkelijkheid ook mogelijk was. Hij moest strategisch te werk gaan. Praktisch.

Veren onder zijn voetzolen. Een kolkende vlam op zijn onderarm. Een rits op zijn borstbeen die geopend moest worden om bij het pantser te komen.

En nu dus een soort laserdiode. Een lange, smalle cilinder, deze keer op zijn rechteronderarm, die tevoorschijn zou komen op de pantserhandschoen van de Schildwacht, opgeladen en klaar om te schieten…

Hij legde het schetsblok neer en kauwde op een nieuwe hap knapperige ontbijtgranen.

‘… en ja, de Poppenspeler is uiteindelijk opgepakt, maar ik vind het toch onacceptabel dat zo veel omstanders gewond geraakt zijn voordat hij in de kraag gevat werd.’

Adrians ogen gleden terug naar het tv-scherm, waar twee mannen en twee vrouwen, allemaal met een tot in de puntjes verzorgd kapsel, aan een tafel in een televisiestudio zaten.

‘Precies!’ zei een van de mannen, die over tafel leunde en verwijtend naar de vrouw wees die dit had gezegd, ook al leek hij het met haar eens te zijn. ‘Het is onacceptabel. Dit was een publieksevenement met zeer veel toeschouwers. Waar was de beveiliging? En waarom duurde het zo lang voordat de Raad op deze bedreiging reageerde? Het is hun taak om ons te beschermen, maar vandaag leken ze zich meer bezig te houden met de gevolgen van slechte publiciteit dan met het tegenhouden van deze krankzinnige.’

‘Ter verdediging van de Raad moet gezegd worden,’ zei de tweede man, die beide handen ophief in een kalmerend gebaar, ‘dat Kapitein Chromium volgens ooggetuigen al binnen enkele minuten na de aanval zeven jonge kinderen uit handen van de Poppenspeler gered heeft, terwijl de rest van de Raadsleden en een aantal Rebellen buiten diensttijd letterlijk honderden burgers in nabijgelegen gebouwen en parkeergarages in veiligheid hebben gebracht.’ Hij tilde een van zijn handen verder op toen de andere man hem in de rede wilde vallen. ‘Bovendien strookt dit helemaal met de boodschap van de Raad vanaf het moment dat de Rebellen het stadsbestuur op zich hebben genomen: ze zullen altijd éérst onschuldige levens beschermen, en daarná pas de aanval inzetten. Ze hebben vandaag hun eigen protocol opgevolgd, en dat is bewonderenswaardig. Dat kan niet eenvoudig geweest zijn, vooral niet gezien het feit dat de Poppenspeler zo’n gemakkelijk doelwit vormde.’

Adrian zette het schaaltje aan zijn lippen en slurpte een paar slokken lichtroze melk op.

‘Dat kan wel zijn,’ zei een van de vrouwen, ‘maar hoeveel gewonden had het gescheeld als ze hem meteen hadden tegengehouden?’

De man haalde zijn schouders op. ‘En wat als een van de burgers die nu in veiligheid gebracht is, was overleden? We zullen het nooit weten.’

‘Even los van de slachtoffers,’ zei de eerste vrouw, ‘wat we wel weten is dat Winston Pratt vandaag waarschijnlijk niet was gearresteerd als die zogenaamde sluipschutter hem niet uit zijn eigen ballon had gegooid. Kunnen we alsjeblieft ophouden met om dat onderwerp heen te draaien?’ Ze spreidde haar armen, haar gezicht vertrokken van ongeloof. ‘Nachtmerrie! Wie is ze? Waar komt ze vandaan? We weten helemaal niets van haar, afgezien van het feit dat ze Kapitein Chromium vandaag bijna had vermoord, Thunderbird heeft neergehaald én heeft weten te ontkomen aan een patrouille-eenheid van de Rebellen na een gevecht van drie tegen één. Is er dan helemaal niemand die zich daar druk om maakt?’

‘Ik wel,’ zei de man naast haar. ‘Maar wat me nog veel meer zorgen baart dan deze solo-aanval – als dat het al was – is dat dit mogelijk een teken is dat er nog meer begaafden gaan opduiken, die weer zullen zorgen voor vernielingen en chaos. Het geeft aan dat de Rebellen de stad helemaal niet zo goed onder controle hebben als ze ons doen geloven. Dat er nieuwe, kwaadwillende begaafden zijn die hun activiteiten onopgemerkt voortzetten. En als dat zo is, dan wil ik graag van de Raad horen wat ze van plan zijn aan dat gevaar te doen.’

‘Hopelijk,’ zei de vrouw naast hem, ‘hebben ze daarvoor een beter plan van aanpak dan voor vandaag!’

Met een kwade blik pakte Adrian de afstandsbediening en zette de tv uit. Hij leunde achterover in de kussens van de bank en nam nog een hapje van zijn avondeten. In de plotselinge stilte klonk het knapperige gekauw bizar hard; de vernieling van kleine, kunstmatig op smaak gebrachte gepofte rijstkorrels vulde de hele woonkamer.

Het was gewoon griezelig hoezeer de vragen van de presentator een weerklank vormden van de vragen die al de hele dag door zijn eigen hoofd spookten.

Nachtmerrie. Het grote mysterie. En zij wisten nog niet eens af van het grootste raadsel van allemaal, de woorden die hij niet meer uit zijn gedachten kreeg: Zonder angst geen moed.

Adrian zwaaide zijn voeten weer op het tapijt, zette zijn schaaltje neer op de koffietafel en pakte zijn schetsblok.

De houten vloerplanken van het huis kraakten onder zijn voeten toen hij de hal in liep en de eikenhouten trap naar boven nam. Het was een statig oud huis. Het was namelijk ooit de burgemeesterswoning geweest, in de tijd dat Gatlon City nog een burgemeester had. In de begindagen van het Anarchistische Tijdperk was die, samen met zijn gezin en zelfs een deel van het personeel, in dit huis omgebracht. Toen hij jonger was, was Adrian ervan overtuigd geweest dat hun geesten nog op de bovenverdiepingen rondwaarden en om die reden had hij gesmeekt of hij van de kelder zijn slaapkamer mocht maken. Hij geloofde inmiddels niet meer dat de geesten van de doden nog in de buurt waren, maar voelde wel vaak een nerveuze rilling als hij naar de eerste verdieping ging, waar een centrale gang toegang bood tot de grote slaapkamer en een aantal logeerkamers. Al had hij zelden een reden om hiernaartoe te gaan. De kelder, de keuken, de woonkamer – die vormden zijn domein.

Maar wat hij nu wilde zien, kon hij alleen hier vinden, in het kantoor aan huis dat zijn vaders deelden.

Toen hij de overloop bereikte, deed hij de lamp in de gang aan, die licht wierp op de donkere, houten deuren, de gedetailleerde kroonlijsten en de verschoten oosterse tapijten die over de gehele lengte van de smalle gang lagen.

Het huis verkeerde in een vreselijke staat toen zijn vaders besloten hier in te trekken. Het was tijdens het Anarchistische Tijdperk een populair doelwit voor plunderaars geweest, maar Simon vond dat de historische waarde te groot was om het voorgoed in verval te laten raken. Het was een symbool van een andere tijd – een vredige, beschaafde periode waarin de maatschappij orde, regels en leiderschap kende.

Dus waren ze met z’n allen hierin getrokken en vanaf dat moment waren ze begonnen met de restauratie van het pand. Adrian kon zich met enige moeite wel herinneren hoe erg het in die begintijd was geweest, toen hij zich rot schaamde bij de gedachte hier daadwerkelijk te moeten wonen. Overal lagen bergen afval en sigarettenpeuken, gestripte kabels staken uit gaten in de muren en elk oppervlak was bedekt met dik spinrag en slordige graffiti. Maar het duurde niet lang voordat de droom van zijn vaders ook de zijne werd, en onderhand had hij bijna evenveel gedaan om het huis te herstellen als zij. Zijn talenten leenden zich in elk geval uitstekend voor het project. Als er een luik kapot was, of een balustrade vernield, dan was het eenvoudiger wanneer Adrian een nieuwe voor hen tekende en ze niet op zoek hoefden naar een vakman die het oude werk kon imiteren. Met als resultaat dat Adrian net zo trots was op het huis als zij volgens hem waren, ook al merkte hij dat hij de kamers waarin de moorden waren gepleegd nog steeds meed.

Met zijn schetsblok onder één arm legde hij zijn vingers tegen de deur van het kantoortje om hem open te duwen. De scharnieren kraakten. Het licht van de gang priemde door de dikke schaduwen heen. Adrian stak een hand de kamer in en drukte op de bovenste knop van een ouderwetse lichtschakelaar – een van de weinige die nog in het huis aanwezig waren. De kroonluchter ging aan en dankzij de vijf geelbruine kleine lampenkappen baadde de kamer in subtiele goudtinten.

Het bureau in het midden van de kamer was een puinhoop en de boekenkasten erachter waren ongeveer even rommelig. Het opruimen van de kamer leek nooit erg belangrijk als je een stad moest leiden, en als zijn vaders toevallig een keer wat vrije tijd hadden, dan brachten ze die bijna altijd door met klussen in huis.

Adrian negeerde de willekeurige stapels papier, documenten en mappen, post, tijdschriften en kranten. Hij liep rechtstreeks naar de boekenkast, waar een reeks stoffige fotoalbums tussen een verouderd aardrijkskundig woordenboek en een kapotte radio in geklemd stonden.

Hij legde zijn hand op de rug van een album met een kastanjebruin omslag en trok het van de plank. De andere albums vielen met een plof tegen elkaar aan terwijl Adrian op het grote vloerkleed ging zitten. Hij legde het album boven op zijn schetsblok en sloeg de eerste paar bladzijden om. Het was jaren geleden dat hij voor het laatst in dit album had gekeken, maar toch kende hij de meeste foto’s uit zijn hoofd.

Een korrelige foto van zijn derde verjaardag, waar hij midden tussen een stapel dozen en een berg kapotgescheurde kranten zat die gebruikt waren als inpakpapier, met zijn moeder en Kasumi grijnzend op de achtergrond.

Een foto van hem waarop hij op zijn moeders heup zat en zij voor een verzameling tassen en dozen vol ingeblikte groenten en dozen gedroogde pasta stond. De andere oorspronkelijke Rebellen waren ook allemaal te zien, met uitzondering van Simon, die waarschijnlijk de foto had genomen. Adrian herinnerde zich het verhaal van die dag, toen ze al dat voedsel met succes hadden bevrijd uit een pakhuis dat gerund werd door een van de bendes, die het voor schofterige prijzen aan hongerige burgers doorverkochten.

Zijn moeder was daarna niet meer op de foto’s te zien en een paar bladzijden later veranderde Adrian zelf van een kleuter met bolle wangen in een magere achtjarige. Met zijn vaders achter hem, hun handen op zijn schouders, trots grijnzend. Hij zag er gelukkig uit die dag, al vond hij het lastig zich te herinneren hoe hij zich toen voelde. Het was de dag waarop ze hem officieel hadden geadopteerd, meer dan een jaar na de dood van zijn moeder. De wonden waren niet genezen, maar zodra alle papierwerk was geregeld had hij niet langer het idee gehad dat hij er maar wat bij bungelde, zonder gezin, verloren, zonder het gevoel ergens bij te horen. Op het moment zelf had hij zich ongelooflijk belangrijk gevoeld.

Achteraf had Adrian bedacht dat er eigenlijk geen echte, officiële adoptiepapieren bestonden. Evander Wade was degene die het adoptiecertificaat had opgesteld en er was geen enkele wetgeving voor een dergelijke situatie geweest. Zijn vaders vaardigden wetten uit wanneer die nodig bleken. Maar misschien hadden ze Adrians onrust aangevoeld over het feit dat hij geen eigen familie meer had, ook al hadden ze vanaf het begin al voor hem gezorgd. Misschien hadden ze geweten wat een stel handtekeningen en een officieel uitziende stempel voor hem zouden betekenen.

Adrian bladerde voorbij de foto’s van het adoptiefeest en zelfs voorbij het officieel uitziende certificaat, dat tussen de bladzijden was gestopt. Nog een paar verjaardagen en een paar feestdagen, al had het maken van foto’s steeds minder prioriteit naarmate Adrian ouder werd. Van zijn tienertijd waren er nagenoeg geen foto’s, maar dat vond hij helemaal prima. Hij was hier trouwens toch niet gekomen om herinneringen op te halen.

Uiteindelijk vond hij wat hij zocht: een krantenknipsel dat stevig was opgevouwen en in een plastic beschermhoesje bijna helemaal achteraan in het album was gestopt. Voorzichtig trok hij het papier eruit. Het had een licht gelige kleur, wat hij merkwaardig vond. Zo lang was het niet geleden – toch zeker niet zo lang dat het er al zo oud uitzag? Op sommige dagen voelde het alsof het pasgeleden gebeurd was.

Al waren er ook dagen waarop het een eeuwigheid geleden leek.

Adrian duwde zijn bril omhoog op zijn neus en vouwde het vierkante papier open dat uit een Gatlon Gazette was geknipt – de enige lokale krant die in het Anarchistische Tijdperk was blijven draaien, ook al waren er jaren geweest waarin journalisten door de bendes onder druk gezet werden om op niet geheel eerlijke wijze over bepaalde activiteiten te berichten.

Desalniettemin geloofde Adrian er heilig in dat dit specifieke bericht wel waarheidsgetrouw was.

Een zwart-witfoto toonde haar in volle superheldenglorie, met haar voeten, gestoken in witte laarzen, zwevend boven de grond, haar gouden cape wapperend in de wind en haar bekende brede glimlach op haar gezicht terwijl ze de cameraman een teken gaf dat alles in orde was. Het beeld stond in schril contrast met de kop die in dikke blokletters erboven prijkte:

Vrouwe Victoria dood gevonden, moordenaar onbekend

Adrian had niet verwacht dat de woorden na al die jaren nog steeds zo’n effect op hem zouden hebben. Hij had het artikel al zo vaak gelezen dat hij niet had gedacht nog pijn te voelen als hij het weer zag. Hij had de dood van zijn moeder weten te accepteren. Hij had zich aangepast aan een leven zonder haar. Hij had berust in het idee dat de schurk die haar had vermoord zeer waarschijnlijk was gedood op de Dag van de Overwinning, en dat hij het met dat kleine beetje gerechtigheid moest doen, zelfs al was het mysterie rond haar dood nooit opgelost.

Maar dat was vóórdat Nachtmerrie die woorden op zo’n spottende toon tegen hem had gezegd. Het zinnetje dat voor hem zo veel meer betekende dan voor een ander. Had ze dat geweten?

Maar… hoe zou ze dat kúnnen weten?

Adrian liet zijn blik over de kolommen van het artikel glijden tot hij de alinea vond die hij zocht:

Uit de autopsie kwamen gebroken botten en een schedelfractuur naar voren die passen bij een val van zes verdiepingen op een betonnen ondergrond, wat volgens de patholoog-anatoom zonder enige twijfel de doodsoorzaak is geweest. Er zijn weliswaar geen verdere sporen van opzet gevonden op het lichaam of de plaats delict, maar een mogelijke zelfmoord als doodsoorzaak is vrij snel uitgesloten dankzij één bewijsstuk: een eenvoudig wit kaartje dat onder Vrouwe Victoria’s riem is gestopt, met de dubbelzinnige tekst: ‘Zonder angst geen moed.’

Adrian maakte zijn blik weer los van het knipsel en staarde voor zich uit naar de achterkant van het bureau.

Iemand had haar vermoord. Zeer waarschijnlijk een slechterik, iemand die haar superkracht had weten te omzeilen, want hoe kun je van zes verdiepingen hoog te pletter vallen als je kunt vlíegen?

Hij sloot zijn ogen, en ook al was het jaren geleden dat hij voor het laatst nachtmerries had gehad over het lichaam van zijn moeder, zijn verbeelding schotelde hem het visioen meteen weer voor. De gebroken botten. De schedelfractuur. En ook al stond er niets over in dit artikel, hij had geruchten gehoord dat haar ogen geopend waren toen ze haar vonden, en haar gezicht was vertrokken in een geluidloze schreeuw.

Er gleed een rilling over zijn rug.

Zonder angst geen moed…

Wat betekende het dat Nachtmerrie dat zinnetje kende? Ze leek hem zelf veel te jong om iets met de moord te maken te kunnen hebben, maar was het mogelijk dat de moordenaar nog leefde? Wist Nachtmerrie wie het was? Spande ze soms met diegene samen?

Maar als ze zich echt bij de Anarchisten had aangesloten, was het dan niet logisch dat een van hén zijn moeders moordenaar was?

Hij schoof het album van zijn schoot op de grond en kwam overeind. Peinzend wreef hij over zijn achterhoofd. Zijn voeten begonnen te ijsberen, zijn ogen registreerden niets toen hij heen en weer liep door het kantoor.

Hij wist dat de Raad iemand zou sturen om het bolwerk van de Anarchisten te doorzoeken, te speuren naar aanwijzingen dat ze met Nachtmerrie samenwerkten, of dat een van hun leden iets te maken had met de aanslag tijdens de parade. Misschien zouden ze Cyanide arresteren als medeplichtige. Een opsporingseenheid zou hen vanavond nog een bezoek brengen; misschien waren ze er nu al. Een ‘ervarener team’.

Maar hij was de enige die afwist van dit verband met een onopgeloste zaak. De moord op Vrouwe Victoria tien jaar geleden. Een van de oorspronkelijke leden van de Rebellen. Zijn móéder.

Als haar moordenaar nog leefde, nog vrij rondliep… dan móést Adrian dat weten. En voor zover hij wist, was Nachtmerrie de enige die het antwoord op die vraag kende.

Hij slikte en legde zijn hand op zijn borst, op de plek waar zijn geheime ritstatoeage onder zijn T-shirt verborgen zat.

Zijn voeten stonden stil.

Adrian Everhart kon niet zomaar tegen een direct bevel ingaan en in zijn eentje onderzoek doen naar de Anarchisten. Dat zou veel te veel gevolgen met zich meebrengen – voor hem, en voor zijn team. Sketch kon niet alleen gaan en hij wilde de anderen er niet bij betrekken. Niet tot hij over iets tastbaarders beschikte dan een enkel zinnetje dat niemand anders had gehoord.

Hij wist dat het gevaarlijk was, en misschien zelfs een tikkeltje onverstandig. Zijn eerste optreden als de Schildwacht was niet bepaald soepel verlopen. Maar hij had al een keer geprobeerd om toestemming te krijgen; hij wist dat het geen zin had hier nogmaals om te vragen.

Hij zou de Raad alles opbiechten. Over de Schildwacht en zijn gloednieuwe vaardigheden. Over Nachtmerrie en wat ze had gezegd. Hij zou het hun allemaal binnenkort vertellen.

Hij zou hun de waarheid vertellen zodra hij zelf antwoorden op zijn vragen had gekregen.

Acht

Wat Nova het allerprettigst vond aan de tunnels was dat er hier beneden geen verschil was tussen nacht en dag. De lange nachten konden bovengronds nogal eenzaam zijn: alle winkels waren gesloten en zelfs de meest doorgewinterde nachtbrakers vielen uiteindelijk ten prooi aan de slaap naarmate de klok doortikte naar de vroege uurtjes van de ochtend. Nova had er geen moeite mee om alleen te zijn, maar ze verveelde zich soms als ze moest wachten tot de wereld weer ontwaakte en het treurige, miserabele leventje van alledag weer verderging.

In de tunnels was er slechts één ding dat Nova eraan herinnerde dat ze acht uur per dag meer te besteden had dan alle anderen: Ingrids gesnurk vanuit de ongebruikte liftschacht die ze als slaapkamer had ingericht. Alles aan Ingrid was luidruchtig. Haar explosies, haar persoonlijkheid, en blijkbaar zelfs haar dromen.

Nova trok de pijlen uit het doelwit en liep terug de tunnel in, klaar voor een nieuw oefenrondje. Ze was er al de hele nacht mee bezig. Meestal besteedde ze haar nachtelijke uren aan het sleutelen aan haar nieuwste lading wapens en uitvindingen, aan mediteren en vechtsport, of het afwerken van diverse oefeningen om haar kracht en uithoudingsvermogen te trainen – allerlei vaardigheden die ze nodig zou kunnen hebben bij haar volgende ontmoeting met de Rebellen.

Maar vanavond kreeg ze de gedachten aan de parade maar niet uit haar hoofd. De ogenblikken op het dak. Toen ze Kapitein Chromium in haar vizier had.

Het zou haar gelukt zijn. Zij, Nachtmerrie, Nova Jean Artino, had de onoverwinnelijke Kapitein Chromium kunnen elimineren.

Maar ze had geaarzeld. Ze had er te lang voor nodig gehad om de trekker over te halen, en ze had het verpest.

Dat zou haar niet nog eens gebeuren.

Ze liep terug naar de streep die ze met krijt op de rails had getekend en laadde de pijltjes in de patroonkamer van het geweer. Het was niet het geweer dat ze vandaag op het dak bij zich had gehad – dat had Rode Moordenaar zo uit haar handen gegrist zonder dat ze de kans had gekregen het weer terug te pakken – maar ze had een ander gevonden in Ingrids verzameling.

Ze tilde het geweer met beide handen op. Keek door het vizier. En richtte op haar eerste doelwit.

Ze vuurde.

En nogmaals.

En nogmaals.

En nogmaals, tot alle pijltjes waren afgeschoten.

Ze ademde uit en ging ze ophalen. Pas als ze dicht genoeg bij de doelwitten was, kon ze evalueren hoe goed ze het had gedaan.

Ze zaten stuk voor stuk in de roos. Twaalf pijltjes doorboorden de pupillen van twaalf krantenknipsels – elk een glanzende foto van Kapitein Chromiums charmante gezicht.

Ze glimlachte niet eens toen ze de pijltjes er weer uit trok. Dit was maar een training. Ze was er niet in geslaagd toen het er echt toe deed. Toen ze een enorm verschil had kunnen maken.

Alle revoluties kosten mensenlevens. Sommigen moeten sterven opdat anderen kunnen leven. Het is tragisch, maar daarom niet minder waar.

Ze herinnerde zich nog goed dat Ace haar dit vertelde toen ze klein was, nadat ze hem had gevraagd waarom zo velen moesten sterven zodat zij vrij konden zijn. Destijds kon ze zich niets voorstellen bij de haat en het geweld waar begaafden al die eeuwen voorafgaand aan het Anarchistische Tijdperk mee te maken hadden gehad, maar zelfs voor een zesjarige was Ace’ passie besmettelijk geweest.

Er waren maar weinig mensen die begrepen wat Ace had geprobeerd te bereiken. Het was niet zijn bedoeling dat de wereld deze kant op zou gaan. Tuurlijk, toen hij de macht had gegrepen was dat gepaard gegaan met veel wreedheid en vernielingen, maar hij had gelijk: zo ging dat altijd bij een revolutie. Zijn uiteindelijke doel was een wereld geweest waarin begaafden niet langer werden gemarteld, bespot en onderdrukt. Waarin ze niet langer bang hoefden te zijn. Hij streefde naar een wereld waarin ze allemaal de vrijheid hadden om het leven te leiden waarvoor ze zelf kozen.

Het waren al die ándere op macht beluste mensen, zowel schurken als niet-begaafden, die een strijd om de heerschappij waren begonnen. Die compleet waren losgeslagen in een wereld zonder regels.

Nova wilde niet terug naar het Anarchistische Tijdperk. Ze wilde niet dat onschuldige mensen werden afgeslacht, zoals met haar familie was gebeurd. Ze verlangde wel naar de vrijheid die Ace zich had voorgesteld voor haar en anderen zoals zij. Ze wilde dat de Rebellen en de Raad haar met rust lieten, dat ze alle Anarchisten met rust lieten.

Sterker nog, ze wilde dat de Raad de hele samenleving met rust liet. Misschien dachten ze het juiste te doen door de absolute top van de heersende klasse te vormen, maar de mensen hielden het hoofd nauwelijks boven water en zijzelf waren veel te trots om toe te geven dat zij niet waren wat het volk nodig had.

Wat het volk nodig had was leren voor zichzelf te zorgen, maar dat zou nooit gebeuren zolang de superhelden alles regelden.

Ze liep terug over het spoor toen de grond onder haar begon te beven. Nova struikelde en drukte een hand tegen de muur om zich overeind te houden. Gruis en brokjes cement gleden in kleine stroompjes langs de zijkanten van de tunnel omlaag. De rails trilden onder haar voeten en heel even had Nova het griezelige en angstaanjagende idee dat er een metro aan kwam – en dat ze geen kant op kon.

Het beven hield op. Er volgden nog een paar schokken onder haar voeten voordat de aarde weer stilviel.

Nova keek de tunnel rond, zich afvragend of het misschien een aardbeving was geweest – eentje die diep onder de grond had plaatsgevonden, misschien zelfs meer dan honderd kilometer verderop. Niets om je zorgen om te maken. Deze oeroude tunnels hadden vast wel ergere dingen doorstaan.

Maar de stilte werd opnieuw verstoord, nu door een harde klap. Door de akoestiek in de tunnels was het onmogelijk te gokken hoe ver het geluid van haar verwijderd was, maar Nova wist één ding zeker.

De Rebellen waren teruggekeerd.

Ze pakte het geweer en laadde een pijltje in de patroonkamer. De rest van de pijltjes stopte ze in een buideltje aan haar riem. Leroy had ze nog niet voorzien van een nieuwe dosis gif, maar ze ging ervan uit dat ze zo ook wel van pas zouden komen.

Ze rende terug in de richting van de perrons en tunnels waar hun wagons stonden. Zodra ze het hoofdperron naderde, dwong ze zich haar pas te vertragen. Ze had geen capuchon en masker om zich te vermommen als Nachtmerrie en ze wist dat het stom zou zijn om haar identiteit nu aan de Rebellen bekend te maken.

Toen ze een hoek om ging, begonnen de muren opnieuw te schokken, gevolgd door een tweede harde klap – dit keer luider en dichterbij.

Nova bereikte de achterzijde van Cyanides wagon en bleef staan. Ze hoorde dingen over het perron ratelen en op de rails vallen. Een ogenblik later rolde er een blikje witte bonen in tomatensaus langs, dat de zijkant van het spoor raakte, een paar passen naast Nova’s voeten.

‘Kom maar tevoorschijn, Anarchisten,’ klonk een vrolijke, zangerige vrouwenstem. ‘Het is tijd voor een beoordelingsgesprek!’

Nova dook weg achter Leroys wagon en sloop naar de andere kant. Ze tuurde om de zijkant heen en zag vier figuren op het centrale perron staan, waar zij het grootste deel van hun rantsoen en de voorraden bewaarden. Normaal gesproken althans – twee van de dikke metalen planken waren op de grond gesmeten, met als gevolg een puinhoop van kapotte flessen, ingedeukte dozen en de indringende stank van azijn die de lucht vulde.

Ze herkende het Rebellenteam meteen. Het was een van de meest op de voorgrond tredende teams van de stad, met de reputatie dat ze al talloze criminelen hadden ingerekend. Hun aanvoerder, het meisje dat zojuist had gesproken, heette IJskristal. Ze was een paar jaar ouder dan Nova, atletisch en knap, met kort zilverwit haar en een zilverwitte huid die zo licht was dat Nova de vage lijnen van haar blauwe aderen kon zien, zelfs in het zwakke licht van de tunnel.

En daar was Naschok, een gedrongen man met een donker geitenbaardje die waarschijnlijk de aardbevingen van daarnet had veroorzaakt. Naast hem stond Pijlstaart, een slungelige jongen met kraalogen die bewoog met de griezelige, glibberige sierlijkheid van het dier waaraan hij zijn alias had ontleend. Zijn glanzende staart vol stekels sleepte achter hem aan. Het laatste lid was de reus, Gargouille, die permanent kromgebogen leek omdat hij altijd maar moest bukken als hij ergens naar binnen wilde, en wiens ledematen binnen een oogwenk van vlees en bloed in massief gesteente konden veranderen.

‘Nou,’ zei IJskristal, en ze plantte haar handen op haar heupen, ‘zo te zien zijn ze allemaal te laf om even gedag te komen zeggen.’ Ze knikte Naschok en Gargouille toe. ‘Doorzoek de tunnels en kijk maar of je ze uit hun schuilplaats vandaan kunt krijgen.’

Terwijl de twee Rebellen met dreunende passen in twee tegenover elkaar liggende tunnels verdwenen – Naschok passeerde Nova’s schuilplaats op een armlengte – begon Pijlstaart de verspreide voorraden te doorzoeken.

‘Okra op azijn?’ zei hij met een hoonlachje terwijl hij een glazen weckpot oppakte. ‘Dat klinkt walgelijk.’ Hij draaide zich om en smeet de pot tegen de muur op de plek waar een mozaïek van kleine tegels de naam van de straat erboven toonde. Het glas versplinterde; nog meer azijn en groene groente vlogen over het perron.

Nova verstevigde haar greep op het geweer.

‘En fruitrondjes?’ zei IJskristal, die tegen een doos ontbijtgranen schopte waarvan één hoek al gedeukt was. ‘Die rotzooi heb ik niet meer gegeten sinds ik vier was. Je kunt het veel beter aan de ratten voeren.’ Met grote passen liep ze naar de rand van het perron, waar ze de doos oppakte, opende en de gekleurde ringetjes uitstrooide over het spoor.

De doos was eigenlijk van Winston – het was zijn favoriete soort ontbijtgranen – voor de anderen zou het geen al te groot verlies betekenen. Toch klemde Nova haar kaken opeen bij de nodeloze verspilling ervan. Iedereen die zich het Anarchistische Tijdperk herinnerde wist dat verspilling een onvergeeflijke misdaad was, ongeacht aan welke kant van het strijdtoneel je stond.

Aan de andere kant van het treinstel schoof een deur met een klap open. IJskristal en Pijlstaart draaiden zich om naar de wagon. Nova dook weg in de schaduwen en luisterde naar Leroys voetstappen, die het trapje af en het spoor op liepen. Ze ving een glimp op van IJskristals afkeurende blik toen ze Leroy eens goed in zich opnam, met zijn littekens en verkleurde huid.

Toen Leroy in Nova’s beeld verscheen, zag ze dat hij zijn versleten badjas aanhad, met daaronder zijn gehavende trainingsbroek en pantoffels.

‘Oeps,’ zei IJskristal poeslief. ‘Hebben we je wakker gemaakt?’

‘O, nee hoor,’ zei Leroy, die op een tiental passen afstand van de Rebellen bleef staan. ‘We verwachtten jullie al, na wat er vandaag is gebeurd. Het is prettig te zien dat jullie nog steeds netjes aan de verwachtingen voldoen. Althans…’ Hij zuchtte diep en gebaarde naar de van de muur getrokken planken en de rommel die een kwart van het perron bedekte. ‘Ik vraag me af wat het nut hiervan is.’

Het gezicht van IJskristal verschoot spontaan van arrogant naar woedend. Ze overbrugde de afstand naar Leroy terwijl zich een lange scherf kristalachtig ijs in haar vuist vormde. ‘Het nut is dat we jullie freaks er even aan helpen herinneren dat jullie niets hebben – of het nou gaat om voedsel of water of zelfs dit sneue hol in deze door kakkerlakken geteisterde tunnels – zonder dat wij dat toestaan.’ Ze tilde de scherf op en drukte het puntje ervan onder Leroys kin, zodat ze hem dwong zijn gezicht omhoog te brengen. ‘En als wij beslissen dat jullie dergelijke liefdadigheid niet verdienen, dan pakken we alles weer af.’

‘Liefdadigheid?’ zei Leroy, zijn stem beheerst ondanks het stuk ijs dat in zijn kaak prikte. ‘De Rebellen hebben ons helemaal niets gegeven. Alles wat we bezitten is door ons gekocht en betaald – of eerlijk gevonden, zoals dat voor iedereen geldt.’

‘Gevonden,’ herhaalde Pijlstaart. Hij draaide zijn hoofd om, rochelde een grote klodder op en spuugde hem uit op het perron. ‘Dat we nu allemaal nog steeds op zoek moeten naar spullen hebben we anders toch mooi aan jullie soort te wijten, of niet soms?’

Leroy trok een wenkbrauw op – of in elk geval de spier waar een wenkbrauw op had gezeten als die niet jaren geleden al weggebrand was. ‘Zonder “ons soort” zou die jongen met die stekelstaart vrijwel zeker vlak na zijn geboorte zijn omgebracht en waren zijn overblijfselen in een pot vol formaldehyde gestopt voor verder onderzoek.’

Pijlstaarts gezicht vertrok van woede, maar Leroy ging verder: ‘Die Raad van jullie is nu al bijna tien jaar aan de macht in deze stad. Als het hun nog niet gelukt is jullie economie weer op gang te krijgen, misschien moet je hun dan maar eens vragen waarom het zo lang duurt in plaats van je tijd verspillen met ons de schuld in de schoenen te schuiven.’

IJskristal bewoog haar ijsscherf opzij en maakte een dunne snee onder Cyanides kin. Hij huiverde, maar slechts heel kort.

‘Als de Raad de inwoners van de stad niet steeds hoefde te beschermen tegen stompzinnige aanvallen, dan zouden ze zich misschien eens kunnen richten op het opruimen van de puinzooi die schurken als jullie van de wereld hebben gemaakt.’

‘Of,’ zei Leroy, ‘als er toch al zo veel begaafden zijn gehersenspoeld onder hun begeleiding, misschien kunnen ze hun beveiligingsmaatregelen dan een keertje aanscherpen.’

De grond beefde weer toen Naschok bij de ingang van een van de tunnels verscheen. Elke stap die hij zette veroorzaakte lichte trillingen in de aarde. ‘Daar is niks te vinden, behalve een stel beschimmelde boeken.’ Hij steunde met een hand op de rand van het perron en sprong omhoog, zodat hij naast Pijlstaart stond.

‘Dan heb je vast niet heel erg hard gezocht,’ sprak een stem droogjes. Naschok draaide zich om en zag een donkere figuur uit de tunnel komen die hij zojuist had gecontroleerd; Phobia’s gitzwarte mantel kwam tevoorschijn alsof hij van de schaduwen was gemaakt en het blad van zijn lange zeis weerkaatste het licht van de lampen boven zijn hoofd. Hij was, uiteraard, niet in pyjama. Van hun hele groep was hij de enige die Nova nog nooit in iets anders dan zijn uniform had gezien – de mantel met de kap, het masker van schaduwen, de zeis met het gekromde blad dat in een boog boven zijn hoofd liep. In tegenstelling tot Ingrid, Honey, Winston en Leroy was Phobia ook het enige lid van de Anarchisten van wie de echte voor- en achternaam een mysterie waren gebleven. Nova vroeg zich soms af of hij bij zijn geboorte misschien al zo angstaanjagend was geweest dat zijn doodsbenauwde ouders meteen al op de naam Phobia waren uitgekomen.

‘Ze zien inderdaad belachelijk weinig.’

Nova keek op naar de plek waar Ingrid zat, op een smalle voetgangersbrug die over het spoor heen liep en de tegenover elkaar liggende perrons met elkaar verbond. Haar lange benen bungelden tussen de reling door naar beneden.

‘Ik zit hier al de hele tijd en ze zijn niet één keer op het idee gekomen omhoog te kijken. Echt hoor, het mag een wonder heten dat deze stad nog functioneert met jullie soort aan het roer.’

IJskristal snauwde: ‘Haal haar neer.’

Naschok tilde een knie op en stampte heel hard met zijn voet op de grond. Er ontstond een scheur in het beton, die in een boog naar de trap toe liep. Onder de trap spleet de vloer uiteen en er ontstond een groot gat in de aarde. De trap zakte al in. De voetgangersbrug helde vervaarlijk over. Ingrid sprong overeind, vlak voordat de bouten die de metalen reling op zijn plek hielden losschoten en de brug kantelde. De helft verdween in de kloof die Naschok had gecreëerd, de rest kletterde op het spoor. Ingrid sprong op het laatste moment van de brug af, dook omlaag en rolde door om op haar hurken tot stilstand te komen, niet ver van Leroys wagon vandaan.

‘Stukken beter,’ sprak IJskristal hooghartig met een hand op haar heup.

Nova’s ogen schoten vuur. Ze deed een stap naar achteren, tilde haar geweer omhoog en richtte de loop op Naschok. Maar ze had hem nog niet in haar vizier of er verscheen een figuur tussen hen in.

Ze liet het geweer weer zakken. Ingrid was tussen haar en de Rebel in gaan staan, met haar rug naar Nova toegekeerd. Ze stak een hand achter haar rug en maakte met haar vingers een wuivend gebaar in Nova’s richting.

Kwaad keek Nova haar kant op, geïrriteerd dat ze werd weggestuurd als een zeurend kind.

Al zou haar irritatie vele malen groter zijn geweest als ze diep vanbinnen niet had beseft dat Ingrid gelijk had. Het zou wel heel erg onvoorzichtig zijn als ze zichzelf nu verraadde, en wat had ze gedacht te kunnen aanrichten met dit geweer en een handvol pijltjes? Zonder vergif erin zou een aanval hooguit worden ervaren als een ongemak.

‘Enige behoedzaamheid is geboden,’ zei Phobia, zijn hese stem even geduldig als altijd. ‘Dit zijn oude tunnels met oude funderingen. Je wilt toch niet dat we allemaal levend worden begraven?’ Hij zwaaide zijn zeis boven zijn hoofd. ‘Ik zou het op zich niet zo erg vinden, maar ik neem aan dat jullie andere bedoelingen hadden toen je besloot onze nachtrust te komen verstoren.’

Met Ingrid nog steeds in haar vuurlinie trok Nova zich terug tussen de muur en de wagon. Ze bereikte de metalen sporten aan de zijkant van de wagon, hield het geweer met één hand vast en klauterde naar boven, het dak op. Daar ging ze plat op haar buik liggen en kroop naar voren tot ze het perron onder zich zag.

‘Wat Phobia volgens mij bedoelt,’ zei Ingrid, terwijl er blauwe vonken rond haar vingertoppen flikkerden, ‘is dat die stoerdoenerij soms een negatief effect kan hebben.’

IJskristal gniffelde. ‘Dat is niet míjn ervaring.’

Hysterisch gegil echode vanuit diep in de tunnel. Nova legde een hand plat op het dak van de wagon en tilde haar hoofd op. Honeys gejammer bestond eerst uit onverstaanbare panische kreten, maar naarmate het geluid dichterbij kwam, vormden ze wanhopige woorden.

‘Zet ze terug! Zet ze terug! Je hebt geen idee wat je aanricht!’

Enkele ogenblikken later sjokte Gargouille onder het overhangende deel van de tunnel vandaan, met in zijn armen een stuk of twintig bijenkorven in allerlei soorten, maten en bouwfasen. Zwermen kwade darren zoemden rondom hem en vormden een zwarte, kronkelende massa die zijn hele torso bedekte, maar hij had zijn lijf in steen veranderd en hun venijnige steken leken hem niet te deren.

Honey marcheerde achter hem aan, gekleed in een lichtroze nachtjapon, haar haar in krullers op haar hoofd. ‘Je hebt geen idee hoeveel werk ermee gemoeid is om die dingen te maken, gevoelloos rotsblok!’

Toen Gargouille haar bleef negeren, begon ze te rennen en ze sprong op hem af. Ze greep hem vast bij zijn dikke arm, waarna ze aan zijn elleboog bungelde en met haar bleke benen nutteloos om zich heen schopte.

Geërgerd schudde Gargouille een keer flink met zijn arm, waardoor hij Honey over het perron smeet. Ze knalde tegen de berg voorraden aan en haar schouder raakte de gevallen metalen plank. Een moment lang bleef ze versuft zitten, maar haar blik was venijnig toen ze haar ogen weer opsloeg.

Gargouille ging vlak voor IJskristal staan, die leek te verstrakken terwijl haar ogen angstig heen en weer schoten naar de wolk van wespen en hoornaars, sommige met een lijf zo lang en dik als Nova’s duim en voorzien van gif dat erger brandde dan een gloeiend hete pook.

IJskristal wees met een vinger naar Honey. ‘Roep ze terug,’ eiste ze, bijna onhoorbaar door al het gezoem om haar heen. ‘Stuur ze weg of we zien dit als het actieve gebruik van begaafdheid tegen een dienstdoende Rebel.’

Honey ging rechtop zitten. ‘Ik doe het pas als hij ze heeft teruggezet waar hij ze gevonden heeft!’

‘Teruggezet?’ herhaalde IJskristal met een lach in haar stem. Ze wendde zich tot Gargouille. ‘Waar heb je ze vandaan?’

‘Ze heeft een kamer, nog geen honderd meter die kant op,’ zei hij. ‘Een oude voorraadkamer of zoiets. Het stond er helemaal vol met deze dingen.’

‘Tja, voor een begaafde met de macht over bijen,’ zei IJskristal, haar hoofd schuin, ‘klinkt mij dat toch in de oren als illegaal wapenbezit.’

Honey slaakte een kreet van verontwaardiging. ‘Dat zijn mijn kindjes! En je hebt ze zojuist hun huis afgepakt – iets waar je totaal het recht niet toe hebt!’

‘En ik zeg je dat je je kindjes nu direct terugroept,’ zei IJskristal. ‘Anders is jouw nieuwe thuis een cel op het Rebellenhoofdkwartier.’

Honey keek haar woest aan en Nova zag dat ze trilde. Haar ogen flitsten en de lucht om haar heen leek te zoemen – al had dat misschien te maken met het onophoudelijke gezoem van de bijen die zich op Gargouilles ondoordringbare huid bleven werpen.

De verleiding die Honey voelde was van haar gezicht af te lezen, evenals haar besluiteloosheid.

Misschien kon ze Gargouille niets doen, maar IJskristal was zeker kwetsbaar voor de angels van haar dodelijkste wespen. Nova moest toegeven dat het haar op dit moment een zeer aantrekkelijk idee leek om IJskristal op de grond te zien kronkelen van de pijn van een stuk of honderd giftige insectensteken.

Maar het zou slechts seconden duren voordat Gargouille Honey bereikte en haar doodde of arresteerde.

Dit kleine beetje wraak was het niet waard, dat wist Nova, en Honey leek zich dat ook te realiseren. Ze kwam overeind te midden van alle omvergegooide conservenblikken en dozen, rechtte haar schouders en zwiepte een arm opzij.

Als één geheel zwermden de insecten in een werveling door de lucht, waarna ze rechtsomkeert maakten en terug de tunnel in vlogen.

Zodra ze waren verdwenen, knikte IJskristal Gargouille toe. ‘Vernietig ze.’

Nova hapte naar lucht, maar dankzij Honeys gekrijs hoorde niemand het.

Gargouille liet de bijenbouwsels op de grond vallen en stampte eroverheen. Hij plette de bijenkorven een voor een met zijn massief stenen voeten.

Honeys gekrijs sloeg om van razend naar verscheurd van verdriet toen ze moest toekijken welke schade hij aanrichtte – in veel van de bijenkorven zaten nog darren en werkbijen. Honeys lichaam schokte van het huilen en de vernieling ging maar door. Papierdunne wanden lagen verspreid over het perron, de lijkjes en afgescheurde bijenvleugels platgetrapt op de betonnen ondergrond.

En de hele tijd bleef Gargouille grijnzen. Het was de grijns van een kind dat zojuist had ontdekt dat hij een een sadistisch plezier beleefde aan het doodtrappen van kevers.

Nova klemde haar kiezen op elkaar tot haar kaken zeer deden. Ze liet haar blik van Honey naar Ingrid gaan, en van Cyanide naar Phobia, maar niemand deed iets om Gargouille tegen te houden.

Elke poging daartoe zou worden gezien als een aanval op een Rebel, en dus als een reden voor arrestatie. De Rebellen hadden al die jaren geleden, toen ze ingingen op Cyanides aanbod van een wapenstilstand, zeer duidelijk gemaakt dat de Anarchisten geen derde kans zouden krijgen.

Eindelijk was Gargouille klaar. Hij schopte de restanten van de laatste bijenkorf opzij. Die stuiterden van het perron af en vielen op het spoor, niet ver van de plek waar IJskristal Winstons ontbijtgranen op de grond had gekieperd.

‘Nu iedereen er is…’ zei IJskristal zoetsappig, haar ijsscherf ronddraaiend als een tamboerstok, ‘kunnen we eindelijk ter zake komen.’

Ze draaide zich om en nog voor Nova kon raden wat ze van plan was, gooide ze haar ijsscherf als een soort werpspies naar Phobia. Hij doorboorde zijn borst, en zijn lijf spatte uiteen in zwarte rook, die in pluimen terug de schaduwen van de tunnel in kringelde.

Op hetzelfde moment draaide Pijlstaart zich heel snel rond en haalde met zijn stekelige staart uit naar Honey. De giftige punten raakten haar in haar zij en haar verraste kreet veranderde in een schreeuw van pijn toen haar lichaam verstarde en in elkaar zakte. In nagenoeg dezelfde beweging haalde Pijlstaart met zijn staart uit naar Leroy, die in zijn schouder geraakt werd toen hij probeerde achteruit te stappen. Leroy verstijfde en viel achterover. Met een harde smak raakte hij het beton.

Nova trok het geweer dichterbij en richtte het deze keer op Pijlstaart. Maar zijn aanval was voorbij. Honey hing onhandig over de gevallen plank heen en Leroy lag bewegingloos op de grond, op zijn ogen na, die snel knipperden terwijl ze alleen maar naar het lage plafond konden staren. Nova wist niet goed wat voor vergif Pijlstaart precies in zijn stekels had, maar ze leken allebei verlamd en roerloos, op wat trillende ledematen na, waar het gif zich nog doorheen verspreidde.

Ingrid brulde het uit en stormde op het perron af met een bol van kolkende blauwe energie in haar gekromde handpalm. IJskristal stak haar hand uit naar Ingrids voeten en er schoot een dikke ijsstraal uit haar huid, die een kleine gletsjer rond Ingrids benen vormde. Ingrid slaakte een kreet van verbazing en wist haar evenwicht nauwelijks te bewaren – ze had nog zoveel vaart dat haar bovenlichaam nog verder naar voren schoot, terwijl het ijs haar voeten op hun plek op de rails hield. De bom die ze had vervaardigd verdampte toen haar emoties van woede overgingen naar verbijstering.

‘Zo te zien ben je de laatste Anarchist die nog overeind staat,’ zei IJskristal, die nonchalant aan een paar ijskristallen pulkte die op haar knokkels waren ontstaan. Ze liet ze op de grond vallen. ‘Voor zo lang als het duurt. Even voor de grap – is er één reden om jullie niet te vermoorden na alles wat er vandaag bij de parade is gebeurd?’

Blauwe energie begon alweer rond Ingrids handen te zoemen en ze snauwde: ‘Ik was niet aanwezig bij die stomme parade van jullie.’ En ook al wist Nova dat het een leugen was, ze vond het schrikbarend overtuigend klinken.

‘Dat kan me niet schelen,’ zei IJskristal. ‘Winston Pratt heeft een aanval op de onschuldige mensen van Gatlon City uitgevoerd en het is mijn taak om ervoor te zorgen dat dit de laatste keer is dat onze burgers ooit nog worden geterroriseerd door een Anarchist.’

‘Winston Pratt heeft jullie parade aangevallen en voor zover ik weet hebben jullie hem in hechtenis,’ zei Ingrid. ‘Dus wat moet je dan nog van ons?’

IJskristal snoof. ‘Verwacht je nou echt dat ik geloof dat die imbeciel in zijn eentje handelde?’

‘Dat is precies wat ik verwacht, ja,’ zei Ingrid. Ze leek zich te ontspannen en haar van woede vertrokken gezicht kreeg een kille uitdrukking. ‘En jij en ik weten allebei dat je geen enkel bewijs hebt voor het tegendeel, want als dat zo was, zouden we nu niet eerst gezellig staan kletsen, wachtend tot ik iets zeg wat de verdenking op mezelf of de anderen laadt.’ Ze begon de gloeiende bom op te gooien en ving hem met gemak op wanneer hij omlaagkwam. ‘Ik heb de verordeningen van je Raad ook gezien. “Niemand zal schuldig worden bevonden uitsluitend op basis van omgang met een ander”, toch? Dus laat die dreigementen maar achterwege, liefje. En veel succes met de zoektocht naar iets wat ons aan de misdaden van de Poppenspeler verbindt. Hij heeft vandaag helemaal alleen gehandeld. Daar hadden wij niets mee te maken.’

IJskristal liep naar voren tot de neuzen van haar laarzen uitstaken over de rand van het perron. ‘Ik hoef helemaal geen verband te vinden tussen jullie en de aanval tijdens de parade,’ zei ze, wiebelend met haar vingers. Een nieuwe straal ijs spoot in Ingrids richting. Het blok rond haar voeten werd groter en kroop omhoog over haar dijbenen en heupen. ‘De aanval op een Rebel is een van de ernstigste misdrijven die er zijn. Met jouw opvliegende karakter kan het nooit moeilijk zijn om ervoor te zorgen dat je uithaalt. Nu ik er zo over nadenk: het is net alsof je een hondsdolle hond nog even plaagt.’

Ingrid siste toen de zuil van ijs verder omhoog kroop over haar onderbuik. Ze was opgehouden met het opgooien van de bom en hield die nu stevig in haar vingers geklemd.

‘Ik weet wat je denkt,’ zei IJskristal. ‘Je houdt gewoon vol dat het zelfverdediging was. Maar… wie zal jouw woord nou eerder geloven dan het mijne, bij gebrek aan een ooggetuige? Een Anarchist tegenover een gevierde Rebel.’ Ze klakte met haar tong bij wijze van gespeeld medeleven. ‘Zo te zien sta je voor een keuze. Val me aan, dan arresteren we je. Of beken je betrokkenheid bij de aanval tijdens de parade vandaag. Dan arresteren we je nog steeds, maar zullen we het wat vriendelijker doen.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Of je doet niets. Wat zou, denk je, als eerste dodelijk blijken? De kou of het gebrek aan lucht? Ik zou zelf gokken op de laatste.’

Het ijs bewoog omhoog over Ingrids borst en begon naar haar schouders te kruipen. Ze zou haar armen – en dus haar bommen – algauw niet meer kunnen gebruiken.

Nova kneep haar ogen dicht en probeerde helder na te denken ondanks het hete, ritmisch kloppende gevoel in haar aderen.

Waren dit de superhelden die de hele wereld verafgoodde? Goed, misschien was Ingrid niet helemaal onschuldig. Misschien waren ze dat geen van allen, maar dat gold evengoed voor de Rebellen. Kijk maar hoe ze Ingrid nu martelden om haar een valse bekentenis te laten afleggen. Ze hadden Honeys bijenkorven vertrapt, een hoop verwoesting aangericht in hun tunnels en de voorraden vernietigd die ze nodig hadden om te overleven. En dat allemaal omdat ze een wettig excuus nodig hadden om hen in de gevangenis te gooien.

Haar vinger gleed over de trekker. Ze opende haar ogen en opeens leek haar blik glashelder. Haar gedachten belemmerden haar niet langer.

Ze vond IJskristal in het vizier.

De pijltjes waren dan misschien niet giftig, maar dat wilde niet zeggen dat ze niet alsnog een hoop schade kon aanrichten als ze goed mikte.

Ze concentreerde zich op het oog van IJskristal, dat helderblauw was. Lichter dan dat van Kapitein Chromium, al scheelde het maar weinig.

De trekker drukte in haar vinger.

Ze haalde hem net voorzichtig naar zich toe, toen een grote golf van vuur helder vlammend over het spoor raasde.

Negen

Nova hapte naar lucht en trok zich terug. Even later gluurde ze over de rand van het dak omlaag.

De rails stonden in brand.

Of nee, het was een vlammenboog die uit de schaduwen vandaan schoot. Binnen enkele tellen had die de straal ijs tussen Ingrid en IJskristal laten verdwijnen.

IJskristal vloekte en deinsde achteruit, terwijl ze zich snel omdraaide naar de tunnel, waarin zware voetstappen tegen de muren weerkaatsten.

Nova’s mond zakte open toen hij verscheen, zijn gepantserde bodysuit op een of andere manier onheilspellender nu hij uit de duisternis tevoorschijn trad dan toen hij in het felle zonlicht op het dak in het centrum verscheen.

De Schildwacht.

‘Hoe graag ik deze schurken ook stuk voor stuk achter de tralies zou zien,’ sprak hij op lage, beheerste toon, ‘iets zegt me dat de Raad jullie arrestatiemethodes niet bepaald zou goedkeuren.’

‘En wie ben jij dan wel?’ vroeg IJskristal, die haar vuist balde en een nieuwe, lange ijsscherf liet verschijnen. ‘Het schoothondje van de Raad of zo?’

‘Grappig,’ zei de Schildwacht zonder greintje humor. ‘Dat heb ik van jou al zo vaak gedacht.’

Nova ontspande de hand waarmee ze het geweer vasthield. Ze zag haar eigen argwaan weerspiegeld op het gezicht van IJskristal. Zijn woorden deden vermoeden dat hij haar kende, meer dan alleen omdat hij over haar had gelezen in de kranten.

‘We zijn hier op een officiële Rebellenmissie,’ zei IJskristal. ‘Als je ons probeert tegen te houden, zullen we je met alle liefde ook inrekenen.’

Oranjekleurige vlammen vonkten rond de linkerhandschoen van de Schildwacht en likten langs de rand. ‘Jullie zijn niet de enigen met een officiële Rebellenmissie. Met als verschil dat ik mijn bevelen rechtstreeks van de Raad krijg.’

Nova schoof iets naar voren om geen woord te missen. Ze merkte dat ze naar de borstplaat van zijn pantser staarde. Was het een speling van het zwakke licht hier in de tunnels, of kwam het door de hoek vanaf het dak van de wagon? Vanaf hier leek het alsof de scheur in het schouderstuk van het pantser was verdwenen.

Ze fronste nog geconcentreerder. Ze had hem neergestoken, precies tussen het schouder- en borststuk in, en toch zag ze geen enkel teken van schade op die plek. Geen opgedroogd bloed op de buitenkant van het pak. Hij maakte ook geen gewonde indruk. Hij was misschien wat stijf bij sommige bewegingen, maar werd lang niet zo ernstig gehinderd als normaal na een dergelijke verwonding.

Weer een mysterie rond deze zogeheten Schildwacht, en weer een aanwijzing dat hij dus géén gewone Rebel was. Dat hij iets heel nieuws was. Een soldaat? Een huurmoordenaar? Een wapen dat de Raad had gebouwd, voor missies die te schandelijk waren voor een typische superheld?

‘Rechtstreeks van de Raad?’ herhaalde IJskristal met een schamper lachje. ‘Denk je echt dat ik achterlijk ben? Niemand op het hoofdkwartier heeft ooit van jou gehoord. Je bent een bedrieger. En dat…’ ze tilde haar scherf boven haar schouder, ‘maakt je tot een vijand.’

‘Of het betekent dat jij te laag in de hiërarchie staat om op de hoogte gehouden te worden van alles waar we mee bezig zijn,’ zei de Schildwacht.

IJskristal leek te aarzelen; Nova zag de lichte twijfel over haar gezicht glijden.

‘Daarentegen weet ik,’ ging de Schildwacht verder, ‘dat jullie hiernaartoe gestuurd zijn met twee taken: uitvinden of een van de andere leden van de Anarchisten betrokken was bij de aanval van de Poppenspeler, en bepalen wat hun relatie is tot Nachtmerrie.’ Hij hield zijn hoofd schuin en Nova kreeg het gevoel dat hij naar Ingrid keek, die nog steeds vanaf haar nek omlaag was ingekapseld door het ijs. Ze klappertandde. ‘Volgens mij ben je nog niet veel wijzer.’

IJskristal sperde haar neusgaten wijd open.

De Schildwacht sprong plots omhoog en kwam met een dreun een paar passen bij IJskristal vandaan neer op het perron. Ze deed struikelend een stap achterwaarts, maar wist haar evenwicht al gauw te hervinden. Achter haar stonden Gargouille, Naschok en Pijlstaart in een defensieve opstelling, klaar voor de aanval, ook al had geen van hen bewogen. De bewering van de Schildwacht – dat hij hier was op bevel van de Raad – had hen duidelijk aan het twijfelen gebracht.

‘Laat Detonator vrij,’ zei hij en opende zijn vuist. De vlammen doofden. ‘Dan staat het jou en je team vrij om te vertrekken. Ik neem dit onderzoek over.’

IJskristal lachte vol ongeloof. Ze draaide de ijsscherf eenmaal rond, maar liet haar arm toen zakken en prikte hem als een wandelstok in een scheur in de betonvloer. ‘Als de Raad ons terug wil fluiten, dan kunnen ze ons dat zelf laten weten.’

‘Dat hebben ze ook gedaan,’ zei de Schildwacht. ‘Helaas is de ontvangst hier beneden nogal slecht. Je had jezelf deze afgang kunnen besparen.’

IJskristal keek alleen maar wantrouwender, maar Pijlstaart en Naschok wierpen meteen een blik op de identieke zwarte bandjes die rond hun pols kronkelden. Nova beet op haar lip. Ze had zich vaak afgevraagd wat de patrouille-eenheden van de Rebellen precies voor armbanden droegen. Waren het communicatie-apparaatjes of zo?

‘Maar goed,’ ging de Schildwacht verder, ‘ik zal jullie meerderen niet inlichten over de vele, véle regels die jullie vanavond hebben overtreden. Mits jullie niet nog meer van mijn tijd verspillen.’

IJskristals vingers tikten tegen de ijsscherf terwijl ze haar blik van het vizier naar de rode R op de borst van de Schildwacht liet gaan. Ze keek zuur, maar niet minder arrogant. ‘Goed dan,’ spuugde ze hem toe. ‘We komen hier toch niets meer te weten.’ Ze trok haar scherf los en smeet hem weg. Hij raakte de muur en versplinterde.

Met grote passen liep ze langs de Schildwacht en gebaarde dat haar team haar moest volgen.

‘Laat Detonator vrij,’ riep de Schildwacht.

‘Doe het zelf,’ antwoordde ze. ‘En als ze je bedankt door een gat in dat dure pak van je te branden, moet je niet bij mij komen klagen.’

Nova hield de Schildwacht in de gaten terwijl de vier Rebellen in de tunnel verdwenen die hen terug naar boven zou brengen. Ze zou wanhopig graag zijn gezicht willen zien – om te weten of hij opgelucht was, of kwaad. Geërgerd of dankbaar. Maar aan zijn houding was niets af te lezen; hij was het toonbeeld van heldhaftigheid, zoals je dat in strips zag. Lang en stoïcijns, zijn schouders strak naar achteren en zijn handen langs zijn zij tot vuisten gebald.

Langzaam draaide hij zijn hoofd om naar Ingrid te kijken. Hij slaakte een gefrustreerde zucht. Hij leek een lang, tergend moment zijn mogelijkheden af te wegen voordat hij uiteindelijk een hand uitstak en een dunne, rechte straal vlammen op het ijsblok afvuurde. Hij richtte op het dikste deel rond haar voeten en liet het langzaam smelten.

Nova’s hoofd tolde. Ze voelde zich toch een klein beetje dankbaar dat hij precies op het juiste moment was komen opdagen, maar ondanks zijn overduidelijke hekel aan IJskristal en haar team was ze ook weer niet zo naïef om te denken dat hij opeens hun bondgenoot was geworden.

Hij was een Rebel, eentje die voor de Raad werkte. Een uiterst geheim project waar de rest van de organisatie geen weet van had.

Iets zei haar dat ze het ene gevaar slechts hadden ingewisseld voor een nog groter.

Toen er genoeg ijs was gesmolten, trok hij zijn arm terug en doofde de vlammen. Met een kreun van pijn duwde Ingrid een van haar knieën dwars door de dunne laag die nog was overgebleven. Een groot stuk ijs kletterde op het spoor en ze viel naar voren. Bibberend kwam ze op handen en knieën terecht. Zodra ze overeind was gekomen tot hurkzit, wreef ze in haar handen in een poging wat warmte te laten terugkeren in haar vingers.

De Schildwacht zei niets toen hij haar gadesloeg. Nova bekroop het sterke gevoel dat hij in tweestrijd stond, en zo af en toe zag ze een aarzelend vlammetje tussen zijn samengeknepen vingers vandaan kruipen, alsof hij overwoog een vuurtje te stoken zodat Ingrid weer op temperatuur kon komen.

Al deed hij dat niet.

Wat hij wel deed, toen het geklapper van haar tanden zover was afgenomen dat het leek of ze kon praten, was met grote passen naar de rand van het perron lopen. ‘Ik ben hier voor Nachtmerrie,’ zei hij. ‘Waar is ze?’

Ingrid schonk hem een blik vol minachting. ‘Nachtmerrie? Welke Nachtmerrie?’

‘Ongeveer zo lang,’ zei de Schildwacht, zijn hand in de lucht op een hoogte die toch zeker bedoeld was om te spotten met haar werkelijke lengte. ‘Zwarte capuchon. Probeerde vandaag Kapitein Chromium te vermoorden. Die Nachtmerrie.’

Ingrid strekte haar vingers en testte of ze weer blauwe vonken uit de lucht kon halen voor ze rechtop ging staan. Nova zag dat ze nog zwak was, al deed ze flink haar best om dat te verbergen. ‘O, die Nachtmerrie.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Niet gezien.’

De stem van de Schildwacht werd grimmig. ‘Misschien weet je dan waar ik haar kan vinden?’

Achter de Schildwacht begon Leroy te kreunen en hij rolde op zijn zij. De Schildwacht draaide zich met een ruk om, met nieuwe vlammen al in zijn handpalm, maar hij leek zich te ontspannen toen hij Leroy met moeite overeind zag krabbelen.

Leroy hoestte in zijn elleboog en keek vervolgens op naar het masker van de Schildwacht. ‘Ze hoort niet bij ons.’ De woorden werden kalm uitgesproken, alsof hij iemand de weg wees naar het Stadspark. ‘We hebben geen band met het meisje dat zichzelf Nachtmerrie noemt en daarom kunnen we je onmogelijk vertellen waar je haar kunt vinden.’

De Schildwacht liep op hem af, met afgemeten, intimiderende passen. ‘Leg mij dan eens uit, Cyanide,’ zei hij, hurkend zodat hij bijna op ooghoogte met Leroy zat, ‘hoe het komt dat een van jouw bekende gifmengsels is aangetroffen in het projectiel waarmee ze geprobeerd heeft een aanslag op de Kapitein te plegen?’

‘Een van mijn gifmengsels?’ zei Leroy. ‘Meen je dat? Wat toevallig.’

De Schildwacht greep Leroy bij zijn kaak en draaide zijn gezicht naar hem toe. Nova’s vingers kromden zich; ze zag hoezeer deze tactiek leek op de manier waarop hij haar op het dak had geprobeerd bang te maken.

Strikt geheim, hightech-Rebellenexperiment of niet, hij was weinig meer dan een domme pestkop. Weer een gehersenspoelde handlanger van de Raad.

‘Je verwacht toch zeker niet dat ik geloof dat je niets met haar te maken hebt?’ gromde hij.

‘Het kan me weinig schelen wat je wel of niet gelooft,’ zei Leroy daarop. Hij begon te zweten; zijn zwart geworden huid glansde helemaal. ‘En wat mijn vergif in dat projectiel betreft, nou ja… Ik verkoop al tientallen jaren handige giftige middeltjes in deze stad.’ Hij glimlachte en toonde kapotte tanden, en gaten waar tanden hoorden te zitten. Hij straalde een zekere trots uit. Alsof hij opschepte dat hij een wereldberoemde tulpenkweker was. ‘Van medicijnen tot middelen om het huis ongediertevrij te krijgen – er zijn duizend redenen waarom iemand een van mijn mengsels in zijn bezit zou hebben, en niet al die redenen zijn crimineel of illegaal. Heb je er al eens bij stilgestaan dat deze Nachtmerrie, wie ze ook mag zijn, het mengsel gekocht heeft bij een van mijn distributeurs?’

Nova wist dat er geen woord van gelogen was. De gifmengsels die Leroy maakte waren grotendeels toegestaan en nuttig. Zijn bijverdiensten vormden nog steeds de voornaamste bron van inkomsten voor de Anarchisten. Een zegen nu het steeds lastiger werd om de eerste levensbehoeften te vinden, of desnoods te stelen, in deze wereld onder leiding van de Raad. IJskristal en haar loopjongens hadden dat ongetwijfeld beseft toen ze besloten hun voedselvoorraad overhoop te halen.

‘We hebben het hier niet over zomaar een verdelgingsmiddeltje,’ gromde de Schildwacht.

‘En hoe moet ik dat weten? Je zei alleen maar dat het een van mijn bekende gifmengsels was. Dat kunnen er nog steeds zo veel zijn.’

‘Oké, Cyanide. Het is een van je typische mengsels die bedoeld zijn om…’ De Schildwacht werd onderbroken door een zacht gesis en maakte zijn zin niet af. Hij deinsde achteruit en trok de hand terug waarmee hij Leroys gezicht had vastgehouden.

Nova sloeg een hand voor haar mond om een giechellachje tegen te houden. Ze hoefde de gezichtsuitdrukking van de Schildwacht niet eens te zien; zijn ongeloof bleek duidelijk uit zijn lichaamstaal: hij hield zijn arm helemaal gestrekt en zijn hoofd naar achteren alsof hij aan zijn eigen hand probeerde te ontsnappen. Op de vingers van zijn rechter gepantserde handschoen zat een plakkerige, donkere substantie, die zojuist uit Leroys poriën was gekomen en die nu het metalen oppervlak van de handschoen aantastte.

Leroy kwam overeind, trok de ceintuur van zijn badjas strak en stopte zijn handen in zijn zakken. ‘Sorry, wat zei je ook alweer?’

‘Hij zei,’ sprak Honey, die de restanten van haar verlamming van zich af probeerde te schudden terwijl ze tegen een van de gevallen planken leunde, ‘dat hij evenveel bewijs van crimineel gedrag heeft als dat irritante ijswijf van daarnet. Kortom: helemaal geen.’ Ze trok een van de krullers uit haar haar los en wikkelde haar blonde lok er opnieuw omheen.

‘Je hebt gelijk,’ zei de Schildwacht. ‘We hebben geen bewijs… nog niet. Maar ik weet gewoon dat jullie iets met de aanslag van vandaag te maken hadden. Ik weet dat de Anarchisten de Rebellen graag uitgeschakeld zouden zien.’

‘Natuurlijk willen we dat,’ klonk Phobia’s schrikwekkende stem, die als het gedreun van de donder uit elke hoek van de tunnel vandaan leek te komen. De Schildwacht draaide zich om en zocht de duistere gangen af. ‘Maar iets willen is geen misdaad. Zelfs niet volgens hún regels.’

De schaduwen achter de Schildwacht namen een vaste vorm aan en Phobia kwam als uit het niets tevoorschijn, zijn zeis in beide handen geklemd. ‘We hebben deze invasie van onze thuisbasis nu wel lang genoeg getolereerd.’

‘Mee eens,’ zei Leroy. ‘Als de Raad gelooft dat wij de bepalingen van onze overeenkomst schenden, laat hen die beschuldigingen dan zelf maar uiten. Tot die tijd eisen wij de privacy die ons is toegezegd.’

Kleine vlammetjes begonnen rond de gebalde vuist van de Schildwacht te knetteren. ‘Er is jullie privacy gegund zolang jullie je houden aan de regels van de Raad. Als we een aanleiding hebben om het tegendeel te geloven, dan is het ons goed recht om op onderzoek uit te gaan. Vandaag is een Anarchist gearresteerd op verdenking van terrorisme en mishandeling. Vandaag is gebleken dat een gifmengsel van de Anarchisten is gebruikt bij een moordaanslag.’

‘En als dat voldoende zou zijn om ons in te rekenen,’ zei Ingrid, die inmiddels was gaan staan en haar armen uitdagend over elkaar had geslagen, ‘dan zouden we nu allemaal al in de gevangenis hebben gezeten.’

‘Maar dat zitten we niet, hè?’ zei Honey. Ook zij stond op en ze rekte zich elegant uit, met beide armen boven haar hoofd. ‘Dus blijf vooral je tijd verspillen met allerlei dreigementen, maar ik ga mijn arme, diepbedroefde kindjes geruststellen.’

Ze wierp nog een aarzelende blik op de geplette bijenkorven, hief haar kin op en zocht zich op haar blote voeten een weg tussen de gebroken flessen en op de grond gegooide levensmiddelen.

Ze had nog geen twee stappen gezet, toen de Schildwacht een sprong nam en vlak voor haar landde. Honey deinsde terug, haar adem stokte en ze hield haar hoofd naar achterovergekanteld om in het vizier van de intimiderende figuur te kijken.

Honeys verbaasde uitdrukking verdween zo snel als die was gekomen. Ze klemde haar kaken op elkaar en plantte haar handen in haar zij. De houding maakte duidelijk waarom ze zich Queen Bee had genoemd: zelfs in haar nachtjapon en met haar haar in de krullers, zelfs nu haar giftige insecten waren verjaagd, bleef ze een koninklijke uitstraling houden. Althans, zolang de tegenstander er nog was. Nova merkte hoe anders ze overkwam vergeleken met haar radeloosheid van een paar uur geleden. Misschien gedijde Honey een stuk beter als ze iets had om tegen te vechten.

Misschien was dat voor hen allemaal wel zo.

‘Er is nog iets anders,’ zei de Schildwacht, zijn stem een donderachtig gebrom vanuit de helm.

Nova verstrakte, pakte het geweer naast haar stevig vast en wachtte tot hij zijn hand zou uitsteken en zijn vingers rond Honeys keel of kaak zou klemmen, zoals hij bij haar en Leroy had gedaan. Nova nam haar opties nog een keer door. Het pijtje zou niets uitrichten tegen dat pantser, maar misschien kon ze het wel gebruiken om de aandacht even af te leiden…

Ze was niet de enige die zich voorbereidde op een aanval. Leroy had een capsule uit de jas van zijn zak gehaald, eentje waarvan zij wist dat er een krachtig zuur in zat. Ingrid vouwde haar handen open en vormde er een nieuwe bol van knetterende blauwe energie tussen. Phobia’s hele gedaante begon te groeien. Zijn lichaam strekte zich uit naar boven en hij hulde zich in schaduwen die zo dik waren dat het moeilijk te zeggen was waar hij eindigde en de duisternis begon. Zelfs het gezoem van bijen was teruggekeerd, en het werd luider naarmate ze terug de tunnel in kwamen, in een kronkelende, woeste zwerm die dreigend boven hun hoofden bleef hangen.

De wereld viel helemaal stil, op die bijen na. De Schildwacht leek te aarzelen en door de uitdrukkingsloze kap van zijn vizier leek hij eerder een beeld dan een mens. Misschien meer robot dan held.

Zijn vingers trilden en Nova vroeg zich af of hij echt geloofde dat zijn bodysuit hem zou kunnen beschermen tegen hen allemaal tegelijk. Ze betwijfelde dat het pantser bestand was tegen een van Detonators bommen.

Ergens hoopte ze dat ze daar nu achter zouden komen.

Maar in plaats van Honey bij haar keel te grijpen of naar haar uit te halen met een stroom vlammen, bukte de Schildwacht zich en pakte hij een van de gevallen metalen planken op. Hij tilde hem op en ramde hem met een klap terug op zijn plek aan de muur. Hij draaide zich om, pakte de tweede plank op en bevestigde die met één hand weer op zijn plek.

Nova fronste haar wenkbrauwen.

‘Wat jullie ook hebben uitgespookt sinds de Dag van de Overwinning,’ zei hij, ‘jullie zijn allemaal vijanden van de Raad en de Rebellen. Maar op dit moment is Nachtmerrie de enige vijand die mijn interesse heeft.’

Hij draaide zich om in de richting van het treinstel waar Nova op lag. Ze drukte zich plat tegen het dak terwijl de Schildwacht op zijn gemak haar kant op kwam en van het perron op de rails sprong. Hij liep langs Ingrid zonder haar of haar knetterende bom ook maar een blik waardig te keuren.

‘Als je Nachtmerrie ziet,’ zei hij, terwijl hij de rest van de betonnen brug pakte die Naschok had laten instorten, ‘zeg haar dan maar dat als ze nog een keer achter de Raad aan gaat, ik zal klaarstaan om haar te vernietigen. En dan wacht ik heus niet tot de Raad toestemming heeft gegeven.’

Hij tilde de brug op en kantelde hem naar de zijkant van het perron, zodat het spoor weer vrij was. Hij draaide zich geen enkele keer om om te kijken hoe er op zijn bericht werd gereageerd, maar liep met dreunende passen verder, de donkere tunnelopening in. Al gauw verzwolg de duisternis hem en het regelmatige bonzen van zijn voetstappen maakte plaats voor stilte.

Het duurde heel lang voordat alle spanning was weggeëbd. Uiteindelijk stuurde Honey haar bijen terug naar hun eenzame nis. Uiteindelijk liet Ingrid de knetterende energie vervliegen, stopte Leroy zijn zuurbom terug in zijn zak en kromp Phobia ineen tot zijn normale gedaante.

Daarna bracht Ingrid haar handen naar de zijkant van haar hoofd en trok een kwade grimas in de richting van de tunnel waarin de Schildwacht was verdwenen.

‘Zwak zijn,’ klonk Phobia’s hese stem. ‘Hulpeloos.’

Ingrid schonk hem een zijdelingse blik. ‘Wát?’

‘Dat is zijn grootste angst,’ zei Phobia, terwijl hij het blad van de zeis nonchalant boven zijn hoofd ronddraaide. ‘Machteloos zijn, feitelijk.’

Honey snoof. ‘Wat typerend voor een zelfingenomen Rebel.’

‘Misschien,’ zei Phobia, en zijn kap wiegde langzaam terwijl hij knikte. ‘En toch is het een zeer moeilijke angst om te gebruiken tegen iemand die juist zo krachtig is.’

‘Zou hij zijn vaardigheden aan zijn pantser te danken hebben?’ vroeg Leroy peinzend terwijl hij een zakdoek pakte die in zijn hemd had gezeten. Hij veegde er zijn glimmende gezicht mee af. ‘Het zou nuttig zijn te weten of hij een nieuwe evolutie in begaafdheden vertegenwoordigt, of dat zijn krachten het resultaat zijn van een experiment of van techniek.’

‘En of dat proces te kopiëren is of niet,’ zei Ingrid, die haar lip argwanend opkrulde.

Phobia had er geen antwoord op.

Nova blies haar adem langzaam uit en draaide zich op haar rug. Lang geleden had iemand met een spuitbus graffiti op het plafond boven haar gespoten, waardoor ze nu recht in een lelijk, demonisch gezicht keek dat zijn tong uit zijn bek liet hangen.

Ze hadden gelijk. Als de Schildwacht een creatie van de Raad was, hoe wisten ze dan of er niet nog vele zouden volgen? Die gedachte leidde tot een hele reeks nieuwe zorgen. Als ze iemand konden uitrusten met superkrachten en supersnelheid, en zelfs met de vaardigheid vuur te maken en aan te sturen… waartoe zouden ze dan nog meer in staat zijn?

Eén Schildwacht kon ze nog wel aan. Maar een heel leger? Dan zouden de Anarchisten echt… nou, ja… machteloos zijn.

Ze schoof opzij en voelde iets in haar heup prikken. Ze stak haar hand in haar zak, waar haar vingers zich om een verfrommeld stuk papier sloten.

‘We hadden hem moeten vermoorden,’ zei Ingrid, en Nova hoorde hun voetstappen en geschuifel toen ze begonnen alle levensmiddelen weer op hun plek te zetten. ‘We hadden ze allemaal moeten vermoorden.’

‘En de rest van ons leven achter slot en grendel slijten?’ Leroy klakte met zijn tong. ‘Dat zou een wel zeer kortzichtige poging tot wraak zijn.’

‘Maar wel terecht, namens mijn arme schatjes,’ zei Honey.

‘Er is niets veranderd,’ zei Phobia. ‘De Raad is onze vijand. De Rebellen zullen eenvoudig ten onder gaan zodra die er niet meer is.’

Nova vouwde het papier in haar hand open. Het was de flyer die ze tijdens de parade had gekregen, met reclame voor de proeven van de Rebellen. Bovenaan stond in vetgedrukte letters: Heb jij het in je?

Er trok een spier in haar kaak en ze begon het velletje in stukjes te scheuren.

Phobia had het mis. Na vandaag lagen de zaken anders. Dankzij Winstons aanval en haar eigen mislukte moordaanslag zouden de Rebellen alerter zijn dan ooit.

En nu kwam de Schildwacht daar ook nog eens bij.

Vierentwintig uur geleden was ze nog zo optimistisch geweest over hun kansen om ooit weer een normaal leven te kunnen leiden, maar nu voelde het alsof elke hoop daarop voor haar ogen verdampte. Het bestaan van de Schildwacht was het bewijs dat ze nog lang niet genoeg wisten over hun vijanden, terwijl de Rebellen hen wel door en door kenden. Ze wisten waar ze woonden. Welke begaafdheden ze hadden.

Ze wisten alleen nog niets over háár.

En als dat het enige voordeel was dat ze had, dan zou ze daar gebruik van maken.

Tien

Leroy was de enige van hun groep die ooit had leren rijden. Voor de meeste inwoners van de stad was dat ook geen noodzaak, want ze konden te voet naar zo’n beetje elke bestemming die ze maar wilden, en er waren ook nog steeds genoeg mensen die hun geld verdienden door andere mensen van de ene plek naar de andere te brengen, vooral sinds het openbaarvervoerssysteem niet meer bestond.

Maar ook al beweerde Leroy nog vóór het Anarchistische Tijdperk een wettig rijbewijs te hebben gehaald, Nova vroeg zich toch af of hij dat niet alleen maar zei om zijn passagiers gerust te stellen. Waar hij overigens niet echt in slaagde. Misschien kwam het deels door het feit dat hij zo laag op de bestuurdersstoel zat dat hij volgens haar nooit helemaal over het dashboard heen kon kijken, of doordat Leroys vriendelijke, padachtige, brede glimlach tijdens het rijden permanent aanwezig bleef, ongeacht hoeveel mensen in het voorbijgaan toeterden of vloekten, ongeacht de mysterieuze voorwerpen waar de wielen tegen botsten, ongeacht het aantal voetgangers dat schreeuwde en opzijdook.

‘Waar woont die vrouw eigenlijk?’ vroeg ze, met een zijwaartse blik naar Leroy vanaf de bijrijdersstoel van zijn gele sportwagen, een voertuig waarvan hij beweerde dat het zeer gewild was in de tijd dat hij het had gestolen. (Volgens Leroy was de wagen eigendom geweest van een advocaat die berucht was omdat hij een man had verdedigd die een begaafde bijna dood had geslagen. De advocaat had de man weten vrij te krijgen met een flinke boete en een taakstraf. Dus zijn auto stelen was evenzeer een kwestie van gerechtigheid als van hebberigheid geweest.)

Dertig jaar en om precies te zijn nul wasbeurten later leek de auto meer op een overrijpe banaan dan op iets wat iemand ooit zou willen hebben – in Nova’s ogen althans. Roest vrat zich langs alle randen naar boven, er zaten talloze deuken en krassen in de lak van de portieren en de gescheurde bekleding van de stoelen rook doordringend naar schimmel.

‘Bij de haven,’ zei Leroy, terwijl hij met zijn vingers op het stuur trommelde.

Nova keek naar de gebouwen die ze passeerden. Ze hadden het centrum van de stad verlaten en reden nu door een industriegebied met pakhuizen en opslagterreinen die ooit vol stonden met scheepscontainers, klaar om op vrachtschepen geladen te worden of verder landinwaarts vervoerd te worden in ellenlange goederentreinen of vrachtwagens met oplegger. Internationale handel keerde nu langzaam weer terug naar de stad, maar de meeste van deze gebouwen waren nog steeds verlaten en boden hooguit een thuis aan ratten en krakers die om wat voor reden dan ook niet in aanmerking kwamen voor door de Raad toegewezen woningen. Dat, of ze bepaalden liever zelf waar en hoe ze leefden, tegen elke prijs.

Via de open plekken tussen de pakhuizen en de inactieve fabrieken ving ze een glimp op van de Harrowbaai, schaars verlicht door een handvol bootjes op het water. Haar ogen gleden verder naar de horizon, die bijna naadloos overliep in de zwarte hemel. Ze bevonden zich nog steeds in de stad, maar de lichtvervuiling was hier zoveel minder dat ze af en toe een handjevol sterren zag schitteren, en algauw zocht ze naar sterrenbeelden die ze herkende. De Gevallen Krijger. De Grote Cypres. De Jager en de Reebok.

Als kind was Nova gefascineerd geweest door de sterren. Ze verzon hele verhalen over de goddelijke wezens die de sterrenbeelden voorstelden. In die tijd had ze zichzelf er ook van weten te overtuigen dat alle begaafden, zoals zijzelf, haar vader en oom Alec, uit de sterren waren ontstaan en daardoor over hun begaafdheden beschikten. Ze had nooit bedacht hoe het zover was gekomen, maar het was allemaal volkomen logisch geweest voor haar kinderbrein.

Ze wist niet wat verbijsterender was: de theorie uit haar jeugd over het ontstaan van begaafden, of de waarheid. Dat elk van die sterren zelf een zon was, die zich duizenden lichtjaren hiervandaan bevond. Dat wanneer je naar een ster keek, je eigenlijk terug in de tijd keek, naar een periode waarin er nog helemaal geen begaafden bestonden.

Leroy sloeg af en de auto kruiste een treinspoor voor hij een lange, steile heuvel afreed in de richting van de haven.

‘En waar ken je die vrouw ook alweer van?’ vroeg Nova.

‘O, ik ken haar niet echt, hoor. Dat wil zeggen… hoe goed kun je een ander eigenlijk kennen? Kunnen we er absoluut zeker van zijn dat we onszelf goed kennen?’

Nova rolde met haar ogen. ‘Oké, ik vraag het gewoon nog een keer. Waar ken je haar van?’

Leroy grijnsde en gaf een abrupte draai aan het stuur. Nova verstrakte en keek uit het raam, maar zag niet waar hij omheen probeerde te sturen. Een tel later reed de auto weer recht vooruit. ‘Ze was lid van de Kwelgeesten,’ zei hij, verwijzend naar een van de bendes die aan de macht was gekomen tijdens het Anarchistische Tijdperk en die een soort bondgenootschap met de Anarchisten had gesloten. ‘Ik ruilde vroeger verdwijnende inkt tegen valse documenten. Nog steeds, wanneer dat nodig is.’

‘Dus ze is een begaafde.’

Leroy maakte een bevestigend geluid.

‘Moet ik nog iets weten over haar gaven?’ Zelfs wanneer ze een zogenaamde bondgenoot ontmoette, was Nova het liefst voorbereid.

‘Psychometrie. Niets gevaarlijks.’

Psychometrie. De gave om het verleden van een voorwerp te zien.

‘Nou ja,’ vervolgde Leroy grinnikend, ‘niks gevaarlijks zolang je niet bedolven raakt onder al haar spullen. Je zult het wel zien als we er zijn. Ze heeft me ooit verteld dat het moeilijk is om dingen weg te doen als je eenmaal weet wat ze hebben meegemaakt.’

‘Ik ben niet bang voor spullen,’ zei Nova, ‘zolang we haar maar kunnen vertrouwen.’

‘O, dat heb ik niet gezegd,’ zei Leroy. ‘Maar afgezien van familie is dit de betrouwbaarste persoon die we kunnen krijgen. Bovendien…’ hij zuchtte, ‘geloof ik niet dat we een andere keus hebben.’

Nova zakte wat dieper weg in haar stoel en staarde naar verweerde boothuizen die in een waas voorbij trokken.

Haar gedachten bleven steken bij dat ene woord, dat zo tussen neus en lippen door voorbij was gekomen.

Familie.

Zij had ooit een familie gehad. Mama. Papa. Evie. Toen die haar afgenomen waren, dacht ze alles te zijn kwijtgeraakt. Zo’n groot deel van haar jeugd was verloren gegaan in een roes van pijn en lijden, rouw en woede, het gevoel van verraad en een verdriet dat zo rauw was dat er hele dagen voorbijgingen waarop ze niet eens de energie bijeen kon schrapen om te eten of te huilen. Hele nachten waarin de schaduwen haar terroriseerden, vervormden tot moordenaars en monsters.

Er was in die eerste maanden slechts één bron van licht geweest. De enige familie die ze nog had.

Oom Ace.

Hij had haar zo dicht tegen zich aan gedrukt dat ze de lichamen van haar familie niet meer had gezien toen hij haar meenam uit het appartement. Hij was alleen nog blijven staan om de onafgemaakte armband mee te nemen waar haar vader mee bezig was geweest. Hij had haar pas weer losgelaten toen ze in de kathedraal waren aangekomen – de plek die hij en de Anarchisten in die tijd als hun thuis zagen. Het was de grootste kerk in de stad, die Ace al ver voor Nova’s geboorte had ingepikt. In eerste instantie vond ze het er spookachtig en griezelig, met de gewelfde plafonds die elke voetstap weerkaatsten, de klokkentoren die lang geleden al was gehuld in stilte en spinrag en de schilderingen van dode heiligen die haar met afkeurende blikken nakeken.

Maar Ace had zijn best gedaan om het tot een thuis voor haar te maken. Ze kon zich herinneren dat hij niet veel sprak, maar hij leek wel altijd in de buurt te zijn wanneer ze iemand nodig had om haar op te vangen. Soms hield hij haar hand vast of wreef hij over haar rug terwijl ze tegen zijn schouder aan snikte. Soms gebruikte hij zijn gaven om haar af te leiden van haar ellende en maakte hij vrolijke poppen van de figuren en beelden die rond het altaar en langs de muren van de kapel stonden. En wanneer haar nieuwsgierigheid het won van haar verdriet, liet hij haar elke verborgen plek in de kathedraal zien. De ondergrondse graftombes, vol botten en geschiedenis. Het gigantische orgel, waar ze naar hartenlust op de toetsen mocht rammen en de enorme ruimte mocht vullen met ijzingwekkende akkoorden die bij haar humeur pasten. Hij had haar meegenomen naar de klokkentoren en haar aan de touwen laten trekken om de kleinere klokken te luiden en haar vervolgens laten zien dat hij de grote, centrale klok met zijn gedachten in beweging kon krijgen. Hun muziek had over de daken van de omliggende straten gegalmd.

De pijn verdween niet, maar als Ace er was, leek hij te verminderen. Stukje bij beetje.

En op een dag had hij haar de waarheid verteld over wat er met haar familie was gebeurd.

Nova was net een relikwieënkastje aan het onderzoeken dat ze in een van de kleinere kapellen had gevonden toen Ace naar haar toe kwam en haar liet plaatsnemen op een versleten houten bank. Hij vertelde haar dat een van de bendes – de Kakkerlakken – van haar vader had geëist dat hij met zijn gave een hele verzameling wapens voor hen zou vervaardigen. Ze hadden David gedreigd zijn vrouw en dochters iets aan te doen als hij niet aan hun verwachtingen voldeed.

Toen haar vader het tempo van hun verzoeken niet kon bijhouden, stapte hij naar de Rebellen en smeekte hun om bescherming. Niemand minder dan Kapitein Chromium had hem beloofd dat hem en zijn gezin niets zou overkomen, op voorwaarde dat hij ophield wapens voor hun vijanden te fabriceren.

Dus hield haar vader daarmee op. En stuurden de Kakkerlakken uit wraak een huurmoordenaar op hem en de rest van zijn gezin af.

De Rebellen hadden zich echter niet aan hun woord gehouden. Kapitein Chromium had zijn belofte verbroken. Ze waren er niet geweest om Davids gezin te beschermen toen zij hen het allerhardst nodig hadden.

Nadat Ace zijn verhaal had gedaan, overhandigde hij Nova een bekertje koude melk en twee vanillewafeltjes uit een plastic verpakking die ongelooflijk luid knisperde. Nova, zes jaar oud en zo klein dat haar voeten de stenen vloer niet eens raakten als ze op de bank zat, at de koekjes en dronk de melk op zonder iets te zeggen. Ze herinnerde zich dat ze niet had gehuild. Ze wist nog goed dat ze op dat moment geen verdriet had gevoeld.

Alleen woede.

Een nietsontziende, adembenemende woede.

Toen hij opstond om weg te gaan, zodat zij de waarheid over de dood van haar familie kon verwerken, had Ace eenvoudigweg gezegd: ‘De Kakkerlakken telden zevenenveertig leden. Gisteravond heb ik die allemaal gedood.’

Dat was de enige keer dat ze over de dood van haar familie spraken. Gedane zaken namen geen keer. De bende had Nova’s familieleden vermoord. Ace had de bende uitgeroeid. Gerechtigheid was geschied.

Behalve dan tegenover de Rebellen, die zich niet aan hun belofte hadden gehouden.

Twee maanden later werd Nova’s leven opnieuw op zijn kop gezet.

Op de Dag van de Overwinning was Nova gezegd dat ze in de tombes moest blijven. Ze zat in de duisternis en luisterde naar het geschreeuw en geraas van de strijd. Ze voelde de schokken en trillingen van de aarde en de muren om haar heen. Het ging urenlang zo door. Een eeuwigheid.

Honey was degene die haar vond. Dat wil zeggen, haar bijen vonden haar en zij brachten Honey naar haar toe. Ze ontsnapten door een geheime tunnel – een nauwe, vochtige gang die rook naar aarde en bedompte lucht en die slechts werd verlicht door de kleine zaklamp die Nova had meegenomen naar de grafkelder. Honeys angst weerhield Nova er een hele poos van iets te zeggen, maar zodra de gang eindelijk uitkwam op een verlaten metrostation, had Nova het gedurfd te vragen wat er was gebeurd.

Het antwoord bestond uit slechts vier woorden.

De Rebellen hebben gewonnen.

‘We zijn er.’

Nova schrok op uit haar gedachten. Ze had kippenvel gekregen toen ze zich die dag weer voor de geest haalde.

Ze ging rechter op zitten en tuurde door de voorruit. Leroy had de auto in de berm van een stille, smalle straat vlak langs de kust van de Harrowbaai geparkeerd. Uitstekende rotspunten en schuimende golven weerkaatsten het licht van een aarzelende maan en ze zag een handvol steigers die zich uitstrekten het water in. De meeste waren leeg, maar bij enkele lagen kleine vissersboten aangemeerd; hun zijkant stootte voortdurend met een hol geluid tegen de steiger.

Ze draaide zich om op haar stoel. Rechts van haar was een hoog klif, bedekt met armzalige planten, die zich wanhopig vastklampten aan de rotswand. Aan de voet een rustplaats van wit wrakhout.

Geen huizen. Geen appartementen. Geen pakhuizen. Helemaal geen gebouwen.

‘Gezellig,’ zei ze.

Leroy zette de motor af. Hij zat van haar af gedraaid en staarde over het water. ‘Ik heb het niet zo op de oceaan,’ zei hij plechtig. ‘Als ik die zie, word ik altijd overspoeld door spijt.’

‘Spijt?’ Nova bestudeerde de ruwe golven. ‘Waarom?’

‘Als ik had leren zeilen, had ik deze plek kunnen verlaten. Met een boot kun je overal naartoe.’

‘Je hebt een auto,’ zei Nova, met een zijwaartse blik op hem. ‘Je kunt wegrijden als je dat wilt.’

‘Dat is niet hetzelfde.’ Leroy draaide zich om – niet om haar aan te kijken, maar om naar zijn eigen kromme vingers op het stuur te staren. ‘Er is geen enkele beschaafde plek op de hele wereld waar ik onherkenbaar zou zijn, en dat geldt ook voor de anderen. Onze reputatie zou ons vooruitsnellen, waar we ook naartoe gaan. Zolang anarchie als synoniem van chaos en wanhoop wordt opgevat, zullen de Anarchisten altijd gezien worden als schurken.’ Hij hield zijn hoofd schuin en nu keek hij haar wel aan, al was het zo donker in de auto dat ze slechts zwakke vlekken maanlicht in zijn ogen weerspiegeld zag. ‘Maar jij niet, Nachtmerrie. Niemand weet wie je bent. Jij zou ons kunnen verlaten, weet je. Jij zou overal naartoe kunnen gaan.’

Ze snoof. ‘Waar moet ik nou heen?’

‘Waar je maar wilt. Dat is het mooie van vrijheid.’

Hij glimlachte, maar het was een droevige aanblik, eentje vol van de spijt waar hij het net over had gehad.

Nova slikte. Vrijheid.

Ze wist dat hij gelijk had. Sterker nog, die gedachte was al duizend keer bij haar opgekomen. Niemand wist hoe Nova Artino eruitzag, en of ze nog in leven was. Niemand wist dat zij door de Anarchisten was opgevoed. Niemand wist dat zij Nachtmerrie was.

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘We zijn nu hier omdat je zegt dat je bij de Rebellen wilt infiltreren, zodat we ze op een dag kunnen vernietigen,’ zei Leroy. ‘En niemand zou blijer zijn dan ik om dat ooit werkelijkheid te zien worden. Maar ik kan dit niet met een gerust geweten doorzetten zonder je een alternatief te bieden. Na vanavond zul je een nieuwe naam hebben, een nieuwe identiteit. Je zou Gatlon City kunnen verlaten. Of… blijven. Een baan zoeken en een appartement nemen. Een echt leven leiden, zoals alle anderen dat ook proberen. Je zou genoeg gezelschap hebben als je die keuze maakt.’

Nova schoof heen en weer op haar stoel en sloeg haar armen over elkaar. ‘En dan? Het aan jullie overlaten om de Rebellen te verslaan zonder mij? Droom maar lekker verder.’

Leroy schudde zijn hoofd. ‘Ze zijn niet te verslaan zonder jou en wat je over hen te weten kunt komen – wat je misschien kunt veranderen.’ Hij ging zachter praten. ‘Ik heb er een hard hoofd in dat ik de vrijheid waarvoor we hebben gestreden nog meemaak. Waarvoor we hebben gedóód. Maar jij hebt niet voor dit leven gekozen, Nova. Niet zoals wij. Jij kunt nog een heel andere keuze maken.’

Met opeengeklemde kaken staarde Nova naar een van de boten. Ze deinden op en neer in een eindeloos, regelmatig geschommel.

‘De Anarchisten zijn mijn familie,’ zei ze. ‘De enige familie die ik nog heb. Ik ben pas vrij als jullie dat zijn. Ik zal pas rusten als de Rebellen zijn gestraft. Voor de manier waarop ze jullie behandelen. Voor het verraad van mijn familie. Voor wat ze Ace hebben aangedaan.’

Leroy keek haar nauwgezet aan. ‘En als wraak je nou geen voldoening brengt?’

‘Het gaat me niet om voldoening.’

Leroy stak zijn hand om de stuurkolom heen, zette de koplampen uit en trok de sleutel uit het contactslot. ‘Laten we dan maar eens kijken of we kunnen vinden waar je wél naar op zoek bent.’

Elf

Haar hoofd tolde terwijl ze Leroy door de smalle berm langs de donkere straat volgde. Hun gesprek van daarnet in de auto spookte nog door haar hoofd. Deed ze dit voor hen? Voor Ace, of Evie, of voor zichzelf?

Of deed ze het voor de hele mensheid? Voor al die mensen die te blind waren om te zien dat ze zonder de Raad, zonder de Rebellen, beter af zouden zijn.

Misschien, zei ze tegen zichzelf, kon het allebei.

Ze wist niet goed wanneer ze de Anarchisten als haar familie was gaan zien. Zeker niet tijdens die eerste maanden, waarin ze alleen van Ace had gehouden en alleen maar aan haar ouders, haar zusje en zichzelf had gedacht. Ze hadden zich weliswaar allemaal in dezelfde ruimtes in de kathedraal bevonden, maar toch had ze de Anarchisten meer als geestverschijningen gezien, die haar in het schip van de kerk passeerden, of die ruziemaakten in de overdekte kloostergangen. Het waren er toen meer geweest. Velen waren gesneuveld in de strijd, en van sommigen had ze nooit de naam geweten. Over het algemeen negeerden ze het vondelingetje dat Ace mee naar huis had genomen. Ze waren niet gemeen tegen haar – dat zou Ace nooit hebben getolereerd – maar ze deden ook niet echt hun best om vriendelijk te zijn.

Toen ze verhuisd waren naar de tunnels kwam daar echter verandering in. Er waren nog maar zo weinig Anarchisten over en ze hadden allemaal dezelfde nederlaag geleden. Dat schiep een nauwere band dan voorheen, zelfs met de kleine Nova. Plotseling interesseerden ze zich voor haar.

Leroy ontdekte haar interesse in wetenschap en begon haar scheikunde te leren. Ze mocht met zijn laboratoriuminstrumenten spelen en diverse brouwsels testen. Ingrid leerde haar te vechten, met blote handen en de wapens die ze wisten te verzamelen of die ze via ruilhandel bemachtigden. Honey, die bang was dat ze weer een barbaar als Winston zouden opvoeden, zag het als haar taak om Nova te leren een echte dame te zijn… of althans het soort dame dat wist hoe ze een martini moest mixen en eyeliner moest aanbrengen zonder zichzelf met het potlood in haar oog te steken. Winston was een tijdlang Nova’s enige speelkameraadje geweest. Hij vertelde haar sprookjes met schaduwpoppen en leerde haar de fijne kneepjes van verstoppertje spelen nu hun nieuwe thuis oneindig veel verstopplekken bood.

En Phobia was… nou ja. Phobia was Phobia.

Hij had nooit enige gevoelens voor haar getoond, maar dat deed hij eigenlijk bij niemand, dus leerde Nova al van jongs af aan zijn onverschilligheid niet persoonlijk op te vatten.

Leroy liep op een kleine, krakkemikkig uitziende steiger af. Nova zag de golven onder hen schuimen toen ze over de gammele planken liepen, die vochtig waren van de spetters oceaanwater. De lucht rook naar zout en zeewier en dode dieren die op het land waren aangespoeld.

Aan het einde van de steiger lag één enkele boot – een meter of zes lang, met een gesloten cabine die bijna de volle lengte in beslag nam. De zijkanten van de boot zaten vol zeepokken en het platte dak was volgeladen met houten reiskoffers en een enkele roestige fiets. Een plastic stoel stond op een klein dek bij de boeg, naast een lege wijnfles en een verwelkte tomatenplant die uit een oude kan stak.

Er kwam geen licht uit de boot en Nova vroeg zich af of ze wel werden verwacht.

Leroy stak zijn hand uit over de rand van de steiger om op een van de donkere ramen te kloppen.

Vanuit de boot hoorde Nova het geluid van voetstappen en het gekraak van oude planken. Het raampje waarop Leroy had geklopt klapte een paar centimeter open en een warm, geel licht viel op de steiger. Nova snapte nu dat er geen licht naar buiten scheen omdat de ramen allemaal met zwarte dekverf waren bewerkt.

Een pistool stak uit de opening naar buiten. ‘Wie is daar?’

‘Ik ben het maar, Millie,’ zei Leroy. ‘We komen voor die papieren.’

Het wapen bewoog opzij en nu gluurde het oog van een vrouw, klein en met rimpels eromheen, door de kier naar buiten. Ze bestudeerde hen allebei aandachtig. ‘Waar heb ik Leroy Flinn voor het eerst ontmoet?’ vroeg ze, haar stem doorspekt met argwaan.

Leroy aarzelde geen moment. ‘Toen je de spullen van de afdeling Kunst van de universiteit doorzocht. Op zoek naar penmessen en lamineerhoezen, als ik me niet vergis.’

De vrouw gromde wat voor zich uit en klapte het raam weer dicht.

Nova keek vanuit haar ooghoek naar Leroy.

‘Ze heeft het een tijdje geleden aan de stok gehad met een gedaantewisselaar,’ fluisterde hij. ‘Dat heeft bijna haar hele handel om zeep geholpen. Sindsdien is ze daar een beetje paranoïde over.’

De deur aan het einde van de cabine zwaaide open en het licht van binnen scheen op het water. ‘Kom erin,’ zei de vrouw. ‘En snel een beetje, voordat iemand je ziet.’

Nova keek om zich heen. Behalve kliffen, een verlaten weg en een oceaan zag ze niets. Leroys eenzame, gele auto was het enige zichtbare teken van beschaving.

Leroy stapte over de reling het dek op en glipte de kajuit van de woonboot in. Nova volgde hem en sloot de deur achter zich terwijl ze rondkeek.

De kajuit was smal en zo volgepakt met spullen dat Leroy zich een kwartslag moest draaien om zijwaarts door het gangetje te passen toen hij achter de vrouw aan liep. Ze begaf zich naar de achterzijde van de boot. De wand hing hier vol met planken waarop van alles te vinden was, van schoonmaakspullen tot ingeblikt voedsel tot nog meer wijnflessen. Een houtkachel in de verste hoek was de enige bron van licht en gaf een drukkende warmte die bijna benauwend was. Links van haar stonden er nog meer rekken en voorraadkisten langs de muur, in allerlei soorten en maten, veel daarvan met grote stapels serviesgoed, pannen en netjes opgevouwen handdoeken. Rechts van haar stond een verzameling oude printers en monitoren, scanners en een professioneel kopieerapparaat, een lamineermachine, dozen vol met blauwe latexhandschoenen en stapels en stapels en stapels papier in diverse kleuren en diktes. Een wirwar van touwen hing boven hun hoofden over de gehele lengte van de kajuit, waar drogende was en een assortiment aan papieren documenten aan hing.

‘Millie,’ zei Leroy, die achter de vrouw bleef staan toen ze het pistool op een archiefkast neerlegde en een paar vellen papier van de waslijn haalde, ‘mag ik je voorstellen aan Nova. Ace’ nichtje.’

‘Ik weet wie ze is,’ zei Millie, die een klopje gaf tegen de randen van de papieren om er een net stapeltje van te maken voor ze een lege map uit een bureaula pakte en ze erin stopte. ‘Welkom aan boord, Nova McLain.’

‘Eh, het is Artino.’

Millie keek om Leroy heen en stak haar het pakketje toe. ‘Nu niet meer.’

Nova nam het pakketje aan, sloeg de map open en keek naar het bovenste vel papier. Het was een geboorteakte, precies zo simpel en zonder versieringen als ze tijdens het Anarchistische Tijdperk werden gemaakt. Er waren weinig dokterspraktijken meer overgebleven om bij bevallingen te helpen, dus bevielen veel vrouwen thuis met de hulp van een verloskundige die daar al dan niet voor was opgeleid en die zich na afloop al dan niet genoodzaakt voelde om papieren in te vullen, vooral omdat er geen overheidsinstanties waren die eisten dat dergelijke documenten werden ingediend. Nova wist dat zowel zij als Evie thuis was geboren, maar voor zover ze wist hadden haar ouders voor geen van beiden ooit een geboorteakte gekregen.

Dit document zag er echter even professioneel uit als papieren die in die tijd werden opgesteld, inclusief stempel en de handtekening van ene Janice Kendall, verloskundige. De handtekeningen van haar denkbeeldige ouders, Robert en Joy McLain, stonden erop. Haar verjaardag stond erbij, en dat was zowaar haar eigen verjaardag – 27 mei, misschien wel zodat Nova minder gauw een verkeerde datum zou opgeven als iemand ernaar vroeg.

En in een net handschrift in het midden van de bladzijde stond haar naam.

Nova Jean McLain.

‘Zie ik er Schots uit, soms?’

‘Je vader was een Schot,’ zei Millie, die de klep van de scanner opende en er een vel papier uit haalde. ‘Jij lijkt meer op je moeder.’

Nova wilde haar mond opendoen om het tegen te spreken: haar vader was Italiaans, haar moeder Filipijns, en ze zag zichzelf als een krachtige combinatie van allebei – maar ze slikte het weer in. Wat deed het ertoe hoe de wereld dacht dat ze heette, of waar ze haar blauwe ogen of zwarte haar vandaan had? Wat maakte het uit als iemand geloofde dat Robert en Joy haar ouders waren… wie ze dan ook mochten zijn.

Ze kon met de achternaam Artino niet bij de Rebellenproeven verschijnen, en Nova Jean McLain was net zo’n goede geheime identiteit als iedere andere.

Ze pakte de geboorteakte op. De volgende bladzijde was het vereiste inschrijfformulier om mee te kunnen doen. Het was ingevuld op een oude typemachine.

Naam: Nova Jean McLain

Alias: Insomnia

Begaafdheid (superkracht): heeft geen slaap of rust nodig; is altijd wakker zonder dat haar vaardigheden te lijden hebben onder een slaaptekort

‘Insomnia,’ mompelde Nova. Het was niet een naam die haar vijanden angst zou inboezemen, maar hij was zeker niet slecht. Ze vroeg zich af of Leroy hem had bedacht of Millie.

‘Op de laatste bladzijde moet je nog even je handtekening zetten,’ zei Millie, die haar een pen toestak. ‘En niet de verkeerde achternaam invullen, hè?’

Nova nam de pen aan zonder op te kijken. Buiten klotsten de golven met een rustig, ruisend ritme tegen de zijkant van de boot. ‘Woon ik op East Ninety-Fourth en Wallowridge?’ Ze fronste. ‘Zijn er in dat gebied nog bewoonbare huizen dan?’

‘Heb je liever dat ik er “metrotunnel naast het vervallen station van Mission Street” van maak?’

Nova keek even op. ‘Ik wil gewoon niet dat iemand mijn achtergrond doorneemt en ontdekt dat het woonadres in mijn dossier in werkelijkheid een buurtsuper is die twintig jaar geleden is afgefikt of zoiets.’

Millie wierp Leroy een geërgerde blik toe, die hij beantwoordde met een verzoenende glimlach.

‘Ik ben geen amateur,’ beet ze haar toe. Ze boog zich over een bureau vlak naast haar en begon de losliggende pennen, plakbriefjes en scheermesjes in een verzameling lege conservenblikken te sorteren. ‘Als iemand je komt opzoeken, vinden ze een rijtjeshuis met twee slaapkamers dat al meer dan veertig jaar lang eigendom is van Peter McLain.’

‘Wie is Peter McLain?’

‘Je oom,’ zei ze. ‘Op bladzijde drie staat een persoonlijk epistel van tweehonderd woorden waarin je zegt hoe dankbaar je bent dat hij je na de vroegtijdige dood van je ouders in huis heeft genomen.’

‘Oké, maar wie is hij in werkelijkheid?’

‘Niemand. Ik heb hem zelf bedacht. Een geest die alleen op papier bestaat. Maak je geen zorgen, al het papierwerk is waterdicht. Voor zover iedereen weet is het huis eigendom van meneer McLain en wordt het door hem bewoond. En nu door zijn nichtje.’

Nova keek opzij naar Leroy, maar die keek Millie aan. ‘Voor de inschrijving waren persoonlijke referenties vereist, als ik me niet vergis. Wat heb je daarmee gedaan?’

‘Een basisschoollerares die het een genoegen vond om Nova in de klas te hebben,’ zei Millie, ‘en een oude werkgever die het als een vreselijk verlies beschouwde toen Nova besloot haar baan op te zeggen, maar heel enthousiast is nu hij weet dat ze haar droom najaagt om een Rebel te worden.’

‘Een oude werkgever?’ Nova bladerde naar de volgende pagina, waar ze zag dat Nova Jean McLain tot een maand geleden bij het pretpark Cosmopolis had gewerkt. ‘Ben ik een attractie-operator? Kom op, zeg. Zelfs een eekhoorn kan dat werk doen.’

‘Beide referenties,’ ging Millie verder alsof Nova niets had gezegd, ‘zijn legitieme bronnen. Echte burgers, die in deze gemeenschap wonen en werken en die zeer galant hebben ingestemd mejuffrouw McLain de hemel in te prijzen voor het geval iemand naar haar komt informeren.’ Haar blik gleed naar Leroy. ‘En jij zult hun uiteraard betalen voor die eer.’

‘Uiteraard,’ zei Leroy, die omlaagkeek naar het formulier. ‘Winston dreef nog wel eens een handeltje vanuit Cosmopolis. Ik denk dat hij deze man misschien gekend heeft.’

Millie knikte. ‘Met zijn eigen zaken was het ten tijde van de anarchie stukken beter gesteld dan nu met de Raad aan de macht. Het kostte weinig moeite om hem over te halen ons hiermee te helpen.’

Nova’s maag verkrampte steeds meer toen ze het aanmeldingsformulier doornam, en dat leek haar niet te komen door het constante deinen van de woonboot. Het voelde alsof er te veel gaten zaten in dit snel bijeenverzonnen leven. Een oom die ze nooit had ontmoet. Ouders met wie ze geen band voelde. Een lerares en een werkgever, een huis en een baan; van elke schakel zou zo kunnen worden bewezen dat hij vals was, als iemand de moeite nam om iets dieper te graven.

Ze moest zichzelf eraan herinneren dat iedereen die in het Anarchistische Tijdperk was geboren dergelijke gaten in zijn dossier had. Al die dingen die de maatschappij vroeger op orde hielden waren weg – van medische dossiers tot aanmeldformulieren voor school, van belastingpapieren tot rekeningoverzichten. Al die dingen waren er niet meer. Alleen maar mensen die trachtten te overleven. Die zo goed en zo kwaad als dat ging hun leven weer oppakten.

Niemand zou vraagtekens zetten bij waar ze woonde, met wie ze daar woonde en of haar oude lerares loog als ze zei dat ze het een genoegen had gevonden om Nova in haar klas te hebben.

De Rebellen waren op zoek naar de beste begaafden om hun organisatie sterker, intelligenter en beter te maken. Als ze werd toegelaten, zou ze hen er alleen maar van te hoeven overtuigen dat het de moeite was om haar te houden. Niemand zou malen om haar verleden of haar relaties.

Ze zouden er niet aan denken dieper te graven, tot het te laat was.

‘Ik ga ervan uit dat alles naar tevredenheid is?’ vroeg Millie, waarbij ze niet naar Nova, maar naar Leroy keek.

Hij knikte en haalde een rolletje papiergeld uit zijn binnenzak. Millie pakte het aan, maakte het elastiekje los, telde het geld na en rolde het weer op. Nova zag het in haar vuist verdwijnen en voelde een nieuwe druk op haar schouders rusten. Ze had er niet bij stilgestaan dat hiervoor betaald moest worden, of waar dat geld vandaan zou komen, maar uiteraard wilde Millie iets in ruil voor haar diensten. Nu ze de transactie meemaakte, leek dit alles opeens een stuk echter. Dit was geld waarvoor Leroy had gewerkt – door toegestane middelen voor het doden en bestrijden van ongedierte te verkopen, of minder goedgekeurde medicijnen en gif via de zwarte markt te verspreiden. Hoe dan ook, hij had het met zijn harde werk en inspanning verdiend, en ze voelde zich een beetje verantwoordelijk als ze zag hoe weinig ze voor zo veel geld hadden gekregen.

Eén valse identiteit. Een naam, een adres, een verleden.

Eén enkele kans waarmee Nova kon meedoen aan de Rebellenproeven om hun spion te worden.

‘Vergeet het inschrijfformulier niet te ondertekenen,’ zei Millie.

Nova pakte het achterste vel papier erbij en legde het boven op het kopieerapparaat. Ze trok de dop van de pen.

‘McLain,’ hielp Millie haar herinneren.

Na een diepe inademing krabbelde ze een handtekening op het lijntje onderaan. Nova Jean McLain.

Ze hield Millie de pen weer voor, maar in plaats van die aan te pakken, greep Millie Nova’s onderarm vast en trok haar naar zich toe. Nova’s lichaam spande zich, klaar voor een gevecht, maar de vrouw boog zich slechts over haar pols om de armband te inspecteren.

‘David Artino’s werk?’ mompelde ze met ontzag in haar stem. Ze liet een vinger over de schakels van de armband gaan. Ze knipperde even en fronste haar wenkbrauwen alsof ze zich heel erg moest concentreren. ‘Hij was inderdaad een meester.’ Ze draaide Nova’s arm om en schonk haar een plagerige blik. Met de nagel van haar pink tikkend op het sluithaakje van de armband zei ze: ‘En hij was zeer zeker een knappe jongeman, niet?’

‘Pardon?’ stamelde Nova.

Leroy schonk Nova een licht nieuwsgierige blik. ‘Wat voor knappe jongeman?’

‘Ik weet niet…’ Nova aarzelde en stelde zich de ontspannen glimlach voor, de warme vingers die voorzichtig haar pols omsloten. Ze fronste en trok haar arm uit Millies greep. ‘Niemand. Hij was niemand. Gewoon een of andere jongen.’

Giechelend pakte Millie de pen van haar aan. ‘Dan zijn we klaar. Succes, Insomnia.’

Nog steeds met een frons op haar gezicht sloeg Nova de map dicht. ‘Bedankt.’

Ze draaide zich om en liep behoedzaam terug door de cabine. Leroy schuifelde achter haar aan, langzaam genoeg om geen van de wankele stapels om te stoten.

‘Even uit nieuwsgierigheid,’ zei Millie toen ze bijna bij de deur waren, ‘hoe wilde je het doen met de vingerafdrukken?’

Nova keek achterom. ‘Vingerafdrukken?’

‘Dat regelen we wel,’ zei Leroy. Hij stak een hand langs Nova heen, duwde de deur open en liet een stroom zilte lucht binnen.

‘Hebben ze vingerafdrukken nodig?’ vroeg Nova, die op de steiger stapte. De deur van de woonboot sloeg achter hen dicht, en een tel later hoorden ze het geklik van een slot.

Leroy haastte zich langs haar heen, zijn hoofd ingetrokken tegen het opspattende water. ‘Ze zullen je vingerafdrukken scannen bij de proeven, dat klopt.’

Nova liep achter hem aan. ‘Maar… het geweer. Ze hebben het geweer dat ik bij de parade heb gebruikt. Dat moeten ze hebben gecontroleerd op afdrukken, die inmiddels wel in hun systeem zullen staan. Als ze me scannen bij de proeven, dan weten ze meteen wie ik ben.’

‘Mits de afdrukken overeenkomen.’

‘Natuurlijk doen ze dat!’ Ze bleef even stil. ‘Wacht. Waarom zouden ze dat niet doen?’

Leroys voetstappen versnelden toen hij zich verder de steiger af haastte, terug naar de kust en de straat. Hij wilde maar wat graag weg uit die razende wind. Nova wist hem bij te houden. Ze wachtte af, maar zelfs toen ze de auto hadden bereikt en instapten, had hij nog niets gezegd.

‘Leroy,’ zei Nova toen ze haar portier dichttrok. ‘Waarom zouden de vingerafdrukken niet overeenkomen?’

Hij keek haar niet aan toen hij zei: ‘Omdat we de jouwe veranderen.’

Haar vingertoppen tintelden met een bang voorgevoel. ‘Hoe dan?’

Leroy draaide zich naar haar toe met een aarzelende blik, alsof hij wist dat hij dit eerder had moeten vertellen. Nog voor hij kon antwoorden, begreep Nova precies hoe hij van plan was iets aan haar vingerafdrukken te doen.

Haar blik gleed omlaag naar de hand die hij dwangmatig op de versnellingspook van de auto had gelegd. ‘O.’

‘De pijn zal draaglijk zijn,’ zei hij, wat misschien geruststellend bedoeld was.

Al was het niet de pijn waar ze zich zorgen om maakte. ‘Komt dat dan niet erg verdacht over? Als ik daar aankom met verminkte vingerafdrukken?’

‘Niet zo verdacht als wanneer ze een perfecte match zijn met de afdrukken op dat geweer.’

Ze schonk hem een grimmige blik.

Leroy zuchtte. ‘We zullen ervoor zorgen dat je er een plausibele verklaring voor kunt geven,’ zei hij. ‘Maar… als je het liever niet doet…’

‘Natuurlijk doe ik het,’ zei ze, kwader dan ze had bedoeld. ‘Het is echt niet het ergste wat me ooit is overkomen.’

Leroy schonk haar een blik die bijna medelijdend was en tilde toen zijn hand op alsof hij haar een high five wilde geven. De binnenverlichting was nog niet uitgegaan, en in de zwakke gele gloed zag Nova het gif al door zijn huid heen dringen. Eerst ontstonden er druppels zo groot als speldenknopjes, daarna sijpelden die naar elkaar toe tot zijn vingertoppen bedekt waren met een dun, zwartachtig laagje. Nova wist niet of het een soort gif of zuur was dat zijn lichaam afscheidde, of een of andere chemische stof die uniek was voor zijn lichaam.

Het deed er ook niet echt toe.

Ze ademde in en zette zich schrap. Vervolgens tilde ze haar eigen hand op en drukte haar vingertoppen tegen de zijne aan.

Twaalf

In de arena was al een luidkeels geschreeuw en gestamp losgebarsten, en de proeven waren nog niet eens begonnen. Adrian leunde tegen de muur vlak bij de ingang naar het veld en keek om zich heen hoe de tribune zich vulde met toeschouwers. Het publiek had felrode borden, die bij de ingang waren uitgedeeld, met op de ene kant het woord Hero en op de andere kant het woord Zero.

Dat was een deel van de aantrekkingskracht, nam hij aan, voor de onbegaafden die naar de proeven kwamen kijken. Al berustte de beslissing over wie er werd toegelaten tot de Rebellen uiteindelijk bij de teams zelf, het publiek kon doen alsof ze daar iets over te zeggen hadden door het bord omhoog te houden zodra een kandidaat het veld betrad.

Zelf had hij niets met de proeven. Dit was al de vierde keer dat het jaarlijkse evenement werd gehouden en nog steeds bezorgde het hem een ongemakkelijk gevoel. Het was gewoon te belachelijk voor woorden dat over de toekomst van een begaafde beslist kon worden met een handvol vragen en een dertig seconden durende demonstratie van diens gave. Was er echt niet meer voor nodig om te bepalen of iemand het in zich had om een held te worden? Of hij geschikt was om te strijden voor gerechtigheid, de zwakken te verdedigen, de stad te beschermen? Hij betwijfelde het ten zeerste. Sterker nog, hij vermoedde dat hij het nooit gehaald zou hebben als hij verplicht was geweest om zich via de proeven aan te melden.

Adrian was nagenoeg automatisch een Rebel geworden. Hij was de zoon van Vrouwe Victoria, en sinds haar dood werd hij opgevoed door Kapitein Chromium en de Beschermheer. Niemand had durven protesteren toen hij zijn uniform kreeg en daardoor had hij genoeg kansen gekregen om zichzelf en zijn gaven te bewijzen. Het feit dat hij zijn tekeningen tot leven kon wekken was keer op keer onvoorstelbaar nuttig gebleken.

Maar ‘nuttig’ was tijdens de proeven niet altijd doorslaggevend. Niet in de ogen van de toeschouwers, althans. Ze wilden versteld staan, verbijsterd worden, en misschien zelfs een beetje bang gemaakt. Ze wilden explosies en aardbevingen zien, en Adrians gave zou het publiek niet tevreden hebben gesteld.

Tenzij hij een handgranaat had getekend.

Een handgranaat zou trouwens best gaaf zijn geweest.

Maar goed, hij had nooit aan een wedstrijd mee hoeven doen om een plek binnen de Rebellen te verdienen, dus zou hij nooit weten of hij wel of niet zou zijn geselecteerd.

Tegenwoordig deed het er niet echt meer toe wat men van zijn gave vond. Niet sinds hij zijn eigen vaardigheden had weten aan te passen door zichzelf van tatoeages te voorzien. Hij was niet langer Sketch, een Rebel en een tekenaar.

Hij was de Schildwacht, met meer superkrachten dan ooit in één persoon waren samengekomen. Voor zover hij wist tenminste. Hij was anders dan alle andere begaafden die men ooit had gezien. Hij was getransformeerd.

Het voelde raar om zijn Rebellenuniform weer aan te hebben nadat hij in de gepantserde bodysuit van de Schildwacht had rondgelopen. Het nauwsluitende textiel gaf hem opeens een heel kwetsbaar gevoel. Hij bleef zijn vinger maar tussen de kraag van het shirt en zijn keel stoppen om zichzelf iets meer ademruimte te verschaffen.

‘Fijne proevendag! Woe-hoe!’

Adrian draaide zich om en zag Oscar op zijn gemak door de gang van grote bouwstenen op hem afkomen. Hij stak zijn stok een paar keer in de lucht voor hij er weer op steunde. ‘Laat die groentjes maar komen, want ik ben helemaal klaar om mijn oordeel te vellen.’

Ruby liep niet ver achter hem, huppend op de bal van haar voeten. ‘Hoe is het daar?’ vroeg ze toen ze naast Adrian kwam staan. Haar ogen werden groot. ‘Lieve hemel, dat zijn een hoop mensen.’ Haar robijn bungelde aan haar pols terwijl ze de propvolle arena in zich opnam. Haar aandacht gleed verder omlaag naar de tafels die rond het veld waren neergezet. Het waren er bijna veertig, elk met een rood tafellaken eroverheen. Van alle patrouille-eenheden werd verwacht dat ze aanwezig waren bij de proeven – althans, de units die die avond geen dienst hadden – waar ze zouden plaatsnemen aan de tafels om toe te kijken hoe hoopvolle begaafden indruk op hen probeerden te maken, om vervolgens over hun lot te beslissen. ‘Zijn er tegenwoordig echt zo veel patrouilleteams?’ voegde Ruby eraan toe. ‘Er waren er nog niet half zo veel toen ik meedeed. Het voelt lang niet zo drukbezet als we op het hoofdkwartier zijn.’

‘Het gebeurt niet vaak dat ze ons met z’n allen in dezelfde ruimte weten te krijgen,’ zei Adrian. ‘Ik weet alleen niet hoeveel teams er echt op zoek zijn naar nieuwe leden.’ Zijn ogen gleden omhoog naar het platform dat uitstak boven het andere uiteinde van het veld. De Raadsleden, inclusief zijn vaders, hadden al plaatsgenomen en zaten vriendschappelijk met elkaar te kletsen, waarbij ze af en toe pauzeerden om naar een camera te glimlachen. Zelfs Thunderbird zat erbij. De helers hadden haar toestemming gegeven om te gaan, zolang ze maar geen domme dingen deed, zoals vliegen. ‘Ik weet dat de Raad ook hoopt vandaag op nieuw talent te stuiten, dus we zullen wel zien hoeveel ze er kiezen.’

Ruby schudde haar hoofd en leek een beetje van haar stuk gebracht door alle tumult. ‘Kun je je voorstellen dat je je onder deze omstandigheden moet bewijzen? De druk is echt enorm.’

‘Jullie zijn allebei uitgekozen aan de hand van de proeven,’ zei Adrian. ‘Stond je toen niet onder druk dan?’

‘O, zeker weten,’ zei Ruby met een nerveus lachje. ‘Ik was doodsbenauwd.’

‘Ik niet, hoor.’ Oscar grijnsde. ‘Maar ik wist dat ik gekozen zou worden. Wie wil dit nou niet in zijn team?’ Hij tilde een handpalm op en een klein, blauwachtig rookwolkje vormde zich tot een kwaadaardige draak. Die vloog weg in de richting van de tribune, wat een hoop gegil in het publiek opleverde. ‘Serieus. Er zijn oneindig veel praktische toepassingen voor dat trucje.’

‘Serieus,’ zei Ruby, wijs knikkend. ‘Echt oneindig veel.’

‘Wel grappig,’ zei Adrian. ‘Ik meen me te herinneren dat je werd uitgedaagd door… wat was het ook alweer? Maar liefst negen verschillende teams? Allemaal tegelijk.’

‘Klopt!’ zei Oscar, stralend bij de herinnering. ‘En hebben ze daar spijt van gekregen of niet? Dat was echt een glansrijk moment voor me. Nu ik er zo over nadenk, kan het best zijn dat ik die dag mijn hoogtepunt heb beleefd. Volgens mij is mijn leven vanaf dat moment alleen maar bergafwaarts gegaan.’

Ruby lachte. ‘Kun je je die blik op Mia Hagners gezicht nog herinneren toen je Stoomwals versloeg? Dat was geweldig.’