Colofon

De 100

NUR 285

© 2014 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2013 Kass Morgan

Published by arrangement with Right People, London

Oorspronkelijke titel: The 100

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Foto omslag: Warner Bros

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Dag 21

NUR 285

© 2014 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2014 Kass Morgan

Published by arrangement with Right People, London

Oorspronkelijke titel: The 100. Day 21

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Thuis

NUR 285

© 2015 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2014 Kass Morgan

Published by arrangement with Right People, London

Oorspronkelijke titel: The 100. Homecoming

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Rebel

NUR 285

© 2017 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2016 Kass Morgan

Published by arrangement with Right People, London

Oorspronkelijke titel: The 100. Rebellion

Nederlandse vertaling: Astrid Staartjes

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @kassmorganbooks

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Vertaald door Merel Leene

Voor mijn ouders en grootouders,
met liefde en dankbaarheid

Hoofdstuk 1

Clarke

De deur gleed open en Clarke wist dat het tijdstip van haar dood was aangebroken.

Ze richtte haar ogen strak op de laarzen van de bewaker en bereidde zich voor op de golf van angst, de vloed van wanhoop en paniek die ging komen, maar toen ze op haar elleboog overeind kwam en haar shirtje lostrok van het met zweet doordrenkte matras, voelde ze alleen opluchting.

Hoewel ze naar een eenpersoonscel was verplaatst nadat ze een bewaker had aangevallen, bestond er voor Clarke niet zoiets als eenzaamheid. Overal hoorde ze stemmen. Ze riepen naar haar vanuit de hoeken van haar donkere cel. Ze vulden de stiltes tussen haar hartslagen. Ze schreeuwden vanuit de diepste afgronden van haar geest. De dood was niet iets waar ze naar verlangde, maar als doodgaan de enige manier was om de stemmen het zwijgen op te leggen, dan was ze bereid te sterven.

Ze zat in detentie wegens verraad, maar de waarheid was nog veel erger dan iemand zich kon voorstellen. Zelfs als tijdens de herziening van haar zaak haar straf als door een wonder werd kwijtgescholden, zou dat geen werkelijke opluchting betekenen. Haar herinneringen waren benauwender dan welke celmuren ook.

De bewaker schraapte zijn keel en verplaatste zijn gewicht van de ene naar de andere voet. ‘Gevangene nummer 319, ga alsjeblieft staan.’ Hij was jonger dan ze had verwacht en zijn uniform hing losjes om zijn magere gestalte, wat zijn status als recente rekruut verraadde. Een paar maanden op militair rantsoen was onvoldoende om het spook van de ondervoeding te verjagen dat op de Walden en de Arcadia rondwaarde, de twee arme buitenste schepen van de Kolonie.

Clarke haalde diep adem en stond op.

‘Steek je handen uit.’ Hij haalde een paar metalen boeien uit de zak van zijn blauwe uniform.

Clarke huiverde toen zijn huid langs die van haar streek. Sinds ze haar naar haar nieuwe cel hadden gebracht, had ze geen mens gezien, laat staan iemand aangeraakt.

‘Zitten ze te strak?’ vroeg hij. In zijn ruwe toon klonk een vleugje medeleven door, dat Clarke een pijnlijk gevoel in haar borst bezorgde.

Het was zo lang geleden dat iemand anders dan Thalia – haar voormalige celgenoot en enige vriendin op deze hele wereld – haar iets van medeleven had getoond.

Ze schudde haar hoofd.

‘Ga maar op het bed zitten. De arts is onderweg.’

‘Doen ze het hier?’ vroeg Clarke met hese stem. De woorden schuurden in haar keel. Als er nu al een arts kwam, hield dat in dat ze de herziening van haar zaak erbij lieten zitten. Al zou dat eigenlijk geen verrassing moeten zijn. Volgens de wetten van de Kolonie werden volwassenen direct na hun veroordeling geëxecuteerd; minderjarigen zaten in detentie tot ze achttien werden, waarna ze een laatste kans kregen om hun zaak te bepleiten. Maar de laatste tijd werden mensen binnen een paar uur na hun herziening geëxecuteerd voor misdaden waarvoor ze enkele jaren terug zouden zijn vrijgesproken.

Toch was het moeilijk te geloven dat ze het hier gewoon in haar cel zouden doen. Op een rare, verwrongen manier had ze juist uitgekeken naar een laatste wandeling door het ziekenhuis waar ze tijdens haar medische opleiding zo veel tijd had doorgebracht – een laatste kans om iets vertrouwds te ervaren, al was het maar de geur van desinfecterende zeep en het gezoem van het ventilatiesysteem – voordat ze haar vermogen om te voelen voor altijd verloor.

De bewaker sprak zonder haar aan te kijken. ‘Je moet nu gaan zitten.’

Clarke nam een paar kleine stapjes en liet zich stijfjes op de rand van de smalle brits zakken. Hoewel ze wist dat eenzame opsluiting je gevoel voor tijd in de war schopte, was het moeilijk te geloven dat ze hier bijna zes maanden had gezeten – alleen. Het jaar dat ze had doorgebracht met Thalia en hun derde celgenoot, Lise – een meisje met een hard gezicht, dat pas voor het eerst glimlachte toen ze Clarke kwamen weghalen – had een eeuwigheid geleken. Toch was er geen andere verklaring. Vandaag moest het haar achttiende verjaardag zijn, en het enige cadeau dat op Clarke lag te wachten was een injectiespuit die haar spieren zou verlammen totdat haar hart ophield met kloppen. Daarna zou haar levenloze lichaam de ruimte in worden geschoten, zoals in de Kolonie gebruikelijk was, om tot in de eeuwigheid door het heelal te zweven.

Er verscheen een gestalte in de deuropening en een lange, slanke man stapte de cel in. Hoewel zijn schouderlange haar de speld op de kraag van zijn labjas half verborg, had Clarke het insigne niet nodig om hem te herkennen als de medisch hoofdadviseur van de raad. Het grootste deel van het jaar voorafgaand aan haar detentie had ze eraan besteed dokter Lahiri achterna te lopen, en het aantal uren dat ze naast hem in de operatiekamer had gestaan was niet te tellen. De andere leerlingen waren jaloers geweest op Clarkes positie en toen ze ontdekten dat dokter Lahiri een goede vriend van haar vader was, hadden ze geklaagd over vriendjespolitiek. Nou ja, hij wás een goede vriend geweest, voordat haar ouders werden geëxecuteerd.

‘Hallo, Clarke,’ zei hij vriendelijk, alsof hij haar in de eetzaal van het ziekenhuis begroette in plaats van in een gevangeniscel. ‘Hoe is het met je?’

‘Beter dan over een paar minuten, stel ik me voor.’

Vroeger glimlachte dokter Lahiri altijd om Clarkes zwarte humor, maar deze keer kromp hij ineen en draaide zich om naar de bewaker. ‘Zou je haar de boeien af willen doen en ons even alleen willen laten, alsjeblieft?’

De bewaker schoof ongemakkelijk heen en weer. ‘Ik mag haar niet onbewaakt achterlaten.’

‘Je kunt voor de deur wachten,’ zei dokter Lahiri overdreven geduldig. ‘Ze is een ongewapende zeventienjarige. Ik geloof dat ik de zaak hier wel in de hand kan houden.’

Terwijl de bewaker Clarkes handboeien losmaakte, ontweek hij haar blik. Na een kort knikje naar dokter Lahiri stapte hij de cel uit.

‘U bedoelt: een ongewapende achttienjarige.’ Clarke dwong haar mondhoeken omhoog in wat ze hoopte dat een glimlach was. ‘Of wordt u een van die verstrooide professoren die nooit weten welk jaar het is?’ Haar vader was zo geweest. Dan vergat hij de daglichtlampen in hun appartement te programmeren en vertrok al om vier uur ’s ochtends naar zijn werk, zozeer in beslag genomen door zijn onderzoek dat hij niet merkte dat de gangen van het schip uitgestorven waren.

‘Je bent nog zeventien, Clarke,’ zei dokter Lahiri op de kalme, trage manier die hij meestal reserveerde voor patiënten die na een operatie uit hun verdoving bijkwamen. ‘Je hebt drie maanden in eenzame opsluiting gezeten.’

‘Wat doet u dan hier?’ Het lukte haar niet de paniek die haar stem binnensloop te onderdrukken. ‘Volgens de wet moet u wachten tot ik achttien ben.’

‘De plannen zijn veranderd. Meer mag ik je helaas niet zeggen.’

‘Dus u mag me wel doden, maar niet met me praten?’ Ze herinnerde zich dat ze tijdens de rechtszaak van haar ouders naar dokter Lahiri had gekeken. Destijds had ze zijn grimmige blik geïnterpreteerd als een uitdrukking van afkeuring van het proces, maar nu was ze daar niet meer zeker van. Hij had niets gezegd ter verdediging van haar ouders. Niemand, eigenlijk. Hij had daar alleen maar zwijgend gezeten, terwijl de raad oordeelde dat haar ouders – twee van de meest briljante wetenschappers van de Phoenix – hadden gehandeld in strijd met de Gaia-doctrine, de regels die na de Catastrofe waren ingevoerd om de overleving van de mensheid zeker te stellen. ‘En hoe zat het met mijn ouders? Hebt u hen ook gedood?’

Dokter Lahiri sloot zijn ogen, alsof Clarkes woorden van geluiden waren getransformeerd in iets zichtbaars. Iets wanstaltigs. ‘Ik ben niet hier om je te doden,’ zei hij zacht. Hij opende zijn ogen en gebaarde naar het krukje aan het voeteneind van Clarkes brits. ‘Mag ik?’

Toen Clarke geen antwoord gaf, liep dokter Lahiri naar voren en ging zitten, met zijn gezicht naar haar toe gekeerd. ‘Mag ik je arm even zien, alsjeblieft?’

Clarke voelde dat haar borst verkrampte en dwong zichzelf adem te halen. Hij loog. Het was wreed en verwrongen, maar zo meteen zou het allemaal voorbij zijn.

Ze stak haar hand naar hem uit. Uit de zak van zijn jas haalde dokter Lahiri een doekje dat naar ontsmettingsmiddel rook. Clarke rilde toen hij ermee langs de binnenkant van haar arm streek.

‘Maak je geen zorgen, het doet geen pijn.’

Clarke deed haar ogen dicht.

Ze herinnerde zich de gekwelde blik die Wells haar had toegeworpen toen de bewakers haar uit de vertrekken van de raad wegleidden. Hoewel de woede die haar tijdens het proces dreigde te verteren allang was verdwenen, veroorzaakte de gedachte aan Wells een nieuwe golf hitte, die door haar lichaam pulseerde als een stervende ster die nog één laatste lichtflits uitzond voor hij voorgoed uitdoofde.

Haar ouders waren dood en het was allemaal zijn schuld.

Dokter Lahiri pakte haar arm en zocht met zijn vingers naar een ader.

Ik zie jullie zo, pap en mam.

Zijn greep werd steviger. Dit was het dan.

Toen ze een prikje aan de binnenkant van haar pols voelde, haalde Clarke diep adem.

‘Zo. Je bent er helemaal klaar voor.’

Clarkes ogen schoten open. Toen ze omlaag keek, zag ze een metalen band die om haar pols geklemd zat. Ze liet er een vinger langs glijden en kromp ineen toen er duizenden piepkleine naaldjes in haar huid leken te prikken. ‘Wat is dit?’ vroeg ze verwilderd en ze deinsde achteruit, bij de dokter vandaan.

‘Ontspan je nou maar,’ zei hij met een kalmte die haar tot razernij dreef. ‘Het is een transponder. Hij legt gegevens over je ademhaling en bloedsamenstelling vast en verzamelt allerlei nuttige informatie.’

‘Nuttige informatie voor wie?’ vroeg Clarke, al voelde ze aan de groeiende klomp angst in haar maag hoe zijn antwoord zou luiden.

‘Er hebben opwindende ontwikkelingen plaatsgevonden,’ antwoordde dokter Lahiri. Hij klonk als een holle imitatie van Wells’ vader, kanselier Jaha, tijdens een van zijn redevoeringen ter gelegenheid van Gedenkdag. ‘Je mag trots zijn. Het is allemaal vanwege jouw ouders.’

‘Mijn ouders zijn ter dood gebracht wegens verraad.’

Dokter Lahiri keek haar misprijzend aan.

Een jaar geleden nog zou Clarke bij die blik ineen zijn gekrompen van schaamte, maar nu bleef ze hem strak aanstaren.

‘Verpest dit nou niet, Clarke. Je krijgt de kans iets goeds te doen, om de vreselijke misdaad van je ouders uit te wissen.’

Er klonk een doffe klap toen Clarkes vuist het gezicht van de dokter raakte, gevolgd door een dreun toen zijn hoofd tegen de muur sloeg.

Een paar tellen later verscheen de bewaker, die meteen Clarkes armen achter haar rug draaide. ‘Alles goed met u, meneer?’ vroeg hij.

Langzaam kwam dokter Lahiri overeind en wrijvend over zijn kaak keek hij zowel woedend als geamuseerd naar Clarke. ‘In elk geval weten we dat je je tegen de andere delinquenten zult kunnen verweren als je eenmaal daar bent.’

‘Waar bent?’ bromde Clarke, die zich aan de greep van de bewaker probeerde te ontworstelen.

‘Vandaag halen we het detentiecentrum leeg. Honderd gelukkige criminelen krijgen de kans om geschiedenis te schrijven.’ Zijn mondhoeken krulden omhoog tot een grijns. ‘Je gaat naar de aarde.’

Hoofdstuk 2

Wells

De kanselier was oud geworden. Hoewel het nog geen zes weken geleden was dat Wells zijn vader voor het laatst had gezien, zag hij er jaren ouder uit. Er zaten nieuwe grijze plekken in het haar bij zijn slapen en de rimpels rond zijn ogen waren dieper.

‘Ga je me nu eindelijk vertellen waarom je het deed?’ vroeg de kanselier met een vermoeide zucht.

Wells schoof heen en weer op zijn stoel. Hij voelde dat de waarheid zich een weg naar buiten probeerde te banen. Bijna alles zou hij ervoor geven om de teleurgestelde blik van zijn vaders gezicht te laten verdwijnen, maar hij kon het niet riskeren – niet voor hij erachter was of zijn roekeloze plan ook echt had gewerkt.

Wells ontweek zijn vaders blik en keek het vertrek rond; hij probeerde zich de relikwieën in te prenten die hij nu misschien wel voor het laatst zag: het arendskelet in de glazen vitrine, de paar schilderijen die waren gered uit de brand in het Louvre en de foto’s van prachtige dode steden waarvan de namen er altijd weer in slaagden rillingen over zijn rug te laten lopen.

‘Was het een weddenschap? Wilde je indruk maken op je vrienden?’ De kanselier sprak op dezelfde lage, beheerste toon die hij ook tijdens hoorzittingen van de raad aansloeg, en trok toen één wenkbrauw op om aan te geven dat het Wells’ beurt was om iets te zeggen.

‘Nee, meneer.’

‘Gebeurde het in een vlaag van verstandsverbijstering? Had je drugs gebruikt?’ In zijn stem klonk een vleugje hoop door – iets wat Wells in andere omstandigheden misschien amusant had gevonden. De blik in zijn vaders ogen had echter niets humoristisch: een combinatie van vermoeidheid en verwarring die Wells niet meer had gezien sinds de rouwplechtigheid voor zijn moeder.

‘Nee, meneer.’

Heel even voelde Wells de aandrang om zijn vaders arm aan te raken, maar het waren niet de handboeien om zijn polsen die hem ervan weerhielden om over het bureau te reiken. Zelfs toen ze samen bij het uitwerpluik stonden en voor het laatst in stilte afscheid van Wells’ moeder namen, wisten ze de vijftien centimeter leegte tussen hun schouders niet te overbruggen. Het was alsof Wells en zijn vader twee elkaar afstotende magneten waren, en hun verdriet de kracht die hen bij elkaar weghield.

‘Was het een soort politiek statement?’ Zijn vader kromp ineen, alsof de gedachte hem net zo veel pijn deed als een fysieke klap. ‘Heeft iemand van de Walden of de Arcadia je ertoe aangezet?’

‘Nee, meneer,’ antwoordde Wells, die met moeite zijn verontwaardiging bedwong. Blijkbaar had zijn vader de afgelopen zes weken geprobeerd zijn beeld van Wells bij te stellen, geprobeerd zijn herinneringen zo te herprogrammeren dat het hem hielp te begrijpen waarom zijn zoon, voormalig topstudent en nu de cadet met de hoogste rang op het hele schip, de meest publieke overtreding in de hele geschiedenis had begaan. Toch zou zelfs de waarheid zijn vaders verwarring niet wegnemen. Voor de kanselier zou niets zijn daad rechtvaardigen: het in brand steken van de Eden-boom, die als jong boompje vlak voor de Uittocht aan boord van de Phoenix was gebracht. Voor Wells was er geen andere keuze geweest. Zodra hij ontdekte dat Clarke een van de honderd was die naar de aarde werden gestuurd, moest hij iets doen om ervoor te zorgen dat hij er ook bij zou zitten. En omdat hij de zoon van de kanselier was, zou alleen een overtreding die voor iedereen zichtbaar was tot zijn detentie leiden.

Wells herinnerde zich nog precies hoe hij zich tijdens de ceremonie op Gedenkdag een weg door de menigte had gebaand. Hij voelde de ogen van honderden mensen op zich branden toen hij met trillende vingers de aansteker uit zijn zak haalde en een vlammetje maakte, dat helder opgloeide in de duisternis. Even keek iedereen in stilte toe terwijl de vlammen aan de boom likten. En ondanks de plotselinge chaos toen de bewakers naar voren renden, kon het niemand ontgaan wie ze bij de boom wegsleepten.

‘Wat dacht je in godsnaam?’ De kanselier staarde hem ongelovig aan. ‘De hele zaal had wel kunnen afbranden, met iedereen erin.’

Het zou beter zijn om te liegen. Zijn vader zou het gemakkelijker vinden om te geloven dat Wells het deed vanwege een weddenschap. Of misschien kon hij doen alsof hij inderdaad drugs had gebruikt. Beide scenario’s zouden op de kanselier een stuk overtuigender overkomen dan de waarheid: dat hij alles op het spel had gezet voor een meisje.

De ziekenhuisdeur ging achter hem dicht, maar Wells’ glimlach leek wel bevroren op zijn gezicht. Het was alsof de kracht die ervoor nodig was geweest om zijn mondhoeken omhoog te brengen zijn gezichtsspieren had verlamd. Gelukkig had de grijns er in zijn moeders ogen, door de mist van alle medicijnen heen, waarschijnlijk wel echt uitgezien, en dat was het enige wat ertoe deed. Ze had Wells’ hand vastgehouden terwijl de bittere, maar onschadelijke leugens uit hem stroomden. Ja, pap en ik maken het prima. Ze hoefde niet te weten dat ze al weken nauwelijks een woord met elkaar wisselden. Zodra je beter bent, lezen we Verval en ondergang van het Romeinse Rijk uit. Alle twee wisten ze dat ze nooit aan het laatste deel van het boek zouden toekomen.

Wells glipte het ziekenhuis uit en liep over het B-dek, dat gelukkig leeg was. Op dit tijdstip zaten de meeste mensen in de les of op hun werk, of ze waren op de ruilbeurs. Eigenlijk zou hij nu bij geschiedenis moeten zitten, normaal gesproken zijn lievelingsvak. Hij was altijd gek geweest op verhalen over oude steden zoals Rome en New York, met hun schitterende triomfen, die alleen werden overtroffen door de grootsheid van hun neergang. Maar hij kon echt niet twee uur doorbrengen tussen dezelfde studievrienden die zijn berichtenlijst met vage, onhandige condoleances hadden gevuld. De enige met wie hij over zijn moeder kon praten was Glass, maar zij gedroeg zich de laatste tijd vreemd afstandelijk.

Wells had geen idee hoe lang hij al voor de deur stond toen eindelijk tot hem doordrong dat hij bij de bibliotheek was aangekomen. Hij liet de scanner over zijn ogen glijden, wachtte op het signaal en drukte toen zijn duim op het daarvoor bestemde vakje. Heel even gleed de deur open, net lang genoeg om Wells binnen te laten, en toen sloot hij weer met een humeurige klap, alsof hij Wells een grote gunst bewees door hem überhaupt toe te laten.

Wells blies zijn adem uit terwijl de stilte en de schaduwen hem omhulden. De boeken die voor de Catastrofe aan boord van de Phoenix waren gebracht, werden bewaard in grote, zuurstofvrije kluizen, die de aantasting van het materiaal aanzienlijk verminderden. Dat was meteen ook de reden dat je ze alleen in de bibliotheek mocht lezen, en niet langer dan een paar uur achter elkaar. In het enorme vertrek waren geen daglichtlampen; er heerste hier een permanent schemerduister.

Zo lang als Wells zich kon herinneren, hadden zijn moeder en hij hier hun zondagavonden doorgebracht; toen hij nog een kleine jongen was, las zijn moeder hem voor, en later, toen hij ouder werd, zaten ze naast elkaar te lezen. Toen haar ziekte erger werd en de hoofdpijnen toenamen, was Wells begonnen haar voor te lezen. De avond voor ze in het ziekenhuis werd opgenomen waren ze net gestart in deel twee van Verval en ondergang van het Romeinse Rijk.

Hij zigzagde door de smalle gangetjes naar de afdeling Engelse Taal en vervolgens naar Geschiedenis, weggestopt in een donker achterafhoekje. De collectie was kleiner dan hij zou moeten zijn. De eerste koloniale regering had ervoor gezorgd dat aan boord van de Phoenix allerlei teksten digitaal werden opgeslagen, maar minder dan een eeuw later had een virus bijna alle computerarchieven gewist, en dus waren de enige overgebleven boeken die uit privécollecties – erfstukken die door de oorspronkelijke kolonisten aan hun kinderen waren nagelaten. Tijdens de vorige eeuw waren de meeste van die relikwieën gedoneerd aan de bibliotheek.

Wells hurkte, zodat het vak met de letter G op ooghoogte was. Hij duwde zijn duim tegen het slot en met een sissend geluid, dat betekende dat het vacuümzegel verbroken was, gleed het glazen deurtje open. Hij stak zijn hand al naar binnen om Verval en ondergang te pakken, maar stopte toen. Graag zou hij erin verder lezen om zijn moeder erover te kunnen vertellen, maar eigenlijk was dat net zoiets als met de herinneringsplaquette haar ziekenhuiskamer binnenlopen en vragen of ze nog ideeën had over de tekst die erop moest.

‘Je mag die kluis eigenlijk niet open laten staan,’ zei een stem achter hem.

‘Ja, bedankt,’ zei Wells, scherper dan zijn bedoeling was, en hij kwam overeind. Toen hij zich omdraaide, zag hij dat hij werd aangestaard door een meisje dat hem bekend voorkwam. Het was de leerling-arts uit het ziekenhuis. Wells voelde een vlaag van woede om deze vermenging van werelden. In de bibliotheek kwam hij juist om alles te vergeten: de misselijkmakende geur van ontsmettingsmiddel, het piepen van de hartmonitor, dat meer een aftellen tot de dood dan een teken van leven leek te zijn.

Het meisje deed een stap achteruit en hield haar hoofd schuin, waardoor haar lichte haar naar één kant viel. ‘O, jij bent het.’

Wells zette zich schrap voor haar opgetogen reactie nu ze hem had herkend en verwachtte elk moment de snelle oogbewegingen te zien die betekenden dat ze haar vriendinnen via haar ooglensscherm een berichtje stuurde.

De ogen van dit meisje bleven echter strak op hem gericht, alsof ze rechtstreeks zijn hoofd in keek en daar een voor een alle laagjes afpelde waarachter Wells opzettelijk zijn gedachten verborg. ‘Wilde je dat boek niet?’ Ze knikte naar de plank waarop Verval en ondergang stond.

Wells schudde zijn hoofd. ‘Ik lees het wel een andere keer.’

Ze was even stil. ‘Volgens mij moet je het nu pakken.’

Wells’ kaken verstrakten, maar toen hij niets zei, ging ze verder.

‘Ik zag je hier altijd met je moeder. Eigenlijk zou je het moeten meenemen naar haar.’

‘Dat mijn vader aan het hoofd van de raad staat, betekent nog niet dat ik een al drie eeuwen bestaande regel mag overtreden.’ Wells liet een spoortje minachting in zijn stem doorklinken.

‘Dat boek redt het heus wel voor een paar uurtjes. Ze overdrijven het effect dat de lucht erop heeft.’

Wells keek haar sceptisch aan. ‘En overdrijven ze ook de kracht van de scanner bij de uitgang?’ Boven bijna alle deuren van de Phoenix zaten scanners, die naar wens konden worden geprogrammeerd. In de bibliotheek controleerde de scanner de moleculaire samenstelling van iedereen die naar buiten liep, om ervoor te zorgen dat niemand met een boek vertrok, gewoon in zijn handen of verstopt onder zijn kleren.

Er gleed een glimlach over haar gezicht. ‘Die heb ik een hele tijd geleden al gekraakt.’ Ze keek even over haar schouder het schemerige gangetje tussen de boekenkasten in, stak een hand in haar zak en haalde er een stuk grijze stof uit. ‘Met dit eroverheen herkent de scanner de cellulose in het papier niet meer.’ Ze stak de doek naar hem uit. ‘Hier. Pak aan.’

Wells deed een stap achteruit. De kans dat dit meisje hem alleen maar voor gek wilde zetten was een stuk groter dan dat ze toevallig een stukje magische stof bij zich had. ‘Waarom heb je dat bij je?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik vind het prettig om op andere plekken te lezen.’ Toen hij niet reageerde, glimlachte ze en stak ook haar andere hand uit. ‘Geef mij het boek dan maar. Ik smokkel het wel voor je naar buiten en neem het mee naar het ziekenhuis.’

Wells verraste zichzelf door haar het boek te geven. ‘Hoe heet je?’ vroeg hij.

‘Zodat je weet wie je eeuwige dank verschuldigd bent?’

‘Zodat ik weet wie ik de schuld moet geven als ik word gearresteerd.’

Het meisje klemde het boek onder haar arm en stak toen haar hand naar hem uit. ‘Clarke.’

‘Wells.’ Hij pakte haar hand en schudde hem. Weer glimlachte hij, en deze keer deed het geen pijn.

‘Ze hebben de boom maar net weten te redden.’ De kanselier staarde Wells aan alsof hij zocht naar een teken van spijt of blijdschap – wat voor teken dan ook, als het hem maar hielp te begrijpen waarom zijn zoon had geprobeerd de enige boom die ze van hun verwoeste planeet hadden meegenomen in brand te steken. ‘Sommige raadsleden wilden je ter plekke laten executeren, weet je. Ik kon je alleen maar redden door ze ermee te laten instemmen dat je naar de aarde wordt gestuurd.’

Opgelucht blies Wells zijn adem uit. Er zaten minder dan honderdvijftig jeugdcriminelen in detentie, dus was hij ervan uitgegaan dat ze alle oudere kinderen zouden kiezen, maar tot op dit moment was hij er niet zeker van geweest of ze hem ook met de missie zouden meesturen.

Zijn vaders ogen werden groot van verrassing en plotseling begrip. ‘Dat is wat je wilde, hè?’

Wells knikte.

De kanselier trok een grimas. ‘Als ik had geweten dat je zo ontzettend graag de aarde wilde zien, had ik moeiteloos kunnen regelen dat je met de tweede missie meekon. Die vertrekt zodra we hebben vastgesteld dat alles veilig is.’

‘Ik wilde niet wachten. Ik wil met de eerste honderd mee.’

Met een vragende blik nam de kanselier Wells’ onbeweeglijke gezicht op. ‘Waarom? Jij weet beter dan wie ook wat de risico’s zijn.’

‘Met alle respect, u bent degene die de raad ervan overtuigde dat de nucleaire winter voorbij is. U zei dat het veilig is.’

‘Ja. Veilig genoeg voor honderd veroordeelde criminelen die toch al zouden sterven.’ In de stem van de kanselier klonk zowel minachting als ongeloof door. ‘Ik bedoelde niet veilig voor mijn zóón.’

De woede die Wells had proberen te smoren barstte opeens naar buiten en liet al zijn schuldgevoelens in rook opgaan. Hij schudde met zijn handen, zodat de boeien tegen zijn stoel ratelden. ‘Tja, nu ben ik een van hen.’

‘Je moeder zou niet willen dat je dit deed, Wells. Dat ze graag over de aarde droomde, betekent nog niet dat ze zou willen dat je jezelf in gevaar bracht.’

Wells boog zich naar voren en negeerde de pijn van het in zijn vlees dringende metaal. ‘Zij is niet degene voor wie ik dit doe.’ Voor het eerst sinds Wells was gaan zitten keek hij zijn vader recht in de ogen. ‘Hoewel ze volgens mij juist trots op me zou zijn.’ Dat was gedeeltelijk waar. Ze had een zwak voor romantiek en zou haar zoon erom prijzen dat hij het meisje van wie hij hield wilde beschermen. Toch verkrampte zijn maag bij het idee dat zijn moeder zou weten wat hij werkelijk had gedaan om Clarke te redden. Naast de waarheid verbleekte het in brand steken van de Eden-boom tot een onschuldige kwajongensstreek.

Zijn vader staarde hem aan. ‘Zeg je me nou dat deze hele ramp aan dat meisje te wijten is?’

Wells knikte langzaam. ‘Het is mijn schuld dat ze als een soort proefdier naar de aarde wordt gestuurd. Ik zal zorgen dat haar kans om het te overleven zo groot mogelijk is.’

De kanselier was een ogenblik stil. Toen hij weer iets zei, klonk zijn stem kalm. ‘Dat zal niet nodig zijn.’ Hij pakte iets uit zijn bureaula en legde het voor Wells neer. Het was een metalen ring met een chip ongeveer zo groot als Wells’ duim eraan bevestigd. ‘Ieder lid van de expeditie krijgt op dit moment een dergelijke armband,’ legde zijn vader uit. ‘De banden sturen informatie terug naar het schip, zodat we jullie locatie weten en jullie vitale functies kunnen controleren. Zodra we bewijs hebben dat de omgeving daarvoor geschikt is, zullen we ermee beginnen de planeet opnieuw te koloniseren.’ Hij dwong zijn gezicht in een grimmige grijns. ‘Als alles volgens plan verloopt, zal het niet lang duren voor de rest van ons zich bij jullie voegt, en dan zal dit alles’ – hij gebaarde naar Wells’ geboeide handen – ‘vergeten zijn.’

De deur ging open en de bewaker beende het vertrek in om Wells overeind te trekken.

‘Veel succes, jongen,’ zei Wells’ vader, die direct weer zijn vertrouwde norse houding aannam. ‘Als iemand deze missie tot een succes kan maken, ben jij het.’ Hij stak zijn hand uit om Wells de hand te schudden, maar liet hem vallen zodra hij zich zijn vergissing realiseerde. De handen van zijn enige kind zaten nog altijd geboeid op zijn rug.

Hoofdstuk 3

Bellamy

Natuurlijk was die zelfingenomen klootzak te laat. Bellamy tikte ongeduldig met zijn voet op de vloer, zonder zich er druk om te maken dat het geluid door de opslagruimte galmde. Hier beneden kwam nooit meer iemand; alles wat ook maar enige waarde had, was jaren geleden al meegenomen. Elk beschikbaar oppervlak lag vol rotzooi: reserveonderdelen van machines waarvan allang niemand meer wist waarvoor ze dienden, papiergeld, een eindeloze hoeveelheid hopeloos door elkaar geraakte kabels en touw, gebarsten beeldschermen en monitors.

Bellamy voelde een hand op zijn schouder, draaide zich onmiddellijk om en bracht zijn vuisten omhoog om zijn gezicht te beschermen, terwijl hij tegelijkertijd opzij dook.

‘Rustig, man,’ klonk opeens Coltons stem. Hij knipte zijn zaklamp aan en scheen recht in Bellamy’s ogen. Met een geamuseerde uitdrukking op zijn lange, smalle gezicht nam hij Bellamy op. ‘Waarom wilde je hier beneden afspreken?’ vroeg hij spottend. ‘Zocht je op kapotte computers naar middeleeuwse porno? Geen oordeel, hoor. Als ik opgescheept zat met wat er op de Walden voor een meisje moet doorgaan, zou ik zelf ook zieke gewoontes ontwikkelen.’

Bellamy negeerde de steek onder water. Ook in zijn nieuwe rol als bewaker maakte zijn vriend Colton geen enkele kans bij de meisjes, ongeacht op welk schip. ‘Vertel me nou maar gewoon wat er aan de hand is, oké?’ zei Bellamy, die zijn best deed zijn toon luchtig te houden.

Colton leunde met zijn rug tegen de muur en glimlachte. ‘Laat je door het uniform niet voor de gek houden. Ik ben de eerste regel van het zakendoen heus niet vergeten.’ Hij stak zijn hand uit. ‘Geef op.’

‘Jij bent degene die hier in de war is, Colt. Je weet dat ik altijd doe wat ik beloof.’ Bellamy klopte op de zak waarin de met rantsoenpunten gevulde chip zat. ‘Vertel me nou maar waar ze zit.’

De bewaker meesmuilde en Bellamy voelde dat er iets in zijn borst verkrampte. Al sinds Octavia’s arrestatie betaalde hij Colton voor informatie over haar, en de idioot leek er telkens een akelig plezier aan te beleven om hem slecht nieuws te brengen.

‘Ze sturen ze vandaag weg.’ De woorden landden met een doffe dreun in Bellamy’s borst. ‘Ze hebben een van de oude transportschepen op het G-dek aan de praat weten te krijgen.’ Colton stak opnieuw zijn hand uit. ‘Geef nou maar hier. Die missie is topgeheim en ik riskeer een heleboel voor je. Ik ben klaar met dat gezeik.’

Bellamy’s maag draaide in een knoop terwijl er een serie beelden voor zijn ogen langs flitste: zijn zusje, vastgesnoerd in een antieke metalen kooi die met een snelheid van duizend kilometer per uur door de ruimte suisde. Haar gezicht, dat paars werd terwijl ze moeizaam de giftige lucht inademde. Haar slappe lichaam, dat doodstil op de grond lag…

Bellamy deed een stap naar voren. ‘Sorry, man.’

Colton kneep zijn ogen samen. ‘Waarvoor?’

‘Hiervoor.’ Bellamy trok zijn arm naar achteren en gaf de bewaker toen een dreun op zijn kaak. Er klonk een luide krak, maar terwijl Colton op de grond viel, voelde hij alleen het razende kloppen van zijn hart.

Dertig minuten later probeerde Bellamy de vreemde scène die zich voor zijn ogen afspeelde tot zich door te laten dringen. Met zijn rug leunde hij tegen de wand van een brede gang, die naar een steile, aflopende helling leidde. Gevangenen in grijze jasjes stroomden langs en werden door een handvol bewakers de helling af gestuurd. Beneden lag het transportschip: een rond gevaarte, uitgerust met rijen stoelen met beveiligingsbeugels, waarin de arme, nietsvermoedende jongeren naar de aarde zouden worden gestuurd.

Hoewel het hele idee misselijkmakend was, was het waarschijnlijk toch beter dan het alternatief, bedacht hij. Het was dan wel de bedoeling dat je op je achttiende verjaardag een herziening kreeg, maar het afgelopen jaar was bijna iedere jonge beklaagde schuldig bevonden. Zonder deze missie zouden deze jongeren de dagen tot aan hun executie aftellen.

Toen Bellamy een tweede helling ontdekte, schrok hij en even was hij bang dat hij Octavia had gemist. Al deed het er eigenlijk niet eens zo veel toe of hij haar daadwerkelijk aan boord zag gaan; ze zouden snel genoeg met elkaar worden herenigd.

Bellamy trok de mouwen van Coltons uniform iets omlaag. Het paste voor geen meter, maar tot nu toe leek dat geen van de andere bewakers op te vallen. Al hun aandacht was gericht op een plek aan de voet van de eerste laadhelling, waar kanselier Jaha de passagiers toesprak.

‘Jullie krijgen een unieke kans om het verleden achter je te laten,’ zei de kanselier. ‘De missie waaraan jullie op het punt staan te beginnen is gevaarlijk, maar jullie moed zal worden beloond. Als jullie succes hebben, zullen jullie misdaden je vergeven worden en kunnen jullie op de aarde een nieuw leven beginnen.’

Bellamy wist zijn verontwaardigde gesnuif maar net binnen te houden. De kanselier had wel lef dat hij hier het soort nonsens durfde te spuien dat hem in staat stelde ’s nachts rustig te slapen.

‘We zullen jullie vorderingen nauwlettend in de gaten houden, om zo jullie veiligheid te kunnen waarborgen,’ ging de kanselier verder.

Intussen liepen de volgende tien kinderen achter elkaar de helling af, begeleid door een bewaker die strak naar de kanselier salueerde, vervolgens de gevangenen in het transportschip achterliet en meteen daarna terug naar boven liep, waar hij in de gang bleef staan.

Bellamy zocht in de menigte naar Luke, de enige Waldenaar die hij kende die niet in een vreselijke klootzak was veranderd nadat hij bewaker was geworden. Op het lanceerplatform waren echter maar een stuk of tien bewakers aanwezig; het was duidelijk dat de raad had besloten dat geheimhouding belangrijker was dan veiligheid.

Hij probeerde niet ongeduldig met zijn voet te tikken terwijl de rij gevangenen de helling afliep. Als werd ontdekt dat hij zich voor bewaker uitgaf, zou de lijst met zijn overtredingen eindeloos zijn: omkoping, chantage, identiteitsdiefstal, samenzwering, en wat de raad allemaal nog meer aan het rijtje wilde toevoegen. En aangezien hij twintig was, was detentie in zijn geval geen optie; binnen vierentwintig uur na zijn veroordeling zou hij dood zijn.

Opeens hield Bellamy zijn adem in; aan het einde van de rij zag hij onder een waterval van glanzend zwart een bekend rood haarlint uitsteken. Octavia.

Al tien maanden lang werd hij verteerd door een ziekmakende bezorgdheid over hoe het haar in detentie verging. Kreeg ze genoeg te eten? Vond ze dingen om zichzelf een beetje bezig te houden? Om niet gek te worden? Detentie was natuurlijk voor iedereen afschuwelijk, maar Bellamy wist dat het voor Octavia nog oneindig veel erger zou zijn.

Bellamy had zijn jongere zusje min of meer opgevoed. Of dat had hij geprobeerd. Sinds het ongeluk van hun moeder waren Octavia en hij onder voogdij van de raad geplaatst. Er bestond geen precedent dat voorschreef hoe ze met broer en zus moesten omgaan. Onder de strenge bevolkingswetten was het stellen niet toegestaan meer dan één kind te krijgen – en soms mochten ze zelfs dat niet – dus begreep niemand in de Kolonie wat het betekende om een broer of zus te hebben. Een paar jaar woonden Bellamy en Octavia in verschillende pleeghuizen, maar Bellamy had altijd een oogje in het zeil gehouden. Elke keer dat hij ‘per ongeluk’ in een van de verboden opslagruimtes belandde, bracht hij stiekem extra rantsoenen voor haar mee, en ook nam hij het op tegen de stoer pratende oudere meisjes die dachten dat het leuk was om het weesje met de bolle wangetjes en de grote blauwe ogen eens lekker te pesten. Bellamy maakte zich voortdurend zorgen om haar. Ze was een bijzonder kind, en hij had er alles voor over om haar een kans op een beter leven te geven. Om goed te maken wat zij had moeten doorstaan.

Toen Octavia’s bewaker haar naar de helling bracht, onderdrukte Bellamy een glimlach. Terwijl de andere kinderen passief langsschuifelden wanneer hun bewakers hen naar het transportschip begeleidden, was het bij Octavia duidelijk dat zij het tempo bepaalde. Ze bewoog zich vastberaden en dwong de bewaker kleinere passen te nemen terwijl zij de helling afstapte. Eerlijk gezegd zag ze er beter uit dan de laatste keer dat hij haar had gezien. Eigenlijk was dat wel logisch, bedacht hij. Ze was veroordeeld tot vier jaar detentie, met vervolgens op haar achttiende een herziening van haar zaak, die waarschijnlijk tot haar executie zou leiden. Nu werd haar een kans op een tweede leven geboden. En Bellamy zou er verdomme voor zorgen dat ze die kans kreeg ook.

Het maakte hem niet uit wat hij daarvoor moest doen. Hij ging samen met haar naar de aarde.

De stem van de kanselier galmde boven de dreunende voetstappen en het zenuwachtige gefluister uit. Hij gedroeg zich nog altijd als een soldaat, maar door zijn jaren in de raad was daar het glanzende laagje van de politicus bij gekomen. ‘Niemand in de Kolonie weet wat jullie gaan doen, maar als jullie slagen, zullen we ons leven aan jullie te danken hebben. Ik weet dat jullie je uiterste best zullen doen voor jezelf, voor jullie familie en voor iedereen aan boord van dit schip: de gehele mensheid.’

Toen Octavia’s blik op Bellamy bleef rusten, viel haar mond open van verbazing. Hij zag haar hersenen bijna kraken terwijl ze de situatie probeerde te bevatten. Alle twee wisten ze dat hij nooit als bewaker zou worden geselecteerd, wat inhield dat hij hier onder valse voorwendselen moest zijn. Maar net toen ze met haar lippen een waarschuwing begon te vormen, ging de kanselier verder met het toespreken van de gevangenen, die nog altijd langs de helling omlaagliepen. Met tegenzin keerde Octavia haar hoofd af, maar Bellamy zag de spanning in haar schouders.

Zijn hart ging sneller kloppen toen de kanselier zijn laatste opmerkingen maakte en naar de bewakers gebaarde dat ze het inladen van de passagiers moesten afronden. Hij moest precies het juiste moment afwachten. Als hij te vroeg ging, hadden ze nog genoeg tijd om hem weer van het schip af te halen. Als hij te lang wachtte, zou Octavia al door de ruimte naar een giftige planeet suizen, terwijl hij hier achterbleef en de gevolgen moest dragen van het verstoren van de lancering.

Eindelijk was het Octavia’s beurt. Ze keek over haar schouder, ving zijn blik en schudde bijna onmerkbaar haar hoofd – een duidelijke waarschuwing dat hij geen domme dingen moest doen.

Maar Bellamy deed zijn leven lang al domme dingen en was absoluut niet van plan om daar nu mee op te houden.

De kanselier knikte naar een vrouw in een zwart uniform. Ze draaide zich om naar een bedieningspaneel naast het transportschip en begon op allerlei knoppen te drukken. Op het scherm flitsten grote getallen voorbij.

Het aftellen was begonnen.

Hij had drie minuten om langs de deur te komen, de helling af te rennen en aan boord van het transportschip te gaan; anders zou hij zijn zus voorgoed kwijt zijn.

Toen de laatste passagiers aan boord stapten, veranderde de sfeer in de hal. De bewakers naast Bellamy ontspanden zich en begonnen zachtjes met elkaar te praten. Aan de andere kant van het dok, bij de andere helling, klonk een hatelijk geproest.

2:48… 2:47… 2:46…

Bellamy voelde een golf van woede in zich opstijgen, die zijn nervositeit tijdelijk overstemde. Hoe konden die klootzakken lachen, terwijl zijn zus en negenennegentig andere kinderen werden weggestuurd op iets wat misschien wel een zelfmoordmissie was?

2:32… 2:31… 2:30…

De vrouw bij het bedieningspaneel glimlachte en fluisterde iets tegen de kanselier, maar die fronste en draaide zich van haar af.

De echte bewakers begonnen in looppas naar boven te lopen en dromden de gang in. Ze vonden zeker dat ze wel iets beters te doen hadden dan getuige te zijn van de eerste poging van de mensheid om naar de aarde terug te keren. Of misschien dachten ze dat het oude transportschip zou exploderen en probeerden ze zich in veiligheid te brengen.

2:14… 2:13… 2:12…

Bellamy haalde diep adem. Het was zover.

Hij baande zich een weg door de menigte en glipte achter een kleine, stevige bewaker, die zijn holster onzorgvuldig aan zijn riem had vastgemaakt, waardoor je zo bij het handvat van het pistool kon komen. Bellamy greep het wapen en stormde de laadhelling af.

Voordat ook maar iemand in de gaten had wat er gebeurde, had Bellamy zijn elleboog al in de maag van de kanselier geplant, een arm om zijn nek geslagen en hem stevig in een hoofdklem vastgegrepen. Overal op het lanceerdek klonken kreten en dreunende voetstappen, maar voordat iemand hem kon bereiken had Bellamy de loop van het pistool tegen kanselier Jaha’s slaap gezet. Hij zou de klootzak nooit doodschieten, maar de bewakers moesten zien dat hij het meende.

1:12… 1:11… 1:10…

‘Iedereen terug naar boven!’ riep Bellamy, terwijl hij zijn greep verstevigde.

De kanselier kreunde. Er klonk een luide piep en de flitsende groene getallen werden rood. Nog minder dan een minuut. Het enige wat hij hoefde te doen, was wachten tot de deur van het transportschip begon te sluiten, vervolgens de kanselier opzij duwen en naar binnen duiken. Er zou geen tijd meer zijn om hem tegen te houden.

‘Laat me aan boord van het transportschip of ik schiet.’

Overal werd het stil, op het geluid van het spannen van een tiental wapens na.

Over dertig seconden was hij ofwel samen met Octavia op weg naar de aarde, ofwel ging hij terug naar de Walden in een lijkenzak.

Hoofdstuk 4

Glass

Glass had juist haar beveiligingsbeugel vastgemaakt toen ze geschreeuw hoorde. De bewakers renden op twee mensen vlak bij de ingang van het transportschip af. Het was lastig te zien door de massa bewegende uniformen, maar Glass ving een glimp op van de mouw van een pak, een flits van grijs haar en het blinken van metaal. Toen knielde de helft van de bewakers neer en legde aan, waardoor Glass’ zicht opeens niet meer belemmerd werd. De kanselier werd in gijzeling gehouden.

‘Iedereen terug naar boven!’ schreeuwde de gijzelnemer met trillende stem. Hij droeg een uniform, maar was duidelijk geen bewaker. Zijn haar was veel langer dan was toegestaan, zijn jasje paste slecht en aan de onhandige manier waarop hij het pistool vasthield, kon je zien dat hij nooit getraind was in het gebruik van wapens.

Niemand verroerde zich.

‘Ik zei: terug naar boven!’

Het verdoofde gevoel dat was opgekomen tijdens de lange wandeling van haar cel naar het lanceerdek smolt weg, als het ijs van een komeet die langs de zon scheert, en liet een vaag spoor van hoop achter. Ze hoorde hier niet. Ze kon niet doen alsof ze op het punt stond aan een soort historisch avontuur te beginnen. Zodra het transportschip zich straks van het moederschip losmaakte, zou Glass’ hart in stukken breken. Dit is mijn kans, dacht ze plotseling, terwijl opwinding en angst door haar lichaam raasden.

Glass maakte haar beugel weer los en sprong overeind. Enkele andere gevangenen merkten het, maar de meeste waren te zeer in beslag genomen door het drama dat zich op de laadhelling afspeelde. Ze rende naar de andere kant van het transportschip, waar nog een helling naar het lanceerplatform leidde.

‘Ik ga met ze mee!’ riep de jongen. Hij deed een stap achteruit in de richting van de deur en trok de kanselier achter zich aan. ‘Ik ga met mijn zus mee.’

Een verblufte stilte daalde neer over het lanceerdek. Zus. Het woord bleef in Glass’ hoofd doorklinken, maar voor ze tijd had om de betekenis ervan tot zich door te laten dringen, wekte een bekende stem haar uit haar gedachten.

‘Laat hem gaan.’

Glass keek naar de achterkant van het transportschip en verstijfde, tijdelijk sprakeloos toen ze daar het gezicht van haar beste vriend zag. Natuurlijk had ze de belachelijke geruchten dat Wells in detentie zat ook gehoord, maar ze had er verder niet bij stilgestaan. Wat deed hij hier? Terwijl ze staarde naar Wells’ grijze ogen, die strak op zijn vader gericht waren, drong het antwoord tot haar door: hij moest hebben geprobeerd Clarke te volgen. Wells zou alles doen om de mensen om wie hij gaf te beschermen, vooral Clarke.

Toen klonk er een oorverdovende knal – een pistoolschot? – en iets in haar brak. Zonder erbij na te denken, zonder zelfs maar adem te halen, stormde ze het transportschip uit en begon tegen de helling op te rennen. Glass hield haar hoofd laag, vechtend tegen de aandrang om achterom te kijken, en rende zo hard als ze nog nooit had gerend.

Ze had het juiste moment gekozen. Een paar tellen lang stonden de bewakers doodstil, alsof de knal van het pistoolschot hun gewrichten op slot had gezet.

Toen pas kregen ze haar in de gaten.

‘Gevangene ontsnapt!’ brulde een van hen, en de anderen draaiden zich snel naar haar om. De flits van beweging activeerde de instincten die er tijdens hun training in gestampt waren. Het maakte niet uit dat ze een meisje van zeventien was. Ze waren geprogrammeerd om dwars door het wapperende blonde haar en de grote blauwe ogen heen te kijken, de uiterlijkheden die er anders altijd voor zorgden dat mensen Glass wilden beschermen. Het enige wat de bewakers zagen, was een ontsnapte gevangene.

Glass dook de deur door en negeerde het woedende geschreeuw dat achter haar opklonk. Ze rende door de gang die naar de Phoenix leidde; haar borstkas ging snel op en neer en haar ademhaling kwam in horten en stoten.

‘Jij daar! Stop!’ schreeuwde een bewaker. Zijn voetstappen klonken vlak achter haar, maar ze stopte niet.

Als ze hard genoeg rende, en als het geluk dat haar al een leven lang leek te ontglippen eindelijk, op het laatste nippertje, eens aan haar kant stond, zou ze misschien Luke een laatste keer kunnen zien. En misschien, heel misschien zou ze hem zelfs zover kunnen krijgen dat hij haar vergaf.

Hijgend strompelde Glass door een gang vol deuren zonder bordjes erop. Opeens zakte ze door haar rechterknie; ze moest tegen de wand leunen om niet te vallen. De gang begon wazig te worden. Ze draaide haar hoofd en zag ergens nog net de omtrek van een luchtrooster. Glass haakte haar vingers onder een van de horizontale spijlen en trok. Er gebeurde niets. Met een kreun trok ze nog eens, en nu gaf het metalen rooster mee. Ze trok het open en zag een donkere, krappe tunnel vol oud uitziende buizen.

Glass trok zich op tot op het smalle randje en schoof toen op haar buik verder, totdat ze genoeg ruimte had om haar knieën op te trekken. Het metaal voelde koel tegen haar brandende huid. Met haar laatste beetje kracht kroop ze nog iets verder de tunnel in en sloot toen het rooster achter zich. Ze spitste haar oren om te horen of ze haar achtervolgden, maar er klonk geen geschreeuw meer; ze hoorde geen voetstappen, alleen het wanhopige bonzen van haar hart.

Glass knipperde in het halfduister met haar ogen en probeerde te zien waar ze was. De krappe ruimte liep kaarsrecht beide kanten op en er lag een dikke laag stof. Het moest een van de oude luchtschachten zijn, uit de tijd voordat de Kolonie de nieuwe luchtcirculatie- en filtersystemen had gebouwd. Glass had geen idee waar de schacht naartoe liep, maar andere opties had ze niet. Ze begon te kruipen.

Na wat uren leken kwam ze bij een splitsing in de tunnel. Haar knieën waren intussen gevoelloos en haar handen brandden. Als haar richtingsgevoel klopte, leidde de linkertunnel naar de Phoenix en liep de andere evenwijdig aan de luchtbrug – naar de Walden, en naar Luke.

Luke, de jongen van wie ze hield, maar die ze al die maanden geleden had moeten achterlaten. De jongen aan wie ze elke nacht in detentie had gedacht en naar wiens aanraking ze zo verlangde dat ze de druk van zijn armen om haar lichaam bijna kon voelen.

Ze haalde diep adem en koos de rechtertunnel, zonder te weten of die naar de vrijheid leidde of naar de dood.

Tien minuten later gleed Glass voorzichtig de schacht uit en liet zich op de vloer zakken. Ze deed een stap naar voren en hoestte toen een wolk stof in haar gezicht sloeg en aan haar bezwete huid bleef plakken. Ze was in een soort opslagruimte.

Toen haar ogen zich aan de duisternis begonnen aan te passen, doemden er op de wand voor haar vormen op – letters, realiseerde Glass zich. Ze deed nog een paar stappen naar voren en haar ogen werden groot. Er stonden berichten op de wanden geschreven:

Rust in vrede

In herinnering

Van de sterren tot aan de hemel

Ze was op het quarantainedek, in het oudste gedeelte van de Walden. Toen een nucleaire en biologische oorlog de aarde dreigde te vernietigen, was de ruimte de enige vluchtmogelijkheid geweest voor degenen die het geluk hadden de eerste stadia van de Catastrofe te overleven. Toch wist ook een aantal geïnfecteerde overlevenden een plekje aan boord van de transportschepen te veroveren. Zij werden echter niet tot de Phoenix toegelaten, zodat hun niets anders overbleef dan op de Walden te sterven. Tegenwoordig werden bij de eerste tekenen van wat voor ziekte dan ook alle geïnfecteerde mensen in quarantaine gehouden, ver weg van de rest van de kwetsbare bevolking van de Kolonie – de laatst overgeblevenen van de mensheid.

Huiverend liep Glass snel verder naar de deur en bad dat het slot niet vastgeroest was. Tot haar opluchting wist ze de deur open te krijgen, en ze rende de gang op. Haar jasje, dat kletsnat was van het zweet, trok ze uit; in haar witte T-shirt en gevangenisbroek kon ze doorgaan voor een arbeider, misschien een schoonmaker. Nerveus keek ze naar de band om haar pols. Ze wist niet zeker of het ding werkte aan boord van het schip, of dat de band alleen vanaf de aarde gegevens kon doorsturen. Hoe dan ook moest ze zo snel mogelijk een manier vinden om hem van haar pols te krijgen. Zelfs als ze deuren met netvliesscanners vermeed, zou iedere bewaker in de Kolonie naar haar op zoek zijn.

Haar enige hoop was dat ze verwachtten dat ze zou proberen op de Phoenix te komen. Dat ze hierheen was gegaan, raadden ze vast nooit. Ze klom de hoofdtrap van de Walden op, tot ze bij de ingang van Lukes wooneenheid was. Zodra ze zijn gang in liep, vertraagde ze haar pas en veegde haar zweterige handen af aan haar broek. Plotseling was ze veel zenuwachtiger dan ze op het transportschip was geweest.

Ze had geen idee wat hij zou zeggen, of hoe hij haar zou aankijken wanneer ze opeens weer voor zijn deur stond, meer dan negen maanden na haar verdwijning.

Misschien hoefde hij ook helemaal niets te zeggen. Misschien zou hij zodra hij haar zag, zodra de woorden uit haar mond begonnen te stromen, haar tot zwijgen brengen met een kus en haar met zijn lippen vertellen dat alles goed was. Dat alles haar vergeven was.

Glass wierp een snelle blik over haar schouder en glipte toen de deur uit. Volgens haar had niemand haar gezien, maar ze moest voorzichtig zijn. Het was ontzettend onbeleefd om een partnerceremonie vóór de slotzegening te verlaten, maar Glass geloofde niet dat ze het nog een minuut langer kon uithouden naast Cassius, met zijn gore fantasieën en nog smeriger adem. Met zijn grijpgrage handen deed hij haar denken aan Carter, Lukes achterbakse kamergenoot, die zijn gluiperigheid pas liet blijken wanneer Luke weg was vanwege een wachtdienst.

Glass liep de trap op naar het observatiedek en tilde bij elke stap voorzichtig de zoom van haar rok iets omhoog. Het was dom van haar geweest zo veel rantsoenpunten te verspillen om materiaal voor haar jurk bij elkaar te krijgen: een stuk zeildoek waarvan ze met veel pijn en moeite een zilverkleurig gewaad had genaaid. Het leek een enorme tijdverspilling nu Luke er niet was om haar erin te zien.

Ze vond het vreselijk om een avond met een andere jongen te moeten doorbrengen, maar haar moeder stond niet toe dat Glass zich zonder begeleider bij een sociaal evenement vertoonde, en voor zover zij wist was haar dochter single. Ze kon maar niet begrijpen waarom Glass Wells niet ‘aan de haak had geslagen’. Glass kon haar nog zo vaak uitleggen dat ze dat soort gevoelens gewoon niet voor hem had, maar haar moeder blééf zuchten en sputteren dat ze hem niet onder haar neus vandaan moest laten kapen door een slecht geklede studiebol. Glass was juist blij dat Wells was gevallen voor de prachtige Clarke Griffin, al was Clarke misschien wat al te serieus. Alleen had ze graag gewild dat ze haar moeder de waarheid kon vertellen: dat ze verliefd was op een knappe, briljante jongen, die haar helaas nooit naar een concert of partnerceremonie zou kunnen vergezellen.

‘Mag ik deze dans van u?’

Glass hapte naar adem en draaide zich om. Toen haar blik bleef rusten op een welbekend paar bruine ogen, verscheen er een brede glimlach op haar gezicht. ‘Wat doe jij hier?’ fluisterde ze. Ze keek om zich heen om er zeker van te zijn dat ze alleen waren.

‘Ik wil echt niet dat die Phoenix-jongens jou helemaal voor zich alleen hebben.’ Luke deed een stap naar achteren om haar jurk te kunnen bewonderen. ‘Niet wanneer je er zo uitziet.’

‘Weet je wel hoeveel problemen je krijgt als ze je betrappen?’

‘Laat ze maar proberen me bij te houden.’ Hij sloeg zijn armen om Glass’ middel en terwijl de muziek van beneden aanzwol, liet hij haar door de lucht zwieren.

‘Zet me neer!’ zei Glass half fluisterend, half lachend, en ze gaf hem een speelse tik op zijn schouder.

‘Is dat hoe jongedames leren hun mannelijke bewonderaars toe te spreken?’ vroeg hij met een vreselijk gemaakt Phoenix-accent.

‘Kom op.’ Giechelend greep ze naar zijn hand. ‘Je kunt hier echt beter niet zijn.’

Luke stopte met draaien en trok haar naar zich toe. ‘Waar jij bent, dat is waar ik hoor te zijn.’

‘Het is te riskant,’ zei ze zacht, terwijl ze haar gezicht steeds dichter bij het zijne bracht.

Hij grijnsde. ‘Dan kunnen we maar beter zorgen dat het al deze moeite waard is.’ Hij legde een hand tegen haar achterhoofd en bracht zijn lippen naar haar mond.

Glass hief juist haar hand op om voor de tweede keer te kloppen toen de deur openging. Haar hart sloeg een slag over.

Daar was hij; zijn rossige blonde haar en diepbruine ogen zagen er precies zo uit als ze zich herinnerde, precies zoals ze ze elke nacht in detentie voor zich had gezien. Hij keek haar met grote, verraste ogen aan.

‘Luke,’ fluisterde ze. Alle emotie van de afgelopen negen maanden dreigde in één keer naar buiten te stromen. Ze wilde hem zo ontzettend graag vertellen wat er was gebeurd, waarom ze het met hem had uitgemaakt, om meteen daarna te verdwijnen. Dat ze elke minuut van de nachtmerrie van de laatste zes maanden alleen maar aan hem had gedacht. Dat ze nooit was gestopt van hem te houden. ‘Luke,’ zei ze opnieuw. Er rolde een traan over haar wang. Na de talloze keren dat ze in haar cel in tranen was uitgebarsten en tussen haar snikken door zijn naam had gefluisterd, voelde het onwerkelijk om die nu tegen hem uit te spreken.

Voor ze echter de kans kreeg om een van de woorden te vangen die door haar hoofd schoten, verscheen er iemand anders in de deuropening, een meisje met golvend rood haar.

‘Glass?’

Glass probeerde te glimlachen naar Lukes jeugdvriendinnetje Camille, een meisje met wie hij net zo close was als Glass met Wells. En nu was ze hier… in Lukes appartement. Natuurlijk, dacht Glass met een gespannen soort bitterheid. Ze had zich altijd afgevraagd of hun band meer om het lijf had dan Luke wilde toegeven.

‘Wil je binnenkomen?’ vroeg Camille overdreven beleefd. Ze vouwde haar hand om die van Luke, maar Glass had het gevoel dat Camilles vingers zich in plaats daarvan in haar hart boorden.

Terwijl Glass maandenlang in detentie had doorbracht en zo sterk naar Luke verlangde dat zijn afwezigheid fysiek pijn deed, had hij zijn aandacht op iemand anders gericht.

‘Nee… Nee, dat hoeft niet,’ zei Glass hees. Zelfs als ze de woorden zou kunnen vinden, zou ze Luke nu onmogelijk de waarheid kunnen vertellen. Nu ze hen zo samen zag, leek het alleen maar extra belachelijk dat ze zo veel had gedaan, zo veel op het spel had gezet, om een jongen te kunnen zien die allang verder was gegaan met zijn leven. ‘Ik kwam alleen even gedag zeggen.’

‘Je kwam alleen even gedag zeggen?’ herhaalde Luke. ‘Nadat je bijna een jaar al mijn berichtjes hebt genegeerd, dacht je dat je gewoon even langs kon komen?’ Hij deed geen enkele poging om zijn woede te verbergen.

Camille liet zijn hand los en haar glimlach verhardde tot een soort grimas.

‘Ik weet het. Het… Het spijt me. Ik zal jullie verder met rust laten.’

‘Wat is er nou echt aan de hand?’ vroeg Luke. Hij wisselde een blik met Camille, waardoor Glass zich zowel vreselijk stom als verschrikkelijk alleen voelde.

‘Niets,’ zei Glass snel. Ze probeerde haar stem niet te laten trillen – tevergeefs. ‘Ik spreek je… Ik zie je nog wel…’ Ze onderbrak zichzelf, glimlachte zwakjes en haalde diep adem, terwijl ze geen aandacht probeerde te besteden aan de wanhopige smeekbede van haar lichaam om bij hem te mogen blijven.

Net toen ze zich wilde omdraaien, zag ze vanuit haar ooghoek een glimp van een bewakersuniform. Ze haalde scherp adem en keerde haar hoofd af terwijl de bewaker langsliep.

Luke kneep zijn lippen op elkaar en keek naar iets vlak achter Glass’ hoofd. Hij las een berichtje op zijn ooglensscherm, realiseerde Glass zich. En door de manier waarop zijn kaakspieren verstrakten, kreeg ze het akelige gevoel dat het over haar ging.

Hij sperde zijn ogen open toen eerst het besef en vervolgens de afschuw tot hem doordrong. ‘Glass,’ zei hij hees. ‘Je zat in detentie.’ Het was geen vraag.

Glass knikte.

Zijn blik gleed terug naar Glass; toen zuchtte hij en stak zijn hand uit om die op haar rug te leggen. Door de stof van haar dunne T-shirt heen voelde ze de druk van zijn vingers, en ondanks haar angst trok er bij zijn aanraking een opgewonden rilling langs haar huid.

‘Kom,’ zei hij en hij trok haar naar zich toe.

Camille deed een stap opzij en keek geërgerd toe terwijl Glass het appartement in struikelde. Luke deed snel de deur achter hen dicht.

In de kleine woonruimte was het donker – Luke en Camille waren hier samen geweest met het licht uit. Terwijl Glass keek naar Camille, die plaatsnam in de leunstoel die Lukes overgrootmoeder op de ruilbeurs had gevonden, probeerde ze de implicaties daarvan uit haar gedachten te bannen. Ze schuifelde ongemakkelijk met haar voeten, onzeker of ze ook moest gaan zitten. Dat ze Lukes ex-vriendin was, voelde op de een of andere manier nog vreemder dan dat ze een ontsnapte gevangene was. In detentie had ze zes maanden de tijd gehad om zich neer te leggen bij het feit dat ze nu een strafblad bezat, maar Glass had zich nooit voorgesteld hoe het zou zijn om in dit appartement te staan en zich er een vreemde te voelen.

‘Hoe ben je ontsnapt?’ vroeg hij.

Glass was even stil. Al haar tijd in detentie had ze eraan besteed om zich voor te stellen wat ze tegen Luke zou zeggen als ze ooit de kans kreeg hem nog eens te zien. Maar nu ze er eindelijk in was geslaagd om bij hem te komen, voelden alle zinnen die ze had geoefend onnozel en egoïstisch. Hij redde zich prima; dat kon ze nu zien. Waarom zou ze hem de waarheid vertellen, behalve dan om hem terug te winnen, zodat ze zich niet meer zo alleen hoefde te voelen? En dus vertelde Glass hem met beverige stem over de honderd, hun geheime missie, de gijzeling en haar vlucht.

‘Toch begrijp ik het nog niet.’ Luke keek over zijn schouder even naar Camille, die was gestopt met doen alsof ze niet naar hen luisterde. ‘Waarom zat je eigenlijk in detentie?’

Glass wendde haar gezicht af, niet in staat hem aan te kijken, terwijl ze haastig naar een logische verklaring zocht. Ze kon het hem niet vertellen. Niet nu hij was verdergegaan met zijn leven. Niet nu het zo overduidelijk was dat hij niet hetzelfde voelde voor haar.

‘Ik kan er niet over praten,’ zei ze zacht. ‘Je zou het niet begrij…’

‘Laat maar.’ Met scherpe stem onderbrak Luke haar. ‘Je hebt allang duidelijk gemaakt dat er een heleboel dingen zijn die ik niet kan begrijpen.’

Heel even wenste Glass dat ze op het transportschip was gebleven, samen met Clarke en Wells. Hoewel ze vlak naast de jongen stond van wie ze hield, kon ze zich niet voorstellen dat ze zich op de verlaten aarde ooit eenzamer zou voelen dan op dit moment.

Hoofdstuk 5

Clarke

De eerste tien minuten waren de gevangenen te geschrokken geweest van de schietpartij om te merken dat ze door de ruimte zweefden – de eerste mensen die sinds bijna driehonderd jaar de Kolonie verlieten. De nepbewaker had gekregen wat hij wilde. Op het moment dat de deur van het transportschip dichtging, had hij het slappe lichaam van de kanselier van zich af geduwd en was hij naar een stoel gestrompeld. Uit de geschokte uitdrukking op zijn gezicht had Clarke opgemaakt dat het schieten nooit onderdeel van zijn plan was geweest.

Toch was het feit dat Clarke getuige was van het neerschieten van de kanselier minder schokkend dan wat ze in de ogenblikken vlak daarvoor had gezien.

Wells was aan boord van het transportschip.

De eerste keer dat hij in de deuropening verscheen, wist ze zeker dat het een hallucinatie moest zijn. De kans dat ze tijdens haar eenzame opsluiting gek was geworden, was oneindig veel groter dan dat de zoon van de kanselier in detentie was beland. Ze was al geschokt genoeg toen een maand na haar eigen veroordeling Wells’ beste vriendin, Glass, in een cel vlak bij die van haar terechtkwam. En nu dus ook Wells zelf? Ze zag hem tijdens het oponthoud opspringen, en later, toen het wapen van de echte bewaker afging en de bedrieger onder het bloed door de deur naar binnen stormde, weer in zijn stoel terugzakken. Even voelde ze een door een oud instinct veroorzaakte drang om naar Wells toe te rennen en hem te troosten, maar iets veel sterkers dan de beveiligingsbeugel zorgde ervoor dat ze als aan de grond genageld bleef staan. Het kwam door hem dat haar ouders voor haar ogen naar de executieruimte waren weggesleept. Hoeveel pijn hij ook voelde, het kon nooit minder zijn dan wat hij verdiende.

‘Clarke.’

Ze keek opzij en zag een paar rijen bij haar vandaan Thalia zitten en naar haar grijnzen. Haar voormalige celgenoot had zich omgedraaid in haar stoel; ze was de enige gevangene aan boord van het schip die niet naar de nepbewaker staarde. Ondanks de grimmige omstandigheden waarin ze verkeerden, kon Clarke niet anders dan terugglimlachen. Dat effect had Thalia nou eenmaal op haar. De dagen na Clarkes arrestatie en de executie van haar ouders, toen haar verdriet zo zwaar op haar drukte dat het haar nauwelijks lukte om adem te halen, had Thalia Clarke zowaar aan het lachen gemaakt met haar imitatie van hun verwaande bewaker, die zodra hij dacht dat de meisjes naar hem keken stopte met zijn geschuifel en begon te paraderen.

‘Is dat hem?’ fluisterde Thalia geluidloos, met een knikje naar Wells. Thalia was de enige die alles wist – niet alleen over Clarkes ouders, maar ook over het onuitsprekelijke dat Clarke had gedaan.

Clarke schudde haar hoofd om aan te geven dat dit niet het moment was om hierover te praten. Thalia gebaarde nog eens. Clarke wilde haar net zeggen dat ze nu echt moest kappen, toen de hoofdstuwraketten met veel lawaai tot leven kwamen en ze vanwege het harde schudden van het schip niets meer kon uitbrengen.

Het was echt gebeurd. Voor het eerst sinds eeuwen hadden mensen de Kolonie verlaten. Ze gluurde naar de andere passagiers en zag dat die net als zij even zwegen – een spontaan moment van stilte voor de wereld die ze achterlieten.

De ernstige stemming duurde niet lang. De volgende twintig minuten was het transportschip gevuld met het nerveuze, opgewonden geklets van honderd mensen die, tot een paar uur geleden, nooit hadden gedacht dat ze nog eens naar de aarde zouden gaan. Thalia probeerde Clarke iets toe te roepen, maar haar woorden gingen verloren in de herrie.

Het enige gesprek dat Clarke kon volgen, was dat tussen de twee meisjes voor haar. Ze ruzieden over de vraag hoe waarschijnlijk het was dat de lucht op aarde veilig was om in te ademen. ‘Ik val liever meteen dood neer dan dat ik dagenlang langzaam word vergiftigd,’ zei de een grimmig.

Clarke was het wel met haar eens, maar hield haar mond. Het had geen enkele zin om te speculeren. De reis naar de aarde zou maar kort duren; over een paar minuten wisten ze wat hun te wachten stond.

Clarke keek uit een van de raampjes, die plotseling gevuld werden met dichte grijze wolken. Het transportschip schokte abrupt en het geroezemoes maakte plaats voor geschrokken kreten.

‘Het is oké,’ riep Wells. Het was voor het eerst sinds het sluiten van de deuren dat hij zijn mond opendeed. ‘Turbulentie op het moment dat we de aardatmosfeer binnenkomen is heel normaal.’ Maar zijn woorden werden overstemd door het gegil dat de cabine vulde.

Het schokken nam toe en werd toen gevolgd door een vreemd gezoem. Clarkes beugel boorde zich in haar maag terwijl haar lichaam van de ene naar de andere kant werd geslingerd, toen op en neer, en daarna weer heen en weer. Ze kokhalsde toen een zurige stank haar neus binnendrong en ze zich realiseerde dat het meisje voor haar had overgegeven. Clarke kneep haar ogen dicht en probeerde rustig te blijven. Alles was in orde. Zo meteen zou dit allemaal voorbij zijn.

Het gezoem werd een doordringend gejank, onderbroken door een misselijkmakende dreun. Clarke deed haar ogen open en zag dat de intussen kapotte raampjes niet langer gevuld waren met grijs.

Erdoorheen zag ze alleen nog maar vlammen.

Stukjes witheet metaal regenden op hen neer. Clarke stak haar armen omhoog om haar hoofd te beschermen, maar voelde het puin nog steeds schroeien in haar nek.

Het transportschip schudde nog harder, en met een enorm geraas scheurde een deel van het dak open. Er klonk een oorverdovende klap, gevolgd door een dreun die trillende pijngolven veroorzaakte tot in elk botje in haar lichaam.

Net zo plotseling als het was begonnen, was het allemaal voorbij.

In de cabine was het donker en stil. Rook steeg op uit een gat op de plek waar het bedieningspaneel had gezeten en de lucht raakte gevuld met de geur van smeltend metaal, zweet en bloed.

Clarke kromp ineen toen ze probeerde haar vingers en tenen te bewegen. Het deed pijn, maar er leek niets gebroken. Nadat ze de beugel had losgemaakt, stond ze beverig op; ze moest zich aan de verschroeide stoel vasthouden om niet te vallen.

De meeste mensen zaten nog vast in hun beugel, maar een paar kinderen waren opzij gevallen of lagen languit op de vloer. Clarke kneep haar ogen iets samen en speurde de rijen af naar Thalia; elke keer dat haar blik langs weer een lege stoel gleed, ging haar hart sneller kloppen. Te midden van alle verwarring in Clarkes hoofd drong opeens een vreselijk besef door: sommigen van de passagiers waren tijdens de noodlanding naar buiten geslingerd.

Clarke hinkte verder en klemde haar kiezen op elkaar vanwege de pijn die door haar been schoot. Ze wist de deur te bereiken en trok zo hard ze kon. Nadat ze een keer diep adem had gehaald, glipte ze door de opening naar buiten.

Een ogenblik lang was ze zich alleen bewust van kleuren, niet van vormen. Strepen blauw, groen en bruin, zo stralend dat haar hersenen ze niet konden verwerken. Er streek een windvlaag langs haar heen, waardoor haar huid begon te tintelen en er geuren haar neus binnendrongen die Clarke met geen mogelijkheid kon thuisbrengen. Het enige wat ze in eerste instantie zag, waren de bomen. Het waren er honderden, alsof elke boom ter wereld hierheen was gekomen om hen op aarde te verwelkomen. De enorme takken reikten naar de hemel, die een vrolijke blauwe kleur had, als om hun aankomst te vieren. De grond om hen heen strekte zich in alle richtingen uit – wel tien keer verder dan op het grootste dek van het schip. De hoeveelheid ruimte hier was bijna niet te vatten en Clarke voelde zich plotseling licht in haar hoofd, alsof ze elk moment kon wegzweven.

Vaag werd ze zich bewust van stemmen achter zich en ze draaide zich om; ook een paar anderen kwamen nu het transportschip uit.

‘Het is prachtig,’ fluisterde een meisje met een donkere huid, terwijl ze een trillende hand uitstak om over de glanzende grassprietjes te strijken.

Een kleine, stevige jongen deed een paar wankele passen. In de Kolonie fingeerden ze op een kunstmatige manier de zwaartekracht die op de aarde heerste, maar nu ze met het origineel werden geconfronteerd, was wel duidelijk dat de technici het niet helemaal goed hadden weten te krijgen. ‘Alles is in orde,’ zei de jongen. In zijn stem klonk zowel opluchting als verwarring. ‘We hadden jaren geleden al terug kunnen komen.’

‘Dat weet je niet,’ antwoordde het meisje. ‘Dat we kunnen ademhalen betekent nog niet dat de lucht niet giftig is.’ Ze draaide zich naar hem om en stak haar pols omhoog, wijzend naar haar armband. ‘De raad heeft ons deze heus niet voor de sier gegeven. Ze willen zien wat er met ons gebeurt.’

Een jonger meisje, dat in elkaar gedoken naast het transportschip zat, huilde zachtjes en trok haar jas voor haar mond.

‘Je kunt gewoon ademen,’ zei Clarke tegen haar. Ze keek om zich heen of Thalia al naar buiten was gekomen. Ze wilde dat ze het meisje iets geruststellenders kon vertellen, maar hoeveel straling de atmosfeer nog bevatte, viel met geen mogelijkheid vast te stellen. Het enige wat ze konden doen was hopen.

‘We zijn niet al te laat terug,’ zei haar vader, terwijl hij zijn lange armen in de mouwen van een jasje stak dat Clarke nooit eerder had gezien. Hij liep naar de bank, waarop ze zich met haar tablet had geïnstalleerd, en woelde even door haar haar. ‘Blijf niet te lang weg. Ze zijn de laatste tijd nogal streng met de avondklok. Problemen op de Walden, geloof ik.’

‘Ik ga nergens meer naartoe,’ zei Clarke, gebarend naar haar blote voeten en de operatiebroek waarin ze meestal sliep. Haar vader was misschien de beroemdste wetenschapper van de Kolonie, maar zijn deductieve vaardigheden lieten in dit geval nog wel wat te wensen over. En hoewel hij uren aan zijn onderzoek besteedde, wist hij waarschijnlijk niet eens dat ziekenhuiskleding op het moment onder zestienjarige meisjes niet als erg modieus werd beschouwd.

‘Nou, hoe dan ook, je kunt het best uit de buurt van het lab blijven,’ zei hij met bestudeerde nonchalance, alsof de gedachte hem pas net te binnen was geschoten. In feite had hij dat sinds ze hun nieuwe appartement hadden betrokken elke dag ongeveer vijf keer gezegd. De raad had ingestemd met hun verzoek om een speciaal ingericht privélaboratorium, omdat het nieuwe project van haar ouders vereiste dat hun experimenten vierentwintig uur per dag in de gaten werden gehouden.

‘Ik beloof het,’ zei Clarke overdreven geduldig.

‘Het is gewoon gevaarlijk om te dicht bij het radioactieve materiaal te komen,’ riep haar moeder vanaf haar plek voor de spiegel, waar ze haar kapsel in orde bracht. ‘Vooral zonder de juiste bescherming.’

Clarke herhaalde haar belofte, totdat haar ouders vertrokken en ze haar aandacht eindelijk weer op haar tablet kon richten. Onwillekeurig vroeg ze zich wel af wat Glass en haar vriendinnen ervan zouden zeggen als ze wisten dat Clarke haar vrijdagavond besteedde aan het schrijven van een werkstuk. Normaal gesproken was Clarke nooit erg geïnteresseerd in haar lessen aardeliteratuur, maar deze opdracht had haar nieuwsgierigheid geprikkeld. In plaats van dat ze het zoveelste voorspelbare opstel moesten schrijven over de veranderende visie op de natuur in de pre-Catastrofale poëzie, had de tutor hun gevraagd de vampierrages in de negentiende en de eenentwintigste eeuw met elkaar te vergelijken en tegen elkaar af te zetten.

Hoewel het leesvoer erg interessant was, moest ze op een gegeven moment toch zijn ingedommeld, want toen ze rechtop ging zitten, waren de daglichtlampen gedimd en was de woonkamer veranderd in een woud van vreemde schaduwen. Ze stond op van de bank en wilde naar haar slaapkamer lopen, toen een vreemd geluid de stilte verbrak. Clarke verstijfde. Het klonk bijna als geroep. Ze dwong zichzelf diep adem te halen. Ze had beter moeten weten; wie leest er nou over vampiers vlak voor het slapengaan?

Clarke draaide zich om en liep de gang in, maar toen klonk er weer een geluid: een kreet die de rillingen over haar rug deed lopen.

Stop daarmee, zei Clarke streng tegen zichzelf. Ze zou nooit een goede arts worden als ze haar hoofd zo door haar eigen fantasie op hol liet brengen. Ze was gewoon een beetje ontregeld door de duisternis in de haar nog niet vertrouwde nieuwe woning. Morgenochtend was alles weer normaal. Clarke zwaaide met haar hand voor de sensor op haar slaapkamerdeur en wilde net naar binnen lopen, toen ze het opnieuw hoorde: een gekweld kreunen.

Met bonzend hart draaide Clarke zich om en sloop door de lange gang die naar het lab liep. In plaats van een netvliesscanner zat er een paneeltje met toetsen. Clark liet haar vingers erlangs strijken en vroeg zich kort af of ze het wachtwoord zou kunnen raden; toen hurkte ze en drukte haar oor tegen de deur.

De deur trilde toen er opnieuw een geluid doordrong tot Clarkes oor. Haar adem stokte in haar keel. Dat is onmogelijk, dacht ze, maar toen het geluid weer klonk, was het zelfs nog duidelijker.

Het was niet zomaar een kreet van angst. Het was een woord.

Alsjeblieft.

Clarkes vingers vlogen over het toetsenbordje terwijl ze het eerste woord dat in haar opkwam intypte: Pangea. Het was de code die haar moeder voor haar beveiligde bestanden gebruikte. Er klonk een piep en op het schermpje verscheen een foutmelding. Het volgende woord dat ze intypte was Elysium, de naam van de mythische ondergrondse stad waar, volgens de verhaaltjes die ouders hun kinderen voor het slapengaan vertelden, de mensen na de Catastrofe hun toevlucht zochten. Weer een foutmelding. Clarke speurde haar geheugen af naar woorden die ze daar had opgeslagen. Even bleven haar vingers boven het toetsenbord zweven. Lucy. De naam die was gegeven aan de oudste menselijke overblijfselen die door nog op de aarde geboren archeologen waren gevonden. Er klonk een reeks lage piepjes en de deur gleed open.

Het lab was veel groter dan ze zich had voorgesteld – groter dan hun hele appartement – en stond vol met rijen smalle bedden, als in een ziekenhuis.

Terwijl Clarkes ogen van het ene bed naar het andere vlogen, werden ze steeds groter. In elk bed lag een kind. De meeste kinderen, die via draden en slangetjes verbonden waren met monitors en infuusstandaards, waren diep in slaap, maar een paar zaten rechtop tegen hun kussen geleund, met hun tablet op schoot. Eén meisje, net geen kleuter meer, zat op de vloer naast haar bed met een haveloze teddybeer te spelen terwijl een heldere vloeistof uit een infuuszak in haar arm druppelde.

Clarkes brein zocht verwoed naar een verklaring. Dit moesten zieke kinderen zijn, die dag en nacht zorg nodig hadden. Misschien hadden ze een zeldzame ziekte, waarvan alleen haar moeder wist hoe die te genezen was, of misschien stond haar vader op het punt een nieuwe behandeling te ontdekken en moest hij op elk moment toegang tot de kinderen hebben. Ze wisten natuurlijk dat Clarke nieuwsgierig zou zijn, maar omdat de ziekte waarschijnlijk besmettelijk was, hadden ze tegen haar gelogen om haar te beschermen.

Dezelfde kreet die Clarke in het appartement had gehoord klonk opnieuw, maar veel luider deze keer. Hij kwam uit een bed aan de andere kant van het laboratorium, en ze liep erheen.

Een meisje van haar eigen leeftijd – een van de oudste kinderen in de zaal, realiseerde Clarke zich – lag op haar rug; donkerblond haar dat op het kussen naar alle kanten uitwaaierde omlijstte haar hartvormige gezicht. Een ogenblik lang staarde ze Clarke alleen maar aan. ‘Alsjeblieft,’ zei ze toen. Haar stem trilde. ‘Help me.’

Clarke keek naar het label op de monitor van het meisje. Subject 121. ‘Hoe heet je?’ vroeg ze.

‘Lilly.’

Clarke stond nogal ongemakkelijk naast het bed, maar toen Lilly iets overeind kwam op haar kussen, liet ze zich op het bed ernaast zakken. Ze was net met haar medische opleiding begonnen en had nog niet direct met zieken te maken gehad, maar ze wist dat de omgang met patiënten een van de belangrijkste onderdelen was van het werk van een arts. ‘Je mag vast snel weer naar huis,’ probeerde ze. ‘Zodra je je wat beter voelt.’

Het meisje trok haar knieën op tot aan haar borst en verstopte haar gezicht, waarna ze iets mompelde wat Clarke niet kon verstaan.

‘Wat zei je?’ vroeg ze. Ze keek over haar schouder en vroeg zich af waarom er geen verpleegkundige of leerling-arts aanwezig was nu haar ouders er niet waren. Als er iets met een van de kinderen gebeurde, was er niemand om te helpen.

Het meisje tilde haar hoofd op, maar keek Clarke niet aan. Ze beet op haar lip terwijl de tranen omlaag drupten en haar ogen opeens griezelig leeg leken. Toen ze eindelijk iets zei, was het niet meer dan gefluister: ‘Niemand wordt hier ooit beter.’

Clarke onderdrukte een huivering. Ziektes waren zeldzaam op het schip; sinds de laatste uitbraak waren er geen epidemieën meer geweest, en op de Walden hadden ze die in quarantaine weten te houden. Clarke keek het lab rond, op zoek naar een aanwijzing die haar kon vertellen welke ziekte haar ouders hier behandelden. Haar blik bleef hangen bij een enorm scherm op de wand aan de andere kant van de zaal. Gegevens flitsten over het scherm en vormden een enorme grafiek: Subject 32. Leeftijd 7. Dag 189. 3,4 Gy. Rode bloedcellen. Witte bloedcellen. Ademhaling. Subject 33. Leeftijd 11. Dag 298. 6 Gy. Rode bloedcellen. Witte bloedcellen. Ademhaling.

In eerste instantie leken het Clarke heel normale gegevens. Het was logisch dat haar ouders de vitale functies in de gaten hielden van de zieke kinderen die hun waren toevertrouwd. Alleen had Gy niets met vitale functies te maken. De eenheid ‘Gray’ was een maat voor de hoeveelheid straling. Dat was een feit waarvan Clarke zeer goed op de hoogte was, aangezien haar ouders al jaren onderzoek deden naar de effecten van blootstelling aan straling, onderdeel van de voortdurende taak om vast te stellen wanneer het voor mensen veilig was om naar de aarde terug te keren.

Clarkes blik bleef op Lilly’s bleke gezicht rusten, terwijl uit een duister hoekje ver weg in Clarkes achterhoofd een ijzingwekkend besef tevoorschijn kroop. Ze probeerde het terug te dringen, maar het weerstond haar poging het te ontkennen en verdrong alle andere gedachten, behalve die ene waarheid, die zo verstikkend was dat ze bijna kokhalsde.

Het onderzoek van haar ouders beperkte zich niet langer tot celkweekjes. Ze waren intussen toe aan tests op mensen.

Haar vader en moeder behandelden deze kinderen niet; ze vermoordden ze.

Ze waren geland op een soort open plek, een L-vormige ruimte omringd door bomen.

De meeste verwondingen waren niet heel ernstig, maar erg genoeg om Clarke een tijdje bezig te houden. Bijna een uur lang maakte ze provisorische tourniquets van losgescheurde mouwen en broekspijpen, en ze beval de paar kinderen met gebroken botten stil te blijven liggen, tot ze een manier had gevonden om spalken te fabriceren. Hun voorraden lagen overal verspreid over het gras, maar hoewel Clarke er al een aantal kinderen op uit had gestuurd om naar de kist met medicijnen en verbandmateriaal te zoeken, was die nog niet gevonden.

Het gehavende transportschip lag aan de korte kant van de L, en het eerste kwartier waren de passagiers rond het smeulende wrak blijven staan, te bang en te geschrokken om meer dan een paar wankele stappen te zetten. Intussen waagden ze zich echter al wat verder. Clarke had Thalia nog niet gezien. Wells trouwens ook niet, hoewel ze niet zeker wist of dat haar angstiger maakte of juist opgelucht. Misschien was hij ergens heen met Glass. Clarke had haar niet aan boord van het transportschip gezien, maar ze moest hier ook ergens zijn.

‘Hoe voelt dat?’ vroeg Clarke, die haar aandacht weer richtte op de gezwollen enkel van een knap meisje met grote ogen en een gerafeld rood lint in haar donkere haar.

‘Beter,’ zei het meisje, terwijl ze met de rug van haar hand langs haar neus veegde en zo onbedoeld het bloed uit een snee op haar gezicht helemaal uitsmeerde.

Clarke moest echt verband en ontsmettingsmiddel zien te vinden. Plotseling werden ze allemaal blootgesteld aan bacillen die hun lichamen nooit eerder waren tegengekomen, en het risico ergens mee besmet te raken was groot.

‘Ik ben zo terug.’ Clarke glimlachte kort en kwam toen overeind.

Als de verbandkist nergens op de open plek te vinden was, lag hij waarschijnlijk nog in het transportschip. Ze haastte zich terug naar het nog altijd rokende wrak en liep eromheen, zoekend naar de veiligste plek om binnen te komen. Clarke kwam bij de achterkant van het schip, dat maar een paar meter van de bosrand verwijderd was. Ze huiverde. De bomen stonden aan deze kant van de open plek zo dicht bij elkaar dat hun bladeren bijna al het licht tegenhielden, waardoor er ingewikkelde schaduwen op de grond vielen, die zich verplaatsten zodra de wind door de takken blies.

Toen haar blik bleef hangen bij iets wat niet bewoog, kneep ze haar ogen samen. Dat was geen schaduw.

Er lag een meisje op de grond, weggekropen tegen de wortels van een boom. Ze moest tijdens de landing achter uit het transportschip geslingerd zijn. Clarke schoot naar voren, en zodra ze het korte, krullende haar van het meisje herkende, net als de verspreide sproeten op de brug van haar neus, voelde ze dat zich in haar keel een snik vormde. Thalia.

Clarke rende naar haar toe en knielde naast haar neer. Bloed stroomde uit de wond aan de zijkant van haar borstkas en kleurde het gras onder haar donkerrood, alsof de aarde zelf bloedde. Thalia ademde nog, maar het klonk moeizaam en oppervlakkig.

‘Het komt allemaal goed,’ fluisterde Clarke. Ze greep de hand van haar vriendin, terwijl ze boven hen de wind door de bladeren hoorde ruisen. ‘Ik zweer het, Thalia, het komt allemaal goed.’ Het klonk eerder als een smeekbede dan als een geruststelling, al had ze geen idee tot wie ze dan bad.

De mensen hadden de aarde in zijn donkerste uren in de steek gelaten. Het zou de planeet niets kunnen schelen hoeveel van hen stierven tijdens hun terugkeer.

Hoofdstuk 6

Wells

Wells huiverde in de kou van de late middag. In de paar uur sinds ze waren geland was het steeds verder afgekoeld. Hij negeerde de hatelijke blikken van de Arcadiaanse jongens links en rechts naast hem, en schoof iets dichter bij het kampvuur. Elke nacht die hij in detentie had doorgebracht, was hij in slaap gevallen door te fantaseren hoe hij samen met Clarke op aarde aan zou komen. Maar in plaats van hand in hand vol verwondering naar de planeet te kijken, was hij de hele dag bezig geweest verbrande voorraden uit te zoeken, en te proberen de uitdrukking te vergeten die over Clarkes gezicht was gegleden zodra ze hem ontdekte. Hij had heus niet verwacht dat ze hem in de armen zou vliegen, maar niets had hem kunnen voorbereiden op de blik van pure walging in haar ogen.

‘Zou je vader al de pijp uit zijn?’ vroeg een jongen van de Walden hem, een paar jaar jonger dan Wells zelf.

De jongens om hem heen grinnikten.

Wells voelde zijn borst verkrampen, maar dwong zichzelf kalm te blijven. Eén of twee van die kleine rotzakken kon hij met gemak aan. Tijdens de officierstraining was hij de onbetwiste kampioen geweest bij het man-tot-mangevecht, maar hier was hij alleen, tegen vijfennegentig van hen – zesennegentig, als je Clarke meetelde. En zij was op het moment waarschijnlijk Wells’ minst grote fan op deze hele planeet.

Aan boord van het transportschip was hij geschrokken toen hij Glass nergens zag. Iedereen op de Phoenix had geschokt gereageerd toen Glass niet lang na Clarke in detentie belandde; en hoe vaak Wells ook had geprobeerd het zijn vader te ontfutselen, hij was er nooit achter gekomen wat ze precies had gedaan. Hij wilde dat hij wist waarom ze niet voor de missie was geselecteerd. Hoewel hij zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat ze misschien wel gratie had gekregen, was het veel waarschijnlijker dat ze nog altijd gevangenzat en de dagen tot haar snel naderende achttiende verjaardag aftelde. Bij het idee alleen al draaide zijn maag zich om.

‘Ik vraag me af of kanselier junior hier denkt dat hij voorrang krijgt bij het uitdelen van het eten?’ merkte een Arcadiaanse jongen op. Zijn zakken puilden uit van de voedselpakketjes die hij tijdens de chaos na de landing bij elkaar had gegrist.

Voor zover Wells kon zien waren ze hierheen gestuurd met minder dan een maandvoorraad voedsel, die bovendien snel zou opraken als mensen alles wat ze vonden in hun zak bleven steken. Maar nee, dat kon niet waar zijn. Er moest ergens meer zijn, in een of andere container of zo. Ze zouden het wel tegenkomen wanneer ze alles uit het wrak hadden geborgen.

‘Of dat hij verwacht dat wij zijn bed voor hem opmaken.’ Een tenger meisje met een litteken op haar voorhoofd grijnsde vals.

Wells negeerde hun opmerkingen en keek naar de diepblauwe hemel, die zich eindeloos boven hen uitstrekte. Het was werkelijk verbazingwekkend. Hij had wel foto’s gezien, maar hij had nooit gedacht dat de kleur zo levendig zou zijn. Het was vreemd om te bedenken dat slechts een dunne blauwe deken – bestaand uit niets substantiëlers dan stikstofmoleculen en verstrooid licht – hem scheidde van de sterrenzee en de enige andere wereld die hij ooit had gekend. Hij voelde pijn in zijn hart om de drie kinderen die niet lang genoeg hadden geleefd om dit te kunnen zien. Hun lichamen lagen aan de andere kant van het transportschip.

‘Zijn béd?’ zei een jongen snuivend. ‘Vertel mij maar eens waar we hier een bed kunnen vinden.’

‘Waar moeten we dan in hemelsnaam slapen?’ vroeg het meisje met het litteken. Ze keek de open plek rond, alsof ze verwachtte dat er op magische wijze opeens een slaapzaal zou verschijnen.

Wells schraapte zijn keel. ‘Bij onze voorraden zaten ook tenten. We moeten gewoon wachten tot alle containers zijn doorzocht en alles verzameld is. In de tussentijd zouden we er vast een paar verkenners op uit moeten sturen om water te zoeken, zodat we weten waar we ons kamp moeten opslaan.’

Het meisje keek uitgebreid om zich heen; ze maakte er een hele show van. ‘Hmmm, hier lijkt me prima,’ merkte ze op, wat leidde tot meer gegrinnik.

Wells dwong zichzelf kalm te blijven. ‘Nou ja, als we in de buurt van een beek of meertje zouden zitten, is het gemakkelijker om…’

‘O, mooi.’ Een lage stem onderbrak hem. ‘Ik ben precies op tijd voor de les.’

Wells keek opzij en zag een jongen van wie hij wist dat hij Graham heette hun kant op lopen. Op Wells en Clarke na was hij de enige die van de Phoenix kwam, maar het zag ernaar uit dat Graham desondanks de meeste Waldenaren en Arcadianen van naam kende. Ze behandelden hem bovendien met verrassend veel respect; Wells durfde zich niet voor te stellen wat hij had moeten doen om dat te verdienen.

‘Ik las niemand de les. Ik doe alleen maar mijn best om ons allemaal in leven te houden.’

Graham trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat is interessant, als je nagaat dat jouw vader telkens maar weer vrienden van ons ter dood veroordeelt. Hé, maar maak je geen zorgen, ik weet dat je aan onze kant staat.’ Hij grijnsde naar Wells. ‘Heb ik gelijk of niet?’

Wells keek hem behoedzaam aan en knikte toen kort. ‘Natuurlijk.’

‘Oké,’ ging Graham verder. Zijn vriendelijke toon was volkomen in tegenspraak met de vijandige schittering in zijn ogen. ‘Nou, wat was jouw overtreding?’

‘Dat is geen erg beleefde vraag, of wel?’ Wells deed een poging tot een – naar hij hoopte raadselachtige – glimlach.

‘Het spijt me.’ Graham trok een zogenaamd geschokt gezicht. ‘Vergeef het me alsjeblieft. Weet je, wanneer je de afgelopen 847 dagen van je leven opgesloten onder in een ruimteschip hebt doorgebracht, vergeet je nog wel eens wat er op de Phoenix wel en niet voor beleefde conversatie doorgaat.’

‘847 dagen?’ herhaalde Wells. ‘Dan kunnen we er vermoedelijk van uitgaan dat jij niet in detentie zat omdat je de kruiden die je waarschijnlijk uit de opslag hebt gestolen verkeerd had geteld.’

‘Nee.’ Graham zette een stap in Wells’ richting. ‘Inderdaad niet.’

Hun publiek werd stil en Wells zag een paar mensen ongemakkelijk heen en weer schuiven, terwijl anderen zich juist gretig naar voren bogen.

‘Ik zat in detentie wegens moord.’

Ze keken elkaar strak aan. Wells weerde zorgvuldig alle emotie uit zijn blik, want hij gunde Graham niet het plezier om aan zijn gezicht te zien hoe geschokt hij was. ‘O?’ zei hij onverschillig. ‘Wie heb je vermoord?’

Graham glimlachte kil. ‘Als je wat meer tijd met ons soort mensen had doorgebracht, zou je weten dat dát in elk geval niet als een beleefde vraag wordt beschouwd.’ Er viel een gespannen stilte. Toen gooide Graham het plotseling over een andere boeg. ‘Ach, ik weet toch allang wat jij hebt gedaan. Als de zoon van de kanselier achter slot en grendel wordt gezet, gaat dat als een lopend vuurtje rond. Ik verwachtte toch al niet dat je het zou opbiechten. Maar hé, nu we zo gezellig staan te kletsen, kun je ons misschien vertellen wat we hier eigenlijk doen. Misschien kun je uitleggen waarom zo veel van onze vrienden meteen na hun herziening worden geëxecuteerd.’ Graham glimlachte nog altijd, maar zijn stem klonk laag en dreigend. ‘En waarom nu? Wat bracht je vader tot het besluit ons opeens allemaal hierheen te sturen?’

Zijn vader. Met alle nieuwe indrukken na hun aankomst op aarde had Wells zich er bijna de hele dag van kunnen overtuigen dat de scène op het lanceerdek – het scherpe geluid van het schot, het bloed dat zich als een donkere bloem op zijn vaders borst uitbreidde – een akelige droom was geweest.

‘Natuurlijk gaat hij ons dat niet vertellen,’ zei Graham spottend. ‘Of wel, soldaat?’ voegde hij er met een nepsaluut aan toe.

De Arcadianen en Waldenaren die naar Graham hadden zitten kijken, draaiden zich nu gretig om naar Wells. Hun blikken waren zo intens dat ze leken te prikken op zijn huid. Natuurlijk wist hij wat er aan de hand was. Waarom zo veel kinderen op hun achttiende verjaardag werden geëxecuteerd voor misdaden die in het verleden misschien zelfs wel tot vrijspraak zouden hebben geleid. Waarom deze missie haastig bedacht en in gang gezet was, zonder de tijd te nemen voor een grondige voorbereiding.

Hij wist het beter dan wie ook, omdat het allemaal zijn schuld was.

‘Wanneer mogen we weer naar huis?’ vroeg een jongen die er niet veel ouder uitzag dan twaalf.

Wells voelde een onverwacht medelijden voor de treurende moeder, die ongetwijfeld nog ergens op het schip zat. Ze had geen idee dat haar zoon dwars door de ruimte naar een planeet was geslingerd die door de mensheid voor dood was achtergelaten.

‘We zíjn thuis.’ Wells legde zo veel oprechtheid in die woorden als hij maar kon.

Als hij het maar vaak genoeg zei, zou hij het misschien ook zelf gaan geloven.

Dat jaar had hij het concert bijna laten schieten. Het was altijd zijn favoriete evenement geweest: de enige avond waarop de muzikale relikwieën uit hun zuurstofvrije kluizen werden gehaald. Zien hoe de muzikanten, die het grootste deel van hun tijd op simulators oefenden, noten en akkoorden uit de relikwieën wisten te halen, was net zoiets als getuige zijn van een wederopstanding. De enige instrumenten die in het heelal bewaard waren gebleven, gesneden of gelast door handen die al eeuwen dood waren, produceerden dezelfde zwevende melodieën die ooit in de concertzalen van verwoeste beschavingen hadden geklonken. Eens per jaar klonk in de Eden-zaal muziek die de aanwezigheid van de mensheid op aarde had overleefd.

Toen Wells de zaal binnenkwam – een grote, ovale ruimte met een gebogen panoramisch raam – klonterde het verdriet dat de hele week al door zijn lichaam zwierf opeens samen in zijn maag. Anders vond hij het uitzicht altijd ontzettend mooi, maar die avond deden de schitterende sterren rond de in wolken gehulde aarde hem denken aan de kaarsen bij een dodenwake. Zijn moeder had veel van muziek gehouden.

Het was even druk als altijd. Bijna alle bewoners van de Phoenix drentelden opgewonden door de zaal. Veel van de aanwezige vrouwen wilden bij een gelegenheid als deze graag een nieuwe jurk laten zien – een dure en potentieel gekmakende onderneming, afhankelijk van de restjes textiel die je op de ruilbeurs kon vinden. Hij deed een paar stappen naar voren, wat ertoe leidde dat er een golf van gefluister en veelbetekenende blikken door de menigte trok.

Wells probeerde zich op de plek voor in de zaal te concentreren, waar de muzikanten zich verzamelden rond de boom waar de Eden-zaal naar was genoemd. Volgens de legende had het jonge boompje de branden in Noord-Amerika op wonderbaarlijke wijze overleefd en was het vlak voor de Uittocht aan boord van de Phoenix gebracht. Nu reikte de boom tot aan het plafond van de zaal en strekten de slanke takken zich naar alle kanten meer dan tien meter uit, waardoor er een dak van bladeren was ontstaan, dat als een verhullende sluier een groengetinte schaduw over de muzikanten wierp.

‘Is dat de zoon van de kanselier?’ vroeg een vrouw achter hem.

Een nieuwe golf hitte bereikte zijn toch al blozende wangen. Hij was nooit immuun geworden voor de kometenstaart van draaiende hoofden en nieuwsgierige blikken die hij achter zich aan sleepte, maar vanavond voelde het echt ondraaglijk.

Hij draaide zich om en wilde teruglopen naar de deur, maar verstijfde toen een hand zijn arm vastpakte. Hij keek om en zag Clarke, met een vragende blik op haar gezicht.

‘Waar ren jij opeens heen?’

Wells glimlachte grimmig. ‘Ik blijk toch niet zo in de stemming te zijn voor muziek.’

Clarke keek hem even aan en liet haar hand toen in die van hem glijden. ‘Blijf. Voor mijn plezier.’ Ze nam hem mee naar twee lege stoelen. ‘Je moet me vertellen waar we naar luisteren.’

Zuchtend ging Wells naast Clarke zitten. ‘Ik heb je al verteld dat ze Bach spelen.’ Hij wierp een verlangende blik op de deur.

‘Je weet heus wel wat ik bedoel.’ Clarke vlocht haar vingers door de zijne. ‘Deel zus en deel zo.’ Ze grijnsde. ‘En trouwens, ik applaudisseer altijd op het verkeerde moment.’

Wells kneep even in haar hand.

Een introductie of aankondiging was overbodig. Vanaf het moment dat de eerste klanken de zaal in stroomden, werd het publiek stil; toen de strijkstok van de violist langs de snaren streek, sneed hij dwars door hun geklets heen. Daarna viel de cello in, gevolgd door de trompet. Vanavond deden er geen trommels mee, maar dat gaf niet: Wells kon bijna horen hoe tweehonderd harten bonkten op de maat van de muziek.

‘Zo stel ik me altijd voor dat een zonsondergang moet klinken,’ fluisterde Wells. De woorden glipten zijn mond uit voor hij erover na kon denken, en hij bereidde zich al voor op een sceptische of op z’n minst verwarde blik.

De muziek had echter ook Clarke betoverd. ‘Ik zou dolgraag een zonsondergang zien,’ mompelde ze, terwijl ze haar hoofd op zijn schouder liet rusten.

Wells liet zijn vingers afwezig door haar zijdezachte haar glijden. ‘Ik zou dolgraag een zonsondergang zien samen met jou.’ Hij boog zich naar haar toe en kuste haar voorhoofd. ‘Wat doe jij over een jaar of vijfenzeventig?’

‘Mijn kunstgebit schoonmaken,’ antwoordde Clarke glimlachend. ‘Hoezo?’

‘Ik heb een idee voor ons eerste afspraakje op aarde.’

Het begon te schemeren en het licht van het kampvuur flakkerde op de gezichten van de kinderen die om Wells heen stonden.

‘Ik weet dat het allemaal vreemd en intimiderend is, en ja, ook oneerlijk, maar we zijn hier met een reden,’ zei hij tegen de menigte. ‘Als wij overleven, overleeft iedereen.’

Bijna honderd gezichten keerden zich naar hem toe, en even dacht hij dat zijn woorden misschien een barstje hadden geslagen in het harde pantser van opstandigheid en onwetendheid.

Toen verbrak een nieuwe stem de stilte. ‘Pas maar op, Jaha.’

Wells draaide zich om en zag een lange jongen in een met bloed besmeurd bewakersuniform. Het was de jongen die met geweld aan boord van het transportschip had weten te komen – de jongen die Wells’ vader had gegijzeld. ‘De aarde verkeert nog in de herstelfase. We weten niet hoeveel van dit soort slap gelul hij aankan.’

Een golf van gegrinnik en geproest ging het kampvuur rond en Wells voelde een plotselinge steek van woede. Vanwege deze jongen was zijn vader neergeschoten – de man die verantwoordelijk was voor de veiligheid van de gehele mensheid – en hij had het lef om hier te staan en Wells ervan te beschuldigen onzin uit te slaan?

‘Sorry?’ Wells stak zijn kin naar voren en staarde de jongen met zijn strengste officiersblik aan.

‘Kappen met dat gelul, oké? Zeg gewoon wat je echt bedoelt. Als we precies doen wat jij zegt, verlink je ons niet bij je vader.’

Wells kneep zijn ogen samen. ‘Dankzij jou ligt mijn vader nu waarschijnlijk in het ziekenhuis.’ Waar hij de best mogelijke zorg krijgt, zodat hij snel zal herstellen, voegde Wells er in stilte aan toe. Hij hoopte maar dat het waar was.

‘Als hij nog leeft,’ kwam Graham er lachend tussen.

Heel even dacht Wells de jongen bijna onmerkbaar ineen te zien krimpen.

Wells deed een stap naar voren, maar stopte meteen toen een andere stem vanuit de menigte riep: ‘Dus je bent geen spion?’

‘Een spion?!’ Wells schoot bijna in de lach bij het idee.

‘Ja,’ stemde de nepbewaker in. ‘Je bespioneert ons, net als die armbanden, hè?’

Wells bekeek de jongen in het slecht passende bewakersuniform wat beter. Was hem verteld waar de armbanden voor dienden, of had hij het zelf uitgedokterd? ‘Als de raad jullie zou willen bespioneren,’ zei hij, de opmerking over de transponders negerend, ‘denk je dan niet dat ze wel een iets minder voor de hand liggende persoon zouden kiezen?’

De jongen in het bebloede uniform trok een grimas. ‘Laten we een discussie over de voors en tegens van je vaders regering voor een andere keer bewaren. Vertel ons nou eerst maar gewoon wat je hier dan in vredesnaam doet, als je geen spion bent. Niemand gelooft dus dat jij echt detentie hebt gekregen.’

‘Het spijt me,’ zei Wells op een toon waarin geen enkele spijt doorklonk. ‘Jij bent degene die in een gestolen bewakersuniform opdook en mijn vader gijzelde om aan boord van het schip te komen. Volgens mij ben jij hier degene die ons iets uit te leggen heeft.’

De jongen kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Ik deed wat ik moest doen om mijn zus te beschermen.’

‘Je zús?’ herhaalde Wells. Op de Walden werden de bevolkingswetten vaker overtreden dan op de Phoenix, maar Wells had nog nooit van iemand gehoord die een broer of zus had, niet sinds de Catastrofe.

‘Dat klopt.’ De jongen sloeg zijn armen over elkaar en keek Wells met een uitdagende blik aan. ‘Ik ga het je nog één keer vragen: wat doe jij hier echt?’

Wells deed een stap naar voren. Hij was niemand een verklaring schuldig, dus al helemaal niet deze crimineel, die waarschijnlijk loog over dat hij een zus had en wie weet waarover nog meer. Toen zag hij in zijn ooghoek iets bewegen. Vanaf de andere kant van de open plek, waar ze voor de gewonde passagiers had gezorgd, kwam Clarke naar het vuur toe lopen.

Wells draaide zich weer om naar de lange jongen en zuchtte. Al zijn woede vloeide plotseling weg. ‘Ik ben hier om dezelfde reden als jij.’ Zijn blik schoot naar Clarke, die nog steeds buiten gehoorsafstand was. ‘Ik heb ervoor gezorgd dat ik detentie kreeg om iemand te kunnen beschermen om wie ik geef.’

De menigte werd stil. Wells keerde hun de rug toe en begon te lopen; het kon hem niets schelen of hun blikken hem volgden terwijl hij op Clarke af stapte.

Even raakte zijn brein oververhit toen hij haar zag. Het licht op de open plek was veranderd naarmate het donkerder werd, waardoor de gouden vlekjes in haar groene ogen leken te gloeien. Hier op aarde zag ze er mooier uit dan hij haar ooit had gezien.

Hun blikken vonden elkaar en er kroop een rilling over zijn rug. Minder dan een jaar geleden had hij alleen door naar haar te kijken geweten wat ze dacht. Nu was haar uitdrukking volstrekt onpeilbaar.

‘Wat doe je hier, Wells?’ vroeg ze. Haar stem klonk gespannen en vermoeid.

Ze is in shock, zei Wells tegen zichzelf, en hij dwong zijn hersenen die slecht passende verklaring te accepteren. ‘Ik ben hier gekomen vanwege jou,’ zei hij zacht.

Op haar gezicht verscheen een uitdrukking die alle barrières doorbrak: een mengeling van verdriet, frustratie en medelijden, die recht vanuit Clarkes ogen tot in zijn borst leek door te dringen. ‘Ik wou dat je dat niet had gedaan.’ Ze zuchtte, duwde hem opzij en beende weg zonder om te kijken.

Haar woorden sloegen alle lucht uit zijn longen, en even kon Wells niets anders dan proberen zich te herinneren hoe je ook alweer ademhaalt. Toen hoorde hij achter zich bij het vuur een geroezemoes van stemmen opstijgen. Hij draaide zich om, ondanks alles nieuwsgierig. Iedereen wees omhoog naar de lucht, die bezig was te veranderen in een symfonie van kleuren.

Eerst verschenen er oranje vegen in het blauw, als een hobo die zich bij een fluit voegt en zo een solo in een duet verandert. De harmonie zwol aan tot een crescendo van kleuren; ook geel en vervolgens roze voegden hun stem bij het koor. Doordat de hemel donkerder werd, staken de diverse kleuren er nog scherper tegen af. Het woord ‘zonsondergang’ kon met geen mogelijkheid alle schoonheid daar boven hen beschrijven, en voor de zoveelste keer ontdekte Wells dat de woorden die ze hadden geleerd om de aarde mee te beschrijven, verbleekten naast het origineel.

Zelfs Clarke, die sinds de landing nog geen seconde stil was blijven staan, hield halt. Ze tilde haar hoofd iets op om nog beter van het wonder boven hen te kunnen genieten. Wells hoefde haar gezicht niet te zien; hij wist zo ook wel dat ze met grote ogen van verbazing en haar lippen een stukje uit elkaar keek naar iets waarover ze tot nu toe alleen nog maar had gedroomd. Iets waarover zij allemáál alleen nog maar hadden gedroomd, verbeterde Wells zichzelf. Hij keerde zich af; hij was niet langer in staat om naar de hemel te kijken door de pijn die in zijn borst verhardde tot een zware, scherpe klomp. Het was de eerste zonsondergang in drie eeuwen waarvan mensen getuige waren, en hij keek ernaar in zijn eentje.

Hoofdstuk 7

Bellamy

Tussen zijn wimpers door keek Bellamy naar de zonsopgang. Hij had altijd aangenomen dat die oude dichters maar een eind weg hadden gekletst, of anders dat ze betere drugs hadden dan hij ooit had geprobeerd, maar ze hadden gelijk. Het was te gek om te zien hoe de lucht van zwart naar grijs veranderde, en vervolgens explodeerde in grote vegen kleur. Hij voelde geen enkele aandrang om opeens te gaan zingen of zo, maar goed, hij was dan ook nooit een kunstzinnig type geweest.

Hij boog zich naar voren en trok Octavia’s deken wat verder over haar schouder. De avond daarvoor had hij het ding uit een van de voorraadcontainers zien steken, en tijdens het daaropvolgende gevecht had hij een jongen bijna een tand uit zijn mond geslagen. Bellamy blies zijn adem uit en keek hoe die voor hem een wolkje vormde; het bleef veel langer hangen dan het zou doen op het schip, waar het ventilatiesysteem de lucht bijna je longen uit zoog voor die de kans had langs je lippen te komen.

Hij keek de open plek rond. Toen dat meisje, Clarke, klaar was met het onderzoeken van Octavia en had vastgesteld dat ze alleen een verstuikte enkel had, had Bellamy zijn zus naar de rand van het bos gedragen, waar ze de nacht hadden doorgebracht. Ze zouden een beetje op afstand blijven, totdat hij erachter was hoeveel van deze kinderen echte criminelen waren en hoeveel alleen op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plek waren geweest.

Bellamy kneep in de hand van zijn zusje. Het was zijn schuld dat ze in detentie was beland. Het was zijn schuld dat ze hier was. Hij had moeten weten dat ze iets van plan was; ze had het er al weken over hoeveel honger de kinderen in haar eenheid hadden. Het was een kwestie van tijd geweest voor ze iets ondernam om hun eten te kunnen geven – zelfs als dat inhield dat ze moest stelen. Zijn onzelfzuchtige zusje was ter dood veroordeeld omdat ze een te groot hart had.

Het was zijn taak om haar te beschermen. En voor het eerst van zijn leven had hij daarin gefaald.

Bellamy rechtte zijn schouders en stak zijn kin naar voren. Hij was lang voor een zesjarige, maar dat weerhield de mensen er niet van hem aan te staren terwijl hij zich een weg door de menigte bij het distributiecentrum baande. Het was niet tegen de regels dat kinderen hier zonder begeleiding kwamen, maar wel ongebruikelijk. In gedachten liep hij het lijstje na dat zijn moeder hem drie keer hardop had laten herhalen voor ze hem de deur uit liet gaan. Vezelmaaltijd – twee punten. Glucosepakketjes – één punt. Gedroogd graan – twee punten. Aardappelvlokken – één punt. Proteïnebrood – drie punten.

Hij schoot langs twee vrouwen die mompelend waren blijven staan voor een paar witte dingen die eruitzagen als hersenen. Bellamy zuchtte en liep verder. Wat maakte het uit dat de Phoenix alle goede spullen van de zonnevelden kreeg? Mensen die groente wilden eten hadden waarschijnlijk zelf papperige witte hersentjes.

Bellamy hield zijn handen als een kommetje onder de vezeldispenser, ving het pakketje dat eruit gleed op en stak het onder zijn arm. Hij wilde net naar de afdeling Knollen lopen, toen iets kleurigs en glimmends zijn blik ving. Bellamy draaide zich om en zag een stapel rode, ronde vruchten in een vitrine. Anders had hij nooit veel aandacht voor de dure spullen die ze achter slot en grendel bewaarden – gedraaide wortels die Bellamy deden denken aan oranje heksenvingers en lelijke paddenstoelen die er eerder uitzagen als zwartegatzombies die je hersenen wilden uitzuigen dan als eten – maar deze waren anders. De vruchten waren rozerood, precies de kleur die de wangen van zijn buurmeisje Rilla kregen als ze in de gang planeetinvasietje speelden. Dat wil zeggen, toen ze dat nog deden, voordat Rilla’s vader door de bewakers werd meegenomen en Rilla in het pleeghuis moest gaan wonen.

Bellamy ging op zijn tenen staan om het getal op het datapaneel te lezen. Elf punten. Dat leek veel, maar hij wilde iets liefs voor zijn moeder doen. Ze was al drie dagen niet uit bed gekomen. Bellamy kon zich niet voorstellen dat hij ooit zo moe zou kunnen zijn.

‘Wil je er een?’ vroeg een geërgerde stem. Hij keek op en zag een vrouw in een groen uniform, die hem boos aanstaarde. ‘Bestel er een of ga opzij.’

De hitte steeg naar Bellamy’s wangen en even overwoog hij om weg te rennen. Toen spoelde een golf verontwaardiging al zijn verlegenheid weg. Hij liet zich er door zo’n zuur kijkende distributiearbeider echt niet van weerhouden om een traktatie te kopen die zijn moeder dik verdiende. ‘Ik neem er twee,’ zei hij op de toon die altijd maakte dat zijn moeder zuchtte en vroeg: ‘Van wie zou je dat toch hebben?’

‘En wrijf er niet zo met uw vingers overheen,’ voegde hij er scherp aan toe.

De vrouw trok een wenkbrauw op en wierp toen een snelle blik op de bewakers achter de transactiebalie.

Niemand op de Walden mocht de bewakers erg, maar zijn moeder leek extra bang voor ze te zijn. Zodra ze een patrouilleteam zag naderen, greep ze de laatste tijd steeds snel Bellamy’s arm en duwde hem een andere kant op. Kon het zijn dat ze iets verkeerds had gedaan? Zouden de bewakers komen om haar mee te nemen, net zoals met Rilla’s vader? Nee, zei hij tegen zichzelf. Dat laat ik ze niet doen.

Hij pakte zijn appels aan en liep naar de transactiebalie. Een andere distributiearbeider scande zijn kaart. Even staarde ze naar de informatie op het paneel, maar toen haalde ze haar schouders op en gebaarde dat hij door moest lopen. Een van de bewakers keek hem nieuwsgierig aan, maar Bellamy hield zijn blik strak voor zich gericht. Hij dwong zichzelf te blijven lopen tot hij het distributiecentrum uit was, maar toen begon hij te rennen. Met de pakketjes en de appels tegen zijn borst gedrukt sprintte hij over de stoep naar zijn wooneenheid.

Hij zwaaide met zijn hand voor de sensor om hun appartement binnen te komen en deed de deur zorgvuldig achter zich dicht. Hij kon niet wachten om zijn moeder te laten zien wat hij voor haar had meegenomen. Toen hij de woonkamer in stapte, gingen de lampen niet aan. Was de sensor alweer kapot? Hij voelde zijn maag samentrekken. Zijn moeder had er een hekel aan om onderhoudsverzoeken te moeten indienen. Ze hield er niet van als er onbekenden over de vloer kwamen. Maar ja, hoe lang zouden ze het uithouden in het donker?

‘Mam!’ riep Bellamy terwijl hij haar kamer binnenstormde. ‘Ik ben er weer! Het is me gelukt!’ Hier deed het licht het wel; de lampen gingen zoemend aan zodra Bellamy door de deur naar binnen rende. Alleen was het bed leeg.

Bellamy verstijfde; angst stroomde door zijn lijf. Ze was weg. Ze hadden haar meegenomen. Hij was helemaal alleen. Toen hoorde hij vanuit de keuken een doffe bonk. Hij zuchtte, en zijn paniek maakte al snel plaats voor opluchting en daarna opwinding. Ze was uit bed!

Hij rende de keuken in. Zijn moeder stond voor het kleine ronde raam waardoor je het donkere trappenhuis in keek. Eén hand lag op haar onderrug, alsof het daar pijn deed.

‘Mam!’ riep hij. ‘Kijk eens wat ik voor je heb meegenomen!’

Zijn moeder ademde snel in, maar draaide zich niet om. ‘Bellamy,’ zei ze, alsof hij een buurman was die onverwacht langskwam. ‘Je bent er weer. Leg het eten maar op tafel en ga naar je kamer. Ik kom zo.’

De teleurstelling drukte hem neer en maakte zijn voeten zo zwaar dat ze aan de vloer vast leken te zitten. Hij wilde de uitdrukking op zijn moeders gezicht zien wanneer ze de vruchten zag. ‘Kijk!’ drong hij aan. Hij stak zijn handen uit, onzeker wat ze precies kon zien in de weerspiegeling van het donkere, stoffige raam.

Ze draaide haar hoofd iets, zodat ze over haar schouder kon kijken. ‘Wat zijn dat?’ vroeg ze met een verbaasde blik. ‘Appels?’ Ze perste haar lippen op elkaar en wreef over haar slapen, zoals ze vroeger altijd deed wanneer ze thuiskwam uit haar werk. Voordat ze ziek werd. ‘Hoeveel heb je daarvoor… Laat maar zitten. Ga gewoon naar je kamer, goed?’

Toen Bellamy de appels en de pakketjes op de tafel bij de deur legde, merkte hij dat zijn handpalmen zweterig waren. Had hij iets verkeerds gedaan? De lichten flikkerden en gingen toen uit.

‘Verdorie,’ mopperde zijn moeder met een blik op het plafond. ‘Bellamy, nu!’ beval ze. Ze had haar gezicht weer van hem afgekeerd en haar stem wervelde door de duisternis, tot ze niet meer klonk als zijn moeder.

Terwijl hij wegsloop, gluurde Bellamy nog één keer snel over zijn schouder. Zijn moeder zag er niet eens uit als zichzelf. Ze had zich opzij gedraaid en haar buik leek reusachtig en rond, alsof ze iets onder haar shirt verborg. Hij knipperde met zijn ogen en liep op een drafje weg, ervan overtuigd dat zijn ogen hem voor de gek hielden. De koude rilling die over zijn rug liep, negeerde hij.

‘Hoe gaat het met haar?’

Bellamy keek op en zag dat Clarke over hem heen gebogen stond; onrustig keek ze van hem naar zijn slapende zus. Hij knikte. ‘Gaat wel, volgens mij.’

‘Mooi.’ Ze trok een licht geschroeide wenkbrauw op. ‘Want het zou jammer zijn als je je dreigement van gisteravond uitvoerde.’

‘Wat zei ik dan?’

‘Dat als ik je zus niet redde, je deze hele kloteplaneet met iedereen erop zou opblazen.’

Bellamy glimlachte. ‘Wat een mazzel dan dat het niet meer is dan een verstuikte enkel.’ Hij hield zijn hoofd schuin en nam Clarke met een nieuwsgierige blik op.

De huid onder haar ogen was donker van vermoeidheid, maar door de paarse schaduwen leken haar ogen zelf juist nog groener. Opeens voelde hij zich schuldig dat hij zich gisteravond tegenover haar zo belabberd had gedragen. Hij had haar ingeschat als zo’n egocentrisch Phoenix-meisje dat voor arts leerde omdat ze dan iets had om op feestjes over op te scheppen, maar aan de gespannen trekken van haar fijne gezicht en het opgedroogde bloed in haar rossige gouden haar kon hij zien dat ze sinds de landing nog geen moment had gerust.

‘En,’ vervolgde Bellamy, die zich opeens Wells’ verklaring bij het kampvuur gisteren herinnerde, en de manier waarop Clarke bij hem was weggestormd, ‘waarom was je eigenlijk zo gemeen tegen kanselier junior?’

Clarke keek hem ontzet en verontwaardigd aan. Even dacht hij zelfs dat ze hem zou gaan slaan, maar toen schudde ze alleen haar hoofd. ‘Daar heb je niks mee te maken.’

‘Is hij je vriendje?’ drong Bellamy aan.

‘Nee,’ zei Clarke mat. Toen krulden haar mondhoeken op tot een nieuwsgierige glimlach. ‘Wat kan het jou schelen?’

‘Ik doe gewoon even een bevolkingsonderzoek,’ antwoordde Bellamy. ‘Om precies te zijn een enquête om de relatiestatus van alle knappe meisjes op aarde vast te stellen.’

Clarke trok een gek gezicht, maar draaide zich toen terug naar Octavia en alle speelsheid verdween uit haar blik.

‘Wat is er?’ Bellamy keek van Clarke naar zijn zusje.

‘Niets,’ zei Clarke snel. ‘Ik wou alleen dat ik ontsmettingsmiddel had voor die snee op haar gezicht. En een paar van de andere kinderen zullen antibiotica nodig hebben.’

‘Dus we hebben helemaal geen medicijnen?’ vroeg Bellamy met een bezorgde frons.

Clarke keek hem geschrokken aan. ‘Ik denk dat de kisten met medische spullen tijdens de crash uit het schip zijn geslingerd. Het komt wel goed, hoor,’ zei ze snel. De leugen ontsnapte aan haar lippen nog voordat ze tijd had gehad om haar gezichtsuitdrukking eraan aan te passen. ‘We redden het nog wel een tijdje. Het menselijk lichaam heeft een opmerkelijk vermogen om zichzelf te genezen…’ Haar woorden stierven weg toen haar blik op de bloedvlekken op zijn gestolen uniform bleef hangen.

Bellamy keek omlaag en trok een grimas. Hij vroeg zich af of ze aan de kanselier dacht. Bellamy hoopte dat hij het had overleefd; hij had zo al wel genoeg bloed aan zijn handen. Al maakte het waarschijnlijk niet veel uit hoe het was afgelopen. Bij de volgende groep die de raad hierheen stuurde, zat ongetwijfeld iemand die toestemming had om hem ter plekke te executeren, ook al was het een ongeluk geweest dat de kanselier gewond raakte. Zodra Octavia genoeg was hersteld om zelf te kunnen lopen, zouden zij en Bellamy ’m smeren. Een paar dagen lang zouden ze verder trekken, om voor een flinke afstand tussen hen en de groep te zorgen, en uiteindelijk zouden ze een plek zoeken om zich te vestigen. Niet voor niets had hij al die maanden zitten studeren in die eeuwenoude overlevingshandboeken die hij op het B-dek had gevonden. Hij was er klaar voor, wat er in de bossen ook op hen wachtte. Het kon nooit erger zijn dan wat er straks uit de lucht naar hen toe kwam suizen.

‘Hoe lang duurt het voordat ze er weer op kan lopen?’

Clarke draaide zich terug naar Bellamy. ‘Hij is flink verstuikt, dus ik denk een paar dagen voor ze kan lopen, en een week of twee tot hij helemaal genezen is.’

‘Maar misschien sneller?’

Ze hield haar hoofd scheef en schonk hem een glimlachje, dat hem heel even deed vergeten dat hij samen met negenennegentig jeugdige delinquenten op een mogelijk giftige planeet was gedropt. ‘Vanwaar die haast?’ vroeg ze.

Maar voordat hij tijd had om te antwoorden, riep iemand Clarkes naam en was ze verdwenen.

Bellamy haalde diep adem. Tot zijn verrassing maakte die simpele actie zijn hoofd een stuk helderder; opeens voelde hij zich wakker en alert. Wat er in de lucht zat zou vast giftig blijken te zijn, maar elke keer dat hij inademde, voelde hij iets onbenoembaars, maar intrigerends – als een mysterieus meisje dat weigerde je aan te kijken, maar wel zo dicht langs je liep dat je haar parfum kon ruiken.

Hij deed een paar stappen in de richting van de bomen; graag zou hij ze wat beter bekijken, maar hij wilde niet te ver bij Octavia vandaan gaan. Het was geen soort die Bellamy herkende, maar goed, het enige boek over de aardse botanica dat hij had kunnen vinden ging over de planten in Afrika, en hij dacht dat hij Wells had horen zeggen dat ze aan de oostkust zaten van wat ooit de Verenigde Staten waren.

Naast hem knapte een takje. Meteen draaide Bellamy zich om en hij zag een meisje met een lang, smal gezicht en touwachtig haar. ‘Kan ik je helpen?’

‘Wells zegt dat iedereen die niet gewond is hout moet verzamelen.’

Irritatie kronkelde als een lus rond Bellamy’s maag en hij lachte zuur naar het meisje. ‘Wells lijkt me niet echt in een positie om bevelen te geven, dus als je het niet erg vindt, maak ik me wel druk om mezelf, oké?’

Ze schuifelde ongemakkelijk heen en weer en wierp toen een nerveuze blik over haar schouder.

‘Ophoepelen nou.’ Bellamy gebaarde met zijn handen dat ze moest doorlopen. Tevreden keek hij toe toen ze er haastig vandoor ging.

Hij strekte zijn nek en staarde omhoog naar de hemel, waar zijn ogen niets vonden dan leegte in alle richtingen. Het maakte niet uit waar ze waren. Elke plek op deze planeet zou beter zijn dan de wereld die ze achter zich hadden gelaten.

Voor het eerst in zijn leven was hij vrij.

Hoofdstuk 8

Glass

Glass bracht de rest van de nacht op Lukes bank door, dankbaar dat Camille niet vroeg waarom ze weigerde in Carters oude kamer te slapen. Ze hadden besloten dat het voor Glass het best was om zich in Lukes appartement schuil te houden tot de wisseling van de wacht om zes uur, wanneer er minder bewakers op patrouille waren.

De hele nacht had ze liggen woelen en draaien. Elke keer dat ze op haar andere zij ging liggen, sneed de armband in haar huid – niet alleen een pijnlijke herinnering aan het feit dat zijzelf in gevaar was, maar vooral ook dat Wells honderden kilometers bij haar vandaan moest vechten om te overleven op een planeet waarop eeuwenlang geen leven had kunnen bestaan. Het was altijd zijn droom geweest om ooit eens de aarde te zien, maar niet zo. Niet terwijl het er misschien nog altijd giftig was. Niet nadat zijn vader vlak voor zijn ogen was neergeschoten.

Terwijl ze naar het plafond lag te staren, leken haar oren zonder dat ze er iets aan kon doen naar elk geluid in de duisternis te speuren. Het vaagste gerucht aan de andere kant van Lukes deur was voldoende om ervoor te zorgen dat haar maag zich omdraaide. En de stilte was zelfs nog erger.

Net toen het licht van de daglichtlampen onder de kier van de voordeur door begon te kruipen, ging de deur van Lukes slaapkamer open. Zowel hij als Camille kwam vermoeid naar buiten schuifelen. Het was duidelijk dat zij tweeën ook nauwelijks hadden geslapen. Luke was al aangekleed en droeg vrijetijdskleren, geen uniform, maar Camille had alleen een van Lukes oude T-shirts aan; de zoom reikte net tot aan de bovenkant van haar slanke benen. Glass bloosde en wendde haar blik af.

‘Goedemorgen.’

Glass kromp ineen bij de formele toon in Lukes stem. De laatste keer dat Luke dat tegen haar zei, lagen ze samen in zijn bed en fluisterde hij het in haar oor.

‘Goedemorgen,’ wist ze uit te brengen nadat ze de herinnering ver weg had geduwd.

‘We moeten die armband af zien te krijgen.’ Luke gebaarde naar haar pols.

Glass knikte en stond op van de bank. Ze voelde zich ongemakkelijk onder de blikken van Camille, die steeds maar heen en weer keek tussen haar en Luke.

Na een tijdje sloeg Camille haar armen over elkaar en zei tegen hem: ‘Weet je zeker dat dit een goed idee is? Wat als iemand je ziet?’

Lukes blik werd donker. ‘Daar hebben we het al over gehad.’ Hij sprak zachtjes, maar Glass kon de frustratie in zijn stem horen. ‘Als we haar niet helpen, zullen ze haar vermoorden. We moeten doen wat goed is.’

Doen wat goed is, dacht Glass. Meer betekende ze niet voor hem: een leven dat hij niet op zijn geweten wilde hebben.

‘Liever haar dan jou,’ zei Camille met trillende stem.

Luke boog zich naar Camille toe en gaf haar een kus boven op haar hoofd. ‘Het komt heus allemaal goed. Ik breng haar naar de Phoenix en daarna kom ik direct weer thuis.’

Camille zuchtte en gooide Glass een shirtje en een broek toe. ‘Hier,’ zei ze. ‘Ik weet dat het niet helemaal aan jouw Phoenix-eisen voldoet, maar hierin zie je er tenminste wat geloofwaardiger uit. Met dat haar kun je echt niet voor een schoonmaker doorgaan.’ Ze kneep even in Lukes arm en glipte toen de slaapkamer weer in, zodat Glass en Luke alleen achterbleven.

Een beetje ongemakkelijk stond Glass met de kleren in haar handen, en een ogenblik lang staarden ze elkaar alleen maar aan. De laatste keer dat ze Luke zag, zou ze er absoluut geen moeite mee hebben gehad om zich waar hij bij was om te kleden. ‘Zal ik…’ Zwijgend gebaarde ze naar Carters kamer.

‘O,’ zei Luke, licht blozend. ‘Nee, ik, eh… Ik ben zo terug.’ Hij verdween in zijn slaapkamer.

Glass kleedde zich zo snel mogelijk om. Het gefluister dat door de deur heen drong en als scherpe naalden in haar huid prikte, probeerde ze te negeren.

Toen Luke terugkwam, was Glass gekleed in een wijde grijze broek die maar net op haar heupen bleef hangen en een ruw blauw T-shirt dat schuurde op haar huid.

Luke bestudeerde haar kritisch. ‘Er klopt nog iets niet,’ merkte hij op. ‘Je ziet er niet meer uit als een gevangene, maar zeker ook niet als een Waldenaar.’

Enigszins gegeneerd streek Glass de zijkanten van haar verkreukelde broek glad, terwijl ze zich afvroeg of Luke het misschien prettiger vond om samen te zijn met een meisje dat zich in deze kleren wél op haar gemak voelde.

‘Dat is het niet,’ zei Luke. ‘Het is je haar. Hier dragen meisjes het nooit zo lang.’

‘Waarom niet?’ Met iets van schuldgevoel drong tot haar door dat dat haar nooit was opgevallen.

Luke had zich omgedraaid en rommelde in een opbergton die tegen de muur stond. ‘Waarschijnlijk omdat lang haar lastiger is om te verzorgen. Hier op de Walden krijgen we niet zo veel water toegewezen als jullie op de Phoenix.’ Met een triomfantelijke blik draaide hij zich weer om en hield een oud uitziende, vieze pet omhoog.

Glass glimlachte zwakjes. ‘Dank je.’ Hun handen streken langs elkaar toen ze de pet van Luke aanpakte. Ze zette hem op haar hoofd.

‘Ik geloof dat we er nog niet helemaal zijn.’ Fronsend nam hij haar op en toen deed hij een stap naar haar toe. Met één hand pakte hij de pet van haar hoofd, reikte toen met de andere hand over haar schouder om haar haar vast te pakken en draaide het voorzichtig in een knot boven op haar hoofd. ‘Zo,’ zei hij tevreden, terwijl hij de pet eroverheen duwde.

Er viel een lange, eindeloze stilte. Langzaam stak Luke een hand uit en streek een paar losse lokken achter Glass’ oor. Even bleven zijn ruwe vingers tegen haar hals liggen en hij keek haar aan zonder met zijn ogen te knipperen.

Toen verbrak Glass de betovering. ‘Klaar?’ vroeg ze terwijl ze een stap opzij deed.

‘Ja. Laten we gaan.’ Luke stapte stijfjes achteruit en liet haar voorgaan de gang in.

Op de Walden waren er lang niet zo veel daglichtlampen als op de Phoenix, dus hoewel de dag al was begonnen, waren de meeste gangen nog in duisternis gehuld. Glass had geen idee waar Luke haar mee naartoe nam en balde haar handen tot vuisten om te voorkomen dat ze zijn hand zou beetpakken.

Eindelijk bleef Luke staan voor de vage omtrek van een deur. Hij stak een hand in zijn zak, diepte er iets uit op wat Glass niet kon zien en hield dat voor de scanner. De deur piepte en gleed open. Glass’ ingewanden verkrampten toen ze zich realiseerde dat Luke een spoor van log-ins en toegangscodes zou achterlaten, waar hij haar ook mee naartoe nam. Ze wilde er niet aan denken wat er kon gebeuren als de raad erachter kwam dat hij een ontsnapte crimineel had geholpen.

Toch was er geen andere mogelijkheid. Zodra ze afscheid had genomen van haar moeder, zou ze wachten tot de bewakers haar vonden. Ze zou niet proberen om Luke nog eens te zien. Ze kon niet van hem vragen om zijn veiligheid voor haar op het spel te zetten. Niet na wat ze had gedaan.

Met een vermoeide flikkering kwam een zwakke lamp tot leven, die een vuilgele gloed wierp over allerlei machinerie die Glass niet herkende. ‘Waar zijn we?’ Haar stem galmde vreemd door de ruimte.

‘In een van de oudere werkplaatsen. Hier repareerden ze de op aarde gemaakte spullen, voordat alles vervangen werd. Ik kwam hier af en toe voor mijn opleiding.’

Glass wilde vragen waarom bewakers een deel van hun opleiding hier volgden, maar hield de woorden nog net binnen. Ze vergat altijd dat Luke al met zijn stage als leerling-monteur was begonnen toen hij werd toegelaten tot het ingenieurskorps van de bewakers. Over dat deel van zijn leven sprak hij bijna nooit. Terugkijkend schaamde Glass zich dat ze niet beter haar best had gedaan om iets over Lukes wereld te leren; het was geen wonder dat hij voor Camille had gekozen.

Luke stond naast een enorme machine en drukte met een geconcentreerde frons op zijn voorhoofd op allerlei knoppen.

‘Wat is dat?’ vroeg Glass toen het ding dreigend begon te brommen.

‘Een lasersnijmachine,’ zei Luke zonder op te kijken.

Glass drukte haar pols stevig tegen haar borst. ‘Echt niet.’

De blik die Luke Glass toewierp was even geamuseerd als geïrriteerd. ‘Geen discussie. Hoe sneller we die band van je arm krijgen, hoe groter de kans dat je verborgen kunt blijven.’

‘Kunnen we niet gewoon uitvinden hoe dat ding opengaat?’

Luke schudde zijn hoofd. ‘Het moet eraf gesneden worden.’ Toen ze zich niet verroerde, stak hij zuchtend zijn hand uit. ‘Kom hier, Glass.’ Hij wenkte haar dichterbij.

Glass boorde haar voeten bijna de vloer in. Hoewel ze zich de afgelopen zes maanden telkens weer had voorgesteld dat Luke haar naam riep, had ze nooit gedacht dat daar een of ander dodelijk apparaat bij betrokken zou zijn.

Luke trok zijn wenkbrauwen op. ‘Glass?’

Voorzichtig deed Glass een stap naar voren. In feite had ze toch niets te verliezen. Ze had liever dat Luke haar pols eraf sneed dan dat een verpleger gif in een van haar aderen spoot.

Luke tikte op een vlakke plaat in het midden van het apparaat. ‘Leg je hand daarop.’ Nadat hij aan een knop had gedraaid, begon de hele machine te trillen.

Glass beefde toen haar huid het koude metaal raakte.

‘Het gaat heus goed,’ zei Luke. ‘Dat beloof ik. Gewoon je arm stilhouden.’

Glass knikte, te bang om hardop te antwoorden. Het gebrom hield aan en ging al gauw vergezeld van een hoog gepiep.

Luke veranderde nog wat instellingen en kwam toen naast haar staan. ‘Klaar?’

Ze slikte zenuwachtig. ‘Ja.’

Luke legde zijn linkerhand op haar arm en haalde met zijn rechterhand een soort hendel naar haar toe. Tot haar schrik zag ze dat er een dunne rode lichtstraal uit kwam, die pulseerde met een gevaarlijke energie.

Ze begon te beven, maar Luke greep haar arm steviger beet en mompelde: ‘Het komt goed. Gewoon stilhouden.’

De lichtstraal kwam steeds dichterbij. Glass voelde de hitte op haar huid. Lukes gezicht stond strak van de concentratie en zijn ogen bleven ingespannen op Glass’ pols gericht terwijl hij de laserstraal rustig naar voren bracht.

Glass sloot haar ogen en bereidde zich al voor op een verzengende pijn, het krijsen van haar zenuwen wanneer die het contact met haar hand verloren.

‘Perfect.’ Lukes stem sneed dwars door de angst heen.

Glass keek omlaag en zag dat de band in twee keurige stukken uit elkaar was gevallen, zodat haar pols weer vrij was. Ze zuchtte hortend en stotend. ‘Bedankt.’

‘Graag gedaan.’ Hij glimlachte naar haar, zijn hand nog steeds stevig om haar arm geklemd.

Geen van beiden zei iets terwijl ze de werkplaats weer uit glipten en omhoog begonnen te klimmen naar de luchtbrug.

‘Wat is er eigenlijk aan de hand?’ fluisterde Luke, terwijl hij Glass meenam een hoek om en weer een trap op, smaller en donkerder dan welke plek op de Phoenix ook.

‘Niets.’

In het verleden zou Luke zijn hand naar haar hebben uitgestoken, haar kin hebben beetgepakt en haar hebben aangestaard tot ze begon te giechelen. ‘Je bent een heel slechte leugenaar, Pinokkio,’ zei hij dan, een verwijzing naar het sprookje over de jongen wiens neus groeide als hij loog. Deze keer verdampte haar leugen zodra ze hem uitsprak.

Toen ze de loodzware stilte niet langer kon verdragen, vroeg ze uiteindelijk: ‘En hoe is het jou vergaan?’

Luke keek over zijn schouder en trok een wenkbrauw op. ‘Ach, je weet wel. Behalve dan dat ik ben gedumpt door het meisje van wie ik hield en dat mijn beste vriend werd geëxecuteerd vanwege een overtreding die hij nooit heeft begaan, zou ik zeggen: niet slecht.’

Zijn woorden raakten haar vol in de borst en Glass kromp ineen. Nooit eerder had ze zo veel bitterheid in Lukes stem gehoord.

‘Gelukkig had ik Camille nog…’

Glass knikte, maar terwijl ze stiekem even naar Lukes vertrouwde profiel gluurde, voelde ze in haar gedachten scherven verontwaardiging omhoog prikken, scherp en gevaarlijk. Waarvoor dacht hij eigenlijk dat ze in detentie terecht was gekomen? Waarom was hij niet nieuwsgieriger, meer verrast? Dacht hij nou echt dat ze zo’n slecht mens was dat ze een overtreding had begaan?

Luke bleef abrupt staan, waardoor Glass tegen hem op botste.

‘Sorry,’ mompelde ze, terwijl ze haar evenwicht probeerde te bewaren.

‘Weet je moeder wat er gebeurd is?’ Luke keerde zich naar haar om, zodat hij haar aan kon kijken.

‘Nee,’ antwoordde Glass. ‘Ik bedoel, ze wist dat ik in detentie zat, maar ze kan niet hebben geweten van de missie naar de aarde.’

De kanselier had maar al te duidelijk gemaakt dat de operatie topgeheim was. Hun ouders zouden pas worden geïnformeerd wanneer duidelijk was dat hun kinderen de reis hadden overleefd – of wanneer de raad zeker wist dat ze niet meer terug zouden komen.

‘Het is goed dat je bij haar langsgaat.’

Glass zei niets. Ze wist dat hij aan zijn eigen moeder dacht, die was gestorven toen hij twaalf was. Dat was ook de reden dat hij bij zijn destijds achttienjarige buurjongen Carter was ingetrokken. ‘Ja,’ zei Glass met bibberige stem. Ze wilde haar moeder ontzettend graag zien, maar zelfs zonder de armband zouden de bewakers niet lang nodig hebben om haar te vinden. Wat was er belangrijker? Afscheid nemen? Of haar moeder de pijn besparen van te moeten toezien hoe haar dochter werd weggesleept en vrijwel zeker gedood? ‘We kunnen beter doorlopen.’

In stilte staken ze de luchtbrug over. Glass nam het uitzicht van de twinkelende sterren in zich op. Pas toen ze in een kleine cel zonder ramen was opgesloten, realiseerde ze zich hoeveel ze hield van het uitzicht vanaf de luchtbrug. Even gluurde ze stiekem naar Luke en vervolgens wist ze niet of ze gekwetst of opgelucht moest zijn dat hij zich niet omdraaide om naar haar te kijken.

‘Je kunt beter teruggaan,’ zei Glass toen ze bij de controlepost op de luchtbrug kwamen, waar – precies zoals Luke had beloofd – geen bewakers te zien waren. ‘Ik red me verder wel.’

Lukes kaak verstrakte en hij glimlachte bitter. ‘Je bent een ontsnapte gevangene, maar nog steeds ben ik niet goed genoeg om je moeder te ontmoeten.’

‘Zo bedoelde ik het niet.’ Ze dacht aan het spoor van scans dat hij al had achtergelaten. ‘Het is niet veilig voor jou om mij te helpen. Ik kan niet toestaan dat je je leven op het spel zet. Je hebt al zo veel gedaan.’

Luke haalde adem alsof hij iets wilde zeggen en knikte toen. ‘Oké dan.’

Ze zette een glimlach op – ze hoopte tenminste maar dat het daarop leek – en drong haar tranen terug. ‘Bedankt voor alles.’

Lukes gezichtsuitdrukking werd iets zachter. ‘Sterkte, Glass.’ Hij boog zich al iets naar voren, en onwillekeurig hief Glass uit gewoonte haar gezicht naar hem op, maar toen stapte hij achteruit en scheurde zijn blik met bijna fysieke kracht van haar los. Zonder iets te zeggen draaide hij zich om en liep geluidloos terug in de richting waar ze vandaan waren gekomen.

Glass bleef kijken terwijl hij langzaam verdween, haar lippen verlangend naar de afscheidskus die ze nooit meer zouden voelen.

Toen ze bij de ingang van haar appartement kwam, hief Glass haar vuist en klopte zachtjes.

De deur ging open en Glass’ moeder Sonja keek om het hoekje. Binnen een paar tellen speelde er een hele symfonie aan emoties over haar gezicht: verrassing, vreugde, verwarring en angst. ‘Glass?’ stamelde ze. Ze stak haar handen uit naar haar dochter, alsof ze er niet zeker van was dat Glass daar echt stond.

Dankbaar liet Glass zich door haar moeder omhelzen en zoog de geur van haar parfum in zich op.

‘Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.’ Nog één keer knuffelde ze Glass; toen trok ze haar naar binnen en sloot de deur. Sonja deed een stap achteruit en staarde naar haar dochter. ‘Ik telde de dagen al af,’ zei ze, fluisterend nu. ‘Over drie weken word je achttien.’

Glass greep haar moeders klamme hand en nam haar mee naar de bank. ‘Ze zouden ons naar de aarde sturen,’ vertelde ze. ‘Honderd van ons.’ Ze haalde diep adem. ‘Ik had een van hen moeten zijn.’

‘De aarde?’ herhaalde Sonja langzaam. Het was alsof ze het woord op een afstandje voor zich hield om het beter te kunnen bekijken. ‘Nee toch…’

‘Er was een schermutseling tijdens de lancering. De kanselier…’ Het begon Glass te duizelen toen ze zich de scène op het lanceerdek herinnerde. Ze zei een stil schietgebedje voor Wells, dat alles goed met hem was daar beneden op aarde, dat hij bij Clarke was en niet alleen hoefde te rouwen. ‘In de chaos lukte het me om te ontsnappen,’ ging ze verder. De details waren op dat moment onbelangrijk. ‘Ik ben hier alleen om te zeggen dat ik van je hou.’

Haar moeder sperde haar ogen open. ‘Dus dát is hoe de kanselier is neergeschoten. O, Glass,’ fluisterde ze en ze sloeg haar armen om haar dochter heen.

Buiten in de gang klonk het gedreun van voetstappen.

Glass huiverde. Angstig keek ze naar de deur en toen weer naar haar moeder. ‘Ik kan niet lang blijven.’ Beverig stond ze op.

‘Wacht!’ Sonja greep de arm van Glass beet om haar terug op de bank te trekken. Haar vingers sloten zich stevig om haar pols. ‘De kanselier ligt op de intensive care, wat betekent dat vicekanselier Rhodes de leiding heeft. Je moet nog niet gaan.’ Ze was even stil. ‘Hij heeft een heel andere benadering van… regeren. Er bestaat een kans dat hij je gratie zal verlenen. Hij valt vast te overtuigen.’ Sonja stond op en schonk Glass een glimlach, al bereikte die nauwelijks haar vochtig glanzende ogen. ‘Wacht hier.’

‘Moet je echt gaan?’ vroeg Glass kleintjes. Ze kon er niet tegen om nog eens afscheid te nemen. Niet nu elk afscheid het laatste kon zijn.

Haar moeder boog zich voorover en gaf Glass een kus op haar voorhoofd. ‘Ik blijf niet lang weg.’

Glass keek toe terwijl Sonja snel wat lippenstift opdeed en daarna de weer stille gang in glipte. Toen trok ze haar knieën op en sloeg haar armen eromheen, alsof ze wilde voorkomen dat alles wat zich binnen in haar afspeelde naar buiten stroomde.

Glass wist niet zeker hoe lang ze had geslapen, maar opgekruld op de kussens die zich de vorm van haar lichaam precies leken te herinneren, leek het ineens mogelijk dat de afgelopen zes maanden niet meer dan een nachtmerrie waren geweest. Dat ze niet werkelijk in de gevangenis had gezeten, in een cel met daarin niet meer dan twee metalen bedden, een zwijgende maar woedende Arcadiaanse celgenoot en de geesten van snikken die overbleven nadat haar tranen allang waren opgedroogd.

Toen ze haar ogen opende, zat haar moeder naast haar op de bank. Ze streek over Glass’ doffe haar. ‘Alles is geregeld,’ zei ze zacht. ‘Je hebt gratie gekregen.’

Glass rolde zich om, zodat ze haar moeder kon aankijken. ‘Hoe?’ vroeg ze. Het verrassende nieuws maakte haar meteen klaarwakker en verjoeg de beelden van Luke die aan de binnenkant van haar oogleden waren blijven hangen terwijl ze langzaam ontwaakte. ‘Waarom?’

‘De mensen beginnen onrustig te worden,’ legde haar moeder uit. ‘Het afgelopen jaar heeft geen van de veroordeelde jongeren de herziening van zijn zaak overleefd. Daardoor lijkt het rechtssysteem allesbehalve rechtvaardig. Jij zult de uitzondering zijn, het bewijs dat het systeem nog altijd werkt zoals het hoort. Dat diegenen die een bijdrage aan de maatschappij kunnen leveren daar ook de kans voor krijgen. Er was wat overredingskracht voor nodig, maar uiteindelijk zag vicekanselier Rhodes mijn kant van de zaak,’ besloot haar moeder. Ze liet zich op de bank zakken, uitgeput maar opgelucht.

‘Mam… Ik kan niet… Ik weet niet… Dank je.’ Glass wist niet wat ze verder moest zeggen. Glimlachend duwde ze zich overeind en ze legde haar hoofd op haar moeders schouder. Dus ze was vrij? Ze wist bijna niet meer wat het woord betekende.

‘Je hoeft me niet te bedanken, lieverd. Ik doe alles voor je.’ Sonja streek een lok van Glass’ haar achter haar oor en glimlachte. ‘Maar niet vergeten: je mag niemand over de missie naar de aarde vertellen. Dat meen ik.’

‘En wat is er met de anderen gebeurd? Is alles goed met Wells? Kun je daarachter komen?’

Sonja schudde haar hoofd. ‘Voor zover jij weet, is er nooit een missie geweest. Het enige wat ertoe doet, is dat je nu veilig bent. Je krijgt een tweede kans,’ mompelde ze. ‘Beloof me dat je niets doms zult doen.’

‘Dat beloof ik,’ zei Glass uiteindelijk, terwijl ze ongelovig haar hoofd schudde. ‘Dat beloof ik.’

Hoofdstuk 9

Clarke

Clarke glipte door de flap van de tent die als ziekenboeg diende en stapte de open plek op. Zelfs zonder de luxe van ramen had ze gevoeld dat het ochtend was. De hemel was één uitbarsting van kleuren en de geurige lucht activeerde sensoren in haar hersenen waarvan Clarke nooit had geweten dat ze bestonden. Ze wilde dat ze deze ervaring kon delen met de twee mensen die haar verlangen om de aarde te zien ooit hadden aangewakkerd. Helaas zou Clarke die kans nooit meer krijgen.

Haar ouders waren dood.

‘Goedemorgen.’

Clarke verstijfde. Het was nauwelijks te vatten dat Wells’ stem ooit haar favoriete geluid in het hele universum was geweest. Hij was er de reden van dat haar ouders dood waren, dat hun lichamen door de eindeloze ruimte zweefden, verder en verder weg rakend van alles wat ze hadden gekend en hadden liefgehad. In een moment van zwakte had Clarke hem een geheim toevertrouwd, terwijl het niet eens aan haar was om het te delen. En hoewel Wells haar bezwoer het aan niemand te vertellen, had hij nog geen vierentwintig uur gewacht voordat hij naar zijn vader rende. Hij wilde zo wanhopig graag de perfecte zoon, het gouden kind van de Phoenix zijn, dat hij het meisje verraadde van wie hij zogenaamd hield.

Ze keek naar Wells. Niets weerhield haar ervan hem naar de keel te vliegen, maar liever vermeed ze elke confrontatie die haar langer aan zijn aanwezigheid zou blootstellen.

Toen ze langs hem beende, greep Wells haar arm beet. ‘Wacht even, ik wilde alleen…’

Clarke draaide zich bliksemsnel weg en trok zich los. ‘Raak me niet aan,’ siste ze.

Wells deed een stap naar achteren en keek met grote ogen naar haar. ‘Het spijt me.’ Zijn stem klonk rustig, maar aan zijn gezicht kon ze zien hoe beledigd hij was.

Clarke had altijd meteen kunnen zien hoe Wells zich voelde. Hij was een beroerde leugenaar, en dat was precies hoe ze destijds, in dat ene korte ogenblik, te weten was gekomen dat zijn belofte om niets te vertellen oprecht was. Alleen had iets hem blijkbaar van gedachten doen veranderen, en het waren Clarkes ouders die daarvoor de prijs hadden betaald.

Wells verroerde zich niet. ‘Ik wilde alleen even vragen of je het een beetje redt,’ zei hij zacht. ‘Vandaag gaan we de laatste brokstukken van de crash doorzoeken. Is er nog iets speciaals wat je voor je patiënten nodig hebt?’

‘Ja. Een steriele operatieruimte, infusen, een lichaamsscanner, echte artsen…’

‘Je doet fantastisch werk hier.’

‘Ik zou het nog veel beter doen als ik de afgelopen zes maanden studerend in het ziekenhuis had doorgebracht in plaats van in detentie.’

Deze keer had Wells zich schrap gezet voor de sneer, dus bleef zijn gezicht onaangedaan.

De hemel werd steeds lichter en in de haast gouden gloed die over de open plek scheen, leek het wel of alles in de afgelopen nacht was opgepoetst. Het gras leek groener en glinsterde door talloze waterdruppeltjes. Aan een verder onopvallende struik ontvouwden zich paarse bloemen. De lange, taps toelopende bloemblaadjes strekten zich uit naar de zon, kronkelend in de lucht alsof ze dansten op muziek die alleen zij konden horen.

Wells leek Clarkes gedachten te lezen. ‘Als je niet in detentie had gezeten, was je hier nooit terechtgekomen,’ zei hij zacht.

Als gestoken draaide ze zich naar hem toe. ‘Dus jij vindt dat ik je dankbaar moet zijn voor wat je hebt gedaan? Ik heb kinderen zien sterven, kinderen die hier helemaal niet naartoe wilden maar die wel moesten, omdat een of andere klootzak zoals jij ze aangaf, alleen maar om zich belangrijk te voelen.’

‘Dat is niet wat ik bedoelde.’ Zuchtend, maar zonder met zijn ogen te knipperen, beantwoordde Wells haar blik. ‘Het spijt me zo, Clarke. Ik kan je niet zeggen hoeveel. En ik deed het niet om me belangrijk te voelen.’ Hij wilde een stap naar voren doen, leek daar toen van af te zien en bracht zijn gewicht weer naar achteren. ‘Je leed eronder en ik wilde je helpen. Ik kon er niet tegen om je zo te zien. Ik wilde alleen maar helpen, zorgen dat de pijn verdween.’

Bij de tederheid in zijn stem kreeg Clarke een knoop in haar maag. ‘Ze hebben mijn ouders vermoord,’ fluisterde ze, terwijl ze net als zo vele keren eerder de scène voor zich probeerde te zien. Haar moeder, die zich schrap zette voor de prik van de naald; haar lichaam, waarin systematisch alle functies werden uitgeschakeld, tot die afschuwelijke laatste ogenblikken waarin alleen haar hersenen nog functioneerden. Hadden ze hun het gebruikelijke laatste maal aangeboden? Clarkes hart kromp ineen toen ze zich haar vaders levenloze lichaam in een ruimtecapsule voorstelde, met rode vlekken op zijn vingers van de bessen die hij in zijn eentje had opgegeten. ‘Een pijn als deze verdwijnt nooit meer.’

Een ogenblik lang keken ze elkaar zwijgend aan, en de stilte leek letterlijk gewicht te krijgen. Toen verbrak Wells het oogcontact en hief zijn hoofd op naar de bomen die hun takken boven hen uitstrekten. Vanuit het bladerdak kwamen vaag muzikale geluiden.

‘Hoor je dat?’ fluisterde Wells zonder haar aan te kijken.

Het lied klonk zowel klaaglijk als vreugdevol, de eerste paar noten van een treurzang voor de verblekende sterren. Maar net toen Clarke zeker wist dat haar hart zou breken door de bitterzoete pracht, leek de melodie opeens op te stijgen en kondigde hij trompetterend de komst van de dageraad aan.

Vogels. Echte vogels. Ze kon ze niet zien, maar wist dat ze er waren. Ze vroeg zich af of de eerste kolonisten vogels hadden gehoord toen ze aan boord van het laatste schip gingen. Zou de muziek een lied van vaarwel zijn geweest? Of verhieven de dieren al gezamenlijk hun stemmen in een requiem voor de stervende aarde?

‘Het is ongelooflijk.’ Wells keek haar aan met een glimlach die ze zich herinnerde van lang geleden.

Clarke huiverde. Het was alsof ze een spook zag – de geest van een jongen aan wie ze, dom als ze was, haar hart had geschonken.

Het lukte Clarke niet om een glimlach te onderdrukken toen ze Wells voor haar deur onrustig van de ene op de andere voet zag huppen. Hij gedroeg zich altijd al nerveus wanneer hij haar in het openbaar kuste, maar sinds hij met zijn officierstraining was begonnen, was het erger geworden. Het idee om met zijn vriendin te zoenen terwijl hij zijn uniform droeg, leek hem een ongemakkelijk gevoel te geven. Wat heel spijtig was, want zodra ze hem in uniform zag, wilde ze nog liever met hem zoenen dan anders.

‘Ik zie je morgen.’ Clarke draaide zich om en wilde haar duim al tegen de scanner drukken.

‘Wacht,’ zei Wells. Hij keek even over zijn schouder en greep toen haar arm beet.

Clarke zuchtte. ‘Wells,’ begon ze, terwijl ze zich los probeerde te wringen, ‘ik moet gaan.’

Grijnzend verstevigde hij zijn greep. ‘Zijn je ouders thuis?’

‘Ja.’ Ze knikte met haar hoofd naar de deur. ‘Ik ben al laat voor het eten.’

Vol verwachting keek Wells haar aan. Hij at altijd veel liever bij haar familie dan dat hij zwijgend tegenover zijn vader zat, maar ze kon hem niet uitnodigen. Niet vanavond.

Wells hield zijn hoofd schuin. ‘Ik zal geen vies gezicht trekken, wat je vader ook aan de proteïnepasta heeft toegevoegd. Ik heb geoefend.’ Op zijn gezicht verscheen een komische, brede grijns en hij knikte verwoed. ‘Wauw. Dit is heerlijk!’

Clarke perste even haar lippen op elkaar en gaf toen antwoord. ‘Ik moet ze gewoon even over iets persoonlijks spreken.’

Meteen werd Wells ernstig. ‘Wat is er aan de hand?’ Hij liet haar arm los en bracht een hand naar haar gezicht. ‘Is alles in orde?’

‘Alles is prima.’ Ze stapte opzij en keerde haar gezicht af, zodat haar ogen haar niet zouden verraden door achter al die leugens signalen van onrust uit te zenden. Ze móést haar ouders confronteren met wat ze wist over hun experimenten; langer uitstellen ging echt niet.

‘Oké dan,’ zei hij langzaam. ‘Zie ik je morgen?’

In plaats van haar op haar wang te kussen, verraste Wells Clarke door zijn armen om haar middel te slaan en haar tegen zich aan te trekken. Hij drukte zijn lippen op die van haar, en even vergat ze alles, behalve de warmte van zijn lichaam.

Tegen de tijd dat ze de deur achter zich dicht had gedaan, was de tinteling van Wells’ aanraking op haar huid echter vervangen door een huivering van angst.

Haar ouders zaten op de bank en hun hoofden draaiden haar kant op.

‘Clarke.’ Glimlachend stond haar moeder op. ‘Was dat Wells die bij je was? Wil hij misschien mee…’

‘Nee,’ antwoordde Clarke, scherper dan haar bedoeling was. ‘Kun je gaan zitten? Ik moet met jullie praten.’ Ze liep door de kamer en nam op een stoel tegenover haar ouders plaats, trillend van de twee krachtige emoties die streden om de controle over haar lichaam: allesverterende woede en uitzichtloze hoop. Om haar woede te rechtvaardigen zouden haar ouders moeten toegeven wat ze hadden gedaan, maar tegelijkertijd bad ze dat ze een geldig excuus hadden. ‘Ik heb het wachtwoord geraden,’ zei ze eenvoudig. ‘Ik ben in het lab geweest.’

Met grote ogen liet haar moeder zich terugzakken op de bank. Ze haalde diep adem, en even hoopte Clarke dat ze zou proberen het uit te leggen, dat ze de woorden kon vinden om alles beter te maken. Toen fluisterde ze het zinnetje dat Clarke zo had gevreesd: ‘Het spijt me.’

Haar vader pakte de hand van zijn vrouw en keek Clarke aan. ‘Het spijt me dat je dat hebt moeten zien,’ zei hij zacht. ‘Ik weet dat het… schokkend is. Maar ze voelen geen pijn. Daar zorgen we voor.’

‘Hoe konden jullie?’ De vraag voelde te fragiel, niet in staat het gewicht van haar beschuldiging te dragen, maar ze kon niets anders bedenken. ‘Jullie experimenteren op mensen. Op kinderen.’ Haar maag kromp samen toen ze het hardop zei. Gal stroomde langzaam haar keel in.

Haar moeder sloot haar ogen. ‘We hadden geen keus,’ fluisterde ze. ‘We zijn jaren bezig geweest om de stralingsniveaus op andere manieren te testen, dat weet je. Toen we verslag uitbrachten aan de vicekanselier, moesten we hem melden dat we zonder menselijke studies niet voldoende bewijs konden verzamelen. We dachten dat hij wel begreep dat het een doodlopende weg was. Maar hij stond erop dat we…’ Haar stem brak, maar voor Clarke hoefde ze haar zin niet af te maken. ‘We hadden geen keus,’ herhaalde ze wanhopig.

‘Iedereen heeft altijd een keus,’ zei Clarke bevend. ‘Jullie hadden nee kunnen zeggen. Mij hadden ze moeten vermóórden voordat ik met zoiets zou instemmen.’

‘Maar hij dreigde niet ons te doden.’ Haar vaders stem klonk gekmakend kalm.

‘Waarom doen jullie dit dan in hemelsnaam?’ vroeg Clarke schril.

‘Hij zei dat hij jóú zou doden.’

Het gezang van de vogels stierf weg en liet een geladen stilte achter, alsof de muziek naar binnen was gesijpeld en de lucht had doordrenkt met de melodie.

‘Wauw,’ zei Wells zacht. ‘Dat was ongelooflijk.’ Zijn gezicht was nog altijd naar de bomen toe gekeerd, maar hij had zijn arm naar haar uitgestoken, alsof hij dwars door de tijd heen reikte om de hand van het meisje te pakken dat ooit van hem had gehouden.

De betovering was verbroken. Clarke verstijfde en liep zonder een woord te zeggen terug naar de ziekenboeg.

Het was donker in de tent. Clarke struikelde bijna toen ze naar binnen stapte; in gedachten was ze al bezig met het verband om het been van die ene jongen dat ze moest verwisselen, en de slordige hechtingen waarmee ze de snee op het bovenbeen van dat meisje had gesloten en die ze moest overdoen. Eindelijk had ze een container met echt verband en hechtdraad gevonden, maar veel meer zou ze niet kunnen doen als ze de echte medicijnkist niet vonden. Hij was niet tussen de wrakstukken opgedoken, dus waarschijnlijk was hij tijdens de crash uit het transportschip geslingerd en vernietigd.

Thalia lag op een van de veldbedden. Ze sliep nog, en gelukkig leek het laatste verband dat Clarke had aangebracht het te houden. Sinds Clarke Thalia na de crash met een akelige, hevig bloedende snijwond in haar zij had aangetroffen, had ze het al drie keer verwisseld.

Zodra ze zich het hechten van de wond herinnerde, keerde haar maag zich om. Ze hoopte maar dat haar vriendin er niet veel meer van wist. De pijn was zo hevig geweest dat Thalia was flauwgevallen. Sindsdien kwam ze af en toe even bij, maar gleed ook telkens weer weg.

Clarke knielde naast haar vriendin en streek een vochtige lok haar van Thalia’s voorhoofd. ‘Hé,’ fluisterde ze toen Thalia’s ogen knipperend opengingen. ‘Hoe voel je je?’

Het gewonde meisje wist een glimlach te produceren, maar de inspanning leek alle energie uit haar lichaam weg te zuigen. ‘Met mij gaat het geweldig,’ zei Thalia, maar toen kromp ze ineen, en de pijn was zichtbaar in haar ogen.

‘Vroeger kon je een stuk beter liegen.’

‘O, maar ik loog nooit.’ Haar stem klonk hees, maar ook vol gespeelde verontwaardiging. ‘Ik zei alleen tegen de bewaker dat ik nekklachten had en dus een extra kussen moest hebben.’

‘En daarna overtuigde je hem ervan dat whisky van de zwarte markt ervoor zou zorgen dat je stopte met zingen in je “slaap”,’ voegde Clarke er met een glimlach aan toe.

‘Ja… Jammer dat Lise niet bereid was mee te spelen.’

‘En dat je geen wijs kunt houden, zelfs niet als je leven ervan afhangt.’

‘Dat maakte het juist zo fantastisch!’ protesteerde Thalia. ‘Die nachtwaker had er tegen die tijd alles voor over om me stil te krijgen.’

Clarke schudde glimlachend haar hoofd. ‘En dan beweer jij dat Phoenix-meisjes gestoord zijn.’ Ze gebaarde naar de dunne deken die over Thalia heen lag. ‘Mag ik?’

Thalia knikte en Clarke trok de deken opzij. Terwijl ze het verband loswikkelde, probeerde ze haar gezicht neutraal te houden. De huid rond de wond was rood en gezwollen, en in de ruimte tussen de hechtingen vormde zich pus. De wond zelf was het probleem niet, wist Clarke. Die zag er misschien akelig uit, maar in een medisch centrum zouden ze over zo’n verwonding hun schouders ophalen. De werkelijke dreiging kwam van de infectie.

‘Zo erg?’ vroeg Thalia zacht.

‘Neuh, het ziet er goed uit.’ De leugen kwam soepeltjes over Clarkes lippen. Onwillekeurig gleed haar blik naar het lege veldbed waarop een jongen die de dag daarvoor was overleden zijn laatste uren had doorgebracht.

‘Dat was niet jouw schuld,’ merkte Thalia op.

‘Ik weet het.’ Clarke zuchtte. ‘Ik had alleen graag gewild dat hij niet alleen was geweest.’

‘Dat was hij niet. Wells was bij hem.’

‘Wát?’ vroeg Clarke verward.

‘Hij kwam een paar keer bij hem kijken. De eerste keer dat hij de tent in kwam, was hij op zoek naar jou, denk ik, maar toen hij eenmaal had gezien hoe slecht die jongen eraan toe was…’

‘Echt?’ Clarke wist niet goed of ze de observaties van een meisje dat het grootste deel van de dag buiten bewustzijn was geweest wel moest geloven.

‘Hij was het, zeker weten,’ riep een andere stem.

Toen Clarke omkeek, zag ze Octavia, die net overeind ging zitten.

Ze had een speelse glimlach op haar gezicht. ‘Het gebeurt niet elke dag dat Wells Jaha aan je bed komt zitten.’

Clarke keek haar ongelovig aan. ‘Hoe ken jij Wells?’

‘Een paar jaar terug bracht hij samen met zijn vader een bezoek aan het pleeghuis. De meisjes hadden het er nog weken over. Hij is een soort supernova.’

Clarke grinnikte even om het Waldense slang.

Octavia vervolgde: ‘Ik vroeg of hij zich mij nog kon herinneren. Hij zei van wel, maar hij is natuurlijk te veel heer om nee te zeggen.’ Ze zuchtte overdreven en legde de rug van haar hand tegen haar voorhoofd. ‘Helaas. Mijn enige kans op de liefde.’

‘Hé, en ik dan?’ Een jongen van wie Clarke had gedacht dat hij nog sliep, keek Octavia beledigd aan. Ze wierp hem een kushandje toe.

Clarke schudde haar hoofd en wendde zich weer tot Thalia. Van het gezicht van haar vriendin dwaalde haar blik meteen weer terug naar de ontstoken wond.

‘Dat is geen goed teken, hè?’ vroeg Thalia zacht. De vermoeidheid begon door te klinken in haar toch al bibberige stem.

‘Het kan erger.’

‘Jouw leugens zijn ook niet meer zo overtuigend als ze geweest zijn. Wat is er aan de hand?’ Met moeite trok ze een wenkbrauw op. ‘Ben je soms soft geworden door de liefde?’

Clarke verstijfde en trok haar hand abrupt terug van Thalia’s deken. ‘Ben jij soms niet goed wijs geworden door je verwondingen?’ Ze keek over haar schouder en zag tot haar opluchting dat Octavia diep in gesprek was met de Arcadiaanse jongen. ‘Je wéét wat hij me heeft aangedaan.’ Ze werd bijna misselijk van walging. ‘Wat hij mijn ouders heeft aangedaan.’

‘Natuurlijk weet ik dat.’ Thalia keek naar Clarke met een mengeling van frustratie en medelijden. ‘Maar ik weet ook wat hij op het spel heeft gezet om hier te kunnen komen.’ Ze glimlachte. ‘Hij houdt van je, Clarke. De meeste mensen zijn hun hele leven bezig een dergelijke liefde te vinden.’

Clarke zuchtte. ‘Nou, dan hoop ik voor jou dat jij die nooit vindt.’

Hoofdstuk 10

Bellamy

Het was idioot hoe hun omgeving in de loop van de dag veranderde. ’s Ochtends voelde alles fris en nieuw; zelfs de lucht had iets scherps. In de middag werd het licht vriendelijker, de kleuren zachter. Tot nu toe was dat wat Bellamy het meest beviel aan de aarde: het onverwachte van alles. Als een meisje dat je telkens weer liet gissen. Altijd al had hij zich aangetrokken gevoeld tot de types die hij niet meteen kon doorgronden.

Vanaf de andere kant van de open plek steeg gelach op. Toen Bellamy zich omdraaide, zag hij op een lage boomtak twee meisjes zitten, die giechelend naar een jongen sloegen die probeerde er ook op te klimmen. Vlakbij speelden een paar jongens van de Walden een potje lummelen met de schoen van een Arcadiaans meisje; lachend schoot de eigenaresse op blote voeten over het gras. Even voelde hij spijt dat Octavia nog niet genoeg was hersteld om mee te doen – veel plezier had ze in haar leven nog niet gekend. Aan de andere kant was het waarschijnlijk beter als ze zich aan niemand hechtte. Zodra haar enkel genezen was, zouden zij en Bellamy hier voorgoed verdwijnen.

Bellamy scheurde een verkreukeld voedselpakketje open, kneep de helft van de inhoud in zijn mond en stak de netjes dichtgevouwen verpakking daarna in zijn zak. Zodra ze de laatste wrakstukken hadden doorzocht, wisten ze zeker wat ze al hadden gevreesd: de voedselpakketjes die ze vlak na de landing hadden gevonden, genoeg voor niet meer dan een paar weken, waren alles wat ze hadden meegekregen. Ofwel de raad had aangenomen dat de honderd na een maand wel zouden hebben ontdekt hoe ze van het land moesten leven… ofwel ze verwachtten niet dat ze het zo lang zouden redden.

Met geweld had Graham de meeste mensen gedwongen de door hen gevonden pakjes in te leveren, waarna hij een Arcadiaan die Asher heette had aangewezen om ze te distribueren. Toch was er ook al een prille zwarte markt ontstaan: mensen ruilden voedselpakketjes voor dekens en meldden zich aan voor extra waterdiensten in ruil voor een gereserveerd plekje in een van de overvolle tenten. Wells had de hele dag geprobeerd iedereen het eens te laten worden over een wat strakker geregeld systeem, maar hoewel sommige kinderen wel geïnteresseerd leken, had het Graham niet veel tijd gekost om hem het zwijgen op te leggen.

Bellamy draaide zich om toen het gelach aan het korte uiteinde van de open plek plaatsmaakte voor geschreeuw.

‘Geef hier!’ schreeuwde een van de Waldenaren, terwijl hij iets uit de handen van een andere jongen probeerde te wringen.

Terwijl Bellamy ernaartoe rende, realiseerde hij zich dat het een bijl was. De eerste jongen hield de steel met beide handen vast en probeerde het ding buiten bereik van de ander te zwaaien, terwijl de tweede jongen een poging deed het blad vast te grijpen.

Anderen renden nu ook op de jongens af, maar in plaats van de twee uit elkaar te trekken schoten ze tussen de bomen door en raapten allerlei voorwerpen op. Verspreid over de grond lagen een heleboel wapens en werktuigen – meer bijlen, messen, zelfs speren. Bellamy glimlachte toen hij een pijl en boog ontdekte.

Vanochtend had hij sporen van een dier gevonden – echte sporen die het bos in leidden. Zijn ontdekking had een enorme opschudding veroorzaakt. Op een gegeven moment stonden er zowat veertig mensen om hem heen, die allemaal met intelligente, behulpzame observaties kwamen, zoals: ‘Het is waarschijnlijk geen vogel’, en: ‘Het lijkt erop dat het vier poten heeft.’ Uiteindelijk was Bellamy zelf degene die hen erop wees dat het hoeven waren, geen poten, wat inhield dat het waarschijnlijk een planteneter was en dus iets wat ze misschien wel konden vangen en opeten. Eigenlijk had hij alleen nog zitten wachten op iets om mee te kunnen jagen, en nu had hij het; zijn eerste portie geluk hier op aarde. Hopelijk waren Octavia en hij allang vertrokken wanneer de voedselpakketjes opraakten, maar hij ging er niet op gokken.

‘Kappen daarmee, allemaal,’ klonk een luide stem boven iedereen uit.

Bellamy keek op en zag Wells bij de bosrand aankomen.

‘We kunnen niet zomaar iedereen met wapens laten rondlopen. We moeten ze verzamelen en sorteren, en daarna besluiten wie ze mogen hebben.’

Uit de menigte rees een heleboel gesnuif op en overal zag hij uitdagende blikken.

‘Die jongen heeft de kanselier gegijzeld,’ ging Wells verder, wijzend naar Bellamy, die de pijl en boog al over zijn schouder had gehangen. ‘Wie weet waartoe hij nog meer in staat is. Willen jullie dat iemand zoals hij met een dodelijk wapen rondloopt?’ Wells stak zijn kin naar voren. ‘We kunnen er op z’n minst over stemmen.’

Bellamy kon zijn lach niet inhouden. Wie dacht die jongen eigenlijk dat hij was? Hij bukte zich, pakte een mes van de grond en liep ermee naar Wells.

Wells bleef staan waar hij stond. Bellamy vroeg zich af of het hem moeite kostte om niet terug te deinzen, of dat Wells misschien een minder ongevaarlijke tegenstander was dan hij dacht. Net op het moment dat het erop leek dat hij Wells in de borst wilde steken, draaide Bellamy het wapen om, zodat het handvat naar Wells wees, en duwde het in zijn hand.

‘Newsflash, knappe jongen.’ Bellamy knipoogde. ‘We zijn allemaal criminelen hier.’

Voordat Wells kon antwoorden, kwam Graham naar hen toe gelopen. Terwijl hij van Wells naar Bellamy keek, gleed er een grimmig lachje over zijn gezicht. ‘Ik ben het eens met de eerwaarde minikanselier,’ zei Graham. ‘We moeten die wapens achter slot en grendel opbergen.’

Bellamy deed een stap achteruit. ‘Wat? En jou ook daarvoor verantwoordelijk maken?’ Hij liet een vinger langs de boog glijden. ‘Echt niet. Ik ben klaar om te gaan jagen.’

Graham snoof. ‘En waar joeg je precies op toen je nog op de Walden zat, behalve op meisjes met weinig eisen en nog minder gevoel van eigenwaarde?’

Bellamy verstijfde, maar zei niets. Het was zonde van de tijd om op Grahams insinuatie in te gaan, maar hij voelde zijn vingers jeuken.

‘Of misschien hoef jij ze helemaal niet achterna te jagen,’ ging Graham verder. ‘Een van de voordelen van een zus hebben, neem ik aan.’

Met een akelig gekraak belandde Bellamy’s vuist op Grahams kaak. Graham wankelde een paar passen naar achteren, te verbaasd om zijn armen op te heffen voordat Bellamy de volgende dreun uitdeelde. Toen kwam hij overeind en raakte Bellamy met een krachtige, goed geplaatste stoot op zijn kin. Bellamy schoot grommend naar voren en gebruikte zijn volle gewicht om Graham tegen de grond te gooien. Met een doffe klap landde Graham op het gras, maar net toen Bellamy hem een snelle trap wilde geven, rolde hij opzij en sloeg Bellamy’s benen onder hem vandaan.

Bellamy mepte om zich heen en probeerde snel overeind te komen, zodat hij weer in het voordeel was, maar hij was te laat. Graham drukte hem al tegen de grond en hield iets vlak voor zijn gezicht, iets wat glinsterde in de zon. Een mes.

‘Zo is het genoeg!’ riep Wells. Hij greep Graham bij zijn kraag en sleurde hem van Bellamy af, die hijgend en piepend op zijn zij rolde.

‘Wat, verdomme?’ brulde Graham terwijl hij overeind krabbelde.

Met een van pijn vertrokken gezicht ging Bellamy op zijn knieën zitten, waarna hij langzaam opstond en naar de boog toe liep om hem op te rapen. Hij wierp een snelle blik op Graham, die het veel te druk had met woedend naar Wells staren om het op te merken.

‘Dat de kanselier jou toevallig vroeger naar je bedje bracht, betekent nog niet dat je automatisch de baas bent,’ siste Graham. ‘Het kan me niet schelen wat pappie tegen je heeft gezegd voor we vertrokken.’

‘Ik heb er geen enkele behoefte aan om hier de baas te zijn. Ik wil alleen maar zorgen dat we niet doodgaan.’

Graham wisselde een blik met Asher. ‘Als het je alleen daarom gaat, dan stel ik voor dat je je met je eigen zaken bemoeit.’ Hij bukte zich en raapte het mes op. ‘We zouden niet willen dat er ongelukken gebeurden.’

‘Dat is niet hoe we de zaken hier gaan aanpakken,’ zei Wells, die geen duimbreed toegaf.

‘O nee?’ Graham keek hem spottend aan. ‘En waarom denk je dat jij daar iets over te zeggen hebt?’

‘Omdat ik niet achterlijk ben. Maar als jij graag de eerste crimineel sinds tijden wilt zijn die op aarde iemand vermoordt, dan doe je je best maar.’

Bellamy blies langzaam zijn adem uit terwijl hij de open plek overstak naar waar hij de dierensporen had gezien. Hij had er geen enkele behoefte aan om betrokken te raken bij een wedstrijdje ver pissen, niet nu er misschien eten te vinden was. Opnieuw zwaaide hij de boog over zijn schouder en hij liep het bos in.

Dat had hij op jonge leeftijd al geleerd: als je iets gedaan wilde krijgen, moest je het zelf doen.

Tijdens het eerste bezoek was Bellamy acht geweest.

Zijn moeder was niet thuis, maar ze had hem precies gezegd wat hij moest doen. De bewakers kwamen hun eenheid zelden inspecteren. Velen van hen waren in deze buurt opgegroeid, en hoewel de rekruten graag met hun uniform pronkten en hun vroegere rivalen last bezorgden, vonden ze het toch te ver gaan de woningen van hun buren te onderzoeken. De officier die de leiding had over dit regiment kwam echter duidelijk niet van hier. En dat merkte je niet alleen aan zijn snobistische accent. Het was de manier waarop hij in hun kleine appartement rondkeek, met zowel verbazing als afschuw, alsof hij zich niet kon voorstellen dat hier mensen woonden.

Hij was zonder kloppen binnengekomen, terwijl Bellamy probeerde de ontbijtboel schoon te krijgen. Ze hadden maar een paar uur per dag stromend water, meestal op het moment dat zijn moeder op de zonnevelden aan het werk was. Bellamy schrok zo dat hij de beker die hij aan het afwassen was liet vallen. Doodsbenauwd keek hij toe terwijl het ding op de grond stuiterde en naar de kast rolde.

De ogen van de officier schoten heen en weer terwijl hij iets op zijn ooglensschermpje las. ‘Bellamy Blake?’ vroeg hij met zijn vreemde Phoenix-accent, dat klonk alsof zijn mond vol voedingspasta zat.

Bellamy knikte langzaam.

‘Is je moeder thuis?’

‘Nee,’ antwoordde hij. Hij deed erg zijn best om kalm te klinken, precies zoals hij had geoefend.

Er stapte nog een bewaker het appartement binnen. Na een knikje van de officier begon de tweede bewaker vragen te stellen, op een doffe, vlakke toon die erop leek te wijzen dat hij dezelfde reeks die dag al tientallen keren eerder had afgestoken. ‘Is er meer voedsel in deze woning aanwezig dan nodig is voor drie maaltijden?’ dreunde hij.

Bellamy schudde zijn hoofd.

‘Is er nog een andere energiebron naast…’

Bellamy’s hart bonsde zo hard dat het de woorden van de bewaker leek te overstemmen. Hoewel zijn moeder dit duizenden keren met hem had geoefend, volgens allerlei verschillende scenario’s, had hij zich nooit voorgesteld dat de ogen van de officier zo door hun appartement zouden dwalen. Toen de blik van de man op de gevallen beker bleef rusten en vervolgens naar de kast gleed, dacht Bellamy dat zijn borst uit elkaar zou klappen.

‘Ga je nog antwoord geven op de vraag?’

Toen Bellamy opkeek, zag hij hoe beide mannen naar hem staarden. De officier keek chagrijnig en ongeduldig, de andere bewaker alleen verveeld.

Bellamy begon zich te verontschuldigen, maar zijn ‘sorry’ klonk meer als een soort gepiep.

‘Bevinden zich in deze eenheid meer permanente bewoners dan de twee mensen die op dit adres geregistreerd staan?’

Bellamy haalde diep adem. ‘Nee.’ Hij perste het woord er bijna uit. Eindelijk dacht hij eraan het geërgerde gezicht op te zetten dat zijn moeder hem in de spiegel had laten oefenen.

De officier trok een wenkbrauw op. ‘Het spijt ons dat we beslag hebben gelegd op je tijd,’ zei hij zogenaamd vriendelijk. Met nog een laatste blik door het appartement beende hij naar buiten, gevolgd door de bewaker, die de deur achter zich dichtsloeg.

Bellamy zakte op zijn knieën, te angstig om antwoord te geven op de vraag die door zijn hoofd schoot: wat zou er gebeurd zijn als ze in de kast hadden gekeken?

Hoofdstuk 11

Glass

Glass slenterde achter Cora en Huxley aan op weg naar de ruilbeurs. Opeens wilde ze dat haar moeder nog een paar dagen had gewacht voor ze iedereen het nieuws over haar gratieverlening vertelde. In eerste instantie was ze heel blij geweest om haar vriendinnen weer te zien. Zodra ze die ochtend het appartement binnenliepen, waren alle drie de meisjes in snikken uitgebarsten. Maar nu, nu ze de veelbetekenende blikken zagen die Cora en Huxley wisselden toen ze een jongen passeerden die Glass niet kende, voelde ze zich eenzamer dan ze zich ooit in haar cel had gevoeld.

‘Jij hebt natuurlijk een heleboel punten gespaard.’ Huxley sloeg een arm om Glass heen. ‘Ik ben stikjaloers.’

‘Het enige wat ik heb, is wat mijn moeder vanochtend naar me heeft overgemaakt.’ Glass glimlachte zwakjes. ‘Na mijn arrestatie werden alle punten gewist.’

Huxley huiverde nogal dramatisch. ‘Ik kan het nog steeds niet geloven.’ Ze dempte haar stem. ‘Je hebt ons nooit verteld waarom je detentie hebt gekregen.’

‘Daar wil ze niet over praten,’ zei Cora met een nerveuze blik over haar schouder.

Nee, jíj wilt daar niet over praten, dacht Glass, terwijl ze de hoofdgang van het B-dek in liepen, een lange, brede passage met aan één kant panoramische ramen en aan de andere kant bankjes tussen potten met kunstplanten. Het was midden op de dag en de meeste bankjes waren bezet door vrouwen van haar moeders leeftijd, die bij een kop zonnebloemwortelthee zaten te kletsen. Officieel moest je bij het theekraampje met rantsoenpunten betalen, maar Glass kon zich niet herinneren dat haar ooit om een duimscan was gevraagd. Het was een van de vele luxes van het leven op de Phoenix, en ze had er nooit veel aandacht aan besteed, totdat ze meer met Luke begon op te trekken.

Terwijl de meisjes door de gang wandelden, voelde Glass bijna elk paar ogen haar kant op draaien. Met een knoop in haar maag vroeg ze zich af wat er schokkender was geweest: dat ze in detentie had gezeten of dat ze gratie had gekregen. Ze rechtte haar schouders toen ze langsliep en probeerde eruit te zien als iemand die barstte van het zelfvertrouwen. Het was de bedoeling dat Glass als voorbeeld diende van het rechtvaardigheidsgevoel van de Kolonie, en dat spel moest ze meespelen alsof haar leven ervan afhing. Omdat dat nu ook zo was.

‘Denk je dat er een kans bestaat dat Clarkes straf ook wordt kwijtgescholden?’ vroeg Huxley, ondanks de waarschuwende blik die Cora haar toewierp. ‘Trokken jullie in detentie wel eens met elkaar op?’

‘Jemig, Huxley, laat haar nou toch eens.’ Cora raakte bij wijze van steun even Glass’ arm aan. ‘Sorry. Maar niemand kon het geloven toen Clarke vlak na jou werd veroordeeld. Twee meisjes van de Phoenix binnen een paar maanden? En toen je terugkwam, gingen er meteen allerlei geruchten…’

‘Het geeft niet.’ Glass forceerde een glimlach om te laten zien dat ze het prima vond om erover te praten. ‘Clarke werd al snel in een isoleercel gezet, dus ik heb haar niet vaak gezien. En ik weet niet of zij ook gratie zal krijgen,’ loog ze, denkend aan haar moeders gebod om niet over de missie naar de aarde te praten. ‘Ik weet niet precies wanneer ze achttien wordt – mijn zaak werd herzien omdat ik bijna jarig ben.’

‘O, natuurlijk, je verjaardag!’ gilde Huxley en ze klapte in haar handen. ‘Die was ik bijna vergeten. We moeten iets voor je zien te vinden op de ruilbeurs.’

Cora knikte, zo te zien maar al te blij dat ze weer een acceptabel gespreksonderwerp hadden weten te vinden.

De drie meisjes waren bij hun bestemming aangekomen. De ruilbeurs van de Phoenix werd gehouden in een grote zaal aan het einde van het B-dek. Niet alleen waren er panoramische ramen, maar ook hing er een enorme kroonluchter, waarvan werd gezegd dat hij uit het Parijse operagebouw was gehaald, enkele uren voordat de eerste bom op West-Europa viel. Elke keer dat Glass het verhaal hoorde, voelde ze verdriet om de mensen die in plaats daarvan gered hadden kunnen worden, maar ze kon niet ontkennen dat de kroonluchter adembenemend was. Door het dansende, gereflecteerde licht dat er vanaf het plafond en de ramen op viel, leek het net een cluster van sterren, een miniatuursterrenstelsel dat boven hun hoofd ronddraaide en schitterde.

Huxley liet Glass’ arm los en vloog naar een uitstalling van linten, zonder iets te merken van het groepje meisjes dat vlak na Glass’ binnenkomst was stilgevallen. Glass bloosde en liep snel achter Cora aan, die haar blik had gevestigd op een stoffenkraampje bij de achterste muur.

Ze stond wat ongemakkelijk naast Cora, terwijl haar vriendin tussen de stoffen rommelde en de nette stapel al snel in een rommelige hoop veranderde. De Waldense die achter de tafel stond, glimlachte gespannen.

‘Moet je al die rotzooi zien,’ mompelde Cora. Ze gooide een stuk jute en een paar stroken fleece opzij.

‘Waar zoek je naar?’ vroeg Glass, die haar vinger langs een pietepeuterig stukje bleekroze zijde liet glijden. Het was prachtig, zelfs met de watervlekken en stipjes roest langs de rand, maar het zou onmogelijk zijn om genoeg bijpassende lapjes te vinden om er een avondtasje van te maken, laat staan een jurk.

‘Ik ben al tijden bezig stukjes blauw satijn te verzamelen en heb eindelijk genoeg voor het lijfje en de rok, maar nu heb ik nog iets nodig om eroverheen te doen, zodat het er niet al te patchworkachtig uitziet.’ Met opgetrokken neus bestudeerde Cora een groot stuk doorzichtig vinyl. ‘Hoeveel kost dit?’

‘Zes,’ antwoordde de Waldense.

‘Dat meent u niet,’ verzuchtte Cora met een overdreven blik op Glass. ‘Het is een douchegordijn.’

‘Het is op aarde gemaakt.’

Cora lachte spottend. ‘Wie zegt dat?’

‘En dit dan?’ Glass hield een stuk blauwe gaatjesstof omhoog. Het zag eruit alsof het ooit deel van een opberghoes was geweest, maar dat zou niemand nog kunnen zien als het in de jurk was verwerkt.

‘Ooo,’ riep Cora uit en ze griste de stof meteen uit Glass’ hand. ‘Dát vind ik mooi.’ Ze hield het stuk voor zich om te zien of het lang genoeg was en glimlachte toen naar Glass. ‘Gelukkig heeft je tijd in detentie geen invloed op je gevoel voor mode gehad.’

Glass verstijfde, maar zei niets.

‘Wat doe jij eigenlijk aan?’

‘Waarnaartoe?’

‘Naar het kijkfeestje.’ Cora benadrukte elke lettergreep, alsof ze een klein kind toesprak. ‘Voor de komeet?’

‘Sorry.’ Glass haalde haar schouders op. Blijkbaar was een half jaar detentie geen excuus om te vergeten wat er op de sociale agenda van de Phoenix stond.

‘Heeft je moeder je er niet over verteld toen je terugkwam?’ ging Cora verder, terwijl ze de gaatjesstof als een petticoat rond haar middel hield. ‘Er komt binnenkort een komeet vlak langs het schip, dichterbij dan ooit is gebeurd sinds de stichting van de Kolonie.’

‘En er is dus een kijkfeestje?’

Cora knikte. ‘Op het observatiedek. Ze maken allemaal uitzonderingen, dus er is eten, drinken, muziek – van alles. Ik ga met Vikram.’ Ze grijnsde breed, maar toen betrok haar gezicht. ‘Ik weet zeker dat hij het niet erg vindt als je meekomt. Hij weet van je… nou ja… verzachtende omstandigheden.’ Ze glimlachte vol medeleven naar Glass en wendde zich toen weer tot de vrouw. ‘Hoeveel?’

‘Negen.’

Plotseling begon Glass’ hoofd te bonzen. Ze mompelde een of ander excuus tegen Cora, die nog altijd met de verkoopster stond te onderhandelen, en slenterde verder om naar de uitstalling van sieraden op een tafel vlakbij te kijken. Afwezig streek ze met haar vingers langs haar hals. Ze had altijd een ketting met chip gedragen, het apparaat dat sommige meisjes op de Phoenix kozen als alternatief voor oorknopjes of een ooglensscherm. Het was mode om de chip in een sieraad te laten zetten, als je het geluk had een familierelikwie te bezitten of in plaats daarvan iets op de ruilbeurs wist te vinden.

Haar blik dwaalde over de glimmende verzameling, tot een gouden glinstering haar aandacht trok: een ovaal medaillon aan een fijn kettinkje. Glass hield haar adem in toen ze werd overspoeld door een golf van pijn, die haar hele lichaam vulde, tot het overal klopte en bonkte van verdriet en gemis. Ze wist dat ze moest omkeren en doorlopen, maar ze kon het niet.