Colofon

Lichtjaren

NUR 285

© 2018 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2018 Alloy Entertainment

Produced by Alloy Entertainment, LLC.

Collage omslag © AJR_photo/Shutterstock.com; iStock.com/Paffy69; iStock.com/lambada; iStock.com/Yuri_Arcurs.

Omslag © Hachette Book Group, Inc.

Originally published by Little, Brown and Company, an imprint of Hachette Book Group.

Oorspronkelijke titel: Light years

Nederlandse vertaling: Mariella Manfré

Omslagontwerp: Sacha Illingworth en Sammy Yuen

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Supernova

NUR 285

© 2019 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 Alloy Entertainment

Produced by Alloy Entertainment, LLC.

Collage omslag © AJR_photo/Shutterstock.com; iStock.com/lambada; iStock.com/Yuri_Arcurs; iStock.com/xxmmxx; iStock.com/kemalbas.

Omslag © Hachette Book Group, Inc.

Originally published by Little, Brown and Company, an imprint of Hachette Book Group.

Published by arrangement with Rights People, London.

Oorspronkelijke titel: Supernova

Nederlandse vertaling: Mariella Manfré

Omslagontwerp: Sammy Yuen

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @kassmorganbooks

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Vertaald door Mariella Manfré

Natuurlijk is het soms fijn om boeken te lezen waar je wat van kunt leren, waarbij je je blik verruimt en weet ik het wat allemaal nog meer. Maar soms wil je gewoon een boek waar je mee op de bank kunt ploffen en dat leest als een aflevering van GTST. Waarbij je smult van alle plotwendingen en intriges en je meeleeft met de sterke, lieve, gemene, slimme, gedreven en soms vreselijk achterbakse hoofdpersonen. Alleen is Lichtjaren geen soap-opera maar een space-opera, maar dat maakt het des te leuker.

Kass Morgan is de koningin van de smeuïge sci-fi. Volgens haar heeft iedereen tijd voor de liefde, ook al moet je zo nu en dan de wereld redden. Zelf houdt Kass enorm van een goed liefdesverhaal en ze weet dat als geen ander in haar eigen boeken te stoppen. Gooi bij die heerlijke romantiek een mix van te gekke personages, levensgevaarlijke geheimen, keiharde competitie, goede actiescènes en een lekker plot en je hebt je nieuwe verslaving te pakken.

Heel veel plezier op de Quatra Fleet Academy, de enige militaire kostschool waar ik best een keertje naartoe zou willen!

Veel leesplezier!

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgever Blossom Books

HOOFDSTUK 1

Cormak

De luchtsluis schoof sissend open en Cormak schoot de kokendhete, roze getinte buitenlucht in. Terwijl zijn motor over de rode grond vol barsten en spleten zoefde, haalde hij oppervlakkig adem totdat hij zeker wist dat zijn gasmasker het deed. Toen blies hij uit en schakelde de crossmotor naar een hogere versnelling, vooroverleunend om zijn lichaam zo gestroomlijnd mogelijk te krijgen. Hij had de hele nacht h2o-bestellingen afgeleverd in de luxueuze torens van Woonsector 2 en het was een opluchting om weer buiten te zijn. De lucht in de torens was dan wel vier keer gefilterd, hij had het daar toch benauwder dan in de giftige atmosfeer buiten.

Het water op Deva was streng op rantsoen en de meeste Kolonisten hadden amper genoeg te drinken, laat staan dat ze vaker dan één keer per week konden douchen. Maar iedereen die een boete durfde te riskeren kon op de zwarte markt voor een fiks bedrag water kopen van mensen als Cormaks baas Sol. Cormak leverde hier nu al twee jaar bestellingen af, maar de bewoners keken hem nog steeds wantrouwig aan, alsof hij iets was wat niet door de filters had mogen komen. Door schade en schande wijs geworden wist hij dat hij zijn blik niet vol verlangen op iets in hun appartementen moest laten hangen. Niet op het fruit dat in de terrariums groeide, niet op de films die op de schermen te zien waren, en zeker niet op de boeken die in doorzichtige, afgesloten kasten werden beschermd tegen de bijtende lucht. Als er iets was wat rijke mensen minder vertrouwden dan een Devak onder het stof, was het wel een Devak onder het stof die van lezen hield.

Het was een redelijk heldere dag en in de verte doemden de torens van Sector 23 op uit de vage roze nevel. Cormak woonde op de dertigste verdieping van Toren B, een van de zes kolossale cementconstructies die zijn pittoreske thuis vormden. Met een beetje geluk kon hij een paar uur slapen voordat Sol hem opriep voor de volgende bestellingen.

Cormak zette zijn helmradio aan en sloeg een paar keer met zijn in een handschoen verpakte hand tegen de zijkant totdat de ruis was verdwenen.

‘… functionarissen meldden dat er veertien mijnwerkers zijn omgekomen bij de explosie. En dan nu het weer,’ kwetterde een opgewekte stem. ‘Het is zevenentwintig uur veertig in de ochtend. De luchtverkeercondities zijn suboptimaal vanwege een storm in de mesosfeer. Het wordt vandaag maximaal 212 centis; het minimum ligt op 199 centis. Volgens de huidige atmosfeermetingen leidt ongefilterde lucht inademen na twee minuten en veertig seconden tot de dood. Fijne dag!’

Cormak raakte een geul en vloekte. Zijn motor had het zwaar te verduren door de bezorgdiensten, maar hij had geen keus. Loopjongen zijn voor Sol was beter dan veertien uur per dag in een van de overgebleven mijnen werken, ook al was Sol de grootste eikel op Deva.

Hij strekte zijn benen en ging staan om een beter overzicht te krijgen. De weg voor hem zag er leeg uit, afgezien van de overblijfselen van achtergelaten mijnbouwmateriaal. Een paar verroeste boren, enorme kapotte vaten en wat onderdelen van tankers die nog niet waren ingepikt door schroothandelaren nadat de mijn in onbruik was geraakt.

Het gezoem van de radio werd onderbroken door een alarm. ‘Inkomend bericht van… Cormak, accepteer, of ik zweer je, ik breek al je… Accepteert u?’

Cormak zuchtte en mompelde: ‘Accepteer.’

‘Waar was jij nou verdomme mee bezig?’ blafte een bekende stem. ‘Je kunt klanten geen grote bek geven.’

‘Waar heb je het over, Sol?’ vroeg Cormak vermoeid.

‘Wat je tegen Rella Hewitt zei kan echt niet. En dan heb ik het nog niet eens over het stelen van een product waar zíj voor had betaald.’

Cormak onderdrukte een kreun. Op weg naar het Hewitt-gebouw was hij langs een meisje gekomen dat de vloer aan het dweilen was en er uitgeput uitzag. Geen ongewoon beeld op Deva, waar veel jongeren van school af gingen wanneer hun ouders te ziek waren geworden om te werken. Cormak had haar een heel klein slokje h2o aangeboden, net genoeg om ervoor te zorgen dat ze niet in zou storten voordat haar dienst erop zat. Hij was vergeten dat de bemoeizuchtige, verveelde Rella Hewitt vaak naar de beelden van de bewakingscamera’s keek en haar buren zelfs midden in de nacht in de gaten hield. Toen hij bij haar deur was aangekomen, had ze zeker vijf minuten tegen hem staan krijsen voordat Cormak haar tirade had beëindigd met een paar goed geplaatste opmerkingen.

‘Luister, Sol. Ik heb wat moeite om medelijden te hebben met rijkelui die meer geven om hun exotische planten dan om Kolonistenkinderen.’ In tegenstelling tot de Kolonisten, die zich al generaties geleden via hun voorouders op Deva hadden gevestigd, waren de meeste rijke mensen pas recent gearriveerd van Tri, de hoofdplaneet van de Quatra Federatie.

‘Ja hoor, ga je nu een preek tegen me ophangen, eikel? Het is jouw taak om bestellingen af te leveren en je mond dicht te houden. Begrepen?’

‘Begrepen,’ murmelde Cormak.

‘Je mag in je handjes knijpen dat ik zo vriendelijk en begripvol ben. Ik ga je nog één kans geven. Je moet vanavond iets ophalen op 29° 22’ noord, 99° 48’ west… Waarom hoor ik je niet stoppen om dat op te schrijven?’

‘29° 22’ noord, 99° 48’ west,’ herhaalde Cormak lusteloos. ‘Ik heb het, baas.’ Coördinaten vergat hij nooit. Hij had iets met cijfers. Hij zag ze in zijn hoofd, terwijl ze veranderden in allerlei combinaties waarmee hij binnen een paar seconden ingewikkelde berekeningen kon maken. Niet dat hij daar veel aan had: bij wiskundeproefwerken gingen zijn leraren er altijd van uit dat hij had gespiekt als hij liet zien wat hij kon. Zijn broer Rex kon daar altijd heel pissig om worden, maar het had Cormak nooit veel kunnen schelen. Goede cijfers halen was alleen belangrijk voor mensen als Rex – voor de weinige leerlingen die slim genoeg waren om de aandacht van de leraren te krijgen en die meegaand genoeg waren om te kunnen omgaan met de oneindige berg papierwerk, gunsten en steekpenningen die nodig waren om een Devak binnen te krijgen op een universiteit of een trainingsprogramma op een andere planeet. Hoewel het zelfs Rex uiteindelijk niet was gelukt om van Deva af te komen.

‘Als je dit verprutst, ga je er spijt van krijgen. Dat meen ik, Cormak.’

‘Begrepen. Ik zal er vanavond zijn.’ 29° 22’ noord, 99° 48’ west was in Sector 22, waar Sol een contactpersoon had die op Tri gestolen nanotechnologie importeerde. Hoewel het merendeel van Sols handel bestond uit water, scharrelde hij ook in wapens en had hij een passie voor interstellaire cryptohandel. Het gerucht ging dat hij zelfs de Tridiaanse Bank had gehackt.

‘Shit,’ gromde Cormak toen zijn crosser weer een geul raakte en de lucht in vloog. Het lukte hem de motor recht te houden, maar hij landde zo hard dat de klap door zijn hele lichaam schokte. Hij keek even naar beneden om te checken of zijn broek nog goed in zijn laarzen zat. Als je huid ontbloot was, kon de giftige lucht in je poriën komen en was je binnen een paar uur dood.

Deva was van nature dodelijk voor de mens. De planeet was bedekt met een dikke gaswolk, een combinatie van nitrogeen, kooldioxide en net genoeg zuurstof om eruit te filteren en in te voeren in vacuüm afgesloten gebouwen. Maar Deva zat ook vol met terranium, het metaal waar ooit de meeste gebouwen op Tri van waren gemaakt. Honderd jaar geleden waren mijneigenaren en metaalexporteurs van Tri enthousiast naar Deva gekomen om aanspraak op dat metaal te maken. Ze hadden enorme koepels over hun comfortabele huizen gebouwd om zichzelf te beschermen tegen de giftige atmosfeer en reisden naar hun werk heen en weer in speciaal aangepaste flitsjachten met reservezuurstoffiltersystemen. Vervolgens hadden ze torens gebouwd voor de honderdduizenden arbeidskrachten die ze naar Deva hadden gelokt met mooie beloftes van hoge lonen en een nieuw begin. Die torens stonden zo dicht bij de mijnen dat de arbeidskrachten erheen konden lopen, door de giftige roze mist ploeterend met gasmaskers op die ze van het bedrijf hadden gekregen. De gasmaskers hadden natuurlijk geen reservesysteem.

Maar ongeveer twintig jaar geleden ontdekten ontwikkelaars op Chetire fyron, een nog sterker metaal, en toen stortte de terraniummarkt in. De meeste mijnen werden gesloten, maar de tijd die de mijnwerkers inmiddels al onder de grond hadden doorgebracht was meer dan genoeg om hun organen aan te tasten. Cormaks vader was gestorven op de gezegende leeftijd van negenendertig, met meer tumoren in zijn longen dan munten in zijn portemonnee.

Er glinsterde verderop iets aan de horizon. Een pol in een flitsjacht. Vloekend sloeg Cormak scherp af naar rechts, van de weg af, de hobbelige vlakte vol greppels op. Hij had niks illegaals gedaan – tenminste, niet iets wat zichtbaar was vanuit de lucht – maar als de pols zin hadden om mensen lastig te vallen, hielden ze iedereen aan. Als ze hem lieten stoppen en het gestolen water vonden, was hij er geweest. De meeste mensen op Deva die werden gearresteerd kregen geen dagvaarding en geen proces. Je hoorde gewoon nooit meer iets van ze.

Cormak ging sneller rijden en stuurde de motor zo rechtstreeks mogelijk naar het ravijn, een serie groeven die de mijnwerkers lang geleden hadden gemaakt. Het was daar te krap voor het flitsjacht, en het was zo donker dat het gezichtsherkenningsapparaat Cormak niet van veraf zou kunnen identificeren.

Boven het gebrom van zijn motor uit klonk het herkenbare gezoem van het polflitsjacht. Cormak dwong zichzelf rustig te blijven ademen. Het masker kon maar een bepaalde hoeveelheid lucht tegelijkertijd aan.

‘Blijf staan en stap van uw voertuig af,’ dreunde een zware stem vanboven. ‘Dit gebied is verboden voor onbevoegden en u moet uw identificatie laten zien.’

Verboden gebied, m’n reet, dacht Cormak. Het ravijn was al twintig jaar niet meer ‘verboden’. Dat was gewoon een lullig excuus dat de pols gebruikten wanneer ze een reden zochten om iemand te fouilleren. Hij leunde nog verder over zijn motor heen om nog harder te gaan. Rood stof stoof aan beide kanten op en steeds als hij over een steen of een deuk in de weg reed, vloog de motor de lucht in.

De ingang naar het ravijn dook voor Cormak op, een nauwe spleet in de heuvel van rode aarde. Het flitsjacht zou er nooit doorheen passen. Als hij het tot daar redde, zou de pol de achtervolging moeten staken.

‘Blijf staan en stap van uw voertuig af,’ beval de stem. ‘Dit is de laatste waarschuwing.’

Het ravijn was nog honderd mitons weg. Nog negentig. Cormak ging nog harder rijden. Zeventig. Hij wierp een blik over zijn schouder en vloekte. Waarom maakte het flitsjacht niet rechtsomkeert?

De ingang van het ravijn werd groter. Hij was er nu veertig mitons vandaan. Dertig. Het ravijn was maar iets van zeven mitons breed – nauwelijks breed genoeg voor twee motoren naast elkaar, laat staan een flitsjacht. De pol zou nu snel stoppen. Hij móést wel.

Een onverwachte stroom warme lucht sloeg Cormak bijna van zijn motor af. Het flitsjacht was dichter bij de grond gekomen en vloog nu naast hem.

‘Stop,’ schreeuwde de pol.

Cormak reageerde door nog dieper over zijn motor heen te duiken en het gas zo ver mogelijk open te draaien. Hij focuste op de ingang van het ravijn en hield zijn adem in, biddend dat de pol niet zou proberen hem af te snijden om de ingang te blokkeren, wat voor hen allebei het einde zou betekenen.

Hij dook het donker in en de wanden van het ravijn rezen naast hem op. Met een blik over zijn schouder zag hij het flitsjacht nog net een scherpe bocht naar links maken. Een paar seconden later hoorde hij het geknars van metaal, gevolgd door een klap.

Cormak remde zo hard dat de motor slippend tegen de wand van het ravijn sloeg. Even bleef hij daar staan, hijgend voorovergezakt terwijl er een doffe pijn in zijn ribben klopte. Maar toen hij de schaduw van de pol uit het wrak van het flitsjacht zag komen, ontsnapte hem een diepe zucht. Die gast kon hem zeker niet meer inhalen. Cormak ging rechtop zitten en liet de motor brullen. Hij glimlachte toen dat geluid de echo’s van de vloekende pol overstemde.

Het was al middag tegen de tijd dat Cormak terug was in Toren B, wat betekende dat hij nog maar een paar uur kon slapen voordat hij weer weg moest. De tweede luchtsluis ging sissend achter hem dicht en hij rukte zijn helm af, waardoor de zweetdruppels in de rondte vlogen. Hij zette zijn motor weg en begon de dertig trappen op te sjokken, zonder te gaan kijken of de lift nu eindelijk was gerepareerd.

Hij slaagde erin zijn appartement te bereiken zonder een van zijn buren tegen het lijf te lopen, Antares zij dank. De dood van Rex was inmiddels te lang geleden, dus Cormak werd niet meer gecondoleerd, maar hij had gemerkt dat ze zich ook niet genoeg op hun gemak voelden om gewoon een kletspraatje met hem te maken. Je zou denken dat mensen op een plek als Sector 23, waar de rouw samen met de eeuwig opnieuw gefilterde lucht circuleerde, wel wisten hoe ze ermee om moesten gaan. Hij kon geen enkele familie bedenken die niet door een tragedie was getroffen.

Zoals gewoonlijk zag de kleine woonkamer er zowel kaal als rommelig uit. Verspreid over de vloer en de versleten bank lagen wikkels van pakjes voeding en er hingen vieze kleren over de stoelen. Toen Rex nog leefde, was het appartement sjofel maar smetteloos geweest. Hoewel hij maar drie jaar ouder was dan Cormak, had Rex zich vaak meer als een ouder gedragen dan als een broer. Nadat hun vader was gestorven, was Rex degene geweest die pingelde over de huur, die het onbetrouwbare gasstel durfde te gebruiken voor een incidentele warme maaltijd en die Cormak aanmoedigde om zijn huiswerk af te maken, ook al kon dat Cormaks leraren al tijden weinig meer schelen.

Cormak sloot zijn ogen en liet zich omhullen door de bekende deken van pijn. Hij had niet eens geweten dat Rex in de Hobart Woestenij-mijn werkte, totdat ze hem vertelden over het ongeluk. Zijn broer had een veilige baan gehad als conciërge op een shuttlehaven en had ’s avonds gestudeerd voor de toelatingsexamens van de pilotenopleiding. Waarom zou hij dat allemaal hebben opgegeven voor een tijdelijke klus in het verraderlijkste gebied op Deva? Alleen wanhopige mensen gingen werken in de Woestenij, een enorm kratergebied waar de mijnen instortten vanwege aardbevingen en waar kokendhete stoom omhoogspoot uit de spleten in de grond.

De eerste paar dagen nadat Rex was verdwenen had Cormak zich geen zorgen gemaakt. Rex nam wel vaker extra diensten aan en het was niet ongebruikelijk dat er dagen voorbijgingen zonder dat de twee broers elkaar thuis tegenkwamen. Maar na de vierde dag begon Cormak bang te worden. En op de zevende dag kreeg hij het nieuws dat zijn hart in duizend ongelijke stukken scheurde. Rex was dood. Cormak zou nooit zijn maffe, echoënde lach meer horen, het enige geluid dat hard genoeg was om het voortdurende gegier van het luchtfiltersysteem te overstemmen. Hij zou nooit meer met zijn ogen rollen omdat Rex weer een van zijn superslechte imitaties van hun buren gaf die allemaal precies hetzelfde klonken. Hij zou nooit meer het troostende gewicht van Rex’ grote hand op zijn schouder voelen met de woorden: ‘Het komt allemaal goed.’ Woorden die Cormak altijd hadden vervuld van warmte. Woorden die een leugen waren gebleken.

Cormak duwde met zijn hand tegen de muur en dwong zichzelf door de bekende pijn heen te ademen totdat die wegtrok. Hij moest een paar uur slaap meepikken voor zijn volgende klus. Vermoeid zette hij een paar stappen, maar toen protesteerde zijn maag met boos gerammel. Het werk zou vanavond zwaar worden als hij niet eerst iets at, maar de keuken was helemaal leeg. Tot zijn grote frustratie had Cormak gisteren reserve-onderdelen voor zijn crosser moeten kopen. Normaal gesproken stroopte hij de omgeving af naar onderdelen, maar na dagen tevergeefs zoeken had hij moeten dokken voor spullen en nu was er geen geld meer over voor eten. Hij had iets nodig wat hij kon verkopen, maar hij had de afgelopen paar maanden al zijn waardevolle eigendommen al verpand. Het horloge dat hij van zijn vader had geërfd, de vintage crosser van zijn grootvader, het enige sieraad dat zijn moeder, die vlak na Cormaks geboorte was gestorven, ooit had gehad… Er was nog maar één kamer die hij niet had geplunderd.

Cormak staarde naar de deur die hij niet meer had geopend sinds Rex was gestorven. Bij de gedachte aan het doorzoeken van de spullen van zijn broer voelde hij een steek in zijn hart. Maar Rex zou woest zijn als hij wist dat Cormak honger leed, alleen maar omdat hij Rex’ eigendommen niet wilde verkopen.

Hij dwong zichzelf om naar de deur te lopen en sloop de kleine slaapkamer in. De lucht voelde zwaar en drukkend als in een tombe, en Cormak hield zijn adem in.

Alles zag er keurig uit, op een paar laarzen na, die een aantal centimitons van elkaar af op de grond lagen, vlak bij de deur. Opnieuw werd hij overspoeld door een pijngolf, terwijl hij voorzichtig over de laarzen heen stapte, ervoor wakend om ze niet aan te raken. De manier waarop ze daar lagen had iets vitaals, iets actiefs, alsof degene die ze had uitgeschopt elk moment kon terugkomen.

Het bed was opgemaakt, natuurlijk. De laatste keer dat Rex was opgestaan, had hij de lakens keurig ingestopt onder het matras. Had hij diep vanbinnen geweten dat hij ging sterven en had hij er extra op gelet dat hij alles netjes achterliet?

Cormak liep naar de ladekast en liet zijn vingers even boven het bovenste handvat zweven voordat hij de lade opentrok. Daar lag de verzameling modelvliegtuigen van zijn broer, waar hij Cormak altijd mee had laten spelen. Een stapel oude T-shirts. Hij liet zijn vinger over de bovenste glijden en huiverde.

Zachtjes deed hij de bovenste la weer dicht en opende de volgende. Die was leeg, en de onderste ook. Met een vreemde mix van frustratie en opluchting keek Cormak de kamer rond. Hij stond op het punt te vertrekken toen iets op Rex’ kussen zijn aandacht trok. Hij deed er een paar stappen naartoe en realiseerde zich dat het niet één, maar twee dingen waren: een ID-kaart en een versleten, draagbare link.

Cormak pakte eerst de ID. Hij kromp iets ineen toen hij het glimlachende gezicht van zijn broer zag. Waarom had zijn broer dit achtergelaten? Hij legde het terug op het kussen en pakte de link op. Rex was zo trots geweest toen hij deze tweedehands gadget had gekocht. Er was een tijd geweest dat je hem nooit zag zonder dat de link aan zijn riem was vastgeklikt. Maar de ontvangst op Deva was zo slecht dat hij daar op een gegeven moment mee was opgehouden.

Tot Cormaks verbazing knipperde het lichtje van de berichten.

Hij drukte op het scherm en het kwam vermoeid flikkerend tot leven. Sommige berichten gingen nergens over: korting op shuttlereisjes die Rex zich nooit had kunnen veroorloven en advertenties voor ‘spannende carrièremogelijkheden’ bij bedrijven op andere planeten die al vijftig jaar geen mensen van Deva aannamen. Er waren een paar berichten van oude vrienden en kennissen die waarschijnlijk nog niet hadden gehoord dat Rex dood was, en een paar van mensen die dat wel hadden gehoord en iets hadden geschreven als een soort afscheid.

Cormak stond op het punt de link af te sluiten toen hij iets zag wat zijn hele lichaam deed verstarren. Het was een ongelezen bericht met als onderwerp: Aan Cormak. Met trillende handen slaagde Cormak erin het bericht te openen, en hij begon te lezen.

C-man,

Het spijt me dat ik ben weggegaan zonder je iets te vertellen, maar ik wilde je niet bang maken. De klus in de Woestenij duurt maar tien dagen en je gaat niet geloven hoeveel ze ons betalen. Als alles volgens plan gaat, krijg je dit nooit te lezen. Dan ben ik terug voordat je in mijn kamer rond gaat snuffelen. Maar ik dacht dat ik iets moest achterlaten voor het geval dat.

Je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik deze opdracht heb aangenomen. Nou, er is nog iets wat ik je niet heb verteld. Ik ben aangenomen op de Quatra Vloot Academie. Waanzinnig, niet? Ik had niet gezegd dat ik dat ging proberen, omdat de kansen zo klein waren. En toen ik toch werd aangenomen, wilde ik niet dat je je zorgen zou maken over achtergelaten worden. Daarom ben ik hier. Ik ga zoveel geld verdienen dat jij ook van Deva af kunt komen. Je kunt naar de universiteit op Tri, of naar een pilotenopleiding op Chetire. Of iets anders. Ik weet dat je me nooit hebt geloofd, maar je bent gewoon een genie, C-man. Je bent slimmer dan ik en je kunt doen wat je maar wilt. Dus dan kunnen we samen van deze kloteplaneet af. We gaan hier niet blijven en wegrotten zoals pa.

Deze klus is niet zo gevaarlijk als iedereen zegt en ik denk niet dat er iets mis zal gaan. Maar als je dit leest, is dat toch gebeurd…

Bij Antares, ik hoop dat je dit niet leest.

Mocht ik niet meer thuiskomen, dan is er iets wat je voor me kunt doen: ik wil dat je mijn plek inneemt op de Academie. Ik heb mijn ID achtergelaten op mijn kussen. Je bent slimmer dan al die Tridianen bij elkaar en ik kan niet wachten om te zien hoe een Devak ze op hun nummer zet. Want ik hou je in de gaten, C-man, ook al weten we niet waarvandaan.

Oké, ik moet stoppen, want ik word hier veel te emotioneel van en ik wil niet dat je me als een hoopje ellende aantreft als je zo thuiskomt. Je gaat dit gewoon nooit lezen. Dat weet ik. Over een paar dagen ben ik er weer. Maar voor het geval dat… zorg goed voor jezelf, Cormak. Ik hou van je.

– Rex

Cormak viel op de grond, terwijl de wereld om hem heen veranderde in een vlammenzee van helse pijn. Rex was voor hém naar de Woestenij gegaan. Hij had liever zijn leven op het spel gezet dan Cormak alleen achtergelaten. Cormak probeerde adem te halen, maar hij had het gevoel dat zijn borstkas was ingeklapt en zijn hart was doorboord met een scherpe rib. ‘Nee,’ fluisterde hij, en trok zijn knieën op tegen zijn borst. ‘Nee, Rex.’

Hij sloot zijn ogen en liet de laatste uren die hij samen met Rex had doorgebracht de revue passeren. Hun laatste maaltijd samen, hun laatste ronde trappenhuisbal – een spel dat ze lang geleden hadden verzonnen –, hun lach die net zo luid weerklonk als toen ze kinderen waren… Die herinneringen waren de afgelopen vreselijke maanden een bron van troost geweest, maar nu hij wist dat Rex de hele tijd met dit geheim had rondgelopen, voelden ze bezoedeld.

Had hij de link maar eerder gevonden. Als hij Rex’ spullen eerder had doorzocht, toen hij net weg was, had hij misschien nog iets kunnen doen. Dan had hij, gezien of ongezien, met iemand mee kunnen liften naar de Woestenij en Rex kunnen dwingen thuis te komen. Dan had hij het leven van zijn broer kunnen redden.

Met nog steeds trillende handen las Cormak het bericht nog een keer. Er schoot nu een sprankje trots door de pijn heen. Hij kon het bijna niet geloven: Rex was aangenomen op de Quatra Vloot Academie. Dat was de meest elitaire school in het zonnestelsel, beroemd vanwege het leveren van legendarische Quatra Vloot-officieren. Tot voor kort werden er alleen Tridianen toegelaten. Cormak had wel iets gehoord over een verandering in het beleid, maar had daar niet veel aandacht aan besteed. Het idee van een Devak op de Academie was te bizar voor woorden. Maar Rex had het voor elkaar gekregen.

Niks piloot – Rex had verdomme een officier kunnen worden.

Maar nu zou dat nooit gebeuren. Want zo ging het nu eenmaal op Deva. Hoe hard je ook werkte en wat voor geluk je ook in de schoot geworpen kreeg, er was altijd wel iets wat het verklootte. De frustratie stroomde als hete lava door Cormaks aderen. Rex, de aardigste, slimste persoon die hij kende, had de kans van zijn leven gekregen, maar dat leven was hem afgenomen. Hij boog zijn arm naar achteren en smeet de link door de kamer. Met een bevredigende knal raakte die de muur.

Cormak blies zijn adem uit en ademde weer diep in. Hij ontspande enigszins toen de zuurstof eindelijk zijn longen bereikte. Langzaam stond hij op en met trillende handen pakte hij de ID van het kussen. Hij staarde naar het glimlachende gezicht van zijn broer en dacht aan wat Rex had gezegd in zijn bericht. Mocht ik niet meer thuiskomen, dan is er iets wat je voor me kunt doen: ik wil dat je mijn plek inneemt op de Academie. Dat sloeg nergens op. Cormak kon niet zomaar de plek van zijn broer innemen. De locatie van de Academie was geheim; een bedrieger kon echt niet zomaar met een vals ID naar binnen wandelen. Als hij werd gepakt, zou hij in een federale gevangenis gegooid worden, of erger. En ook al zou het hem op de een of andere manier lukken om binnen te komen, dan nog zou hij samen met de slimste mensen van het zonnestelsel les krijgen. Het zou niet lang duren of iemand zou erachter komen dat Cormak niet aan hen kon tippen.

Hij liet zijn vinger over de ID-foto glijden. Cormak kende die glimlach zo goed dat het moeilijk te geloven was dat hij hem nooit meer in het echt zou zien. De glimlach had vast over Rex’ gezicht gegleden op het moment dat hij schreef: Je bent slimmer dan al die Tridianen bij elkaar en ik kan niet wachten om te zien hoe een Devak ze op hun nummer zet.

Het was zo riskant – het was zo’n beetje een zelfmoordmissie. Er konden wel duizend dingen misgaan en het idee dat Cormaks verantwoordelijke, zich aan de regels houdende broer hem aanmoedigde om identiteitsfraude te plegen was gewoon lachwekkend. Maar ergens maakte dat het juist dwingender. Rex had zo graag gewild dat Cormak deze kans kreeg dat hij bereid was zijn kleine broertje gevaar te laten lopen.

Dit was Cormaks enige kans om van Deva af te komen. Als hij bleef, zou het een kwestie van tijd zijn voordat hij doorzeefd werd door polkogels of bezweek aan tumoren. Voor het eerst in acht maanden voelde Cormak iets anders dan woede, verdriet en wanhoop. Iets wat hij niet had gedacht ooit nog te voelen: hoop. Hij kon zijn broer weliswaar niet tot leven brengen, maar in zekere zin kon hij wel Rex’ droom waarmaken. Hij zou Rex trots op hem maken, wat het hem ook zou kosten.

HOOFDSTUK 2

Arran

‘Wacht! Dat moet je niet eten!’

Arran keek op en zag een meisje met krullend haar met paarse strepen geschrokken naar hem kijken. Hij staarde terug, net zo verbaasd over haar plotselinge verschijning als over de ongerustheid die doorklonk in haar stem. Arran was bijna een uur te vroeg aangekomen bij de shuttlehaven en zat te wachten op een van de gecapitonneerde bankjes; uit veiligheidsoverwegingen waren alle commerciële vluchten die dag geannuleerd. De enige mensen die naar binnen mochten waren Quatra Vloot-cadetten en hun familieleden, en het ronde atrium was stil en zo goed als leeg, afgezien van het piepen van de schoonmaakbot die de vloer veegde en de opgewekte stemmen die uit de monitors kwamen. Dezelfde advertenties kwamen zo vaak langs dat Arran ze allemaal woord voor woord kon herhalen.

‘Start de reis van je leven! De bergen van Urud wachten op je. Maar een parsec hiervandaan!’

‘Het is altijd zonnig op Loos, de planeet het dichtst bij de zon!’

Om de drie à vier minuten werden de exotische vakantiebeelden vervangen door een vredig beeld van de ruimte, met fonkelende sterren en een ontspannen achtergrondmuziekje. Vervolgens werd de muziek schel en aanhoudend op het moment dat er een enorm ruimteschip op de achtergrond verscheen, gevolgd door nog een exemplaar, en nog een. Terwijl het eerste schip het scherm opvulde, liet het een stortbui van ontploffende bommen los. ‘De Schimmen komen eraan. Ga jij ze zonder slag of stoot toelaten? De Quatra Vloot heeft je nodig!’

Hoewel de laatste aanval twee jaar geleden had plaatsgevonden – dat was die met Arrans planeet Chetire als doelwit – wist iedereen dat het nog maar een kwestie van tijd was voordat de Schimmen zouden terugkomen. Maar nu zou Arran niet thuis weggedoken zitten. Hij zou trainen om terug te vechten.

Arran realiseerde zich dat het meisje met het paars gestreepte haar hem nog steeds stond aan te kijken en hij wierp een blik op het broodje dat zijn moeder die ochtend in zijn tas had gestopt. ‘Waarom zou ik dit niet moeten eten?’

‘Omdat je dan gaat kotsen zodra we ontsnappingssnelheid bereiken.’

‘O, tuurlijk,’ zei Arran. Blozend wikkelde hij het broodje zorgvuldig weer in het stoffen servet. Het was zijn lievelingsservet, die met de blauwe bloemen. Hij vroeg zich af of zijn moeder dat met opzet had gedaan, zodat hij een stukje van thuis bij zich had.

‘Maak je niet druk.’ Het meisje glimlachte vriendelijk. ‘Ik heb ook nog nooit in een shuttle gezeten. Ik heb alleen een berg research gedaan over interplanetair reizen.’

Arran ging staan en haalde zijn handen door zijn haar, een zenuwtrekje waar hij maar niet vanaf kon komen. ‘Slim,’ zei hij, opgelucht dat hij niet de enige ruimtezieke nieuweling zou zijn. Hij was Regio F, de meest afgelegen provincie op Chetire, niet eens uit geweest, laat staan de planeet af. Iedereen in zijn familie was altijd een mijnwerker geweest en toen hij het toelatingsbericht van de Academie had ontvangen, was hij maar een paar dagen verwijderd geweest van het tekenen van een tienjarig contract bij het mijnbedrijf. Tien jaar twaalf uur per dag werken op meer dan vierhonderd mitons onder de bevroren grond. Hij kon zijn geluk nog steeds bijna niet geloven. In de mijnen terechtkomen was zijn grootste angst geweest, maar hoe hard hij zijn best ook had gedaan, hij had geen alternatief kunnen bedenken. Niemand die op Chetire was geboren, kwam ooit van Chetire af.

Tot nu.

Hij wou alleen dat hij zelf meer research had gedaan. Arran was eraan gewend dat hij degene was die alles wist; hij was ontelbare keren na school in elkaar geslagen omdat hij ‘stomme vragen’ had gesteld die de saaie leraar ervan hadden weerhouden ze te laten gaan als het tijd was. Ooit had zijn moeder, terwijl ze zalf op Arrans opgezette oog had gesmeerd, voorzichtig voorgesteld dat het misschien beter was als hij zijn vragen zou bewaren voor in de bibliotheek, maar hij wist dat dat geen oplossing was. Als iets Arrans nieuwsgierigheid opwekte, dan slokte dat snel al zijn andere gedachten op. Zelfs gedachten aan blauwe plekken.

Een meisje met een bleek gezicht kwam op Arran en het meisje met het paars gestreepte haar aflopen. ‘Gaan jullie ook naar de Academie?’ vroeg ze, een beetje bangig.

‘Ja.’ Hij boog zijn hoofd – de manier waarop je op Chetire een gelijke begroette. ‘Ik ben Arran.’

Ze maakte hetzelfde gebaar. ‘Mhairi.’

Nadat het meisje met het paars gestreepte haar zichzelf had voorgesteld als Sula, wierp Mhairi een bezorgde blik over haar schouder, in de richting van een man en een vrouw die nog steeds weggedoken in hun met sneeuw bedekte omslagdoeken bij de muur stonden. ‘Ik ga denk ik maar even afscheid nemen van mijn ouders. Ik wil niet dat iedereen ziet dat ze met me meegekomen zijn.’

Sula glimlachte. ‘Mijn ouders zouden ook gekomen zijn als ze het zich hadden kunnen veroorloven. Het gebeurt niet elke dag dat de eerste lichting Chetrianen naar de Quatra Vloot Academie vertrekt.’

‘Dat klinkt alsof je voorleest uit je autobiografie,’ zei Arran. Hij zorgde ervoor dat hij zijn toon luchtig hield, zodat ze niet zou denken dat hij haar belachelijk wilde maken. Want Sula had gelijk. Hoe gewichtig het ook klonk om het hardop te zeggen, ze schreven echt geschiedenis. Hij hoopte maar dat ze niemand zouden teleurstellen.

Duizenden jaren lang was Tri de enige bewoonde planeet in het zonnestelsel geweest. Maar met de verbeterde technologieën hadden de Tridianen langzamerhand de eerste nederzettingen gevestigd op het tropische Loos en mijnkolonies op het giftige Deva en het bevroren Chetire. De arme Tridianen die naar die planeten waren geëmigreerd om daar te werken, werden bekend als Kolonisten. Na een paar generaties waren er veel meer Kolonisten dan Tridiaanse ondernemers, en toen begonnen de Kolonisten aan te dringen op zelfbestuur. De campagnes die ze lanceerden voor onafhankelijkheid waren op Loos zonder resultaat maar vreedzaam ten einde gekomen, maar op Chetire en Deva hadden ze tot gewelddadige oorlogen geleid.

In de nasleep had de Quatra Federatie strenge regels opgesteld om verdere opstanden te voorkomen. Kolonisten mochten niet stemmen, niet naar Tridiaanse universiteiten, geen eigen zaak beginnen, en zelfs geen gerechtelijke stappen ondernemen tegen Tridianen. En hoewel ze wel dienst konden nemen bij de infanterie, werden ze niet toegelaten tot andere posities binnen de Quatra Vloot, laat staan dat ze zich mochten inschrijven bij de Academie.

Tot de Quatra Vloot-commandant het afgelopen jaar voor commotie had gezorgd met een nieuw beleid dat Kolonisten van zestien tot achttien jaar toestond zich in te schrijven bij de Academie. Cynici op Chetire hadden het idee dat de commandant opeens ruimdenkend was geworden spottend afgedaan en beweerd dat er vanwege de Schim-aanvallen gewoon meer officieren nodig waren. Maar Arran had geloof gehecht aan wat commandant Stepney had gezegd tijdens zijn inmiddels beroemde toespraak: dat soldaten meer vertrouwen zouden hebben in hun leiders als hun officieren van hun eigen thuisplaneet kwamen, en dat er in het hele zonnestelsel nog niet-aangeboorde bronnen van talent waren.

Maar dat was niet genoeg geweest om iedereen te overtuigen. Er was heel wat tegenstand geweest op Tri, vooral nadat was aangekondigd dat de Academie, na eeuwen waarin jaarlijks tachtig nieuwe Tridianen waren toegelaten, nu twintig cadetten van elk van de vier planeten zou accepteren. De luidruchtigste tegenstander was een generaal met de naam Larz Muscatine, die beweerde dat het openstellen van de Academie voor Kolonisten de vloot zou verzwakken.

Arran kon niet wachten om hem het tegendeel te bewijzen.

In de loop van het volgende halfuur kwamen de andere Chetriaanse cadetten aan. Sommigen woonden hier in Haansgaard, de hoofdstad, maar de meesten hadden overduidelijk een lange reis naar de shuttlehaven achter de rug. Eén jongen trilde zo erg dat de anderen dachten dat hij onderkoeld was en iedereen wierp zijn jas boven op hem. Maar hij bleek alleen maar zenuwachtig te zijn.

‘Weten jullie wanneer we onze squadronbenoemingen krijgen?’ vroeg Mhairi vanaf het bankje waarop ze was neergezakt, omgeven door haar tassen. Arran voelde een prikkel van opwinding. Lang voordat hij er ook maar van had gedroomd om naar de Academie te gaan, had hij verhalen gehoord over het toernooi, een zware wedstrijd tussen cadetten. De studenten werden in squadrons van vier opgedeeld en kregen een rol toegewezen op basis van een berucht nauwgezette psychotechnische test. Je werd kapitein, piloot, technisch officier of inlichtingenofficier. Het winnende squadron verscheen altijd in het nieuws dat werd verspreid over het hele stelsel, aangekondigd als de nieuwe generatie helden die trainden om tegen de Schimmen te strijden.

‘Dat weet ik niet precies,’ zei Sula. Voor het eerst sinds ze er was klonk ze een beetje nerveus. ‘Maar ik wil in elk geval piloot worden.’

‘Echt?’ vroeg Mhairi. Ze klonk onder de indruk. ‘Heb je al eens gevlogen?’

Sula schudde haar hoofd. ‘Nee, maar ik denk dat ik na de psychotechnische test…’

Een bleke jongen met schouderlang bruin haar viel haar snuivend in de rede. ‘Je mag blij zijn als je de psychotechnische test kunt afmaken.’ Hij was de enige met een link waar hij zijn blik tijdens het praten niet van losmaakte. Arran had overwogen om de jongen te vragen of hij zijn moeder er een bericht mee mocht sturen. Alleen om haar te laten weten dat hij veilig in Haansgaard was aangekomen. Maar nu hij hem had horen praten, liet hij dat idee varen.

‘Waar slaat dat nou op?’ vroeg Sula met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Niks persoonlijks,’ zei hij, eindelijk opkijkend van zijn scherm. ‘Maar we zullen de waarheid onder ogen moeten zien: dit gaat ons allemaal boven de pet. Die Tridiaanse kinderen bereiden zich al vanaf hun geboorte voor op de psychotechnische test.’

Een paar cadetten wisselden nerveuze blikken uit, terwijl Sula de jongen een vernietigende blik toewierp die de goede indruk die ze op Arran had gemaakt in beton goot. ‘Je kunt je niet voorbereiden op de test. Die meet natuurlijke aanleg.’

‘O ja?’ zei de jongen spottend. ‘Waarom huren de rijkste Tridianen dan Academie-docenten in om hun kinderen les te geven? Mijn oom werkte op Tri en heeft het zelf gezien. Je hebt geen idee waar we het tegen op moeten nemen.’

‘Spreek voor jezelf,’ zei Sula, en ze stak haar kin naar voren. ‘Ík kijk ernaar uit om die Tri-snobs op hun nummer te zetten.’

De meeste anderen mompelden instemmend en Arran knikte, ondanks de bundel zenuwen in zijn buik. Hij mocht zich niet laten intimideren. Niet nadat hij zo hard had gewerkt om hier te komen, tot diep in de nacht studerend terwijl zijn moeder veertien uur per dag vloeren boende om hem te kunnen onderhouden.

Vanwege het tijdverschil zou het nu avond zijn in Regio F. Arran zag voor zich hoe zijn moeder alleen in hun kleine huisje zat, haar handen warmend aan een kop thee, terwijl de rammelende radiator de kamer eerder met lawaai vulde dan met warmte. Wat had ze vanavond gegeten? Arran kreeg pijn in zijn hart bij het beeld van zijn moeder die de tafel dekte voor één persoon: één bord, één vork, één mes en één zorgvuldig gevouwen stoffen servet. En wat zou ze de rest van de avond doen nu ze niemand had om mee te praten? Ze had nooit een goede band gehad met de buren. Doordat ze zulke lange schoonmaakdiensten draaide op het hoofdkantoor van de fyronmijn, bleef er weinig vrije tijd over om te socializen. Arran kon zich niet herinneren dat zijn moeder er weleens níét moe had uitgezien. Maar toen hij had voorgesteld om van de beurs af te zien en thuis te blijven, waren haren ogen feller gaan schitteren dan hij ooit had gezien.

‘Nee,’ had ze gezegd, enigszins trillend toen ze haar hand op zijn arm had gelegd. ‘Je moet gaan. Je verdient zoveel beter dan dit.’ Ze had een zwaaibeweging gemaakt naar het spaarzaam ingerichte, maar smetteloze huisje.

‘Maar hoe moet het dan met jou? Ben jij dan niet eenzaam?’

‘Met mij komt het wel goed.’ Ze had een glimlach geforceerd. ‘Hoe kan ik nu eenzaam zijn met zoveel heerlijke gedachten die me gezelschap houden? Ik hoef alleen maar omhoog te kijken naar de hemel en dan zal ik me jou kunnen voorstellen op de Academie, waar je leert om een held te zijn.’

Arran keek om zich heen naar de groep nieuwe cadetten. Bij sommigen was duidelijk te zien dat ze zenuwachtig waren; sommigen deden zich onverschillig voor, alsof het idee om aan boord te gaan van een shuttle naar de geheime locatie van de Academie ze niks deed; en sommigen stonden stokstijf stil, schouders naar achteren, alsof ze wachtten op een inspectie. Misschien zouden sommigen inderdaad helden worden, de volgende keer dat ze tegen de Schimmen vochten. En misschien – Arran onderdrukte een huivering – zouden sommigen alles opofferen en eindigen als de zoveelste naam op de slachtofferlijst.

‘Wie is dat?’ vroeg Sula zachtjes. Ze wees naar een jongen die aan de andere kant van de verder lege shuttlehaven stond te praten met een man in een Quatra Vloot-uniform. ‘We zijn al met zijn twintigen.’ Er was in het nieuws veel ophef geweest over de twintig Chetrianen die naar de Academie gingen, hoewel hun namen niet waren vrijgegeven.

Arran keek naar de jongen, die knikte en vervolgens naar hen toe kwam lopen. ‘Misschien hebben ze op het laatste moment nog iemand extra aangenomen,’ zei hij. Maar toen de jongen dichterbij kwam, werd wel duidelijk dat hij geen Chetriaan was. In tegenstelling tot de andere cadetten, die met grote ogen vol verwondering of geforceerde onverschilligheid rondkeken op de shuttlehaven, leek hij echt ontspannen. En in plaats van lagen wol en bont droeg hij een dun zwart jack dat wel gemaakt moest zijn van thermovel, een materiaal dat honderd keer warmer was dan bont en ongeveer duizend keer duurder. De lokale mijneigenaar droeg ook zo’n soort jack tijdens zijn jaarlijkse bezoekjes vanuit Tri.

Als vanzelf verstarde Arran, zich schrap zettend voor de zweem van minachting die hij gewend was van de meeste Tridianen, maar tot zijn verbazing glimlachte de jongen warm terwijl hij op de groep afliep. Hij had een lichte huid, glanzend donker haar en, zo zag Arran toen de jongen stil bleef staan naast Sula, diepgroene ogen.

‘Gaan jullie naar de Academie?’ vroeg de jongen.

‘Ja,’ zei Sula met een glimlach, hoewel ze er wat meer op haar hoede uitzag dan net.

‘Mooi. Ik dacht dat ik te laat was. Ik ben Dash.’

‘Sula.’ Ze was net begonnen haar hoofd te buigen toen Dash zijn hand uitstak. Sula staarde ernaar, verrast door het gebaar.

De vriendelijke glimlach van Dash vervaagde enigszins en er gleed een verwarde blik over zijn gezicht. Arran herinnerde zich dat de gewoontes op Tri anders waren. Daar zaten de meeste mensen niet hele dagen met hun handen in giftige modder – het bijproduct van fyron en het gas waarmee de mijnwerkers het uit de grond konden halen.

‘Ik ben Arran,’ zei hij, de hand van de jongen grijpend.

‘Aangenaam,’ zei Dash. Zijn glimlach kwam terug en zijn groene ogen lichtten op, wat een tinteling veroorzaakte in Arrans maag. Hij was er niet aan gewend dat jongens die eruitzagen als Dash zo naar hem glimlachten.

‘Waar kom jij vandaan?’ vroeg Sula. Het was duidelijk dat ze beleefd en nieuwsgierig wilde overkomen, maar ze kon de ondertoon van wantrouwen niet helemaal uit haar stem houden.

‘Ik kom uit Evoline, op Tri,’ zei Dash opgewekt. ‘Ik was hier voor de pilotentraining. Er is een school in de Chetriaanse woestenij.’ Hij keek het groepje langs, en toen niemand reageerde, ging hij verder. ‘Minder druk luchtruim.’

Een paar Chetrianen wisselden nerveuze blikken uit, en de jongen met de link grijnsde zelfvoldaan, blij dat nu duidelijk was dat hij gelijk had gehad.

‘Wou je een voorsprongetje nemen?’ vroeg Sula.

Dash grijnsde schaapachtig, en de kuiltjes die daarbij in zijn wangen verschenen zorgden ervoor dat de tinteling in Arrans maag zich verspreidde naar zijn borstkas. ‘Ik weet niet of het geldt als een voorsprong. Ik ben er drie weken geweest en het is me niet één keer gelukt te landen zonder dat mijn instructeur de bediening overnam. Ik had geen idee dat er zoveel interessante scheldwoorden bestonden op Chetire.’

Sula probeerde een geïrriteerde blik uit te wisselen met Arran, maar hij deed alsof hij het niet zag.

‘Goedemorgen, cadetten!’ bulderde een diepe stem. Een magere man met wit haar in een Quatra Vloot-uniform kwam met grote passen op hen aflopen. Het was de officier met wie Dash net had staan praten. ‘Ik ben sergeant Pond, een van de decanen op de Academie. Ik begeleid jullie in de shuttle.’

Arran ging meer rechtop staan en vanuit zijn ooghoeken zag hij dat de meeste anderen hetzelfde deden. Het was zover. Vanaf nu zou alles wat ze zeiden of deden getaxeerd worden. Slechts een deel van de cadetten zou als officier bij de vloot terechtkomen als ze over drie jaar waren afgestudeerd. Aan het eind van hun eerste jaar zou iedereen met gemiddelde cijfers – of wie het slecht had gedaan bij het toernooi – overgeplaatst worden naar een minder prestatiegericht trainingsprogramma. Maar het was niet alleen Arrans toekomst die op het spel stond; het was aan deze eerste lichting cadetten om te bewijzen dat Chetrianen thuishoorden op de Academie én bij de hoogste rangen van de Quatra Vloot.

Sergeant Pond deed iets met een band om zijn pols en er verscheen een kader met doorschijnende oranje tekst in de lucht. Een lijst namen en holofoto’s van gezichten.

Arrans hart begon harder te kloppen. Het ging echt gebeuren. Hij was echt op weg naar de Academie.

‘Goed, eens kijken wie we hier hebben…’ zei Pond, met zijn vinger door de lucht zwaaiend om door de tekst te scrollen. ‘Cadet Trembo.’

Sula deed een stap naar voren. ‘Present.’

Pond keek van haar naar de holofoto van haar gezicht en veegde over haar naam, waardoor de tekst blauw werd. ‘Cadet Feng.’

Een kleine jongen met brede schouders stak een gespierde arm op. ‘Present.’

Weer gleed Ponds blik van de holofoto naar de cadet om zijn identiteit te bevestigen. ‘Cadet Korbet.’

Arran schraapte zijn keel. ‘Present,’ zei hij. Zijn stem klonk iets hoger dan normaal.

In plaats van naar de holofoto te kijken, hield Pond zijn blik strak op Arran gevestigd. Arran schoof ongemakkelijk heen en weer, terwijl zijn maag verkrampte. Was er een fout gemaakt? Stel dat zijn toelatingsbericht voor iemand anders bedoeld was geweest?

Pond nam hem waarderend op. ‘Interessant… Dus dit is de Chetriaan die de hoogste score heeft behaald bij het toelatingsexamen. Ik ga je in de gaten houden, Korbet.’ Pond glimlachte en de angst in Arrans maag nam wat af en werd vervangen door een gevoel waar hij niet aan gewend was. Trots.

Toen merkte hij dat de andere cadetten hem nieuwsgierig aanstaarden, en zijn wangen werden vuurrood. Hij wilde niet dat de anderen dachten dat hij verwaand was. Een cadet worden hield heel wat meer in dan het goed doen bij het examen.

Pond ging de rest van de cadetten langs, maar sloeg Dash over. Blijkbaar had hij zich al eerder aangemeld. ‘Oké, cadetten, tijd om te gaan. Kom maar mee,’ zei Pond.

De cadetten hingen hun tassen over hun schouder en volgden sergeant Pond het atrium door naar een deur waarnaast twee vrouwen in uniform stonden. Ze salueerden en deden een stap opzij toen de deur sissend openschoof.

‘Wat was je score dan?’ vroeg Sula, die naast Arran liep.

Hij wierp een blik om zich heen voordat hij zachtjes antwoordde: ‘Twee drieëntwintig.’

Iedereen stopte met praten en er viel een drukkende stilte. ‘Tweehonderddrieëntwintig,’ herhaalde ze na een lange pauze. ‘Wauw.’

Een paar minuten later had Arran zijn tas in het vak onder zijn stoel gepropt en deed hij hard zijn best om zonder te frunniken zijn gordel vast te maken. De cabine van de shuttle was rond, met een stuk of twintig stoelen langs de wand. Arran was op de eerste de beste lege stoel gaan zitten, omdat hij zo snel mogelijk wilde ontsnappen aan het gemurmel van de andere cadetten.

De gesp sprong uit de sluiting en Arran onderdrukte een kreun. Hij probeerde het nog een keer, weer zonder succes, en vroeg zich af wie van de andere passagiers als eerste zou merken dat de jongen die twee drieëntwintig had gescoord niet eens zijn gordel kon vastmaken.

Er veegde iets zachts tegen zijn arm. ‘Zo gaat-ie erin,’ zei Dash. Hij trok aan de twee schouderriemen en klikte de gordel vast in de gesp bij Arrans middel.

‘Dank je,’ zei Arran. Ondanks zijn opluchting werd de blos op zijn wangen dieper.

‘Graag gedaan.’ Dash ging weer goed in zijn eigen stoel zitten en maakte de gordel met één vloeiende beweging vast.

Een zachte ‘ping’ klonk uit de speakers, gevolgd door een geautomatiseerde vrouwenstem. ‘Hallo, en welkom aan boord van deze interstellaire shuttlevlucht naar… een geheime bestemming.’ Een paar cadetten wisselden opgewonden blikken uit. ‘Geniet van uw reis.’

Arran grijnsde. Zijn zenuwen stierven langzaam weg. Hij dwong zichzelf zijn ogen open te houden tijdens de dreunende, donderende start, zelfs toen het voelde alsof elk botje in zijn lichaam van zijn plek werd geschud. Hij wilde het moment niet missen waarop de shuttle de atmosfeer van Chetire uitschoot en Arran voor het eerst van zijn leven meenam van de planeet af.

In het raam tegenover hem werd de besneeuwde skyline van Haansgaard steeds kleiner. De dorre toendra spreidde zich oneindig naar alle kanten uit, met hier en daar een hoeve of een mijninstallatie. Arrans borstkas deed pijn bij de gedachte aan zijn moeder die thuiszat in hun kleine huisje, op drie dagen reizen hiervandaan. Hij zag haar voor zich terwijl ze haar thee dronk en uit het raam staarde naar de grijze hemel in de hoop een glimp van de shuttle op te vangen.

Het gerammel hield opeens op en alles werd in een vreemd soort stilte en rust ondergedompeld. De ramen keken niet meer uit op wervelende sneeuw en wolken, maar op een heleboel sterren.

De gordelriemen sneden in Arrans schouders toen hij van zijn stoel omhoogzweefde. Zijn hoofd duizelde van de ruwe lancering, van het vreemde gevoel van geen zwaartekracht… en van iets anders. De vage grijze planeet werd kleiner, tot hij gewoon een vlek tussen de sterren was geworden, en opeens begreep Arran wat het echt betekende om op de meest afgelegen planeet van het zonnestelsel te wonen.

Uit zijn ooghoeken gluurde Arran naar Dash. Hij had zijn ogen gesloten, een vredige uitdrukking op zijn gezicht.

Arran glimlachte toen hij zich realiseerde dat hij zich voor het eerst helemaal gewichtloos voelde.

En helemaal vrij.

HOOFDSTUK 3

Orelia

‘Ga naar de aula. Eerstejaarsvoorlichting start over tien minuten. Gebaseerd op uw huidige locatie is de verwachte reistijd acht minuten.’

Orelia schrok zich dood van de stem in haar oor. Bij aankomst op de Academie had iedere nieuwe cadet een link aangemeten gekregen waarmee je niet alleen toegang kreeg tot de gewoonlijke gegevens, maar die ook persoonlijke instructies uitdeelde.

Het was het belachelijkste apparaat dat Orelia ooit had gezien. Mensen die slim genoeg waren om toegelaten te worden tot de Academie konden toch vast wel de dag doorkomen zonder dat een machine ze vertelde wat ze moesten doen?

Ze trok aan het vreemd strak zittende jack met de twee rijen knopen en gluurde vervolgens naar de badge die rechts op haar borst zat.

Orelia Kerr

Squadron: onbekend

Ranking: onbekend

De helderverlichte gang was vol met cadetten in uniform. De tweede- en derdejaarsstudenten, allemaal van Tri, drongen breed glimlachend door de menigte om bij hun vrienden te komen. De eerstejaars liepen rustig in groepjes van drie of vier, dicht in de buurt van hun nieuwe kamergenoten, allemaal in grijze uniformen met badges als die van Orelia.

Overal waar ze keek waren mensen, maar Orelia had zich nooit van haar leven zo alleen gevoeld. Ze had samen met haar kamergenoten naar de voorlichting kunnen gaan, maar ze stond niet te springen om haar neppe Loosiaanse accent de hele tijd te gebruiken. Tot nu toe was het haar gelukt om niet meer dan een of twee zinnen te zeggen sinds ze aan boord van de shuttle naar de Academie was gestapt.

Ondanks jaren van voorbereiding vond ze alles aan de Academie verwarrend. Van de kranen die het water aanpasten aan je lichaamstemperatuur tot de butlerbots die door de gangen zoefden, met hun opmerkelijk menselijke stemmen die in tegenspraak waren met hun gladde, uitdrukkingsloze metalen gezichten. Ze kon niet eens door de gang lopen zonder zich ongemakkelijk te voelen. De Academie bevond zich in een roterend ruimtestation met kunstmatige zwaartekracht die sterker was dan de zwaartekracht op haar thuisplaneet. Dus ondanks al haar training om haar kracht en uithoudingsvermogen te maximaliseren, was ze al doodmoe na slechts een paar uur rondlopen.

Zodra ze bij de aula was liet ze zich in de eerste de beste stoel vallen en probeerde ze op adem te komen terwijl ze door de enorme ramen naar de voorbijschietende puntige brokken ijs staarde die waren afgeketst op de schilden van de Academie. Tachtig eerstejaarscadetten zaten op de stoelen die waren gerangschikt voor een podium waarop twee mannen en een vrouw zachtjes met elkaar stonden te praten.

Orelia voelde een opgewonden trilling. Het is me gelukt, dacht ze. Ik ben hier echt. In de shuttle vanaf Loos waren de ramen vlak na vertrek zwart geworden. Zelfs de cadetten mochten de exacte locatie van de Academie niet weten.

Ze keek toe terwijl de laatste paar eerstejaars achter elkaar de aula in kwamen. Sommigen waren zo opgewonden dat ze bijna stuiterend door het gangpad liepen op zoek naar een lege stoel, anderen bewogen zich aarzelender en keken angstig van de ene stoel naar de andere alsof dit een test was waar ze zich niet op hadden voorbereid. Een nerveus uitziend meisje ving Orelia’s blik en glimlachte, maar Orelia hield haar gezicht in de plooi en keek de andere kant op.

De vrouw op het podium deed een stap naar voren en het geroezemoes stierf weg.

‘Ik ben admiraal Haze, hoofd van de Quatra Vloot Academie, en het is me een eer jullie te verwelkomen bij de vloot. Vandaag luidt een van de belangrijkste veranderingen in jullie leven in. Jullie zijn geen burgers meer. Vanaf dit moment maken jullie deel uit van de meest elitaire macht in het zonnestelsel. De afgelopen paar eeuwen heeft de Quatra Vloot onze werelden verkend, de eerste nederzettingen tot stand gebracht en een nieuw tijdperk van vrede en voorspoed ingeluid.’

Naast Orelia wisselden sommige cadetten behoedzame blikken uit. Ze nam aan dat zij Kolonisten waren van de randplaneten die volgens haar leraren weinig vrede of voorspoed hadden meegemaakt. De opstanden op Chetire en Deva waren met meedogenloos geweld onderdrukt.

‘Maar nu hebben we een nog belangrijkere taak opgelegd gekregen: onze soort beschermen tegen degenen die ons willen vernietigen.’

Orelia’s hart begon woest te kloppen, maar na een paar keer diep ademhalen werd haar hartslag weer normaal. Juist voor dit soort situaties had ze jarenlang ontspanningstechnieken geoefend.

‘We weten dat het nog maar een kwestie van tijd is voor de volgende aanval, en júllie vormen onze beste verdediging. De volgende commandant van de Quatra Vloot zit ergens in deze ruimte. Net als de technicus die de wapens gaat ontwerpen die we nodig hebben om de oorlog te winnen. In de strijd tegen de Schimmen is er voor iedereen een rol weggelegd, hoewel misschien niet iedereen hetzelfde pad zal volgen. Aan het eind van jullie eerste jaar beoordelen we jullie prestaties en bepalen we hoe we het best gebruik kunnen maken van jullie capaciteiten. Sommigen van jullie zullen terugkeren op de Academie voor nog twee jaar waarin je traint als officier, anderen zullen worden overgeplaatst naar programma’s die beter aansluiten op hun talenten.’

Er ging een nerveus gefluister door de menigte. Admiraal Haze schraapte luid haar keel en het werd weer stil.

‘De lessen beginnen morgen, direct na de psychotechnische test. Gebaseerd op de resultaten van die test worden jullie in squadrons geplaatst, elk met een kapitein, een piloot, een technisch officier en een inlichtingenofficier. Jullie trainen door middel van simulvluchten en elk semester doet je squadron mee aan een toernooi dat ontworpen is om je intelligentie, creativiteit, temperament en leiderschapstalent te testen. Elke week neem je het op tegen een ander squadron en de winnaar gaat door naar de volgende ronde. Aan het eind van het semester mag het winnende squadron een missie uitvoeren in een echt jachttoestel in plaats van in een simulator. Ze worden daarnaast vrijgesteld van het normale beoordelingsproces, want ze gaan automatisch verder met hun officierstraining aan de Academie.’

Om haar heen wisselden de andere eerstejaars begerige en opgewonden blikken uit. Maar voor Orelia betekende het idee van indruk maken op de vlootleiding helemaal niks. En als ze haar zin kreeg, zou géén van de cadetten in deze ruimte ooit een officier worden.

‘Hoe jullie presteren tijdens het toernooi is belangrijk, maar je academische prestaties zijn dat ook, en het is essentieel dat jullie net zoveel energie besteden aan je studie als aan je squadrontraining.’

Orelia keek om zich heen in de bomvolle aula en ze huiverde een beetje bij het idee dat ze tijdens de simulvluchten uren achter elkaar met drie andere cadetten opgesloten zou zitten.

‘Nu dat is afgehandeld wil ik jullie voorstellen aan onze speciale gast. Een hartelijk welkom graag voor Horace Stepney, de commandant van de Quatra Vloot.’

Applaus klonk op in de ruimte toen de oudste van de twee mannen naar voren stapte. ‘Dank u, admiraal, en welkom, cadetten. Het is me een genoegen hier te zijn bij deze memorabele gelegenheid. Na vijfhonderd jaar een aantal van de beste Tridiaanse officieren in de geschiedenis gevormd te hebben, heeft de Academie nu het voorrecht cadetten van alle vier de planeten in het Quatra Systeem op te mogen leiden.’ Hij liet een pauze vallen en glimlachte een beetje toen er opgewonden rimpelingen door bepaalde delen van de aula golfden. ‘We hebben te lang vastgehouden aan ouderwetse tradities en daardoor hebben ontelbaar veel getalenteerde mensen de kans gemist om de Quatra Federatie te dienen. Daarom ben ik ongelooflijk trots dat ik hier mag staan, voor de volgende generatie vlootleiders van Tri, Deva, Loos en Chetire.’ Er brak meer applaus los en commandant Stepney knikte. ‘Jullie hebben allemaal heel hard gewerkt om hier terecht te komen en ik wil jullie feliciteren met wat jullie hebben bereikt.’

Hij liet een pauze vallen en zijn uitdrukking verhardde. ‘Maar de echte uitdaging is nog maar net begonnen. Veel van jullie zijn eraan gewend dat jullie de beste studenten binnen jullie gemeenschap zijn. Nu bevinden jullie je onder gelijken, mensen die net zo intelligent en gedreven zijn. En jullie docenten zijn de leiders op hun vakgebied. Ze zijn hier niet om jullie in de watten te leggen, maar om jullie uit te dagen, om jullie tot aan jullie geestelijke en lichamelijk grenzen te drijven zodat jullie je maximale potentieel kunnen bereiken. Het belangrijkste om te onthouden is dat jullie hier niet zijn om individuele roem te vergaren. Jullie zijn hier omdat twintig miljard mensen in ons zonnestelsel de overleving van onze soort aan ons hebben toevertrouwd.’

De ramen om de hele aula heen werden donker en ondoorzichtig. De sterren vervaagden terwijl er een serie beelden over de schermen flitste: Evoline, de hoofdstad van Tri, gehuld in rook doordat de beroemde skyline in brand stond; een klein meisje op Chetire dat omhoogstaarde naar een gigantisch ruimteschip dat opdook aan de horizon; stapels lichamen op straat in Haansgaard. Het geroezemoes stopte en de ruimte werd gehuld in een drukkende, ongemakkelijke stilte.

Afgrijzen en afschuw vulden Orelia’s maag. Het was zover. Ze wist dat ze hier op een gegeven moment mee geconfronteerd zou worden, ze had alleen niet gedacht dat het op haar allereerste dag zou gebeuren.

‘Hoewel de laatste aanval twee jaar geleden heeft plaatsgevonden, weten we dat het nog maar een kwestie van tijd is voordat de Schimmen terugkomen. Onze vijand komt uit een hardvochtig stelsel met heel beperkte natuurlijke middelen, een paar lichtjaren hiervandaan. Het enige waar ze om geven is de overleving van hun soort en het kan ze niet schelen hoeveel van hun mensen ze moeten opofferen om de middelen te verkrijgen die ze nodig hebben. Het kan ze zeker niet schelen hoeveel van óns ze daarvoor moeten vernietigen. Maar de volgende keer dat de Schimmen aanvallen, zullen we voorbereid zijn. Daarom zijn jullie allemaal hier. Na drie jaar intensieve training zullen jullie er klaar voor zijn om als officieren toe te treden tot de vloot en je aan te sluiten bij de strijd om ons volk te beschermen.’ De grimmige beelden vervaagden en de ramen werden weer doorzichtig. Maar nu zagen de fonkelende sterren er eerder bedreigend uit dan mooi. ‘Ik heb lang genoeg gepraat. Volgens mij is het bijna etenstijd. Toch, admiraal Haze?’

Ze knikte kort. ‘Jullie mogen gaan.’

Orelia stond op en volgde de andere cadetten die achter elkaar hun rij uit liepen en zich aansloten bij de menigte cadetten die zich weer naar hun kamers begaven. De sfeer was opvallend anders en degenen die iets zeiden deden dat op fluistertoon.

‘Ik haat het als ze die shots laten zien,’ mompelde een lange jongen met een donkere huid en een ernstige gezichtsuitdrukking.

Uit haar ooghoeken zag Orelia de kaak van zijn metgezel verstrakken. ‘Ik vind dat ze ze elke dag moeten laten zien. Iedereen is zo druk bezig met cijfers en het toernooi dat ze vergeten dat we hier niet zijn om prijzen te winnen. We zijn hier om te leren hoe we Schimmen moeten vermoorden.’

Moordenaars. Het woord flitste zo fel door Orelia’s hoofd dat ze bijna niet kon geloven dat haar schedel het binnen kon houden.

‘Hé, Orelia,’ zei een meisje dat naast haar kwam lopen. Het was een van haar kamergenoten, Zuzu, een meisje van Loos. ‘Ga je terug naar ons appartement om je om te kleden?’ Zuzu trok aan de mouw van haar uniform. ‘Ik ben blij dat we dit niet hoeven te dragen tijdens het eten. Dit is geen goeie look voor mij. Wat denk je dat er op het menu staat? Het zal toch geen eng Tridiaans eten zijn, hè? Want ik ga het echt niet drie jaar uithouden op gekonfijte drilkrab. Zullen we er samen heen gaan?’

‘Ik ga niet,’ zei Orelia voorzichtig. Ze haatte het om dat neppe Loosiaanse accent te gebruiken tegenover echte Loosianen. ‘Ik heb niet zo’n honger.’

Zuzu keek bedrukt, maar Orelia weigerde zich schuldig te voelen. Ze was hier niet om vrienden te maken. Het enige wat belangrijk was, was haar missie.

Orelia draaide zich om en liep de andere kant op. Ze ademde pas weer uit toen het geluid van voetstappen en geklets was afgenomen. Het was tijd om aan het werk te gaan. Als ze niet snel begon, zou haar hele missie tevergeefs zijn. Haar hoofd duizelde toen ze dacht aan alle mensen die op haar rekenden, en aan wat er zou gebeuren als ze faalde. Doe normaal, zei ze tegen zichzelf. Ze leunde met een hand tegen de muur en probeerde rustig adem te halen.

‘Gaat het wel goed met je?’ Een gezicht staarde op haar neer. Haar zicht was nog te wazig om de uitdrukking goed te zien, maar ze hoorde de bezorgdheid in zijn stem.

‘Ja… Het gaat prima…’ zei ze voorzichtig. Ze hoopte dat haar accent natuurlijk genoeg klonk en geen argwaan opwekte.

‘Zal ik met je meelopen naar de ziekenboeg? Je moet waarschijnlijk alleen even gaan liggen. Die interstellaire vluchten kunnen nogal heftig zijn.’ De jongen staarde haar nog steeds aandachtig aan, alsof hij zocht naar een of andere aandoening.

‘Het gaat prima,’ herhaalde ze. Ze wou dat ze haar stem kon laten ophouden met trillen. De manier waarop deze jongen naar haar keek beviel haar niks. Alsof ze iets te verbergen had. ‘Je hebt gelijk. Het was een lange vlucht vanaf Loos.’ Ze bad dat hij van een van de andere planeten kwam en dat hij haar niet allemaal vragen zou gaan stellen over haar zogenaamde thuis.

Tot haar opluchting knikte hij en zei: ‘Rust wat uit. Dan voel je je zo weer beter.’

Orelia forceerde een glimlach en hield die vast totdat de jongen was weggelopen. Toen ademde ze zwaar uit en sloot haar ogen. Ze had een heleboel feitjes over Loos uit haar hoofd geleerd, maar ze stond niet te springen om haar kennis te testen. Want Orelia kwam niet van Loos. Of van Tri. Ze kwam van een planeet met de naam Sylvan, hoewel Zuzu die naam niet zou kennen. Geen enkele Quatraan zou die kennen.

Ondanks al hun geklets over hun vijand, wisten de Quatranen niets over de Schimmen. Ze herkenden de Schim in hun midden niet eens.

HOOFDSTUK 4

Vesper

De gang was een en al nerveus geklets van de cadetten die op weg waren naar het Nest voor de psychotechnische test, maar Vespers hart ging zo tekeer dat ze niet kon praten. De test was bedoeld om de natuurlijke aanleg te meten, dus technisch gezien kon je er niet voor leren. Maar om de begeerde benoeming tot kapitein in de wacht te slepen moest je zowel diepe als brede kennis laten zien, dus had Vesper, net als iedereen die ze kende, gebruikgemaakt van een leraar. Want in tegenstelling tot haar mede-Tridianen was het voor Vesper niet alleen een wéns om kapitein te worden, haar hele toekomst hing ervan af.

Het geklets ging over in gefluister toen de cadetten naar binnen stroomden in het Nest, een enorme ruimte in het hart van de Academie. De schermen van honderden werkplekken glommen in de gedimd verlichte raamloze ruimte. De badges van de cadetten gloeiden ook op en Vesper verstijfde terwijl ze zich afvroeg wie als eerste haar achternaam zou herkennen. Maar tot haar grote opluchting leek iedereen veel te druk te zijn met het kiezen van een werkplek.

Je hebt honderden voorbeeldtests gedaan, zei ze tegen zichzelf terwijl ze plaatsnam op een lege stoel. Het komt wel goed. Alleen ‘goed’ zou niet genoeg zijn. Vesper sloot haar ogen, want de woorden die haar al maanden achtervolgden klonken steeds harder.

Je was gewoon niet goed genoeg.

De eerste paar uur nadat Vesper haar toelatingsbrief van de Academie had ontvangen, waren de gelukkigste uren van haar leven geweest. De maanden van blokken en oefenen voor het toelatingsexamen waren niet voor niets geweest en ze was een stap dichter bij haar droom gekomen om vlootofficier te worden, net zoals haar moeder, admiraal Haze, die een legendarische carrière had gehad bij het expeditieleger voordat ze hoofd van de Academie was geworden. Maar diezelfde avond nog had haar moeder Vesper bij zich geroepen in haar studeerkamer. Met de directheid waar ze om bekendstond had ze uitgelegd dat Vesper in eerste instantie niet was toegelaten, en dat admiraal Haze haar invloed had gebruikt om de beslissing van de toelatingscommissie te herroepen.

‘Je was gewoon niet goed genoeg,’ had admiraal Haze gezegd alsof het niets was, en Vesper stond daar en deed haar best te blijven ademen terwijl de wereld om haar heen instortte. Op de een of andere manier was het haar gelukt om kalm te blijven toen haar moeder haar waarschuwde dat ze niet nog een keer een goed woordje voor Vesper zou doen. ‘Als je het niet goed genoeg doet om het tweede jaar te halen, kan ik er niks meer aan doen.’

‘Ik zal harder mijn best doen,’ had Vesper gezegd. Ze probeerde haar stem niet te laten trillen. Als admiraal Haze érgens niet tegen kon, dan waren het tranen. ‘Ik zal laten zien dat ik thuishoor op de Academie. Ik zal… Ik zal kapitein worden.’

Haar moeder knikte. ‘Mooi. Want als je niet de richting van officier op gaat, zal dat mij er slecht doen uitzien. Je connecties aanspreken voor iemand met potentieel is heel wat anders dan je connecties aanspreken voor iemand die het niet aankan.’

‘Cadetten, neem plaats, alstublieft. De test begint over twee minuten,’ kondigde een geautomatiseerde vrouwenstem aan.

Vesper haalde diep adem en rolde een paar keer met haar schouders. Het was zover. Als ze kapitein werd, zou haar moeder geen reden meer hebben om aan haar te twijfelen en zou zij niet meer het gevoel hebben dat ze hier eigenlijk niet mocht zijn.

De gedimde lichten in het plafond gingen uit en de ruimte werd in duisternis gehuld. Het Nest was zo ontworpen dat mensen niet op elkaars schermen konden kijken, maar Vesper had helemaal geen interesse in wat de anderen deden. Dit was een wedstrijd tegen haarzelf.

Een prompt op het scherm vroeg haar om in te loggen. Cadet geïdentificeerd: Vesper Haze. En toen begon het.

De test was een mix van alle onderwerpen en paste zich aan de testnemer aan om een zo compleet mogelijk beeld van de talenten van de cadet te verkrijgen. Liet je potentieel zien op een bepaald gebied, dan kreeg je daar steeds meer vragen over, totdat ze te moeilijk werden om te beantwoorden. Dus hoe langer de test duurde, hoe beter, want dat betekende dat je een goede beheersing van veel verschillende onderwerpen had laten zien.

De eerste paar uitdagingen waren een koud kunstje voor Vesper: simpele sommen, een geometrische toets en een activiteit die het landen van een jachttoestel midden in een anticyclonale storm simuleerde.

Uit haar ooghoeken ving ze iets van een beweging op en een fragment van een gesprek. ‘Ga zitten en begin meteen,’ klonk een indringend gefluister. ‘Je loopt al vijf minuten achter.’

Dat was genoeg om Vespers aandacht even af te leiden. Wie kwam er nou te laat opdagen voor de psychotechnische test? In het donker kon ze nog net de omtrek onderscheiden van een jongen die er enigszins geagiteerd uitzag.

‘Sorry. Ik was verdwaald. Moet ik hier zitten?’

‘Ja,’ siste de stem. ‘En begin nú.’

Vesper vestigde haar aandacht weer op het scherm, waar een nieuwe uitdaging verscheen, en de daaropvolgende twee uur vergat ze de jongen. Ze was zich er vaag van bewust dat er mensen weggingen omdat hun test was afgelopen, maar ze wist dat ze beter niet rond kon gaan kijken hoeveel er nog over waren. Toch voelde ze dat het Nest leger werd terwijl ze werkwoorden in een verzonnen taal aanwees, een gecodeerd bericht ontcijferde en de ontsnappingssnelheid berekende voor Chetire. Er was minder gekuch, minder gefrustreerd gezucht. Ze waagde even een blik op de ruimte en werd beloond met het beeld van een zee van lege stoelen. Behalve één.

De jongen die laat was aangekomen was er nog.

Vesper onderdrukte haar irritatie en was de volgende tien minuten bezig met het afstemmen van een langeafstandslaser die door de vijand was gehackt. De jongen was niet belangrijk. Ze had genoeg oefentests afgelegd om te weten dat ze het heel goed deed – zeker goed genoeg om een plek als een van de squadronkapiteins in de wacht te slepen.

Ze beëindigde haar berekening, drukte op voltooid, en de woorden einde van de test flitsten over het scherm. Ze liet een zucht van verlichting los.

Vesper aarzelde voordat ze de ruimte rondkeek. Stel je voor dat de jongen het langer had volgehouden dan zij. Ze keek op… en glimlachte. Ze was helemaal alleen.

Grijnzend liep Vesper de leerlingenkamer van de eerstejaars binnen. Ronde ramen vol sterren namen de ene muur in beslag, en een andere was behangen met schilderijen van beroemde vlootoverwinningen. De ruimte voelde zowel gezellig als elegant aan, met de stoffen banken en stoelen die in groepjes bij elkaar stonden. Een butlerbot zoefde heen en weer en deelde stomende koppen netelbessenthee uit en kleine, gekleurde suikerrepen. Het leek zo volwassen. De leerlingenkamer van haar oude school op Tri had altijd vol gelegen met weggegooide snackpapiertjes en vergeten sportspullen, de stoelen vol onverklaarbare vlekken.

De meeste cadetten liepen zenuwachtig rond, niet wetend waar ze moesten gaan zitten en met wie ze moesten praten terwijl ze wachtten op hun squadronbenoeming. Gelukkig had Vesper afgesproken met wat mensen die ze kende van thuis, onder wie haar vriendje Ward. Een paar van de andere cadetten weken geschrokken achteruit toen ze de naam op Vespers badge zagen, maar ze waren te beleefd of te verlegen om iets te zeggen.

‘Hier, Ves!’ riep een stem. Ze draaide zich om en zag Brill naar haar zwaaien vanaf een van de banken. Normaal gesproken probeerde Vesper zo weinig mogelijk tijd door te brengen met de ongelooflijk prestatiegerichte Brill, maar het was fijn om een bekend, hoewel niet zo geruststellend, gezicht te zien.

Brill wachtte niet eens tot Vesper zat om met de ondervraging te beginnen. ‘Was jij als laatste klaar?’ vroeg ze.

‘Volgens mij wel,’ zei Vesper luchtig, alsof ze de ruimte niet van voor naar achter had gecheckt voordat ze stuiterend naar buiten was gelopen.

‘Wat een heerlijke verrassing,’ zei Brill op het suikerzoete toontje waar Vesper altijd de kriebels van kreeg. Maar Vesper was voor het eerst in haar leven in zo’n goede bui dat zelfs Brill die niet kon verpesten. Bovendien kon ze het Brill moeilijk kwalijk nemen rancuneus te zijn. Ieder kind op Tri fantaseerde zijn hele jeugd over naar de Academie gaan, kapitein worden en een squadron bij het beroemde toernooi naar de overwinning leiden.

Vesper glimlachte naar Brill en haalde haar schouders op in een poging nonchalant over te komen. ‘We zien wel. Ik denk niet dat het goed voor je gezondheid is om je te veel op te winden over dit soort dingen,’ zei ze met een gespeelde onverschilligheid, want ze wist heel goed dat Brill daar gek van zou worden.

Iemand grinnikte en Vesper draaide zich om naar een opvallend knappe jongen met een donkerbruine huid, hoge jukbeenderen en een stralende glimlach.

‘O ja?’ zei Frey, terwijl hij neerplofte op de lege stoel naast de bank. ‘Hoe zit het dan met die keer dat je me de baan af duwde toen het ernaar uitzag dat ik je zou gaan verslaan bij gym?’

‘Dat is laster, Frey,’ zei Vesper met een glimlachje. ‘Ze hadden de wind harder gezet die dag. Het was een zware windvlaag die je van de baan blies.’

‘Een zware windvlaag. Vast. Waarom had ik dan de volgende dag een blauwe plek in de vorm van een elleboog op mijn ribben?’

‘Frey, hoe heb jij het gedaan?’ kwam Brill tussenbeide, zoals ze meestal deed wanneer het gesprek niet meer over haar ging.

‘Niet zo slecht, volgens mij,’ zei Frey, met een tevreden glimlach achteroverleunend in zijn stoel. ‘Ik had wat hulp.’

Brill kneep haar ogen samen. ‘Wacht. Heb je…’

‘Ssst.’ Frey wierp een blik over zijn schouder en fluisterde: ‘Niet hier.’

‘Je had bij je en hebt dat mij niet verteld?’ zei Brill verontwaardigd, zonder moeite te doen om zachter te gaan praten.

‘Had wát bij je?’ vroeg Vesper, heen en weer kijkend van Brill naar Frey.

Frey sloot zijn ogen en masseerde zijn slapen. ‘We kunnen er hier echt, echt niet over praten.’

‘Waarover praten?’ fluisterde Vesper. Ze wist dat ze irritant deed, maar ze haatte het dat Brill iets wist wat zij niet wist.

‘Goed dan,’ zei Frey snuivend. ‘Ik heb mezelf voor de psychotechnische test een opkikkertje gegeven. Niks bijzonders. Dat doen we al tijden.’

‘Vegadope,’ lichtte Brill toe, die nog steeds geen moeite deed om zachter te gaan praten.

Vesper staarde ze aan – haar hersens draaiden op volle toeren om te plaatsen wat ze zojuist had gehoord. Ze hadden vegadope genomen? Was dat waarom ze altijd het gevoel had dat ze tegen de stroom in zwom? Logisch dat ze hen nooit had kunnen bijbenen; ze had gestreden tegen mensen die doping namen.

Frey zag de verbaasde blik waarschijnlijk op Vespers gezicht, want hij glimlachte en zei: ‘Hoewel ik moet zeggen dat het deze keer beter werkte dan ooit. Het leek wel alsof mijn brein in hyperdrive ging.’

‘Echt níét te geloven dat je ons niks hebt gegeven,’ zei Brill. Ze schudde boos met haar blonde krullen.

Frey wierp haar een waarschuwende blik toe. ‘Je kunt maar beter zachtjes doen, want anders deel ik ook niet wat ik nog over heb.’ Hij keek naar Vesper en schudde glimlachend zijn hoofd. ‘Kijk nou, we hebben die arme Ves gechoqueerd. Maak je geen zorgen, kapitein Haze, het is niet gevaarlijk als je het af en toe gebruikt.’

‘Gegroet, collega-cadetten!’ galmde Wards stem. Voordat Vesper doorhad wat er gebeurde, had hij haar van de bank geplukt en op zijn schoot getrokken op een van de leunstoelen. ‘Is het niet geweldig, hier? Ik kan niet geloven dat we er echt zijn.’

‘Ward,’ protesteerde Vesper. Ze probeerde los te komen terwijl twee mensen verderop geamuseerd blikken uitwisselden. Ze wilde naam maken als een van de veelbelovende cadetten op de Academie, niet als het meisje dat altijd bij haar vriendje op schoot zat. ‘Niet nu.’

‘Wat is er, Ves?’ vroeg hij op gekwetste toon. ‘Ik ben hier helemaal heen komen rennen zodat we samen zouden zijn bij de benoemingen. Ik wil de blik op je gezicht zien als je hoort dat je kapitein wordt.’

Door het vertrouwen in zijn stem was haar irritatie meteen verdwenen. Hij wist hoe hard ze had gewerkt, hoe hard ze dit nodig had. Ze kneep in zijn hand. ‘Er is niks. Alleen dat mensen naar ons kijken.’

‘Ik weet niet of ik dat nou ménsen zou noemen,’ zei Brill, waarna ze zich tot een voorbijglijdende butlerbot wendde. ‘Mag ik een netelbessenthee?’

‘Kom op, Brill,’ zei Ward half wanhopig, half geamuseerd.

Ze zwaaide haar blonde krullen over haar schouder. ‘Ik wil alleen maar zeggen dat je je geen zorgen moet maken om wat een paar Kanters van de randplaneten van je denken.’

‘Hou op, Brill,’ zei Vesper. Ze was ineengekrompen bij de nare naam voor Kolonisten en keek naar de bank verderop, waarop een jongen en een meisje zenuwachtig naar het lege squadronbord zaten te kijken. Ondanks het feit dat ze hetzelfde uniform droegen als Vesper en haar vrienden, kon ze met een oogopslag zien dat ze van Deva kwamen. Het gemillimeterde haar van het meisje en de droge huid van de jongen maakten duidelijk dat ze op een planeet hadden gewoond met een ernstig watertekort. ‘Straks horen ze je.’

‘Rustig maar, Ves,’ zei Brill overdreven kalm. ‘Ik denk dat ze belangrijkere dingen hebben om zich zorgen over te maken dan onze privégesprekken.’

‘Ja, hun persoonlijke verzorging, bijvoorbeeld,’ fluisterde Frey grijnzend met een knikje naar de andere bank.

‘Je zou gedag moeten gaan zeggen, Frey,’ zei Ward, terwijl hij zijn armen om Vesper heen sloeg. ‘Ik dacht dat je had gezegd dat je een Kolonist aan de haak wilde slaan. Moet je niet achter je volgende verovering aan?’

Brill huiverde en haar blonde krullen zwiepten om haar gezicht. ‘Ik zou het voor geen goud met een Kolonist doen.’

Frey trok een van zijn perfect gebogen wenkbrauwen op. ‘En hoe zit het dan met die keer dat we met vakantie waren op Loos?’

‘Dat is anders, dat weet je best,’ zei Brill blozend. Op dat moment kwam de butlerbot aanglijden met Brills thee. Ze glimlachte dankbaar, duidelijk blij met het excuus om haar zelfbeheersing terug te vinden, en ze nam een slokje voordat ze verder praatte. ‘Loosianen willen ons niet vermoorden in onze slaap.’

‘De Chetrianen en de Devaks ook niet,’ zei Vesper. ‘Dash is net zes weken op Chetire geweest en hij zei dat iedereen heel aardig was.’

‘Dat komt omdat de laatste Chetriaanse opstand honderden jaren geleden was,’ zei Ward. ‘Als hij op Deva had getraind, had hij wel anders gepiept. Daar is vorig jaar nog een Tridiaanse familie vermoord.’

‘Weten we hoe laat ze de squadronbenoemingen bekendmaken?’ vroeg Vesper, die graag het onderwerp wilde veranderen voordat het gesprek te verhit werd.

Freys ogen schoten opeens naar het scherm, dat gloeiend tot leven kwam. ‘Nu, blijkbaar.’

Vesper sprong op, haar hart ging tekeer in haar borstkas. Het was zover. Over een paar minuten wist ze of ze alles had goedgemaakt door kapitein te worden, of dat ze die vernietigende woorden weer te horen zou krijgen. Je was gewoon niet goed genoeg.

Er verschenen kaderlijnen op het scherm die een tabel vormden waarboven Squadron 1 stond. Een paar seconden later verschenen er namen in de vakjes eronder.

De ruimte werd een zee van opgetogen en gefrustreerd geroezemoes. Uit haar ooghoeken zag Vesper een meisje dat haar nogal verblufte, maar glimlachende vriend gillend om de nek vloog, terwijl een jongen daar vlakbij zijn hoofd in zijn handen verborg.

‘Wat denk je? Inlichtingen of technisch?’ fluisterde Ward met een hoofdbeweging naar de jongen. Niemand wist precies waarom, maar inlichtingenofficier en technisch officier werden beschouwd als minder prestigieus dan piloot of, natuurlijk, kapitein.

Maar Vesper kon alleen maar een vlugge blik op de jongen werpen – ze verschoof haar aandacht meteen weer naar het scherm. Haar naam kon elk moment verschijnen, waarmee haar toekomst werd bezegeld.

‘Antares zij dank,’ zei Frey binnensmonds toen de badge op zijn borst opgloeide met een update.

Frey Glint

Piloot

Squadron 3

Ranking: onbekend

‘Gefeliciteerd,’ fluisterde Vesper. Hoewel zij nooit tevreden zou zijn met iets anders dan kapitein, wist ze dat dit was wat Frey wilde.

Ze haalde diep adem en probeerde van het moment te genieten. Elke beroemde militaire carrière was op deze manier begonnen, met onbekende cadetten die om het scherm in de leerlingenkamer dromden, verlangend naar de kans om zichzelf te bewijzen.

De namen voor Squadron 11 verschenen en Brill gilde toen ze haar naam in het vakje voor kapitein zag staan.

‘Goed gedaan, Brill-jant van me,’ zei Frey, nog steeds grijnzend en dolblij met zijn eigen benoeming.

Ward pakte Vespers hand en kneep erin. ‘Jij komt zo.’ Even later verscheen zijn naam bij Squadron 13. Hij was de kapitein. Ward joelde en liet Vespers hand vallen toen hij met zijn vuisten in de lucht sloeg. ‘Yes!’

‘Fantastisch!’ Vesper probeerde Ward een knuffel te geven, maar hij was te enthousiast op en neer aan het springen. Ze grijnsde om haar maffe maar ongelooflijk intelligente vriendje en bad dat zij zo ook zo’n soort feestje kon vieren.

Een paar minuten later verscheen Squadron 20 op het scherm.

Arran Korbet – Technisch officier

Orelia Sylvo – Inlichtingenofficier

De derde naam verscheen en Ward vloekte binnensmonds. Vesper hoorde hem amper. Ze hoorde niks meer. Ze kreeg zelfs geen adem meer. Het was alsof iemand de luchtsluis had geopend en de leerlingenkamer vacuüm was getrokken.

Vesper Haze – Piloot

Haar hart zakte in haar maag, die een knoop vormde. Nee, dacht ze, dit is een vergissing. Ze had de test zo goed gedaan. Dit moest wel een of andere systeemfout zijn.

Rex Phobos – Kapitein

Ward probeerde een arm om Vesper heen te slaan, maar ze trok zich terug en haar hoofd begon te duizelen. Ze probeerde diep adem te halen, maar iets leek de lucht te beletten haar longen te bereiken. Nee, dacht ze weer. Dit kan niet waar zijn. Na al haar harde werk, de maanden en maanden van aan een stuk door trainen, was ze nog steeds niet goed genoeg.

Ze zou nooit goed genoeg zijn.

‘Ik snap niet wat er is gebeurd,’ zei Vesper en ze deed haar best om haar stem in bedwang te houden. ‘De test ging heel goed.’

Vanachter het bureau keek haar moeder haar met een ondoorgrondelijke blik aan. Vesper schoof heen en weer op de ongemakkelijke stoel, maar slaagde erin niks te zeggen. Door schade en schade had ze geleerd de stiltes niet op te vullen met nerveus gebrabbel.

Het kantoor van admiraal Haze was nog indrukwekkender – en veel intimiderender – dan Vesper had verwacht. De planken lagen vol met haar moeders medailles en er stond een enorme glazen vitrine vol antieke wapens, waaronder een Chetriaanse bijl en een mooi, ouderwets laserwapen met een met bloemen versierd handvat. Maar het opvallendst in de kamer was ongetwijfeld de opgloeiende holokaart van het Quatra Systeem die vlak boven het bureau in de lucht zweefde.

Net toen Vesper dacht dat ze het op zou moeten geven en als eerste wat zou gaan zeggen, verbrak admiraal Haze de stilte.

‘Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, Vesper. Je had me verzekerd dat je zou doen wat nodig was om kapitein te worden.’

‘Ik dacht dat ik dat had gedaan,’ zei Vesper zachtjes. Zodra ze had gehoord dat haar moeder haar toelating tot de Academie had geritseld, had Vesper zichzelf op een nog strenger trainingsschema gezet, dat bestond uit twee uur conditietraining, gevolgd door zes uur college over kosmofysica, technische bouwkunde en gevorderde abstracte algebra. Maar blijkbaar was dat niet genoeg geweest. ‘Ik was de laatste in het Nest,’ vervolgde Vesper. Ze lette erop dat ze niet emotioneel of verdedigend klonk, want daar had admiraal Haze een hekel aan. ‘Ik dacht dat dat betekende…’

‘Genoeg. Dat maakt nu niet meer uit.’ De gezichtsuitdrukking van haar moeder verhardde. ‘Om door te gaan naar het tweede jaar moet je uitstekende cijfers halen én moet je squadron het heel goed doen in het toernooi. De toelatingscommissie heeft je binnengelaten als gunst naar mij toe, maar je zult ze moeten bewijzen dat je thuishoort in de officiersrangen.’

‘Dat weet ik,’ zei Vesper. Ze kon het trillen van haar stem niet meer bedwingen. De teleurstelling van haar moeder was nog moeilijker te verdragen dan haar woede. ‘Ik zal je niet nog een keer teleurstellen.’

‘Zorg daarvoor,’ zei haar moeder. ‘Als je me nu wilt excuseren – ik moet naar een vergadering.’

Vesper stond op en verliet het kantoor zonder nog iets te zeggen. Maar terwijl ze terugliep naar haar kamer, voelde ze haar teleurstelling omslaan in vastberadenheid. Wat het ook zou kosten, ze zou bewijzen dat ze het verdiende om op de Academie te zijn, dat ze het verdiende om een officier te zijn. En dat begon met het winnen van het toernooi.

HOOFDSTUK 5

Cormak

Dit was echt een dom idee geweest, dacht Cormak terwijl hij door de lege gang slenterde. Een paar minuten geleden had het hier nog zwart gezien van de cadetten die de leerlingenkamer uitgestroomd waren nadat de squadronbenoemingen bekend waren gemaakt, maar nu waren de meesten in groepjes op weg naar de kantine, de simulatoren of wat kinderen ook deden in hun vrije tijd voor het avondeten. Ze waren allemaal uitgewaaierd en hij was in zijn eentje op verkenning.

Het was Cormaks tweede dag op de Academie. Nadat hij de boodschap van zijn broer had ontdekt, had hij Rex’ link doorzocht en de instructies gevonden over hoe hij met de shuttle op Deva mee kon gaan. Hij had wat spullen in een tas gegooid, was op zijn crosser gesprongen en naar de vertrekhaven geracet, waar hij een paar seconden voordat de deuren werden gesloten was aangekomen. Rex en hij scheelden zo weinig in leeftijd en leken zo op elkaar dat niemand aan de ID zou kunnen zien dat ze verschillende personen waren. Toch kon Cormak nog steeds niet helemaal geloven dat hij hier was, en hij begreep ook niet hoe iedereen zo snel vrienden had gemaakt – de lessen waren nog niet begonnen en hij had zijn kamergenoten nog nauwelijks gesproken. Het waren een meisje van Chetire en een jongen van Loos die hij één keer had gezien, en een Tridiaanse jongen die onschuldig leek als hij alleen was, maar die jammer genoeg een groep debiele vrienden van Tri had die het leuk vonden om Cormak vragen te stellen over wat precies de rol van de gasmaskers was in het ‘paarproces’ op Deva.

Maar een paar Tri-eikels zouden Cormak er niet onder krijgen. Hij gluurde naar het woord ‘Kapitein’ op de badge op zijn uniform en glimlachte. Hij had geen idee gehad wat hij zich moest voorstellen bij die psychotechnische test waar admiraal Haze het over had gehad bij de voorlichting, maar na een kleine misrekening waardoor hij te laat was, had hij het tot zijn verbazing redelijk makkelijk gevonden. En nu was hij de kapitein van zijn squadron, wat blijkbaar nogal een ding was op de Academie. Hij wou dat de mensen op Deva hem nu konden zien, de leraren die hem alleen maar vervelend vonden, de snobs in de luxueuze torens die laatdunkend deden over zijn stoffige kleren. En Sol, die hem alleen maar een onbenullige boodschappenjongen vond. Misschien had Rex wel gelijk gehad. Misschien was hij veel slimmer dan mensen dachten dat hij was.

Cormak deed een stap achteruit om zijn werk te bewonderen. Na wat sleutelen was het hem gelukt de butlerbot zo te programmeren dat hij schoonmaakte in plaats van drankjes inschonk. Glimlachend keek hij naar de versleten, enigszins verroeste machine die binnen een minuut tien glazen had gedesinfecteerd. Nu had Cormak zijn handen vrij om klanten te bedienen. Zolang hij de bot maar in slaapmodus zette voordat hij ’s avonds vertrok, zou niemand het ooit merken.

Rex had heel wat connecties aangeboord om Cormak dit baantje te bezorgen, dat veel veiliger was dan de andere mogelijkheden voor schoolverlaters zoals hij en dat bijna genoeg opleverde om de helft van de huur te betalen. Maar in plaats van Cormak de drankjes te laten serveren – en de hoognodige fooi binnen te krijgen – had Inike, de eigenaresse van de bar, hem gedwongen glazen schoon te maken, met het excuus dat het veel te veel geld zou kosten om de butlerbot die de afgelopen tien jaar de drankjes inschonk opnieuw te programmeren. Cormak had aangeboden het zelf te doen, maar dat had Inike de waarschuwing ontlokt dat hij met zijn vieze poten van haar kostbaarste bezit moest afblijven.

Hij had zich daar een week aan gehouden, maar raakte steeds gefrustreerder bij het zien van de klanten die het contante geld dat zijn fooi had kunnen zijn weer in hun zak stopten. Als Rex en hij de achterstallige huur deze maand niet betaalden, zouden ze hun appartement uitgegooid worden.

‘Heb je dat zelf gedaan?’

Cormak draaide zich om en zag aan de andere kant van de bar een man staan die gebaarde naar de butlerbot. Hij was kaal, had zware wenkbrauwen en een ongewoon gladde huid, alsof hij niet veel tijd buiten had doorgebracht met een gasmasker over zijn gezicht. Hij had iets vaag bekends, maar Cormak kon hem niet plaatsen.

‘Wat gedaan?’ vroeg Cormak met een onschuldige blik.

‘Neem me niet in de zeik, knul. Ik kan zien dat die bot geherprogrammeerd is door een amateur. Wel een heel getalenteerde amateur, trouwens.’

Cormak wierp over zijn schouder een snelle blik op de butlerbot, die nu de schone glazen aan het opstapelen was. ‘Ik zie het probleem niet.’