OVERWIN JE ANGST. GA DE STRIJD AAN. RED HET KONINKRIJK

Brigid Kemmerer

Vertaald door Tine Poesen

Vertel de wereld wat je vindt van #EenEedZoDuivels

Vind de auteur: @brigidkemmerer

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W122101

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2021 Brigid Kemmerer

This translation of A Vow So Bold and Deadly is published by Blossom Books

by arrangement with Bloomsbury Publishing Inc. All rights reserved.

Verdeling in Vlaanderen via Baeckens Books.

Oorspronkelijke titel: A Vow So Bold and Deadly

Nederlandse vertaling: Tine Poesen

Omslagillustratie: Shane Rebenschied

Illustratie schutbladen: Till and Dill

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Voor Christina

ص د اق تلاك تق در

بث م..ن. بدون ك لما

ك نتا حيا ٢٠٢٠

Lieve lezer,

Sommige thema’s en motieven komen in YA-boeken heel vaak voor, denk maar eens aan de liefdesdriehoek, of van beste vriend(in) naar lover. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik geen enkele auteur ken die twee hoofdpersonen van eerdere boeken lijnrecht tegenover elkaar zet in een gevecht om de kroon.

Na het eerste boek was ik ontzettend van prins Rhen gaan houden, en na het tweede boek stal ook Grey mijn hart. Hoe moet ik nu in godsnaam een kant kiezen in dit derde deel? En hoe kan dit boek ooit bevredigend aflopen?

Juist dit vind ik het allerleukste aan de Vervloekt-trilogie. Je moet als auteur behoorlijk veel lef hebben om dit te doen, en lezers op hun tere zieltjes trappen hoort er dan eenmaal bij. Maar ik vind de boeken van Brigid Kemmerer zo leuk, dat laat ik met liefde door haar doen.

Heel veel leesplezier!

(En ik ben toch wel heel benieuwd… aan welke kant sta jij?)

Liefs,

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

1

Grey

Het weer is omgeslagen en de kille wind uit de bergen glipt onder het leer en bont van mijn mantel. Het is kouder in Syhlvoorde dan het in Sinteldaal zou zijn, maar het is al zo lang geleden dat ik de geleidelijke overgang van herfst naar winter heb meegemaakt, dat ik van elke seconde heb genoten.

De anderen hebben zich rond het haardvuur in de grote zaal van het Kristalpaleis verzameld om de eerste partij winterwijn van de kok te proeven, maar Isak verafschuwt de warmte, dus trotseer ik de kou en duisternis op de veranda om een potje te dobbelen met de schraaier. De enige vlam die hier brandt is de eenzame kaars in een glazen fles op de tafel tussen ons in.

Isak schudt de zilveren dobbelstenen in zijn handen en laat ze op tafel kletteren.

‘Zilveren hel,’ mompel ik terwijl ik zijn worp bereken. Ik ben goed in kaarten, maar het lijkt wel alsof dobbelstenen een hekel aan me hebben. Bij kaarten is er een element van strategie, van keuze, maar de dobbelstenen worden enkel en alleen door het lot bewogen. Ik werp een munt op tafel om zijn overwinning te erkennen.

Isak glimlacht, en terwijl de duisternis zijn zwarte ogen en grijze huid in nog donkerder schaduwen hult, schitteren zijn hoektanden in het maanlicht.

Hij stopt het muntstuk in zijn zak, maar waarschijnlijk zal hij het later aan Tycho geven. Hij is gesteld op die jongen als een grootmoeder op haar kleinkind. Of misschien als een vader die zijn verdwenen zoon mist. ‘Waar is onze jonge koningin vanavond?’ vraagt hij.

‘Lia Mara dineert met een van haar koninklijke huizen.’

‘Zonder jou?’

‘Ze hebben om een privéonderhoud gevraagd, en het is haar plicht hen tevreden te houden.’ De koninklijke huizen oefenden druk uit op de voormalige koningin voordat ze werd vermoord, maar Karis Luran wist hen met haar ijzeren vuist in toom te houden. Nu Lia Mara aan de macht is en de grondstoffen in Syhlvoorde dreigen op te drogen, lijkt de druk dubbel zo groot om nieuwe handelsroutes te zoeken via Sinteldaal – vooral aangezien Lia Mara er een andere regeerstijl op na houdt dan haar moeder.

Ik haal mijn schouders op en raap de dobbelstenen bij elkaar. ‘Niet iedereen heeft het hier begrepen op magie, Isak.’

‘Tja, dat vermoedde ik al door de menigte hierbuiten, Hoogheid.’ Hij werpt een blik op de donkere veranda, die helemaal verlaten is op de wachters bij de deur na.

‘Tja,’ zeg ik vaag. ‘Het is koud vanavond.’

Maar hij heeft gelijk. Waarschijnlijk komt het door de magie.

Ik kan het goed vinden met de meeste bewakers en soldaten in Syhlvoorde, maar er is hier een zekere afstandelijkheid waar ik de vinger niet op kan leggen. Iedereen is alert. Eerst dacht ik dat het kwam doordat ze vermoeden dat ik loyaal ben aan Sinteldaal, en ik stond naast Lia Mara toen ze haar moeder doodde om de troon op te eisen.

Maar naarmate de tijd verstrijkt, is die argwaan telkens als ik een wond genees of een tegenstander op het exercitieveld verdrijf duidelijker aanwezig. Hij is duidelijk aanwezig als ik naar de wapenkamer ga om mijn wapens op te bergen en gesprekken stilvallen of mensen uit elkaar gaan.

Er waait een hevige windvlaag over de veranda, waardoor de kaars danst en uitdooft.

Ik ril. ‘Ik zei toch dat het koud is.’

‘We zouden onze privacy moeten benutten,’ zegt Isak, en zijn stem klinkt dieper, zachter, zodat zijn woorden de oren van mijn wachters niet bereiken.

Ik draai met een vinger boven de kaars en laat de sterretjes in mijn bloed dansen over mijn vingertoppen. Wat ooit voelde als een enorme uitdaging gaat nu als vanzelf. Er komt sputterend een vlam tot leven. ‘Ik dacht dat we dat al deden.’

‘Ik wil geen zilverstukken meer van je.’

Ik glimlach. ‘Nou, gelukkig maar, want ze zijn bijna op.’

Hij lacht niet terug, dus word ik meteen weer ernstig. Isak is veroordeeld tot een jaar in mijn dienst, maar eigenlijk is hij zelf ook een koning. In Sinteldaal werd hij gevangengehouden in een kooi en Karis Luran hield hem aan een ketting. Ik heb al tientallen keren aangeboden om zijn straf kwijt te schelden, maar elke keer weigert hij. Ik weet niet zeker of ik zo veel trouw wel verdien, vooral omdat ik weet wat hij kwijt is geraakt: eerst zijn zoon die vermist werd, en vervolgens zijn troon in Isella. Ik doe mijn best om hem mijn onverdeelde aandacht te schenken als hij daarom vraagt.

‘Wat heb je nodig?’ vraag ik.

‘Niet alleen mensen in Syhlvoorde vrezen magie.’

Ik frons mijn wenkbrauwen. Hij heeft het over Rhen.

Mijn broer.

Telkens als ik daaraan denk voel ik een steek in mijn binnenste.

‘Je hebt ooit gezegd dat je geen oorlog tegen hem wilt voeren,’ zegt Isak.

Ik kijk naar de dobbelstenen in mijn hand en draai ze om tussen mijn vingers. ‘Dat wil ik nog steeds niet.’

‘Je bent namens Lia Mara troepen aan het voorbereiden.’

Ik sluit mijn hand om de zilveren dobbelstenen. ‘Ja.’

‘De schatkist van Syhlvoorde begint leeg te raken. Je hebt vermoedelijk maar één kans om het tegen hem op te nemen. Prins Rhens monster heeft tijdens het laatste gevecht met Sinteldaal veel slachtoffers gemaakt. Een tweede aanval is uitgesloten.’ Hij zwijgt even. ‘En je hebt hem zestig dagen gegund om zich op te maken voor de strijd.’

‘Dat weet ik.’

‘Hoe graag je ook levens wilt sparen, deze gevechten zullen gepaard gaan met grote verliezen.’

‘Dat weet ik.’

Weer waait er een wind over de veranda, die de vlam opnieuw dooft. Deze keer zorgde Isak ervoor. Inmiddels weet ik hoe zijn magie aanvoelt, die hangt in de lucht zoals mijn magie in mijn bloed zit.

Ik werp hem een boze blik toe en wakker de vlam weer aan.

Een nieuwe windvlaag, en ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Isak drijft me altijd tot het uiterste. Tijdens mijn eerste lessen in magie vond ik dat vooral frustrerend, maar nu vind ik de uitdaging wel leuk. Ik laat mijn vinger boven de kaars zweven, en de vlam blijft moeizaam branden. Terwijl ik de magie probeer vol te houden verschijnen er sterretjes in mijn gezichtsveld. De wind is nu zo hevig dat mijn ogen prikken en mijn mantel wappert. Isak spreidt zijn vleugels, maar de vlam gaat niet uit.

‘Weet je nog dat ik zei dat ik het koud had?’ zeg ik.

Hij glimlacht en de wervelende wind gaat liggen.

Nu zijn magie opeens verdwenen is, laait mijn vlam even hoog op, waardoor de was langs de zijkant van de kaars stroomt, en ik laat los.

‘Misschien zou het goed zijn om Lia Mara’s volk te laten zien dat magie nuttig kan zijn,’ zegt hij.

Ik denk aan de mensen die zijn genezen dankzij mijn magie. Aan de manier waarop ik vijanden op een afstand kon houden voor mezelf en iedereen die aan mijn zijde vocht, al ging dat laatste iets langzamer. ‘Dat heb ik al gedaan,’ zeg ik.

‘Ik heb het niet alleen over je militaire macht versterken.’

Ik neem hem onderzoekend op. ‘Je bedoelt dat ik magie tegen Rhen moet gebruiken.’ Ik wacht even. ‘Dat is precies waar hij bang voor is.’

‘Je hebt hem een leger beloofd. Hij zal klaarstaan om terug te slaan. Hij zal erop voorbereid zijn om als een echte koning vanaf een afstand te vechten.’

Maar tegen magie zal hij machteloos zijn.

Dat weet ik. Dat was hij al.

‘Rhen kent je,’ zegt Isak. ‘Hij verwacht geweld. Hij verwacht een gewapende aanval. Hij verwacht een efficiënte, wrede aanval, zoals Karis Luran er een heeft gestuurd. Je hebt een leger samengesteld, en je had net zo goed een eed kunnen afleggen.’

‘Onderschat hem niet.’ Ik denk aan de littekens die de zweep op mijn rug heeft achtergelaten. Op Tycho’s rug. ‘Rhen kan zelf ook efficiënt en wreed zijn als hij in het nauw wordt gedreven.’

‘Inderdaad, Hoogheid.’ Isak laat de vlam weer flakkeren, waardoor zijn zwarte ogen glinsteren. ‘Net als jij.’

2

Rhen

Het is weer herfst in kasteel IJzerroos. Het eerste koele briesje van het seizoen waait door het raam en bezorgt me een rilling. Ik heb het haardvuur in geen maanden ’s ochtends moeten aandoen, maar vandaag is het zo guur dat ik een lakei wil roepen.

Ik doe het niet.

Een eeuwigheid lang zag ik op tegen het begin van het seizoen, want dat betekende dat de vloek weer opnieuw begonnen was. Ik zou opnieuw achttien zijn, gevangen in een eindeloze herhaling van de herfst. Ik zou alleen zijn met Grey, mijn voormalige wachtcommandant, op zoek naar een meisje dat me kon helpen de vloek te verbreken die mij en heel Sinteldaal in de ban hield.

Deze herfst is Grey weg.

Deze herfst heb ik een meisje aan mijn zijde staan.

Deze herfst ben ik voor het eerst negentien, neem ik aan.

De vloek is verbroken.

Zo voelt het niet.

Lilith, de tovenares die me ooit met de vloek gevangenhield, houdt me nu op een andere manier in haar greep.

Harper, het eerste meisje dat de vloek wist te verbreken, de ‘prinses van Disi’, die gezworen heeft mijn volk te helpen, spart op het binnenplein onder mijn raam met Zoh, haar hartsvriendin. Zoh was ooit ook haar lijfwacht, tot ze hielp om Grey te laten ontsnappen. Ik zal Harpers beste vriendin niet van haar afpakken, maar ik kan niet toestaan dat een wachter die trouw aan mij heeft gezworen er verdeelde loyaliteiten op na houdt.

De sfeer is nu al te gespannen.

Harper en Zoh gaan hijgend uit elkaar, maar Harper neemt bijna onmiddellijk weer een aanvalshouding aan.

Het ontlokt me een glimlach. Als je cerebrale parese hebt is zwaardvechten een uitdaging – onmogelijk, zouden sommige mensen zeggen – maar ik ken niemand die zo vastberaden is als Harper.

Opeens klinkt achter me een luchtige stem. ‘Ach, Uwe Hoogheid. Wat scháttig toch dat prinses Harper gelooft dat ze hierin kan uitblinken.’

Mijn glimlach verdwijnt onmiddellijk, maar ik draai me niet om. ‘Vrouwe Lilith.’

‘Vergeef me dat ik je overpeinzingen onderbreek,’ zegt ze.

Ik zwijg. Ik vergeef haar niets.

‘Ik vraag me af hoe het haar zal vergaan in de straten van haar Disi, als je er niet in slaagt de indringers van Syhlvoorde te verslaan.’

Ik verstijf. Dit dreigement heeft ze al vaak geuit, dat ze Harper terug naar Washington d.c. zal sturen, waar ik haar onmogelijk kan bereiken. Waar Harper niets of niemand zou hebben om op terug te vallen, en nooit zou kunnen terugkeren naar Sinteldaal.

Lilith doet alsof ze mijn stilzwijgen niet opmerkt. ‘Moet je geen voorbereidingen treffen voor een oorlog?’

Ja. Waarschijnlijk zou ik me moeten voorbereiden. Grey heeft me zestig dagen gegeven om de heerschappij over Sinteldaal uit handen te geven voordat hij Lia Mara zal helpen het met geweld in te nemen. Hij is op dit moment in Syhlvoorde, waar hij zich voorbereidt om een leger tegen me aan te voeren. Ik weet niet zeker of hij op grondstoffen uit is – want ik weet dat het land wanhopig op zoek is naar toegang tot handel – of op mijn troon, waarvan hij ooit zei dat hij die niet wilde.

Hoe dan ook, hij zal Sinteldaal aanvallen. Hij zal mij aanvallen.

‘Ik ben er klaar voor,’ zeg ik.

‘Ik zie geen troepen die zich verzamelen. Geen generaals die een plan beramen in je oorlogskamers. Geen…’

‘Ben je nu ook al militair strateeg, Lilith?’

‘Ik weet hoe een oorlog eruitziet.’

Ik wil haar smeken om weg te gaan, maar daardoor zal ze alleen langer blijven dralen. Toen Grey hier samen met mij opgesloten zat, troostte ik me met het feit dat ik nooit alleen leed.

Nu doe ik dat wel, en het is… hartverscheurend.

Beneden op het binnenplein hebben Harper en Zoh hun zwaardgevecht hervat.

‘Je hoeft haar kling niet na te jagen, vrouwe,’ roep ik.

Ze gaan uit elkaar en Harper kijkt verrast naar me op. Haar ontembare bruine krullen zitten in een vlecht gewrongen die over één schouder hangt, en ze draagt leren armbeschermers en een vergulde borstplaat alsof ze geboren is in een koninklijk huis met een wapen in de hand. Een wereld van verschil met het vermoeide, stoffige meisje dat Grey al die maanden geleden uit de straten van Washington d.c. ontvoerde. Nu is ze een krijgerprinses, inclusief een lang litteken over één wang en nog een over haar middel, beide met dank aan de vreselijke tovenares achter me.

Als ze me aankijkt, speuren haar ogen mijn gelaatstrekken altijd onderzoekend af, alsof ze vermoedt dat ik iets verberg. Alsof ze boos op me is, ook al spreekt ze dat nooit uit.

Lilith wacht in de schaduwen achter mijn rug. Er was een tijd dat Harper me uitnodigde in haar vertrekken om me te beschermen tegen de tovenares. Ik wilde dat ze dat opnieuw deed.

Ik ben al maanden niet meer in haar kamer geweest. Er is te veel onuitgesproken tussen ons.

‘Ik wist niet dat je stond te kijken,’ zegt Harper en ze steekt haar zwaard in de schede alsof ze ontstemd is.

‘Nog niet lang.’ Ik aarzel. ‘Vergeef me.’

Zodra ik het zeg, wil ik de woorden terugnemen. Het klinkt alsof ik me ergens anders voor verontschuldig. Dat is eigenlijk ook zo.

Kennelijk vindt zij ook dat ik gewichtig klink, want ze fronst haar wenkbrauwen. ‘Heb ik je wakker gemaakt?’

Alsof ik ooit een oog dichtdoe. ‘Nee.’

Ze kijkt doordringend naar me op, en ik kijk net zo intens naar haar beneden, en ik wou dat ik de kluwen van emoties tussen ons kon ontwarren. Ik wou dat ik haar kon vertellen over Lilith. Ik wou dat ik haar vergiffenis kon verdienen… en haar vertrouwen kon terugwinnen.

Ik wou dat ik zo veel dingen ongedaan kon maken.

‘Ik snap niet wat je bedoelt,’ zegt ze uiteindelijk. ‘Met de kling najagen.’

‘Ik kan het je laten zien,’ bied ik aan.

Haar gezicht verstart, maar heel even maar. Mijn hart staat even stil. Ik verwacht dat ze mijn aanbod zal afslaan. Dat heeft ze eerder gedaan.

Maar dan zegt ze: ‘Goed. Kom maar naar beneden.’

Mijn hart begint weer te bonzen… tot Lilith achter me spreekt.

‘Ja,’ zegt ze. ‘Ga maar, Hoogheid. Laat haar de kracht van je kling maar eens zien.’

Ik draai me woedend om. ‘Ga weg, vrouwe Lilith,’ sis ik. ‘Als je zo inzit over mijn oorlogsvoorbereidingen, stel ik voor dat je een manier zoekt om je nuttig te maken, in plaats van me te kwellen telkens als je de kinderachtige behoefte hebt aan afleiding.’

Ze lacht. ‘Zoals je wilt, prins Rhen.’

Ze steekt een hand uit, alsof ze mijn wang wil aanraken, en ik deins achteruit en bots tegen de muur. Haar aanraking kan branden als vuur… of erger.

Liliths glimlach wordt breder. Ik bal mijn vuisten, maar ze verdwijnt.

Vanaf het binnenplein beneden hoor ik Harper roepen: ‘Rhen?’

Gespannen haal ik adem en ik loop terug naar het raam. De zon staat inmiddels aan de hemel, waardoor haar donkere haar een rode glans krijgt.

Ik zou me moeten voorbereiden op een oorlog, maar heb het gevoel dat ik er al middenin zit.

‘Ik kleed me even aan,’ zeg ik. ‘Ik kom zo.’

3

Harper

Het verbaast me dat Rhen naar beneden komt. Ik ben eerlijk gezegd verbaasd dat hij überhaupt stond te kijken. Sinds Grey hem een ultimatum heeft gesteld, heeft Rhen zich teruggetrokken in besprekingen met grootmaarschalken van verre steden, met militaire raadgevers of zijn koninklijke lijfwacht.

Dat komt me goed uit. Als ik zelf bij hem ben, vormt zich een bal woede in mijn binnenste die met geen mogelijkheid te blussen valt.

Die woede bezorgt me een schuldgevoel. Alles wat hij doet, doet hij voor zijn koninkrijk. Voor zijn volk. Om een prins te zijn – een kóning te zijn – moet je offers brengen en moeilijke keuzes maken.

Hoe vaak ik mezelf dat ook voorhoud, ik kan niet vergeten wat hij Grey en Tycho heeft aangedaan.

Ik kan niet vergeten dat ik ervoor koos om terug hierheen te komen in plaats van met mijn broer mee te gaan.

In plaats van met Grey mee te gaan.

Ik draai me weer om naar Zoh, maar ze heeft haar zwaard weggestoken. Ze ziet er gespannen uit. ‘Ik kan maar beter naar binnen gaan.’

Ze wil hier niet zijn met Rhen. Ik aarzel en frons dan mijn wenkbrauwen.

Zoh kwam maanden geleden naar het kasteel, toen Rhen zijn onderdanen opriep om Sinteldaal te verdedigen tegen de inval van Syhlvoorde. Ze was in de leer bij de Meester van het Lied in Zilvermaanhaven, maar kon goed boogschieten en zwaardvechten, dus meldde ze zich aan voor de koninklijke lijfwacht… en Grey benoemde haar tot mijn persoonlijke lijfwacht.

We werden al snel vrienden – een primeur voor mij, na het chaotische leven dat ik achterliet in Washington d.c. Ze is slim en sterk, met een droog gevoel voor humor, en soms zaten we tot diep in de nacht te kletsen als ze voor mijn deur de wacht moest houden. We vroegen ons af wat er met Grey gebeurd was nadat de vloek verbroken was, of fluisterden over de geruchten die de ronde deden over de vermiste erfgenaam, of bedachten wat er met Sinteldaal zou gebeuren als Syhlvoorde opnieuw zou aanvallen.

Maar toen bleek dat Grey zich schuilhield in een andere stad, en blijkbaar kende hij de identiteit van de vermiste erfgenaam, maar hij weigerde die informatie met Rhen te delen. Rhen folterde hem om het te weten te komen, en dat lukte… maar niet omdat Grey het hem vertelde. Grey wist wie de vermiste erfgenaam was omdat hij zélf Rhens oudere broer was. Hij was een toversmid, met magie in zijn bloed. Híj was de troonopvolger.

Hij had het nooit geweten. Rhen ook niet.

Ik hielp Grey ontsnappen nadat Rhen hem folterde.

Zoh hielp míj.

Daardoor raakte ze haar positie bij de koninklijke lijfwacht kwijt. Grey heeft me ooit verteld dat zijn wachters om precies die reden familie en relaties afzwoeren. Ze had trouw gezworen aan Rhen maar nam het op voor mij. Rhen is nooit afstandelijk tegen haar, daar is hij te diplomatiek voor. Maar nu hangt er een spanning tussen hen. Ik weet niet of die ooit zal afzwakken, net als de bal van woede in mijn binnenste die maar niet wil verdwijnen.

Ik wil Zoh smeken om te blijven, want elk moment dat ik bij Rhen ben voelt netelig. Maar het voelt egoïstisch om Zoh te vragen om te blijven.

Het was waarschijnlijk ook egoïstisch van me om haar te vragen om Grey te helpen. Zoh en ik zijn vrienden, maar ze was mijn lijfwacht. Heeft ze me geholpen omdat we vrienden zijn of omdat ze zich verplicht voelde? Ik weet niet eens zeker of het iets uitmaakt. Ze heeft me geholpen en nu is ze haar baan kwijt, en ze was gek op die baan.

Rhen is niet harteloos. Hij heeft haar een jaar loon uitbetaald en schreef een aanbevelingsbrief, twee dingen die ze in haar kamer bewaart… maar ze is niet weggegaan en hij heeft haar niet op straat gezet.

Ze wilde een lijfwacht zijn. Ze is opgestapt als leerling bij de zangmeester. Ze zegt dat ze me niet alleen wil laten nu alles zo onvoorspelbaar is, maar ergens vraag ik me af of ze niet naar huis wil gebukt onder het gewicht van de keuzes die ze heeft gemaakt. De keuzes die ík heb gemaakt.

Ik heb te lang geaarzeld. Rhen komt het binnenplein op gelopen, met twee van zijn lijfwachten in zijn kielzog. Hij is lang en opvallend, met blond haar en bruine ogen, en zijn kleding is altijd tot in de puntjes afgewerkt, tot en met het sierlijke gevest van het zwaard aan zijn heup en de met de hand bewerkte zilveren knopen van zijn jasje. Hij beweegt zich vastberaden en met atletische elegantie, nooit een aarzeling in zijn pas. Hij beweegt zich als een prins. Als een koning. Een man die in de wieg is gelegd om te heersen.

Maar ik zie de subtiele veranderingen. De kringen onder zijn ogen zijn een tikje donkerder geworden. Zijn kaaklijn lijkt scherper, zijn jukbeenderen meer uitgesproken. De afgelopen weken is er onbehagen in zijn blik geslopen.

Zijn lijfwachten stellen zich op bij de muur terwijl hij over het binnenplein naar ons toe loopt. Zoh slaakt een zucht.

‘Het spijt me,’ fluister ik tegen haar.

‘Onzin.’ Ze maakt een reverence voor Rhen, ook al draagt ze een broek en een wapenuitrusting. ‘Uwe Hoogheid.’

‘Zoh,’ zegt hij koeltjes. Zijn ogen glijden naar mij. ‘Vrouwe.’

Ik open mijn mond al om iets te zeggen wat de spanning tussen hen misschien kan doorbreken, maar Zoh zegt: ‘Neem me niet kwalijk, ik stond op het punt om weer naar binnen te gaan.’

‘Ga je gang,’ zegt Rhen.

Ik bijt op mijn lip terwijl ze wegloopt.

‘Ze vlucht voor me,’ zegt Rhen, alsof het een feit is.

Ik vlieg meteen op. ‘Ze vlúcht niet.’

‘Het lijkt in ieder geval op een echte aftocht.’

Wauw. Hij klinkt in ieder geval als een echte eikel. ‘Zoh heeft het recht om boos te zijn, Rhen.’

‘Ik ook.’

Dat zorgt ervoor dat ik de woorden die ik wilde zeggen weer inslik. Ik wist niet dat hij nog steeds boos was op Zoh. Ik vraag me af of hij nog steeds boos is op mij, of ik niet de enige ben met een vurige bal woede in mijn buik.

Voordat ik hem iets kan vragen, heeft hij zijn zwaard al getrokken. ‘Laat me zien wat je hebt geleerd.’

Ik leg mijn hand op het gevest, maar trek mijn wapen niet. Ik weet niet goed waarom niet… vooral omdat ik hem heb gevraagd om het me te laten zien. Misschien is het omdat het als een bevel klonk. Misschien is het omdat hij zo strijdlustig overkomt. Hoe dan ook, ik wil hem niet tegemoet treden met een wapen.

Ik wend mijn blik af. ‘Het hoeft voor mij niet meer.’ Ik draai me om naar de deur waardoor hij net naar buiten kwam. ‘Ik moet me gaan omkleden voor het ontbijt.’

Ik hoor dat hij zijn zwaard weer in de schede steekt, en dan pakt hij mijn arm voorzichtig vast. ‘Alsjeblieft.’

Het is een gebroken woord. Een wanhopig woord dat een heel klein gaatje in mijn woede boort.

‘Alsjeblieft,’ zegt hij weer, ontzettend zacht. ‘Alsjeblieft, Harper.’

Hij spreekt mijn naam altijd op een magische manier uit, zijn accent verzacht de randen van elke r, zodat een paar lettergrepen klinken als een grom en een streling tegelijk, maar dat is niet wat mijn aandacht trekt. Het is de alsjeblieft. Rhen is de kroonprins. De toekomstige koning. Hij smeekt niet.

‘Alsjeblieft wat?’ vraag ik zacht.

‘Blijf, alsjeblieft.’

Hij bedoelt op dit moment, maar het voelt groter. Algemener.

Opeens moet ik denken aan een herinnering van een jaar geleden. Mijn moeder was al ziek, de kanker was al uitgezaaid naar haar longen en pap had al het spaargeld van de familie erdoor gejaagd om alles te betalen wat de verzekering niet dekte. Hij maakte slechte keuzes om aan geld te komen, keuzes die ons gezin in gevaar brachten. Toen mam erachter kwam, zei ze tegen Jake en mij dat we onze spullen moesten pakken. Pap zat huilend aan de keukentafel en smeekte haar om te blijven. Ik weet nog dat mijn broer dingen in een plunjezak propte terwijl ik op zijn bed zat en met grote ogen voor me uit staarde.

‘Het komt wel goed, Harp,’ zei Jake steeds weer. ‘Pak gewoon je spullen.’

Het was niet goed. Er was helemaal niets goeds aan. Op dat moment was het een angstaanjagende gedachte dat we moesten vertrekken. Ik weet nog dat ik opgelucht was dat mam toegaf, dat we bleven. Dat zíj bleef.

Later, toen alles nog erger werd, weet ik nog dat ik wenste dat ze dat niet had gedaan.

Ik kijk Rhen recht in de ogen en vraag me af of ik dezelfde keuzes maak. Jake is weggegaan met Grey. Mijn broer zal aan de andere kant van deze oorlog staan.

Ik haal diep adem en blaas weer uit. ‘Ik wil het niet tegen je opnemen.’

Ik heb het niet over zwaardvechten, en volgens mij weet hij dat. Rhen knikt. ‘Zullen we in plaats daarvan even gaan wandelen?’

Ik aarzel. ‘Oké.’

Hij biedt me zijn arm aan, en ik leg de mijne erop.

4

Rhen

Mijn lijfwachten schaduwen ons tijdens het wandelen. Harpers hand ligt licht op mijn arm, alsof ze hem elk moment kan wegtrekken. Grey zei vroeger dat ik altijd twintig stappen vooruitdacht, en hij heeft gelijk, maar tegenwoordig word ik door iemand anders in een bepaalde richting geduwd. Ik kan geen twintig stappen plannen als de tovenares na de tweede, derde of vijftiende stap besluit het roer om te gooien.

Het liefst zou ik Harper over de tovenares vertellen, maar dat kan op heel veel verschillende manieren fout lopen.

Ik heb dit geheim meer dan driehonderd seizoenen lang bewaard. Dat lukt me deze keer vast weer.

‘Je bent boos op me,’ zeg ik zacht.

Harper geeft geen antwoord, maar goed, het was eigenlijk ook geen vraag. Ze is al weken boos. Al maanden.

Het keitjespad wordt smaller als we in de buurt van het overwoekerde pad komen dat het bos in loopt. Ik verwacht dat ze zich zal omdraaien als we bij de bomen komen omdat ze niet te lang wil wandelen, maar dat doet ze niet. We lopen het schemerduister van de vroege ochtend in het bos in, en laten ons opslokken door de stilte. De bomen zijn nog niet helemaal verkleurd, maar er dwarrelen al rode en goudgele bladeren voor onze voeten.

‘Toen ik op mijn eerste avond hier in dit bos kwam,’ zegt Harper, ‘en puffend van de hitte recht in een ijskoude sneeuwstorm terechtkwam, geloofde ik pas echt dat je de waarheid vertelde over de vloek.’

Ik kijk haar zijdelings aan. ‘Niet door de muziek die vanzelf begon te spelen?’

‘Goh, dat was ook… opvallend. Maar de overgang van vroege herfst naar hartje winter was letterlijk een klap in het gezicht.’ Ze zwijgt even. ‘En toen vonden we Freya en de kinderen…’ Ze schudt haar hoofd.

‘Ah. Toen zag je hoe erg mijn koninkrijk in verval was geraakt. De ware diepte van de vloek.’

‘Nee! Zo bedoelde ik het niet.’

‘Ik weet het. Maar het is wel waar.’ Ik herinner me die avond ook, toen Grey en ik de ontsnapte Harper achternareden, toen ik bang was voor wat ze zou ontdekken. Ik had me zo lang teruggetrokken in het kasteel dat zelfs ik er geen benul van had hoe zwaar het leven voor mijn onderdanen was geworden. Ik wist wel dat ze honger leden en arm waren, maar besefte niet hoe erg het was. Ik had gedacht dat ik pas iets voor hen kon doen als ik de vloek verbrak.

Harper liet me inzien dat ik het mis had, dat de vloek me er niet van weerhield om voor mijn volk te zorgen… en toen hief ze de vloek alsnog op.

Maar Lilith is hier nog steeds. Kwelt me nog steeds, alleen op een andere manier.

Ik leg mijn hand op Harpers hand, die nog steeds op mijn arm ligt, en ze kijkt verbaasd naar me op. Heel even verwacht ik dat ze haar hand zal wegtrekken, maar dat doet ze niet. Het is een minieme toegeving waar zo enorm veel betekenis achter schuilt.

Dit is de reden waarom Lilith zo veel macht over me heeft. Er knaagt te veel emotie in mijn binnenste. Ik moet even op adem komen.

‘Wat is er mis?’ vraagt ze.

Álles. Maar dat kan ik niet zeggen. ‘We hebben slechts zes weken voordat Syhlvoorde zal aanvallen, en hoe vaak ik ook een weg naar de overwinning probeer te plannen, ik heb het gevoel dat ik gedoemd ben om te falen.’

Ze zwijgt een tijdje, en kijkt om naar het pad. ‘Denk je dat Grey zal winnen?’

Ik hoop van niet. Ik heb geen idee wat Lilith zal doen als hij wint.

Ik heb geen idee wat er met Sinteldaal zal gebeuren als hij wint.

‘Lia Mara kwam ooit naar me toe in de hoop vrede te sluiten,’ zeg ik. ‘En Grey heeft zich bij haar aangesloten. Hij is al begonnen met een charmeoffensief bij mijn volk. Je hebt gehoord wat er in Blindekom is gebeurd.’ Mijn wachters probeerden Grey te arresteren en gingen uiteindelijk met de dorpelingen op de vuist. Kennelijk gebruikte Grey zijn magie om iedereen te genezen die gewond raakte. ‘Ze weten dat Sinteldaal nog steeds verzwakt is. Grey had hun plannen niet met ons hoeven delen.’

‘Ik hoor een “maar” aankomen.’

‘Maar… het is één ding als je als heerser vrede wilt, maar een heel ander verhaal als je een onderdaan bent die wraak wil. Ze hebben hier misschien wel bondgenoten, maar ik weet niet hoeveel steun ze in Syhlvoorde krijgen. Lia Mara is slechts één vrouw. Grey is één man.’ Ik werp een blik op haar. ‘Net als jij en ik, vrouwe.’

‘Denk je dat ze moeite zullen hebben met aan de macht blijven?’

‘Ik denk dat hun veel uitdagingen te wachten staan, of ze deze oorlog winnen of niet. Ik denk dat het geen gemakkelijke machtswisseling zal zijn van een vrouw als Karis Luran, die met geweld angst zaaide onder haar volk, naar een vrouw als Lia Mara, die belang lijkt te hechten aan mededogen en empathie.’

Harper houdt haar blik op de weg gericht. ‘Nou, daar hecht ik ook belang aan.’

‘Ik weet het.’

Mijn woorden vallen in de leegte tussen ons. Ze hoopt dat ik zal zeggen dat ik ook belang hecht aan die kwaliteiten, en dat doe ik, maar niet op de manier die zij bedoelt. Niet op een manier die er voor haar toe doet.

De kloof tussen ons voelt immens.

Harper fronst haar wenkbrauwen als ik niets meer zeg. ‘Tja, mededogen en empathie leveren ons ook geen volgers op.’

Ik aarzel. ‘Syhlvoorde mag dan wel veel schade hebben aangericht in Sinteldaal, mijn volk zal me niet zomaar aanvaarden als mijn aanspraak op de troon afhankelijk is van de lijn van opvolging, en daarin komt Grey vóór mij. Als zijn magie geen bedreiging maar juist nuttig blijkt te zijn. Als mijn belofte voor militaire steun niet werd ingelost.’

‘Vanwege Disi,’ zegt Harper.

‘Ja.’

‘En dat is mijn schuld.’

Ik hoor een mengeling van verbittering en berouw. Ik houd haar tegen, zodat ik haar kan aankijken. ‘Vrouwe. Je kunt je toch onmogelijk verantwoordelijk voelen voor het feit dat je geen leger kon samenstellen.’

Met een zucht begint ze weer te wandelen. ‘Tja. Dat doe ik dus wel.’ Ze werpt een blik over haar schouder naar de wachters en gaat zachter praten. ‘Het was een leugen, Rhen. En nu kijkt iedereen naar me alsof ik hen heb teleurgesteld, of alsof ik samenwerk met de vijand.’

‘Je broer, “de kroonprins van Disi”, is samen met Grey naar Syhlvoorde gevlucht,’ zeg ik. Ik kan niet voorkomen dat mijn stem gespannen klinkt. ‘Wat moeten ze anders denken?’

Ze zegt niets. Ze heeft mijn arm stevig vastgeklemd.

‘Dit is klote,’ zegt ze uiteindelijk.

‘Inderdaad.’

‘Wat kunnen we doen?’

We. Zo’n klein woordje, maar ik voel een steek in mijn borst. Het is vast meer dan ik verdien. Ik wil haar tegen me aan trekken, mijn gezicht in haar nek begraven en mezelf eraan herinneren dat ze leeft, dat ze hier is, dat ze veilig is.

Maar ze is boos op me, boos vanwege de keuzes die ik heb gemaakt.

Ik dwing mezelf om tevreden te zijn met haar hand op mijn arm. Met het woordje ‘we’.

Ze heeft me gevraagd om in actie te komen. Toen Lilith dat vroeg, weigerde ik.

Als Harper het vraagt, wil ik de sprong wagen.

‘De meeste van mijn grootmaarschalken hebben hun grenzen gesloten,’ zeg ik. ‘Ze zijn kennelijk niet bereid mijn recht op de troon te erkennen. We konden die opstand in Zilvermaanhaven dan wel voorkomen, maar het had een prijs. Het zou dwaas van me zijn om te veronderstellen dat mijn volk tevreden is.’ Ik laat een stilte vallen. ‘Misschien moeten we Greys voorbeeld volgen.’

‘Wil je hun de oorlog verklaren?’

‘Nee. Ik wil om eenheid vragen.’

Ze rilt. ‘Wil je nu teruggaan naar Zilvermaanhaven? Het was de vorige keer al eng genoeg.’ Ze zwijgt even, en ik weet dat ze terugdenkt aan ons eerste bezoek aan Zilvermaanhaven, toen we in een hinderlaag werden gelokt… die ons fataal zou zijn geworden als Grey er niet was geweest. ‘Wat als ze je neerschieten voor we de poorten hebben bereikt?’

‘Dat zullen ze niet doen,’ zeg ik.

‘Hoe weet je dat?’

‘Omdat ik niet naar hen toe wil.’ Er begint zich een plan in mijn hoofd te vormen. ‘Ik wil hen hier uitnodigen.’

5

Harper

Freya, mijn kamenierster, strikt de linten van mijn korset. Het lijfje van mijn jurk is van witte zijde met rode stiksels en gouden oogjes omrand door robijnen, met daaronder een laag glimmende rode voile die uitloopt over karmozijnrode onderrokken. De linten van het lijfje zijn van goud satijn. De jurk heeft een diep en uitdagend decolleté, waardoor ik net iets te veel prijsgeef van mezelf als ik voorover probeer te buigen. Normaal gesproken grijp ik naar de kniebroeken en truien – of ‘wollen blousons’ zoals Freya ze noemt – en ik heb tientallen verbluffende jurken in mijn kledingkast hangen voor speciale gelegenheden, maar dit is veruit het mooiste wat ik ooit heb gedragen. Zelfs mijn laarzen zijn van rood leer met hakken met een gouden randje.

Een week geleden heeft Rhen een bericht naar zijn grootmaarschalken gestuurd en ik zie al op tegen dit ‘feest’ sinds het moment dat hij erover begon, maar het is fijn om me vijf minuten mooi te voelen. Ik probeer er niet te vaak aan te denken, maar het litteken op mijn wang en het feit dat ik mank loop herinneren me er voortdurend aan dat ik nooit een klassieke schoonheid of moeiteloos elegant zal zijn. Dat ik vertrouwen heb in mijn sterke punten, betekent niet automatisch dat ik nooit stilsta bij mijn zwakke punten.

De laatste tijd vraag ik me af of het zwak van me was dat ik ervoor heb gekozen om hier te blijven.

Maar waar zou ik naartoe gaan? Ik kan niet terug naar Washington d.c. – en zelfs als dat kon, wat zou ik doen? We verdwenen midden in de nacht, terwijl we oog in oog stonden met een man met een geweer. Waarschijnlijk hebben ze onze flat inmiddels al leeggehaald en aan een ander gezin verhuurd. Ik heb geen id, geen documenten, niets.

Zonder dat ik erop bedacht ben, moet ik aan mijn moeder denken, en de herinnering aan haar dood beneemt me bijna de adem. We raakten haar kwijt aan kanker. Mijn vader zorgde ervoor dat we de rest ook kwijtraakten.

Mijn borst trekt samen en ik krijg geen lucht.

‘Hier, vrouwe,’ zegt Freya. ‘Kijk.’ Ze draait me om naar de spiegel.

Het zegt veel over deze jurk dat het lukt om me wakker te schudden uit mijn donkere gedachten. In de spiegel ziet hij er zelfs nog beter uit dan toen hij op het bed lag. ‘Freya,’ zeg ik ademloos. ‘Waar heb je deze gevonden?’

‘Uitgekozen door Zijne Hoogheid.’ Ze kijkt me met haar blauwe ogen aan in de spiegel en gaat zachter praten. ‘In de kleuren van Sinteldaal.’

‘O.’ Mijn glimlach verdwijnt. Het is niet gewoon een mooie jurk. Het is een politiek statement.

‘Ik heb begrepen,’ voegt ze eraan toe terwijl ze mijn rokken gladstrijkt, ‘dat hij ook een jurk voor Zoh heeft besteld.’

‘Echt?’

Ze knikt.

Freya is tien jaar ouder dan ik en nadat ik haar en haar kinderen hielp redden van een aanval door Syhlvoordese soldaten, werd ze mijn kamenierster in het paleis. Op een bepaalde manier is ze ook een soort plaatsvervangende moeder geweest. Ze weet het van Zoh en wat we voor Grey hebben gedaan. Ze weet dat het een wig tussen mij en Rhen heeft gedreven… en misschien in mindere mate tussen mij en Zoh.

Misschien heeft het ook voor spanning tussen mij en Freya gezorgd, want ik weet hoe ze over Syhlvoorde denkt. Hun soldaten hebben haar huis verwoest en haar en haar kinderen rillend in de sneeuw achtergelaten. Ze hadden niets, totdat Rhen haar een positie hier in het kasteel aanbood. Maar de avond dat Rhen het bevel gaf om Grey en Tycho te folteren, was ze net zo geschokt als ik. Ze zal nooit iets slechts over Rhen zeggen, maar ik herinner me haar opeengeklemde kaken, haar bevende ademhaling.

Ik moet hier niet meer aan denken. Het is maanden geleden. Ik heb een keuze gemaakt. Ik ben gebleven.

En het is niet alsof Grey niet van plan is om terug te vechten.

‘Waarom heeft hij een jurk voor Zoh besteld?’ vraag ik. Zoh was niet van plan om naar het feest te komen. Ze vermijdt situaties die haar aan haar tijd als wachter doen denken, en ze vermijdt het al helemaal om met Rhen in één ruimte te zijn.

Als hij haar een jurk heeft gestuurd, vraag ik me af hoe ze dat heeft opgenomen. Erger nog, ik vraag me af wat hij ermee bedoelde. Als het op strategische planning aankomt, kan Rhen ronduit briljant zijn, maar hij kan ook vreselijk dom zijn.

Freya schikt mijn haar over mijn schouder en steekt hier en daar een speld goed. ‘Nou, ik ga ervan uit dat hij hoopte dat ze met u mee zou komen.’ Ze zwijgt even. ‘Misschien wil Zijne Hoogheid een lijfwacht-die-geen-lijfwacht is aan uw zijde. Jamison zei dat de soldaten ongedurig zijn omdat het gerucht gaat dat Syhlvoorde elk moment kan aanvallen.’

Ik kijk Freya aan in de spiegel. ‘Wanneer heb jij met Jamison gepraat?’ De soldaat was een van de eersten die zich achter Rhen en Grey schaarde toen ik hen ervan had overtuigd om het terrein van IJzerroos te verlaten om hun volk te helpen. Ook hij heeft een hekel aan Syhlvoorde, nadat hij zijn arm kwijtraakte, en het grootste deel van zijn regiment, toen hij in Willemsoord was gestationeerd. Nu is hij luitenant in het regiment dat vlak bij het kasteel is gestationeerd, maar hij komt zelden langs.

‘Toen ik vorige week met de kinderen naar Evalyn ging,’ zegt ze. ‘We hebben hem gezien op de terugweg.’ Ze zwijgt even. ‘Hij was heel vriendelijk. Hij is met ons meegelopen naar het kasteel.’

‘O.’ Ik weet niet goed wat ik daarvan moet denken. Nog niet zo lang geleden bracht ik zo veel tijd door met de wachters en soldaten. Ik trainde samen met hen. Ze betrokken me in hun plagerijen en geroddel. Voor het eerst in mijn leven behandelde niemand me als een blok aan het been. Alsof ik hulpeloos was. Ik had het gevoel dat ik erbij hoorde.

Nu heeft elke interactie hier iets achterdochtigs.

Ik besefte pas hoe belangrijk dat gevoel van erbij horen was geworden toen het verdwenen was.

Nu train ik alleen nog met Zoh.

Ik moet mijn keel schrapen. Ik wilde dat Freya me had verteld dat ze naar Evalyn ging, dan was ik met haar meegegaan, gewoon om met iemand te kunnen praten. Maar misschien was ik niet welkom.

En dat vind ik een vreselijk idee.

Er wordt op mijn deur geklopt en mijn adem stokt. Waarschijnlijk is het Rhen, dus ik roep: ‘Binnen.’

Het is Rhen niet. Het is Zoh. De deur zwaait open en ze loopt langzaam naar binnen, in een jurk die een donkerder kleur rood is dan de mijne, het lijfje zo donker dat het bijna zwart is, met kersenrode linten. Haar gespierde armen zijn ontbloot, haar vlechten kronkelen over haar rug tot aan haar middel.

‘Wauw,’ zeg ik.

Zoh glimlacht en maakt een kniebuiging. ‘Jij ook.’

‘Je hebt me niet verteld dat je meekwam.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Ik… wist niet zeker of ik mee zou komen.’ Zuchtend strijkt ze over de rokken. ‘Maar het zou dom zijn om de kroonprins weer voor het hoofd te stoten.’

Ik frons mijn wenkbrauwen.

‘Kijk niet zo naar me,’ zegt ze. ‘Ik dacht dat je misschien ook een vriend kon gebruiken.’

Onwillekeurig krijg ik tranen in mijn ogen, en ik doe een stap naar voren om haar te omhelzen.

Ze houdt me stevig vast, maar zegt: ‘Straks verpest je Freya’s harde werk nog.’

‘Je bent een geweldige vriendin,’ zeg ik. ‘Ik verdien je niet.’

Ze laat me los zodat ze me onderzoekend kan aankijken. ‘Jawel, je verdient me wel.’

Freya komt dichterbij en begint witte bloemetjes in mijn haar te spelden. Ze heeft rode in haar handen en ik verwacht dat ze die zal toevoegen, maar ze draait zich naar Zoh. ‘Hier,’ zegt ze. ‘De kers op de taart.’

Zoh blijft roerloos staan met haar handen lichtjes op de mijne.

In een ander leven zouden we ons klaarmaken om naar het schoolbal te gaan, niet naar een feest dat in feite een excuus is om bondgenootschappen te sluiten in de aanloop naar een oorlog.

Ik haal beverig adem.

Zoh kijkt me strak aan. ‘Je hebt ze al eerder achter je geschaard,’ zegt ze stilletjes.

‘Deze keer heb ik geen troepen,’ fluister ik. ‘Ik heb niets te bieden.’

Ze neemt me nuchter op en buigt zich vervolgens naar voren om me een kus op mijn wang te geven.

‘Die had je voorheen ook niet, prinses.’ Dat is waar. Op de een of andere manier was ik dat vergeten. Ik krijg mijn ademhaling weer onder controle.

Toen ik hier voor het eerst kwam, wist ik wat ik deed. Ik zette mijn leven op het spel voor dit land. En Grey ook, duizenden keren. Ik zou nooit hebben toegestaan dat iemand me een schuldgevoel bezorgde omdat ik het volk van Sinteldaal hielp. Ik zou nooit hebben toegestaan dat iemand me het gevoel gaf dat ik een foute keuze maakte door Grey te helpen.

Dat zou ik nu ook niet mogen toestaan.

Als we ons omdraaien om te vertrekken, vang ik een glimp van ons twee op in de spiegel.

De jurken zijn prachtig samen, een duidelijk signaal dat we Sinteldaal vertegenwoordigen.

Rhen heeft me ooit gevraagd om zijn bondgenoot te zijn, om een verenigd front te vormen voor zijn volk. Om aan zijn zijde te staan. Dit… Dit is anders. Ik ben geen billboard.

Ik verwelkom het vertrouwde gevoel van woede dat toeneemt in mijn binnenste en alle andere emoties verdrijft.

‘Wacht,’ zeg ik, terwijl ik Zoh tegenhoud. ‘Freya?’ Ik trek de lus van mijn lijfje los. ‘We hebben allebei een andere jurk nodig.’

Rhen heeft alles uit de kast gehaald, en als je bedenkt dat hij een week geleden pas opdracht heeft gegeven voor dit ‘feest’, weet ik zeker dat het niet goedkoop was. De oproep om trouw te zweren aan Sinteldaal straalt af van elk rood tafellaken, elke gouden kandelaar en het massieve wapenschild dat boven de open haard in de grote zaal hangt. In de hoek staan muzikanten die een opzwepende en levendige melodie spelen, speciaal gekozen om vertrouwen uit te stralen. De kasteelpoorten staan open, waardoor de nachtlucht de ruimte kan binnenstromen. Wachters staan met glanzende wapens en pantsers verspreid over de zaal, terwijl bedienden bomvolle dienbladen naar de tafels dragen. Ik kan het eten van boven aan de trap ruiken.

Het is nog vroeg, dus er zijn slechts een twintigtal mensen in de zaal. Dat zullen de echte loyalisten zijn, de grootmaarschalken en hun seneschalken uit steden die al een eed van trouw aan Rhen hebben gezworen. Dit zijn vast de mensen die willen opvallen omdat ze als eersten aankomen, alsof ze tot de kring van vertrouwelingen van de prins behoren, al heeft Rhen zelf zijn gezicht nog niet laten zien. Ze hebben ook hun eigen wachters meegebracht, wat niet ongewoon is, maar met zo veel gewapende mannen en vrouwen tegen de muur kun je het moeilijk een gezellig feestje noemen.

Boven aan de trap doet een page een stap naar voren, alsof hij ons wil aankondigen, maar ik wuif hem weg. Mijn hart bonkt in mijn borstkas, en ik strijk over de marineblauwe stof van mijn jurk. Het laatste wat ik wil is dat Rhen hoort dat we worden aangekondigd zonder hem. Hij zou boos zijn, en ik zou hem waarschijnlijk van de trap duwen.

Ik vind het vreselijk dat ik me zo voel.

Zoh kijkt me onderzoekend aan, en zoals gewoonlijk kan ze mijn gedachten bijna lezen.

‘We zijn nog niet aangekondigd,’ mompelt ze. ‘We kunnen terug naar je kamer gaan. Er is nog tijd om de jurken aan te trekken die hij heeft uitgekozen.’

‘Nee.’ Ik kijk haar zijdelings aan en wenste dat ik haar gedachten kon lezen. ‘Ik bedoel… dat kunnen we doen. Als jij het wilt.’

Ze kijkt me recht aan. ‘Dat wilde ik eerder ook al niet.’

Daar moet ik om glimlachen. Ik geef een kneepje in haar hand en loop de trap af.

Zonder aankondiging trekken we niet veel aandacht. Ik weet zeker dat Rhen iedereen hier persoonlijk kent, maar ik ken ze niet allemaal, en al helemaal de mensen uit verre steden niet. Ik zie Micah Rennells, een handelsadviseur die wekelijks samenzit met Rhen. Hij is een van de minst oprechte mensen die ik ooit heb ontmoet, en de valse vleierij waarmee hij Rhen overlaadt maakt dat ik wil kokhalzen. Zoh en ik gaan de tegenovergestelde richting uit, naar een tafel die vol glazen staat, gevuld in een afwisselend patroon van rode wijn en glinsterende gouden champagne.

Wauw.

‘Denk je dat het iemand zelfs maar zal opvallen dat we geen goud en rood dragen?’ fluister ik tegen Zoh, en ze grijnst. Ik neem voor ons alle twee een glas, en kan met moeite de verleiding weerstaan om het mijne in één keer naar binnen te gieten.

Dan draai ik me om en sta oog in oog met een kleine man met een getaande, zongebruinde huid, grijs haar en bezorgde blauwe ogen. Als ik hem in Washington d.c. had ontmoet zou ik gokken dat hij een gepensioneerde militair was, hij heeft een kaarsrechte houding en ziet er slank en fit uit. Zijn kleren zijn elegant maar ook eenvoudig: een donker jasje met gespen over een rood overhemd, kalfsleren kniebroek en opgepoetste laarzen met versleten veters.

‘Vrouwe,’ zegt hij verbaasd, zijn hese stem klinkt niet onvriendelijk. Hij maakt een buiging en werpt een blik langs me heen, voordat zijn ogen weer naar mij kijken. ‘Neem me niet kwalijk. Ik wist niet dat u zich bij het feest had vervoegd.’

Wanneer hij een hand uitsteekt, pak ik die en maak een kniebuiging. ‘Ik ben hier nog niet lang.’ Ik graaf in mijn geheugen op zoek naar zijn naam, maar heb geen idee. Ik bijt op mijn lip, voordat ik mezelf eraan herinner dat ik daarmee moet stoppen. ‘Het spijt me. Het staat me niet bij of we elkaar eerder hebben ontmoet.’

Hij schenkt me een afgemeten glimlachje. ‘Eén keer, maar het was een andere tijd, en ik ben niet meer naar IJzerroos gereisd sinds Karis Luran uit Sinteldaal verdreven is. Ik ben Conrad Macon, de grootmaarschalk van Rillisk.’

Rillisk. Ik verstijf. Grey verschool zich in Rillisk nadat hij wegrende voor zijn geboorterecht. Maandenlang dachten we dat hij dood was.

Conrads uitdrukking verstijft ook en er verschijnt weer een bezorgde blik in zijn ogen. ‘Ik was enigszins opgelucht toen ik de uitnodiging van Zijne Hoogheid voor vanavond ontving. We hebben geruchten opgevangen dat Rillisk uit de gratie was gevallen nadat… nadat de válse erfgenaam in onze stad werd ontdekt.’ Hij laat een stilte vallen, en in zijn stem klinkt iets van wanhoop door. ‘We zijn altijd trouw geweest aan de kroon, vrouwe, ik verzeker u dat we geen idee hadden…’

‘Natuurlijk,’ zeg ik snel. ‘Rhen twijfelt er niet aan.’ Denk ik. Hoop ik.

Hoop bloeit op in zijn ogen. ‘O. Nou. Misschien zullen de geruchten uitdoven. Aangezien de erfgenaam…’ Hij struikelt over zijn woorden. ‘Vergeef me, aangezien de válse erfgenaam in Rillisk werd gevat, hebben we enigszins moeite gehad met handel, en we zijn geen havenstad…’

‘Zilvermaanhaven is wél een havenstad,’ zegt een andere man, ‘en wij houden het hoofd ook met moeite boven water.’ Ik draai me om, en deze man herken ik wel. Grootmaarschalk Anscom Perry van Zilvermaanhaven. Hij heeft dik haar, dikke bleke wangen en een dikke buik waar zijn jasje omheen spant. Ik vond zijn joviale houding amusant toen we hem in Zilvermaanhaven leerden kennen, tot hij probeerde zijn stadspoorten af te sluiten voor Rhen.

Het verbaast me eerlijk gezegd dat hij hier is.

‘Maarschalk Perry,’ zeg ik rustig. ‘Het doet me genoegen u weer te zien.’

‘Het is geen genoegen om hier te zijn,’ zegt hij met een bulderstem. ‘De uitnodiging impliceerde dat ze me met geweld zouden komen halen als ik niet vrijwillig kwam opdagen. En mijn leger is behoorlijk verzwakt.’

Weifelend gluur ik vanuit mijn ooghoeken naar Zoh, maar ze schudt nauwelijks merkbaar haar hoofd. Ze hoort niet langer tot de koninklijke lijfwacht. Ze weet niet welke boodschappen Rhen verstuurt.

‘Ik weet zeker dat u dat verkeerd hebt begrepen,’ begin ik.

‘Dat weet u zeker?’ onderbreekt een vrouwenstem me. Maarschalk Earla Vail van… poeh, ik weet het niet meer. Ze is van ergens in het noorden, een stad vlak bij de bergen die de grens vormen met Syhlvoorde. Ze is in de zeventig, met dik grijzend haar en een donkerbruine huid. Ondanks haar hoge leeftijd draagt ze een zwaard aan de ene heup en een dolk aan de andere. ‘Net zoals u zeker wist dat uw vader een leger zou sturen om Sinteldaal te helpen beschermen?’

‘Mijn vaders leger was niet nodig,’ zeg ik kortaf. Mijn hart roffelt tegen mijn ribben.

‘Sinteldaal zegevierde alleen dankzij prinses Harper,’ zegt Zoh fel.

‘Niet zonder slachtoffers. Wie weet staat het leger van uw vader wel paraat om Syhlvoorde bij te staan,’ zegt een andere man, en er zijn nu zo veel mensen om me heen gedromd dat ik zelfs niet kan zien wie aan het woord is.

‘Ja,’ zegt Conrad. ‘Zijn de allianties van Disi verschoven? Jullie kroonprins heeft zich achter die monsters aan de andere kant van de berg geschaard.’

‘Hun prinses misschien ook,’ zegt maarschalk Vail, die me doordringend aanstaart. ‘Karis Luran mag dan wel dood zijn, maar die soldaten uit Syhlvoorde hebben duizenden en duizenden mensen afgemaakt…’

Ik adem scherp in. ‘Ik ben niet…’

‘Welk spelletje speelt Disi?’ zegt een andere vrouw. ‘Bent u hier om de prins af te leiden terwijl de troepen van uw vader Syhlvoorde steunen?’

‘Dat is niet wat er gebeurt,’ zegt Zoh met opeengeklemde kaken.

‘Of misschien werd prinses Harper buiten de onderhandelingen gehouden,’ zegt maarschalk Perry.

‘Ik werd niet buiten de onderhandelingen gehouden,’ snauw ik, maar ik hoor iemand achter mijn schouder spottend snuiven en twee grootmaarschalken wisselen een blik. Ze komen steeds dichterbij, en ik wenste dat ik wachters kon roepen. Maar nadat ik Grey heb geholpen, hebben Rhens wachters heel duidelijk laten blijken dat ze trouw hebben gezworen aan hem, niet aan mij.

‘Waarom wordt u niet vergezeld door de prins?’ gaat maarschalk Perry door.

‘Ik… nou, hij… eh…’

‘Vrouwe,’ zegt prins Rhen gladjes achter mij, en ik schrik.

De mensen om me heen deinzen zo snel achteruit dat het lijkt alsof ze worden weggesleurd.

‘Uwe Hoogheid,’ zeggen ze. De mannen buigen. Dames maken een reverence.

Rhen negeert hen en zijn ogen zoeken de mijne. Hij loopt naar voren om mijn hand te pakken en kust mijn knokkels, maar ik kan zijn blik niet lezen. ‘Mijn excuses,’ zegt hij en hij trekt me aan mijn hand dichterbij. Zijn stem klinkt warm en zacht, iets wat ik al heel lang niet meer heb gehoord.

‘Ik wist niet dat ik zo verlaat zou zijn.’

Ik slik moeizaam. ‘Het is je vergeven.’

Hij draait zich om naar de gasten en laat mijn hand niet los. ‘De avond is nog jong. Misschien kunnen we een uurtje genieten van elkaars gezelschap voordat we beginnen te discussiëren over politiek?’ Hij knikt naar de bedienden die eten op de tafels zetten. ‘Of wacht tenminste tot na het eten. Het zou zonde zijn om deze voortreffelijke maaltijd te verspillen. Anscom, de lakei daar in de hoek, schenkt zoete likeur. Ik herinner me nog dat u dat vroeger graag dronk met mijn vader.’

Maarschalk Perry van Zilvermaanhaven schraapt zijn keel. ‘Ach… ja. Natuurlijk, sire.’

Rhen knikt hun toe en kijkt dan naar mij. ‘Zullen we, vrouwe?’

Zullen we wat? Maar hij heeft me gered, en hij gedraagt zich niet als een eikel, dus knik ik. ‘Ja, graag.’

Hij draait zich om en kuiert traag weg terwijl hij mijn hand stevig vasthoudt.

Ik kijk naar hem op. ‘Waar gaan we naartoe?’

Hij trekt me dichter tegen zich aan en leunt een beetje omlaag. Zijn lippen strijken langs mijn slaap en het is zo onverwacht dat ik moet blozen en rillen. Ik was vergeten dat hij zo kon zijn. Hij heeft ook nog geen woord over de jurk gezegd.

Dan zegt hij: ‘We gaan dansen.’

Ik struikel bijna over mijn voeten. ‘Wacht. Rhen…’

‘Sst.’ Hij troont me mee naar de marmeren vloer, en legt zijn hand om mijn middel.

We zijn omringd door tientallen mensen, van wie een groot aantal me zojuist een verrader heeft genoemd. Ik had niet verwacht dat ze… zo zouden zijn, en ik wil al helemaal niet voor hun ogen dansen alsof het me allemaal niet raakt. Maar ik wil ook niet voor nog meer opschudding zorgen.

‘Ik dans niet graag,’ fluister ik.

‘Ik weet het.’ Rhen draait zich naar me toe, en zijn hand vindt de mijne. ‘Ik word niet graag onvoorbereid in politiek gemanoeuvreer geduwd. En kijk.’

Ik pers mijn lippen op elkaar, maar er wordt nu een trager lied gespeeld en ik ben hier niet zo hopeloos in als ik ooit was. Ik laat hem leiden. ‘Je bent boos.’

‘Lijk ik boos?’ zegt hij vriendelijk.

‘Uh-huh.’

‘Ik dacht dat ik het voortreffelijk wist te verbergen.’ Hij zwijgt even en kijkt me onderzoekend aan. ‘Wil je ruziemaken, vrouwe?’

Ik probeer hem te doorgronden. Een deel van me is blij dat hij boos is, dat ik niet de enige ben die haar wrok probeert te onderdrukken. Een deel van mij is ook immens verdrietig. Alsof ik hem in het gezicht zou kunnen slaan om er vervolgens huilend vandoor te gaan.

‘Als dat zo is,’ gaat Rhen door, ‘wou ik dat je naar mij was gekomen, in plaats van het voor heel Sinteldaal te uiten.’

Fronsend wend ik mijn blik af. Hij kan dan misschien een opgewekt gezicht opzetten terwijl hij dit allemaal zegt, maar dat kan ik niet. Muziek wervelt door de zaal, en ik herinner me die eerste avond dat hij me leerde dansen op de rand van een klif in Zilvermaanhaven. Toen ik tegen hem zei: Ik wil weten dat het echt is. Hij wilde ook dat het echt was… en lange tijd voelde het ook alsof dat zo was.

Maar toen begon ik aan mezelf te twijfelen. Begon ik aan hém te twijfelen.

Als ik niets zeg, gaat Rhen behoedzaam door. ‘Beviel de jurk die ik je had gestuurd je niet?’ Hij wacht even, en zijn stem krijgt vaag iets scherps. ‘Of beviel hij Zoh niet?’

‘Hij beviel míj niet,’ zeg ik. ‘Als je boos bent op mij, reageer het dan niet af op haar.’

Hij kijkt een beetje ongelovig. ‘Denk je dat ik dat zou doen?’

‘Ik denk dat je gewoon doet waar je zin in hebt.’

Hij klemt mijn hand iets steviger vast en zwiert me iets sneller in het rond dan nodig. ‘Ik heb Zoh meer dan eerlijk behandeld.’

Dat is vast waar, en ik wend mijn blik af. ‘Het zal wel.’

Hij is stil, maar ik kan de spanning in zijn lichaam nu voelen. Niemand anders heeft de dansvloer durven betreden, dus misschien merken ze het.

‘Ik wil geen pion in je schaakspel zijn,’ zeg ik boos. ‘In die jurk zag ik eruit als een pion.’

‘Dat betwijfel ik ten zeerste.’

Hij bedoelt het waarschijnlijk als een compliment, maar het voelt alsof hij het wegwuift. ‘Nou, dat gevoel kreeg ik dus wel.’ Ik probeer de brok in mijn keel weg te slikken. ‘Daarom heb ik Freya gevraagd een andere jurk te kiezen.’ Hij ademt in en ik voeg er snel aan toe: ‘Daar hoef je haar niet voor te straffen.’

Hij ontwijkt mijn blik niet. ‘Ik heb nooit een vinger naar je vrienden uitgestoken, vrouwe. En ik zou ze nooit verantwoordelijk achten voor jouw daden.’

‘Is dat een dreigement?’ vraag ik stellig.

Hij knippert geschrokken met zijn ogen. ‘Wat? Nee. Ik wilde niet…’

‘Want Grey heeft zijn hele leven je bevelen opgevolgd en zodra hij dat niet meer deed, heb je hem aan die muur geketend.’

Hij deinst achteruit alsof ik hem een klap in het gezicht heb gegeven. We dansen niet meer. Opeens hangt er een kilte tussen ons. De muziek danst door de zaal, maar wij staan onbewogen in het midden van de dansvloer. De menigte is stilgevallen en de spanning is om te snijden.

Ik houd mijn adem in.

Ik kan niet geloven dat ik dat heb gezegd.

Totdat de woorden uit mijn mond rolden, had ik nooit aan mezelf toegegeven dat ik er zo over dacht.

Rhens blik is staalhard. De mijne ook, dat weet ik zeker.

Zoh verschijnt naast me. ‘Vrouwe,’ zegt ze snel. ‘Er is iets wat uw aandacht vereist.’

Het voelt alsof mijn lichaam is versteend. Rhen heeft zich niet verroerd, en ik krijg geen lucht. Als ik hem een klap had gegeven was er waarschijnlijk minder belangstelling ontstaan.

Misschien heeft hij gelijk, ik had het met hem onder vier ogen moeten bespreken. Maar ik kan niet ongedaan maken wat er net is gebeurd. Ik kan mijn woorden niet terugnemen.

Ik til mijn jurk een stukje op en maak een kniebuiging. ‘Uwe Hoogheid.’

Zonder op een reactie te wachten, zonder zelfs maar achterom te kijken, loop ik met grote passen de zaal uit.

6

Rhen

Ik was vergeten dat ze zo kon zijn. Op dit moment ben ik zo razend dat ik tegen Lilith wil zeggen dat ze kan oprotten, dat ze Harper terug naar Washington d.c. kan brengen, en het zou een opluchting zijn. Ik sta alleen midden op de dansvloer, en hoewel de omstaanders ons gesprek vast niet hebben gehoord, was het overduidelijk dat het om een ruzie ging. Hoe nijdig ik ook ben op Zoh, ik ben blij dat ze Harper meenam voordat we meer konden zeggen.

Dustan komt de dansvloer op gebeend en blijft voor me staan. ‘Sire.’

Na het vertrek van Grey werd hij mijn wachtcommandant. Hij is sterk, bekwaam en geliefd. Voor ik mijn wachtersoproep verspreidde zat hij in een privéleger in het westen, en hij was een van de eersten die trouw aan mij zwoer. Terwijl Grey stoïcijns en afstandelijk kon zijn, is Dustan jovialer, en hij heeft een goede verstandhouding met de wachters. Hij was een vanzelfsprekende keuze toen ik wanhopig was.

Maar hoewel hij goed is in doen wat ik hem opdraag, zou ik soms willen dat hij beter was in doen wat ik hem niet opdraag.

Grey zou Harper de zaal niet zonder mij hebben laten betreden.

Grey zou hebben ingegrepen voordat Zoh dat deed.

Grey zou… Ik moet stoppen met aan Grey te denken. Hij is weg. Hij is mijn vijand.

Je hebt hem aan die muur geketend.

De woorden zijn als een dolk die ze in mijn borst heeft gestoken, waardoor ik moeite heb met ademhalen. Ik wou dat Dustan een glas likeur voor me had meegenomen. Dat zou Grey waarschijnlijk ook niet hebben gedaan, maar hij zou wel een bediende hebben opgedragen om het te doen.

‘Ga achter haar aan,’ zeg ik tegen hem.

Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Sire…’

‘Ga achter haar aan,’ herhaal ik. De motivatie en loyaliteit van de mensen in deze zaal is op zijn zachtst gezegd verdeeld. Harper heeft me zojuist tot doelwit gemaakt, maar zichzelf ook. ‘Bescherm haar. Zorg ervoor dat ze het terrein niet verlaat.’

‘Denkt u dat ze dat van plan is?’

Ik denk aan al die keren dat Grey en ik in het begin achter haar aan moesten. ‘Het zou me op dit moment meer verbazen als ze hier bleef.’ Ik wend me van hem af.

Hij aarzelt. ‘Maar…’

Als ik me weer omdraai is mijn blik vast kil, want hij knikt alleen en zegt: ‘Ja, sire. Ik doe het meteen.’

Grey zou niet hebben geaarzeld.

Eindelijk komt er iemand met een dienblad voorbij en ik gris er een glas wijn af. Ik heb al mijn zelfbeheersing nodig om het niet in één keer naar binnen te gieten. Het lukt me om slechts de helft op te drinken.

Een van de grootmaarschalken komt naar me toe. Conrad Macon, van Rillisk. Omdat zijn stad ver van IJzerroos ligt, ken ik hem niet goed, maar dat is misschien juist positief. De enige grootmaarschalken die ik goed ken, wonen vlakbij of ze lagen overhoop met mijn vader.

Sinds Grey binnen zijn grenzen is opgepakt, heeft Conrad snel op elk verzoek gereageerd. En hij is vanavond gekomen.

‘Vergeef me,’ zegt hij op verzoenende toon. ‘Het was niet mijn bedoeling om spanning te veroorzaken voor de prinses.’

‘Er is meer dan genoeg spanning,’ zeg ik. ‘Daar bent u niet de oorzaak van.’

Dat schijnt hem op te luchten. ‘Aha… ja, Hoogheid. Daar ben ik het mee eens.’ Hij aarzelt. ‘Ik begrijp dat u het leger voorbereidt op een volgende aanval van Syhlvoorde.’

Nu drink ik het glas wel helemaal leeg. ‘Ja.’

‘Rillisk heeft een klein privéleger, zoals u weet,’ zegt hij. ‘Ik weet dat u een… onenigheid hebt met Zilvermaanhaven. Maar ik sprak zojuist met de grootmaarschalk van Woestedoorndal, en volgens ons zouden we voor een grote krijgsmacht in het westen kunnen zorgen als we onze soldaten verenigen, misschien groot genoeg om te voorkomen dat andere steden overlopen naar het kamp van de valse erfgenaam.’

Ik zat met mijn gedachten nog steeds bij wat Harper heeft gezegd, maar dit trekt mijn aandacht. ‘U gelooft dat uw gewapende troepen het tegen Syhlvoorde kunnen opnemen?’

‘Nou, maarschalk Baldrick heeft een vrouw in dienst die informatie wist los te krijgen uit Syhlvoordese soldaten.’

‘Een spion,’ zeg ik.

Hij krimpt in elkaar. ‘Meer een huurling,’ zegt hij op gedempte toon. ‘Ik heb begrepen dat ze niet goedkoop is. Maar ze is er eerder al in geslaagd om in hun leger te infiltreren, en behoedde Woestedoorndal voor veel slachtoffers.’

Zilver heb ik in overvloed. In Sinteldaal gingen er vijf jaar voorbij zonder al te veel activiteit van de koninklijke familie en hoefde ik geen enkel muntstuk uit te geven. Dat is een van de redenen waarom Syhlvoorde ons land zo graag wil innemen. ‘Vraag maarschalk Baldrick om een onderhoud met die huurling te plannen,’ zeg ik. ‘En geld is geen probleem, ik zal ervoor zorgen dat het de moeite loont. Ik zou haar graag rechtstreeks spreken.’

‘Dat kan,’ zegt Conrad. ‘Hij heeft haar meegebracht.’

Chesleigh Darington is jonger dan ik had verwacht, ergens midden twintig, met donker haar tot aan haar middel, een olijfkleurige huid en berekenende grijze ogen. Op haar wang zit een litteken dat lijkt op dat van Harper, maar bij Chesleigh loopt het voorbij haar haarlijn tot boven haar oor, waar haar haar in een smalle witte streep terug is gegroeid. In tegenstelling tot de andere vrouwen op het feest draagt ze een broek van zwart kalfsleer, veterlaarzen en een dunne donkerpaarse tuniek. Ze is zwaarder bewapend dat de meeste van mijn soldaten, en het valt me op dat enkele wachters dichterbij komen als ze bij ons aan een tafel in de hoek plaatsneemt.

Maarschalk Baldrick en maarschalk Macon zitten aan de tafel van een glas wijn te nippen, trots dat ze iets te bieden hebben. In een ander leven zou ik smalend hebben gereageerd dat ze zich zo verkneukelen, maar vanavond wil ik dat iedereen hen benijdt. Ik wil dat mensen bij mij in een goed blaadje willen staan. Ik wil dat Sinteldaal een eenheid vormt om het tegen Grey te kunnen opnemen. Hij heeft zich al geliefd gemaakt in de steden in het noorden, en met Zilvermaanhaven bevind ik me al op glad ijs. Het is een wonder dat maarschalk Perry vanavond überhaupt is komen opdagen.

Ik wou dat Harper hier niet weg was gestormd.

Ik laat mijn vinger rond de steel van mijn wijnglas glijden en richt mijn aandacht op de mensen aan tafel.

‘U beweert informatie te hebben over de krijgsmacht van Syhlvoorde?’ zeg ik tegen Chesleigh.

‘Niet alleen over hun krijgsmacht,’ zegt ze. ‘Ik kan de grens oversteken wanneer ik maar wil.’

Ik frons mijn voorhoofd. ‘Hoe dan?’

‘Ik spreek Syhlvoordees. Ik ben vertrouwd met hun gebruiken, en ondertussen beschouwen ze me als een van hen.’

Ik buig me over de tafel naar haar toe. ‘Hoe dan?’

‘Ik ben er geboren.’

De grootmaarschalken aan tafel wisselen een blik, maar Baldrick schraapt zijn keel. ‘Chesleigh is trouw aan Sinteldaal.’

Ik wend mijn ogen niet van haar af. ‘Waarom?’

‘Omdat hun koningin mijn familie heeft afgemaakt.’ Ze zegt het kalm en emotieloos, en haar blik is koel. Maar ik werd ooit door een tovenares in een monster veranderd en heb mijn eigen familie afgemaakt, en klink net hetzelfde als ik erover praat. Ik weet hoeveel woede, wrok en verlies er achter twee koele ogen schuil kunnen gaan. ‘Toen hun leger voor het eerst de bergpas overstak,’ gaat ze door, ‘verbaasde het me hoe gemakkelijk ik kon opgaan in hun troepen. In Sinteldaal spreekt bijna niemand Syhlvoordees… en nog minder mensen durven zonder angst een Syhlvoordese soldaat aan te spreken na wat ze hebben aangericht. Brutale vrouwen zijn hier zeldzamer, maar in Syhlvoorde zijn ze niet ongewoon.’

‘En ze lieten je de grens over?’ vroeg ik. ‘Zomaar?’

Ze werpt me een samenzweerderig lachje toe. ‘Ze geloven dat ik een spion ben.’

Ik beantwoord haar lach niet. ‘Hoe weet ik dat je dat niet bent?’

‘Hoe kunt u dat van wie dan ook weten?’ Haar blik glijdt over de grootmaarschalken aan tafel en dan weer naar mij. ‘Ik heb begrepen dat uw… prinses uit Disi niet over de brug is gekomen met de beloofde militaire troepen. Dat de koninklijke familie is omgekomen onder de bescherming van de koning van Disi. Misschien is zij wel een spion.’

‘Ik dacht dat we hier waren om te bespreken wat jij te bieden hebt,’ zeg ik.

‘Dat is ook zo.’ Ze is even stil. ‘Ik kan u verzekeren dat mijn woord betrouwbaar is.’

‘Bewijs het.’

Ze schuift naar achteren op haar stoel en neemt een slok uit haar glas. ‘Ik werk niet voor niets, Hoogheid. Er moet brood op de plank komen.’

Ze neemt geen blad voor de mond. Ik snap wel waarom ze zich zonder problemen in Syhlvoorde kan aanpassen. Ik ben gewend aan de opgepoetste, dubbelzinnige opmerkingen van de mannen aan deze tafel, dus een voorstel dat zo rechtuit is, is bijna… verfrissend.

‘Vijftig zilverstukken,’ zeg ik beslist.

Ze glimlacht. ‘Tweehonderd.’