Carlie van Tongeren

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #HetIsHierHelemaalNietPerfect

Vind de auteur: @carlievantongeren

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W112101

© 2021 Blossom Books

© 2021 Carlie van Tongeren

Omslagontwerp: Caren Limpens

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Carlie van Tongeren bij Blossom Books

Heerestraat en Rozenlaan

Het meisjesmanifest

Het zusje van

Het is hier helemaal (niet) perfect!

Voorwoord

‘Weet je zeker dat Carlie dit boek niet op jou heeft gebaseerd?’ vroeg mijn vriend Steve grappend toen ik hem enthousiast vertelde over de eerste versie van Het is hier helemaal (niet) perfect! die ik mocht proeflezen. Carlie mailde mij haar manuscript in een Word-bestand en ik mocht natuurlijk nog niemand over de inhoud vertellen. Dat was héél moeilijk, want als je een leuk boek leest wil je het er daarna met iedereen over hebben. Dus terwijl ik met Steve aan het koken was vertelde ik hem (heel stiekem) honderduit over de avonturen van Yara. Het is dat ik geen reisplannen heb om naar Indonesië te gaan, mijn reisdoel ligt wat dichter bij huis en is een stuk minder exotisch: Terschelling. Maar Yara zou zó mijn lang verloren tweelingzus kunnen zijn als ze geen fictief personage was. Yara heeft namelijk net als ik ook last van paniekaanvallen en gaat tegelijkertijd niet zomaar bij de pakken neerzitten. Daarmee legt ze wel veel druk op zichzelf, ik denk dat veel lezers zich in meer of mindere mate hierin zullen herkennen.

Ik in ieder geval wel. Want wat zou het fijn zijn als het leven net zo perfect was als alle mooie plaatjes op Instagram. Er waren tijden dat ik veel #girlbosses op insta volgde en ernaar streefde om ook zo succesvol te zijn. Het leek alsof zij allemaal de ballen hoog wisten te houden: altijd hun kapsels en make-up perfect, veel geld op de bank en op elke foto een grote glimlach. Door quotes als ‘Dream big, work hard, never give up!’ in hun captions kreeg ik het gevoel dat ik niet hard genoeg mijn best deed. Ik twijfelde aan mezelf, pushte mezelf meer en voelde dezelfde druk als Yara. Mijn neiging tot perfectionisme was een van de redenen waardoor mijn paniekaanvallen steeds vaker voorkwamen. Door therapie leerde ik om de lat wat lager te leggen. Dat heeft me meer rust en ruimte gegeven. Want juist als je minder je best doet om een perfect plaatje na te streven, krijg je meer oog voor de dingen die er echt toe doen. Yara leert dat ook langzaam maar zeker tijdens haar onvergetelijke reis die Carlie zo goed heeft weten vast te leggen. Met een lach en een traan reis je met haar mee. Ik heb er ontzettend van genoten.

Ik wens je veel leesplezier met dit fantastische boek.

Iris ter Haar

Auteur van Een steekje los – Leven met angst

Voor mijn droomreis

1

Amsterdam/Schiphol (Nederland), 21 januari, 9.17 uur (lokale tijd)

Daar ga ik. Op weg naar mijn droomreis. Alles afgevinkt. Alles onder controle. Nu kan er niks meer misgaan.

Ik ren het laatste vrije toilethokje in en geef over.

‘Eh, alles goed daar?’ vraagt een onbekende vrouwenstem door de deur heen.

Ik kijk naar de drijvende gal met een verdwaald appelpartje erin. Meer zit er niet in mijn buik, aangezien ik de rest er thuis al uit heb gegooid en daarna niets meer door mijn keel heb gekregen. Op dat stukje appel na. ‘Ja!’ roep ik terug. ‘Alleen een beetje zenuwachtig.’

Alleen.

Een.

Beetje.

Zenuwachtig.

Dat zeg ik al weken tegen mezelf als ik me zo voel. Maanden, eigenlijk, van spontane zweetaanvallen, op de grens verkeren van hyperventilatie, steeds obsessiever mijn hartslag checken in mijn hals.

Maar, beargumenteer ik vervolgens in mijn volle hoofd: iederéén zou toch zenuwachtig zijn voor het examenjaar? Om daarna in z’n eentje ruim vier maanden naar de andere kant van de wereld te gaan? (Of nou ja, alleen: met ruim negenduizend volgers die al maanden over mijn schouder meekijken met alle minieme voorbereidingen.) Om echt op reis te gaan na twee jaar comfortabel wegdromen?

Ik sta op en de wc spoelt automatisch door wanneer ik een stap in de richting van de deur zet.

Het zal wel wegtrekken als ik eenmaal afscheid heb genomen en via de gate die muffige grijze, maar toch vakantiegevoel opwekkende slurf binnen stap. Als ik de vliegtuigfoto, die ik al helemaal heb uitgedacht, op Instagram plaats en iedereen enthousiast en met heel veel hartjes reageert.

Toch?

Voor de spiegel veeg ik mijn mond af met een papieren zakdoekje. Voorzichtig, want ik wil mijn make-up niet hoeven bijwerken met trillende handen en een familie die me nog meer opjaagt dan ikzelf al doe. Ik kijk naar mezelf. Zoals altijd het langst naar mijn linkerwang en de huid rondom mijn ogen. Ja, alles zit nog goed. Niks te zien. Mijn vlekken en zenuwen, beide onzichtbaar onder een ander laagje bescherming.

In de grote hal, met uitzicht op de douanecontrole, kijken vier bezorgde gezichten me aan. Papa, mama, Jeremy en Lily. Ineens zie ik mezelf door hun ogen en voel ik me dat kleine meisje en zusje, het nakomertje. Ik slik.

‘Ik kan niet geloven dat je dit echt gaat doen,’ zegt mama.

Die zin kun je op heel veel verschillende manieren interpreteren. Bij mijn moeder overheerst de afkeuring, hoezeer ze die ook probeert te verbergen.

‘Je kunt nu nog terug,’ zegt papa. Hij lacht en het klinkt als een grap, maar als hij mocht kiezen of ik wel of niet door de douanecontrole zou lopen, weet ik zeker dat hij voor het laatste zou gaan.

‘Natuurlijk ga ik,’ zeg ik geërgerd. ‘Ik heb toch niet voor niets een halfjaar in die kelder gezeten?’

Bij accountantskantoor Van den Boom noemden ze het een ‘souterrain’, maar ik kwam er algauw achter dat dat gewoon een duur woord is voor kelder. Daar ontfermde ik me bij summier daglicht over de vernietiging van alle documenten uit het archief die zeven jaar of ouder waren. En daarna over het herordenen van complete bossen aan papieren die nog wel bewaard moesten blijven. Zonder het vooruitzicht van deze reis had ik het nooit volgehouden, en ook niet zonder mijn beste vriendin Ifke, met wie ik samenwerkte.

‘Let je goed op je spullen? Je hebt toch wel dat heuptasje om dat ik je heb gegeven?’ gaat papa door.

‘En alsjeblieft goed blijven smeren,’ vult mama aan. ‘Heb je wel genoeg lotions mee?’

Als ik nog meer zonwerende en verzorgende lotions mee zou nemen, zou ik helemáál omvallen met die backpack. Dat lichtbruine, loeizware geval zoeft nu gelukkig al ergens door het snelwegstelsel voor bagage, op weg naar hetzelfde vliegtuig als ik.

‘Ik heb alles,’ zeg ik tegen mijn bezorgde ouders, terwijl ik het spuuglelijke beige heuptasje tegen mijn buik voel plakken. ‘Echt.’

Ze kijken niet erg overtuigd.

Dat verbaast me niet, want van de zin van deze reis heb ik mijn gezinsleden niet kunnen overtuigen. De enige reden dat ik hier sta, is dat gisteren mijn achttiende verjaardag was en ze me nu écht niet meer kunnen tegenhouden.

Dat terwijl ik echt mijn best heb gedaan tijdens die 1587 overtuigsessies. Er kwam nog net geen powerpointpresentatie aan te pas, maar het scheelde niet veel. Ik verdeelde de reis in overzichtelijke doelen en punten – een soort lijstjes, want lijstjes zijn heerlijk en heilig, en nog aantrekkelijker sinds ik ze bijhoud in mijn prachtige bulletjournal met palmbomen erop.

Die gesprekken kwamen uiteindelijk altijd op dezelfde drie (pijn)punten neer:

1. Studeren: ‘Na het vwo ga je meteen studeren, en geen hbo- of alfastudie natuurlijk.’ Versus ik: ‘Ja, maar dan gewoon een jaartje later.’ (Of wat ik eigenlijk dacht: ooit. Als ik eindelijk een bètastudie heb gevonden die me wel wat lijkt.)

2. Reizen: ‘Levert niets op, behalve carrièrevertraging, zie voorgaand punt.’ Versus ik: ‘Gaat mij een supersuccesvol Instagram-account opleveren.’ (Dat moet. Alsjeblieft. Volg mij! Want anders is alles voor niks geweest en kruip ik voor eeuwig in een krater van de Bromo-vulkaan op Java, doei.)

3. Vrijwilligerswerk: ‘Is een vorm van kapitalistisch toerisme en leidt tot niets in dat soort landen. En het leidt ook tot niets op je cv.’ Versus ik: ‘Dat telt zeker wel mee op je cv, zie de volgende tien links. En mijn waterbouwproject is wel verantwoord.’ (Toch?)

Hun reacties werden gelukkig niet nog negatiever, omdat de inhoud van het vrijwilligersproject mijn bètafamilie wel aansprak. Dat ik niet doelloos ging backpacken was ook een pre. Net als de hoeveelheid voorbereiding die ik in deze reis had gestoken. Maar nooit kwam er applaus of enthousiasme zonder mitsen en maren. Of gewoon een knuffel die zonder woorden vertelde dat mijn plan anders dan verwacht, maar oké was.

‘Dus je wilt een… tússenjaar?’ bracht mama met moeite uit toen ik voor het eerst over mijn reisplan vertelde.

Toen papa: ‘Een tus-sen-jaar?’

Dat doet hij altijd – je herhalen, tergend langzaam, met pauzes tussen elke lettergreep. Alsof hij zo hoopt tijd te winnen, om zijn gedachten te laten bezinken of ordenen.

Toen Jeremy: ‘Waarom zou je vrijwillig je carrière vertragen als je de beste cijferlijst van je school hebt? En vele andere scholen. Zonde, zusje.’

En toen Lily: ‘Naar Indonesië? Met jouw… huid?’

Toch meende ik soms een twinkeling in haar ogen te bespeuren, mondhoeken die omhoog bewogen als ze me plotseling bestookte met vragen over mijn vrijwilligersproject. Ze waren mijn houvast tijdens die repeterende gesprekken, gevuld met potentiële risico’s en studierichtingen.

‘Jaaaaaa! Yaraaaaaaaa! Nog minder dan een uur, waaaaaaaah!’

Gelukkig heb ik achter die afgemeten gezichten nog een tweede afscheidscomité: mijn beste vriendin Ifke en favoriete tante Eva. En hun niet te missen spandoek, vol met hartjes en Instagram-achtige fotocameraatjes, en de tekst GOOOOOOOOOO YARAAAAAAAAA! WE LOVE YOU! Hun blikken zijn een en al uitbundigheid en ze juichen al de hele ochtend alsof ik in mijn eentje hoogstpersoonlijk iedere uithoek van Azië van stromend water heb voorzien.

Het verschil tussen afscheidscomité één en twee is zo immens groot dat het bijna lachwekkend is. Bijna, want echt leuk is het natuurlijk niet als juist je eigen gezin je uitzwaait in een atmosfeer van onbegrip. Liefdevol onbegrip, maar toch.

‘Hè hè,’ verzucht mama. ‘Ik dacht al dat jullie nooit meer terugkwamen met die koffie.’

‘Tuurlijk wel,’ zegt Eva terwijl ze de bekers van het kartonnen houdertje uitdeelt. ‘Het afscheid van mijn dappere nichtje wil ik toch voor geen goud missen.’ Ze slaat een arm om me heen en strijkt geruststellend over mijn bovenrug.

Ik probeer een slokje koffie en voel mijn maag meteen protesteren.

‘Voor wie is die achtste koffie eigenlijk?’ vraagt papa.

Ifke en Eva kijken elkaar aan en schieten in de lach. ‘Oeps, verkeerd geteld!’

We kletsen over luchtige dingen. Over het meisje met wallen tot haar neusvleugels, dat dolgelukkig is met onze overgebleven koffie. Het groepje snellopende stewards en stewardessen in dezelfde outfits. Hoe druk het hier is op een januaridag. Hoe duur de koffie is. Soms luister ik, soms kijk ik nog even naar ze nu het nog kan, maar vaker verdwijn ik in mijn eigen hoofd.

‘Oké, tijd om afscheid te nemen.’

Ik kijk op in het bedrukte gezicht van mijn vader. ‘Ja, denk ik ook.’

‘Zal ik niet toch nog meer zonnebrand voor je kopen?’ zegt mama snel.

Ik zucht – in stilte, om niet de sfeer te bederven een paar minuten voor vertrek. ‘Ik heb echt wel genoeg. En in Indonesië hebben ze heus ook zonnebrand, mam.’

‘Maar toch niet de goede. Hier vast wel, in een van die chique winkels.’

Eva legt één hand op mama’s schouder en de andere op mijn schouder. Ze kijkt ons om beurten aan met haar kenmerkende psychologenblik. ‘Jullie zijn allebei zenuwachtig, maar het komt goed. Toen ik achttien was, ging ik in mijn eentje naar Maleisië. En kijk, ik ben er nog steeds.’

‘Ja, maar dat is anders,’ sputtert mama. ‘Jij hebt geen…’

Mijn moeder en tante praten verder over die reis en zonnebrand, terwijl Ifke me iets bij de anderen vandaan trekt. Godzijdank. Ik heb nu eenmaal een haat-liefdeverhouding met de zon en ook gesprekken erover vermijd ik liever, zeker die met mijn moeder. Ifke omhelst me en zegt in mijn hals: ‘Niet zo onzeker kijken. Je tante heeft gelijk: het komt goed.’

‘Echt?’

‘Echt. Jij bent toch een vrijwilligerswerkqueen.’

‘Nog niet, hoor,’ zeg ik.

‘Voor mij wel. En nog maar driehonderdvierenveertig volgers en dan ben je een echte 10k-vrijwilligerswerkqueen mét begerenswaardige swipe up-functie.’

Ik grinnik om haar betrokkenheid bij mijn socialemedia-aspiraties. ‘Sorry dat ik jou morgen niet kan uitzwaaien.’

‘Helemaal geen probleem! Haal me maar op, als we allebei weer terug zijn met een backpack vol fantastische reiservaringen.’ Ifke maakt nergens een probleem van. Behalve slechte films, daarvan kan ze echt uit haar dak gaan. Morgen vertrekt zij ook voor vier maanden en tien dagen, naar Amerika.

Ik voel me rustiger worden, dicht tegen haar aan. Het voelt alsof we samen op reis gaan, ook al gaan we allebei naar een ander continent.

De zenuwen ebben weg en de zin komt weer tevoorschijn. Ik zie mijn twee Grote Reisdoelen voor me, op grote spandoeken in mijn gedachten: het vrijwilligerswerk en mijn Instagram-account, die ik beide tot het grootst mogelijke succes ga maken. Plotseling voel ik de energie weer stromen. Ik kan niet wachten om mijn schouders eronder te zetten. Om een bijdrage te leveren. Om mijn doelen te bereiken. Om de vruchten te plukken van al het harde werk dat ik in mijn Instagram heb gestoken. Om eindelijk alleen te zijn en mijn eigen keuzes te maken. Om mijn familie te laten zien dat ik wél in mijn eentje naar een warm, zonnig land kan gaan. Om mijn volgers mee te nemen op mijn droomreis. Het liefst zou ik op een fastforward-knopje drukken, zodat ik nu al met mijn voeten in de Balinese blubber sta.

Eindelijk is het zover.

Ik kus en omhels iedereen nog een keer. Ifke stopt me een slordig ingepakt cadeautje toe. Ik loop weg, maar Lily pakt mijn arm vast en fluistert plotseling in mijn oor: ‘Ik wou dat ik jou was.’ Een beetje verward steek ik nog een laatste keer mijn hand de lucht in en dan draai ik me om. Met pijn én vlinders in mijn buik loop ik in de richting van de douane.

Daar ga ik écht.

Mijn droomreis

happymoments_by_yara Selamat siang! Oftewel: goedendag lieve mensen & medeavonturiers! Wat is er weer megaveel gebeurd zeg! Ik weet niet waar ik moet beginnen…

*

Nou, misschien maar gewoon bij deze foto. De rijstvelden hier, echt 100.000 hartjes! Dit is dus mijn uitzicht. Als ik wakker word. Als ik rondloop in Ubud. En vlak voor de avond valt en het (mega!)donker wordt. Ze zijn dus echt óveral, die rijstvelden. Weten jullie al hoe waanzinnig lang ik daarvan droom? Ja, natuurlijk weten jullie dat, want dat heb ik al vet vaak verteld! Intussen word ik dan wel weer een beetje gek van elke dag rijst eten, maar je kunt niet alles hebben… Ik pas me gewoon aan, want dat is het mooie aan vrijwilliger zijn: dat je écht kunt meedoen met het leven van de locals.

*

Maar hé, ik zit niet de hele dag naar die waanzinnige rijstvelden te turen, want ik ben hier natuurlijk om mijn schouders eronder te zetten. Mijn handen jeuken om te beginnen, maar helaas moeten ze nog heel eventjes wachten, want de startdatum van mijn waterbouwproject in de bergen op Bali is nog een weekje uitgesteld. Ondertussen wacht ik zo zen mogelijk tot het zover is (zoals jullie op deze foto zien), geniet ik van het leven hier in het idyllische Ubud en spaar ik energie om straks nóg harder mijn best te doen om er een succes van te maken.

*

Dus geen medelijden: het is elke dag weer zooo bijzonder om samen te zijn met mensen van alle continenten! Ik leer zóveel van iedereen en de gedachte dat ik binnenkort een bijzondere bijdrage ga leveren aan dit paradijselijke eiland (dat ook armere hoekjes kent dan de meeste toeristen zien of weten, zoals bij ‘mijn’ project in de bergen)… Nou, ik heb soms nog moeite om te geloven dat dit geen droom is, maar écht mijn leven op dit moment :-)

*

Waar willen jullie volgende keer meer over lezen? Laat het me weten in de comments! Cium (kus!) Yara

#eendroomdieuitkomt #droomreis #vrijwilligerswerkindonesië #rijstveldendroom #opreis #mijndroomreis

2

Ubud, Bali (Indonesië), 12 februari, 19.06 uur (lokale tijd)

Twintig likes.

Oké, dat begint goed.

Ik laat een diepe zucht ontsnappen.

Refresh. Nog vijfentwintig erbij. Oké, mooi, ga zo door.

Ik wens vurig dat dit mijn populairste foto tot nu toe wordt, zodat dit eindelijk mijn opstapje wordt naar de 10k volgers en gesponsorde content. Die laatste volgers erbij krijgen gaat alleen zo traag als dikke stront.

Leuke woordkeuze na een week lang diarree. Voedselvergiftiging door tomaten, nota bene. Keihard afgestraft omdat ik eindelijk wat extra groente binnen wilde krijgen. Niet over nagedacht dat het water waarmee ik ze schoonmaakte zelf niet per se schoon is. En dat voor iemand die gaat helpen met de realisatie van een waterproject.

Terwijl ik de zweetdruppels voorzichtig van mijn gezicht dep, dreunen de fijne steekwoorden van mijn caption nog na in mijn hoofd: rijstvelden, droomleven, bijzondere bijdrage, niet te geloven.

Inderdaad: niet te geloven.

Niet te geloven hoeveel zweet een mens per dag kan produceren. Hoe heftig de zon op mijn huid kan branden en hoe erg ik mijn best moet doen om niet te verbranden en niet te snel bruin te worden. Hoe onrustig je je kunt voelen terwijl je zo weinig doet. Hoeveel muggen er op dit eiland zijn en hoe vaak die muggen mijn knieholte uitkiezen, ook al draag ik altijd een lange broek. En niet te geloven wat voor kutplek een knieholte eigenlijk is, zowel voor muggenbulten als zweet. Ik krab er even aan over mijn lange broek heen.

Kom op, je bent in Indonesië! zeg ik tegen mezelf. Dit wilde je! Je leeft nu je droom! Hier heb je een halfjaar lang keihard voor gewerkt in een muffig souterrain! Of zat je soms liever nog steeds tussen de papieren?

YARA, JE LEEFT NU WEL TUSSEN DE RIJSTVELDEN, JA!

‘Hé, eh, moet jij niet iets eten?’

Ik kijk op naar een vrijwilliger van wie ik de naam zo gauw niet weet. Dan pas heb ik in de gaten dat iedereen al met een gevuld bordje eten aan een van de drie houten picknicktafels zit. Ze staan onder een overkapping waaraan een slinger van lampjes hangt. Het wordt hier na 18.00 uur snel donker, en dan ook écht aardedonker.

‘Ja, dank je,’ zeg ik met een geforceerde glimlach en ik loop naar de keuken. Dat is in dit vrijwilligershuis een losstaand vierkant hok met gaas in plaats van ramen. Ik til een roze plastic netje op. Op het bord ligt een hoopje ondefinieerbaar vlees en er zit een vlieg op, die het toch is gelukt om onder dat omgekeerde vergiet te komen. Ik laat het liggen en kies voor een flinke schep witte rijst en extra veel ei. Plus een halve lepel groente, omdat ik weet hoe pittig die is. De eerste keer schepte ik enthousiast mijn bord vol omdat ik dacht dat het gewoon boontjes waren – ik steeg nog net niet op. En lang leve kroepoek, waarmee ik de rest van mijn bord vul.

Voor ik terugloop om beleefde gesprekken te voeren met de derde groep nieuwe vrijwilligers met wie ik intussen zit opgescheept, check ik met mijn vrije hand nog een keer mijn insta.

Vernieuwen. Hm, dertien. Kom op, niet stagneren nu.

Mijn hartslag en ongedurigheid gaan hand in hand. Ze nemen inmiddels onprettige vormen aan en ik zou nu wel een knopje willen om mijn hartslag te refreshen.

Vernieuwen.

Vernieuwen.

Vernieuwen.

Nee, het gaat echt niet snel genoeg. Een misselijkmakende golf adrenaline gaat door me heen. Mijn post gaat floppen. #help

Ik heb zo’n hekel aan dit zenuwslopende gevoel vlak na het delen van een nieuwe post. Steeds refreshen om te zien of er wel genoeg reacties binnenkomen. En als dat tegenvalt, moet ik mezelf echt bedwingen om niet de hele post te deleten, alleen maar om van die stress verlost te zijn. Dat gevoel heb ik nu met een factor tien, omdat ik voor het eerst zelf op de foto sta, van top tot teen. Ik begrijp meteen weer waarom ik ooit bedacht dat mijn feed uitsluitend zou bestaan uit foto’s van mooie spullen en plekken, en niet van mezelf. Want dat ben ik dus niet: mooi.

Het is bijna ondraaglijk dat deze post nu de wereld in is en dat ik er geen controle meer over heb. Niet alleen wat ze over mijn post zeggen, maar ook over míj. Heb ik mijn gezicht echt wel goed gecamoufleerd? En mijn handen?

Ik kijk nog eens naar mezelf op het schermpje. Hoe ik in yogahouding – denk ik, want ik heb yoga nog nooit langer dan drie minuten volgehouden – naast een al gerealiseerd Balinees waterproject zit. Het is echt een goede foto geworden. Ik geniet van de compositie, de kleuren, het originele idee. Van de geslaagde bewerking en hoe de foto past in mijn feed – een perfectie om verliefd op te worden. Van de eerste comments die nu binnenkomen:

‘Wow deze foto! Je straalt!! Heerlijk!’

‘Ik wil daar ook zitten, zo relaxed! Jaloerssss!’

En van de varianten: ‘Wat mooi!’ ‘Supermooi!’ ‘Héél mooi!’ en ‘Moooooooi!’

Ze moesten eens weten hoe ik me echt voel. Hoelang het duurde om er zo ‘stralend’ en ‘relaxed’ uit te zien. En hoe ik me toch, onbewust, schrap zet voor mensen die daardoorheen kijken.

‘Hoe was de workshop?’ vraag ik, wanneer ik naast een meisje uit Duitsland ga zitten.

‘Super! Ik vind alles aan de hindoecultuur zo bijzonder.’ Ze vertelt enthousiast verder over de workshop offermandjes vouwen, in het kader van de oriëntatieweek. Die workshop heb ik al gedaan, twee keer zelfs (al moest ik de tweede keer voortijdig afhaken vanwege die tomaten, die in mijn buik plotseling het geluid produceerden van een in de modder vastgelopen vrachtwagen). Een normale vrijwilliger doet één oriëntatieweek en gaat dan aan de slag met het project van zijn of haar keuze. Van helpen op een kinderdagverblijf en Engelse les geven op een school tot schildpadeieren rapen of straathonden verzorgen. Helaas ben ik geen normale vrijwilliger. Ik ga bijna mijn vierde oriëntatieweek in. Nog een workshop offermandjes vouwen trek ik echt niet.

Was het maar weer mijn eerste oriëntatieweek, die ik met zo veel plezier en vooral energie in ging. De tweede dag, althans. Want toen ik na twee lange vluchten met dito overstaptijd hier in het stikdonker aankwam, stierf ik nog net niet van de zenuwen en was ik totaal gedesoriënteerd. Alsof je na vierentwintig uur reizen aankomt in een meterkast. Het fijne was dat ik tijdens de oriëntatieweek nooit hoefde na te denken over wat ik ging doen en dat ik elke dag een topfoto voor insta in mijn schoot geworpen kreeg. Dat gaat helaas niet op voor een identieke tweede en derde week, maar dan met een nieuwe lichting vrijwilligers die daarna wél iets gaan doen.

Onder tafel glijden mijn vingers weer over het schermpje. Ik beantwoord alle binnenkomende comments, al is het maar met een enkel rood hartje. Goed voor het algoritme. Voor mijn sociale contacten, bedoel ik natuurlijk.

Alle nieuwe comments beantwoord.

Vierentwintig hartjes erbij.

Nog stééds niet over de honderd.

Straks wordt dit nog mijn minst populaire post.

Ik maak gauw nog een story voor hopelijk meer zichtbaarheid en like een hele rits posts van andere mensen. Dan liken ze me vast terug.

Ik breng twee vingers naar mijn hals. Dat doe ik vaker, als ik merk dat mijn hartslag wel erg snel gaat. Nu merk ik, naast die jagende hartslag, dat mijn vingers bewegen. Een licht trillend en tintelend gevoel, dat minder licht wordt nu ik erop let.

Ter afleiding kijk ik of Ifke iets nieuws heeft gepost. Nee. De springende foto op Hollywood Boulevard is nog steeds de laatste: haar rokje is opgewaaid zodat je een randje van haar oudste oranje onderbroek ziet (ja, zelfs dat weet ik van haar), haar voeten zijn los van de grond boven de ster van een naam die niet eens leesbaar is, en door de manier waarop ze haar hoofd houdt, lijkt het alsof ze een baard heeft in plaats van lang, krullend haar. Maar hoe ongeposeerd, onscherp en onbewerkt die foto ook is, ik word er spontaan vrolijk van. Omdat dit op-en-top Ifke is. Inclusief caption van maar één korte zin – wat je zichtbaarheid geen goeddoet volgens de artikelen die ik heb gelezen, maar waaraan zij schijnbaar geen boodschap heeft. Waarom kan ik dat niet?

Ik klik weer op het hartje met het rode bolletje erin. Opgelucht vergrendel ik mijn telefoon als ik zie dat ik de psychologische honderd-likes-grens gepasseerd ben. Terwijl ik mijn ademhaling rustiger voel worden, eet ik verder aan de inmiddels lege picknicktafel.

3

Ubud, Bali (Indonesië), 13 februari, 5.41 uur (lokale tijd)

‘Zó zó zó gaaf dat je daar vrijwilligerswerk doet! Ik wil ook!’

‘Ik vind jou zo inspirerend! Dat wilde ik je alleen even vertellen :-)’

‘Wat een superleuke foto van jou!’

‘Aaaaah wat stoer en goed ben je! Meer van deze foto’s please!’

Sinds ik mijn ogen vanmorgen (achterlijk) vroeg opende om de badkamer lang genoeg voor mezelf te hebben, bevind ik me in een soort instalawine. Meer dan duizend mensen vinden mijn laatste foto leuk! 1000! DUIZEND!

En belangrijker nog: ik heb tienduizend volgers! 10.000! TIENDUIZEND! Hallo swipe up-functie!

Aanvankelijk kon ik het niet geloven. Ik dacht dat het mijn telefoon naar zijn bol was gestegen door het tropische weer en haperende wifinetwerk. Maar toen zag ik waardoor mijn insta ineens door het dak gaat: @travelsisters_bonbonbon. Mijn favoriete reisaccount heeft mijn laatste post gedeeld in hun stories! Ik volg ze graag vanwege hun perfecte foto’s en hilarische captions. Helemaal nu zij ook in Azië zijn – alle drie de zusjes Bon in een ander land. Benvenida, de jongste, is net als ik in Indonesië en toen zij op mijn vorige post reageerde – ‘Aaaah jij bent ook in dit geweldige land en je doet ook nog vrijwilligerswerk! Dat wil ik ook! Ben jij soms stiekem ons 4e zusje?’ – was ik al door het dolle heen. Ik wilde niets liever dan hun vierde zusje zijn, meedelen in hun 375k volgers.

Sinds vannacht doe ik dat. Een beetje, dan.

En nu zit ik met al mijn extatische blijheid in de badkamer voor mijn echte leven. Secuur strijk ik met een wattenstaafje langs alle randen van de witte vlekken, eerst die op mijn gezicht. Daarna kan ik ze gaan inkleuren met een dikke laag zelfbruiner. Net een kleurboek, maar dan zonder het plezier. Dan komt het vervelendste: wachten. Om niet nog gevlekter te worden, moet ik het stinkende spul eerst goed laten drogen. En dan komt er straks nog een tweede laag. Daarbovenop het dagelijkse recept van meerdere keren foundation en zonwerende lotion, en een triljoen gedachten over mijn huid: niet verbranden want dan lig je de hele nacht wakker van de gekmakende brandende jeuk. Niet te bruin worden want dat vergroot het kleurcontrast en dan word je een wandelende pot Duo Penotti, waarnaar iedereen nog meer gaat staren. Niet…

De zon en ik hebben altijd al een intense relatie gehad, maar deze reis maakt het me wel verrekte lastig omdat:

- ik de badkamer niet lang genoeg voor mezelf heb als de andere vrijwilligers ook wakker zijn en ik absoluut niet wil dat ze zien wat ik hier juist probeer te verbergen.

- het hier zo verdraaid vochtig is, waardoor het drogen van de zelfbruiner nog langer duurt.

- ik me vanwege het overtollige zweet een ongeluk smeer met al die middelen.

Bzzz. Bzzz. Bzzz.

Ik spoel mijn handen grondig schoon, want die zooi gaat overal tussen zitten. Dat voelt vies en ziet er ook zo uit, een beetje als verlepte oranje henna. Daarna breng ik een nette eerste laag aan op de witte plekken op mijn handen.

Terwijl ik alles laat drogen, pak ik weer mijn telefoon. Voorzichtig, zodat het spul op mijn handen wel goed blijft zitten. Over contrast gesproken: van dat haast ondoenlijke badkamerritueel naar het afvinken van Reisdoel 2.

Weer nieuwe activiteit als ik het hartje met het rode bolletje aanraak. Al snel raak ik ervan in de war. Ik dacht dat het makkelijk zou zijn om eerst de korte comments en DM’s – hartje, hartjesogen, vlam, twee opgestoken handen, één woord zoals ‘wow!’ – te beantwoorden. Maar daardoor ben ik nu het overzicht van wie ik wel en niet heb beantwoord compleet kwijt en blijf ik maar scrollen. Zal ik er anders een lijstje van maken? Lijstjes zijn heilig. Het hebben van overzicht is heerlijk, en het zetten van vinkjes misschien nog wel meer.

Dat is belachelijk. Ik ga toch geen offlinelijstje maken bij een onlineaccount? In een badkamer? Alsof ik hier al niet lang genoeg bezig ben om toonbaar te worden.

De eerste laag zelfbruiner op mijn gezicht en handen is eindelijk droog. De rest van mijn vlekken bedek ik met mijn vaste reisoutfit van lange broek, lange mouwen en dichte schoenen, anders kom ik helemaal nooit de deur uit. Soms neem ik ook mijn voeten mee in de routine, omdat de regel is dat we in het vrijwilligershuis allemaal zonder schoenen rondlopen. En ook omdat ik laatst, in een optimistische bui, superleuke slippers met palmbomen op de kop heb getikt, die me zeer binnenkort moeten verlossen van de grafgeur van mijn sneakers. Als ik durf.

Tijd voor laag twee. Die doe ik er voor de zekerheid overheen. Nu kleur ik niet alleen de witte vlekken, maar mijn complete handen en gezicht. Dan kleurt alle huid extra bruin en vervaagt het wit verder naar de achtergrond.

Nog een keer wachten in die putlucht. Ik mis mijn föhn die ik thuis gebruik om het sneller te laten drogen. Ik pak mijn telefoon weer.

Terwijl ik bezig ben met typen, klikken en scrollen, zijn mijn gedachten alweer een stap verder. Want ik moet nu natuurlijk wel doorpakken. Sowieso volg ik al sinds mijn examenjaar een strak schema van één post per dag en nu is het nog belangrijker om snel met iets nieuws te komen zodat mijn nieuwe volgers ook blijven.

Alleen jammer dat mijn conceptenlijst voor het eerst in mijn Instagram-geschiedenis leeg is. LEEG! Ik moet steeds meer moeite doen om mijn creatieve brein aan te zwengelen in een land waar het godvergeten heet is en waar ik geen zak te doen heb.

Ooit startte ik mijn account als @happybooks_by_yara. Ik verslond boeken en fotografeerde ze altijd buiten, op bijzondere, fotogenieke plekken waar ik – eerlijk is eerlijk – diezelfde boeken echt niet altijd las. Zo begon het wel, omdat er met name door mijn moeder nogal werd neergekeken op mijn voorliefde voor youngadultboeken in plaats van ‘verrijkende literaire werken’. Om irritante discussies te vermijden sleepte ik mijn YA-boeken – meestal geleend – overal mee naartoe: bos, strand, speeltuin, koffietentje, trein, gewoon een random bankje of muurtje tegen een idyllische achtergrond. Met resultaat: in korte tijd kreeg ik veel nieuwe volgers en sommige uit die community voelen echt als vrienden.

Wel begon ik steeds minder te lezen – door Instagram misschien, maar ook omdat ik naast die literaire werken voor school (die ik zelf niet per se als een verrijking van mijn leven beschouwde) écht geen zin meer had om voor mijn plezier in een boek te duiken.

In de vijfde veranderde ik mijn naam in @happymoments_by_yara. Dat deed mijn volgersaantal goed, al ging het me wel iets te traag. Zo kon ik naast fijne boeken ook andere mooie momentjes delen: van een cappuccino met een kunstig hartje en een goed gelukte bosbessenmuffin tot grappige sokken en te mooie nieuwe schoenen. Vanaf mijn examenjaar begon ik mijn volgers ook mee te nemen in de voorbereidingen voor mijn reis. Dat sloeg aan; mensen bleken het inspirerend te vinden dat ik in mijn eentje op reis ging om vrijwilligerswerk te doen. En door (te) veel tijd te investeren in reels, groeide ik nog sneller en kreeg ik steeds meer barterdeals.

Soms fotografeerde ik daarbij weleens een stuk van mezelf: mijn benen in een donkere panty met een leuk printje, mijn lange haren, mijn gezicht, maar dan wel gecamoufleerd en voor minstens driekwart verborgen achter een mok, boek, paraplu, hoed of *vul maar iets anders Instagram-waardigs in*. Maar op mijn feed vind je nergens een ‘hele’ Yara of een selfie – te bang dat tóch iemand die vlekken zou zien die ik zo naarstig probeerde te verbergen en er opmerkingen over zou maken. Ik heb ze vooral rondom beide ogen en eronder, als een soort witte wallen, een beetje overlopend op mijn neus. En een tweede ‘vlekkengroep’ rondom mijn mond. De linkerhelft van mijn gezicht heeft net wat grotere vlekken en die onvoordelige kant draai ik automatisch weg als ik zie dat iemand op me afloopt om me te begroeten met een kus of een foto van me maakt. Ooit zag ik een foto van mezelf, genomen op een familiefeestje toen ik een jaar of negen was, waarop de vlekken in mijn gezicht haast licht leken te geven. Ik barstte in huilen uit en liep weg.

Sinds mijn puberteit ben ik er een expert in geworden om mijn gezicht, handen en voeten er zo vlekkeloos mogelijk uit te laten zien. En als we gym hadden, de dag ervoor ook de vlekken op de rest van mijn lichaam: knieën, ellebogen, de stukken die net onder mijn hipster vandaan komen. Een soort kunstenaar, maar dan met een wattenstaafje, zelfbruiner en foundation. Het is een van de weinige hashtags die ik nooit in mijn leven zal gebruiken: #vitiligo.

Hè shit, een andere vrijwilliger begint aan de deur te hengelen.

Voorzichtig voel ik aan mijn huid – droog genoeg – en bekijk mezelf nog een laatste keer in de spiegel. Nog een uur wachten tot het effect goed zichtbaar is en dan kan de dag echt beginnen.

4

Ubud, Bali (Indonesië), 13 februari, 17.00 uur (lokale tijd)

‘Hallo? Kun je ons horen?’

‘Ja. Ik kan jullie wel horen. Jullie mij ook?’ vraag ik aan mijn ietwat krakende vader.

‘Kan beter,’ reageert hij. ‘Maar je zit wel helemaal op een eiland in de Indische Oceaan, natuurlijk.’

‘Joh, het is prima!’ roept Lily buiten beeld.

Ik zit in een internetcafé voor de Skype-afspraak met mijn familie. Dat doen we elke zondag sinds ik ben vertrokken. Mijn broer en zus proberen er ook bij te zijn als ze geen andere verplichtingen hebben en ze zitten dan met z’n allen opgepropt op onze bank. Dit keer is Jeremy er niet, maar tot mijn grote verrassing zit tante Eva nu tegen mama aan.

‘Hoe gaat het met het waterproject, heb je al een update?’ vraagt mama me nu.

Eva kijkt van opzij naar haar. ‘Zullen we niet eerst even een Yara-update vragen?’ Ze maakt er een grapje van, maar ik zie dat ze het meent, zelfs nu ze een brokkelige variant van mijn favoriete tante is. ‘Hoe gaat het daar?’

‘Goed,’ zeg ik zacht.

‘Ja? Wat is er allemaal gebeurd sinds vorige zondag?’ vraagt papa nieuwsgierig.

Ik denk aan een week geleden en als ik nu eerlijk durfde te zijn, zou ik antwoorden: niks. Want als je puur naar het vrijwilligerswerk kijkt, is er niets gebeurd, behalve dat er nog een weekje uitstel bij kwam. De reden is niet veranderd – een onverwacht overlijdensgeval in de familie van de lokale contactpersoon in het bergdorpje – en een nieuwe datum is er ook nog niet. Ook heb ik nog geen antwoord op de vraag of ik tijdelijk kan aansluiten bij een ander vrijwilligersproject op Bali.

Gelukkig ploft Lily nu op de bank naast papa neer. ‘Hoi zusje! Daar ben ik dan eindelijk,’ zegt ze in de camera. Dan kijkt ze opzij: ‘Zeg, wordt het niet eens tijd dat jullie van die filterkoffie afstappen? Ik heb het halve gesprek gemist.’

‘Er is niks mis met filterkoffie,’ zegt mijn vader, uiterst serieus.

‘Het is zelfs hartstikke hip,’ voegt mama voorovergebogen toe. ‘Ik zag laatst in een koffiebar dat je voor zo’n “American brew” vier euro moest neertellen. Als het niet meer was.’

Ik grinnik zachtjes om hun onderlinge gesprek. Even is het net alsof ik weer thuis ben. Een kort, vertrouwd gevoel. Ik heb ze nu al ruim drie weken niet gezien, het langste in mijn hele leven.

‘Als jullie het goed vinden, praat ik even verder met Yara,’ onderbreekt mijn tante de filterkoffiediscussie. ‘Hoe bevalt het om alleen op reis te zijn?’

Ik slik. Ook al zou ik hier helemaal niet van moeten slikken, of schrikken. Eva stelt altijd dat soort persoonlijke maar-hoe-gaat-het-nou-écht-met-je-vragen. Ze is psycholoog, het is haar werk om de hele dag met mensen te praten, over hun diepste gevoelens of zwaarste gedachten. Dat vindt ze het mooiste en interessantste wat er is.

‘Het is rustig. En…’ Even aarzel ik. ‘… soms wel erg rustig.’

‘Bedoel je eenzaam?’

‘Ja,’ antwoord ik zo snel dat ik ook mezelf verras.

‘Dat vond ik ook, hoor, toen ik vroeger in mijn eentje op reis was,’ vertelt Eva terwijl ze iets dichter in beeld verschijnt. ‘Die eerste twee weken Maleisië: ik zou je er weinig over kunnen navertellen. Eerst weet ik hoeveel dagen buikgriep, nou, dan voel je je ellendig, zo ver van huis! En daarna durfde ik nauwelijks het hostel uit te komen.’

‘Echt waar?’

Ondanks het haperende beeld zie ik dat ze knikt. ‘Echt waar. En wat óók echt waar is, is dat het allemaal goed komt. Gelukkig ga jij vier maanden, en niet twee zoals ik, dus je hebt nog alle tijd.’

Haar woorden hebben een relaxende uitwerking op me. Voor even. Want vrij snel daarna denk ik alweer precies het omgekeerde: dat er ‘al’ bijna een maand op zit en dat ik nog ‘maar’ drie maanden te gaan heb om deze droomreis tot een ware droom te maken.

‘En het project, weet je daar al meer over?’

‘Nee,’ zeg ik.

‘Nog steeds niet? Is dat iets typisch Indonesisch?’

Ik haal mijn schouders op. Hoeveel weet ik nu van Indonesië buiten mijn eindeloze filmrol? ‘Ik weet wel dat ze er hard mee bezig zijn,’ lieg ik. ‘En het gaat wel echt heel goed met mijn Instagram. Ik heb meer dan tienduizend volgers!’ Het was fijn om even kwetsbaar te kunnen zijn, maar nu heb ik er dringend behoefte aan om een succes te delen. Succesverhalen doen het altijd goed in mijn familie, ook al weet ik dat ze niet zoveel met sociale media hebben als ik. Mijn moeder is gestopt toen het glitterkattenplaatjestijdperk van Hyves ter ziele ging.

‘Wat knap!’ zegt Lily. ‘Tienduizend. Besef je wel hoeveel mensen dat zijn, als je ze allemaal in het echt bij elkaar zou zetten?’

‘Ja, dat is de hele Adelaarshorst vol,’ zegt mijn vader.

Ik rol met mijn ogen. Daar heb je hem weer met zijn voorliefde voor de Go Ahead Eagles uit Deventer, de stad waar hij is geboren maar al ruim dertig jaar niet meer woont. Volgens mij winnen ze bijna nooit en toch doet hij trouw drie keer per week zijn fitnessoefeningen in dat synthetische rood-gele clubshirt.

Ondertussen zie ik nu wel dat verdomde voetbalstadion voor me. Tot de nok toe gevuld. En ze kijken allemaal naar mij. Ik begin er nog meer van te zweten.

‘En mag je nu ook reclame maken?’ vraagt mama.

‘Daar ben ik nog mee bezig.’

‘Ik vond die laatste post van jou fantastisch,’ zegt Lily glunderend. Ik heb haar via Skype al vaker zien glunderen dan in de afgelopen achttien jaar zonder scherm tussen ons in. ‘Elk detail klopt en echt, hoe kóm je erop! Dat zou je vaker moeten doen, zelf op de foto terwijl je zo opgaat in de omgeving, welke omgeving dan ook, want jij past…’

Terwijl mijn grote zus verder praat, ben ik afgeleid door de radartjes in mijn eigen hoofd. Eerst ben ik blij dat ze überhaupt weer draaien. Maar daarna ben ik dolblij dat ze draaien in een veelbelovende richting die ik drie seconden geleden nog niet had kunnen bedenken.

‘Yara, ben je er nog?’ haalt Lily me uit mijn hoofd.

‘Ja!’ roep ik enthousiast. ‘En ik heb ineens een geweldig idee. Door jou!’

‘O, oké,’ zegt ze verrast. ‘Wat dan?’

‘Dat vertel ik later. Als het gelukt is.’

We kletsen nog even verder. Met mijn tante over reizen. Met mama over hoge zonwerende beschermingslotions en dat ik me wel goed moet blijven insmeren. Met Lily over de volgende Skype-afspraak, die ze meteen in haar A4-formaat agenda zet. Met papa over watervoorzieningen, omdat hij extra informatie voor me heeft opgezocht.

‘Ik zal het je zo wel even mailen. Het is heel interessant. En vernieuwend.’

‘Graag,’ zeg ik terwijl ik een brok in mijn keel wegslik. ‘Bedankt alvast.’

Kort daarna zwaaien we allemaal naar het scherm. Eva geeft kushandjes, ik doe hetzelfde. Dan klik ik op het rode hoorntje en zijn ze alle vier verdwenen. Dat vind ik altijd zo’n vreemde gewaarwording: zo’n heel dichtbij-gevoel tijdens het videobellen en dan ineens, poef, weg. Ik voel dat ik emotioneel word.

Vlug knipper ik de tranen weg, zodat ik mijn nieuwe idee meteen naar mijn vrijwilligersorganisatie kan sturen.

5

Ubud, Bali (Indonesië), 14 februari, 13.03 uur (lokale tijd)

‘Waaaaaaaaaaaaaaaaaaah!’

‘Yaraaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Meisje! Ik mis je zo!’ tettert Ifke erachteraan.

‘Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Ik jou ook!’

De letter ‘a’ is altijd prominent aanwezig in onze gesprekken of berichtjes, maar dit is zelfs voor ons een niveau erbij. Ik ben zo blij om Ifke weer te zien en spreken, ook al is het dan op een scherm.

‘Hoe is het daar aan de andere kant van de oceaan?’ vraag ik.

‘Zó machtig! Echt waar,’ antwoordt Ifke, en ze begint te ratelen over Hollywood en films en scenario’s en nog meer scenario’s. ‘Weet je, ik zou zo graag willen dat je hier was! Ik kan gewoon niet overbrengen hoe leuk het hier is.’

‘Jawel hoor, no worries,’ zeg ik met een glimlach. ‘Jouw enthousiasme gaat over oceanen en dwars door schermen heen.’

‘Mooi! Alleen… heb ik dus nog geen roadtrip gemaakt.’ Ifke pakt een donkere krul vast en draait die om haar vinger. Ze zucht. ‘Om eerlijk te zijn heb ik nog helemaal geen auto durven huren. Terwijl lopen hier in LA dus echt als iets totaal buitenaards wordt beschouwd.’

Naast het volgen van scenariocursussen (en de rest van de dag in Los Angeles/Hollywood dromen over alle fantastische scripts die ze nog gaat schrijven) is het Ifkes tweede droom om roadtrips te maken. Ze is een halfjaar ouder dan ik en heeft haar rijbewijs gehaald voordat we op reis gingen.

‘Wat vind je er eng aan?’ vraag ik.

‘Het verkeer hier is echt… zot. Ik had erover gelezen, maar ik dacht: ach, zo erg kan het niet zijn. Ik heb op de ring van Amsterdam gereden. Maar het is dus nog veel erger dan ik had gelezen! Ik stond eergisteren voor de deur van een verhuurkantoortje om eindelijk een auto te huren, maar toen kon ik gewoon niet meer bedenken waar het rempedaal zat! De REM! Amai. Best cruciaal, toch?’

Ik glimlach als ze mijn favoriete woord zegt. Ifke is geboren en tot en met de basisschool getogen in België en ik ben dol op sommige Vlaamse woorden die ze gebruikt. ‘Amai’ is mijn onbetwiste nummer één.

Ze haalt een hand door haar haren en haar krullen vullen nu het hele scherm, als de manen van een mannetjesleeuw. ‘Aaaaaaaaaah!’

‘Rustig. Dat komt echt nog wel, ik weet het zeker. Je bent er nog geen maand,’ zeg ik tegen Ifke. Totaal oprecht. Waarom kan ik zulke dingen niet tegen mezelf zeggen? En waarom kan ik niet zo verfrissend eerlijk tegen Ifke zijn als zij net tegen mij? Dit is mijn kans.

‘Allee, nu ben jij. Vertel: hoe is het daar tussen de rijstvelden? Ik droomde laatst over je, dat je er letterlijk in was gaan liggen omdat je zo compleet uit je dak gaat van die dingen!’ Ifke schiet in de lach. Haar lach werkt aanstekelijk, als altijd.

‘Dat zou echt een giller zijn.’ Zou zo’n foto het trouwens niet fantastisch doen op insta? ‘Nou, weet je, binnenkort ga je nog meer foto’s van mij zien, want ik mag voor mijn organisatie bij alle verschillende vrijwilligersprojecten meedraaien om er verslag van te doen op mijn en hun socials!’

‘Echt???’ reageert Ifke.

‘Ja! En vers van de pers, want letterlijk een halfuur voor ons gesprek geregeld!’

Ifke joelt nog een tandje harder.

Dit was mijn kans om een niet-succesverhaal te delen. Om te vertellen dat ik baal dat ik helemaal naar Bali ben gevlogen om vier keer dezelfde toeristische oriëntatieweek te doen terwijl de tijd wegtikt. Om te vertellen dat ik, steeds als ik mijn ogen dichtdoe, mijn tienduizend volgers bij elkaar zie als een angstaanjagend grote menigte en dat ik dan wel twintig vingers in mijn hals zou willen leggen (als ik die had). En om te vertellen hoe zwaar het is om vitiligo te hebben in dit klimaat, zoals mijn moeder en Lily me vooraf te vaak op het hart drukten.

Maar ik kan het niet.

Ik. Kan. Het. Gewoon. Niet.

‘Weet je,’ zegt ze als ze weer tot bedaren is gekomen. ‘Soms zou ik willen dat ik ook zulke… nobele vrijwilligersambities had in plaats van egoïstische schrijfambities.’

‘En ik zou willen dat ik net als jij al wist wat ik wilde studeren. Inclusief een plan B,’ verzucht ik. Ifke weet al heel lang dat ze naar de Filmacademie wil, met als afstudeerrichting scenario. Ze weet ook dat de selectiecriteria streng zijn en daarom is de bacheloropleiding Media en cultuur haar back-upoptie. ‘Trouwens: schrijven kan toch ook nobel zijn? Als mensen zich in die verhalen herkennen.’

Ifke haalt haar schouders op. ‘Zou kunnen. Maar tot nu toe ben ik behoorlijk veel met mezelf bezig. En met mijn schrijfclubje, echt heel tof hoe dat hier gaat. Er zitten zo veel leuke meisjes in mijn groepje, eh, ik bedoel zo veel leuke schrijvers, niet alleen maar meisjes natuurlijk. Ik had het vooraf al gehoord, maar het is dus echt waar: Amerikanen zijn zo open!’ ratelt Ifke zoals alleen zij dat kan, met drukke handgebaren en blikken die overal heen schieten behalve in de camera. Tot ze me ineens wel recht aankijkt: ‘En, is het bij jou ook gezellig?’

Ik denk aan de lichting die vandaag begint en de tegenzin die ik voel om wéér contact te leggen met nieuwe mensen, met net zo veel zin, levenslust en enthousiasme als ik in januari had. ‘Het is bijzonder om zo veel mensen uit verschillende landen te ontmoeten. Alleen gaan ze na een week wel weg naar andere projecten dan die van mij, dus het is ook… vluchtig. Nou ja, ik vermaak me wel.’

‘Nu zeker met al die projecten die je gaat langslopen. Aaah, het is zo leuk om je te zien! Maar ik moet nu echt naar bed. Het is al laat hier,’ zegt Ifke.

Het tijdsverschil tussen Indonesië en LA maakt het soms lastig plannen, want bij mij is het vijftien uur later dan bij If.

‘Natuurlijk, ga maar gauw,’ zeg ik. ‘Ik vond het ook superfijn.’

We zwaaien naar het scherm en geven een kushandje, voordat ik afsluit. Dan is mijn beste vriendin plotseling mijlenver weg en mis ik haar weer net zo hevig als toen ik net afscheid van haar had genomen op Schiphol.

Was het toch een beter idee geweest om samen op reis te gaan? Hadden we niet meer ons best moeten doen om een bestemming te vinden waar we allebei heel graag naartoe wilden?

Ik zie ons weer zitten met die enorme, aan alle kanten gescheurde en met achterlijk veel plakband gerepareerde wereldkaart. Een oude papieren kaart van Ifkes vader, die hij op de vloer in zijn grote thuiskantoor voor ons had uitgespreid terwijl hij zelf aan het werk was. Hij is alleenstaande vader en directeur van zijn eigen bedrijf, maar ik heb nooit het gevoel dat hij zichzelf over de kop werkt of tot in zijn okselharen stijf staat van de stress, zoals bij mij thuis. Hij doet me altijd een beetje denken aan een kapitein, zo zen en in control als hij achter zijn statige donkerbruine bureau zit. Zelfs toen wij die woensdagmiddag na schooltijd in zijn kamer luid kwetterend alle potentiële reisbestemmingen van de wereld doornamen. We begonnen met de continenten.

Europa: viel gelijk af, want dat was het hele punt van deze trip, voor het eerst buiten Europa.

Antarctica: zou er iemand zijn die daarheen gaat op zijn eerste reis buiten Europa? Wij niet.

Noord-Amerika: viel af voor mij, want dat vond ik te westers en comfortabel.

Azië: te grote uitdaging voor Ifke gezien haar intolerantie voor rijst.

Zuid-Amerika: voelde voor mij te onveilig (sorry voor dit ongelooflijke vooroordeel).

Oceanië (Australië): vond Ifke te ver en ik te afgezaagd.

Afrika: bleef als enige over zonder onoverkomelijke bezwaren. Maar op de een of andere manier kregen we er allebei ook geen wow-gevoel van.

En dus zaten we zwijgend naar elkaar te turen, half op de verkreukelde wereldkaart, half op het hoogpolige, bordeauxrode tapijt.

‘Komen jullie eruit, meiden?’ vroeg Ifkes vader op een gegeven ogenblik. Waarschijnlijk omdat dit de langste stilte was die hij ooit tussen ons had meegemaakt.

Ik zuchtte en Ifke zei gefrustreerd: ‘Nee.’

‘Zal ik jullie wat vertellen over mijn reizen door Afrika?’ stelde hij voor, toen hij zag dat dat het enige overgebleven continent was.

Het waren prachtige verhalen, echt waar. Over landschappen en woestijnen. Over wilde dieren, waarover wij in Europa alleen maar kunnen fantaseren. Maar we raakten toch niet overtuigd.

Twee dagen later belde Ifke me op en ze zei, zonder inleiding en op serieuzere toon dan ik van haar gewend was: ‘Ik weet wat ik wil.’

‘Wat dan?’ vroeg ik, terwijl ik niet zeker wist of ik het antwoord wel wilde horen.

‘Ik wil naar Hollywood,’ zei ze met een diepe zucht. ‘Daar droom ik al van sinds ik acht ben en mijn eerste mini-scenario schreef, in mijn glitterkleedje, met mijn roze tiara op. Ik wil leren scenarioschrijven. En ik wil die letters in real life zien.’

‘En ik rijstvelden. Ik wil naar Bali,’ zei ik, zo eerlijk en daadkrachtig dat ik ook mezelf verwonderde. Dat was de eerste keer dat ik mijn wens hardop uitsprak.

‘Ik weet iets!’ riep Ifke toen iets te luid in de telefoon. ‘We gaan allebei op reis. Een paar maanden. Wat dacht je van vier? Drie is te kort, zes te lang, en vijf is mijn ongeluksgetal. Precies tegelijk heen, precies tegelijk terug. En er is maar één ding dat je niet mag doen.’

‘En dat is?’ vroeg ik nieuwsgierig.

‘Afhaken,’ zei ze. Kort, maar krachtig – Ifke ten voeten uit. ‘Want dat doen mensen hè, eerst een grote mond hebben dat ze alleen op reis gaan en dan binnen twee weken huilend terug naar de mama als het even niet zo leuk of makkelijk is. Maar wij niet. Wij zijn geen afhakers.’

‘Nee.’

‘Kom op, Yara. Je moet het wel menen. Wat zijn wij niet?’

‘Wij zijn geen afhakers,’ herhaalde ik.

‘Ik hoor je niet!’

‘Wij zijn geen afhakers!’ riep ik toen even luid als Ifke.

Daarna moesten we huilen, omdat we niet met elkaar op reis zouden gaan terwijl we normaal gesproken iedere dag, iedere futiliteit met elkaar delen. Maar ook omdat we blij waren dat we tóch tegelijk het avontuur aangingen – dat we samen de voorpret deelden (of ‘voorellende’, zoals we onze maanden bij Van den Boom ook wel omschreven) en dat we allebei onze eigen droombestemming hadden gevonden.

En nu zit ik weer met tranen in mijn ogen. Op die droombestemming, die totaal anders voelt dan ik had verwacht. Ik spreek het niet uit, maar ik vóél het wel. Vlug sta ik op en ik loop het internetcafé uit. Frisse lucht, dat heb ik nodig. Ook al is dat dan benauwde frisse lucht.

happymoments_by_yara Selamat pagi, lieve medeavonturiers! Wauw, wat veel nieuwe volgers! Bedankt voor al jullie lieve comments en DM’s, ik ben nog bezig om ze te beantwoorden, maar weet dat ik ze allemaal lees en dat ik echt ongelooflijk dankbaar ben. Ik zal me even voorstellen en jullie meenemen in mijn huidige droomleven, dan heb ik vast meteen een hoop van jullie vragen beantwoord :-)

*

Ik ben Yara (net 18) en op deze foto zien jullie mijn grote droom uitkomen: na mijn vwo-diploma een paar maanden vrijwilligerswerk doen in Indonesië. Het was niet moeilijk om dat te regelen, want er bestaan speciale vrijwilligerswerkreisbureaus. Kijk bijvoorbeeld eens bij @jaikwordvrijwilligerinazie als je net als ik droomt van Azië. Via die organisatie heb ik mijn eigen reis vanuit Nederland tot in de puntjes geregeld. Het is heerlijk hoe soepel alles hier verloopt en hoe je hulp krijgt als dingen anders lopen dan je dacht (hoort er ook bij, zeker hier in Indonesië ;-)).

*

Ik heb óók nog een heel leuk nieuwtje te delen: omdat ik hier nog even zit te wachten tot ik naar het afgelegen bergdorpje kan voor mijn waterproject, mag ik dagjes gaan meelopen met alle ándere vrijwilligersprojecten die er hier op Bali zijn! Van lesgeven en stranden schoonmaken tot koraalrif- en schildpaddenprojecten. Zo kan ik jullie meenemen in de oneindige mogelijkheden die ‘mijn’ vrijwilligersorganisatie biedt. Eerste bestemming: Nusa Penida. Een kleiner eilandje naast Bali, waar je als vrijwilliger kunt bijdragen aan een heel speciaal schildpaddenproject. Dat heb ik me laten vertellen, en vanavond (mijn tijd) zien/lezen jullie mijn eerste verslag!

*

Sampai jumpa (tot ziens) & cium! Yara

#jaikwordvrijwilligerinazie #vrijwilligerswerkazie #uitgekomendroom #droomdieuitkomt #droomleven #nusapenida #schildpaddenproject #dewereldismooi #dankbaar

6

Nusa Penida, naast Bali (Indonesië), 15 februari, 13.02 uur (lokale tijd)

‘Hi Romeo,’ zeg ik tegen de jongen die al een tijdje onhandig naar me zwaait. Ik zeg zijn naam bewust hardop zonder te lachen. Dan hebben we dat maar gehad.

De hele tocht hiernaartoe moest ik grinniken om de naam van de Italiaanse vrijwilliger, die me zo alles gaat vertellen en laten zien op dit ‘schildpaddeneiland’ aan de oostkust van Bali. En dat waren algauw een paar uur, als je de shuttlebus van Ubud naar de haven van Sanur, de wachttijd en de boottocht meerekent. Zo kinderachtig, en toch kon ik mezelf niet tegenhouden.

Misschien komt het door de zenuwen, die tegenwoordig een permanent onderdeel van mijn gemoedstoestand lijken te zijn. Bij alles wat ik doe, heb ik zo’n ongedurig, opgefokt gevoel. Ik voel het al als ik wakker word. En wanneer ik naar bed ga, is het er nog steeds. Heel vreemd. En vooral heel vervelend.

‘Zeg maar Ro,’ zegt hij (gelukkig). ‘En welkom op Nusa Penida.’