Lisa van Campenhout

Vertel de wereld wat je vindt van #AndersBeter

Vind de auteur: @vijfkoffiegraag

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W062201

© 2022 Blossom Books

© 2022 Lisa van Campenhout

Omslagillustratie: Iris van den Akker

Omslagbelettering: Anne van Haarlem

Ontwerp binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl

Lieve lezer,

Als je Bijna echt hebt gelezen, weet je misschien dat auteur Lisa van Campenhout gefascineerd is door mensen die zich anders voordoen dan ze zijn én graag hoofdpersonen kiest die niet zo likable zijn als in de meeste boeken. Als uitgever is dat altijd een beetje spannend, want als je als lezer de hoofdpersoon niet aardig vindt, kun je dan het boek wel leuk vinden?

Gelukkig weet Lisa je altijd precies genoeg informatie te geven waardoor je toch gaat meeleven met de hoofdpersoon én, dat is eigenlijk ook een heel slimme truc, vaak zorgt ze ervoor dat er nog een personage in het verhaal zit dat nog nét wat onaardiger is.

Ik ben heel benieuwd wat jullie van Lisa’s tweede boek vinden. Laten jullie het aan ons weten?

#spreadthebooklove

Liefs,

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

I am the tragedy and the heroine

I am lost and I am rescuing

The storm is come and I am following

My name is Tristan and I am alive

Uit: ‘Tristan’, Wind in the Wires (2005), Patrick Wolf

Oktober

1

Het ligt niet aan het peertje

Mijn ouders bleven volhouden dat het geen straf was, maar dat was moeilijk te geloven, na alles wat ik had gedaan.

‘Luister nou, liefje.’ Mijn vader draaide zich om vanuit de bijrijdersstoel. ‘Zo moet je dat niet zien. We willen je hélpen.’

In de achteruitkijkspiegel zag ik mijn moeder afwezig knikken terwijl ze invoegde. Ik zat achter haar. Op de stoelen naast me lagen mijn rugzak en mijn kleinste koffer. De andere koffers lagen in de achterbak. Als we nu tegen een vangrail botsten en de auto in brand vloog, dan zouden al mijn bezittingen verloren gaan. Dan zou het net zijn alsof ik nooit had bestaan.

Best een fijn idee.

Mijn oude slaapkamer had er vanochtend treurig uitgezien, zo zonder persoonlijke spullen. Een bed zonder dekbedovertrek, een houten bureautje zonder potloden, een kledingkast zonder posters van Londen en New York op de deuren. Mijn jongste broertje hield niet van steden, alleen van voetbal. Hij en mijn andere broertje waren erg blij dat ze geen kamer meer hoefden te delen. Ik had aan mijn moeder gevraagd hoe dat nou moest met die kamers als ik weer thuis zou komen wonen, volgend jaar. Mijn moeder zei dat we dat dan wel weer zouden zien.

Mijn ouders, die voor de gelegenheid weer even een duo vormden, waren niet boos geworden toen ze hoorden dat ik van school was gestuurd, en waarom. Ze hadden treurig hun hoofd geschud en vervolgens hun excuses aangeboden aan de rector. Alsof ze het allang aan hadden zien komen. Misschien waren ze zelfs opgelucht dat het eindelijk was gebeurd – dan hoefden ze er tenminste niet meer op te wachten. Nog geen week later opperde mijn moeder dat ik misschien een tijdje bij onze familie in Amsterdam moest gaan wonen. Ik dacht dat ze me voor de gek hield. Mijn moeder zei dat mijn tante dat graag wilde, dat ze zelfs een slaapkamer overhadden. (Zij wel.) Ik antwoordde dat deze grap niet erg geloofwaardig was. Ik bedoel, waarom zou mijn tante míj in huis willen nemen? Ik had tenslotte net bewezen dat ik niet bepaald een aanwinst voor de familie was. Maar het was dus geen grap.

Het zal goed voor je zijn, zei mijn moeder. Een nieuwe start, een andere omgeving. En vooral: een kleine school met veel persoonlijke begeleiding, waar genoeg aandacht was voor mij en mijn ‘problemen’. De schoolmaatschappelijk werkster van mijn vorige school zat al een tijdje overspannen thuis. Dat was trouwens niet mijn schuld. Van alle vervelende leerlingen was ik nog wel de leukste.

Maar goed, ik weigerde, mijn moeder begon opnieuw, ik bleef weigeren. Ze had me naar mijn vader gestuurd. Die probeerde ook op me in te praten, al kon ik aan zijn stem horen dat hij het al had opgegeven voordat hij begonnen was. Toch somde hij weer hetzelfde rijtje voordelen op.

Hun enthousiasme was weerzinwekkend. Hoe konden die twee beweren dat het was om mij te hélpen? Ze wilden gewoon van me af. Terecht hoor, ik had mezelf ook weggestuurd als ik had gekund, maar het bleef pijnlijk.

Toen hadden ze Regina laten bellen.

Eerst had ik niet opgenomen. Ik geef toe, toen ik de naam van mijn nicht op het schermpje zag, kwam ik zeker in de verleiding, maar de telefoon opnemen was gewoon niet iets wat ik deed, net zoals mijn tanden stoken of mijn wiskundehuiswerk maken. Toen belde ze nog een keer. En nog een keer. Ik draaide mijn telefoon om en zette het geluid van mijn antieke laptop wat harder. Ik zat net lekker in een realityserie over Amerikaanse tienermoeders. Sommigen waren nog jonger dan ik. Ik vroeg me af wie van hen ik het liefst zou willen zijn. Waarschijnlijk Grace, want zij ging nog gewoon bowlen met haar vriendinnen, terwijl die andere meisjes alleen maar ruziemaakten met hun slome vriendjes. Uiteindelijk kwam mijn moeder mijn kamer binnen, met haar telefoon in haar uitgestoken hand.

‘Regina voor je aan de lijn.’

Haar telefoonstem klonk hetzelfde als haar echte stem. Zelfverzekerd, lief, oprecht. De stem van iemand die zich nooit op de kast zou laten jagen. De stem van iemand die niet wild wordt van de geur van bloed.

‘Hoi Maja,’ zei ze. ‘Ik wilde even zeggen… ik hoorde wat er is gebeurd op je school. Wat heftig, zeg. Mijn ouders denken dat het goed is als je dit schooljaar bij ons afmaakt. Je weet waarschijnlijk wel dat we nog wat ruimte overhebben in huis. En we kunnen samen leuke dingen doen. Je weet wel, naar musea, concerten, feestjes bij mijn vrienden.’ Ze noemde precies de dingen die ik haar vroeger zag doen op haar Snapchat of in haar stories. Tegenwoordig postte ze nooit meer iets. Misschien had ze besloten om ‘meer in het moment’ te leven. Zo’n type was ze dan ook wel weer.

Regina bleef lang doorgaan met het benoemen van de voordelen van gezellig samen bij elkaar in huis wonen. Ze zei niets over die speciale school met extra begeleiding waar ik naartoe gestuurd werd. Alsof ik gewoon voor de lol van huis ging wisselen.

Ik wilde geen leuke dingen doen, en al helemaal niet met Regina’s vrienden. Ik wilde gewoon binnen zitten en zure matten eten. Maar dat was natuurlijk precies wat er mis met mij was, besefte ik toen Regina het had over samen nieuwe gerechten uitproberen en over de mooie parken in Amsterdam waarin ik kon gaan hardlopen. Misschien werd het inderdaad tijd om eens wat met mijn leven te gaan doen. Dat was misschien beter dan wéér iemand in elkaar slaan.

Eigenlijk had ik tevreden moeten zijn. Nee, niet tevreden, maar verrukt, extatisch, over the moon gelukkig. Ik bedoel, ik had half en half verwacht dat ik tbs opgelegd zou krijgen of op z’n minst naar een jeugdgevangenis zou moeten. Maar in plaats daarvan ging ik wonen bij mijn aardige, succesvolle familie.

Mijn oom, tante en nicht woonden in de Sarphatistraat in Amsterdam, in de buurt van Artis. Dit was een brede straat met mooie oude huizen, waar idioot veel trams en auto’s en fietsers doorheen rijden. ‘Typisch Amsterdams’ noemde mijn moeder het altijd toen ik nog klein was. Ik wist toen nog niet dat typisch Amsterdams voor de meeste mensen ‘totaal onbetaalbaar’ betekende.

Maar mijn oom en tante waren niet ‘de meeste mensen’. Mijn oom, Sander, had zijn ziel verkocht aan de duivel. In de praktijk kwam het erop neer dat hij als freelancer de financiën deed voor goede doelen, of zo – in elk geval iets doodsaais waar je kennelijk toch heel rijk van wordt. Het enige leuke aan zijn baan leek me dat hij ook weleens op feestjes met BN’ers kwam. Als er foto’s van die feestjes in roddelbladen werden gepubliceerd, zag je Sander weleens ergens op de achtergrond staan.

Mijn tante, Mariët, had haar ziel vermoedelijk twee keer verkocht en er dan ook nog een extra lening op afgesloten. Als zij in een tijdschrift verscheen, dan stond ze niet op de achtergrond – dan ging het artikel juist over hoe geweldig zij wel niet was met haar eigen consultancybedrijf op de Zuidas, met dertig man personeel en alles. Zelfs na drie van die artikelen had ik geen flauw idee wat ze precies uitvoerde. Iets met oplossingen verzinnen voor de problemen van andere bedrijven. Het klonk vrij nutteloos, al geef ik toe dat ik in een zwak moment weleens heb opgezocht wat je moest studeren om consultant te worden.

Voor de deur van mijn familie was nooit parkeerplek, dus moesten we de auto een heel eind verderop parkeren. Gelukkig regende het niet meer. Regina had ons kennelijk al voorbij zien rijden, want ze kwam ons tegemoetlopen. Ze droeg een dunne dennengroene coltrui boven een crèmekleurige, strakke spijkerbroek met hoge taille. Haar donkerbruine krullen werden naar achteren gehouden door een geknoopte zwart-witte sjaal. Als ik zoiets probeerde, zag ik eruit als een kleuter, maar Regina zag eruit als het soort plaatjes dat ik opsloeg op Instagram.

‘Kom, geef die koffer maar aan mij, ik draag hem wel. Nee, dat lukt wel. Geef maar.’ Ze liep voor ons uit naar het huis toe. Als je haar zag, leek het net alsof die koffer leeg was. Het zou me niet moeten verbazen, maar dat deed het dus wel.

Binnen werden we uitgebreid geknuffeld door mijn nieuwe huisgenoten: mijn tante op haar pumps – wie draagt er nu serieus pumps op een doorsneezaterdag – en met dezelfde krullen als Regina, mijn oom in een duur uitziend lichtblauw overhemd en met zijn naar achter gekamde zwarte haar. Ze vertelden me hoe verschrikkelijk blij ze wel niet waren dat ik er was, en hoe verschrikkelijk leuk het allemaal wel niet ging worden met z’n viertjes. Ik moest toegeven: ze deden het best redelijk, zich ‘normaal’ gedragen. Het was natuurlijk dikke onzin, want we woonden nog geen uur rijden bij elkaar vandaan. Als ze me écht zo leuk vonden, konden ze best wel vaker dan twee keer per jaar langskomen in Alphen aan den Rijn. Maar goed, zo nep deden ze altijd, ik was het gewend.

Ze gedroegen zich in elk geval niet anders, zoals mijn ouders deden sinds ik de boel verkloot had. Die trokken tegenwoordig hun mondhoeken omhoog bij elke zin die ze uitspraken, alsof ze duidelijk moesten maken dat ze het écht niet lullig bedoelden, zelfs bij zinnen als ‘Wat wil je drinken?’ of ‘Heb je lekker geslapen?’. Het was opvallend hoe erg mijn ouders hetzelfde werden op lastige momenten. Alsof mijn ouders eigenlijk de tweeling waren (gadver), in plaats van mijn moeder en mijn tante.

‘Heb je gezien dat de lamp in de gang knippert?’ vroeg mijn vader. ‘Je moet er even een nieuwe in doen.’ Ik rolde met mijn ogen. Net alsof zijn huis er zo lekker bij lag.

‘Het ligt niet aan het peertje,’ antwoordde Mariët. ‘Het zit ergens in de bedrading. We moeten het laten fiksen, maar ja, je weet hoe het gaat. Druk-druk-druk.’ Ze wapperde even met haar handen, alsof ze de drukte tastbaar wilde maken.

Ondanks de hoeveelheid koffers die we zojuist naar binnen hadden gedragen, was de woonkamer nog steeds niet vol. Ik keek om me heen, naar de witte ornamenten op het plafond en het glas in lood bij de deur naar de gang. In het midden van de kamer stond een reusachtige hoekbank en daartegenover een donkerblauwe fauteuil, schuin daarachter de grote statige eettafel. De keuken zat aan de achterkant van het huis. Die stond vol met apparaten die ik niet herkende. Wij hadden thuis niet eens een blender.

Aan de muren hingen vooral foto’s, de meeste van Regina. Regina in een turnpakje, die een radslag maakt. Bloedserieus tijdens een vioolconcours. Een redelijk recente foto, kort nadat ze op haar racefiets de Mont Ventoux had beklommen.

Alleen maar hoogtepunten.

In het midden hing de grootste foto, eentje van Regina als kleuter, naast Mickey Mouse in Disneyland Parijs. Dat tripje had ze gewonnen bij een tekenwedstrijd. De tekening die ze toen had gemaakt stond me nog haarscherp voor de geest – ik was erbij toen ze hem maakte. Mulan en Pocahontas zaten samen op een boomtak, allebei met een irritant tevreden blik op hun gezicht. Toen ik mijn moeder hoorde zeggen dat Regina ‘opvallend veel beter tekende dan andere kinderen van haar leeftijd’, heb ik mijn eigen pogingen verscheurd en probeerde ik ook iets met Disney-prinsessen in bomen. Maar ik won niet eens de troostprijs.

Nu dronken we cappuccino die perfect matchte bij de crèmekleurige bank. Mijn ouders en oom en tante hadden het over de wijnkoelkast in de keuken. Ik herhaal: een wijnkoelkast. Een koelkast enkel en alleen voor wijn. Beetje alcoholistisch.

‘Je stelt elke zone apart in, zodat elke fles op een passende temperatuur wordt bewaard,’ zei Sander.

‘Ik dacht altijd: elke temperatuur voor wijn is de ideale temperatuur.’ Mijn moeder lachte hard om haar eigen grap. Net alsof dit gewoon een kringverjaardag was in plaats van de dag waarop ze hun dochter uit huis zetten.

‘We hebben hem nu, wat is het, Mariët? Twee jaar? Ik ben er nog elke dag blij mee.’

‘Ik iets minder. Ik hoef nou ook weer niet de hele dag tegen die flessen aan te kijken.’ Mariët keek er een beetje zuur bij.

Ik probeerde een slokje cappuccino te nemen, maar die was nog te warm. Eigenlijk lustte ik niet eens koffie, maar van energydrink kreeg ik altijd pijn in mijn tanden, en ik moest toch iets om de dag door te komen.

‘Heb je er zin in?’ vroeg Regina zachtjes aan me. ‘In je nieuwe leven?’ Ze keek me schuin aan, sereen glimlachend.

‘Ja,’ perste ik er met moeite uit. ‘Ik kan niet wachten.’ Het was bizar hoe erg de stemmen van mijn moeder en tante op elkaar leken. Ik hoopte maar dat ik Mariët niet per ongeluk met ‘mama’ zou aanspreken.

Na de koffie stonden mijn ouders op. ‘Nou, dan gaan we maar eens,’ zei mijn moeder overdreven traag. Ik deed net alsof ik de tranen in haar ogen niet zag. ‘Dan kun jij je kamer in orde maken. Een beetje settelen.’

Nu kreeg ik ook buikpijn. Ik wilde helemaal niet settelen. Ik wilde naar huis, naar mijn eigen slaapkamer, met mijn eigen bed. Ik wilde tv-programma’s kijken over tienermoeders, door social media scrollen en artikelen lezen over filmsterren die gecanceld waren omdat ze tien jaar geleden iemand hadden gepest op Twitter. Ik wilde rust.

Maar ik liet niets merken. Ik bedoel, ik kon niet eens terug, al zou ik willen. Niet alleen omdat mijn slaapkamer vergeven was. Er was een belangrijkere reden. Eentje die mijn ouders niet kenden en waar ik liever niet aan dacht.

‘We zwaaien jullie wel even uit,’ zei Mariët. De weg naar de auto was ongemakkelijk lang. Het afscheid van mijn ouders verwarrend kort. Voordat ik het wist had mijn moeder haar auto gestart en reden ze weg. Mariët en ik bleven zwaaien tot we zeker wisten dat ze ons niet meer zagen.

Toen ik terugkwam, bleek dat Regina en Sander mijn koffers al naar boven hadden getild.

‘Wil je uitpakken, lieverd?’ vroeg Mariët. ‘Dan gaan we daarna lunchen.’ Ze keek even op haar horloge. ‘Het is alweer zoveel later dan ik dacht… ik moet nog veel doen vandaag.’ Even trok ze een scheve mond, maar toen ze me zag kijken, zette ze gauw weer haar neppe glimlach op.

‘Waar is mijn kamer eigenlijk?’ vroeg ik. ‘Welke verdieping?’ Vroeger had het geleken alsof het pand oneindig groot was, maar ik kwam alleen op de begane grond, het souterrain en de eerste verdieping. Toen we klein waren, had ik Regina vaak gesmeekt om verstoppertje te spelen op de hogere verdiepingen, maar dat mocht nooit. Dan konden we iets kapotmaken, zei ze. Ik heb nooit begrepen wat voor ontzettend kwetsbare spullen ze daar dan wel niet bewaarden.

‘Hebben we dat nog niet verteld?’ antwoordde mijn tante. ‘Je krijgt Regina’s oude kamer. Zij heeft zich opgeofferd om te verhuizen.’ Toen ze mijn niet-begrijpende blik zag, zei ze: ‘De verwarming op de tweede verdieping werkt niet optimaal, dus we wilden jou daar niet laten slapen. Daar moeten we ook nog wat aan doen. Staat op ons lijstje.’

Ik liep naar de eerste verdieping, waar ook de badkamer, een werkkamer en de slaapkamer van mijn oom en tante was. Regina’s oude kamer zat aan de achterkant van het huis. Vanuit het raam had je uitzicht op de achtertuin. Tot mijn teleurstelling lag die er opvallend slordig bij: het gras was geel en dor, de struiken kaal. De boel stak erg armoedig af bij de weelderige bloementuinen van de buren. Sander en Mariët hadden het vast te druk-druk-druk om te merken dat het er niet uitzag.

Wat me ook tegenviel: Regina’s oude kamer was nog net zo roze als toen ze tien was. Zachtroze muren, een donkerroze rolgordijn, zelfs de deur was aan de binnenkant roze geverfd. Hoewel ik over het algemeen geen hekel had aan roze (ik had alleen een hekel aan de kleur geel. En oranje. En beige) deed dit pijn aan mijn ogen. Waarom had Regina dat nooit overgeverfd? Paars, dat vond ik meer een kleur voor haar. Of zeegroen, dat was mijn lievelingskleur. Dit zag er niet uit. Geen wonder dat Regina van kamer wilde ruilen.

Het leek nu net een soort barbiehotelkamer met al die lege kasten: het enige niet-meubelstuk was een cadeautje op het bed. Mijn naam stond erop. Zou ik dat al open mogen maken? Of was dat onbeleefd, en moest ik het openmaken in het bijzijn van mijn oom en tante? Vroeger twijfelde ik nooit zo over dit soort dingen, maar ik woonde hier nog geen twee uur, en ik had nu nog het voornemen om me leuker voor te doen dan dat ik daadwerkelijk was.

Het papier was er binnen een paar seconden af. Het was een klein tasje, echt zo’n uitgaanstasje waar niets in paste behalve een telefoon, een pinpas en een lippenstift. Ik had er weinig aan – ik ging toch nooit uit – maar het was erg mooi, met verschillende pastelkleurige lappen: sommige mat, andere glanzend, in babyroze, lichtblauw en mintgroen, met een stalen, ronde sluiting. Ik herkende de stijl meteen. Regina had het gemaakt.

Waar ik in mijn vrije tijd vooral series keek, insta checkte en als ik een wilde bui had weleens een tutorial volgde om Ariana Grande na te tekenen, gebruikte Regina haar wifi een stuk nuttiger. Al sinds haar zestiende had ze een eigen webshop waar ze zelfgemaakte tassen verkocht, Concienne. Eerst leek het gewoon een hobby, maar de laatste maanden was het aanbod reusachtig: patchwork in pastel was slechts een van de stijlen, ze had ook collecties met tassen van dierenprint, neonkleurig lakleer en kant. Op haar webshop stonden uitgebreide productomschrijvingen, veel recensies en de link naar een zeer actieve Instagram-pagina. Je zou denken dat de webshop gerund werd door vijf fulltimers, niet door een achttienjarig meisje in een roze kamer, dat in het tweede jaar van haar studie biologie zat.

‘Wat vind je ervan?’ Regina leunde met haar armen over elkaar geslagen tegen de deurpost, alsof ze in een film speelde. Een verdieping boven ons klapperde een raam. Opvallend hoe hard je dat hier hoorde.

‘Heel mooi.’ Ik hoopte dat het dankbaar genoeg klonk. ‘Maak je dit nou écht helemaal zelf?’

Regina knikte opvallend casual voor iemand die haar nicht net een zelfgemaakt cadeautje heeft gegeven. Ik bedoel, als ik zoiets kon, zou ik er de hele dag over opscheppen. Ik vond het trouwens een beetje awkward dat ze zo rustig deed. Normaal stelde ze je altijd duizend vragen en knikte ze enthousiast als je antwoord gaf. Ze gaf je dan het gevoel dat je de interessantste persoon op aarde was. Misschien vond ze me toch een slecht mens, nu ze wat langer de tijd had gekregen om na te denken over wat ik gedaan had.

‘Dat je nog tijd overhoudt om te studeren.’

Regina haalde haar schouders op. ‘Goed plannen,’ zei ze. ‘Als je goed plant, is er echt veel meer mogelijk dan je denkt.’

Ja hoor. Ik kon niet eens de tijd vinden om een boek te lezen.

‘Ik zal je nu even verder laten uitpakken,’ zei Regina. ‘Zie je zo.’ Ze sloot de deur achter zich, al stond hij net nog gewoon open. Hierdoor zag ik wel dat er een slot op mijn kamerdeur zat. Handig. Van mijn moeder mocht ik nooit een slot. Volgens haar was dat gevaarlijk en onnodig. ‘Wat nou als je stikt in een M&M?’ zei ze toen ik erom zeurde. ‘Of een epilepsieaanval krijgt?’

Ik zei dan dat we nooit M&M’s kochten en dat ik helemaal geen epilepsie had, maar dat vond ze geen overtuigende argumenten.

Nou ja, tijd om uit te pakken. Ik hing al mijn kleren op, zette mijn boeken in de kast en legde de rest van mijn spullen op het bureau. Even twijfelde ik of ik het tasje van Regina op een zichtbare plek zou hangen. Het was zo mooi. Misschien te mooi – mijn andere spullen staken er goedkoop en kinderachtig bij af. Ik legde het toch maar in de kast, achter een stapel T-shirts, en ging zelf op bed liggen.

Mijn ouders zouden inmiddels wel bijna thuis zijn. Wat zouden ze gaan doen? Mijn moeder ging waarschijnlijk naar de tweede helft van de voetbalwedstrijd van mijn oudste broertje. Mijn vader ging waarschijnlijk op de bank zitten met zijn telefoon. Dat was het enige wat ik hem ooit zag doen.

Ik wilde zo graag dat ik nu in zijn huis was. Dat ik naast hem op zijn oude lelijke bank zat met mijn telefoon en cola dronk en we ons allebei met onze eigen zaken bezighielden. Ik zou er mijn linkerarm voor geven om daar nu te zijn. Oké, misschien niet mijn hele arm. Maar wel mijn pink, en misschien zelfs mijn ringvinger. Ik deed toch niet aan wandklimmen of zo.

Na de lunch (die vooral ongemakkelijk beleefd was) moesten mijn oom en tante aan het werk. Het was zaterdag, maar zo ging dat kennelijk als je succesvol wilde zijn. Dit was het moment van de dag waar ik het meest tegen op had gezien. Het moment waarop ik niet meer werd meegenomen in de waan van de dag – in de auto, aan de koffie, uitpakken, lunchen. Het moment waarop ik niet meer ‘iets te doen’ had. Het moment waarop ik zélf iets moest doen. ‘Proactief zijn’, zoals de schoolmaatschappelijk werkster, mevrouw Baggerman, het altijd noemde.

Dus pakte ik maar mijn telefoon om te kijken of er online nog iets was gebeurd. Een paar berichten.

Beter blijf je voor altijd weg, hoer

Als ik je ooit nog hier zie, bewerk ik je lelijke teringkop een stuk erger dan jij voor mogelijk houdt

Gezellig.

Ik blokkeerde de afzenders en deed net alsof ik niet het gevoel had dat ik de wolf uit Roodkapje was – op het moment in het sprookje dat zijn maag is volgestopt met stenen. In plaats daarvan forceerde ik een glimlach en vroeg aan Regina of ze zin had om een stukje met mij te wandelen.

Regina moest nog even een mailtje versturen voordat ze weg kon. Om mezelf af te leiden, staarde ik maar heel intens naar de Delfts blauwe vaas die op een bijzettafeltje naast de bank stond. Het was een ontzettend lelijk ding, met al die koeien en tulpen erop, maar toch had het ook wel weer iets vanwege z’n lelijkheid.

Buiten glansde de straat nog van de regen. Er scheen een waterig zonnetje. Een geweldige herfstvibe voor de foto’s van andere mensen. Ik droeg mijn gewatteerde, grote jas die veel te warm was voor de tijd van het jaar. Regina droeg een camelkleurige trenchcoat. Ik haatte de kleur camel eigenlijk ook, maar haar stond het goed.

Regina leidde me rond door de buurt, langs de mooie, statige huizen naar het Weesperplein, waar het krioelde van de auto’s, trams en fietsers. Ondertussen wees ze plekken aan waar je lekkere koffie kon halen.

‘Je hebt thuis toch koffie,’ zei ik. Waarom waren mensen toch altijd zo geobsedeerd door koffie?

We liepen over de Hogesluis, een statige brug met ingewikkeld uitziende obelisken. (Dat was een woord dat Regina me zojuist had geleerd.) We bleven even over de reling hangen. ‘Kijk, daar is het Waterlooplein,’ wees Regina. ‘Daar verkopen ze veel toeristische troep, maar je kunt er ook goed tweedehands shoppen. Als je weet waar je moet zoeken.’

‘Jij weet duidelijk waar je moet zoeken,’ zei ik terwijl ik een blik op haar kleding wierp.

‘Thanks,’ antwoordde Regina lachend. Het was de meest oprechte lach die ik vandaag had gezien. Een lach die me het gevoel gaf dat ik niet werd gestraft voor wat ik gedaan had, maar beloond.

Die nacht droomde ik van bloed. Van slaan en schoppen en het gekraak van botten. Ik had pijn. Ik was verdrietig. Ik was woedend. Ik was bang. Ik werd meerdere keren wakker – luid hijgend, met gekromde vingers, alsof ik mijn afgekloven nagels ergens doorheen wilde boren. Even wist ik niet meer waar ik was. Ik zou willen zeggen dat het aan het klapperende raam op de tweede verdieping lag, maar ik had die nachtmerries al weken.

Het duurde even voordat ik mezelf kon kalmeren. Je bent veilig, zei ik tegen mezelf. Hier kunnen ze je niets maken. Mijn oom en tante sliepen op dezelfde verdieping, Regina een verdieping daarboven. Ze was ook wakker, want ik hoorde de wc doorspoelen. Het was goed. Ik had niets om bang voor te zijn – als ik mezelf niet meerekende.

2

De moeder in mijn hoofd

Ik heb altijd een beter persoon willen zijn. Iemand die aardig was, niet roddelde, die haar huiswerk niet overschreef uit het antwoordenboekje, die een nieuwe wc-rol klaarzette als ze de laatste had opgemaakt. Iemand die vrijwilligerswerk deed en spraakmakende feesten organiseerde. Iemand met doelen en interesses. En vooral: iemand die niet steeds zo boos op alles en iedereen was.

Klinkt dat onrealistisch, te veel gevraagd? Toch niet. Ik kende namelijk iemand die precies al deze dingen was.

Onze moeders zijn een eeneiige tweeling. Mijn oma, die ik nooit bewust gekend heb, beweerde dat ze mijn moeder en tante als baby nooit uit elkaar kon houden. Volgens mijn moeder was dat onzin. Zoiets voel je gewoon, zei ze altijd. Maar misschien had mijn oma gewoon niet zo veel moederinstinct. Mijn oma had sowieso niet zo veel menseninstinct, als ik de verhalen mag geloven. Ik hoor vaak dat ik op haar lijk.

Nu ze volwassen waren, leken onze moeders nog steeds op elkaar. Lang voorhoofd, grote poppenogen, een diepe fronsrimpel tussen hun wenkbrauwen. Hoe mijn moeder eraan kwam, begreep ik wel. Waarom Mariët die had, snapte ik dan weer niet. Misschien kwam het door de luchtvervuiling in Amsterdam, want verder was er niets in haar leven wat rimpels zou moeten veroorzaken. Ze was zo succesvol. Háár dochter was perfect.

Ik hoefde Regina niet vaak te zien om te weten dat ze een beter mens was dan ik. Op familieverjaardagen was ze heel praatgraag en enthousiast, maar het lukte me nooit om net zo leuk tegen haar terug te doen. Naderhand baalde ik altijd dat ik niet wat meer mijn best had gedaan. Verder beperkte ons contact zich vooral tot hartjes op elkaars Instagram-posts en gifjes op WhatsApp – dat laatste alleen rond kerst, Nieuwjaar en verjaardagen.

Vroeger ging het makkelijker. Met Regina maakte ik nooit zo veel ruzie als met andere kinderen. Na een middag braaf spelen keek mijn moeder altijd naar me met een mengeling van gelukzaligheid en verdriet op haar gezicht, en zei dan dat we écht vaker naar haar zus moesten gaan. Ik wist toen al dat ze dacht dat Regina een goede invloed op me had, al zei ze het gelukkig nooit. Elke keer als we vanuit Amsterdam weer met de auto naar huis reden, maakte ik stilletjes een plan. Ik zou mijn haar beter kammen, zodat het niet meer vol klitten zat. Ik zou mijn moeder vaker helpen met klusjes in huis, net als Regina, die uit zichzelf de borden naar de keuken bracht. Ik zou meer lachen. Ik zou vroeg mijn bed uit komen. Ik zou beter opletten op school.

Dat hield ik dan ongeveer een dag vol. Daarna was ik alweer afgeleid, moe of chagrijning. Mijn moeder zei dat de vorken nog vies waren, mijn jongste broertje trok aan mijn haar en opletten in de les is sowieso niet te doen, dat weet iedereen.

Ik werd weer minder Regina, meer Maja. Net zo lang tot de volgende verjaardag, maar dat duurde vaak nog twee maanden, en soms zelfs langer, want we vierden lang niet alles.

Inmiddels had ik het alweer een tijdje opgegeven. Het was al zo vaak mislukt: waarom zou ik het nog proberen? Maar dat was natuurlijk voordat ik met Regina onder één dak woonde. Misschien zou het me deze keer wél lukken.

Vandaag was mijn eerste zondag in Amsterdam en ik verveelde me dood. Regina had geen tijd voor me: ze moest sporten en aan haar webshop werken. Ook mijn oom en tante waren druk. Op zondag deden ze ‘iets terug voor de samenleving’. Vrijwilligerswerk dus. Iets met scholen met geldtekort. Ik zei dat ik mijn kamer verder ging inrichten, maar in werkelijkheid lag ik op bed en scrolde ik door Instagram en TikTok. Ik zag selfies vanaf een boot in een azuurblauwe oceaan, filmpjes waarin iemand van slons naar supermodel ging, en een heleboel tips om meer zelfvertrouwen te krijgen. Thuis kreeg ik nooit de kans om zo lang op mijn telefoon te zitten: mijn moeder zeurde altijd dat ik naar buiten moest, een frisse neus moest halen.

Vanuit de werkkamer verderop in de gang hoorde ik mijn oom iets zeggen over beschikbare fondsen.

‘Weet je het zeker?’ Mariëts stem klonk heel ijzig.

‘Ja, zo werkt dat nu eenmaal,’ antwoordde Sander ferm.

‘Net alsof jíj daar verstand van hebt.’

Wow, oké? Ik had mijn beheerste, succesvolle tante nog nooit zoiets vileins horen zeggen. Zie je wel dat die perfectie slechts schijn was. Mijn oom mompelde iets terug, maar ik kon niet horen wat. Heel langzaam opende ik mijn deur.

‘Ik moet hier ook alles regelen, hè?’ Die bittere toon waarop ze dat zei! Dat Sander dat pikte. Weer kon ik zijn antwoord niet verstaan, dus sloop ik over de gang richting de werkkamer. De deur zat dicht. Wat zou er aan de hand zijn? Zelfs toen mijn ouders gingen scheiden, acht jaar geleden, praatten ze niet zo tegen elkaar. Voor zover ik wist dan.

‘Lieverd,’ zei Sander. ‘Doe even wat zachter. Straks hoort Maja je.’

Ik deinsde instinctief achteruit toen ik mijn naam hoorde en botste tegen iemand op. Van schrik slaakte ik een gil.

‘Wat ben jij aan het doen?’ vroeg Regina met haar armen over elkaar geslagen. Haar ogen stonden net zo ijzig als dat de stem van mijn tante had geklonken. Het gesprek vanuit de werkkamer viel stil.

‘Ik… ik… ik ging even vertellen dat ik wilde gaan hardlopen,’ hakkelde ik, hard genoeg dat Sander en Mariët me konden horen. ‘Dat jullie weten waar ik ben.’

Regina scande mijn outfit – een oude spijkerbroek die eigenlijk nét wat te strak zat en een trui met paarse panterprint. ‘Hierin?’

Ik rolde overdreven dramatisch met mijn ogen. ‘Ja, tuurlijk, ik ren altijd in mijn spijkerbroek. Ik geniet er ontzettend van om mijn huid kapot te schuren. Moet je ook eens proberen.’

Regina leek niet in mijn verontwaardigde toneelstukje te trappen, maar ze zei er niets over.

‘Sander, Mariët,’ riep ik door de deur heen, ‘ik ga even een stukje rennen!’

‘Is goed,’ riepen ze allebei. Daarna doodse stilte.

‘Nou, dan ga ik maar,’ zei ik tegen Regina. Ze keek me zwijgend na. Het was een beetje creepy. Zo kende ik haar helemaal niet.

Nu móést ik wel gaan. Niet in mijn spijkerbroek natuurlijk. Ik mocht dan wel een hekel aan mezelf hebben, maar zelfkastijding was niet per se mijn ding.

Toen ik de voordeur opendeed, reed er net met veel lawaai een tram langs. Een snelle fietser rinkelde hysterisch met zijn bel terwijl hij een zwerm slingerende toeristen inhaalde. Ik moest op het trapje bij de voordeur wachten tot een groepje meisjes voorbij was gelopen.

Eigenlijk wilde ik weer terug naar binnen, maar de moeder in mijn hoofd zei dat ik me niet aan moest stellen. Dus sloeg ik links af en daarna weer naar rechts, een brug over, en een stukje rechtdoor. Ik dacht na over het gesprek dat ik net had gehoord. Deed mijn tante altijd zo bitchy als wij er niet bij waren? Ik hoopte maar dat ze niet zo tegen mij zou uitvallen.

En waarom stond Regina me zo dreigend aan te gapen? Ik probeerde te bedenken of ík pissig zou worden als zij mijn moeder aan het afluisteren was. Ik denk het niet. Waarschijnlijk zou ik juist met haar mee afluisteren. Maar Regina was natuurlijk een beter persoon dan ik.

Ik jogde op langzaam tempo zigzaggend tussen alle Amsterdammers en toeristen door tot ik aankwam bij het Oosterpark. Dit park kende ik alleen van Google Maps – ik was er stiekem trots op dat ik het in één keer had gevonden. Het was best wel mooi, met grote grasvelden, brede paden en veel bomen. Het was drukker dan ik had gehoopt, maar toch was er genoeg ruimte om mijn pas te versnellen.

Hardlopen was een van de weinige dingen die ik leuk vond om te doen. Ik hield van de eenvoud: het ene been voor het andere, het andere been voor het ene, en zo verder. Pas als ik eenmaal buiten was, herinnerde ik me altijd weer dat dat eigenlijk veel fijner was dan binnen zitten. De blaadjes aan de bomen die net uitkwamen of juist afvielen, hoe het licht weerspiegelde op het water, de schaduwen op de grond. Als je fietst, ga je altijd net te snel om alles goed in je op te kunnen nemen, en wandelen gaat weer net iets te langzaam. Hardlopen was precíés goed. En naderhand voelde ik me altijd beter. Rustiger. Ik had meer zin in dingen – het eten werd lekkerder, de tv spannender, mijn moeder minder vervelend. Het hele leven leek minder uitzichtloos.

In de eerste dagen nadat ik alles verpest had, ben ik extreem veel gaan rennen. Dat was de enige manier om ervoor te zorgen dat ik niet gek werd. Ik had er wel een beetje last van mijn enkels aan overgehouden.

Ik begon ermee toen ik een jaar of negen was, nadat een klasgenoot een poppetje in mijn rekenschrift had getekend. Ik was daar heel boos om, maar ik werd pas echt kwaad toen ík vervolgens degene was die de klas uit moest. ‘Ga maar even afkoelen op de gang,’ zei de meester, maar eenmaal op de gang kreeg ik de bijna oncontroleerbare aandrang om alle knutselwerkjes van groep 3 die daar stonden kapot te gooien. Dat leek me niet zo’n goed idee, dus rende ik maar weg. Ik bleef rennen tot aan het einde van de straat, en toen de hoek om, en toen nog verder, tot ik van straat werd geplukt door de conciërge, die me overdreven zenuwachtig aan mijn arm terug naar school trok.

Sindsdien was ik blijven rennen. Altijd zonder doel of plan. Ik ging gewoon en keek wel wat mijn benen deden. Een paar jaar terug had ik een tijdje geprobeerd mijn afstanden en tijden bij te houden, zodat ik kon trainen voor een marathon. Als ik een marathon zou lopen, dan zou iedereen wel anders naar me kijken. Hoeveel likes zou een foto van mijn finishmoment wel niet krijgen? In de comments zouden ze vragen hoe ik het voor elkaar gekregen had. Ik zou antwoorden dat je alles kunt bereiken, als je maar je best doet.

Maar na drie trainingen waarbij ik timede hoelang ik precies over elke kilometer deed, had ik er al geen zin meer in. Hardlopen met een stopwatch is niet leuk. Rennen was juist het enige moment waarop ik me vrij voelde. Waarom zou ik mezelf dan weer gevangennemen? Bovendien: wat nou als het me niet lukte, of als ik als allerlaatste over de finish zou komen? Dan zou ik pas echt een faalhaas zijn.

Volgens mij mag je trouwens geen marathon rennen voor je achttiende. Een gymleraar zei dat zo lang achter elkaar rennen helemaal niet goed is als je nog in de groei bent. Maar ik heb nog nooit naar een leraar geluisterd, en daar ging ik ook niet mee beginnen nu ik eindelijk bijna van de middelbare school af was.

Vandaag was het weer relatief warm, met opnieuw dat waterige zonnetje. Het was mooi hier. Sommige bladeren waren al geel en rood en bruin verkleurd, andere nog bijna helemaal groen. Er liepen veel mensen met kinderwagens, mensen met hete bekers thee, mensen met honden. En ik rende en ik rende, één rondje, twee rondjes, drie rondjes, tot ik de tel kwijt was.

Veel later dan gepland liep ik naar huis. Binnen rook het naar pastasaus. Sander stond in de keuken een fles wijn te ontkurken.

‘Lekker gerend?’ vroeg hij zonder op te kijken. Hij klonk extreem relaxed voor iemand die net zo afgesnauwd was door zijn vrouw. Misschien hadden ze het inmiddels weer goedgemaakt.

‘Heel lekker,’ antwoordde ik, nog steeds een beetje buiten adem. Ik liep de trap op, waarbij ik telkens een tree oversloeg, en sprong onder de douche in mijn eigen badkamer. Mijn oom en tante gebruikten de badkamer en suite in hun kamer, en die van Regina was boven. Ik mocht de badkamer op de gang van de eerste verdieping hebben. Echt bizar eigenlijk dat ik er eentje helemaal voor mezelf had. Het compenseerde bijna die lelijke roze kamer. Had ik al verteld dat er ook nog een bad in zat? Eigenlijk was ik echt een geluksvogel. Misschien had Regina vanavond wél tijd om met me rond te hangen. Natuurlijk. Regina was zo’n goede nicht.

Als ik thuis na het middaguur had hardgelopen, had ik nu mijn pyjama aangedaan, of in elk geval mijn joggingpak, maar hier voelde dat toch wat raar. Deze mensen zagen er altijd uit alsof ze elk moment op de foto moesten kunnen. Ik besloot mijn enige jurk aan te trekken. Regina had ook een jurk aan vandaag, terwijl ze de hele dag aan het werk was geweest. Ik deed er wel een dikke trui overheen. Dit huis was niet echt warm. Slechte isolatie, zei Mariët. Daarom vonden ze het zonde om de verwarming hoog te zetten, want dan stookte je voor de straat. En er was al zo veel global warming.

3

Doe alsof je thuis bent

Tijdens het avondeten deed iedereen doodnormaal, net alsof ze geen ruzie hadden gehad en ik niet betrapt was op afluisteren. Kennelijk was het allemaal niet zo’n big deal. We waren aan het kletsen over van alles en nog wat, en het was eigenlijk best gezellig. Toen ik vertelde over die ene keer dat mijn moeder me had meegenomen naar een yogales en ik halverwege in slaap was gevallen, lag Regina dubbel.

‘Ik wou dat ik erbij was geweest. Wat heerlijk dit.’

Persoonlijk vond ik het nou ook weer niet zó’n grappig verhaal, maar doordat Regina het zo leuk vond, begon ik onwillekeurig toch te grijnzen. ‘En weet je waardoor ik wakker werd? Door mijn eigen gesnurk!’ Eigenlijk werd ik wakker gemaakt door mijn moeder die zei dat ik snurkte, maar goed, Regina grinnikte opnieuw, dus mijn doel was bereikt.

Na het inruimen van de vaatwasser (waarbij ik een overdreven grote rol speelde) verdween Regina naar boven. Sander en Mariët trokken hun jas aan.

‘Waar gaan jullie heen?’ vroeg ik. Ik ergerde me aan de toon van mijn stem, zo needy.

‘Even een borrel drinken bij de buren,’ zei Mariët. ‘Jij redt je wel, toch? Doe alsof je thuis bent.’

‘Je bént ook thuis,’ voegde Sander eraan toe. ‘Wat doe je normaal op zondagavond?’

‘Beetje series kijken.’

‘Regina heeft genoeg tekenspullen die je mag gebruiken,’ zei Sander. ‘Is dat niet leuker?’

Ik snoof. Gingen ze zich nu al helemaal met mij bemoeien? Ik moest toch doen alsof ik thuis was? Ik had trouwens zélf tekenspullen. Een heel mooie set potloden van verschillende hardheden, om schetsen mee te maken. Gekregen voor mijn verjaardag. Niet toen ik zeventien werd, afgelopen mei, maar het jaar ervoor. Ik had er grootse plannen mee gehad, maar ik had ze nog geen enkele keer hoeven slijpen.

Mariët keek op haar horloge. ‘Sander, we moeten gaan,’ zei ze op scherpe toon. ‘Ik wil wel op tijd in bed liggen straks. Morgen is een belangrijke dag.’

Ik dacht even dat ze verwees naar dat ik dan voor het eerst naar die nieuwe school zou gaan, maar ze bedoelde natuurlijk op haar werk. Misschien moest ik even bij Regina gaan kijken. Ik kon wel wat afleiding gebruiken. En ik had nog wel een grappig verhaal over die ene keer dat ik bij het hardlopen achterna werd gezeten door een kat.

Naast Regina’s slaapkamer zaten er nog allemaal andere kamers op deze verdieping. Alle deuren waren dicht. Ik opende die van Regina zonder te kloppen. Ze zat met haar rug naar de deur met een stuiterbal te stuiteren. Toen ze mij in de weerspiegeling van het raam zag staan, draaide ze zich met een ruk om.

‘Damn,’ zei ze terwijl ze haar draadloze koptelefoon van haar oren haalde. ‘Ik kreeg bijna een hartaanval.’

‘Dan staan we quitte,’ zei ik met een grijns. Regina grijnsde niet terug. Dat verwarde me. Het was net juist zo gezellig geweest.

Haar kamer was twee keer zo groot als die van mij. Er lag duur uitziend bruin visgraatparket, de muren waren donkerblauw. Het bruin en blauw kleurde goed bij elkaar op een manier waar ik zelf nooit aan gedacht zou hebben. Regina’s viool stond naast een antiek uitziende kast. De kamer paste perfect bij Regina – hij was stijlvol en elegant, maar niet saai. Ik begreep nooit hoe je zo’n balans creëerde.

‘Wauw,’ zei ik. ‘Mooi hier.’ En ik maar in die roze barbiekamer slapen.

‘Heeft mijn moeder jaren geleden zo ingericht, dit was eerst de logeerkamer,’ zei Regina. ‘De enigen die er weleens sliepen zijn Bert en zijn gezin. Maar die komen toch bijna nooit.’ Bert was mijn ooms broer die naar Lapland was verhuisd. Regina ging er altijd heen met kerst, wat erg jaloersmakende foto’s opleverde.

Het was hier wel koud. Nog kouder dan in de rest van het huis.

‘Gedoe met de verwarming, en ook nog eens enkel glas,’ zei Regina, alsof ze mijn gedachten kon raden. ‘Maar ik douch altijd koud, dus ik kan goed tegen lage temperaturen.’ Ze gooide haar stuiterbal tegen de muur en ving hem weer.

‘Hoe kom je daaraan?’ vroeg ik, uit gebrek aan een beter gespreksonderwerp.

‘Eh… gekocht, wat anders,’ antwoordde Regina. ‘Ik kan me beter concentreren als ik iets in mijn handen heb tijdens het leren. Ik heb er al heel wat stressballen doorheen gejaagd.’

‘Stuiterballen zijn wel leuker,’ zei ik. Regina gaf geen antwoord. Ik staarde naar een grote doorzichtige bak naast haar bureau. Daar zaten verschillende stoffen in. Nu zag ik ook allemaal pakketjes naast de deur staan. ‘Zou je die niet liever in een andere kamer bewaren? Jullie hebben er zoveel.’

‘Dat zou eigenlijk wel beter zijn, maar die staan vol met allemaal spullen van mijn opa en oma. Mijn vader moet dat echt een keer uitzoeken, maar dat komt er steeds niet van.’

Ik herinnerde me dat dit huis vroeger van Sanders ouders was; Sander en Mariët hadden het na hun dood geërfd.

Het gesprek viel weer stil. Verveelde ik Regina? Ik wilde met dat hardloopverhaal beginnen, maar het voelde misplaatst. Regina’s raam begon door een windvlaag te klapperen. Aha! Daar kwam dat irritante geluid vandaan.

‘Moet je viool niet beneden staan?’ vroeg ik uiteindelijk maar. In het souterrain was een ruimte die vol stond met instrumenten van de band van Mariët. Als kind zat ik altijd achter het drumstel, terwijl Regina op de gitaar speelde en haar buurjongen Maurits op het keyboard. Doordat de kamer geluidsdicht geïsoleerd was, konden we op familieverjaardagen net zo veel lawaai maken als we wilden.

‘Niet nodig,’ antwoordde Regina. ‘De buren hebben toch minder tegen violen dan tegen die klereherrie die mijn moeder vroeger maakte.’ Ze glimlachte flauwtjes.

‘Vroeger?’

‘De instrumenten staan er niet meer,’ antwoordde Regina. ‘Wist je dat niet? De band is opgedoekt. Al best wel lang hoor, drie jaar nu? Mijn moeder had het te druk.’

Jammer. Het had Mariët iets cools gegeven, het idee dat ze hele avonden op een podium stond terwijl ze de volgende dag weer in mantelpak achter haar bureau zat. Mijn moeder keek alleen maar tv.

Regina klapte haar MacBook dicht en stond op. ‘Ik moet maar eens gaan. Ik ga zo even aan een project werken bij een studiegenoot.’

‘Op zondagavond?’ vroeg ik teleurgesteld. Regina had mij gevraagd om hier te komen wonen, maar ik begreep niet zo goed waarom. Tot nu toe leek ze niet echt blij te zijn dat ik hier was. Misschien had ze me alleen uitgenodigd in een vlaag van verstandsverbijstering, en had ze nu spijt.

Ze glimlachte sereen. ‘Het is moeilijk om iets te plannen als je zo druk bent.’

Normaal vond ik alleen thuis zijn heerlijk, maar vandaag was niet normaal. Over dertien uur begon mijn allereerste dag op mijn nieuwe school.

Als ik aan die school dacht, kreeg ik een enorme knoop in mijn maag. Opnieuw beginnen op een nieuwe school was op zich al erg genoeg, maar het was ook nog eens zo’n school met ontiegelijk veel aandacht voor alle leerlingen. Volgens mijn moeder begonnen hier wel vaker midden in het schooljaar leerlingen die een tweede kans nodig hadden. Maar met een ‘tweede kans’ werd dan meestal ‘eindelijk een voldoende halen voor wiskunde’ bedoeld, in plaats van ‘je gedragen als een normaal, niet-gevaarlijk mens’.

Niemand daar mocht te weten komen wat ik gedaan had. Mijn leven zou over zijn voordat het was begonnen. Zouden mijn nieuwe klasgenoten het geloven als ik vertelde dat ik gewoon een onvoldoende te veel had gehaald?

Mijn moeder nam altijd een glas wijn als ze gestrest was. Misschien moest ik dat ook maar eens doen. De wijnkoelkast was huge – niemand die het zou merken als ik een flesje mee naar boven nam. Ik moest toch doen alsof ik thuis was?

(Niet dat ik thuis ooit wijn dronk. Mijn moeder zag me al aankomen.)

Het voelde meteen al als een slecht plan. Ik had genoeg films en tv-series gezien om te weten dat alcohol nooit iets oplost. Bovendien vond ik wijn eigenlijk nog viezer dan koffie. Maar goed, het was een plan, het was een beetje spannend, en ik wilde gewoon even ergens anders mee bezig zijn dan met school. Een fles wijn jatten – nee, pakken – leek me meer dan prima afleiding.

Ik liep naar de keuken en opende de wijnkoelkast. Hoe duur zouden die flessen zijn? Waarschijnlijk wel echt veertig euro of zo, zulke snobs waren het wel.

Hmm, er was één plekje leeg, verder was de koelkast helemaal vol. Ik sloot de deur weer. Als ik er nu eentje meenam, zouden ze het meteen doorhebben. Bovendien: Regina zou nooit op die manier omgaan met stress. Die zou waarschijnlijk haar kleren voor morgen alvast klaarleggen en extra vroeg naar bed gaan. Nee, wacht – Regina zou in de eerste plaats niet gestrest zijn, omdat ze zou weten dat iedereen haar toch wel leuk zou vinden.

Ik moest maar gewoon een film gaan kijken en chips eten. Misschien kon ik mezelf met zout en vet ook wel genoeg bedwelmen om niet meer aan school te denken. Maar toen ik de voorraadkast naast de koelkast opende, zag ik achter in de kast nog meer wijnflessen in rekken liggen. Echt, die mensen spaarden flessen wijn alsof het Pokémon-kaarten waren. Ziekelijk. Als ik er eentje zou pakken die een beetje onderaan lag, zouden ze het echt niet merken. Het waren er te veel om te tellen.

Rode wijn dronk je toch gewoon op kamertemperatuur, of niet? Met een zak bolognesechips in mijn ene hand en de fles wijn in mijn andere hand liep ik naar de keuken om de fles te ontkurken, wat me verrassend goed afging. Ook pakte ik een mooi groot wijnglas. Ik vond het nu al helemaal gezellig. Het enige jammere was dat ik zo veel geluiden van boven hoorde, alsof ik helemaal niet alleen thuis was. Ik probeerde het te negeren. Het kwam vast van de buren. Dit was nog niet het tijdstip voor inbrekers.

Eenmaal in mijn kamer installeerde ik me op bed en schonk het glas tot aan de rand vol. Beetje te veel? Ach ja. Ik zette de fles op de grond naast het bed en zette mijn lievelingsfilm aan, Heathers – de versie uit 1989. Ik was te onrustig om de openingscredits uit te zitten, dus checkte ik ondertussen of er nog iets leuks op Instagram stond. Niets boeiends, alleen een paar nieuwe berichten.

Hoer

Block, delete.

Jij hoeft je gezicht hier echt niet meer te laten zien

Block, delete.

Whahaha, jij bent precies wat iedereen zei dat je was

Mijn leven was echt een stuk rustiger geweest als ik in 1989 had geleefd. Ik nam een flinke slok wijn en legde mijn telefoon onder mijn kussen. Ze konden me toch niets doen, behalve die rotberichten sturen.

‘Is het leuk?’

Ik schrok zo enorm dat ik wijn over mijn mouw morste. ‘What the hell? Jij was toch weg?’ Regina stond in de deuropening – weer leunend. Hoelang stond ze hier al? Het was al de tweede keer vandaag dat ze me zo aan het schrikken maakte. Die meid deed het erom. Het was te laat om mijn glas nog weg te moffelen, dus ik hield het gewoon vast alsof het de normaalste zaak van de wereld was en ik me helemaal niet schuldig zou moeten voelen.

‘Mijn studiegenoot voelde zich niet lekker.’ Ze keek naar de wijn in mijn handen en toen naar de fles op de grond, en toen weer naar mij. Ik deed heel erg mijn best om niet met mijn ogen te knipperen. Uiteindelijk nam ik nog maar een slokje.

‘Weet je wel dat je een fles wijn van achthonderd euro aan het drinken bent?’

Ik spuugde mijn slok uit in mijn glas. ‘Wát?’

‘Mijn vader heeft die gekregen van zijn laatste baas voordat hij ging freelancen. Het was een speciale wijn, die ze samen zouden drinken wanneer… nou ja, in elk geval, hij is heel bijzonder voor mijn vader. Hij bewaart hem al jaren.’

What the fuck? Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Ik dacht dat dit ding veertig euro zou kosten. Tachtig euro maximaal. ‘Ja, je… je ouders hadden gezegd dat ik eten uit de voorraadkast mocht pakken,’ hakkelde ik. ‘Hij lag ergens naast de chips, in dat gigantische wijnrek in de kast…’ Regina bleef me aankijken zonder iets te zeggen, dus voegde ik er snel aan toe: ‘Niet echt een bijzondere plaats. Had hem dan in de woonkamer gezet op een mooi plankje of zo. Of in die wijnkoelkast.’ Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Wat onhandig, zeg.’

‘Reageer je schuldgevoel niet op mij af,’ zei Regina scherp. ‘Wijn moet op een donkere plek bewaard worden. En de wijnkoelkast is alleen voor wijn die we elk moment kunnen openen.’ Ze liep mijn kamer binnen en pakte de fles op. ‘O Maja… ik zou je sowieso niet aanraden om zomaar onze spullen te jatten… maar hier gaat mijn vader van balen. Echt heel erg.’

‘Ik mocht ook chips pakken, niemand had gezegd dat ik geen wijn mocht,’ zei ik stuurs, met mijn armen over elkaar geslagen. Ik staarde naar de fles in haar hand. Je zag het er niet aan af dat hij achthonderd euro waard was. Hij was gewoon groen met een paars etiket. Vrij standaard, niet heel anders dan de wijnen die mijn moeder bij de Lidl kocht. Maar toch, ik had beter moeten weten. Hoe kon ik zo stom zijn? Ik hield niet eens van wijn!

Hoe zou mijn oom reageren als hij hierachter kwam? Hij zou groot gelijk hebben als hij me linea recta terug naar huis zou sturen. Hoelang zou het duren voordat mijn oude klasgenoten ontdekten dat ik weer terug was?

Zouden ze hun dreigementen echt waarmaken?

‘Het is wel typisch,’ zei Regina zo zacht dat ik mijn oren moest spitsen om haar te verstaan. ‘Je slaat iemand in elkaar en je wordt alsnog door mijn ouders in huis genomen, alsof die nog niet genoeg aan hun hoofd hebben. En al op dag twee besluit je niet alleen om dronken te worden, maar ook nog eens om iets wat een belangrijk moment voor mijn vader had moeten markeren, voor eens en voor altijd te verpesten. Ik zou het grappig vinden als het niet zo treurig was.’

Ze zag er niet erg verdrietig uit. Sterker nog, er leek een kleine glimlach op haar lippen te liggen. Die glimlach maakte me zenuwachtig. Ik wou dat ze gewoon boos werd, of dat ze er op zijn minst geschrokken uitzag. Nu was ze te kalm, veel te kalm.

‘Ik was niet van plan om dronken te worden,’ antwoordde ik kleintjes. Hoe zou mijn moeder reageren? Waarschijnlijk niet zo rustig als toen ik van school was gestuurd. Dat had ze aan zien komen. Maar dat ik nu alwéér de boel verklootte, net nu ik eindelijk de kans had gekregen om opnieuw te beginnen op een plek waar mensen nog geen hekel aan me hadden… de kans had gekregen om Regina beter te leren kennen…

Nou ja, dat laatste was goed aan het lukken: ik had nooit geweten dat Regina het in zich had om op zo’n manier tegen me te praten.

‘Sorry,’ zei ik zachtjes. ‘Ik wist het echt niet.’ Haar ogen bleven even hard staan, geen sprankeltje medelijden. ‘Ik zal het terugbetalen.’ Geen idee hoe ik het moest doen, ik had helemaal geen werk en als ik het van mijn zakgeld bij elkaar moest sparen, duurde het nog twee jaar voordat ik dat bedrag bij elkaar had.

‘Maak je geen zorgen.’ Regina’s glimlach werd breder. Doordat haar ogen niet meelachten, zag haar gezicht er verwrongen uit. ‘Ik denk niet dat hij het snel zal merken.’

‘Maar je zei net…’