Benjamin Alire Sáenz

Vertaald door Aimée Warmerdam

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #AriEnDante2

Vind de auteur: @benjamin.alire.saenz

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / N122101

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2021 Benjamin Alire Sáenz

Oorspronkelijke titel: Aristotle and Dante dive into the waters of the world

First published by Simon and Shuster

Nederlandse vertaling: Aimée Warmerdam

Omslagillustratie: © 2021 Sarah J. Coleman

Omslagontwerp: © 2021 Chloë Foglia

Nederlandse omslagbelettering: Studio L.E.O.

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Lieve lezer,

Aristoteles & Dante ontdekken de geheimen van het universum kwam in de Verenigde Staten al uit in 2012 en won in de periode erna vele (internationale) prijzen – maar het werd toen niet naar het Nederlands vertaald. Pas in 2017 ‘ontdekte’ ik het boek en werd ik verliefd. Ik besloot het vijf jaar na verschijnen alsnog te laten vertalen voor de Nederlandse lezers.

Wat ik toen niet wist, was dat Benjamin Alire Sáenz op dat moment al in het geheim bezig was met een vervolg. En wat ik toen ook niet wist, was dat er plannen zouden komen om het boek te verfilmen.

Nu, bijna tien jaar na verschijnen van het eerste deel, heb je het vervolgverhaal over Ari en Dante in handen. Benjamin Alire Sáenz gaat exact verder met vertellen waar hij in het eerste deel gestopt is; achter in de pick-uptruck van Ari, op het speciale plekje in de woestijn. Alsof de tussentijdse tien jaar slechts één hartslag duurde voor de twee jongens. Je bent in één klap weer terug in de hete zomer van 1986, toen Ari en Dante ontdekten dat ze verliefd waren.

Al na een paar pagina’s merkte ik dat Ari en Dante mijn hart nooit hadden verlaten. Het is Benjamin Alire Sáenz gelukt om deze jongens er vijf jaar geleden zo diep in te kerven dat ik zonder problemen meteen verder kon met hun ontroerende liefdesverhaal.

Gelukkig is net bekend gemaakt dat ze ook nog eens begonnen zijn met de verfilming van het eerste deel, dus je hebt na het lezen van dit boek nog iets om naar uit te kijken. We zijn in ieder geval nog lang niet van Aristoteles en Dante af.

Ik wens je heel veel leesplezier! Ik hoop dat het verhaal je net zo weet te ontroeren als het eerste deel waarschijnlijk deed.

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Amanda, ik zie de zon opkomen en ik denk aan jou. Soms hoor ik je lach in de kamer en dan hoor ik je zeggen: ‘Je bent gek, oom Ben.’

Dit boek is voor jou. Ik hou van je… en ik zal altijd van je blijven houden.

Waar ik ook naartoe ging, waar ik ook was, iedereen had altijd wel iets over de liefde te zeggen. Moeders, vaders, docenten, zangers, dichters, schrijvers, vrienden. Liefde; ze was als de lucht. Als de oceaan. Als de zon. Als de blaadjes aan de bomen in de zomer. Ze was als de regen die een eind aan de droogte maakt. Als het kabbelende geluid van het water in de rivier. En als het geluid van de brekende golven tegen de rotsen tijdens een storm. Liefde was waar we om vochten. Liefde was waar we voor leefden en voor stierven. Liefde was waar we in onze slaap van droomden. Liefde was wat we wilden inademen als we wakker werden en de dag begon. In de duisternis was de liefde een fakkel waarmee je de weg terug kon vinden. Liefde maakte een einde aan je verbanning en bracht je naar een land dat ‘Thuis’ heette.

De kunst van het in kaart brengen

Ik vroeg me af of Dante en ik op een dag onze namen op de wereldkaart zouden mogen schrijven. Andere mensen krijgen iets waarmee ze kunnen schrijven – en als ze naar school gaan wordt ze geleerd hoe ze dat moeten gebruiken. Maar jongens zoals Dante en ik krijgen geen potloden, pennen of spuitbussen. Ze willen dat we lezen, maar ze willen niet dat we schrijven. Waarmee zullen wij onze namen schrijven? En waar op de kaart zouden we onze namen kunnen schrijven?

Eén

Hier was hij, Dante, met zijn hoofd op mijn borst. In de stilte van de ochtend klonk alleen het geluid van zijn ademhaling. Het was alsof het hele universum was opgehouden waar het mee bezig was, gewoon om naar deze twee jongens te kijken die zijn geheimen hadden ontdekt.

Terwijl ik Dantes hartslag tegen mijn handpalm voelde, zou ik willen dat ik mijn hand in mijn borst kon steken, mijn hart eruit kon rukken en Dante alles kon laten zien wat daarin zat.

En er was nog iets: liefde deed niet alleen iets met mijn hart – het deed ook iets met mijn lichaam. Ik had me nog nooit zo levend gevoeld. En op dat moment wist ik, wist ik éíndelijk wat het woord ‘verlangen’ inhield.

Twee

Ik wilde hem niet wakker maken. Maar we konden niet voor altijd zo blijven liggen. We konden moeilijk ons hele leven in de laadbak van mijn truck doorbrengen. Het was laat, de dag was al begonnen, onze ouders zouden ongerust worden. We moesten naar huis. Ik gaf hem een zoen op zijn hoofd. ‘Dante? Dante? Wakker worden.’

‘Ik wil niet wakker worden,’ fluisterde hij.

‘We moeten naar huis.’

‘Ik ben al thuis. Ik ben bij jou.’

Ik glimlachte. Echt iets voor hem om dat te zeggen.

‘Kom op, laten we gaan. Volgens mij gaat het regenen. En je moeder vermoordt ons.’

Dante lachte. ‘Ze vermoordt ons niet. We krijgen alleen zo’n blik van haar.’

Ik trok hem omhoog, en even bleven we staan en keken naar de hemel.

Hij pakte mijn hand. ‘Zul je altijd van me houden?’

‘Ja.’

‘En hield je vanaf het begin van me, zoals ik meteen van jou hield?’

‘Ja, ik denk het wel. Voor mij is het moeilijker, Dante. Dat moet je proberen te begrijpen. Voor mij zal het altijd moeilijker zijn.’

‘Niet alles hoeft altijd ingewikkeld te zijn, Ari.’

‘Niet alles is zo simpel als jij denkt, Dante.’

Hij wilde nog iets zeggen, dus zoende ik hem. Zodat hij zijn mond zou houden, denk ik, maar ook omdat ik het fijn vond om hem te zoenen.

Hij lachte. ‘Eindelijk snap je hoe je een discussie van me kunt winnen.’

‘Yep,’ zei ik.

‘Voorlopig werkt dat wel,’ zei hij.

‘We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn,’ zei ik.

‘Dat is waar.’

‘Ik ben blij dat je niet hetzelfde bent als ik, Dante. Als je hetzelfde zou zijn als ik, zou ik niet van je houden.’

‘Zei je nou dat je van me hield?’ Hij lachte.

‘Laat maar zitten.’

‘Laat wát maar zitten?’ vroeg hij, en toen zoende hij mij. ‘Je smaakt naar regen,’ zei hij.

‘Ik hou van regen.’

‘Weet ik. Ik wou dat ik de regen was.’

‘Je bént de regen, Dante.’ Eigenlijk wilde ik zeggen: je bent de regen en de woestijn, en je bent de gum die het woord ‘eenzaamheid’ uitgumt. Maar dat zou te veel zijn, en ik was de jongen die te weinig zei en Dante was de jongen die te veel zei.

Drie

Op weg naar huis zwegen we.

Dante was stil. Te stil misschien. Hij, die nooit om woorden verlegen zat, die altijd wist wat hij moest zeggen en hoe hij het moest zeggen zonder bang te zijn. En toen kwam de gedachte in me op dat Dante misschien ook altijd bang was geweest, net als ik. Het was alsof we samen een kamer binnen waren gegaan zonder te weten wat we daar eigenlijk moesten doen. Of misschien, of misschien, of misschien. Ik kon niet ophouden met over de dingen na te denken. Zou er een moment komen dat ik niet meer over al die dingen hoefde na te denken?

En toen hoorde ik Dantes stem. ‘Ik wou dat ik een meisje was.’

Ik keek naar hem. ‘Wát? Het is heel heftig om een meisje te willen zijn. Zou je dat echt willen?’

‘Nee, ik bedoel, ik vind het prima om een jongen te zijn, ik vind het prima om een piemel te hebben.’

‘Ik ook.’

En toen zei hij: ‘Maar als ik een meisje zou zijn dan konden we trouwen en… nou ja, je weet wel.’

‘Dat gaat niet gebeuren.’

‘Dat weet ik, Ari.’

‘Niet verdrietig worden.’

‘Nee, ik word niet verdrietig.’

Maar ik wist dat hij wel verdrietig zou worden.

En toen zette hij de radio aan en zong met Eric Clapton mee, en hij fluisterde dat ‘My Fathers Eyes’ misschien wel zijn nieuwe lievelingsnummer was. ‘Waiting for my prince to come,’ fluisterde hij. En hij glimlachte.

En hij vroeg: ‘Waarom zing jij eigenlijk nooit?’

‘Als je zingt ben je vrolijk.’

‘En jij bent nooit vrolijk?’

‘Alleen als ik met jou ben.’

Ik vond het heerlijk als hij moest lachen om iets wat ik zei.

Toen we voor zijn huis stopten liet de zon bijna zijn gezicht zien, klaar voor een nieuwe dag. En zo voelde het precies – als een heel nieuwe dag. Maar het kwam in me op dat ik misschien wel nooit zou weten – of nooit zeker zou weten – hoe de nieuwe dag eruit zou zien. En ik wilde echt niet dat Dante zou merken dat ik vanbinnen bang was, want dan zou hij kunnen denken dat ik niet van hem hield.

Ik zou nooit laten merken dat ik bang was. Dat beloofde ik mezelf. Maar eigenlijk wist ik al dat ik me niet aan die belofte zou kunnen houden.

‘Ik wil je zoenen,’ zei hij.

‘Yep.’

Hij sloot zijn ogen. ‘Laten we doen alsof.’

Ik glimlachte, en terwijl hij zijn ogen dicht had, lachte ik hardop.

‘Je lacht me uit.’

‘Helemaal niet. Ik zoen je.’

Hij lachte en keek me aan. Uit zijn ogen straalde zo veel hoop, zo veel verwachting. Hij sprong uit de truck en sloeg de deur achter zich dicht. Toen stak hij zijn hoofd door de raamopening. ‘Ik zie een verlangen in je, Aristoteles Mendoza.’

‘Een verlangen?’

‘Ja. Een hunkering.’

‘Hunkering?’

Hij lachte. ‘Die woorden straal je uit. Zoek ze maar op.’

Ik keek hoe makkelijk hij het trapje van de veranda op liep. Met de soepele bewegingen van een zwemmer. Gewichtloze, zorgeloze stappen.

Hij draaide zich om en zwaaide, met die lach van hem. Ik vroeg me af of die lach genoeg zou zijn.

God, laat zijn lach alsjeblieft genoeg zijn.

Vier

Volgens mij was ik nog nooit van m’n leven zo moe geweest. Ik liet me languit op mijn bed vallen – maar de slaap had geen zin om te komen.

Been sprong naast me op het bed en likte me in mijn gezicht. Toen ze hoorde hoe hard het buiten waaide kroop ze dicht tegen me aan. Ik vroeg me af wat volgens haar onweer was en of honden eigenlijk wel over dat soort dingen nadachten. Ik was in elk geval blij met het onweer. Dit jaar was een jaar vol stormen, de vreemdste stormen die ik ooit had meegemaakt. Ik moest in slaap gevallen zijn, want toen ik wakker werd goot het van de regen.

Ik had trek in koffie en besloot naar beneden te gaan. Mijn moeder zat aan de keukentafel – een beker in haar ene hand en een brief in haar andere.

‘Hé,’ fluisterde ik.

‘Hé,’ zei ze, met die glimlach van haar. ‘Jij was laat thuis.’

‘Of vroeg – het is maar hoe je het bekijkt.’

‘Vroeg is voor een moeder altijd laat.’

‘Was je ongerust?’

‘Ik ben niet iemand die snel ongerust is.’

‘Dan lijk je op mevrouw Quintana.’

‘Het zal je verbazen hoeveel mevrouw Quintana en ik met elkaar gemeen hebben.’

‘Ja,’ zei ik. ‘Jullie denken allebei dat jullie zoons de knapste jongens van de wereld zijn. Jij komt niet vaak buiten, hè mam?’

Ze leunde naar voren en ging met haar vingers door mijn haar. En toen keek ze me aan met zo’n blik waaruit je kon opmaken dat ze een verklaring verwachtte.

‘Dante en ik zijn achter in mijn truck in slaap gevallen. We hebben niet…’ Ik maakte mijn zin niet af en haalde mijn schouders op. ‘Er is niks gebeurd.’

Ze knikte. ‘Het is ingewikkeld, hè?’

‘Ja,’ zei ik. ‘Is het altijd zo ingewikkeld, mam?’

Ze knikte. ‘Liefde is eenvoudig en ingewikkeld tegelijk. Bij je vader en mij ging het ook zo. Ik wilde ontzettend graag dat hij me aanraakte. En tegelijkertijd was ik ontzettend bang.’

Ik knikte. ‘Maar jullie waren tenminste wel…’

‘Ja, dat wel. Ik was een meisje en hij een jongen.’

‘Ja…’ Ze keek naar me met die blik waarmee ze altijd naar me keek en ik vroeg me af of ik ooit zo naar iemand zou kunnen kijken, met ogen waarin je al het goede van de wereld kon zien, alle goede dingen van het hele universum.

‘Waarom, mam? Waarom ben ik zo? Misschien verander ik nog en vind ik meisjes op een dag wel leuk, zoals ik ze leuk hoor te vinden, bedoel ik. Misschien is dat wat Dante en ik nu voelen gewoon een fase, ik bedoel, wat ik voel, voel ik alleen voor Dante. Dus wie weet val ik niet echt op jongens en vind ik Dante gewoon leuk omdat hij Dante is.’

Ik zag dat ze eigenlijk moest glimlachen. ‘Hou jezelf niet voor de gek, Ari. Je kunt hier niet voor weglopen en je kunt er geen verhaal omheen verzinnen.’

‘Waarom doe je nou alsof het niks is, mam?’

‘Alsof het niks is? Dat wil ik helemaal niet zeggen. Toen, met tante Ophelia, heb ik het er heel moeilijk mee gehad. Maar ik hield van haar. Net zoals ik van jou hou en van je zussen en je vader.’ Ze zweeg even. ‘En van je broer.’

‘Ook van mijn broer?’

‘Dat ik het niet over hem heb, wil niet zeggen dat ik niet aan hem denk. Mijn liefde voor hem is een verzwegen liefde. In die stilte bevinden zich duizenden dingen.’

Daar moest ik nog eens een keer over nadenken. Door naar haar te luisteren begon ik de wereld op een andere manier te bekijken. Als ik haar stem hoorde, hoorde ik liefde.

‘Dit is natuurlijk niet de eerste keer dat ik aan zet ben.’ Ze had die krachtige en vastberaden uitdrukking op haar gezicht. ‘Jij bent mijn zoon. En je vader en ik hebben besloten dat zwijgen geen optie is. Kijk waar die stilte over je broer toe geleid heeft – niet alleen met jou, maar met ons allemaal. Die fout maken we niet nog een keer.’

‘Betekent dat dat ik alles moet vertellen?’

Ik zag dat ze tranen in haar ogen kreeg en ik hoorde de vertedering in haar stem toen ze zei: ‘Niet alles. Maar ik wil dat je weet dat je geen vreemdeling bent. Het is een harde wereld en er zullen altijd mensen zijn die je het gevoel willen geven dat je hier niet thuishoort, niet in dit land, en in geen enkel ander land. Maar hier hoor je thuis, Ari. Jij hoort bij ons en wij horen bij jou.’

‘Maar is het verkeerd om homo te zijn? Dat denkt iedereen kennelijk.’

‘Niet iedereen. Het is een domme en een gemene opvatting. Tante Ophelia geloofde het. Ze kerfde de woorden “ik hoor er niet bij” in haar hart. Het heeft heel lang geduurd voor ze die woorden kon vergeten. Ze moest ze letter voor letter wissen. Ze wilde het begrijpen. Ze wilde veranderen, maar dat kon ze niet. Op een gegeven moment ontmoette ze een man die van haar hield. Wie hield er nou niet van een vrouw als Ophelia? Maar ze kon het niet, Ari. Ze wist dat ze hem ongelukkig zou maken omdat ze nooit van hem zou kunnen houden zoals ze van Franny hield. Ze moest een deel van haar leven geheimhouden, en dat is triest, Ari. Je tante was een bijzonder mens. Ik heb zoveel van haar geleerd.’

‘Wat moet ik doen, mam?’

‘Weet je wat een cartograaf is?’

‘Natuurlijk weet ik dat. Van Dante geleerd. Dat is iemand die kaarten maakt. Ik bedoel, zo iemand brengt de wereld in kaart zodat mensen weten wat er allemaal is.’

‘Precies,’ zei ze. ‘En dat is wat jullie moeten doen. Dante en jij moeten een nieuwe wereld in kaart brengen.’

‘En we zullen een heleboel fouten maken en we moeten alles in het geheim doen, toch?’

‘Het spijt me dat de wereld niet anders in elkaar zit. Maar je zult leren hoe je je moet redden. Je zult een ruimte voor jezelf moeten creëren waar je je veilig voelt en je zult moeten leren om de juiste mensen te vertrouwen. En dan kun je echt gelukkig zijn, Ari. Ik zie nu al aan je dat Dante je gelukkig maakt. En dat maakt mij gelukkig. Want ik vind het verschrikkelijk als ik zie dat je somber bent. En Dante en jij hebben ons en Soledad en Sam. Jullie hebben al vier mensen in je team.’

‘Voor een goed honkbalteam hebben we er negen nodig.’

Ze lachte.

Ik wilde tegen haar aankruipen en huilen. Niet omdat ik me op dat moment schaamde, maar omdat ik wist dat ik een heel slechte cartograaf zou zijn.

En zonder erbij na te denken fluisterde ik: ‘Waarom heeft niemand me verteld dat verliefd zijn zo’n pijn doet?’

‘Als ik het je verteld had, waren de dingen dan anders gelopen?’

Vijf

De zomer was al bijna voorbij. Het zou nog een paar dagen blijven regenen en dan zou het weer net zo droog worden als daarvoor. Terwijl ik in de kelder met gewichten trainde, dacht ik na over een hobby. Misschien moest ik iets gaan doen waardoor ik een beter mens zou worden, of iets waardoor ik niet altijd maar in mijn hoofd zat. Maar ik was nergens echt goed in. Niet zoals Dante, die zo’n beetje overal goed in was. Ik had bedacht dat ik helemaal geen hobby’s had. Aan Dante denken, dat was mijn hobby. Mijn hobby was aan Dante denken en dan voelen hoe mijn hele lichaam begon te trillen.

Misschien zou ik het te druk hebben voor een hobby omdat ik mijn leven geheim moest zien te houden. Miljoenen jongens zouden me willen vermoorden, vermóórden, alleen maar om wat ik vanbinnen voelde. En vechten was geen hobby, dat was iets wat ik moest leren om te overleven.

Ik ging onder de douche en daarna besloot ik om een lijst te maken van dingen die ik wilde doen:

– gitaar leren spelen

Ik streepte ‘Gitaar leren spelen’ meteen weer door, want ik wist dat ik er nooit goed in zou zijn. Ik had het niet in me om een Andrés Segovia of Jimi Hendrix te worden. Dus ging ik verder met mijn lijst.

– me aanmelden voor de universiteit

– meer lezen

– vaker muziek luisteren

– een reis maken (of misschien gewoon gaan kamperen met Dante?)

– elke dag in mijn dagboek schrijven (of het in elk geval proberen)

– een gedicht schrijven (dom)

– met Dante naar bed

Dat streepte ik door. Maar de woorden bleven door mijn hoofd spelen. Een verlangen dat je vanbinnen voelt kun je niet doorstrepen.

Zes

Ik dacht aan die keer dat die klootzakken Dante in elkaar hadden geslagen, aan hoe bang hij moest zijn geweest toen ze boven op hem waren gesprongen en hem daarna bloedend hadden achtergelaten. Hij had wel dood kunnen zijn. En dat kon die gasten niks schelen. En ik was niet bij hem geweest om hem te beschermen. Ik had er moeten zijn. Ik kon het mezelf niet vergeven dat ik er toen niet voor hem was.

Zeven

Onder het lezen was ik in slaap gevallen. Toen mijn moeder me wakker maakte lag Been naast me. ‘Dante aan de telefoon.’

‘Waarom lach je?’ vroeg ik.

‘Lach ik?’ vroeg ze.

‘Mam. Hou op.’

Ze schudde haar hoofd en haalde haar schouders op. Lichaamstaal voor: ‘En wat dan nog?’

Ik liep naar de woonkamer en pakte de hoorn op. ‘Hoi.’

‘Wat was je aan het doen?’

‘Ik was een boek aan het lezen maar ik ben in slaap gevallen.’

‘Welk boek?’

‘En de zon gaat op.’

‘Dat heb ik nooit uitgelezen.’

‘Wát???’

‘Hoezo: wát? Maak je een grap?’

‘Ja, maar een grap die je alleen uithaalt met iemand die je leuk vindt.’

‘O, dus je vindt me leuk?’

‘Je zit te vissen.’

‘Yep.’ Ik zag voor me hoe hij lachte. ‘En ga je nog vragen wat ik aan het doen was?’

‘Dat wilde ik je net vragen.’

‘Nou, ik zat met mijn vader te praten. Hij spoort echt niet helemaal. Hij ging me vertellen welke beroemde mensen er allemaal homofiel waren.’

‘Wat?’

We schoten alle twee in de lach.

‘Hij doet zijn best om heel cool te doen over homo’s en zo. Het is echt lief om te zien.’

‘Dat is het woord. Lief,’ zei ik.

‘Hij zei dat ik Oscar Wilde moest lezen.’

‘Wie is dat?’

‘Dat was die Engelsman, of misschien was hij Iers, ik weet het niet. Beroemde schrijver uit de victoriaanse tijd. Volgens papa was hij zijn tijd vooruit.’

‘En je vader leest zijn boeken?’

‘Tuurlijk. Mijn vader is echt een lezer.’

‘En hij vindt het niet erg dat… je weet wel, dat hij dus…’

‘Ik denk niet dat mijn vader moeite heeft met het idee dat iemand homo is. Volgens mij is hij wel een beetje verdrietig omdat hij weet dat het niet makkelijk voor mij zal zijn. Verder is hij nieuwsgierig, hij is niet bang voor andere ideeën. Van ideeën ga je niet dood. Dat zegt hij heel vaak.’

Ik dacht aan mijn eigen vader en vroeg me af wat er in hem omging. Ik vroeg me af of hij verdrietig was voor mij, en of hij in de war was.

‘Ik mag je vader,’ zei ik.

‘Hij mag jou ook.’ Hij was even stil. ‘Hé, heb je zin om iets af te spreken? School begint alweer bijna.’

‘Ah, de cyclus van het leven.’

‘Je hebt een hekel aan school, hè?’

‘Zoiets, ja.’

‘Leer je er niks?’

‘Dat zei ik niet. Ik heb alleen het gevoel dat het tijd is voor een volgende fase. Ik heb het gehad met die lockers, de gangen en die klootzakken, en, nah, ik heb er gewoon nooit bij gehoord, en, shit, nu ga ik er zeker niet bij horen.’

Aan de andere kant van de lijn bleef het stil. Tot Dante eindelijk zei: ‘Je vindt dit allemaal heel erg, hè Ari?’ Ik hoorde die gekwetste ondertoon in zijn stem.

‘Luister, ik kom eraan. En dan gaan we samen iets doen.’

Dante zat op het trapje voor zijn huis. Blootsvoets.

‘Hoi.’ Hij zwaaide. ‘Ben je boos?’

‘Hoezo? Omdat je geen schoenen aanhebt? Dat kan me niks schelen.’

‘Dat kan niemand iets schelen, behalve mijn moeder. Die vertelt me altijd wat ik moet doen.’

‘Dat is wat moeders doen. En waarom? Omdat ze van ons houden.’

‘Correcto. Zo zeg je dat toch, in het Spaans?’

‘Nah, zo zegt alleen een gringo het.’

Hij rolde met zijn ogen. ‘O. En hoe zegt een echte Mexicaan het dan? Niet dat jij een echte Mexicaan bent.’

‘Daar hebben we het al een keer over gehad, toch?’

‘Ja, en over dat onderwerp zullen we het nog heel vaak hebben, omdat dit over ons leven gaat. Wij wonen in dit bizarre niemandsland dat “Amerikaanse identiteit” heet.’

‘Maar we zijn Amerikanen, toch? Jij ziet er niet eens Mexicaans uit.’

‘Jij wel, maar ben je daarom Mexicaanser dan ik? Onze achternamen verraden alles en dus zullen er altijd mensen zijn die ons nooit als echte Amerikanen behandelen.’

‘Wie wil er nou een echte Amerikaan zijn?’

‘Ha, daar ben ik het mee eens, babe.’ Hij glimlachte een beetje.

‘Ben je het aan het uitproberen, met dat “babe”?’

‘Ik wilde het in ons gesprek eh… verwerken, zodat je het niet zou opmerken.’

‘Ik merkte het wel op.’ Ik rolde niet met mijn ogen, maar ik keek hem wel met een blik aan die duidelijk maakte dat ik met mijn ogen wilde rollen.

‘Wat vind je ervan?’

‘Nou, ik bedoel, ik ben misschien een babe,’ zei ik, ‘maar “bábe”?’

‘Je hoeft niet meteen arrogant te doen, hè, ook al ben je een babe.’ Aan zijn stem kon je horen dat hij het grappig vond, maar dat hij zich tegelijkertijd ergerde. ‘Dus “babe” werkt voor jou niet. Hoe moet ik je dan noemen?’

‘Wat denk je van “Ari”?’

‘Wat denk je van “schatje”?’ Ik wist dat hij een grap maakte.

‘Fuck. Echt niet.’

‘En “mi amor”?’

‘Beter, maar dat zegt mijn moeder ook tegen mijn vader.’

‘Ja, mijn moeder ook.’

‘We willen toch niet hetzelfde klinken als onze moeders?’

‘Echt niet,’ zei Dante. Ik vond het heerlijk dat hij dat pathetische-melancholische-jongens-ding, waar ik altijd mee worstelde, zo veel lichter kon maken. En ik wilde hem zoenen.

‘Weet je, Ari. We zijn de lul.’

‘Ja, we zijn de lul.’

‘We zullen nooit Mexicaans genoeg zijn. We zullen nooit Amerikaans genoeg zijn. En we zullen nooit straight genoeg zijn.’

‘Klopt,’ zei ik. ‘En ik durf te wedden dat we op een dag ook niet gay genoeg zullen zijn.’

‘We zijn de lul.’

‘Ja… dat zijn we echt,’ zei ik. ‘Homomannen gaan dood aan een ongeneeslijke ziekte. En volgens mij zijn veel mensen daarom bang voor ons. Ze zijn bang dat wij ze op de een of andere manier kunnen besmetten. En het valt ze nu op dat we met heel veel zijn. Ze zien ons met z’n allen door de straten van New York en San Francisco lopen, door Londen en Parijs en alle andere grote steden in de wereld. En er zijn heel veel mensen die het niks zou kunnen schelen als we allemaal dood zouden gaan. Dit is echt heel ernstig, Dante. En jij en ik, wij zijn de lul. Ik bedoel. Wij zijn echt de lul.’

Dante knikte. ‘Ja, dat zijn we.’

We zaten naast elkaar en werden steeds somberder. Te somber.

Maar Dante wist ons weer aan het lachen te maken. Hij zei: ‘Hé, maar als we toch de lul zijn, denk je dan dat we misschien een keer met elkaar naar bed kunnen gaan?’

‘Geen slecht idee. We kunnen in elk geval niet zwanger worden.’ Ik zei het zo gewoon mogelijk. Terwijl met hem naar bed gaan zo’n beetje het enige was waar ik aan kon denken. Maar ik ging hem dus echt niet vertellen dat ik fucking gek werd bij de gedachte daaraan. We waren jongens. En zo zijn jongens, of ze nou homo zijn of straight of wat dan ook.

‘Maar als een van ons tóch zwanger zou worden, dan zouden we mogen trouwen. Nee, dan zouden we zelfs móéten trouwen.’

‘Dat is het slimste en het domste wat ik je ooit heb horen zeggen.’

En man, wat wilde ik hem graag zoenen. Echt zoenen, bedoel ik.

Acht

‘Laten we naar de film gaan.’

‘Oké,’ zei ik. ‘Welke?’

‘Er draait een film die ik graag wil zien. Stand by Me. Ze zeggen dat-ie heel goed is.’

‘Waar gaat hij over?’

‘Een stel jongeren die op zoek gaan naar een dode jongen.’

‘Klinkt leuk,’ zei ik.

‘Doe niet zo sarcastisch.’

‘Oké.’

‘Hij is goed.’

‘Maar je hebt hem nog niet gezien.’

‘Ik beloof je dat hij goed is.’

‘En als ik hem niet goed vind?’

‘Dan krijg je van mij je geld terug.’

Het was namiddag, midden in de week, dus er waren niet veel mensen in de bioscoop. We gingen op een van de achterste rijen zitten en er zaten bijna geen mensen bij ons in de buurt. Er was een jong stelletje, studenten zo te zien, dat zat te zoenen. Hoe zou dat zijn, vroeg ik me af, als je iemand die je leuk vond zomaar kon zoenen? Terwijl iedereen je kon zien. Ik zou nooit weten hoe dat voelde. Nooit van m’n leven.

Maar het was heel erg fijn om in de donkere bioscoop naast Dante te zitten. Ik moest lachen, want het eerste wat hij deed was zijn gympen uittrekken. We aten samen uit een grote bak popcorn en soms raakten onze handen elkaar.

Terwijl ik naar de film keek voelde ik af en toe zijn blik naar mij gaan. Ik vroeg me af wat hij zag, welk beeld hij van me maakte als hij naar me keek. ‘Ik wil je zoenen,’ fluisterde hij.

‘Kijk naar de film,’ zei ik.

Hij zag dat ik glimlachte.

En toen zoende hij me.

In de donkere bioscoop, waar niemand ons kon zien, zoende een jongen me. Een jongen die naar popcorn smaakte. En ik zoende hem ook.

Negen

Toen ik naar Dantes huis terugreed, zette hij zijn voeten op het dashboard van mijn truck.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Hé!’

‘Wat is er zo grappig?’

‘Je hebt je gympen in de bioscoop laten liggen.’

‘Shit.’

‘Zal ik omkeren?’

‘Nee, ik zal ze niet missen.’

‘Maar je moeder wel.’

‘Die komt er nooit achter.’

‘Wedden van wel?’

Tien

Toen we voor Dantes huis stopten, zaten zijn ouders op de veranda. Dante en ik liepen het trapje op.

‘Waar zijn je schoenen, Dante?’

‘Jullie worden niet geacht om op de veranda op me te gaan zitten wachten. Dat noemen ze uitlokking.’

Meneer Quintana schudde zijn hoofd. ‘Misschien moet je je artistieke ambities opzijzetten en advocaat worden. En mocht je denken dat ik hierdoor zou vergeten dat je geen antwoord hebt gegeven op mijn vraag, dan zou ik daar als ik jou was nog eens goed over nadenken.’

‘Waarom vind je het zo leuk om te zeggen: “daar zou ik als ik jou was nog eens goed over nadenken”?’

Mevrouw Quintana hoefde hem alleen maar aan te kijken.

‘Ik heb ze uitgetrokken, in de bioscoop. En ik ben ze vergeten.’

Meneer Quintana lachte niet, maar ik zag aan hem dat hij zich moest inhouden. ‘Er zit niet echt vooruitgang in, hè Dante?’

‘Dat ligt eraan. Wie bepaalt er eigenlijk wat vooruitgang is?’

‘Ik. Ik ben de vader.’

‘Weet je, vader, het werkt voor mij niet als je opeens de volwassene gaat uithangen.’

Mevrouw Quintana hoefde niet te lachen.

En toen moest Dante wel doorgaan. Hij kon niet anders. ‘Luister, probeer het eens van een andere kant te bekijken. Iemand zal ze aantreffen en ze mooi vinden en ze mee naar huis nemen. En dan heeft diegene een paar nieuwe gympen. En misschien hebben zijn ouders geen geld om nieuwe schoenen voor hem te kopen. Dus dan is het eigenlijk beter zo.’

Ik kon die jongen wel zoenen. Dante wist niet dat hij grappig was. Hij zei die dingen niet om mensen aan het lachen te maken. Daar was hij veel te oprecht voor.

Dantes vader schudde zijn hoofd. ‘Dante, geloof je zelf wat je allemaal zegt?’

‘Ik denk het wel. Ja.’

‘Daar was ik al bang voor.’

Meneer Quintana en Dante gingen nog even door met hun verbale schaakspel, en ik stond erbij en keek naar hen. Het viel me op dat mevrouw Quintana er erg zwanger uit begon te zien. Oké, misschien nog niet héél erg, maar toch. Zwanger. Wat een raar woord, eigenlijk. Misschien zou er een mooier woord moeten zijn voor een vrouw die een baby krijgt. Toen ze uitgepraat waren, keek mevrouw Quintana naar mij en vroeg: ‘Hoe was de film?’

‘Heel goed. Ik denk dat u hem ook mooi zou vinden.’

Meneer Quintana kneep even in haar hand. ‘Soledad houdt niet van films. Ze werkt liever.’

Ze keek haar man met een schamper lachje aan. ‘Dat is niet waar,’ zei ze. ‘Ik lees alleen ook graag boeken.’

‘Ja. Maar dan wel een boek over de nieuwste theorieën van psychologische ontwikkelingen of de nieuwste theorieën over hoe gedragsveranderingen nou echt plaatsvinden.’

Ze lachte. ‘Ik heb toch ook geen commentaar op jouw voorliefde voor postmoderne poëzie?’

Ik vond het leuk hoe zij met elkaar omgingen. Ze pesten elkaar op een speelse, lieve manier. Er was zo veel genegenheid binnen Dantes gezin. Misschien was mevrouw Quintana strenger dan meneer Quintana. Maar ze was aardig. Ze was streng én ze was aardig.

Dante keek naar zijn moeder. ‘Heb je al een naam bedacht?’

‘Nog niet, Dante.’ Aan haar stem kon je horen dat ze zich ergerde aan Dantes nieuwe hobby en dat ze het grappig vond. ‘We hebben nog vier maanden de tijd om te beslissen.’

‘Het wordt een jongen, wist je dat?’

‘Het maakt me niet uit. Een jongen. Een meisje.’ Ze keek naar meneer Quintana. ‘En ik wil niemand beledigen, maar ik hoop dat de baby op de moeder lijkt.’

Meneer Quintana keek haar aan. ‘Echt waar?’

‘Ja, en laat dat “echt waar?” maar zitten, Sam. Ik ben in de minderheid. Dante gaat jou achterna. Ik deel het huis met twee jongens. Dit gezin heeft nog een volwassene nodig.’

Daar moest ik om lachen. Daar moest ik heel erg om lachen.

‘Zal ik mijn lijst voorlezen?’

‘Lijst?’

‘Ja, van namen die ik heb bedacht voor mijn broertje.’ Hij lag op zijn bed en ik zat in zijn stoel. Hij keek me indringend aan.

‘Moet je nou lachen?’

‘Nee, helemaal niet. Hoor je mij soms lachen?’

‘Vanbinnen lach je. Ik zie het aan je.’

‘Ja, vanbinnen lach ik. Je bent onverbeterlijk.’

‘Dat woord heb je van mij geleerd.’

‘Klopt.’

‘En nu gebruik je het tegen me.’

‘Inderdaad.’ Ik keek hem even aan. ‘Hebben je ouders nog iets in te brengen?’

‘Als het aan mij ligt niet.’

Hij stond op, haalde een geel blocnote uit de la van zijn bureau en liet zich weer op bed vallen. ‘Dit zijn de namen die ik tot nu toe het mooist vind: Rafael…’

‘Mooi.’

‘Michelangelo.’

‘Dat is belachelijk!’

‘Zegt de jongen die Aristoteles heet.’

‘Hou je bek.’

‘Ik hou mijn bek niet.’

‘Dat heb ik in de gaten.’

‘Ari, ga je nog luisteren? Of ga je alleen maar commentaar geven?’

‘Ik dacht dat dit een gesprek was. Jij zegt altijd dat ik te weinig zeg. En nu zeg ik wat en dan is het niet goed. Maar ik hou mijn mond al. Ik weet namelijk hoe dat moet.’

‘Ja, ja,’ zei hij.

‘Ja, ja,’ zei ik.

‘Luister gewoon naar mijn lijst, en bewaar je sarcasme en ironie voor later, oké?’

‘Ik doe niet aan ironie.’

‘O nee?’

God, wat wilde ik hem graag zoenen. En zoenen en zoenen en zoenen. Ik dacht dat ik gek werd. Draaiden mensen door als ze op iemand verliefd werden? Wie was ik? Ik herkende mezelf niet meer. Shit.

‘Oké,’ zei ik. ‘Ik luister. Lees voor.’

‘Octavio. Javier. Juan Carlos. Oliver. Felipe of Philip. Constantine. Cesar. Nicholas. Benjamin. Niet Ben, maar Benjamin. Adam. Santiago. Joaquin. Francis. Noel. Edgar. Dat is wat ik tot nu toe heb. Ik heb alle gewone namen doorgestreept.’

‘Gewone namen?’

‘John, Joe, Michael, Edward, et cetera. Wat vind je ervan?’

‘Heb je gemerkt dat bijna al die namen heel Mexicaans klinken?’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Niks. Ik zeg het alleen.’

‘Ik wil dat hij Mexicaans is, Ari. Ik wil dat hij alles is wat ik niet ben. Ik wil dat hij Spaans leert. Ik wil dat hij goed in wiskunde is.’

‘En je wilt dat hij heteroseksueel is.’

‘Ja,’ fluisterde hij. De tranen liepen over zijn wangen en ik kon het niet aanzien. ‘Ja, Ari. Ik wil dat hij hetero is.’ Hij ging rechtop zitten, hield zijn handen voor zijn gezicht en huilde. Dante en tranen.

Ik ging naast hem op zijn bed zitten en trok hem tegen me aan. Ik zei niks.

Ik liet hem gewoon tegen mijn schouder snikken.

Elf

Ik droomde de hele nacht over Dante. Over Dante en mij.

Ik droomde zijn lippen. Ik droomde zijn aanraking. Ik droomde zijn lichaam.

Ze noemen het verlangen, maar wat is dat?

Twaalf

Toen mijn vader binnenkwam, zat ik aan de keukentafel mijn huiswerk te maken. Hij zag er moe en bezweet uit. Hij lachte even naar me – en toen zag hij er plotseling een stuk jonger uit.

‘Hoe was het op je werk?’

‘Sneeuw, regen, hitte, noch de duisternis van de nacht…’

Ik viel hem in de rede en maakte zijn zin af: ‘… zal de postbezorgers ervan weerhouden hun opgedragen route af te leggen.’

Mijn vader keek me aan. ‘Ken je ons motto uit je hoofd?’

‘Natuurlijk. Ik heb het toen ik zeven was uit mijn hoofd geleerd.’

Even dacht ik dat ik tranen in zijn ogen zag. Ik wist bijna zeker dat mijn vader in zijn leven wel vaker moest huilen, maar hij hield het altijd voor zichzelf. Ik leek erg op hem. Soms zagen we de dingen niet die zich vlak voor onze neus afspeelden. Er was iets veranderd tussen ons. Ik dacht dat ik hem haatte – maar dat was nooit het geval geweest. En ik dacht dat hij helemaal niet om mij gaf. Maar ik wist nu dat hij aan me dacht, zich zorgen om me maakte en van me hield. Op een manier die ik nooit helemaal zou begrijpen.

Misschien zou hij me nooit een zoen op mijn wang geven, zoals Dantes vader deed. Maar dat wilde nog niet zeggen dat hij niet van me hield.

‘Ik ga douchen.’

Ik glimlachte naar hem en knikte. Zijn ritueel. Elke dag als hij van zijn werk kwam ging hij eerst douchen. En dan schonk hij een glas wijn in en ging hij naar buiten om een paar sigaretten te roken.

Toen hij de keuken weer in kwam, had ik al een glas wijn voor hem ingeschonken. ‘Vind je het goed als ik met je meega naar achteren? Of wil je alleen zijn?’

Hij liep naar de koelkast en haalde er een blikje Dr Pepper uit. Hij gaf het aan me. ‘Kom, drink wat met je vader.’

Mijn vader. Mijn vader, mijn vader, mijn vader.

Dertien

Die ochtend ging ik een stuk lopen met Been. Daarna maakte ik haar schoon en ging ik zelf onder de douche. Ik was nieuwsgierig geworden naar lichamen, en, ik weet het niet, ik trainde veel. Want weet je, verliefdheid en zo, dat is niet alleen iets van het hart, het is ook iets van het lichaam. En ik begreep niet veel van mijn hart, maar ik begreep ook niet veel van mijn lichaam. Dus was ik de lul.

Ik dacht de godganse tijd aan Dante. En ik werd er gek van en ik vroeg me af of hij ook de godganse tijd aan mij dacht. Niet dat ik dat aan hem zou vragen. ik. ging. dat. niet. aan. hem. vragen.

‘Ga je mee zwemmen?’

‘Ja.’

‘Heb je goed geslapen, Ari?’

‘Wat een grappige vraag.’

‘Dat is geen antwoord.’

‘Ik heb prima geslapen, Dante.’

‘Ik niet.’

Ik had geen zin in dit gesprek. ‘Nou, dan slaap je vannacht vast beter. Je mag Been wel lenen. Dan kun je met haar slapen. Ik slaap altijd lekker als zij naast me ligt.’

‘Klinkt goed,’ zei hij. Maar hij klonk een beetje teleurgesteld. Misschien wilde hij liever dat ik naast hem kwam liggen. Maar… gingen jongens naar het huis van hun vriendin om bij haar te slapen, terwijl haar ouders er waren? Nee. Dat deden ze niet. Naast Dante slapen onder het dak van zijn ouders? Dat ging niet gebeuren. In mijn huis? Echt niet! No way!

Mensen zeggen dat het heerlijk is om verliefd te zijn. Ik begon te geloven dat verliefd zijn iets verschrikkelijks was.

Mijn moeder zat met een kop koffie wat aantekeningen te lezen.

‘Ga je een nieuwe syllabus schrijven?’

‘Ik hou er niet van om dezelfde lessen steeds op dezelfde manier te geven.’ Ze keek me recht in de ogen. ‘Je was aan het dromen vannacht.’

‘Ja, dat doe ik nou eenmaal.’

‘Je had heel wat uit te vechten, Ari.’ Ze stond op en schonk koffie voor me in. ‘Heb je honger?’

‘Niet echt.’

‘Je bent echt verliefd op die jongen, hè?’

‘Dat is een nogal directe vraag.’

‘Stel ik ooit indirecte vragen?’

Ik nam een slok van mijn koffie. De koffie van mijn moeder is geweldig, maar haar vragen waren onmogelijk. Je kwam er niet onderuit. ‘Ja, mam, ik denk dat ik inderdaad verliefd ben op die jongen.’ Ik wilde het niet, maar de tranen liepen over mijn wangen. ‘Soms weet ik niet wie ik ben, mam, en ik weet niet wat ik moet doen.’

‘Niemand heeft de wijsheid in pacht. Zelfs Jezus wist niet alles. Lees je de Bijbel wel eens?’

‘Je weet best dat ik dat niet doe.’

‘Misschien zou je dat wel moeten doen. Er zijn verschillende versies van het verhaal over zijn kruisiging. In één versie zegt hij als hij doodgaat: “Ik heb dorst.” In een andere versie zegt hij: “Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?” Dat geeft mij altijd hoop.’

‘Geeft dat je hoop?’

‘Ja, Ari. Dat geeft me hoop.’

‘Daar zal ik over nadenken.’ Ik keek haar aan. ‘Haat God mij? Mij en Dante?’

‘Natuurlijk niet. Ik heb nog nooit iets in de Bijbel gelezen wat erop wijst dat God haat. Het woord haat staat niet in zijn functieomschrijving.’

‘Je klinkt zo zeker van je zaak, mam. Misschien ben je wel niet zo’n goede katholiek.’

‘Volgens sommige mensen niet, misschien. Maar niemand hoeft mij te vertellen hoe ik mijn geloof moet belijden.’

‘Maar… ik ben een zondaar, toch?’

‘Je bent geen zondaar. Je bent een jonge man. Je bent een mens.’ Ze glimlachte naar me. ‘En je bent mijn zoon.’

Zonder iets te zeggen bleven we zo zitten, in het stille ochtendlicht. Het was me nooit opgevallen dat ik mijn moeders ogen had. Ik leek op mijn vader, maar ik had mijn moeders ogen.

‘Je vader en ik zaten gisteravond te praten en toen hoorden we dat je Dantes naam fluisterde.’

‘Dan fluisterde ik behoorlijk hard. Maar waar hadden jullie het over?’

‘We hadden het erover dat we niet weten wat we moeten doen. We weten niet hoe we je kunnen helpen. Wij moeten ook leren om cartograaf te worden, Ari. En we houden zoveel van je.’

‘Dat weet ik, mam.’

‘Je bent niet echt een jongen meer. Je staat op het randje van volwassenheid.’

‘Ik heb het gevoel dat ik op het randje van de afgrond sta.’

‘Volwassenheid is een vreemd land, Ari. En het zal niet lang meer duren voordat je naar dat land gaat. Helemaal niet lang. Maar je zult nooit alleen zijn. Dat moet je onthouden.’

Ik glimlachte naar haar. ‘Dante wacht op me.’

Ze knikte.

Ik liep naar de voordeur, maar toen ik mijn hand op de deurknop wilde leggen, draaide ik me om en liep naar de keuken. Ik gaf mijn moeder een zoen op haar wang. ‘Fijne dag,’ zei ik.

Veertien

Ik wilde met hem weggaan. Misschien konden we gaan kamperen. Dan zouden we alleen zijn, verdwalen tussen de bomen. Dante en ik en niemand anders. Maar zouden onze ouders dan niet weten wat we aan het uitspoken waren? Ik wilde me niet schamen. Maar het woord ‘schaamte’ zat in mijn lichaam. Het woord klampte zich aan me vast en het was een woord dat je niet kon negeren.

Vijftien

Toen ik over de stoep kwam aangelopen, zat mevrouw Quintana op het trapje van de veranda. ‘Hoi,’ zei ik.

‘Hoi, Ari,’ zei ze.

‘Hoeft u vandaag niet te werken?’

‘Ik heb een dag vrij genomen,’ zei ze. ‘Ik heb een afspraak bij de dokter.’

‘Is alles in orde?’

‘Controle, bij de verloskundige.’

Ik knikte.

‘Kom,’ zei ze. ‘Help je me opstaan?’ Het was vreemd en heerlijk om te voelen dat ze mijn hand vastgreep en dat ik haar kon helpen om op te staan. Ik voelde me sterk en iemand had me nodig. Het gevoel dat iemand me nodig had was – wauw – helemaal nieuw voor me.

‘Laten we een stukje lopen,’ zei ze. ‘Lopen is goed voor me.’

We liepen naar het eind van de straat en zodra we bij het park waren en op het grasveld stonden, trok ze haar schoenen uit.

‘Nu weet ik van wie Dante die blotevoetengewoonte heeft.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik loop niet graag op blote voeten, maar mijn voeten zijn opgezwollen. Door de zwangerschap.’

‘Dante en jij gaan vaak naar dit park, toch?’

Het was vreemd om met een volwassene door een park te wandelen. Dat was iets wat in mijn leven niet vaak gebeurde. Ik stelde een vraag die ik eigenlijk niet wilde stellen, vooral omdat ik het antwoord eigenlijk al wist. ‘Denk je dat Dante en ik zullen veranderen? Ik bedoel… U weet wel wat ik bedoel.’ God, wat was ik toch ontzettend dom.

‘Nee, Ari, volgens mij gebeurt dat niet. En dat is geen probleem, voor mij of Sam, of voor jouw ouders, maar het is volgens mij wel een probleem dat de meeste mensen jongens zoals jij en Dante niet begrijpen. En ze niet willen begrijpen.’

‘Ik ben blij dat u niet bent zoals de meeste mensen.’

Ze glimlachte naar me. ‘Ik ook, Ari. Ik wil niet zoals de meeste mensen zijn.’

Ik glimlachte terug. ‘Ik dacht altijd dat Dante meer op meneer Quintana leek dan op u. Maar volgens mij had ik het verkeerd.’

‘Je bent echt een lieve jongen.’

‘Ik ken u niet goed genoeg om u tegen te spreken.’

‘En je bent echt bijdehand.’

‘Ja, dat ben ik ook.’

‘Je vermoedde denk ik al dat ik het ergens met je over hebben wil, toch?’

Ik knikte.

‘Toen we uit Chicago terugkwamen, die eerste dag, toen je langskwam, toen keek je me aan en het was alsof er iets tussen ons gebeurde. Het was iets heel intiems, en daarmee bedoel ik niet dat het ongepast was of zo. Maar je zag iets aan mij.’

‘Dat klopt,’ zei ik.

‘Wist je dat ik zwanger was?’

‘Misschien. Ik bedoel, ja. Het ging door me heen, en ja, inderdaad. Ik wist het. Er was iets aan u veranderd.’

‘Wat dan?’

‘Ik weet het niet. Alsof u straalde. Het klinkt misschien stom, maar het was alsof er zo veel leven… Nee, ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Ik heb echt geen zesde zintuig of zo – helemaal niet. Het was gewoon stom, echt.’

‘Stom? Is dat je lievelingswoord?’

‘Vandaag wel, geloof ik.’

Ze lachte. ‘Het klinkt helemaal niet stom, Ari. En je hoeft geen zesde zintuig te hebben om emotioneel sensitief te zijn. Jij voelt mensen aan en daarom merkte je die dag iets aan me. Dat is een gave. Je komt erachter dat je op jongens valt, maar ik wilde tegen je zeggen dat dit een fase is waarin je nog veel meer dingen over jezelf ontdekt.’

We bleven even in de schaduw van een oude boom staan.

‘Ik hou van deze boom,’ zei ze.

Ik lachte. ‘Net als Dante.’

‘Ik weet niet waarom, maar dat verbaast me niks.’ Ze raakte de stam aan en fluisterde zijn naam.

We begonnen aan de terugweg. En opeens pakte ze een van haar schoenen, die aan haar linkerhand hadden gehangen, en gooide hem zo ver mogelijk weg. Ze lachte, en toen gooide ze de andere schoen, die vlak naast de eerste terechtkwam. ‘Dat spel dat Dante heeft verzonnen is eigenlijk best leuk.’

Ik kon alleen maar lachen.

Alles voelde zo nieuw. Alsof ik pasgeboren was. Het leven dat ik nu leefde was als een duik in de oceaan, terwijl ik tot nog toe altijd in een zwembad had gezwommen. In een zwembad had je geen last van storm. Stormen ontstonden boven de oceaan.

En daar had je die cartograaf weer. Een nieuwe wereld in kaart brengen was ingewikkeld, want die kaart was niet alleen voor mij. Hij moest ook de wereld beschrijven waar mensen zoals mevrouw Quintana een plek hadden. En meneer Quintana. En mijn moeder en vader, en Dante.

Dante.

Zestien

Ik zat met mijn vader en moeder naar het nieuws te kijken. Het dagelijkse verslag over de aidspandemie was op televisie. Duizenden mensen liepen in een optocht door de straten van New York City. Een zee van kaarsjes in het donker. De camera zoomde in op een vrouw die tranen in haar ogen had. En een jongere vrouw droeg een bord:

mijn zoon heette joshua.

hij stierf in de gang van een ziekenhuis.

Een man die zijn best deed om zijn zelfbeheersing niet te verliezen, sprak in de microfoon van een verslaggever: ‘We hebben in dit land geen gezondheidszorg nodig. Wat hebben we aan gezondheidszorg als we mensen gewoon laten doodgaan?’

Een stel mensen liep met een spandoek waarop stond: elke twaalf minuten sterft er iemand aan aids.

En iemand anders had een spandoek met: wij hebben geen hekel aan ons land – ons land heeft een hekel aan ons.

De camera zwenkte de andere kant op – en ze gingen over op een ander item.

‘Mam, komt hier ooit een einde aan?’

‘Volgens mij denken de meeste mensen dat dit gewoon voorbij zal gaan. We zijn echt heel goed in staat om onszelf iets wijs te maken.’

Zeventien

Ik keek naar Dante terwijl hij aan het zwemmen was. Ik dacht aan de eerste keer dat ik hem had gezien. We hadden elkaar toevallig ontmoet. Niet gepland. Ik was niet iemand die dingen plande. Dingen gebeurden gewoon. Of eigenlijk gebeurde er helemaal nooit iets. Tot ik Dante ontmoette. Het was warm geweest, net als vandaag – en meestal blijven onbekenden gewoon onbekend. Ik dacht aan het geluid van zijn stem, de allereerste keer dat ik hem had horen praten. Ik had geen idee dat die stem mijn leven zou gaan veranderen. Ik dacht dat hij me alleen zou leren zwemmen, in het zwembad. Maar hij leerde me duiken, in het water dat leven heet.

Ik zou graag willen zeggen dat het universum ons bij elkaar had gebracht. Misschien was dat ook zo. Misschien wilde ik er gewoon heel graag in geloven. Ik wist niet veel van het universum. Of van God. Maar dit wist ik wel: het was alsof ik Dante al mijn hele leven kende. Dante zei dat ik degene was op wie hij had gewacht. Dante was romantisch, en dat vond ik mooi aan hem. Het was alsof hij weigerde zijn onschuld te verliezen. Maar ik was anders dan Dante.

Ik keek naar hem – zo soepel als hij zwom. Alsof hij thuishoorde in het water. Misschien hield hij net zoveel van water als ik van de woestijn. Ik vond het prima om aan de rand van het zwembad te zitten en te kijken hoe hij zwom, de ene slag na de andere. Bij hem leek het vanzelf te gaan. Veel dingen leken bij hem vanzelf te gaan. Het was alsof hij zich overal thuis voelde, waar hij ook naartoe ging. Maar nu was hij erachter gekomen dat hij van mij hield. Dat betekende dat hij misschien nooit meer echt ergens thuis zou zijn.

Ik voelde waterspetters in mijn gezicht. ‘Hé! Waar zit je?’

‘Hier?’ zei ik.

‘Nee, je zat weer in je hoofd.’

‘Ik zit altijd in mijn hoofd.’

‘Soms wou ik dat ik wist wat er allemaal in je omging.’

‘Lijkt me geen goed idee.’

Hij glimlachte en trok me het water in, en we hielden een watergevecht en we lachten en probeerden elkaar onder te duwen. We zwommen en hij gaf me aanwijzingen. Het zwemmen ging steeds beter, maar ik zou nooit een echte zwemmer worden. Niet dat ik dat heel erg vond. Voor mij was het genoeg om samen met Dante in het water te zijn. Soms dacht ik dat Dante het water zelf was.

Ik keek hoe hij de trap opging en naar de rand van de duikplank liep. Hij zwaaide naar me. Hij zette zijn voeten stevig neer en toen ging hij op zijn tenen staan – ademde diep in en kreeg een heel kalme uitdrukking op zijn gezicht. Hij straalde zelfverzekerdheid uit, iets wat ik nooit had gekend. En toen, beheerst, onbevreesd, sprong hij omhoog, alsof hij met zijn armen de hemel probeerde aan te raken. Hij maakte een perfecte boog en reikte naar beneden, draaide zijn lichaam, een volledige omwenteling, en verdween bijna zonder spetters in het water. Zijn perfecte duik benam me de adem.

Ik hield niet alleen van hem. Ik aanbad hem.

***

Toen we naar huis liepen keek Dante naar me en zei: ‘Ik ben uit het zwemteam gestapt.’

‘Wát? Dat slaat nergens op.’

‘Het kost me te veel tijd. De trainingen zijn al begonnen en ik heb tegen de coach gezegd dat ik niet meer mee wil doen.’

‘Maar waarom?’

‘Zoals ik zei: het kost me te veel tijd. En ik heb afgelopen jaar toch al veel gemist, dus ze hebben me echt niet nodig. En ik zou ook weer van voren af aan moeten beginnen.’

‘Alsof je niet geselecteerd zou worden. Wel dus.’

‘En wat ook nog wel meespeelt is dat ik niet veel jongens in het team aardig vind. Ze zijn zo dom. Ze hebben het altijd over meisjes en ze zeggen domme dingen over tieten. Waarom zijn bijna alle jongens daar altijd mee bezig? Ik hou niet van domme mensen. Dus ben ik ermee gestopt.’

‘Dat kun je niet doen, Dante. Je bent veel te goed. Je kunt er niet mee stoppen.’

‘Jawel, hoor.’

‘Doe het niet, Dante.’ Misschien, dacht ik, is hij gestopt omdat hij mij vaker wil zien – vooral omdat we ook al niet op dezelfde school zaten. Ik wilde niet dat hij dingen opgaf voor mij. ‘Fuck. Je bent veel te goed om ermee te stoppen.’

‘Hoezo? De Olympische Spelen zaten er toch niet in, hoor.’

‘Maar je houdt ontzettend veel van zwemmen.’

‘Ik stop niet met zwemmen. Ik stop met het team.’

‘Wat vonden je ouders ervan?’

‘Mijn vader vond het oké. Mijn moeder was minder blij. Ja, er werd bij geschreeuwd, maar hé, het heeft veel voordelen. Nu kunnen wij elkaar vaker zien.’

‘We zien elkaar al heel vaak, Dante.’

Hij zei niks, maar ik zag aan hem dat hij beledigd was. En toen fluisterde hij: ‘Ik heb zelfs tegen mijn moeder gezegd dat ik ook naar Austin High wil. Alleen maar omdat wij dan meer tijd met elkaar kunnen doorbrengen. Maar kennelijk denk jij daar anders over.’ Hij slikte zijn tranen weg. Soms zou ik willen dat hij minder snel huilde.

‘Dat is het niet. Ik denk alleen…’

‘Denk je niet dat het veel leuker zou zijn als we op dezelfde school zaten?’

Ik zei niks.

‘Je bent het met m’n moeder eens, hè?’

‘Dante…’

‘Ari, hou je mond. Hou gewoon je mond. Ik ben te boos om nu te praten.’

‘We kunnen niet de hele tijd samen zijn.’

‘Ari, ik zei: “Hou je mond.”’

Terwijl we zwijgend naar Dantes huis liepen was de boze stilte die ik niet mocht doorbreken bijna ondraaglijk. Ik vroeg me af waarom Dante soms zo onredelijk was. Maar eigenlijk wist ik het antwoord wel. Dante had een briljant brein, maar hij werd geregeerd door emoties. En hij was zo koppig als wat. Ik had geen idee hoe ik daarmee om moest gaan, maar misschien kon ik het leren.

We kwamen bij zijn huis en we bleven allebei staan zonder iets te zeggen.

Dante zei niet gedag; hij keek niet eens naar me. Ik keek hem na en zag hoe hij de veranda opging en de deur met een klap achter zich dichtsmeet.

Achttien

Ik was nog nooit zo in de war geweest als toen ik naar huis liep. Ik zat tot over mijn oren in deze relatie met Dante. Maar wat was dat eigenlijk voor een vaag woord? Het kon ongeveer overal op slaan. Ik bedoel, Been en ik hadden ook een relatie.

Ik hield van Dante. Maar eigenlijk wist ik niet echt wat dat inhield. Wat moest de liefde je brengen? Welke kant ging je op?

En trouwens, nog één jaar middelbare school, en dan? Ik wist bijna zeker dat Dante en ik niet naar dezelfde universiteit zouden gaan. Ik had er nog niet echt over nagedacht, maar Dante was er al heel lang mee bezig. We hadden het er niet vaak over, maar toen we elkaar net kenden, had hij het een paar keer over Oberlin gehad. Dat was in Ohio, en het was een universiteit waar hij heel graag naartoe zou willen, had hij gezegd.

En ik? Het stond vast dat ik in elk geval niet naar een dure universiteit zou gaan. Dat zat er niet in voor iemand zoals ik. Ik dacht eraan om naar de Universiteit van Texas te gaan. Dat was in Austin en volgens mama was dat een leuke stad. Ik ging ervan uit dat mijn cijfers goed genoeg waren. Niet dat het me makkelijk afging, helemaal niet. Ik moest er keihard voor werken. Ik beschikte niet over een geniaal brein, zoals Dante. Ik was een werkpaard. Dante was een raspaard. Niet dat ik iets van paarden wist.

Dante was mijn enige vriend en het was ingewikkeld om verliefd te zijn op de enige vriend die je had. En nu bleek hij heel boos te kunnen zijn. Dat had ik nooit van hem verwacht – ik wist niet eens dat hij die woede in zich had. Ik had altijd gedacht dat hij niet kwaad kon worden. Maar ik zat ernaast. Niet dat boos zijn altijd slecht was. Oké, kappen, Ari. Tegen jezelf praten sloeg nergens op. Dan gingen je gedachten met je op de loop.

Wat stelde ‘Aristoteles en Dante’ eigenlijk voor?

Ik maakte mezelf somber. Daar was ik goed in. Altijd al geweest.

Negentien

Toen ik thuiskwam stond de deur open. Mijn vader had een nieuwe hordeur geplaatst en mijn moeder vond het fijn om de voordeur open te zetten. Zelfs als de airconditioner aanstond. ‘Dan lucht het lekker door.’ Mijn vader schudde altijd zijn hoofd en mompelde: ‘Ja, laten we proberen om de hele buurt af te koelen.’ Mijn vader. Hij hield van mompelen. Misschien had ik dat van hem.

Toen ik naar binnen ging hoorde ik twee mensen praten. De stemmen kwamen uit de keuken. Ik bleef staan en herkende de stem van mevrouw Quintana. Ik verstijfde. Ik weet niet waarom. En toen hoorde ik mijn moeder zeggen: ‘Ik maak me zorgen om hen. Ik ben bang dat ze te goed zijn voor deze wereld. Ik ben bang en ik ben boos.’

‘Boosheid leidt nergens toe.’

‘Ben jij dan niet boos, Soledad?’

‘Een beetje wel. Mensen begrijpen niets van homoseksualiteit. Ik weet zelf ook niet of ik het helemaal begrijp. Maar weet je, ik hoef iemand niet te begrijpen om van diegene te kunnen houden – zeker niet als diegene mijn zoon is. Ik ben therapeut. Ik heb cliënten en vrienden die homofiel zijn. Het is allemaal niet nieuw voor me. Maar nu hebben we het over mijn zoon, en dat is wel nieuw voor me. En ik heb geen idee wat hem te wachten staat. En wat Ari te wachten staat.’

Er viel een stilte en toen hoorde ik mijn moeders stem. ‘Ari twijfelt al zoveel aan zichzelf. En nu dit.’

‘Twijfelt niet iedere jongen op die leeftijd aan zichzelf?’

‘Dante lijkt daar anders geen last van te hebben.’

‘Dante is een optimist. Dat is hij altijd geweest, dat heeft hij van zijn vader. Maar geloof me, Lilly, hij heeft ook zo zijn momenten, net als iedere jongen.’

Er viel weer een stilte, en toen hoorde ik mijn moeder vragen: ‘Hoe gaat Sam ermee om?’

‘Met zijn gebruikelijke optimisme. Het enige wat we volgens hem kunnen en moeten doen is van hem houden.’

‘Daar heeft hij gelijk in.’

‘Meer kunnen we niet doen, toch?’

‘Waarschijnlijk niet.’

Na een lange stilte vroeg mevrouw Quintana aan mijn moeder: ‘Hoe gaat Jaime ermee om?’

‘Hij verbaast me. Hij zei dat Ari sterker is dan je denkt. Volgens mij voelt Jaime zich de laatste tijd meer verbonden met Ari. Hij heeft al die jaren de oorlog met zich meegedragen. Ik denk dat hij die innerlijke strijd van Ari herkent.’

‘Herkennen we die strijd niet allemaal?’

En toen hoorde ik hen lachen. ‘Je bent een slimme tante, Soledad.’

Ik schaamde me opeens dat ik daar stond te luisteren naar een gesprek dat niet voor mijn oren bestemd was. Ik had het gevoel dat ik iets heel erg verkeerds deed en omdat ik niet wist wat ik doen moest, sloop ik het huis uit.

Ik besloot terug te gaan naar Dantes huis. Misschien was hij afgekoeld. Misschien was hij niet boos meer.

Ik dacht aan mijn vader en moeder en meneer en mevrouw Quintana, en ik voelde me schuldig omdat ze zich zorgen maakten om Dante en mij. We maakten hun leven ingewikkeld en dat vond ik verschrikkelijk. Maar het was goed dat onze moeders met elkaar konden praten.

Terwijl ik over de stoep liep kwamen er uit de tegenovergestelde richting een paar jongens aan. Ik kende ze van school. Toen ze vlak bij me waren, zei er een: ‘Hé, fucker, jij hebt mijn vriend in elkaar geslagen. Je verdedigde een of andere homo. Is hij soms je vriendje?’

Voordat ik het wist greep ik hem in zijn nek en werkte hem tegen de grond. ‘Wat moet je nou? Wil je soms vechten? Cool. Ik ram je helemaal in elkaar. Steek één vinger naar me uit en je haalt de achttien niet.’ Ik wilde hem ontzettend graag in zijn gezicht spugen. Maar ik deed het niet. Ik liep gewoon door. Gelukkig was Dante niet in de buurt en zag hij niet dat ik me als een cro-magnonmens gedroeg.

Om de hoek bij Dantes huis moest ik op de stoep gaan zitten. Ik trilde. Ik bleef net zo lang zitten tot het trillen ophield. Ik dacht aan mijn vaders sigaretten. Volgens hem hielp het roken tegen het trillen. Volgens mijn moeder was dat onzin. ‘En laat ik niet merken dat het je op een idee brengt.’ Het was goed om aan sigaretten te denken terwijl ik daar zat. Beter dan denken aan die jongen en aan wat ik hem had kunnen aandoen.

Toen ik bij Dantes huis was klopte ik op de deur. Meneer Quintana deed open. Hij had een boek in zijn hand. ‘Hoi Ari.’

‘Dag meneer Quintana.’

‘Waarom zeg je niet gewoon Sam? Zo heet ik.’

‘Ik weet dat u zo heet. Maar zo kan ik u echt niet noemen.’

‘Oké,’ zei hij. ‘Te onbeleefd?’

‘Yep,’ zei ik.

Hij glimlachte en schudde zijn hoofd.

‘Dante is boos op me,’ zei ik.

‘Ik weet het.’

Ik wist niet wat ik zeggen moest. Ik haalde mijn schouders op.

‘Misschien wist je nog niet dat de jongen die jij leuk vindt ook last kan hebben van boze buien?’

‘Nee, dat wist ik nog niet.’

‘Ga maar naar boven. Hij doet vast wel open als je op de deur klopt.’

Toen ik halverwege de trap was, hoorde ik meneer Quintana zeggen: ‘Jullie mogen best boos op elkaar zijn.’

Ik draaide me om en keek hem aan – en knikte.

Dantes deur stond open. Hij had een stukje houtskool in zijn hand en staarde naar zijn schetsblok. ‘Hoi,’ zei ik.

‘Hoi,’ zei hij.

‘Ben je nog boos op me?’

‘Normaal blijf ik altijd een paar dagen boos. Soms nog wel langer. Maar jij bent kennelijk bijzonder, want ik ben niet boos meer.’

‘Dus ik mag weer wat zeggen?’

‘Als je helpt om mijn kamer op te ruimen wel. En dan mag je me zoenen.’

‘Ah, oké. Onder bepaalde voorwaarden dus.’ Ik keek om me heen. Het zag eruit alsof er een storm had gewoed. ‘Hoe hou je het in deze kamer uit?’

‘Niet iedereen leeft als een monnik, Ari.’

‘Wat heeft dat met deze rommel te maken?’

‘Ik hou van rommel.’

‘Ik niet. In mijn hoofd is het net zo’n rommel als in jouw kamer.’

Dante lachte naar me. ‘Misschien hou ik daarom van jouw hoofd.’

‘Volgens mij hou je helemaal niet van mijn hoofd.’

‘Wat weet jij daarvan?’

We waren de hele middag bezig om zijn kamer op te ruimen, en ondertussen draaiden we lp’s van The Beatles. En toen zijn kamer netjes was, liet Dante zich op zijn bed vallen en ik ging op de grote leren stoel zitten. En Dante vroeg me waar ik aan dacht. En dus zei ik: ‘Aan onze ouders, Dante. Ze houden echt heel veel van ons.’

‘Ik weet het. Maar als we te veel aan hen denken, gaan we nooit met elkaar naar bed. Want dan zitten onze moeders bij ons in de kamer. En dat is niet gezond. Dus laten we onze moeders niet mee naar de slaapkamer nemen – al zijn ze er volgens Freud toch altijd bij.’

‘Freud. Ik heb een keer een werkstuk over hem gemaakt. Dank je dat je me eraan herinnert.’

‘Yep. Als we seks met iemand hebben liggen er volgens Freud nog allerlei andere mensen bij ons in bed.’

Ik zag dat er een groot doek op de schildersezel stond, met een laken eroverheen. Het moest het schilderij zijn waar hij al een tijdlang aan werkte. ‘Wanneer mag ik het zien?’

‘Het is een verrassing. Je krijgt het te zien als je het te zien krijgt.’

‘En wanneer is dat?’

‘Als ik het zeg.’

Ik voelde Dantes hand op mijn rug.

Ik draaide me heel, heel langzaam om. En ik liet me zoenen. En ja, je zou wel kunnen zeggen dat ik hem ook zoende.

Twintig

Het idee van Dante en mij en het in kaart brengen van de wereld liet me niet los. Een kaart maken van een nieuwe wereld. Zou dat niet ongelooflijk fantastisch en mooi zijn? De wereld volgens Ari en Dante. Dante en ik die door een wereld lopen die nog niemand kent. We zouden de rivieren op de kaart zetten en de valleien en we zouden routes maken zodat degenen na ons niet bang hoefden te zijn – en ze zouden niet verdwalen. Hoe mooi was dat?

Ja… Dante hield me steeds meer bezig.

Maar hé, het enige wat ik kon doen was in mijn dagboek schrijven. En dat was ook fantastisch en mooi. Daar kon ik mee leven. Het was grappig, want ik had dat dagboek met die leren kaft al heel lang. Het stond gewoon op mijn boekenplank, met een briefje van tante Ophelia erin: Op een dag zul je deze bladzijden volschrijven met woorden die van jou zijn. Ik weet het niet, maar ik heb het idee dat jij een sterke band met woorden zult hebben. Wie weet? Woorden kunnen je zelfs redden.

En nu zat ik dus aan de keukentafel naar een witte bladzijde te kijken en ik dacht aan het briefje van tante Ophelia en ik staarde naar dat papier alsof het een vijand was. Ik wilde iets schrijven en ik wilde iets schrijven wat ertoe deed – niet voor de wereld, want die hele fucking wereld gaf geen reet om mij en Dante. Sterker nog, volgens mij wilden de mensen die de geschiedenis van de wereld hebben opgeschreven ons daarbuiten laten. Maar ik wilde niet over de wereld schrijven, ik wilde schrijven over dingen die voor míj belangrijk zijn.

Hier heb ik de hele dag aan gedacht: ik zoen Dante onder een heldere sterrenhemel in de woestijn. Het was alsof iemand mij als een vuurpijl had afgestoken, en het was alsof ik elk moment kon exploderen en de hele woestijnhemel zou verlichten. Hoe kunnen woorden mij redden? Was tante Ophelia op dit moment maar bij me. Dat was ze niet. Maar ik, Ari, was er wel. Ik besloot om zo te beginnen: Lieve Dante. En ik zou net doen alsof ik het tegen hem had, terwijl ik eigenlijk deed wat ik altijd deed: tegen mezelf praten. Daar was ik goed in. Tegen mezelf praten kon ik wel. En ik zou doen alsof ik het tegen Dante had en mezelf wijsmaken dat ik tegen iemand praatte die de moeite waard was.

Mama zei dat ik moet leren om meer van mezelf te houden – wat ik een vreemd idee vind. Van jezelf houden lijkt me een raar streven, maar, hé, wat weet ik ervan?

Vorig jaar zei meneer Blocker dat we onszelf konden vinden door te schrijven. Mij leek het juist een manier om te verdwalen. Ja, dacht ik, misschien ben ik iemand die eerst honderd, duizend keer moet verdwalen voordat ik mezelf zal vinden.

Maar als ik Dantes naam gebruikte dan zou hij de fakkel zijn waarmee ik de duisternis van Aristoteles Mendoza kon verjagen.

Lieve Dante,