Alexandra Bracken

Vertaald door Anne-Marieke Buijs

Voor mijn Griekse familie. Σας αγαπώ όλους.

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Lore

Vind de auteur: @alexbracken

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / JD102101

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2021 by Alexandra Bracken

All rights reserved. Originally published by Hyperion, an imprint of Buena Vista Books, Inc., New York.

Oorspronkelijke titel: Lore

Nederlandse vertaling: Anne-Marieke Buijs

Omslagontwerp: Marci Senders

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Omslagbeeld: © 2021 by Billelis

Illustraties binnenwerk: © 2021 by Keith Robinson

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Lieve lezer,

Een van de onderwerpen waarvoor ik een vreemde fascinatie heb, is de Griekse oudheid. Ik vind het niet alleen superbijzonder dat er ruim 2.000 jaar geleden een beschaving bestond die al heel veel kennis had, maar ik ben ook ontzettend geboeid door de bijbehorende mythologie. Mijn nerdradar gaat dan ook meteen aan zodra ik iets daarover zie of lees.

Het begon denk ik ooit toen ik als klein meisje De vloek van Polyfemos van Evert Hartman las (echt een aanrader). Op een gegeven moment besloot ik alle goden, hun functies en attributen uit mijn hoofd leren, gewoon voor de lol. Ik kocht allerlei boeken over Griekse mythologie in de kunst en literatuur, ik las de vertalingen van de Ilias en de Odyssee van Homeros en de Metamorfosen van Ovidius. Zowel mijn bachelor- als masterscriptie gingen over bewerkingen van mythologische verhalen en ik spaar nog steeds bewerkingen voor kinderen.

Het was dan ook een klein wonder te noemen dat er bij Blossom Books nog niks verschenen was wat te maken had met de Griekse mythologie.

Vanaf het moment dat ik de eerste paar hoofdstukken van Lore had gelezen, wist ik meteen dat daar verandering in ging komen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik even moest inkomen en dat het me in het begin duizelde van de hoeveelheid namen, maar toen ik eenmaal op gang was, kon ik niet meer stoppen. Het is een heerlijk verhaal dat ergens een beetje doet denken aan De Hongerspelen (elkaar uitmoorden tot er één over blijft) maar dan met de oude Griekse helden en de goden die we kennen van de Disney-film Hercules. Gooi daarbij een flinke dosis intrige, jacht, bedrog en een badass hoofdpersoon, en je hebt een boek waarbij je non-stop op het puntje van je stoel zit.

Ik hoop natuurlijk dat jullie er net zo van zullen genieten als ik heb gedaan. Wil je zonder problemen in het verhaal glijden en voordat je begint al goed weten wie wie is? Check dan onze website voor achtergrondinformatie zodat je je direct kunt laten meeslepen in deze bijzondere strijd tussen helden en goden!

Laat je me weten wat je ervan vindt?

Liefs Myrthe

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Levende lijnen

HET HUIS VAN KADMOS – De Kadmiden

Dragers van het teken van het serpent

Verheven door Toorn, de herrezen Ares

HET HUIS VAN ODYSSEUS – De Odysseïden

Dragers van het teken van het Trojaanse paard

Verheven door Hartbewaarder, de herrezen Aphrodite

HET HUIS VAN THESEUS – De Theseïden

Dragers van het teken van de Minotaurus

HET HUIS VAN ACHILLES – De Achilliden

Dragers van het teken van de krijger

HET HUIS VAN PERSEUS – De Perseïden

Dragers van het teken van de Gorgo

Verheven door Getijdenbrenger, de herrezen Poseidon

Uitgestorven lijnen

HET HUIS VAN MELEAGER – De Meleagriden

Dragers van het teken van het Calydonische zwijn

HET HUIS VAN BELLEROPHON – De Bellerophoniden

Dragers van het teken van Pegasus

HET HUIS VAN JASON – De Jasoniden

Dragers van het teken van de ram

HET HUIS VAN HERAKLES – De Herakliden

Dragers van het teken van de Nemeïsche leeuw

Verheven door de Zwelger, de herrezen Dionysos

De heer van de lucht stak scherp af tegen de naderende

schemering en sprak: Hoor mij aan, volbloed erfgenamen

van de trotse mannen die het hebben gewaagd zich in de duisternis te begeven

om de monsters en koningen uit het verleden te verslaan.

Ik roep jullie op voor een beslissende agon

om jullie eigen blijvende glorie te winnen. Negen goden hebben

me verraden en behoeven nu een wrede wraak.

Aan het eind van zeven jaar zullen zij zeven dagen lang

als stervelingen door het leven gaan, zodat jullie mannen

en al jullie nazaten je eigen voorbestemde pad kunnen verlaten

en jullie levensdraad in onsterfelijk goud kunnen veranderen.

Onthul je kracht en vaardigheden en ik zal je belonen met de mantel

en eeuwigdurende macht van de god wiens bloed

aan jouw stoutmoedige wapen kleeft. Voor deze kans vraag ik veel.

Verzamel je bij de navel van de bekende wereld

en begin aan je jacht bij de geboorte van de dag.

Zo zal het zijn tot die laatste dag

als er één overblijft die weer heel verrijst.

Zeus bij Olympia,

Vertaald door Kreon van de Odysseïden

0

Hij ontwaakte, voelde ruwe grond onder zich en werd omringd door de stank van sterfelijk bloed.

Zijn lichaam had meer moeite om te herstellen dan zijn geest. Onaangename sensaties brandden door hem heen terwijl zijn huid verstrakte als pas gebakken klei.

De dauw van het gras drong door de rug van zijn dunne blauwe gewaad, en hij voelde de aarde die op zijn blote benen en voeten gespetterd was. Een vernederende huivering trok door hem heen, van zijn hoofdhuid tot aan zijn voeten. Voor het eerst in zeven jaar had hij het koud.

Het sterfelijke bloed dat door hem heen stroomde was als slijk vergeleken met het vloeibare zonlicht van de ichor die elk spoor van zijn sterfelijkheid had weggebrand en hem weer de wereld in had gestuurd. Zeven jaar lang had hij landen ver en dichtbij doorkruist, had de verdorven harten van moordenaars opgestookt, de sintels van conflicten opgerakeld tot vlammen. Hij was de razernij zelve geweest.

Om opnieuw de begrenzingen van een lichaam te voelen… om terug in dit slappe omhulsel te worden gegoten… dat was kwelling genoeg om medelijden te krijgen met de oude goden. Zij hadden deze gruwel tweehonderdtwaalf keer meegemaakt.

Hij niet. Dit was de laatste keer dat hij sterfelijkheid zo zou ervaren.

Zijn zintuigen waren afgestompt, maar hij herkende de stad en het grootse park. De geur van pas gemaaid gras vermengde zich licht met die van rioolwater. Het geluid van verkeer vlakbij. Het zinderende, rusteloze gevoel van diens aderen diep onder de straat.

Zijn mondhoeken krulden ongemakkelijk op, gedwongen zich te herinneren hoe te glimlachen. Dit was ooit zijn stad geweest, in zijn sterfelijke leven; de straten hadden hem rijkdommen geboden en de inhaligen hadden hem stukjes macht verkocht. Manhattan had ooit voor hem op de knieën gelegen en zou dat weer doen.

Hij rolde zich om en kwam omhoog tot een hurkzit. Toen hij zijn ledematen verder durfde te belasten, verhief hij zich langzaam tot zijn volle lengte.

Donker bloed stroomde in rivieren om hem heen. Een jong meisje bij wie het masker van het gezicht was gerukt, staarde hem van bij de rand van de krater met blinde ogen aan. Er zat nog altijd een mes in haar keel begraven. Het hoofd van een man, gescheiden van zijn lichaam, droeg het masker van een paard. Een slappe hand zonder vingers lag op het gevest van een dolk.

Rechts van hem klonken vaag voetstappen. Hij reikte naar een zwaard dat hij niet langer aan zijn zij droeg. Drie gestaltes verlieten de schaduw van de bomen die vlakbij stonden. Ze staken het verharde pad dat hen van elkaar scheidde over. Hun gezichten gingen schuil achter bronzen maskers met daarop de kop van een serpent.

Zijn sterfelijke bloedlijn. Het Huis van Kadmos. Ze waren hier om hem te halen, hun nieuwe god.

Hij strekte zijn nek tot die kraakte en hield ze in de gaten. De jagers waren met ontzag vervuld en dat beviel hem. Zijn voorganger, de laatste nieuwe Ares, was het niet waard geweest om de mantel te dragen van de oorlogsgod. Het was een onuitgesproken genoegen geweest om hem zeven jaar geleden te doden en zijn geboorterecht op te eisen.

De langste van de drie jagers deed een stap naar voren. De nieuwe god keek geamuseerd toe terwijl de jonge man de pijlen rücksichtslos uit de lijken trok.

Het was jammer dat zijn enige overlevende nazaat als onwettig kind geboren was. Hij kon niet de erfgenaam zijn van Aristos Kadmou, de sterveling die de nieuwe god ooit was geweest. Toch, zijn mondhoeken krulden op en hij verwelkomde het gevoel van trots bij het zien van de jongeman.

Belen schoof zijn masker omhoog en sloeg uit respect zijn blik neer. De god betastte zijn gezicht. Dat van de jongen leek nu zo veel op dat van hem. Het tientallen jaren oude, gehavende omhulsel was van de god gepeld toen hij verheven was, waardoor hij zijn jeugd had herwonnen en voorgoed in de bloei van zijn leven verkeerde.

‘Meest geëerde van ons allen,’ zei Belen, terwijl hij knielde. Hij bood de nieuwe god een opgerold bundeltje aan uit de tas die hij bij zijn heup droeg: een bloedrode zijden tuniek ter vervanging van het afgrijselijke hemelsblauwe exemplaar dat hij nu droeg. ‘We verwelkomen u en bieden u het bloed van uw vijanden als eerbetoon aan uw naam, als teken van onze onsterfelijke loyaliteit. We zijn hier om u met ons leven te beschermen tot het moment dat u opnieuw herboren wordt met uw macht.’

De woorden voelden als grind aan in de keel van de nieuwe god. ‘En daarna.’

‘Ja, heer,’ bevestigde Belen.

Achter Belen verschenen meer jagers, allemaal in hun kenmerkende zwarte gewaad gehuld. Ze sleepten een figuur mee dat ook een hemelsblauwe tuniek droeg.

‘Breng hem naar mij,’ beval hij Belen.

Twee zwarte SUV’s kwamen zonder verlichting vanaf de straat vlakbij over het gras aangereden. De Kadmiden begonnen toen aan hun werk. Ze spreidden stukken dekzeil op het gazon van Central Park en rolden daar de dode jagers op. Ze schepten de aarde om en vervingen de stukken bebloed gras, waarna de verminkte karkassen in de kofferbak van nog een andere SUV werden geladen die achter hen tot stilstand was gekomen.

Ditzelfde ritueel, zo wist hij, werd verspreid door het hele park uitgevoerd door de andere bloedlijnen.

De gevangene haalde weer uit terwijl hij naar voren werd getrokken, beukte als een wild beest met zijn schedel tegen de dichtstbijzijnde jagers. Ze hadden de pezen van zijn enkels doorgesneden om te voorkomen dat hij zijn buitengewone snelheid zou gebruiken om te ontsnappen. Mooi zo.

De jagers dwongen hem te knielen. De nieuwe god stak zijn hand uit om de kap van zijn hoofd te rukken.

Goudkleurige ogen leken te branden terwijl ze hem aanstaarden. De vonkjes macht leverden daar strijd met woede. Bloed stroomde uit een wond op zijn voorhoofd, liet vlekken na op zijn eens stralende huid en tuniek.

‘Je laatste nuttige kracht is van je afgenomen,’ sprak de nieuwe god. Hij greep een vuist vol krullend bruin haar van de oude god vast en trok zijn hoofd naar achteren, dwong hem zo op te kijken.

‘Ik weet waar jij naar verlangt, Goddoder,’ zei de oude god in de eeuwenoude taal. ‘Je zult het nooit vinden.’

Hij had alleen maar willen weten dat het niet was vernietigd. De razernij van de nieuwe god bracht een uniek soort euforie met zich mee. Hij plaatste het vlijmscherpe wapen tegen het zachte sterfelijke vlees van zijn slachtoffer.

De nieuwe god glimlachte. ‘Bedrieger. Boodschapper, Reiziger. Dief…’ Hij ramde het lemmet door de geribbelde botten van de ruggengraat van de gevangene. ‘Niets!’

Bloed spoot uit de wond. De nieuwe god genoot van het zien van de angst van de oude god, die pijn, het ongeloof… terwijl zijn macht vervaagde. Jammer dat de nieuwe god die niet aan die van hem kon toevoegen.

‘Zo gaan die dingen nu eenmaal, niet?’ sprak de nieuwe god. Hij boog zich naar voren, keek toe terwijl het laatste restje leven de ogen van de oude god verliet. ‘Dit is de oplossing van je vader en zijn vader voor hem. De oude goden moeten sterven zodat de nieuwe kunnen verrijzen.’

Het was stil in het park, op de zompige geluiden na van het zagende wapen van de nieuwe god en het stimulerende kraken toen hij eindelijk het hoofd van het lichaam scheidde. De nieuwe god stak het hoofd van Hermes zo hoog de lucht in dat zijn volgelingen het konden zien.

De jagers sisten van genoegen, sloegen met de vuist tegen de borst. De nieuwe god wierp een laatste blik op het hoofd, alvorens het op het dichtstbijzijnde zeil te gooien bij de andere overblijfselen. In de ochtend zou er geen spoor meer te vinden zijn van de acht goden die als bliksem waren verschenen binnen de grenzen van Central Park of van de jagers die waren gesneuveld tijdens hun pogingen om hen te doden.

De stad zinderde om hem heen met een nauwelijks beheerste chaos. Die zong een lied over de komende verschrikking voor hem. Hij begreep dat verlangen… om te worden vrijgelaten.

‘Ik ben Toorn.’ De nieuwe god knielde, doopte zijn vingertoppen in de bloederige modder. ‘Ik ben jullie meester.’ Hij veegde er neerwaarts mee over zijn wangen. ‘Ik ben jullie glorie.’

De jagers om hem heen verwijderden hun masker om hetzelfde te doen en de vochtige aarde over hun gretige gezichten te smeren.

Een nieuw tijdperk was binnen handbereik, wachtend om te worden gegrepen door iemand die sterk genoeg was om dat aan te durven.

‘Nu,’ verkondigde de nieuwe god, ‘beginnen we.’

Deel 1 - Stad van de goden

1

Haar moeder had haar ooit verteld dat de enige manier om iemand echt te leren kennen was door met hem of haar te vechten. Lore wist uit ervaring dat het enige wat vechten daadwerkelijk onthulde de plek was waar iemand het minst graag geraakt wilde worden.

Voor haar tegenstander was die plek duidelijk de nieuwe tatoeage op zijn linkerborst, die nog afgedekt was.

Lore bracht haar bokshandschoenen van 14 ounces omhoog om zo nog een onhandige klap op te vangen. De zolen van haar sneakers piepten over de goedkope blauwe matten toen ze een stap naar achteren danste. De repen zilverkleurige ducttape die de geïmproviseerde ring bij elkaar hielden, begonnen na de vijf gevechten van die avond door de vochtigheid en hitte op te krullen. Ze gromde terwijl ze de dichtstbijzijnde platstampte met haar hiel.

Zweet stroomde langs haar gezicht tot ze alleen nog maar het zout ervan proefde. Lore weigerde dat weg te vegen, ook al prikte het in haar ogen. De pijn was goed. Die zorgde ervoor dat ze zich concentreerde.

Dit – het vechten – was niets meer dan een slechte gewoonte die ze onlangs had opgepikt, eentje die haar een uitlaatklep bood die ze wanhopig nodig had gehad na de dood van Gil zes maanden geleden. Maar haar oorspronkelijke belofte van ‘alleen deze ene wedstrijd’ was vergeten zodra ze de bekende adrenalinekick had gevoeld.

Eén gevecht was voldoende geweest om door het verdovende verdriet heen te breken, om haar uit haar hoofd te halen en terug te laten keren naar haar lichaam. Na twee gevechten was de diepe pijn in haar hart uitgeschakeld. Drie gevechten hadden een verbazingwekkende hoeveelheid geld opgeleverd.

En nu, weken later, gaf gevecht nummer vijftien haar precies waar ze die avond zo wanhopig naar verlangde: een afleiding.

Lore had zichzelf wijsgemaakt dat ze elk moment kon stoppen. Ze kon ermee ophouden zodra het niet meer goed aanvoelde. Ze kon stoppen als het te veel oprakelde van wat ze had begraven.

Maar Lore had dat punt nog niet bereikt. Nog niet helemaal.

Het was bloedheet in de kleine kelder onder Red Dragon Fine Chinese Food. De benauwende aanwezigheid van te veel mensen die zich om de matten verdrongen. De menigte bewoog met de strijders mee, vormde de onofficiële begrenzing van de ring terwijl ze hun rode wegwerpbekers angstvallig vasthielden om te vermijden dat hun dure alcohol over de rand klotste. Biljetten en weddenschappen werden om haar heen uitgewisseld, gingen van hand tot hand, tot ze Frankie bereikten, de organisator. Lore wierp een blik op hem terwijl hij de volgorde en inzetten van de volgende twee gevechten aanpaste, steevast minder geïnteresseerd in de winnaar dan in de winst.

Stoom rolde vanuit de keuken langs de trap naar beneden, wat de lucht een satijnachtige kwaliteit gaf. De geur van kip kung pao was een heerlijk alternatief voor de stank van oud braaksel en schraal bier die in de dichtgetimmerde nachtclubs hing waar meestal werd gebokst.

De menigte leek het niet erg te vinden, alles voor de illusie van hipheid. Frankies exclusieve lijst leek tegenwoordig een stuk minder exclusief te zijn: modellen, types uit de kunstwereld en zakenlieden met hun kleine zakjes wit poeder werden nu vaak aangevuld door jongeren van privéscholen die de limieten van de apathie van hun ouders op de proef stelden.

Haar tegenstander was een jongen van ongeveer haar leeftijd, een en al zachte, ongeschonden huid en onverdiend zelfvertrouwen. Hij had gelachen, haar met een vinger gewenkt toen hij haar uit al Frankies beschikbare vechters had gekozen. Lore had lang voor hij haar ‘schatje’ had genoemd en haar beschonken een luchtkusje toe had geblazen besloten hem een lesje te leren en wat er daarna van zijn trots over was te vermorzelen.

‘Laat me eens raden,’ zei ze om haar bitje heen. Ze knikte naar het verband op de borst van de tienerjongen dat zijn nieuwe tatoeage bedekte. ‘Pluk de dag? Rosé All Day?’

Hij fronste toen de menigte lachte. De jongen haalde met zijn handschoen uit naar haar gezicht, gromde van inspanning. Die beweging, gecombineerd met zijn afnemende kracht, liet zijn borstkas onbeschermd.

Lore had een duidelijk doelwit toen ze met haar handschoen tegen zijn pas met inkt versierde huid sloeg.

De ogen van de jongen puilden uit en zijn adem verliet in een zucht zijn longen. Zijn knieën raakten de mat.

‘Sta op,’ zei Lore. ‘Je zet je vrienden voor schut.’

‘Jij… jij stomme trut…’ De jongen verslikte zich haast in zijn bitje.

Lore had zich afgevraagd hoelang het zou duren voor hij zou instorten en nu had ze het antwoord: vijf minuten. ‘Zo wil je me écht niet noemen.’ Ze cirkelde om hem heen. ‘Aangezien jij op je knieën zit.’

Hij krabbelde ziedend overeind.

Ze rolde met haar ogen. Nu is het niet meer zo grappig, hè, dacht ze.

Gil zou hebben gezegd dat ze dat stomme joch de rug toe moest keren. Hij had Lore altijd op die onbevooroordeelde, grootvaderlijke manier van hem voorgehouden dat ze niet elke strijd die zich aandiende aan hoefde te gaan. De waarheid was dat hij dit vreselijk had gevonden en Lore droeg het schuldgevoel van hem teleur te stellen ook met zich mee.

Maar Lore had andere manieren geprobeerd. Niet één ervan had haar door het verpletterende gevoel van verlies heen geholpen zoals een goed gevecht dat deed. En nu was het niet alleen Gils dood waar ze aan wilde ontsnappen; een nieuwe angst plaagde haar.

Het was augustus, en de jacht was teruggekeerd naar haar stad.

Ondanks haar beste pogingen om verder te gaan, het overschaduwde leven dat ze had achtergelaten te vergeten en in het zonlicht te stappen van een betere toekomst, was een deel van haar geest nog steeds ingesteld op het trage aftellen van de dagen. De spanning in haar lichaam was toegenomen, haar instincten waren scherper geworden, alsof ze zich schrap zette voor wat zou komen.

Twee weken geleden had ze voor het eerst bekenden in de stad gezien, die hun laatste voorbereidingen aan het treffen waren voor vanavond. Die schok was als een mokerslag geweest; elke keer als ze iemand herkende was dat bewijs dat al haar hoop, al haar stille smeekbedes op niets waren uitgelopen. Alsjeblieft, had ze de afgelopen paar maanden steeds opnieuw gedacht, laat deze cyclus in Londen plaatsvinden of in Tokyo.

Waar dan ook, als het maar niet in New York City was.

Lore wist dat ze vanavond het huis niet had moeten verlaten, niet nu het moorden op zijn hevigst zou zijn. Als ook maar één enkele jager haar herkende, dan zouden de bloedlijnen niet alleen jacht maken op goden, maar zouden ze ook haar willen villen.

Vanuit haar ooghoek zag Lore Frankie op zijn overdreven zakhorloge kijken en het rond-het-af-signaal geven. Ze nam aan dat hij nog meer te doen had, zoals zijn gezicht begraven in geld.

‘Ben je er al klaar mee?’ vroeg ze.

Blijkbaar voelde de jongen opeens de invloed van de alcohol. Hij zat Lore over de matten achterna met zijn onhandig maaiende vuisten en hij werd bozer naarmate de menigte luider lachte.

Toen ze zich omdraaide om een klap te ontwijken, glipte haar ketting onder haar shirtje vandaan, waar ze die onder had gestopt. Het hangertje, een gouden veer, blonk in het schemerige licht. De handschoen van haar tegenstander raakte die. Op de een of andere manier bleef de dunne ketting eraan haken, want toen Lore zich opnieuw bewoog, knapte het slotje en viel het hangertje bij haar voeten op de vloer.

Lore trok met haar tanden de klittenbandsluiting van haar handschoen los en trok haar hand eruit. Ze dook toen haar tegenstander opnieuw uithaalde, schepte snel de ketting op en stopte die voor de veiligheid in de kontzak van haar spijkerbroek. Toen ze haar handschoen opnieuw aantrok, schoot er een nieuwe golf wrevel door haar heen.

Die had ze van Gil gekregen.

Lore keerde zich naar de jongen toe, herinnerde zichzelf eraan dat ze hem niet mocht doden. Ze kon echter wel zijn mooie neusje breken.

En dat deed ze, onder luid gejuich van het publiek. Het bloed spatte eruit terwijl hij vloekte.

‘Ik denk dat het hoog tijd is dat jij naar bed gaat, schátje!’ Ze wierp een blik over haar schouder naar Frankie, om te zien of hij een eind aan de wedstrijd zou maken. ‘Trouwens…’

Ze zag vanuit haar ooghoek de vuist aankomen en keek net op tijd om om de klap op de zijkant van haar hoofd op te vangen en niet op haar oog. Ze zag even sterretjes voor haar omgeving in volle vaart in heldere kleuren terugkeerde, maar het lukte haar te blijven staan.

De jongen kraaide triomfantelijk, stak zijn armen de lucht in, zijn neus nog altijd bloedend. Hij strompelde naar haar toe, en het moment dat ze besefte wat er gebeurde was de enige tijd die ze kreeg.

Lore bracht instinctief haar handschoenen omhoog om haar borst te beschermen, maar dat was niet zijn doel. De jongen sloeg een arm om haar nek en perste zijn lippen op de hare.

De paniek was verblindend, die explodeerde in haar lijf en gooide haar uit haar eigen geest. Hij drukte zijn lichaam dichter tegen dat van haar aan, likte haar onhandig met zijn tong terwijl de menigte om haar heen uitzinnig werd.

Er barstte iets in haar open en de druk die zich al weken in haar had opgehoopt kwam met een brul van razernij vrij. Ze ramde haar knie tussen zijn benen. Hij viel op de vloer, gillend alsof ze zijn keel had doorgesneden. Toen viel ze hem aan.

Het volgende waar Lore zich van bewust was, was dat ze schoppend en grauwend van de vloer werd getild. Haar bokshandschoenen zaten onder het bloed en wat er nog over was van zijn gezicht was onherkenbaar.

‘Kappen!’ Grote George, een van Frankies beveiligers, rammelde haar zacht door elkaar. ‘Lieverd, hij is het niet waard.’

Lores hart sloeg tegen haar ribben, te snel om op adem te kunnen komen. Haar lichaam beefde terwijl Grote George haar weer met beide voeten op de mat zette, waar hij haar op haar plek hield tot ze hem een knikje gaf ten teken dat ze in orde was.

Grote George beende naar de jongen toe die kreunend op de mat lag en porde hem met de neus van zijn schoen.

Toen het suizen in Lores oren afnam, besefte ze dat het helemaal stil was geworden in de ruimte, op het gekletter na in de keuken boven.

Een licht afgrijzen maakte zich van haar meester. In haar handschoenen kromde ze haar vingers tot het pijn deed. Ze was niet zomaar haar zelfbeheersing verloren. Ze was teruggekeerd naar een deel van zichzelf waarvan ze had gedacht dat ze het jaren geleden de nek om had gedraaid.

Dit ben ik niet, dacht ze, terwijl ze het zweet van haar bovenlip veegde. Niet meer.

Het leven had meer te bieden dan dit.

Uit wanhoop om haar loon van die avond te redden negeerde Lore de smaak van gal en de pure, onverdunde haat die ze voor dat jammerende stuk vreten op de vloer koesterde, en toverde een schaapachtige glimlach op haar gezicht. Ze stak haar handen op en haalde haar schouders op.

De toeschouwers beloonden haar met gejuich en ze salueerden haar met hun bekers.

‘Je hebt niet gewonnen… Jij hebt valsgespeeld,’ zei de jongen. ‘Dat was niet eerlijk. Jij hebt valsgespeeld!’

Dat was altijd het geval met jongens als hij. Wat hij nu voelde, die wóéde, was niet omdat hij daadwerkelijk tegenspoed ervoer. Het was het uiteenspatten van een illusie, die ene die hem had wijsgemaakt dat hij alles verdiende, en dat hij dat mocht verwachten simpelweg omdat hij bestond.

Lore trok haar handschoenen uit en leunde over de jongen heen. Het publiek verstomde, de gezichten zo gretig als die van hongerige kraaien.

‘Misschien moet je hierna “Ik wil wel winnen, maar het lukt niet” laten tatoeëren,’ stelde ze op suikerzoete toon voor, terwijl ze hard tegen zijn bandage duwde, dit keer met haar platte hand. Het geluid van de bel overstemde zijn woedende kreet, maakte een eind aan de wedstrijd. Grote George sleurde hem terug naar zijn groepje vrienden.

Lore maakte aanstalten om naar Frankie te lopen. Het was een vergissing geweest om vanavond hierheen te komen. Ze wist nog steeds niet of haar lichaam wilde wegrennen of gillen.

Ze had de rand van de ring bereikt toen de man riep: ‘Het volgende gevecht: Gulden tegen de uitdager Gemini.’

Lore wierp hem een geërgerde blik toe, waarop hij reageerde met zijn gebruikelijke onverstoorbare glimlach. Hij stak vijf vingers op. Ze schudde haar hoofd en hij stak er nog drie op. Er werd om haar heen met verkreukelde biljetten gewapperd, waarna ze werden doorgegeven toen de toeschouwers zich haastten om geld in te zetten.

Ze moest naar huis gaan. Dat wist ze, maar…

Lore stak alle tien haar vingers op. Frankie fronste, maar gebaarde dat ze moest terugkeren. Ze trok haar handschoenen opnieuw aan en keerde zich om. Als het een van de vrienden van de jongen was, dan zou ze zich in ieder geval kunnen vermaken.

Maar dat was niet het geval.

Lore deed geschrokken een stap naar achteren.

Haar tegenstander stond net buiten de gloed van de lamp aan het plafond, verwelkomde duidelijk de duisternis. De jonge man deed een stap naar voren, zodat de vage gloed op het bronzen masker viel dat zijn gezicht verborg.

Haar adem stokte.

Jager!

2

Eén enkel woord schoot door Lores hoofd: vlucht!

Maar haar instinct vereiste iets anders en haar lichaam gaf daar gehoor aan. Ze nam een defensieve houding aan, proefde bloed toen ze op de binnenkant van haar wang beet. Haar hele lichaam leek te vibreren, werd tot leven gebracht door angst en gedrevenheid.

Idioot! Ze zou hem in het bijzijn van al deze mensen moeten vermoorden of een manier moeten bedenken om het gevecht naar buiten te verplaatsen. Dat waren de enige mogelijkheden die ze in overweging wilde nemen. Lore was niet van plan om op met drank doordrenkte matten in de kelder van een Chinees restaurant te sterven dat niet eens mapo tofu serveerde.

Haar tegenstander torende zo ver boven haar uit dat ze zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat ze het niet intimiderend vond. Ook al was ze zelf lang, hij was zeker vijftien centimeter langer. Zijn eenvoudige grijze shirt en joggingbroek waren te klein en zaten strak om zijn atletische lijf. Elke spier was net zo perfect gedefinieerd als die van de mannen die ze op de antieke vazen van haar vader had gezien. Het masker dat hij droeg was dat van een razende man die een strijdkreet slaakte.

Het Huis van Achilles.

Nou, dacht Lore zwakjes, shit zeg.

‘Ik vecht niet tegen lafaards die hun gezicht niet laten zien,’ merkte ze op ijzige toon op.

De reactie was het warme gebrom van een onderdrukte lach. ‘Dat had ik al verwacht.’ Hij verwijderde het masker en liet het aan de rand van de ring vallen.

De rest van de wereld verdween.

Jij bent dood.

De woorden bleven in haar keel steken, dreigden haar te verstikken. De menigte duwde Lore naar voren over de matten, zelfs toen ze een stap naar achteren wilde zetten, zelfs toen ze vocht om lucht in haar longen te zuigen. De gezichten om haar heen vervaagden tot een donker waas.

Jij hoort dood te zijn, dacht Lore. Jij bent gestorven.

‘Verrast?’ Er klonk iets van hoop door in zijn stem, maar er lag een zoekende, gespannen blik in zijn ogen.

Castor.

De volheid van de jeugd had zijn gelaatstrekken verlaten en die waren scherper geworden. Het was onthutsend hoeveel dieper zijn stem was geworden.

Een afgrijselijk moment lang was Lore ervan overtuigd dat ze in een wakende droom zat. Dat die net zo zou eindigen als wanneer ze droomde dat haar ouders en zussen nog in leven waren. Ze wist niet zeker of ze misselijk zou worden of zou gaan huilen. De druk in haar schedel nam toe, verdoofde haar, verstikte elke vreugde die door haar schok heen had kunnen vloeien.

Maar Castor Achilleos verdween niet. De zeurende pijntjes van Lores eerdere gevechten waren nog steeds aanwezig. Overal hing de stank van alcohol en gefrituurd eten. Ze voelde elk druppeltje zweet aan haar huid kleven, langs haar gezicht en rug rollen. Dit was echt.

Maar Lore kon zich nog steeds niet bewegen, kon haar blik niet van zijn gezicht losrukken.

Hij was het echt.

Hij leefde.

Toen er eindelijk een gevoel door de verdoving heen brak, was dat niet wat ze had verwacht: woede. Niet wild en overweldigend, maar net zo scherp en genadeloos als hun oefenwapens ooit waren geweest.

Castor leefde nog, en hij had haar zeven jaar om hem laten rouwen.

Lore veegde met een handschoen langs haar gezicht, probeerde zich te concentreren, ook al voelde het alsof haar lichaam uiteen zou kunnen vallen. Dit was een gevecht. Hij had de eerste klap al uitgedeeld, maar dit was de persoon die ooit haar beste vriend was geweest, en ze kende de beste manier om hem terug te pakken.

‘Waarom zou ik verrast zijn?’ lukte het Lore te zeggen. ‘Ik heb geen idee wie jij bent.’

Een vluchtige uitdrukking van onzekerheid trok over Castors gezicht, maar die verdween toen hij zijn wenkbrauw optrok en haar een veelbetekenend glimlachje schonk. Naast haar ontstond er zacht geroezemoes onder de mannen en vrouwen in het publiek.

Er was geen manier om hem weg te sturen zonder herrie te schoppen en ze zou hem echt niet helemaal ongeschonden deze kelder laten verlaten na alles wat er was gebeurd. Lore keerde zich om om Frankie het signaal te geven, hopend dat niemand zou zien dat ze op van de zenuwen was.

De bel luidde. De menigte juichte. Ze nam een defensieve houding aan.

Ga weg, dacht ze, terwijl ze Castor over de bovenkant van haar handschoenen aanstaarde. Laat me met rust.

Het had hem de afgelopen zeven jaar niet voldoende geïnteresseerd om haar op te sporen, dus wat was hier de bedoeling van? Wilde hij haar bespotten? Proberen haar ertoe te dwingen terug te keren?

Dat zou hem niet lukken.

‘Wees een beetje aardig voor me.’ Castor hief zijn handen en keek naar een scheur in een van zijn geleende handschoenen. ‘Ik heb al een tijdje niet meer gespard.’

Niet alleen leefde hij nog, hij had zoals gepland zijn opleiding tot genezer afgemaakt in plaats van die tot krijger. Zijn leven was zoals verwacht verlopen, zonder haar aanwezigheid om het te verstoren.

En hij was haar niet komen opzoeken. Niet eens toen ze hem het meest nodig had gehad.

Lore danste om hem heen. Zeven jaar strekte zich als een wijnrode zee tussen hen uit.

‘Geen zorgen,’ merkte ze kil op. ‘Dit is zo voorbij.’

‘Niet al te snel, hoop ik.’ Er speelde een grijns om zijn lippen.

Het licht van een van de peertjes die aan het plafond hingen viel op zijn donkere ogen en zijn irissen leken te vonken. Hij had een hoekige kaaklijn, scherpe jukbeenderen en een lange, rechte neus, ook al had hij die verschillende keren gebroken tijdens het sparren.

Lore deelde de eerste klap uit. Hij leunde opzij om die te ontwijken. Hij was sneller dan ze zich herinnerde, maar zijn bewegingen waren wat houterig. Hoe sterk zijn lichaam ook leek te zijn, Castor was inderdaad uit vorm. Hij deed haar denken aan een machine die verroest was, maar moeizaam probeerde haar normale proces te doorlopen. Alsof om Lores vermoeden te bevestigen leunde hij iets te ver opzij en moest toen zijn balans corrigeren om te voorkomen dat hij struikelde.

‘Ben je hier om te vechten of niet?’ bromde ze. ‘Ik krijg per gevecht betaald, dus verspil mijn tijd niet.’

‘Dat zou ik niet durven,’ antwoordde Castor. ‘Je laat trouwens nog steeds je rechterschouder zakken.’

Lore fronste en onderdrukte de neiging om haar houding te corrigeren. Ze raakten de interesse van het publiek al kwijt. De vloer trilde toen de menigte in een opzwepend tempo met de voeten stampte in een poging om het gevecht in een stroomversnelling te brengen.

Castor leek ook de stemming in de ruimte op te pikken, of hij had inmiddels voldoende drankjes over zich heen gekregen, want er verscheen een geconcentreerde uitdrukking op zijn gezicht. De peertjes bleven aan hun snoeren heen en weer zwaaien, waardoor schaduwen ontstonden. Hij maakte daar gebruik van, alsof hij het geheim kende om zelf in duisternis op te gaan.

Hij maakte een schijnbeweging naar rechts en gaf haar een halfslachtige stoot tegen haar schouder.

Lore werd witheet van woede. Had hij nu zo weinig respect voor haar? Hij zag haar niet als een waardige tegenstander, maar als een lachertje.

Lore ramde haar vuist tegen zijn nier en toen hij dubbelklapte, sloeg ze hem met de rug van haar bokshandschoen tegen zijn oor. Hij wankelde en liet zich, toen hij zijn evenwicht niet kon hervinden, op een knie vallen.

Haar volgende stoot was recht op zijn gezicht gericht, maar hij was nog voldoende alert om die te blokkeren. De impact ervan trok door haar arm.

‘Speel geen spelletjes met me,’ waarschuwde ze hem. ‘Anders merk je vanzelf hoe dat voor je uitpakt.’

Castor staarde haar aan tussen het donkere rommelige haar door dat voor zijn ogen was gevallen. Er lag een blos op zijn ivoorkleurige huid. Ze staarde terug. Zweet drupte van haar kin, en haar lichaam zinderde nog door de kracht van de storm in haar. Het licht van de wiegende peertjes danste opnieuw in zijn donkere irissen, wat bijna hypnotiserend werkte. De laatste restjes humor verdwenen van zijn gezicht, alsof ze die er zelf af had geklauwd.

Hij schoot naar voren, sloeg een arm om haar knieholtes en trok zo haar benen onder haar vandaan. Het ene moment stond Lore nog, het volgende lag ze plat op haar rug naar lucht te happen. Het publiek juichte.

Ze trok haar been op om hem van zich af te schoppen, maar hoorde toen de aangename stem van Frankie: ‘Er wordt niet geschopt!’

Juist.

Lore rolde abrupt naar links, bereikte de rand van de mat en kwam overeind. Toen ze dit keer met een reeks klappen uithaalde naar Castor, was hij daar klaar voor en hij betaalde haar met gelijke munt terug. Ze ontweek en dook weg, liet zich meevoeren door de stroom van het gevecht. Er verscheen onwillekeurig een glimlach om haar lippen.

Boven aan de keldertrap maakte iemand aanstalten om naar beneden te komen. Lore kreeg al snel spijt van die ene blik. Castor trok zijn arm naar achteren en gaf haar een harde stomp in haar buik.

Ze hapte opnieuw naar lucht en probeerde niet voorover te buigen.

Castor zette grote ogen op, bijna angstig. ‘Gaat het…’

Lore liet haar hoofd zakken en ramde er zo mee tegen zijn borst. Het was alsof ze een betonnen muur raakte. Het dreunde door tot in elk gewricht en het werd even zwart voor haar ogen, maar hij viel op de vloer en ze viel met hem mee.

Castor rolde door zodat hij op haar lag, maar zorgde ervoor dat hij haar niet plette met zijn gewicht terwijl hij haar tegen de mat drukte.

Lore stelde tevreden vast dat hij net zo hijgde als zij.

‘Jij was dood,’ lukte het haar eruit te persen, terwijl ze zich tegen zijn greep verzette.

‘Ik heb niet veel tijd.’ Toen schakelde hij over naar de oude taal. ‘Ik heb je hulp nodig.’

Ze kreeg het ijskoud bij het horen van die woorden, gesproken in de taal die ze uit alle macht had geprobeerd te vergeten.

‘Er is iets aan de hand.’ Door het vechten was zijn lichaam opgewarmd tot het bijna gloeiend heet aanvoelde. ‘Ik weet niet wie ik kan vertrouwen.’

Lore keerde haar gezicht af. ‘En waarom is dat míjn probleem? Ik doe niet meer mee.’

‘Dat weet ik, maar ik moet je ook waarschuwen… Verdomme.’ Castor zoog lucht in zijn longen en vloekte toen nog eens voor de goede orde in de oude taal. Hij veranderde van positie zodat Lore op hem lag. Ze was zich er vaag van bewust dat het publiek de verplichte acht tellen afriep. Te laat besefte ze dat hij haar liet winnen.

‘Jij vuile…’

Zijn blik was op de trap gericht, op de gestalte waarvan ze eerder een glimp had opgevangen. Evander… familie van Castor, en zo af en toe speelkameraad van hen allebei toen ze klein waren.

Van droeg het eenvoudige zwarte gewaad van een jager, met een gouden glinstering van iets wat vlak boven zijn hart was gespeld. Zijn donkere huid glom door de stoom die achter hem uit de keuken walmde, de ondertoon zo koel als die van een parel. Hij droeg zijn haar kortgeschoren, wat alleen maar benadrukte hoe onweerstaanbaar knap hij was. Met een scherpe blik in zijn ogen gebaarde hij iets.

‘Het is tijd,’ zei Castor.

Had hij het nu over de wedstrijd of over iets anders? ‘Wacht…’ Lore wist niet waarom ze dat zei.

Castor had haar echter al van zich af getild. Hij liet zijn handen iets langer op haar heupen rusten dan ze allebei echt beseften.

‘Hij is op zoek naar iets of iemand en ik weet niet of jij dat bent.’

Het duizelde Lore toen zijn woorden tot haar doordrongen. Er was maar één ‘hij’ die ertoe zou doen. Het lukte haar met moeite door te ademen. Ze verzette zich tegen de ruis in haar oren.

‘Jij bent misschien klaar met de Agon, maar ik denk niet dat die klaar is met jou. Wees voorzichtig.’ Met een vastberaden blik in zijn ogen leunde hij naar haar toe en fluisterde in haar oor: ‘Je vecht nog altijd als een Furie.’

Castor ging recht staan, maakte een buiging, accepteerde het boegeroep van de menigte en pakte een rode beker aan die hem werd aangereikt. Hij liep tussen de mensen door in de richting van de trap. Toen hij langs Evander liep, greep die zijn arm beet en samen verdwenen ze de bloedhete keuken in.

Iemand pakte Lores pols vast, probeerde haar arm de lucht in te trekken, maar Lore liep al weg, duwde zich tussen het publiek door.

Wat doe je hier überhaupt? gilde haar geest. Laat ze gaan!

Vlak bij de trap botste ze tegen iemand aan, zo hard dat hij achteruit struikelde tot hij met zijn rug de muur raakte. Lore draaide zich met een ruk om, een verontschuldiging op het puntje van haar tong, tot ze zag wie het was.

Shit.

Zijn huid zag zo wit als beenderen, zijn donkere ogen waren bijna komisch wijd gesperd toen hij haar aankeek. Een gewaagd, haast hipsterachtig kort kapsel. Mager, met een superstrakke skinny jeans en een ketting van gevlochten paardenhaar.

Miles.

Niet te geloven, dacht ze. Hoe was het mogelijk dat deze avond nóg beroerder werd?

‘Wacht hier!’ beval ze.

Bij het zien van zijn verbijsterde knikje rende Lore naar de keuken, waar ze tussen de geïrriteerde koks en de sluier van stoom door rende tot ze de nooduitgang vond die op een kier stond. Ze kwam op de donkere straat uit.

De lucht lichtte rood op door de achterlichten van de SUV die hard wegreed. Een enkele rode beker rolde naar haar voeten toe met een donkere veeg op de zijkant.

Inkt.

Ze keerde zich naar de schemerige veiligheidslamp toe boven de deur, probeerde de ongelijke strepen van elke letter te ontwaren. Haar slapen bonkten.

Apodidraskinda.

Een kinderspel. Verstoppertje.

Een uitdaging: zoek me.

Lore liet de beker in een nabije prullenbak vallen en liep weg.

3

De hitte in Lores lichaam was weggeëbd tegen de tijd dat ze terug in de kelder was. Ze zag Miles nergens toen ze zich een weg tussen de menigte door baande om haar rugzak op te halen en haar loon van die avond bij Frankie te innen. Ze luisterde maar met een half oor naar zijn instructies over waar de wedstrijden van de week erop zouden plaatsvinden, telde haar biljetten na om te controleren dat hij haar niet te weinig had gegeven en probeerde het gonzen van haar bloed te negeren.

Hij is op zoek naar iets of iemand en ik weet niet of jij dat bent.

Ze huiverde en schudde haar hoofd, verdrong Castors stem en gezicht uit haar gedachten om zich voor te bereiden op wat ging komen.

Miles wachtte buiten op haar. In de paar minuten die het Lore had gekost om opnieuw de straat te bereiken, was het hem gelukt ademloos te worden, of dat nu kwam door het ijsberen, het oefenen van welke preek hij haar ook wilde geven of een combinatie van die dingen. Hij bleef staan zodra ze naar buiten kwam en deed alsof hij die hele tijd op zijn telefoon had gekeken.

Wat ze ook had verwacht te horen, dat was niet: ‘Zullen we bij Martha’s wat te eten halen?’

Lore aarzelde. Wat ze eigenlijk wilde doen was naar huis gaan, douchen en dan de komende zes dagen slapen, tot deze walgelijke jacht tot een eind was gekomen en de volgende cyclus van zeven jaar begon, maar Miles had een kalmerend effect op haar.

‘Natuurlijk,’ zei ze geforceerd achteloos. Het voelde nog steeds alsof er bliksem onder haar huid knetterde. ‘Klinkt goed.’

Hij trok een wenkbrauw op. ‘Deze keer betaal jij dus echt.’

‘Is dat zo?’ Ze pikte hun gemoedelijke gezamenlijke ritme op. ‘Of ga ik met mijn wimpers fladderen en een gratis maaltje regelen?’

‘Wanneer in je hele leven heeft dat ooit gewerkt?’ wilde Miles oprecht nieuwsgierig weten.

‘Wat zeg je me nu? Ik beschik over een aanbiddelijke overredingskracht.’ Ze knipperde flink met haar ogen, maar haar gezicht deed zeer door de klappen die ze daar had gekregen en de zwelling hielp ook niet.

Miles deed zijn mond open om iets te zeggen, maar veranderde van gedachten.

‘Wat?’

‘Niets.’ Hij keek omhoog naar de bewolkte lucht. ‘Zullen we gaan voor we die regenbui over ons heen krijgen die maar één van ons nodig heeft?’

De vochtigheidsgraad was hoog en de stank van vuilnis steeg op uit zakken die waren klaargezet om de volgende ochtend te worden opgehaald. Er schoot een taxi voorbij, die een scherm aan gootwater deed opspatten. Het regende al dagen af en aan, en Lore wist dat er nog meer zou komen.

‘Mijn parfum bestaat uit een mengeling van de beste lo mein en lichaamsgeur,’ merkte ze op. ‘Over smaak valt niet te twisten.’

Dat was natuurlijk helemaal niet waar. Miles behandelde zijn lichaam als een kunstwerk en liet het voor zich spreken over zijn stemmingen, interesses en de mensen die hij in zijn hart bij zich droeg. Zijn huid werd gesierd door een hele verzameling tatoeages, van prachtige bloemen en ranken die zich om zijn torso wikkelden tot aan gezichten in de stijl van moderne kunst die hij zelf had ontworpen, bergen, ogen en repen met vormen waarvan alleen hij de betekenis kende. Lore had de eenvoudige Koreaanse hangultekens op zijn hals altijd het mooist gevonden, vanwege het verhaal dat erachter school. Dat zinnetje was iets wat zijn grootmoeder altijd tegen hem had gezegd als hij haar en zijn ouders thuis in Florida op zondag had gebeld: ‘Met elke zonsopkomst houd ik meer van je.’

Toen hij die aan haar had laten zien, had ze hem een standje gegeven omdat hij nog een tatoeage had laten zetten, had aan haar vinger gelikt en gedaan alsof ze die weg wilde vegen, maar ze had de rest van de avond gestraald van trots.

Ze liepen naar het metrostation bij Canal Street om de A te nemen naar 125th Street. Lore was halverwege de trap naar beneden toen ze de naderende metro hoorde en de bijbehorende windvlaag door het station voelde trekken. Ze pakte al rennend haar MetroCard uit haar kontzak en haalde die door het toegangspoortje. Miles, eeuwig onvoorbereid, maakte een gesmoord geluid en rommelde door zijn portemonnee.

‘Wacht… nee… help…’ Miles haalde zijn kaart opnieuw door het apparaat en kreeg een foutmelding.

Het was na halfdrie in de ochtend, maar gedurende de nacht reed de metro minder vaak, waardoor die vol was. Ze hield de deur die dichtgleed tegen met haar onderarm net toen Miles naar binnen dook.

Hij gaf haar een klap op haar schouders toen de metro optrok.

‘Martha’s,’ zei ze. ‘Honger.’

‘Taxi,’ antwoordde hij. ‘Makkelijk.’

‘Geld,’ kaatste ze terug. ‘Verspilling.’

De wagon liep leeg bij Columbus Circle, waardoor er stoelen voor hen vrijkwamen. Miles ging zitten en haalde meteen zijn telefoon tevoorschijn. Lore ademde diep in, wreef met haar hand over haar voorhoofd. Nu haar lichaam stil was, bleef alleen de chaos in haar hoofd over.

Hij is op zoek naar iets of iemand en ik weet niet of jij dat bent.

Lore was van streek geweest toen ze de jagers in de stad had gezien. Ze had beseft dat ze bang moest zijn dat Aristos Kadmou – of wie hij ook was als god – haar zou vinden. Ze zou nu nog voorzichtiger moeten zijn en de stad later die dag moeten verlaten om hem en het vechten te ontlopen. Om hen allemaal te ontlopen.

Maar de overheersende emotie was niet doodsangst. Lore wist dat ze zich kon verbergen omdat ze dat de afgelopen drie jaar succesvol had gedaan. In plaats daarvan zat er een rusteloosheid in haar lichaam waar ze maar niet vanaf kon komen, een onwelkome spanning in haar borst telkens als ze Castors gezicht voor zich zag.

Hij leeft nog, dacht ze, nog steeds wat verdwaasd bij dat besef.

Miles maakte naast haar een geluidje van ontzetting.

Lore keek naar hem net op het moment dat hij een van zijn datingapps afsloot.

‘Wat is er gebeurd met die jongen met wie je vrijdag op date bent geweest?’ vroeg Lore, blij met de afleiding. ‘Ik dacht dat hij veelbelovend was. Nick?’

‘Noah.’ Miles deed zijn ogen dicht en ademde diep in, alsof hij om kracht bad. ‘Ik ben met hem naar zijn appartement gegaan en heb daar alle vier zijn hamsters ontmoet.’

Lore keerde zich naar hem toe. ‘Niet.’

‘Hij heeft ze naar zijn favoriete first lady’s vernoemd,’ ging Miles verder op gekwelde toon. ‘Jackie had zo’n klein dophoedje van vilt en nagellak. Hij heeft me ze laten voeren. Met piepkleine reepjes sla. Slá, Lore! Sla.’

‘Zeg alsjeblieft geen “sla” meer. Je kunt ook even stoppen met daten, weet je.’

‘Jij zou het eens kunnen proberen,’ zei hij nadrukkelijk, en hij ging iets verzitten. ‘Ik heb je dit nooit eerder gevraagd, omdat ik me nergens mee wilde bemoeien.’

‘Maar…’

‘Maar… die ene jongen en de manier waarop je op hem reageerde…’

Ze pakte de riem van haar rugzak steviger beet. ‘Hoe had ik dan moeten reageren toen hij zo op me afkwam? Hij verdiende het dat ik zijn gezicht heb verbouwd. Misschien denkt hij er in het vervolg nog eens over na voor hij dat een ander meisje aandoet.’

‘O, nee, híj heeft het absoluut verdiend,’ zei Miles vlug. ‘Hij had er waarschijnlijk nog dertig seconden van verdiend. Ik had het eigenlijk over die andere.’

‘Die andere,’ herhaalde ze. Haar hart sloeg even harder.

‘Die jongen die eruitzag alsof hij was gemaakt uit elke fantasie die ik als kleine jongen heb gehad,’ verduidelijkte Miles behulpzaam.

Castors warme stem klonk in haar gedachten. Je vecht nog altijd als een Furie.

‘Wat is er met hem?’ vroeg ze.

‘Het leek alsof je hem kende.’

‘Dat is niet zo,’ zei ze op scherpe toon. Niet meer.

Om verdere vragen te voorkomen leunde ze met haar hoofd tegen Miles’ schouder, liet zich sussen door het wiegen van de wagon tot ze voor het eerst die nacht diep kon inademen.

Zo gingen ze verder naar 125th Street. De reis werd af en toe onderbroken door het schokkerige stoppen en starten bij elk tussenliggend station. Ze was echter te bang dat ze het gezicht van Castor zou zien, fris en hoopvol, waardoor ze naar de herinneringen zou worden geleid van de wereld die ze had achtergelaten.

Het was rustig op straat toen ze eindelijk het metrostation verlieten en in de richting van Martha’s Diner liepen.

Harlem had als een ander land gevoeld toen Lore in Gils knusse herenhuis was getrokken op 120th Street. Haar familie had altijd in Hell’s Kitchen gewoond en er was nooit een aanleiding geweest om noordelijker te gaan dan Ninety-Sixth Street. Maar op dat punt was haar familie al vier jaar dood geweest, en ze had een groot deel van die tijd in het buitenland doorgebracht. Terugkeren naar de stad had gevoeld alsof ze oude kleren had gekregen die ze aan een ander had gegeven. Niets paste. Alles was hetzelfde, en toch anders.

Lore had de daaropvolgende drie jaar gekoesterd, tot dat noodlottige moment zes maanden geleden, toen Gil was gestorven… Hij was uitgerekend aangereden door een auto terwijl hij de straat overstak. Daarna was haar eerste ingeving geweest om haar boeltje te pakken, maar ze was tot de ontdekking gekomen dat dat niet zo eenvoudig was. Gil had het herenhuis met alles daarin aan haar nagelaten.

Lore had het huis binnen de kortste keren kunnen verkopen en overal naartoe kunnen gaan. Miles had zich wel kunnen redden, ook al was het moeilijk om een nieuw onderkomen te vinden in de stad. Maar elke keer als ze er serieus over nadacht leken de straten zich om haar heen te wikkelen. De bekende winkels, de kinderen die twee deuren verderop op het stoepje speelden, mevrouw Marks die elke maandagmorgen om tien uur het trottoir schoonspoot met de tuinslang… Dat kalmeerde haar. Dat hield het gevoel tegen dat haar borstkas zou kunnen instorten door het gewicht van de schok en het verdriet.

Dus Lore was gebleven. Ondanks alle uitputtende verwikkelingen en de drukte was de stad altijd haar thuis geweest. Ze begreep zijn complexe persoonlijkheid en was dankbaar dat die haar er ook een had geschonken, want in de meest duistere momenten van haar leven had juist die veerkracht haar gered.

Op een bepaalde manier voelde het alsof haar nieuwe buurt voor haar had gekozen en niet andersom, en ze had door iets geclaimd willen worden. Zo was New York nu eenmaal. Het kreeg altijd inspraak, en als je geduldig genoeg was, dan bracht het je naar waar je zijn moest.

Het was vier uur ’s ochtends, maar Lore keek er niet van op om iemand anders van een vroege maaltijd bij Martha’s te zien genieten, zelfs in een maand zo rustig als augustus.

‘Hallo, meneer Herrera,’ riep ze, terwijl ze haar voeten veegde aan de oude mat.

‘Jij ook hallo, Lauren Pertho,’ mompelde hij met een mond vol met een hap van zijn broodje.

Lore had die naam jaren gebruikt, maar toch overrompelde die haar soms. ‘Hoe gaat het, Mel?’

‘Het is in ieder geval droog,’ zei Mel van achter de toonbank van het restaurantje. Ze was de dagopbrengst aan het tellen, maar keek nu op. ‘Jullie willen allebei het gebruikelijke om mee te nemen?’

‘We zijn gewoontedieren,’ bevestigde Miles. ‘Heb je toevallig ook cafeïnevrije koffie klaarstaan?’

‘Ik zet wel even een pot. Slagroom?’

Miles had de smaakpapillen van een kind dat bij elke maaltijd een toetje at. ‘Met hagelslag?’

‘Komt eraan, mop.’ Mel dook de keuken in om met hun bestelling aan de slag te gaan. Voor Lore een driedubbele portie gebakken eieren, uitgebakken spek, pannenkoeken en rösti en voor Miles pannenkoekjes met stukjes chocolade in de vorm van Mickey Mouse met extra slagroom en ahornsiroop.

‘Wat?’ merkte Miles op. ‘Geen commentaar? Geen grapje over hoeveel suiker ik binnenkrijg?’

Het duurde even voor Lore besefte dat hij het tegen haar had. Ze had naar de vloer getuurd, maar keek nu op.

‘Ik krijg straks alleen al buikpijn door naar je te kijken,’ zei ze, terwijl ze met haar rug tegen de zijkant van een van de met vinyl beklede bankjes leunde. Haar hartslag was omhooggeschoten, alsof ze betrapt was bij iets wat ze niet hoorde te doen.

Miles staarde haar kort aan, maar sprak op luchtige toon verder. ‘Dat moet jij zeggen met je maaltijd voor drie personen.’

‘Gezonde trek,’ merkte meneer Herrera op, terwijl hij zijn rekening betaalde, ‘voor een gezond meisje.’

‘Precies.’ Lore moest moeite doen om zich op hem te concentreren. ‘Hoe gaat het met mijn knappe Bo?’

Bo de Bodegakat was twee jaar geleden komen opdagen, had de winkel van meneer Herrera als zijn koninkrijk geclaimd en was nooit meer vertrokken. De eerste keer dat Lore hem had gezien, had ze gedacht dat hij een bijzonder grote rat was, en had zich serieus afgevraagd of hij niet uit de Onderwereld was ontsnapt. Nu zat ze ’s zondags laat in de ochtend het liefst op het bankje voor de winkel, waar ze de zalm van haar bagel deelde met haar prikkelbare vriendje.

‘Hij heeft twaalf repen chocolade gegeten, overgegeven op de verse groente en een schap vol keukenrollen versnipperd,’ vertelde Herrera, op weg naar de uitgang. ‘En nu moet ik met die demon naar de dierenarts.’

‘Moet ik op de winkel passen?’ vroeg Lore. Dat vond ze leuk om te doen, vooral na de eerste drukte ’s ochtends als de vroege vogels hun koffie hadden gehaald en ze rustig een boek kon lezen tot de lunchklanten kwamen en de voorraad kant-en-klare broodjes en sushi verdween.

‘Deze keer niet,’ zei Herrera. ‘Mijn neefje is er. Misschien wil je hem ontmoeten? Hij is een jaar jonger dan jij, een slimme jongen…’

‘Doet hij ook de was?’ vroeg Miles serieus. ‘Kookt hij? Ze heeft iemand nodig die de gaten in haar belangrijke levensvaardigheden opvult.’

Meneer Herrera lachte en zwaaide naar hem toen hij vertrok om zijn winkel open te doen.

Lore wist niet zeker waarom ze het had aangeboden, terwijl ze wist dat ze zeer waarschijnlijk vandaag de stad zou verlaten. Door Castors aanwezigheid, laat staan zijn waarschuwing, zou ze onmiddellijk op de vlucht moeten slaan, met of zonder voorraden.

Ze wreef over haar armen waar hij haar had beetgepakt en stelde verrast vast dat haar huid warm aanvoelde, ondanks de rilling die door haar heen trok. Ze had hem gewoon niet verwacht. Alles aan hem. Die bekende zachte blik in zijn ogen. Zijn lengte. De kracht van zijn lichaam.

De manier waarop hij naar haar had geglimlacht.

‘Lore… Lore!’ herhaalde Miles, dit keer nadrukkelijker.

Ze keek opnieuw op. ‘Wat?’

‘Ik vroeg: “Gaat het om het geld?”’

Lore staarde hem verbaasd aan. ‘Gaat wat om het geld?’

Miles keek haar veelbetekenend aan. ‘Als dat het is, dan kan ik je huur gaan betalen. Maar ik nam aan dat Gilbert jou ook geld had nagelaten?’

Trouw aan zijn tergend vriendelijke aard en voorliefde voor verrassingen had Gil zijn beide ‘erekleinkinderen’ een flinke som geld nagelaten, maar Lore had er alleen wat van aan het onderhoud van het herenhuis besteed, verder niets. Het voelde niet goed om het voor iets anders te gebruiken.

‘Het is Gils geld,’ antwoordde ze.

Miles leek het te begrijpen. ‘Tja, je kunt net als alle anderen een bijbaan nemen als barista. Dat is eigenlijk een soort overgangsrite. Je kunt zelfs geld vragen voor de zelfverdedigingslessen.’

Ze schudde haar hoofd, probeerde haar uitgeputte kluwen emoties en gedachten op hun huidige gesprek te richten.

‘Ik ga niets rekenen als iemand wil leren zichzelf te beschermen,’ zei Lore met zachte stem. De eigenaar van de sportschool op 125th Street liet haar wat van zijn spullen gebruiken als het te koud was om buiten te gaan hardlopen in ruil voor het geven van de gratis lessen, en dat was meer dan genoeg voor haar. ‘En het gaat niet om het geld.’

‘Weet je het zeker? Want je gebruikt het afgelopen jaar steeds die dezelfde drie gore hersluitbare plastic diepvrieszakjes,’ merkte Miles op.

Ze hield een vinger op. ‘Die zijn niet goor, want ik spoel ze na elk gebruik om. Wat doe jíj om de wereld te redden?’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. Hij liep deze zomer stage bij de stadsraad en studeerde duurzame stedelijke ontwikkeling aan Columbia.

‘Zeg maar niets.’

Miles deed dat ene waar ze de pest aan had terwijl hij wachtte tot zij verder sprak, en keek haar aan met een ontzettend meelevende en begrijpende uitdrukking op zijn gezicht.

‘Trouwens, ik heb al een baan. Ik ben de huismeester, weet je nog wel?’

Lore was in eerste instantie voor Gil aan de slag gegaan als inwonend verzorger, maar haar rol was uitgebreid toen ze nieuwe batterijen in de rookmelders had gedaan… wat alles zei over het niveau van technische vaardigheden in hun gebouw toentertijd.

‘Trouwens, huismeester, kun je misschien mijn raam repareren voor het winter wordt?’

Lore fronste, streek met een hand over de pluizige bos haar die ze aan de regen te danken had. ‘Oké, het gaat een beetje om het geld,’ gaf ze toe, ‘maar ook om andere dingen.’

‘Dingen die met Gil te maken hebben?’ drong Miles aan.

Ze haalde de gouden ketting uit haar zak, bestudeerde de plek waar die was geknapt. Het voelde vreemd om die niet te dragen. Gil had haar die drie jaar eerder gegeven, op haar eerste verjaardag na haar terugkeer naar de stad, en ze had hem sindsdien maar één keer afgedaan.

‘Een veer die zich heeft losgemaakt van een vleugel is niet verloren,’ had Gil gezegd, ‘maar vrij.’

Die had haar daaraan herinnerd, aan wat ze had verworven toen ze had aangeboden om voor Gil te werken, elke dag. Ze was aangenomen om voor hem te zorgen nadat hij in elkaar geslagen was en het duidelijk was geworden dat hij niet langer alleen kon wonen, maar hij had zo veel meer voor haar gedaan. Hij was een vriend geweest, een mentor, en een herinnering dat niet alle mannen zo hard en wreed waren als degenen met wie ze was opgegroeid.

‘Het is nu een paar maanden geleden…’ begon Miles.

‘Zes maanden,’ reageerde Lore scherp.

‘Zes.’ Hij knikte. ‘We hebben het er niet zo vaak over…’

Lore deed haar mond open om hem af te wimpelen, maar hij hield zijn hand op.

‘Het enige wat ik wil zeggen is dat ik er voor je ben en dat je altijd met mij over hem kunt praten.’

‘Nou, dat wil ik niet.’ Gil had haar verteld dat je soms de slechte dingen van je af moest zetten tot ze je voorgoed met rust lieten. Op een dag zou zijn verlies niet zo’n pijn doen.

‘Weet je…’ begon Miles op een bekende toon.

‘Ik ben niet geïnteresseerd in school,’ vertelde ze hem voor de honderdste keer. ‘Jij lijkt het niet eens wat te vinden.’

‘Iets wat je nodig hebt hoef je niet leuk te vinden.’

‘Iets wat je niet graag doet hoef je niet te doen,’ kaatste Lore terug.

Miles blies zijn adem via zijn neus uit. ‘Ik denk gewoon… Wat er ook met je is gebeurd, je moet langzaam maar zeker ook aan je toekomst gaan denken, anders zal je verleden je altijd tegenhouden.’

Lore slikte, maar kwam maar niet van dat brok in haar keel af. ‘Hoe heb jij eigenlijk over het vechten gehoord? Ben je me gevolgd of zo?’

‘Ik was gisteren op stap met mijn vriend van de opleiding en hij vertelde over een gestoorde, supergeheime vechtclub en een meisje met een litteken van de buitenste ooghoek tot aan haar kin, en ik zei: “Wauw, dat klinkt als mijn vriendin Lore…”’

Zonder erbij na te denken wreef ze met die kant van haar gezicht langs haar schouder. Het litteken was smal, maar nog niet vervaagd. Daar was meer tijd voor nodig.

‘Even voor de zekerheid, jouw vriend was toch niet dat joch dat ik in elkaar heb geslagen?’

‘Nee, maar ik ben nog nooit tegelijkertijd zowel zo verbijsterd als zo bang geweest.’

Miles’ telefoon maakte een schril geluid, waardoor ze allebei schrokken.

‘Is dat je wekker?’ Lore hield haar hand nog tegen haar hart gedrukt. Ze woonden al jaren in hetzelfde huis en dit was de eerste keer dat ze dit hoorde.

‘Soort van.’ Hij nam op. ‘Mam, waarom ben jij al wakker? Het is iets van vier uur ’s ochtends… Je hoeft die formulieren niet nu meteen uit te printen, maak een aantekening dat je dat op een normaal tijdstip doet en… Nee, ga jij maar terug naar bed… Tja, als ik niet wakker was geweest, dan had jij me wakker gemaakt… Mam! Ga naar bed!’

In de gedempte reactie van mevrouw Yoon klonk een energie door die niemand zo vroeg hoorde te hebben. Miles kneep zijn ogen dicht en ademde in om zijn geduld niet te verliezen.

‘Jezus. Prima. Je hebt alle stekkers gecontroleerd, toch? Om er zeker van te zijn dat die niet loszitten?’

Miles wierp Lore een verontschuldigende blik toe, maar ze vond de onderbreking helemaal niet erg. Ergens was het wel fijn. Alleen al omdat het haar de kans gaf om zich voor te stellen hoe hij als een gothbaby was opgegroeid tussen de palmbomen en heldere pasteltinten van Florida. Hij was enig kind en soms, zoals nu, was dat te merken.

Miles ademde opnieuw diep in. ‘Heb je de printer überhaupt aangezet? Het knopje zou moeten oplichten.’

Lore hoorde het schaapachtige lachje van mevrouw Yoon, gevolgd door haar liefhebbende: ‘Dank je, Michael.’

Miles drukte geërgerd een hand tegen zijn gezicht, vanwege haar vraag of omdat ze zijn echte naam zei, die alleen werd gebruikt door zijn familie, en vertelde haar zowel in het Engels als in het Koreaans dat hij van haar hield en verbrak het gesprek.

‘Ik moest de ringtone van haar veranderen toen ik vorige maand thuis was,’ legde Miles uit. ‘Ze dacht dat ik niet opnam omdat de vorige te zacht was, en nu voel ik me te schuldig om die ooit nog te veranderen.’

Lore glimlachte, ook al kreeg ze een beklemmend gevoel op haar borst. Je miste dat soort telefoontjes pas als ze niet meer kwamen. ‘Ze wil gewoon je stem horen.’

Ze wil dat je haar niet vergeet, dacht ze. Haar gedachten dreven opeens alle kanten op. De wereld om haar heen werd overheerst door duisternis tot ze alleen nog het gezicht van Castor voor zich zag en de manier waarop de schaduwen het hadden gestreeld.

‘Hé,’ zei Miles opeens. ‘Gaat het wel?’

‘Prima,’ hield Lore vol.

En dat zou ook zo zijn. Voor hem. Voor haar.

Voor Gil.

‘Klaar om te gaan?’ vroeg ze toen Mel terugkeerde uit de keuken met hun bestelling.

‘Beloof me dat het veilig is.’ Miles pakte haar hand vast. ‘Het kan me niet schelen of je moet blijven vechten, maar ik wil gewoon niet dat je iets overkomt.’

Daar is het te laat voor, dacht Lore, en ze trok haar hand terug.

Ze stapten de schemerig verlichte straat weer op met hun ontbijt en beker koffie in de hand. De storm was overgegaan in een ragfijne nevelsluier. New York City was een van de weinige plekken ter wereld die er smeriger uitzag nadat het had geregend, maar Lore was er gek op.

Op weg naar huis besloot ze Miles te vertellen dat ze de komende paar dagen op reis zou zijn, ook al hield dat in dat ze de bus zou pakken om ergens in een bos te kamperen waar niemand haar zou kunnen vinden.

Maar op het moment klonk niets beter dan de rest van haar zondagochtend in bed door te brengen. Lore haakte haar arm door die van Miles terwijl ze door hun slaperige straat slenterden. Miles neuriede een nummer dat ze niet kende. Ze probeerde helemaal nergens aan te denken.

Vlak bij het herenhuis bleef Miles abrupt staan en hij trok haar een stap naar achteren.

‘Wat is er?’

Hij ging naar de muur van Martin’s Deli toe, de plek waar Lore niet meer mocht komen omdat ze over hun schandalig oudbakken bagels had geklaagd, en streek met zijn vingers door een donkere veeg die daar zat.

Lore trok hem vol afschuw weg. ‘Oké, volgens mij heb je een opfriscursus nodig over de regels van New York. Een: op Times Square neem je niets aan wat iemand je probeert te geven. Twee: je raakt geen mysterieuze substanties aan op de grond en muren…’

Miles onderbrak haar. ‘Volgens mij is dat bloed.’

Lore liet hem los.

Hij draaide zich om en keek naar de grond. ‘Godsamme. Wat is er veel van…’

Dat klopte. Lore had de druppels op het cement aangezien voor regen, maar nu de storm weer aan kracht won zag ze het donkere bloed de goot in spoelen.

Miles sprong naar voren, keek om zich heen of hij ergens de persoon zag die gewond was.

Lore greep met een hand de achterkant van zijn shirt beet en pakte, nadat ze hem haar eten en beker koffie had gegeven, met de andere het zakmes dat ze aan haar sleutelhanger droeg. ‘Blijf achter me.’

Het was als het opsporen van een gewonde prooi. Het slachtoffer leek te hebben gestrompeld, zich van steunpunt naar steunpunt te hebben bewogen: een lantaarnpaal, een reling, een geparkeerde auto. Met toenemende ontzetting besefte Lore dat de sporen in de richting van het herenhuis liepen.

Ze greep haar botte mes steviger beet toen ze dichterbij kwamen. Het bloederige pad draaide af naar hun voordeur en de vrolijke bloempotten die Gil op de treden had gezet van het trapje dat daarnaartoe leidde.

Miles hapte naar adem.

Lore volgde zijn blik.

Naast de lege vuilnisbakken zat een vrouw met haar rug tegen het trapje van het oude herenhuis. Haar hemelsblauwe gewaad was doordrenkt door de regen.

Lore voelde spanning in de lucht om zich heen, net als gedurende het moment voor een blikseminslag.

‘Laat me je handen zien,’ perste ze er met moeite uit, terwijl ze haar eigen zielige wapen hief.

De ogen van de godin hadden de kleur van offerrook met gloeiende gouden vlekjes die als sintels door de irissen dreven. De enige aanwijzing naar bovennatuurlijke macht.

Ze noemden haar de godin met de grijze ogen, maar Lore begreep nu dat dat niet door de kleur ervan kwam, maar doordat als ze naar je staarde, zoals ze nu naar Lore staarde, haar ware leeftijd werd onthuld. Oorlogen, beschavingen, monsters, dood, technologie, ontdekkingen… die ogen hadden millennia aan zich voorbij zien trekken, hadden die opgemerkt zoals Lore meestal achteloos zou opmerken hoe laat het die dag was.

Lokken felgoud haar lagen als welverdiende littekens over het gezicht van de godin geplakt. Zelfs in haar huidige toestand was ze verontrustend gaaf, haar gelaatstrekken prominent en perfect in al hun symmetrie.

De godin leunde naar achteren, trok haar hand weg van waar ze die tegen haar tegenovergestelde heup gedrukt had gehouden. Toen ze die op haar schoot liet vallen kromden de lange, elegante vingers zich tot een klauw.

Die hand was leeg, maar zat onder het bloed.

Lore staarde, zich er half van bewust dat ze haar eigen hand had laten zakken.

De godin leunde naar voren, waardoor er heet, stinkend bloed uit de wond in haar zij gutste. Die was te groot en grillig gevormd om door een pijl of kogel te zijn veroorzaakt. Een zwaard dan. Die wond moest zijn toegebracht door een professional.

Lores gedachten waren een en al logica, maar het voelde alsof ze zich in een droom bevond. ‘Iemand had je duidelijk door,’ zei ze met schorre stem. ‘Had je een slechte landing?’

‘Verzorg me!’

Lore schrok. Halfdood of niet, elk woord dat de godin sprak klonk alsof er met een zwaard op een schild werd geslagen. Ze vibreerden langs Lores zenuwen tot elk haartje op haar lichaam overeind stond. Het was zo lang geleden dat ze iemand zo’n pure variant van de oude taal had horen spreken dat het even duurde voor haar brein het kon vertalen.

Toen dat was gebeurd klonk haar stem als een ijle fluistering: ‘Wat zei je daar?’

Er lag nu een wazige blik in de ogen van de godin, haar vastberadenheid nam af. Er was geen angst op haar gezicht te zien toen ze opnieuw haar hand tegen de wond drukte, enkel een verbitterd ongeloof. Rancune. Toen ze opnieuw sprak, kostte haar dat hoorbaar moeite, maar het bevel leek door Lores ziel te weergalmen.

‘Zorg… voor mij… sterveling.’

Toen zakte Athena met de grijze ogen bewusteloos op het beton in elkaar.

4

‘O, mijn god!’

Door de paniek in de stem van Miles werd de schok van Lore verbroken. Toen ze zich naar hem toe keerde, werd zijn gezicht al verlicht door de gloed van zijn telefoon. Zijn handen beefden terwijl hij met zijn duimen cijfers intoetste.

Lore rukte de telefoon uit zijn handen en beëindigde de oproep voor de verbinding was gemaakt.

‘Wat doe je?’ riep hij. ‘Ze heeft hulp nodig! Mevrouw? Mevrouw, hoort u me?’

‘Houd op!’ zei Lore op scherpe toon. ‘Niet zo hard!’

‘Ken je haar?’ Miles zag eruit alsof hij ieder moment van zijn stokje kon gaan. ‘O, nee, het bloed… Daar kan ik niet…’ Hij kokhalsde, hoestte in zijn vuist.

Lore sprak zonder na te denken. ‘Ik… Ja. Ze is net als… Zij is ook een vechter.’

‘Ze moet…’ Miles kokhalsde weer. ‘Sorry… Maar ik kan… Ziekenhuis. Ze moet naar het ziekenhuis. En naar de politie.’

Lore vloekte en dacht koortsachtig na. Als ze de godin naar het bureau brachten, dan zou de politie Lore willen ondervragen en haar naam en wellicht haar foto in hun systeem zetten. De bloedlijnen zetten altijd een paar jagers op wacht bij elk ziekenhuis in de hoop dat een barmhartige samaritaan met de beste bedoelingen de hulpdiensten zou inschakelen, waardoor een god zo in hun schoot zou vallen. Maar Athena had haar geur en bloed verspreid, waardoor de honden van de bloedlijnen die makkelijk zouden kunnen volgen, zo naar Lores toevluchtsoord. Hierdoor kwam Miles mogelijk in gevaar en werd Lore gedwongen iets aan de situatie te doen.

Lore drukte haar vingers tegen de hals van de godin in een poging haar hartslag te voelen. Op het moment was de ichor van de godin net zo rood als het bloed van welk mens dan ook, en die poelde om Lores knieën en sneakers.

Shit! Voor het eerst in jaren voelde ze zich hulpeloos. Ze moest de godin naar binnen brengen. Nu meteen.

‘Geen politie,’ zei Lore snel, in gedachten op zoek naar een redelijk excuus. ‘Nee, ze is… ze is niet verzekerd. Kun je de deur opendoen en me helpen om haar naar binnen te dragen?’

Lore worstelde om Athena’s arm om haar nek te slaan. Zelfs in sterfelijke vorm was de godin langer dan een meter tachtig, en haar lijf was glad door zowel de regen als het bloed.

Ze redden het tot aan de ingang, waar ze haar op de zwarte en witte tegels lieten zakken. Lore liet Miles achter en rende naar de linnenkast boven om lakens en handdoeken te pakken, die ze over de balustrade liet vallen.

Eenmaal weer beneden deed Lore de luiken voor het erkerraam aan de voorkant dicht, sloot de ruimte af als een fort. Miles deed het licht aan.

Het scherm van de tv was als een zwarte spiegel toen Lore de salontafel aan de kant schoof. Miles spreidde de donkere lakens en Lore besefte opeens dat die van Gil waren geweest.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Miles, terwijl ze de bewusteloze Athena daarheen sleurden. ‘Lore… Serieus, wat gebeurt er verdomme allemaal?’

De godin kreunde.

Lore wierp een blik op de entree, op de bloedvegen daar, en herinnerde zich dat ze nog een ander groot probleem hadden.

‘Je moet iets voor me doen,’ zei ze tegen hem, terwijl ze naast Athena knielde. ‘Ga naar meneer Herrera en vraag hem om zo veel mogelijk flessen bleek… Wacht. Niet de normale, maar zuurstofbleekmiddel, tenzij hij alleen maar normale heeft.’

‘Hè? Zuurstof…’

‘Ga!’ Lore wees met gestrekte arm naar de deur. ‘En haast je.’

Miles leek te verbijsterd te zijn om in discussie te gaan. Hij sprong over het bloed en kokhalsde een laatste keer voor de deur achter hem dichtsloeg.

De gebruikelijke geuren in huis van sandelhout en oude boeken werden overweldigd door de penetrante stank van bloed. Ze scheurde de stof van de geruïneerde tuniek om de wond beter te bekijken. Bloed vloeide over haar vingers.

‘Verdomme,’ fluisterde ze.

De lever en nier waren doorboord. Lore herkende deze techniek: het was een kundig toegebrachte verwonding van een léaina, een van de jonge vrouwen die door de bloedlijnen op pad werden gestuurd om op goden te jagen en de gewonde prooi mee terug te nemen zodat hun leider die kon doden.

Ze drukte er een handdoek tegen in een poging het bloeden te stelpen. ‘Wakker worden. Wakker worden!’

Athena’s ogen bewogen onder haar gesloten oogleden.

Lore deed het enige wat haar te binnen schoot. Ze gaf de godin een klap in het gezicht.

Haar grijze ogen vlogen open, hevig knipperend.

‘Ik zou wel “sorry” willen zeggen,’ perste Lore eruit, ‘maar dat verdiende je.’

De lucht in Lores longen werd opeens gloeiend heet. Haar angst op dat moment verraste haar, een flits van spijt die ze had gevoeld toen ze Athena had geslagen. Jaren van conditionering om de oude goden te haten vervaagden toen ze vonken van macht zag branden in Athena’s blik.

Je kon jezelf er maar kort van overtuigen dat iets een prooi was, tot die zich omdraaide en zijn tanden liet zien.

De godin kuchte vochtig, haar hoofd rolde heen en weer over de vloer. Zelfs in een sterfelijk lichaam was er van dichtbij iets kils, bijna buitenaards aan haar uiterlijk. Haar lichaam was een onnatuurlijk omhulsel, gemaakt om te worden gedood.

Lore drukte haar handen tegen haar dijen, probeerde zo de onwillekeurige trilling erin tegen te houden. Ze zou haar niet vermoorden. Ze wilde niet de macht van een god. Ze wilde hier helemaal niets mee te maken hebben.

‘Voelt klote, niet?’ vroeg Lore. Een wilde roekeloosheid verving haar angst. ‘Jezus, sterfelijkheid. Balen hoor. Mag ik vragen wie je te grazen heeft genomen?’

Dit moment zat er al meer dan duizend jaar aan te komen. Athena had tweehonderdelf rondes van de Agon overleefd, om in nummer tweehonderdtwaalf te worden gepakt.

De warme teint van Athena’s huid werd bleek toen de dood naderde. De godin was een van de laatste originelen die nog meededen aan de Agon. De anderen waren Hermes en Artemis en, misschien, Apollo. Ze was een onmogelijk doelwit geweest: te sterk, te snel, te sluw.

Tot nu toe.

Ze bestudeerden elkaar. Als Athena zo de waarde, de kracht van Lore probeerde in te schatten, dan zou Lore de eerste zijn geweest om haar te zeggen dat ze zich die moeite kon besparen.

‘Ik doe niet meer mee.’ Er waren zat mooie woorden die Lore had kunnen gebruiken om de godin te vleien, om voor haar te kruipen en een beroep te doen op de uitputtende ijdelheid en trots van haar soort. Ze wilde die moeite niet nemen. ‘En ik laat me niet door jou of wie dan ook weer terug zuigen.’

De godin staarde haar aan, de strenge lijn van haar mond ontspande geen seconde.

Lore had niets anders verwacht. De oude taal was een mengeling van vele oude dialecten waaruit uiteindelijk het moderne Grieks was ontstaan, maar Athena’s variant was episch wat kwaliteit betreft.

‘Wat de reden van je komst ook is, er is hier niets voor je,’ ging Lore verder. ‘Als dit een truc is en je hier bent om wraak te nemen, dan ben je te laat. Ieder ander die mijn naam droeg is dood. Ik ben de laatste van de Perseïden. Het Huis van Perseus bestaat niet meer.’

De uitdrukking op het gezicht van Athena maakte Lore duidelijk dat de godin al precies wist wie ze voor zich had.

Angst maakte zich van haar meester. Lore geloofde al jaren niet meer in het Lot en de oude kollen die het beheerden, maar dit kon geen toeval zijn, vooral na Castors waarschuwing.

Zorg voor mij, dat had ze gezegd. Help me.

‘Je hebt me gevonden.’ Lore was trots op hoe kalm haar stem klonk. ‘Zeg me wat je wilt, en snel een beetje. Ik weet dat dit een lastig concept voor je is, maar je tijd is bijna op en het hoort niet bij mijn plannen voor vanmorgen om een ongemakkelijke staarwedstrijd te houden met een godheid. Begin anders met wie heeft geprobeerd je te vermoorden.’

Athena keek haar opnieuw aan en vertelde met verzwakte stem: ‘Mijn zuster.’

Er liep een rilling langs Lores rug. ‘Artemis, bedoel je?’

De godin fronste. Haar andere zus, Aphrodite, was een eeuw geleden door een jager uitgeschakeld, waarna er een nieuwe god met haar krachten was herboren. Die nieuwe god had het slechts één cyclus volgehouden voor een andere jager hem zeven jaar later doodde. Het was een morbide soort estafettemarathon, met onsterfelijke macht als het stokje dat tussen de bloedlijnen werd doorgegeven.

‘Ik dacht dat jullie twee altijd samenwerkten,’ merkte Lore op. ‘Wat is er gebeurd met dat knusse bondje waarmee jullie iedereen intimideerden?’

‘Heeft… me… verraden.’ Athena drukte opnieuw haar hand tegen haar zij. ‘Verraden. Die Ares-bedrieger… hij kwam achter me aan… bij het Ontwaken. Artemis hield me op, ontsnapte.’

‘Dat is ijskoud,’ zei Lore met lichte bewondering. ‘Zelfs voor haar.’

‘Bondgenootschappen ontstaan uit noodzaak… versplinteren door angst…’ Het kostte Athena moeite om de woorden eruit te krijgen. ‘Heb… nu… bescherming… nodig. Tot ik genezen ben. Bind je lot… aan het mijne.’

Bind je lot aan het mijne. Lore huiverde.

‘Waarom zou ik dat in vredesnaam doen, terwijl ik hier kan blijven zitten om je te zien sterven?’

Ondanks het feit dat de goden tijdelijk hun onsterfelijkheid verloren, behielden ze een fractie van hun macht om zichzelf te verdedigen. In hun bloei waren hun ware krachten allesomvattend geweest. Wat overbleef moest als een zielig aftreksel ervan hebben gevoeld, en, nog erger, Apollo leek als enige het vermogen te hebben behouden om zichzelf en anderen te genezen. Athena mocht dan fysiek sterker zijn geweest dan de andere acht goden in de Agon, ertoe in staat om complete gebouwen met de grond gelijk te maken, maar daar had ze nu niets aan.

De gehaaste voetstappen van Miles waren te horen op het trapje naar hun voordeur. Lore sprong overeind en keek de godin een laatste keer doordringend aan. Athena werd zichtbaar pissig door haar brutaliteit.

‘Geen woord als hij binnenkomt,’ waarschuwde Lore. ‘Doe alsof je slaapt.’

‘Verloochen me niet,’ zei Athena zwakjes. ‘Dat verbied ik.’

‘Ja, nou, ik verbied het je nu te sterven.’ Lores hartslag versnelde. ‘Ik moet jouw rotzooi gaan opruimen voor de bloedhonden je spoor oppikken en de jagers hierheen brengen.’

Er flikkerde iets in Athena’s ogen.

Shit, dacht Lore ellendig. De godin kon bloeden, ze kon bewusteloos raken, maar ze zou nooit zo’n cruciaal strategisch detail zijn vergeten als ze niet oprecht in de problemen zat.

De voordeur zwaaide open. ‘Ik heb het!’

De godin sperde haar neusvleugels, maar ze deed wat Lore had gevraagd.

‘Bedankt,’ zei Lore tegen Miles. ‘Ga nu maar naar bed.’

‘Wacht… wat?’ Hij maakte aanstalten om haar naar buiten te volgen. ‘Wat doe je?’

‘Ik ga de boel opruimen voor iemand het bloed ziet en de politie belt,’ legde Lore uit. ‘En jij gaat naar bed.’

Miles keek achterom naar Athena’s bewegingsloze lichaam.

‘Luister naar me,’ zei Lore met harde stem. Miles kromp ineen, maar daar kon ze zich niet schuldig over voelen. Hij had geen idee waar hij bij betrokken was geraakt. ‘Ga naar boven. Doe de voordeur niet open. Als je buiten iemand ziet die verdacht overkomt, dan bel je mij.’

Ze vertrok voor hij opnieuw kon protesteren of, nog erger, verdere vragen kon stellen. Ze rende het trapje af, sloeg af naar de poort die naar het kelderappartement leidde dat ze nu als opslagruimte gebruikte. Er zou maar weinig tijd zijn. De zon klom achter het wolkengordijn hoger de hemel in en de New Yorkers zouden nu snel opstaan.

Lore leegde twee vaatjes van de zuurstofbleek in een emmer en nam die mee naar buiten om daar water aan toe te voegen met de tuinslang van haar buurvrouw. Ze gebruikte een harde borstel en de kracht van haar eigen angst om de poel bloed die Athena bij de vuilnisbakken had achtergelaten weg te schrobben, tot het haar duizelde en haar handen prikten door de chemicaliën.

Ze wilde het rode water in de goot gooien, maar bedacht zich toen. Ze zag de regen langs de stoep stromen, zo het afvoerrooster in.

Ze zou de geur van bloed niet kunnen verbergen, net zomin als de stank van de godin zelf, en ze was nu met beide bedekt. Het beste wat ze kon doen was de jagers in de war brengen met te veel sporen en hopen dat ze zich zouden uitputten voor ze ooit bij het herenhuis uitkwamen, bij Miles.

Lore volgde het pad dat Athena had genomen en maakte alles schoon tot de regen de zichtbare vlekken bijna had verwijderd en alles de goten in liep. Ze maakte een grote ronde om de buurt en liet hier en daar wat van het water met daarin bleek en bloed achter.

Toen Lore eindelijk in de verte Central Park zag trok ze haar vieze schoenen en sokken uit. Met een vies gezicht stapte ze op blote voeten de gebarsten stoep op en kwam in beweging voor ze al te lang kon stilstaan bij wat ze onderweg kon oplopen en volgde een willekeurig, kronkelend pad door de straten. Ze pauzeerde alleen om de schoenen en sokken stuk voor stuk in verschillende vuilnisbakken of containers weg te gooien.

Toen ze weer in de buurt van het herenhuis kwam, gooide ze haar dunne jasje achter in een rijdende vuilniswagen en propte haar spijkerbroek en shirtje in het onderstel van twee verschillende bezorgwagens die in de buurt van de bodega van meneer Herrera stonden.

In plaats van via de voordeur naar binnen te gaan, koos Lore voor de kelder. Gils geurtje met sandelhout hing overal, samen met een zweem schimmel en stof. Ze zocht in de plastic opbergbakken die ze hierbeneden had opgeslagen, zette er een aan de kant met daarin Gils grote verzameling vlinderdasjes voor de feestdagen en vond in de doos eronder een oude korte broek met elastische band en een T-shirt.

Lore trok die snel aan. Ze ademde een paar keer diep in en uit, tot de chemische stank vervaagde en haar paniek plaats had gemaakt voor woede.

Ze beklom moeizaam de trap naar boven en kwam uit op de stille begane grond van het huis. Er verdween iets van de spanning in haar rug en schouders terwijl ze om zich heen keek, en het lukte haar bijna te lachen. Miles had het bloed in de gang opgeruimd, het licht in woonkamer uitgedaan en een glas water en een potje aspirine achtergelaten bij Athena.

Wat was hij toch behulpzaam, dacht Lore vol genegenheid.

Ze keek naar links. Miles had de voordeur niet alleen op slot gedaan, maar had ook de rug van een stoel onder de knop geschoven. Alsof dat de jagers ervan zou weerhouden voldoende explosieven te plaatsen om de voorkant van het huis eraf te blazen.

Athena keerde haar hoofd bij het horen van Lores naderende voetstappen. Ze deed haar ogen weer open en die gloeiden in de schemering in de kamer. Met haar hand hield ze de handdoek tegen de wond.

De lucht om haar heen was zo kalm, de stilte zo onnatuurlijk.

‘Je wilt dat ik help bij je bescherming en, zo gok ik, dat ik je verberg voor dezelfde mensen die mij ook met liefde zouden doden,’ fluisterde Lore. ‘Maar dat weet je al. Dat is de reden waarom je hier bent, toch?’

Athena knikte kort.

‘Maar wat levert het mij op?’ Lore kwam een stap dichterbij. ‘Ik besef dat dit een nieuwe ervaring voor je is, maar ook al genees je sneller dan de gemiddelde sterveling, het gaat niet echt goed met je. Waarom zou ik mijn leven dan binden aan dat van iemand die het de komende uren misschien niet haalt, laat staan een paar dagen?’

‘Ik heb gehoord… wat je is overkomen,’ zei Athena. ‘De afgelopen jaren… heb ik naar je gezocht.’

De haartjes op Lores lichaam gingen overeind staan.

Aan het eind van elke Agon kregen de goden, oud en nieuw, hun onsterfelijkheid terug, maar ze bleven in de sterfelijke wereld, konden niet terugkeren naar het thuis dat ze ooit hadden gekend.

De nieuwe goden, blakend van kracht, manifesteerden zich in fysieke vorm en leefden er lustig op los, manipuleerden het functioneren van de wereld om de kluizen van hun sterfelijke bloedlijn te vullen. Maar de oude goden, van wie de macht steevast afnam, kozen er meestal voor om onstoffelijk te blijven. Zo konden ze niet worden opgespoord terwijl ze over de wereld trokken, plannen smeedden voor onvoorziene omstandigheden bij de volgende jacht of wraak zochten op degenen die hen hadden geprobeerd te doden. De dreiging van die wraak was de reden dat jagers altijd maskers droegen.

‘Jij was op zoek naar míj?’ vroeg Lore. ‘Waarom?’

‘Ik dacht… dat jij overtuigd kon worden… om me te helpen. Ik ving je naam op…. bij de andere bloedlijnen. Jouw familie… vermoord! Moeder… vader… zusters.’ Athena’s ademhaling ging moeizaam. ‘Ze zeiden dat je… verloren was. Sommigen dachten…. dood.’

Lore kreeg het gevoel alsof haar keel werd dichtgeknepen. ‘Wat weet je daarover?’

Athena keek haar opnieuw aan, dit keer met de blik van iemand die wist dat ze al had gewonnen. ‘Ik weet… wie ze heeft vermoord.’

5

De herinnering kwam kristalhelder bij Lore boven, brak door alle barrières heen die ze eromheen had opgebouwd. Hoe de deur naar het appartement van haar familie eruit had gezien toen ze er die ochtend naartoe was gelopen. De ijzingwekkende stilte binnen. De geur van bloed.

Lore ademde diep in en drukte een hand tegen haar ogen, zo hard dat er licht en kleuren onder haar oogleden dansten. Dat leidde haar af van het donkere pad dat haar geest was ingeslagen, maar slechts heel even.

Ze wist niet hoe het haar lukte om haar stem zo kalm te houden toen ze zei: ‘Ik weet al wie ze heeft vermoord. Aristos Kadmou van het Huis van Kadmos.’ De nieuwe Ares, sinds de vorige Agon.

‘De onechte god heeft misschien… opdracht gegeven voor hun moord… maar wie hield het wapen vast?’ drong Athena aan. ‘Want dat was hij niet. Hij was slechts een nieuwgeboren god…’

De spanning in Lores lichaam nam zodanig toe dat het pijn deed. ‘Dat doet er niet toe. Hij was degene die het bevel gaf. Hij was het hoofd van zijn bloedlijn en werd toen hun god. Ze zijn allemaal verantwoordelijk, elke man en vrouw, elk kind, iedereen die voor hem knielt, maar alleen híj beschikte over de macht om dat allemaal in gang te zetten.’

En zijn bloedlijn had zijn bevel gehoorzaamd door haar ouders en twee kleine zusjes op een dermate brute wijze te vermoorden dat het de Kadmiden weken had gekost om ervoor te zorgen dat het appartement schoon genoeg was om het bewijs te verbergen. Uiteindelijk hadden ze het nog moeten zuiveren met vlammen. Volgens de politie van New York had de familie de brand zelf gesticht na onenigheid over de huur om daarna de stad te verlaten, en er was nooit meer iets van ze vernomen.

Niemand van het Huis van Kadmos had ooit de verantwoordelijkheid opgeëist voor de moorden en dat zou ook nooit gebeuren. De jagers hadden eeuwen geleden een bloedeed gezworen om nooit willens en wetens een jager van een andere bloedlijn te doden tussen de cycli van de Agon in. Dat was de enige manier geweest om ervoor te zorgen dat er vrede tussen hen zou heersen.

Haar familie was de ochtend na de voltooiing van de Agon vermoord, toen die eed ze had moeten beschermen. De Kadmiden hadden een heilige eed verbroken, maar geen enkel ander huis was machtig genoeg om ze uit te dagen, en geen enkele god had haar gebeden verhoord.

‘Waarom… heb je niets gedaan om ze te wreken?’ bracht Athena hijgend uit. ‘Al die jaren… heb je niets gedaan. Jij… erkent je moira niet. Je hebt nooit geprobeerd poiné te nemen… bent alleen in de ergste aidos vervallen…’

Lore liet zich op de vloer zakken. Haar benen konden niet langer haar gewicht dragen. Ze plaatste haar handen aan weerszijden ervan op de vloer en probeerde de bekende druk die zich in haar borstkas verspreidde te onderdrukken. Haar moira, haar lot in het leven, haar toekomst.

‘Die woorden betekenen nu niets voor me,’ zei ze met schorre stem, maar het horen ervan had gevoeld alsof er littekens open waren gesneden.

Poiné. Wraak.

Aidos. Schaamte.

Een leven zonder de uitmuntendheid van areté en de verworven bezittingen van timé. Zonder ooit kleos te bereiken.

‘Ik was maar een klein meisje.’ Lore kon haar eigen woorden nauwelijks horen. ‘Ze zouden mij ook hebben gedood. Ik was niet sterk genoeg om het tegen ze allemaal op te nemen en ik wist dat ik nooit bij hem zou kunnen komen, niet toen hij eenmaal een god was.’

In de jaren daarna had ze gedood om zelf niet te worden gedood. Ze had te voet, per boot en door de lucht gereisd, om uiteindelijk terug te keren naar de stad die haar had opgevoed. Ze was ontsnapt aan het labyrint van geloften die waren bedoeld om haar gevangen te houden tot de dag dat de Agon haar opriep om haar laatste hartslag op te offeren.

Maar Lore had níéts gedaan om haar familie te wreken.

Athena trok haar lip op. ‘Smoesjes… Die leugens die je jezelf wijsmaakt. Jij was nooit… zomaar een klein meisje. Ik heb gehoord… wat de anderen over jou fluisterden… dat jij de beste van jouw generatie was… dat het zonde was… dat je bij een andere bloedlijn was geboren.’

‘Je liegt,’ fluisterde Lore. Het lukte haar niet de huivering te onderdrukken die door haar heen trok. Jaren geleden zouden die woorden alles voor haar hebben betekend. Ze had gehunkerd naar erkenning van precies die mensen die hadden geweigerd haar die te geven.

‘De Spartaan… zo noemden ze je.’ Athena ademde diep in. ‘Kleine Gorgo… Ik heb naar je gezocht… verkoos jou… wetend van die vaardigheid… wetend dat jij niet langer een van de jagers bent. Maar jij… jij bent nooit zwak geweest… nooit machteloos. Dus ik vraag het je opnieuw. Waarom heb je niets gedaan… om je familie te wreken.’

Lore kruiste haar armen voor haar borst en gebruikte Gils woorden als een schild, al bestond er geen bescherming tegen de waarheid. ‘Het is niet… Je zou het niet begrijpen. Het enige echte in deze wereld is wat je voor anderen kunt doen. Hoe je voor hen kunt zorgen.’

De godin snoof minachtend.

‘Het enige wat jij kent,’ ging Lore verder, ook al vond ze de verstikte klank van haar stem verschrikkelijk, ‘het enige waar jij ooit om hebt gegeven is macht. Jij weet niet hoe je iets anders zou willen en daarom geloof je me niet als ik je zeg dat ik zijn macht ook niet wil opeisen. Ik wil niets te maken hebben met dit gestoorde spel.’

‘Wat wil je dan?’ vroeg Athena.

De woorden ontsnapten wild en gekweld aan Lores lippen. ‘Vrij zijn.’

‘Nee.’ Athena’s ademhaling werd moeizamer. ‘Dat is het niet. W-wat ontzeg je jezelf?’

Er bloeide een visioen op voor Lores geestesoog, maar ze schudde haar hoofd.

‘Lieg tegen jezelf… maar niet tegen mij. Je weet dat je nooit… vrij zult zijn, terwijl de schimmen van je familieleden… lijden en dolen… Je zult nooit rust kennen terwijl hij nog leeft.’

Lore drukte haar vuisten tegen haar ogen, probeerde de woorden te vinden om dit te ontkennen.