Marissa Meyer

Vertaald door Sandra C. Hessels | Creative Difference

Marissa Meyer bij Blossom Books:

THE LUNAR CHRONICLES

Cinder

Scarlet

Cress

Levana

Winter

Alle Sterren

Iko

Iko. Opstand

Harteloos

THE RENEGADES

Alter ego

Aartsrivaal

Apocalyps

Colofon

Laat de wereld weten wat je vindt van #Verguld

Vind de auteur: @marissameyerauthor

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / IPP042201

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2021 by Rampion Books, Inc

Published in agreement with Juill Grinberg Literary Management, LLC

Oorspronkelijke titel: Gilded

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagillustraties: © 2021 Tim O’Brien

Omslagontwerp: Rich Deas en Kathleen Breitenfeld

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl

Lieve lezer,

Als er iets is waar we Marissa Meyer mee kunnen vertrouwen, dan zijn het wel hervertellingen van oude sprookjes en verhalen. Ze weet het sprookje altijd op een unieke wijze te vangen, en op zo’n manier om te vormen dat er een geweldig nieuw verhaal ontstaat zonder dat je als lezer het oude verhaal niet meer herkent.

In tegenstelling tot veel anderen, die eerst The Lunar Chronicles lazen, was Harteloos het eerste boek dat ik van Marissa Meyer las. Maar ook door dat boek, werd ik helemaal fan: hoe het haar lukte om je hart te breken en sympathie op te wekken voor De rode koningin, dat vond ik fantastisch. In mijn ogen ben je een geweldige verteller als het je lukt om zelfs de meest inktzwarte personages grijs te kleuren.

In Verguld gooit ze een waanzinnig Marissa Meyer-sausje over een eeuwenoud sprookje. En ook echt ‘des Meyers’ is dat ze je op het puntje van je stoel achterlaat en je het vervolgdeel gewoon moet hebben.

Ik ben heel benieuwd wat je van dit nieuwe verhaal van de Sprookjeskoningin vindt! Je hebt in elk geval een waanzinnig mooie editie te pakken, dus wat dat betreft kan de leeservaring al niet meer stuk (hoop ik).

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Jill en Liz

Tien jaar en vijftien boeken samen.

Jullie voortdurende steun, aanmoediging

en vriendschap zijn zoveel meer waard dan goud.

Goed dan. Ik zal het je vertellen, hoe het verhaal in werkelijkheid is gegaan.

Om te beginnen moet je weten dat het niet mijn vaders schuld was. De pech, de leugens. En zeker de vloek niet. Ik weet dat sommigen hem de schuld ervan zullen geven, maar hij had er weinig mee te maken.

Ik wil ook duidelijk vermelden dat het ook niet helemaal mijn schuld was. De pech, de leugens. En zeker de vloek niet.

Hm.

Misschien een paar van de leugens wel.

Ik kan denk ik beter bij het begin beginnen. Het échte begin.

Ons verhaal begon negentien jaar geleden tijdens de winterzonnewende, tijdens een zeldzame Oneindige Maan, de Maan van de Langste Nacht.

Of eigenlijk kan ik beter zeggen dat het ware begin in het Voorheen ligt, in een tijd waarin monsters nog vrij rondliepen buiten de sluier die hen nu afgezonderd houdt van de stervelingen, en waarin demonen soms verliefd werden.

Maar voor onze doeleinden begon alles tijdens die Oneindige Maan. De hemel was blauwgrijs van kleur en er was een sneeuwstorm op komst die werd ingeluid door het ijzingwekkende gejank van de honden en een donderend hoefgetrappel. De Wilde Jacht was begonnen, maar dit jaar zochten ze niet alleen maar verloren zielen, verdwaalde dronkaards en stoute kinderen die hadden besloten zich op een wel zeer ongunstig moment te misdragen. Dit jaar was anders, want een Oneindige Maan doet zich slechts voor wanneer de winterzonnewende samenvalt met een heldere vollemaan. Dit is de enige nacht waarin de machtige goden gedwongen zijn hun beestachtige gedaantes aan te nemen. Reusachtig. Krachtig. Bijna onmogelijk te vangen.

Als je heel veel geluk hebt of vaardig genoeg bent om een dergelijke buit te vangen, dan is die godheid gedwongen een wens van jou te laten uitkomen.

Naar die wens was de Erlkönig die noodlottige avond op zoek. Zijn honden jankten en brandden toen ze een van die monsterlijke wezens achternazaten. De Erlkönig schoot eigenhandig de pijl af die zich door de gigantische gouden vleugel van het beest boorde. Hij was er zeker van dat hij zijn wens zou kunnen doen.

Maar met ongelooflijk veel kracht en elegantie wist het beest, gewond en wel, door de cirkel jachthonden heen te dringen. Het vluchtte diep het Aschenwald in. Opnieuw zetten de jagers de achtervolging in, maar het was te laat. Het monster was verdwenen en de zon zou al bijna opkomen. De Wilde Jacht moest zich noodgedwongen terugtrekken achter de sluier.

Toen het ochtendlicht zijn glinstering net op een verse sneeuwdeken liet stralen, stond een jonge molenaar al op om naar de rivier te kijken die voor de aanvoer van het water naar zijn rad moest zorgen. Hij was ervan overtuigd dat het water algauw zou bevriezen in deze winterse kou. Verstopt in de schaduwen van zijn waterrad ontdekte hij echter het monster. Het was misschien wel stervende, voor zover een godheid ooit kon sterven. Het was verzwakt. De pijl met de gouden pijlpunt stak nog steeds tussen bloederige veren vandaan.

De molenaar was bang en op zijn hoede, maar hij was ook dapper. Hij liep naar het beest toe en wist met een hoop inspanning de pijl in twee stukken te breken en los te trekken. Dit was hem nog maar net gelukt of het beest veranderde in de godheid van verhalen. Die was de molenaar zeer dankbaar voor zijn hulp en bood hem aan een enkele wens in vervulling te laten gaan.

De molenaar dacht een lange poos na, tot hij bekende dat hij onlangs verliefd was geworden op een meisje uit het dorp, een meisje met een warm hart en een vrije geest. Hij wenste dat de godheid hun een kind zou schenken, een kind dat gezond en sterk zou zijn.

De godheid boog het hoofd en zei dat het zo zou geschieden.

Toen de volgende winterzonnewende aanbrak, was de molenaar getrouwd met het dorpsmeisje en hadden ze samen een dochter op de wereld gezet. Het kind was inderdaad gezond en sterk, en daarmee had de godheid van verhalen de wens zoals beloofd laten uitkomen.

Maar elk verhaal kent twee kanten. De held en de schurk. De duisternis en het licht. De zegen en de vloek. En wat de molenaar niet had geweten, was dat de godheid van verhalen tevens de godheid van de leugens is.

Een goddelijke bedrieger.

Dankzij de invloed van die godheid was het kind voor altijd gezegend met onbetrouwbare ogen – gitzwarte irissen, met daaroverheen een gouden wiel met acht kleine, gouden spaken. Het wiel van Fatum en Fortuna, het wiel van voor- en tegenspoed. Wie verstandig is, weet dat dit het grootste bedrog is van allemaal.

Die bijzondere blik zorgde ervoor dat iedereen die haar zag meteen zou weten dat ze door oude magie was beïnvloed. Naarmate ze ouder werd, werd het kind vaak gemeden om haar vreemde ogen en de onfortuinlijke gebeurtenissen die haar overal leken te volgen. Afschuwelijke stormen in de winter. Droogte in de zomer. Zieke gewassen en vermist vee. Haar eigen moeder die midden in de nacht verdween, zonder enige verklaring.

Deze dingen en nog veel meer afgrijselijke gebeurtenissen konden met gemak worden toegedicht aan het vreemde, moederloze kind met de vervloekte ogen.

De meest overtuigende reden om haar te veroordelen was mogelijk de gewoonte die ze ontwikkelde zodra ze haar eerste woorden kende. Als ze praatte, kon ze het niet laten om de meest fantasievolle verhalen te vertellen, alsof haar tong geen verschil kende tussen waarheid en leugens. Ze handelde in verhalen en leugens, en ook al genoten de andere kinderen enorm van al haar vertellingen – die zo zonderling en betoverend waren – de ouderen wisten wel beter.

Ze was heilloos, zeiden ze. Een verachtelijke leugenaar. En iedereen weet dat dat bijna even slecht is als een moordenaar of iemand die zich herhaaldelijk bij jou thuis uitnodigt voor een groot glas bier zonder ooit zo’n wederdienst aan jou te verlenen.

Kortom: het kind was vervloekt en iedereen wist het.

En nu ik dat verhaal heb verteld, vrees ik dat ik je eerder mogelijk heb misleid.

Achteraf gezien was het misschien toch een beetje mijn vaders schuld. Misschien had hij verstandiger moeten zijn dan een wens te laten vervullen door een godheid.

Maar ja… wat zou jij doen?

Hoofdstuk 1

Mevrouw Sauer was een heks. Een echte heks, niet op de manier waarop sommige mensen dat woord gebruiken om een onaardige vrouw met een verwilderd uiterlijk te beschrijven. Al klopte dat bij haar ook wel. Nee, Serilda was ervan overtuigd dat mevrouw Sauer over oeroude krachten beschikte en in de duisternis van elke nieuwemaan met natuurentiteiten communiceerde.

Niet dat ze daar veel bewijs voor had. Het was meer een voorgevoel, eigenlijk. Maar wat kon de oude lerares dán zijn, met die kribbige houding en die vergeelde, net iets te puntige tanden? (Serieus, als je van dichtbij ging kijken hadden ze echt een onmiskenbaar speldachtige punt, in elk geval wel als het licht er op die speciale manier op viel. Of wanneer ze weer eens klaagde over haar klasje armzalige schoolkinderen.) De mensen in het dorp gaven Serilda maar wat graag de schuld voor elk beetje tegenslag waarmee ze te maken hadden, maar zij wist wel beter. Als er iemand voor verantwoordelijk was, dan was dat mevrouw Sauer wel.

Waarschijnlijk brouwde ze drankjes met teennagels erin en had ze een alpenwatersalamander als beschermdier. Ugh, dat waren vieze, slijmerige dingen. Ze zouden precies bij haar humeur passen.

Nee, nee, nee. Dat meende ze niet echt. Serilda vond alpenwatersalamanders juist leuk. Ze zou hun nooit zoiets naars toewensen als een spirituele beschermband met dat afgrijselijke mens.

‘Serilda,’ zei mevrouw Sauer met haar favoriete dreigende blik. Serilda ging er in elk geval van uit dat dit haar favoriete dreigende blik moest zijn. Zelf zag ze de heks niet, want ze hield haar blik heel gedwee op de vuile vloer van het klaslokaal gericht.

‘Jij bent niet…’ vervolgde de vrouw met vinnige, felle lettergrepen, ‘gezegend door Wyrdith. Of door welke andere oude godheid dan ook. Je vader mag dan een gerespecteerde en eerbare man zijn, maar hij heeft geen mythisch beest gered dat door de Wilde Jacht is verwond! Die dingen die je de kinderen vertelt, zijn… zijn…’

Belachelijk?

Absurd?

Min of meer vermakelijk?

‘Verdorven!’ flapte mevrouw Sauer eruit, terwijl kleine druppeltjes spuug op Serilda’s wang landden. ‘Wat hebben ze eraan om te geloven dat jij speciaal bent? Dat jouw verhalen een godsgave zijn? We moeten ze waarden als eerlijkheid en nederigheid bijbrengen. Maar dan luisteren ze een uurtje naar jou en heb je alles bezoedeld wat ik dit hele jaar probeer te bereiken!’

Serilda trok een scheve mond en wachtte een tel. Toen het leek alsof mevrouw Sauer door al haar verwijten heen was, opende ze haar mond en haalde ze diep adem. Ze zat klaar om zichzelf te verdedigen. Het was tenslotte maar een verhaal, en wat wist mevrouw Sauer er eigenlijk van? Misschien had haar vader de godheid van de leugens wel gered die winterzonnewende, lang geleden. Hij had haar het verhaal zelf verteld toen ze klein was, en ze had de sterrenkaarten erop nageslagen. Er was dat jaar inderdaad een Oneindige Maan geweest, en dat zou komende winter weer het geval zijn.

Maar dat duurde nog bijna een jaar. Een heel jaar waarin ze heerlijke, fantasievolle verhalen kon verzinnen waarmee ze de kleine kinderen die gedwongen waren deze zielloze school te bezoeken bang kon maken en ontzag kon inboezemen.

De arme zielen.

‘Mevrouw Sauer…’

‘Ik wil geen woord meer horen!’

Serilda’s mond klapte dicht.

‘Ik heb meer dan genoeg uit die godslasterende mond van jou horen komen voor de rest van mijn leven!’ brieste de heks, voor ze een zucht van frustratie slaakte. ‘Hadden de goden me maar behoed voor een leerling als jij.’

Serilda schraapte haar keel en probeerde op rustige, verstandige toon verder te gaan. ‘Ik ben niet bepaald meer een leerling. Al lijkt u steeds te vergeten dat ik hier als vrijwilliger kom helpen. Ik ben meer een assistent dan een student. En… u moet ergens toch een bepaalde waarde hechten aan mijn aanwezigheid, want u hebt me niet gevraagd om niet meer te komen.’

Ze waagde het om haar ogen op te slaan en glimlachte er hoopvol bij.

Ze was niet erg gesteld op de heks en ze was zich ervan bewust dat mevrouw Sauer voor haar ook weinig genegenheid had. Maar de schoolkinderen bezoeken en hen helpen met hun werk – en ze verhalen vertellen wanneer mevrouw Sauer niet luisterde – waren dingen die haar blij maakten. Als mevrouw Sauer haar inderdaad zou vragen om niet meer te komen, zou ze er kapot van zijn. De kinderen, alle vijf, waren de enige mensen in het dorp die Serilda niet aankeken alsof ze een plaag was voor hun verder zo respectabele gemeenschap.

Sterker nog, zij waren de enige paar mensen die Serilda überhaupt durfden aan te kijken. De meeste mensen voelden zich ongemakkelijk bij de gouden spaken van de wielen in haar ogen. Ze had zich weleens afgevraagd of de godheid ervoor gekozen had om haar irissen op die manier te markeren omdat je iemand niet recht in de ogen zou kunnen kijken als je leugens vertelde. Maar Serilda had er nooit moeite mee gehad om iemand aan te kijken, ongeacht of ze loog of niet. Het waren de andere dorpelingen die haar blik niet durfden vast te houden.

Met uitzondering van de kinderen.

Ze kon niet weggaan. Ze had ze nodig. En ze wilde graag geloven dat zij haar misschien ook nodig hadden.

Als mevrouw Sauer haar zou wegsturen, zou dat bovendien betekenen dat ze in het dorp werk zou moeten gaan zoeken. En voor zover ze wist was het enige werk dat er gedaan moest worden… spinnen.

Bleh.

Mevrouw Sauer keek haar ernstig aan. Kil. Misschien wel bijna kwaad. De huid vlak onder haar linkeroog trilde, een onmiskenbaar teken dat Serilda te ver was gegaan.

Met een plotselinge polsbeweging griste mevrouw Sauer de wilgentak van haar bureau en hield hem in de lucht.

Serilda kromp ineen, een reflex die was blijven hangen na al die jaren dat zij een van de leerlingen van deze school was geweest. Er was in geen jaren meer met een stok op de rug van haar handen geslagen, maar ze voelde de echo van die prikkende tak elke keer als ze naar haar handen keek en herinnerde zich nog precies de woorden die ze bij elke slag van de tak had moeten opzeggen:

Liegen is boosaardig.

Leugens vertellen is het werk van demonen.

Mijn verhalen zijn leugens en dat maakt mij een leugenaar.

Dat was misschien zo erg nog niet, maar als mensen er eenmaal niet meer op vertrouwen dat je de waarheid spreekt, dan laat hun vertrouwen het op andere vlakken ook vanzelf afweten. Dan geloven ze niet dat jij niet zult stelen. Dat jij niet zult valsspelen. Ze geloven niet dat je verantwoordelijk of behulpzaam kunt zijn. Het sijpelt door naar alle aspecten van je reputatie, en dat vond Serilda buitengewoon oneerlijk.

‘Denk maar niet,’ zei mevrouw Sauer, ‘dat nu je volwassen bent, ik niet alsnog alle kwaad uit je zal slaan. Eens mijn leerling, altijd mijn leerling, mevrouw Müller.’

Ze boog haar hoofd. ‘Vergeef me. Het zal niet meer gebeuren.’

De heks snoof minachtend. ‘Helaas weten wij allebei dat ook dat weer een leugen is.’

Hoofdstuk 2

Serilda sloeg haar mantel stevig rond haar schouders toen ze het schoolgebouw verliet. Er was nog een uur daglicht over, genoeg tijd om naar huis te gaan, naar de molen. Maar deze winter was kouder dan alle andere winters die ze zich herinnerde. De sneeuw reikte bijna tot aan haar knieën en er lagen gevaarlijk gladde ijsplakkaten op de plekken waar wagenwielen drassige groeven in de weg hadden achtergelaten. Al dat vocht zou ongetwijfeld al door haar laarzen en kousen heen gedrongen zijn voordat ze thuis was. Het was een heel onaangenaam vooruitzicht, maar daar stond het plezier tegenover dat ze voelde als ze dacht aan het vuur dat haar vader voor haar zou hebben opgestookt in de haard en de dampende soep die ze zou drinken terwijl ze haar tenen liet opwarmen.

Deze wandelingen van school naar huis in hartje winter waren de enige momenten waarop Serilda wenste dat ze niet zo ver buiten het dorp woonden.

Ze zette zich schrap tegen de kou, trok de capuchon over haar hoofd en begon te lopen. Met haar hoofd omlaag, haar armen over elkaar en zo vlug als ze maar kon om niet uit te glijden op het verraderlijke ijs dat onder het recente laagje poedersneeuw lag. De bijtende lucht vermengde zich met de geur van brandend haardhout uit de schoorstenen in de buurt.

Er zou vanavond in elk geval niet nog meer sneeuw vallen. De hemel was helder, vrij van dreigende, grijze wolken. De Sneeuwmaan zou in zijn geheel te zien zijn, en al was die niet zo opmerkelijk als het moment waarop de vollemaan samenviel met de winterzonnewende, ze voelde dat er toch een betovering verbonden moest zijn aan de vollemaan die op de eerste avond van het nieuwe jaar viel.

De wereld was vol kleine beetjes magie, mits je er maar voor openstond. En dat stond Serilda. Ze keek altijd om zich heen.

‘De Jacht zal het omslaan van de kalender vieren, net als wij allemaal,’ fluisterde ze om zichzelf af te leiden zodra ze begon te klappertanden. ‘Na de demonische rit zullen ze een feestmaal houden en zich tegoed doen aan de dieren die ze hebben gevangen. Ze zullen bisschopswijn drinken, gekruid met het bloed van…’

Iets raakte Serilda hard tegen haar rug, precies tussen haar schouderbladen. Ze slaakte een kreet en draaide zich om, maar haar voet gleed uit. Ze viel achterover en landde met haar achterste in een zachte berg sneeuw.

‘Die was raak!’ riep Anna triomfantelijk. Haar uitroep werd gevolgd door een explosie van gejuich en geschater en de kinderen kwamen meteen uit hun schuilplaatsen tevoorschijn: vijf kleine gedaantes, dik ingepakt in lagen wol en pels. Ze sprongen achter boomstammen en wagenwielen vandaan, en eentje zat achter een uit de kluiten gegroeide struik met takken die doorbogen van de zware ijspegels.

‘Waar bleef je zo lang?’ vroeg Fricz, die al een sneeuwbal in zijn handschoen klaar had om te gooien. Anna bukte zich om een nieuwe sneeuwbal te maken. ‘We staan al bijna een uur te wachten om je in onze hinderlaag te lokken en te bekogelen! Nickel klaagt al een hele tijd dat zijn handen en voeten bevroren zijn!’

‘Het is hier genadeloos koud,’ zei Nickel, Fricz’ tweelingbroertje, terwijl hij van de ene voet op de andere sprong.

‘Ach, hou toch je klep. Zelfs de baby klaagt niet, ouwe sok die je bent!’

Gerdrut, met haar vijf jaar de jongste van het stel, draaide zich met een geërgerde frons om naar Fricz. ‘Ik ben geen baby!’ schreeuwde ze, en ze smeet een sneeuwbal naar hem. Ze mikte vrij goed, maar toch landde de sneeuwbal met een zielig plofje voor zijn voeten.

‘Ah, ik zei maar wat,’ zei Fricz. Dichter bij een echte verontschuldiging kwam hij over het algemeen niet. ‘Ik weet dat je binnenkort grote zus wordt.’

Dat dempte Gerdruts woede met gemak en ze stak haar neus trots in de lucht. Het kwam niet alleen maar door haar leeftijd dat de anderen haar zagen als de baby van hun groepje. Ze was opvallend klein voor haar leeftijd en buitengewoon schattig met die paar sproeten op haar bolle wangen en de aardbeiblonde krullen die nooit in de klit raakten, hoe hard ze ook haar best deed om Anna’s acrobatische toeren na te doen.

‘Het punt is,’ zei Hans ongeduldig, ‘dat we allemaal bibberen van de kou. Dus je hoeft niet zo overdreven dramatisch te doen.’ Met zijn elf jaar was Hans de oudste van de groep. En als zodanig hing hij graag en nogal overdreven de leider uit die hen allemaal wel zou beschermen in en rond de school. De anderen vonden het blijkbaar prima dat hij zich die rol toebedeelde.

‘Spreek voor jezelf,’ zei Anna, die haar arm naar achteren bewoog en haar nieuwe sneeuwbal tegen het verlaten wagenwiel langs de weg gooide. Ze raakte hem precies in het midden. ‘Ik heb het niet koud.’

‘Omdat jij al een uur lang radslagen maakt,’ mopperde Nickel.

Anna grijnsde haar tanden bloot, met hier en daar een gat waar ze een melktand was verloren. Ze maakte meteen een koprol, tot grote opwinding en vermaak van Gerdrut – een koprol was tot nu toe de enige truc die zij ook onder de knie had. Meteen deed ze mee, en ze lieten allebei een heel spoor achter in de sneeuw.

‘En waarom hebben jullie me dan opgewacht met een hinderlaag?’ vroeg Serilda. ‘Hebben jullie dan geen knus, warm haardvuur dat thuis op je wacht?’

Gerdrut stopte met koprollen en bleef zitten met sneeuwvlokken in haar haar en haar benen voor zich uit gestrekt. ‘We waren aan het wachten tot je het verhaal zou afmaken.’ Zij hield nog wel het meest van die griezelige verhalen, al kon ze er niet naar luisteren zonder haar neus tegen Hans’ schouder aan te drukken. ‘Over de Wilde Jacht en de godheid van de leugens en…’

‘Dat gaat niet gebeuren,’ zei Serilda hoofdschuddend. ‘Nee, nee, nee. Ik ben voor de laatste keer terechtgewezen door mevrouw Sauer. Ik ben klaar met verhalen vertellen. Vanaf vandaag vertel ik jullie alleen nog maar saaie nieuwtjes en onbelangrijke weetjes. Wist je bijvoorbeeld dat je een demon kunt oproepen als je drie specifieke noten speelt op een hakkebord?’

‘Dat verzin je dus echt ter plekke,’ zei Nickel.

‘Nietes. Het is waar. Je kunt het aan iedereen vragen. O, en de enige manier om een nachzehrer te doden is door een steen in zijn mond te stoppen. Daardoor kan hij zijn eigen vlees niet afhappen terwijl je zijn kop van zijn romp hakt.’

‘Dit soort lessen zouden dus wel ooit van pas kunnen komen,’ zei Fricz met een ondeugende grijns. Zijn broer en hij zagen er identiek uit, met dezelfde blauwe ogen en het pluizige blonde haar en de kuiltjes in hun wangen, maar het was niet moeilijk om ze uit elkaar te houden. Fricz was degene die altijd de problemen opzocht, en Nickel was degene die zich altijd leek te schamen dat ze familie van elkaar waren.

Serilda knikte wijs. ‘Het is mijn taak om jullie voor te bereiden op volwassenheid.’

‘Ugh,’ zei Hans. ‘Je doet nu alsof je een lerares bent, of niet?’

‘Ik ben jullie lerares.’

‘Nee, dat ben je niet. Je bent zelfs niet eens echt de assistente van mevrouw Sauer. Ze houdt je alleen maar in de buurt omdat jij de kleintjes stil krijgt als het haar niet lukt.’

‘Bedoel je ons?’ vroeg Nickel, wijzend naar zichzelf en de anderen. ‘Zijn wij de kleintjes?’

‘We zijn bijna net zo oud als jij!’ voegde Fricz eraan toe.

Hans snoof. ‘Jullie zijn negen. Dat is twee jaar verschil. Twee hele jaren. Dat is een eeuwigheid.’

‘Het zijn geen twee jaar,’ zei Nickel, die al begon te tellen op zijn vingers. ‘Onze verjaardag is in augustus en de jouwe is…’

‘Ja, ja, het is al goed,’ viel Serilda hem in de rede. Ze had dit gekibbel al zo vaak gehoord. ‘In mijn ogen zijn jullie allemaal kleintjes, en het wordt tijd dat ik jullie onderricht eens wat serieuzer aanpak. Dat ik ophou jullie hoofden te vullen met onzin. Ik vrees dat de verhaaltjestijd voorbij is.’

Die aankondiging ontlokte een heel koor aan melodramatisch gekreun, gejammer en smeekbedes aan de kinderen. Fricz liet zich zelfs met zijn gezicht voorover in de sneeuw vallen en schopte driftig met zijn voeten – wat heel goed een imitatie zou kunnen zijn geweest van een van Gerdruts driftbuien. En misschien ook niet.

‘Ik meen het deze keer,’ zei ze met een frons.

‘Ja, dat zal best,’ zei Anna met een stevige lach. Ze was opgehouden met buitelen en testte nu de kracht van een jonge lindeboom door aan een van de lagere takken te gaan hangen en met haar benen naar voor en naar achteren te zwaaien. ‘Net als de vorige keer. En de keer daarvoor, zeker.’

‘Deze keer meen ik het echt.’

Ze keken haar aan, niet overtuigd.

Wat haar op zich niet eens onredelijk leek. Hoe vaak had ze niet gezegd dat ze klaar was met verhalen vertellen? Ze zou het toonbeeld zijn van een goede lerares. Eindelijk eens een welopgevoede, eerlijke jongedame.

Ze hield het nooit lang vol.

Ook dat is weer een leugen, had mevrouw Sauer gezegd.

‘Maar Serilda,’ zei Fricz terwijl hij op zijn knieën naar haar toe kroop en naar haar opkeek met grote, smekende ogen. ‘Het is ’s winters zo saai hier in Märchenfeld. Wat hebben we nog om naar uit te kijken zonder jouw verhalen?’

‘Een zwaar leven vol hard werk,’ mompelde Hans. ‘Hekken repareren en het veld omploegen.’

‘En wol spinnen,’ zei Anna met een radeloze zucht, voor ze haar benen optrok, haar knieën over de tak heen klemde en haar handen en haar vlechten liet bungelen. De boom kraakte dreigend, maar ze negeerde het geluid. ‘Heel veel wol spinnen.’

Van alle kinderen vond Serilda Anna het meest op haar lijken, vooral nu Anna haar lange, bruine haar in twee vlechten was gaan dragen. Zo droeg Serilda haar haar ook al bijna haar hele leven. Maar Anna’s gebruinde huid was een paar tinten donkerder dan die van Serilda, en haar haar was nog niet zo lang. En dan had je nog al die gaten waar melktanden hadden gezeten… die er niet allemaal op natuurlijke wijze uit waren gevallen.

Ze deelden ook hun hekel aan het zware werk van wol spinnen. Zodra ze acht jaar was geworden, had Anna de fijne kunst van het spinnen geleerd op het spinnewiel van haar familie. Serilda had haar met gepast medelijden aangekeken toen ze het nieuws hoorde en het werk ‘het toppunt van verveling’ genoemd. Die omschrijving was de hele week daarna door alle kinderen herhaald, tot groot vermaak van Serilda en tot grote woede van de heks, die vervolgens een preek van een uur had gehouden over het belang van eerlijke handenarbeid.

‘Alsjeblieft, Serilda,’ ging Gerdrut verder. ‘Jouw verhalen lijken ergens ook wel een beetje op spinnen. Want het is net alsof je iets heel alledaags neemt en er iets moois van maakt.’

‘Wat een scherpzinnige vergelijking, Gerdrut,’ zei Serilda, die erg onder de indruk was dat Gerdrut een dergelijke beeldspraak had bedacht. Maar dat was ook een van die dingen aan kinderen waar ze zo dol op was: ze wisten haar altijd te verbazen.

‘En je hebt gelijk, Gerdy,’ zei Hans. ‘Serilda’s verhalen maken van ons saaie bestaan iets heel speciaals. Het is net alsof… alsof ze goud spint van stro.’

‘Ah, nu ben je me stroop om de mond aan het smeren,’ wees Serilda hem terecht. Ondertussen keek ze eventjes omhoog naar de lucht, waar de hemel al snel donker werd. ‘Kon ik maar goud spinnen van stro. Dat zou een stuk nuttiger zijn dan dit… alleen maar dwaze verhaaltjes verzinnen. Jullie jonge geesten vervuilen, zoals mevrouw Sauer zou zeggen.’

‘Mevrouw Sauer kan naar de maan lopen,’ zei Fricz. Meteen schonk zijn broer hem een waarschuwende blik voor die lelijke woorden.

‘Fricz, pas op wat je zegt,’ zei Serilda, die vond dat een kleine berisping wel op z’n plaats was, ook al waardeerde ze het dat hij voor haar opkwam.

‘Ik meen het. Een paar verhalen kunnen geen kwaad. Ze is gewoon jaloers, want de enige verhalen die zij ons kan vertellen gaan over oude, dode koningen en hun armoedige nakomelingen. Die zou een goed verhaal niet eens herkennen al zou het haar bespringen en bijten.’

De kinderen lachten, tot de tak waaraan Anna bungelde opeens heel luid kraakte en ze in een hoopje in de sneeuw terechtkwam.

Serilda hapte naar adem en haastte zich naar haar toe. ‘Anna!’

‘Ik leef nog!’ zei Anna. Dat was haar favoriete zinnetje, eentje dat ze ook regelmatig moest gebruiken. Ze haalde haar benen van de tak af, ging rechtop zitten en keek iedereen stralend aan. ‘Het is maar goed dat Solvilde al deze sneeuw hier heeft neergelegd om mijn val te breken.’ Giechelend schudde ze haar hoofd, waardoor allemaal kleine sneeuwvlokjes neerregenden op haar schouders. Toen ze klaar was, keek ze Serilda knipperend aan. ‘Dus. Je gaat het verhaal toch wel afmaken, hè?’

Serilda probeerde afkeurend te fronsen, maar ze wist dat de volwassene spelen haar niet heel goed afging. ‘Jullie zijn meedogenloos. En vrij overtuigend, moet ik toegeven.’ Ze slaakte een diepe zucht. ‘Goed dan. Vooruit! Een kort verhaal, want de Jacht zal er vanavond op uit trekken en we moeten allemaal zorgen dat we thuiskomen. Kom maar dichterbij.’

Ze trapte een paadje door de sneeuw naar een klein bosje bomen, waar een bedje van dennennaalden op de grond lag en de doorbuigende takken enige beschutting boden tegen de ijzige wind. De kinderen verzamelden zich opgewonden om haar heen en zochten een plekje tussen de boomwortels. Ze zaten schouder aan schouder om het beetje warmte dat er was te delen.

‘Vertel ons meer over de godheid van de leugens!’ zei Gerdrut, die vlak naast Hans ging zitten, voor het geval ze bang zou worden.

Serilda schudde haar hoofd. ‘Ik heb een ander verhaal dat ik jullie nu wil vertellen. Het soort verhaal dat mooi past bij een vollemaan.’ Ze gebaarde naar de horizon, waar de zojuist ontwaakte maan de kleur van zomers stro had. ‘Dit is een ander verhaal over de Wilde Jacht, die alleen plaatsvindt in het licht van een vollemaan. Dan stormen de jagers met hun nachtelijke paarden en hellehonden weer door het landschap. Vandaag kent de Jacht nog maar één leider: de gemene Erlkönig. Maar honderden jaren geleden werd die jacht niet geleid door deze elfenkoning, maar door zijn geliefde, Perchta, de grote jageres.’

Ze zag de hongerige nieuwsgierigheid van de kinderen, die met fonkelende ogen en een steeds breder wordende glimlach naar voren leunden. Ondanks de kou voelde Serilda dat ze warm werd van haar eigen enthousiasme. Ze voelde een verwachtingsvolle rilling, want zelfs zij wist zelden welke wendingen haar verhalen zouden nemen voor de woorden van haar tong rolden. De helft van de tijd was ze even verbaasd door de onthullingen als haar toehoorders. Dat was een van de dingen die haar zo aantrok aan het verhalen vertellen – ze kende het einde niet, ze wist niet wat er daarna zou gebeuren. Het was voor haar net zo goed een avontuur als voor de kinderen.

‘Het stel was smoorverliefd,’ ging ze verder. ‘Hun hartstocht kon een bliksemschicht in de hemel teweegbrengen. Als de elfenkoning naar zijn woeste geliefde keek, raakte zijn zwarte hart zo in vervoering dat er krachtige stormen over de oceanen trokken en aardbevingen de bergtoppen lieten schudden.’

De kinderen trokken er een gezicht bij. Meestal klaagden ze als er iets van romantiek in voorkwam, zelfs de verlegen Nickel en de dromerige Gerdrut, van wie Serilda vermoedde dat ze het stiekem juist wel leuk vond.

‘Er was alleen één probleem met hun liefde. Perchta verlangde wanhopig naar een kind. Maar door het bloed van de Duisteren stroomt meer dood dan leven, en daarom kunnen zij zelf geen kinderen krijgen. Die wens was dus onmogelijk te vervullen… of althans, dat is wat Perchta geloofde.’ Serilda’s ogen fonkelden toen het verhaal zich in haar gedachten begon te ontvouwen.

‘Maar het vrat aan het verrotte hart van de Erlkönig om zijn geliefde zo gekweld te zien. Jaar in jaar uit verlangde ze naar een eigen kind. Ze huilde bittere tranen die stortbuien vormden en de velden onder water zetten. Ze jammerde en haar uitroepen klonken als donderslagen over de heuvels. Hij kon het niet langer aan om haar zo te zien en besloot naar het einde van de wereld te reizen om Eostrig, de godheid van de vruchtbaarheid, te smeken om een kind in Perchta’s baarmoeder te plaatsen. Maar Eostrig, die al het nieuwe leven beschermt, zag in dat Perchta meer uit wreedheid dan uit moedergevoelens bestond, en durfde geen kind tot een dergelijke ouder te veroordelen. Hoe de Erlkönig ook smeekte, Eostrig liet zich niet vermurwen. Tijdens de reis terug door de wildernis bleef de Erlkönig maar denken aan de teleurstelling die dit nieuws voor zijn geliefde zou zijn. Maar toen hij door het Aschenwald reed…’

Serilda wachtte even en keek alle kinderen om de beurt in de ogen, want deze woorden hadden hun nieuwe energie gegeven. Het Aschenwald was de plek die in vele verhalen voorkwam, niet alleen in die van haar. Het was een bron van meer volksverhalen, nachtmerries en bijgeloof dan ze zou kunnen opnoemen, vooral hier in Märchenfeld. Want het Aschenwald lag net iets ten noorden van hun dorp, een kort ritje door de velden hiervandaan. De duistere aanwezigheid ervan was iets wat alle dorpelingen voelden. Al vanaf hun allereerste stapjes waren ze opgevoed met waarschuwingen voor alle wezens die in dat woud woonden, voor dwaze en ondeugende figuren, maar ook gemene en wrede wezens.

Die naam werkte als een nieuwe betovering op de kinderen. Serilda’s verhaal over Perchta en haar Erlkönig was ineens niet langer een verhaal dat zich in een land hier ver vandaan afspeelde. Nee, het was opeens vlak bij huis.

‘De Erlkönig reisde door het Aschenwald en hoorde daar een zeer onaangenaam geluid. Gesnif. Gesnik. Een vochtig, slijmerig, walgelijk geluid dat het meest geassocieerd werd met vochtige, slijmerige, walgelijke… kinderen. Opeens zag hij het mormel, een zielig klein schepsel dat nauwelijks groot genoeg was om te lopen op die kleine, mollige beentjes. Het was een mensenbaby, een jongetje, dat van top tot teen onder de schrammen en de modder zat en dat jammerde om zijn moeder. Op dat moment bedacht de Erlkönig een zeer sluw plan.’

Ze glimlachte en de kinderen glimlachten terug, want ook zij konden inmiddels wel raden waar dit verhaal naartoe ging.

Of althans, dat dáchten ze.

‘Zo kwam het dat de Erlkönig het kind optilde aan zijn smerige nachthemd en in een van de grote zadeltassen aan zijn paard liet zakken. Hij reed verder en haastte zich terug naar Kasteel Grabenstein, waar Perchta hem opwachtte. Hij overhandigde het kind aan zijn geliefde, en haar geluk liet de zon feller stralen. Maanden gingen voorbij en Perchta aanbad het kind zoals alleen een koningin dat kan. Ze nam hem mee op een rondreis door de dode moerassen diep in het woud. Ze baadde hem in zwavelbronnen en kleedde hem in de pels van de mooiste beesten waarop ze ooit had gejaagd: de vacht van een rasselbock en de veren van een stoppelhahn. Ze wiegde hem in de takken van wilgenbomen en zong liedjes voor hem zodat hij in slaap zou vallen. Hij kreeg zelfs een eigen hellehond om op te rijden, zodat hij zijn moeder kon vergezellen tijdens haar maandelijkse uitstapjes. En zo was ze een aantal jaren heel tevreden. Maar naarmate de tijd verstreek merkte de Erlkönig dat zijn geliefde langzaamaan melancholieker werd. Op een avond vroeg hij haar wat er toch aan de hand was, en met een kreet van verdriet gebaarde Perchta naar haar kleine baby. De jongen was niet langer een baby, maar een slungelig, eigenwijs kind geworden. Ze zei: ‘Ik heb nooit meer gewild dan een eigen kind. Maar dit wezen hier is niet mijn baby. Hij is nu een kind, en algauw zal hij een man zijn. Ik hoef hem niet meer.’

Nickel hapte naar lucht, vol afgrijzen dat een moeder die toch zo dol op haar kind was zoiets kon zeggen. Hij was een gevoelige jongen en misschien had Serilda hem nog niet genoeg van de oude verhalen verteld, die immers zo vaak beginnen met ouders of stiefouders die hun nakomelingen niet meer kunnen uitstaan.

‘De Erlkönig lokte de jongen mee terug naar het bos. Hij vertelde hem dat ze samen zouden oefenen met boogschieten en een vogel zouden meenemen voor een feestmaal. Maar toen ze diep genoeg in het woud waren, trok de Erlkönig zijn lange jachtmes uit zijn riem, ging vlak achter de jongen staan…’

De kinderen kropen ineen en bewogen verschrikt naar achteren, uit haar buurt. Gerdrut drukte haar gezicht tegen Hans’ hand.

‘… en sneed zijn keel door. Hij liet hem in een koude beek achter om te sterven.’

Serilda wachtte even tot hun afschuw en schrik een beetje was gezakt voor ze verderging. ‘Daarna ging de Erlkönig op zoek naar een nieuwe prooi. Geen wilde dieren deze keer, maar een nieuw mensenkind om aan zijn geliefde te geven. En dat is hij blijven doen. Keer op keer neemt de Erlkönig een nieuw, verdwaald klein kind mee naar zijn kasteel.’

Hoofdstuk 3

Serilda was een halve ijspegel tegen de tijd dat ze het licht van de blokhut aan de overkant van het veld zag. Het wierp een gouden stralenkrans in de sneeuw. In het heldere licht van de vollemaan kon ze haar kleine huis en de korenmolen erachter goed zien, met het waterrad dat aan de rand van de Sorge-rivier stond. De geur van rook en brandend hout kwam haar al tegemoet en gaf haar nieuwe energie waarmee ze met snelle passen door het veld liep.

Veiligheid.

Warmte.

Thuis.

Ze trok de voordeur open en strompelde met een dramatische zucht het huisje binnen. Ze viel tegen de houten deurpost aan en begon meteen haar doorweekte laarzen en kousen uit te trekken. Ze gooide ze door de kamer, waar ze met een soppend geluid vlak naast de haard neerkwamen.

‘Ik… h-heb ’t… zo k-koud.’

Haar vader sprong op uit zijn stoel naast het haardvuur, waar hij een paar sokken aan het stoppen was geweest. ‘Waar was je zo lang? De zon is al meer dan een uur geleden ondergegaan!’

‘Het s-spijt me, papa,’ stamelde ze terwijl ze haar mantel aan een haak bij de deur hing en haar sjaal afdeed om die ernaast te hangen.

‘En waar zijn je wanten? Zeg me niet dat je ze alweer bent verloren.’

‘Nee, niet verloren,’ zei ze hijgend, en ze trok de tweede stoel dichter naar het vuur. Ze legde haar voet op de knie van haar andere been en begon haar tenen te masseren tot er weer wat gevoel in kwam. ‘Ik ben lang bij de kinderen gebleven en ik wilde niet dat ze alleen naar huis liepen in het donker, dus ben ik met allemaal meegelopen. De tweeling woont helemaal aan de andere kant van de rivier, dus ik moest ernaartoe en weer terug en… o, wat is het toch fijn om weer thuis te zijn.’

Haar vader fronste zijn wenkbrauwen. Hij was geen oude man, maar de rimpels van bezorgdheid waren lang geleden al in zijn gezicht gegraveerd. Misschien kwam het doordat hij in zijn eentje een kind opvoedde, of zich moest verweren tegen alle roddels van de rest van het dorp, of misschien was hij altijd al snel bezorgd geweest, ongeacht of hij daar aanleiding toe had of niet. Toen ze klein was, had ze er een spelletje van gemaakt om hem verhalen te vertellen over allerlei gevaarlijk kattenkwaad dat ze had uitgehaald en had ze genoten van zijn absolute afschuw voordat ze in lachen uitbarstte en opbiechtte dat ze alles had verzonnen.

Inmiddels begreep ze dat dat misschien niet de aardigste manier was om de dierbaarste persoon op de hele wereld te behandelen.

‘En de wanten?’ vroeg hij.

‘Die heb ik geruild voor een paar magische paardenbloemenzaadjes,’ zei ze.

Hij keek haar strak aan.

Ze glimlachte schaapachtig. ‘Ik heb ze aan Gerdrut gegeven. Mag ik alsjeblieft wat water? Ik heb zo’n dorst.’

Hij schudde zijn hoofd en bromde wat in zichzelf terwijl hij naar de emmer in de hoek liep waarin ze elke avond sneeuw verzamelden en lieten smelten. Met een soeplepel die boven de open haard hing, schepte hij wat water op en gaf het aan haar. Het water gleed koud door haar keel en het smaakte naar winter.

Haar vader liep terug naar het vuur en roerde in de pot die erboven hing. ‘Ik vind het maar niets dat je zo helemaal in je eentje buiten bent, en dat nog wel tijdens een vollemaan. Er kunnen enge dingen gebeuren, weet je. Sommige kinderen raken vermist.’

Ze kon een glimlach niet onderdrukken. Het verhaal dat ze vandaag had verteld, was geïnspireerd door al die onheilspellende waarschuwingen van haar vader door de jaren heen.

‘Ik ben geen kind meer.’

‘Het zijn niet alleen kinderen. Er zijn ’s ochtends ook volwassen mannen gevonden die helemaal de weg kwijt waren en wat mompelden over goblins en nixen. Denk maar niet dat het niet gevaarlijk is in zulke nachten. Ik dacht dat ik je verstandiger had opgevoed.’

Serilda keek hem stralend aan, want ze wisten allebei dat hij haar had opgevoed met een constante stroom aan waarschuwingen en bijgelovige verhalen die juist eerder haar fantasie hadden aangewakkerd dan dat ze in haar het instinct tot zelfbehoud opwekten waarop hij hoopte.

‘Het is in orde, papa. Ik ben niet ontvoerd, niet meegenomen door een of ander monster. En bovendien, wie zou mij nou willen?’

Hij keek haar aan met een geërgerde blik. ‘Elke demon zou zich gelukkig mogen prijzen met jou.’

Serilda boog voorover en drukte haar ijskoude vingers tegen zijn wangen. Hij huiverde, maar schrok niet weg, en liet haar zijn hoofd omlaag draaien zodat ze een kus op zijn voorhoofd kon drukken.

‘Als er eentje langskomt,’ zei ze toen ze hem weer losliet, ‘zal ik doorgeven dat je dat gezegd hebt.’

‘Dit is geen grap, Serilda. De volgende keer dat je tijdens een vollemaan denkt dat je misschien laat thuiskomt, kun je maar beter het paard meenemen.’

Ze zei maar niet dat Selig, hun oude paard, geen schijn van kans had om aan de Wilde Jacht te ontkomen. Hij was zo langzamerhand meer een ouderwets decorstuk dan een nuttig lastdier. In plaats daarvan zei ze: ‘Graag, papa, als dat jou geruststelt. Laten we dan nu maar eten. Het ruikt verrukkelijk.’

Hij pakte twee houten kommen van een plank. ‘Slimme meid. We kunnen maar beter zorgen dat we diep in slaap zijn voordat het heksenuur aanbreekt.’

Het spookuur van de nacht was aangebroken en de Wilde Jacht snelde over het platteland…

Die woorden blonken in Serilda’s geest toen haar ogen opeens openschoten. Het vuur in de haard was gedoofd tot enkele gloeiende sintels die nog slechts een zwakke gloed de kamer in wierpen. Haar bed stond al zo lang als ze zich kon herinneren in het hoekje van deze voorkamer, en haar vader had de enige andere kamer achter in het huis voor zichzelf. De achtermuur daarvan deelde hij met de korenmolen aan de andere kant. Ze hoorde zijn diepe gesnurk door de deur heen en vroeg zich heel even af of ze daardoor misschien was gewekt.

Een van de houtblokken in de haard brak opeens doormidden en viel om. Er kwamen dansende vonkjes vrij die roetvlekjes maakten op de stenen voor ze zwart werden en doofden.

Daar was het weer. Een geluid dat zo ver weg klonk dat het leek alsof ze het zich had verbeeld. Maar waarom voelde ze dan die ijskoude rilling over haar ruggengraat glibberen?

Gejank.

Bijna wolfachtig, wat niet heel ongewoon was. Hun buren deden er alles aan om hun kuddes te beschermen tegen de roofdieren die regelmatig rondslopen.

Maar er was iets anders aan dit geluid. Iets gruwelijks. Iets wilds.

‘Hellehonden,’ fluisterde ze zachtjes. ‘De Jacht.’

Een lange poos bleef ze geschokt en stilletjes zitten, met wijd open ogen. Ze probeerde te horen of het geluid dichterbij kwam of juist steeds verder weg klonk, maar ze hoorde alleen het knetteren van de vlammen en het luide geronk uit de kamer hiernaast. Ze vroeg zich al af of het maar een droom was geweest. Haar dwalende gedachten die haar weer eens in de problemen brachten.

Serilda ging weer op bed liggen en trok de dekens omhoog tot aan haar kin, maar haar ogen wilden niet dichtzakken. Ze staarde naar de deur, waar maanlicht door de kieren naar binnen scheen.

Weer hoorde ze een jank, en toen nog een. Ze volgden elkaar steeds sneller op, waardoor ze opnieuw overeind schoot en haar hart tegen haar ribben aan bonkte. Het klonk nu wel heel luid. Veel luider dan daarnet.

De Jacht kwam dichterbij.

Serilda dwong zichzelf weer te gaan liggen en nu kneep ze haar ogen zo stijf dicht dat haar hele gezicht vol plooien zat. Ze wist dat ze nu onmogelijk nog in slaap kon vallen, maar ze moest doen alsof. Ze had te veel verhalen gehoord over dorpelingen die door de verleiding van de jacht uit hun bed waren gelokt, en die de volgende ochtend bij het aanbreken van de dag waren teruggevonden aan de rand van het bos, bibberend in niet meer dan een nachtgewaad.

En van wie pech had werd nooit meer iets vernomen. Als het verleden een indicatie vormde, dan hadden Serilda en pech elkaar altijd wel weten te vinden. Ze moest maar geen risico’s nemen.

Ze zwoer te blijven waar ze was, roerloos en met ingehouden adem, tot de spookachtige optocht voorbijgetrokken was. Ze mochten mooi een andere ongelukkige sukkel gaan zoeken als prooi. Haar verlangen naar wat meer opwinding was ook weer niet zó sterk.

Ze trok haar knieën op en maakte zich klein. Ze kneep met haar vingers in haar dekens en wachtte tot de nacht voorbij zou zijn. Wat een geweldig verhaal zou ze dan voor de kinderen hebben! Natuurlijk is de Wilde Jacht echt, ik heb het met eigen oren…

‘Nee, Spirea! Deze kant op!’

Een trillende, schelle stem. Van een meisje.

Serilda’s ogen schoten opnieuw open.

De stem klonk zo duidelijk. Alsof er iemand vlak buiten het raam boven haar bed stond, waar haar vader aan het begin van de winter planken voor had getimmerd tegen de kou.

Weer hoorde ze die stem, nu nog angstiger. ‘Snel! Ze komen eraan!’

Er bonsde iets tegen de muur.

‘Ik doe mijn best,’ zei een andere meisjesstem jammerend. ‘Het zit op slot!’

Ze waren zo dichtbij. Als Serilda haar hand door de muur heen zou kunnen steken, zou ze hen zo kunnen aanraken.

Geschrokken besefte ze dat wie het ook waren een poging deden om in de kelder onder het huis te komen.

Ze wilden zich verbergen.

Wie ze ook waren, ze werden opgejaagd.

Serilda dacht niet langer na – ook niet over de vraag of het misschien een list van de jagers was om verse prooi naar buiten te lokken. Om háár uit haar veilige bed te lokken.

Ze zwaaide haar voeten onder de dekens vandaan en haastte zich naar de deur. In een oogwenk had ze haar mantel over haar nachtjapon heen geslagen en haar voeten in de nog vochtige laarzen gestoken. Ze pakte de lantaarn van zijn plank en frunnikte even met een lucifer voor ze de lont kon aansteken.

Serilda trok de deur open en kreeg meteen een koude windvlaag in haar gezicht, plus een lading sneeuwvlokken. Een verrast gilletje kwam haar tegemoet. Ze stak de lantaarn uit in de richting van de kelderdeur. Daar zaten twee gedaantes ineengedoken tegen de muur gehurkt, met hun lange armen om elkaar heen geslagen. Met immens grote ogen keken ze haar knipperend aan.

Serilda knipperde zelf ook een paar keer verbijsterd met haar ogen. Ze had wel geweten dat er íémand vlakbij was, maar ze had niet verwacht te ontdekken dat die iemand niet bepaald menselijk was. Of waren.

Ze leken wel menselijk, maar waren het toch niet helemaal. Ze hadden enorme zwarte ogen, hun gezichtjes waren zo verfijnd als spindelbloemen en hun oren waren lang, puntig en pluizig als die van een vos. Hun ledematen waren lang en leken net soepele wilgentakken en hun huid had een gebruinde gouden teint in het licht van de lantaarn. Bovendien was veel van die huid bloot. Het was hartje winter, en toch bedekten de dierenvachten die ze droegen weinig meer dan de plekken die je uit bescheidenheid bedekt zou willen houden. Hun haar was kort en wild en Serilda besefte vol ontzag dat het helemaal geen echt haar was, maar plukjes mos.

‘Mosmeisjes,’ zei ze zacht. Want ondanks al die verhalen die ze al achttien jaar lang vertelde over de Duisteren en natuurgeesten en allerlei soorten spoken en monsters had Serilda nog nooit eerder iets anders dan doodgewone, saaie mensen ontmoet.

Een van de meisjes sprong overeind en ging met haar hele lichaam voor het andere meisje staan, zodat Serilda haar niet zou kunnen zien.

‘We zijn geen dieven,’ zei ze op vinnige toon. ‘We vragen niets anders dan onderdak.’

Serilda huiverde. Ze wist dat mensen het woudvolk enorm wantrouwden. Ze werden gezien als rare wezens. Soms misschien als behulpzame wezens, maar in het ergste geval zelfs als dieven en moordenaars. Tot op de dag van vandaag hield de vrouw van de bakker vol dat haar oudste zoon een wisselkind was. (Wisselkind of niet, hij was inmiddels een volwassen man, die gelukkig getrouwd was en zelf vier kinderen had.)

Weer klonk er gejank vanaf de velden, en dat geluid leek van alle kanten tegelijk te weergalmen.

Serilda rilde en keek om zich heen, maar ook al waren de velden rondom de molen goed verlicht bij vollemaan, ze zag nergens een teken van de Jacht.

‘Salvia, we moeten echt gaan,’ zei de kleinere van de twee, die overeind krabbelde en de arm van het andere meisje vastgreep. ‘Ze zijn vlakbij.’

Het andere meisje knikte hevig en verloor Serilda geen moment uit het oog. ‘Dan moeten we maar de rivier in. We moeten onze geur verbergen, dat is onze enige hoop.’

Ze pakten elkaars hand vast en wilden zich al omdraaien.

‘Wacht!’ riep Serilda. ‘Wacht.’

Ze zette de lantaarn naast de kelderdeur neer en stak haar hand onder de houten plank waar haar vader de sleutel verstopte. Haar vingers waren gevoelloos van de kou, maar ze had slechts een ogenblik nodig om het slot te openen en de platte deur omhoog te trekken. De meisjes waren op hun hoede.

‘De rivier stroomt nogal traag in deze tijd van het jaar, het oppervlak is al half bevroren. Veel bescherming zal het water niet bieden. Kruip hierin en geef me een ui. Die wrijf ik op de deur, dan zal dat jullie geur hopelijk voldoende maskeren.’

Ze staarden haar aan en een hele tijd lang dacht Serilda dat ze haar zouden uitlachen om haar dwaze poging hen te helpen. Ze hoorden bij het woudvolk, wat hadden zij aan die zielige inspanningen van een mens?

Toen knikte Salvia. Het kleinere meisje, Spirea, als ze het goed had verstaan, klom de gitzwarte donkerte van de kelder in en gaf een ui aan uit een van de kratten. Ze zei niets bij wijze van bedankje. Ze zeiden eigenlijk helemaal niets.

Zodra ze allebei binnen zaten, sloot Serilda de deur en klikte ze het slot weer aan de grendel vast.

Ze trok de buitenste laag van de ui en wreef het vruchtvlees over de randen van het luik. Haar ogen prikten en ze probeerde zich niet al te druk te maken om details, zoals het hoopje sneeuw dat van de kelderdeur af was gevallen toen ze hem opende, of het spoor van de mosmeisjes dat de hellehonden rechtstreeks naar haar huis zou brengen.

Het spoor… voetstappen!

Ze draaide zich met een ruk om en keek uit over het veld. Ze was bang twee paar voetstappen in de sneeuw te zien, een pad dat zo naar haar zou leiden.

Ze zag niets.

Dat voelde zo onwezenlijk dat ze met gemak had geloofd dat ze in een heel levendige droom terecht was gekomen – ware het niet dat haar ogen traanden van de ui.

Die gooide ze weg, zo ver als ze maar kon. Hij landde met een plons in de rivier.

Nog geen tel later hoorde ze het gegrom al.

Hoofdstuk 4

Ze kwamen op haar af als de dood in eigen persoon – grauwend en happend snelden ze door de velden. Ze waren twee keer zo groot als de jachthonden die ze kende en het topje van hun oren kwam bijna tot aan haar schouders. Hun lijven waren nogal mager, met ribben die door de stekelige vacht heen dreigden te steken. Slierten dik speeksel hingen aan opvallend scherpe hoektanden. Het afschrikwekkendst van alles was nog wel de brandende gloed die zichtbaar was in hun keel, neusgaten en ogen – zelfs op plekken waar de kale huid net te dun over de botten werd uitgerekt. Alsof het geen bloed was dat door hun lijven stroomde, maar het vuur van Verlohren.

Serilda kreeg nauwelijks de kans om te schreeuwen voordat een van de beesten al op haar afsprong en zijn kaken vlak voor haar neus dichtklapten. Gigantische poten ramden tegen haar schouders. Ze viel in de sneeuw en hield instinctief haar armen voor haar gezicht. De hond landde op vier poten en bleef over haar heen gebogen staan. Hij stonk naar zwavel en rottend vlees.

Tot haar grote verbazing zette hij nu niet zijn tanden in haar, maar bleef hij wachten. Trillend waagde ze het om door de opening tussen haar armen op te kijken. De ogen van de hond vlamden terwijl hij diep inademde door zijn neusgaten. De frisse lucht leek de gloed achter zijn leerachtige neusgaten alleen maar aan te wakkeren. Er droop iets op haar kin. Serilda hapte naar adem en probeerde het weg te vegen. Ze kon een jammerende kreun niet meer inslikken.

‘Laat los,’ beval een stem, stilletjes en toch fel.

De hond maakte zich los en Serilda bleef bevend en snakkend naar adem op de grond liggen. Zodra ze zeker wist dat ze vrij was om te bewegen, rolde ze opzij en krabbelde terug naar het huis. Ze greep de schep die tegen de muur geleund stond en draaide zich weer om. Haar hart bonsde in haar keel terwijl ze zich gereedhield om het beest aan te vallen.

Maar ze stond niet meer tegenover de honden.

Ze keek nu knipperend naar het paard dat tot stilstand was gekomen vlak bij de plek waar ze net nog in de sneeuw had gelegen. Een zwart strijdros met golvende spieren en grote neusgaten die dampende wolkjes uitbliezen.

Het maanlicht viel precies op de ruiter, die zowel prachtig als afschuwelijk tegelijk was, met een zilverachtige huid, ogen met de kleur van een dun laagje ijs op een diep meer en lang zwart haar dat losjes rond zijn schouders hing. Hij droeg een verfijnd leren harnas met twee smalle riemen rond zijn heupen waaraan een hele verzameling messen en een gebogen hoorn hing. Een pijlkoker vol pijlen hing aan een van zijn schouders. Hij had de uitstraling van een koning en leek er zeker van dat hij het beest onder zich onder de duim had. Overtuigd dat hij respect afdwong van eenieder die zijn pad kruiste.

Hij was gevaarlijk.

Hij was schitterend.

Hij was niet alleen. Er waren een stuk of twintig andere paarden, allemaal zo zwart als de nacht, maar met bliksemwitte manen en staarten. Op elk paard zat een berijder – mannen en vrouwen, jong en oud, sommige gekleed in mooie gewaden, andere in kapotte vodden.

Sommige ruiters waren geesten. Dat zag ze aan de manier waarop hun silhouet wazig was tegen de donkere nachthemel.

Andere waren Duisteren, te herkennen aan hun bovennatuurlijke schoonheid. Onsterfelijke demonen die lang geleden waren ontsnapt uit Verlohren, en die waren ontkomen aan hun vroegere heerser, de godheid van de dood.

En nu keken ze allemaal naar haar. De honden ook. Ze waren op het bevel van de leider achter hem gaan staan en ze liepen nu hongerig heen en weer achter de jagers, in afwachting van nieuwe instructies.

Serilda keek weer op naar die leider. Ze wist wie hij was, maar ze durfde de naam niet eens te dénken, bang dat ze gelijk kreeg.

Hij keek haar indringend aan, dwars door haar heen, met precies dezelfde blik die je een straathond vol vlooien zou geven nadat hij er met je eten vandoor is gegaan. ‘Welke kant zijn ze opgegaan?’

Serilda huiverde. Zijn stem. Zo kalm. Snijdend. Als hij de moeite had gedaan om poëtisch te spreken en niet alleen maar een simpele vraag had gesteld, dan zou hij haar meteen hebben betoverd.

Dat was nu niet het geval, en ze voelde dat ze iets van de betovering die zijn aanwezigheid met zich meebracht van zich af kon schudden. Ze herinnerde zich de mosmeisjes die nu op een paar stappen van haar vandaan verstopt zaten achter de kelderdeur, en haar vader, die nog steeds binnen in het huisje was, diep in slaap.

Ze was alleen, verstrikt in de aandacht van dit wezen dat meer demon dan man was.

Serilda liet haar schep voorzichtig zakken en vroeg: ‘Welke kant zijn wie opgegaan, mijn heer?’

Hij behoorde immers ongetwijfeld tot de adelstand, in welke hiërarchie het ook was die de Duisteren erop na hielden.

Een koning, fluisterden haar gedachten haar toe, maar ze snoerde het stemmetje de mond. Het was simpelweg ondenkbaar.

Zijn lichte ogen versmalden zich. De vraag bleef een lange tijd hangen in de bijtende lucht tussen hen in en Serilda’s lichaam begon meer en meer te bibberen. Ze had onder haar mantel nog steeds niet meer aan dan haar nachtjapon en ze raakte het gevoel in haar tenen nu echt kwijt.

De Erl… nee, de Jáger, zou ze hem noemen. De Jager reageerde niet op haar vraag, wat ze teleurstellend vond. Als hij namelijk had geantwoord met: ‘De mosmeisjes’, dan zou ze meteen een nieuwe vraag hebben kunnen stellen. Want waarom jaagde hij op het woudvolk? Wat was hij met hen van plan? Zij waren geen beesten die gedood en onthoofd moesten worden opdat hun pels de kasteelmuren kon sieren.

Althans, ze hoopte van harte dat dat niet zijn bedoeling was. Haar maag draaide zich om bij de gedachte alleen al.

De Jager zei niets, maar bleef haar aankijken terwijl hij zijn paard perfect en onnatuurlijk roerloos hield.

Serilda kon niet tegen stiltes die te lang duurden, vooral niet wanneer ze werd omringd door fantomen en spookgestaltes, en ze slaakte een geschrokken kreet. ‘O, vergeef me! Sta ik soms in de weg? Alstublieft…’ Ze deed een stap naar achteren en maakte een buiging, waarna ze hen met een handgebaar verder wuifde. ‘Let maar niet op mij. Ik wilde alleen even mijn middernachtoogst regelen, maar ik wacht wel tot jullie weer weg zijn.’

De Jager bewoog niet. Een paar van de andere paarden die in een halve cirkel om hen heen waren gaan staan stampten met hun hoeven in de sneeuw en briesten ongeduldig.

Na nog een langdurige stilte zei de Jager: ‘Ben je niet van plan om met ons mee te gaan?’

Serilda slikte. Ze wist niet of dit een uitnodiging was of eerder een dreigement voorstelde, maar het idee om zich aan te sluiten bij deze spookachtige groep en méé te doen aan de jacht bezorgde haar een hol gevoel van angst.

Ze probeerde niet te stamelen toen ze antwoordde: ‘U hebt toch absoluut niets aan mij, mijn heer. Ik heb nooit leren jagen en ik kan al nauwelijks rechtop op een zadel blijven zitten. Gaat u maar gewoon uw gang en laat mij verdergaan met mijn werk.’

De Jager hield zijn hoofd schuin en voor het eerst bespeurde ze iets anders in zijn koele gelaatsuitdrukking. Iets wat leek op nieuwsgierigheid.

Tot haar verrassing zwaaide hij zijn been over het paard heen en nog voor Serilda naar lucht kon happen landde hij al vlak voor haar op de grond.

Vergeleken met de meeste meisjes uit het dorp was Serilda lang, maar de Erl… de Jager torende bijna een heel hoofd boven haar uit. Zijn verhoudingen waren abnormaal. Hij was zo lang en slank als een strohalm.

Of een zwaard. Dat was misschien een toepasselijkere vergelijking.

Ze slikte toen hij een stap naar haar toe deed.

‘En vertel mij eens,’ zei hij op lage toon, ‘wat voor werk je dan doet op een tijdstip als dit en in een nacht als deze?’

Ze knipperde een paar keer snel en een angstaanjagend ogenblik lang kwamen er geen woorden naar boven. Ze kon niet alleen niets uitbrengen, maar haar hele hoofd was leeg. Waar normaal gesproken allemaal sprookjes en verhalen en leugens zaten, strekte zich nu een leegte uit. Er was niets, en dat had ze nog nooit eerder meegemaakt.

En de kinderen maar denken dat ze goud kon spinnen van stro.

De Jager rekte zijn nek naar haar uit alsof hij haar uitdaagde. Hij wist dat hij haar had betrapt. En nu zou hij haar weer vragen waar de mosmeisjes naartoe waren gegaan. Wat kon ze doen, behalve antwoord geven? Hoeveel keus had ze?

Denk na. Denk na.

‘Ik geloof dat je het had over een… oogst?’ zei hij om haar geheugen op te frissen. Er was iets luchtigs aan zijn toon, een hint van nieuwsgierigheid, maar het klonk verraderlijk. Dit was een list. Een valstrik.

Serilda wist haar ogen van hem af te wenden en keek naar een plek in het veld waar haar eigen voeten de sneeuw hadden platgestampt toen ze zich eerder die avond naar huis had gehaast. Een paar geknakte gele roggehalmen staken net boven de smurrie uit.

‘Stro!’ zei ze. Ze schreeuwde het woord bijna, zodat de Jager nu verschrikt keek. ‘Ik ben stro aan het oogsten, uiteraard. Wat anders, mijn heer?’

Hij fronste zijn wenkbrauwen tot ze elkaar bijna raakten. ‘In de eerste nacht van het nieuwe jaar? In het licht van een Sneeuwmaan?’

‘Vanzelfsprekend. Dat is de beste tijd ervoor. Ik bedoel… niet zozeer dat het nu het nieuwe jaar is, maar meer… vanwege de vollemaan. Anders heeft het net niet de juiste eigenschappen om het te kunnen… spinnen.’ Ze slikte, voor ze er ietwat zenuwachtig aan toevoegde: ‘Tot… goud?’

Ze rondde die belachelijke bewering af met een ondeugende glimlach die de jager niet beantwoordde. Hij hield zijn ogen op haar gericht, argwanend, maar toch… op een of andere manier… geïnteresseerd.

Serilda sloeg haar armen stevig rond haar middel, om zich te beschermen tegen zijn priemende blik en de kou. Ze rilde steeds meer en ze begon ook nog eens te klappertanden.

Eindelijk nam de Jager het woord weer, maar wat ze ook gehoopt had dat hij zou zeggen, het was zeker niet…

‘Je draagt het teken van Hulda.’

Haar hart sloeg een slag over. ‘Hulda?’

‘Godheid van de arbeid.’

Ze keek hem met open mond aan. Ze wist heus wel wie Hulda was. Er waren tenslotte maar zeven goden, zo lastig was het niet om ze te onthouden. Hulda was de godheid die voornamelijk in verband gebracht werd met noeste, eerlijke arbeid, zoals mevrouw Sauer dat zou zeggen. Van landarbeid tot timmerwerk, en misschien nog wel het allermeest met spinnen.

Ze had gehoopt dat het donker van de nacht haar vreemde ogen met de gouden wagenwielen erin wel zou verhullen, maar misschien had de Jager wel het scherpe zicht van een uil en was hij op en top een nachtdier.

Hij had het teken opgevat als een spinnewiel. Serilda bereidde zich voor om nu voor één keer gewoon de waarheid te vertellen. Dat ze niet was gezegend met het teken van de godheid van het spinnen, maar dat van de godheid van de leugens. Het teken dat hij zag was het wiel van fortuin, het wiel van voor- en tegenspoed. In haar geval meestal dat laatste.

Maar die vergissing was gauw gemaakt.

Pas nu realiseerde ze zich dat dit teken haar leugen over het oogsten van de stro meer geloofwaardigheid verleende, dus dwong ze zich voorzichtig haar schouders op te halen, alsof ze verlegen werd omdat ze beschikte over deze zogenaamde toverkracht.

‘Ja,’ zei ze, en haar stem klonk opeens heel zacht. ‘Hulda heeft diens zegen gegeven, nog voordat ik geboren werd.’

‘Met welk doel?’

‘Mijn moeder was een getalenteerde naaister,’ loog ze. ‘Ze schonk Hulda een zeer mooie mantel en de godheid was er zo van onder de indruk dat die mijn moeder beloofde dat haar eerste kind geboren zou worden met een wonderlijke gave.’

‘Om goud te spinnen van stro,’ sprak de Jager lijzig en met een overduidelijke klank van ongeloof in zijn stem.

Serida knikte. ‘Ik probeer het zo min mogelijk mensen te laten weten. Straks worden de andere meiden nog jaloers, of de mannen hebzuchtig. Kan ik erop rekenen dat u mijn geheim zult bewaren?’

Heel eventjes leek de Jager geamuseerd door haar vraag. Toen deed hij nog een stap dichterbij en de lucht om Serilda heen hield op met bewegen en werd heel erg koud. Het voelde alsof ze werd aangeraakt door de vorst, en voor het eerst drong het tot haar door dat er geen wolkje in de lucht vlak voor hem bleef hangen wanneer hij uitademde.

Er prikte iets scherps tegen de onderkant van haar kin. Serilda hapte naar adem. Ze had toch moeten merken dat hij een wapen trok? Maar ze had hem niet zien en niet voelen bewegen. En toch drukte hij nu zijn jachtmes tegen haar keel.

‘Ik zal het nog één keer vragen,’ zei hij op bijna vriendelijke toon. ‘Waar zijn de woudwezens?’

Hoofdstuk 5

Serilda hield de zielloze blik van de Jager vast. Ze voelde zich veel te broos, veel te kwetsbaar.

En toch hield haar tong – die krankzinnige, liegende tong – niet op met praten. ‘Mijn heer,’ zei ze met iets van medeleven, alsof ze zich schaamde dit hardop te moeten zeggen, want een geoefende Jager als hij zou vast niet graag voor schut gezet willen worden, ‘de woudwezens wonen in het Aschenwald, ten westen van de Grote Eik. En… ietwat naar het noorden ervan, meen ik. Althans, dat is wat alle verhalen beweren.’

Voor het eerst gleed er iets van woede over het gezicht van de Jager. Woede, maar ook onzekerheid. Hij wist niet zeker of ze een spelletje met hem speelde of niet.

Zelfs een machtige tiran als hij wist niet zeker wanneer ze loog.

Ze tilde een hand op en legde haar vingers heel voorzichtig op zijn pols.

Hij leek even te schrikken van de onverwachte aanraking.

En zij schrok van het gevoel van zijn huid.

Haar vingers waren misschien koud, maar daar stroomde in elk geval nog warm bloed doorheen.

De huid van de Jager was bedekt door een laag vorst.

Zonder waarschuwing trok hij zijn hand weg, waarmee hij haar ook bevrijdde van de dreiging van het jachtmes.

‘Ik bedoel dit uiterst respectvol,’ zei Serilda, ‘maar ik moet nu echt aan het werk. De maan zal gauw weer verdwijnen en dan werkt het stro een heel stuk minder goed mee. Ik werk het liefst met de allerbeste materialen, voor zover mogelijk.’

Zonder op een reactie te wachten pakte Serilda haar schep weer op, samen met een emmer waar een hele berg sneeuw in zat. Die kieperde ze er zonder pardon uit. Ze stak haar neus in de lucht, en waagde het om langs de Jager en zijn paard het veld in te lopen. Terwijl de rest van de groep jagers voor haar plaatsmaakte en achteruitging, schepte Serilda de bovenste laag sneeuw weg om het geplette graan eronder bloot te leggen. Dit waren de zielige halmen die waren overgebleven na de oogst in de herfst.

Het leek in niets op goud.

De leugen werd echt steeds belachelijker.

Serilda wist echter dat ze vastberaden moest volhouden, want dat was de enige manier om iemand te overtuigen van een onwaarheid. Ze hield haar gezicht in de plooi en begon de halmen met haar blote, ijskoude handen uit de grond te trekken. Daarna gooide ze ze in de emmer.

Een lange tijd hoorde je niets anders dan de geluiden van een ijverige Serilda, heel af en toe wat geschuifel van hoeven en het lage gegrom van de honden.

Toen sprak een lichte, krassende stem: ‘Ik heb wel verhalen gehoord over goudspinners die zijn gezegend door Hulda.’

Serilda keek op naar de ruiter die het dichtst bij haar was. Ze was een vrouw met een bleke huid, wazig langs de randen, en ze droeg haar haar in een gevlochten kroon boven op haar hoofd. Ze droeg een rijbroek en een leren harnas met een opvallende donkerrode vlek op de voorkant van haar tuniek. Het was een misselijkmakende hoeveelheid bloed, die ongetwijfeld helemaal afkomstig was uit de gapende snee in haar keel.

Ze hield Serilda’s blik een moment lang wezenloos vast voor ze naar hun leider keek. ‘Ik geloof dat ze de waarheid spreekt.’

De Jager reageerde niet op haar verklaring. In plaats daarvan hoorde Serilda zijn laarzen zacht knerpend door de sneeuw stappen tot hij achter haar stond. Ze sloeg haar ogen neer en concentreerde zich op haar werk, ook al sneden de halmen haar handpalmen open en waren haar nagels al vuil van de modder. Waarom had ze haar wanten niet gepakt? Die gedachte was nog niet in haar opgekomen, of ze herinnerde zich dat ze die aan Gerdrut had gegeven. Ze moest wel een enorm modderfiguur slaan zo.

Stro verzamelen om er goud van te spinnen. Echt waar, Serilda. Van alle hersenloze, absurde dingen die je had kunnen beweren…

‘Wat fijn te weten dat Hulda’s geschenk niet is verspild,’ sprak hij lijzig. ‘Het is inderdaad een zeer zeldzame gave.’

Ze keek over haar schouder, maar hij had zich al omgedraaid. Behendig als een gevlekte lynx besteeg hij zijn paard. Het dier brieste.

De Jager keek niet meer naar Serilda om en gaf de andere ruiters een teken.

Zo snel als ze waren gekomen, waren ze ook weer weg. Donderend hoefgetrappel, een werveling van sneeuw en ijs en opnieuw het gejank van de hellehonden. Ze bewogen zich als een donderwolk, dreigend en knetterend, in hun race over het veld.

En ineens was ze weer alleen in de glinsterende sneeuw, met de grote ronde maan die de horizon begroette.

Serilda blies een trillende adem uit. Ze kon haar geluk niet op.

Ze had een ontmoeting met de Wilde Jacht overleefd.

Ze had gelogen, recht in het gezicht van niemand minder dan de Erlkönig.

Wat tragisch dat niemand haar zou geloven als ze het vertelde.

Ze wachtte tot de gebruikelijke geluiden van de nacht weer te horen waren. Bevroren takken die kraakten. Het kalmerende gekabbel van de rivier. Een uil die ergens in de verte kraste.

Eindelijk pakte ze de lantaarn weer op en durfde ze de kelderdeur te openen.

De mosmeisjes kwamen tevoorschijn en ze staarden Serilda aan alsof ze blauw was geworden sinds de vorige keer dat ze haar zagen.

Ze had het zo koud, ze zou het nog geloven ook.

Ze probeerde te glimlachen, maar dat was lastig als je moest klappertanden. ‘Redden jullie je nu wel? Kunnen jullie de weg terugvinden naar het woud?’

Het langere meisje van de twee, Salvia, keek haar minachtend aan, alsof ze zich beledigd voelde door die vraag. ‘Jullie ménsen raken constant de weg kwijt, wij niet.’

‘Het was niet mijn bedoeling om jullie te kwetsen.’ Ze keek naar hun onfatsoenlijke bontvellen. ‘Jullie zullen het wel heel koud hebben.’

Het mosmeisje reageerde niet, maar staarde Serilda alleen maar indringend aan. Nieuwsgierig, maar ook geërgerd. ‘Je hebt onze levens gered, en je eigen leven daarvoor op het spel gezet. Waarom deed je dat?’

Serilda’s hart begon sneller te kloppen van opwinding. Op deze manier klonk het zo heldhaftig.

Maar helden hoorden nederig te zijn, dus haalde ze haar schouders op. ‘Het leek me niet bepaald eerlijk dat hij jullie zo achternazat alsof jullie wilde dieren zijn. Wat was de Jager eigenlijk met jullie van plan?’

Het was Spirea die antwoord gaf en haar verlegenheid nu de baas leek. ‘De elfenkoning jaagt al heel lang op het woudvolk en allerlei andere magische wezens.’

‘Hij ziet het als een sport,’ vulde Salvia aan. ‘Als je al zo lang jaagt als hij, dan zal de kop van een doodgewoon hert zo langzamerhand niet echt meer een geweldige jachttrofee zijn.’

Serilda’s mond zakte iets open van schrik. ‘Was hij van plan om jullie te dóden?’

Ze keken haar allebei aan alsof ze bijzonder traag van begrip was. Maar Serilda had aangenomen dat de jacht bedoeld was om een prooi te vangen. Wat in sommige opzichten misschien juist erger was. Maar om zulke sierlijke wezens te vermoorden voor de lol? Haar maag draaide zich om bij dat idee.

‘Normaal gesproken hebben we diverse manieren om ons te beschermen tegen de Wilde Jacht en die honden te slim af te zijn,’ zei Salvia. ‘Ze kunnen ons niet vinden als we binnen het door Grootmoeder Struik beschermde gebied blijven. Maar mijn zus en ik waren net niet voor het vallen van de avond thuis.’

‘Ik ben blij dat ik jullie kon helpen,’ zei Serilda. ‘Jullie mogen altijd bij mij in de ondergrondse kelder komen schuilen als je wilt.’

‘We zijn je iets verschuldigd,’ zei Spirea.

Serilda schudde haar hoofd. ‘Geen sprake van. Geloof me. Het avontuur was dat risico meer dan waard.’

De meisjes wisselden een blik met elkaar, en wat het ook was dat ze daarmee communiceerden, Serilda merkte dat ze er niet gelukkig mee waren. Salvia keek haar bozig maar gelaten aan toen ze naar haar toe stapte en speelde met iets aan haar vinger.

‘Alle magie vereist een vergoeding, dat is om onze werelden in balans te houden. Accepteer je dit aandenken in ruil voor de hulp die je mij deze nacht hebt geboden?’

Serilda was met stomheid geslagen, maar vouwde haar hand open. Het mosmeisje legde een ring op haar handpalm. ‘Dit is echt niet nodig… en ik heb al helemaal geen magie gebruikt.’

Salvia hield haar hoofd schuin, een nogal vogelachtig gebaar. ‘Weet je dat zeker?’

Voordat Serilda antwoord kon geven, was Spirea ook dichterbij komen staan. Zij deed een sierlijke ketting af die ze rond haar nek had hangen.

‘En neem je dan dit aandenken aan,’ vroeg ze, ‘in ruil voor de hulp die je mij hebt geboden?’

Ze drapeerde de ketting over Serilda’s uitgestoken hand. Er hing een klein, ovaal medaillon aan.

Beide sieraden blonken goud in het maanlicht.

Echt goud.

Ze moesten heel erg veel waard zijn.

Maar wat moest het woudvolk met sieraden? Ze had altijd geloofd dat ze geen boodschap hadden aan materiële rijkdom. Dat ze de menselijke obsessie voor goud en edelstenen zagen als iets onsmakelijks of weerzinwekkends.

Misschien gaven ze deze geschenken daarom zo makkelijk aan Serilda. Maar voor haar en haar vader waren dit schatten zoals ze die nog nooit hadden gezien.

En toch…

Serilda schudde haar hoofd en wilde de sieraden weer teruggeven. ‘Ik kan deze niet aannemen. Dank je wel, maar… iedereen zou jullie hebben geholpen. Je hoeft me niet te betalen.’

Salvia grinnikte zacht. ‘Je weet blijkbaar niet erg veel van mensen als je dat gelooft,’ zei ze bitter. Ze maakte een hoofdknikje naar de geschenken. ‘Als je deze aandenkens niet aanneemt, is onze schuld niet afbetaald en moeten we je dienstbaar blijven tot dat wel is gebeurd.’ Haar donkere ogen keken nu waarschuwend naar Serilda. ‘We zouden dus liever hebben dat je de geschenken aanneemt.’

Serilda perste haar lippen op elkaar, knikte en sloot haar vingers rond de sieraden. ‘In dat geval, dank je wel,’ zei ze. ‘De schuld is bij dezen afbetaald.’

Ze knikten en het voelde allemaal zo plechtig, het was net alsof er een overeenkomst was gesloten die ondertekend was in bloed.

Die spanning wilde Serilda maar wat graag verbreken en ze stak haar armen naar hen toe. ‘Ik voel me echt verbonden met jullie. Wat dacht je van een omhelzing?’

Spirea gaapte haar aan. Salvia liet zelfs een grom horen.

De spanning bleef waar ze was.

Meteen trok Serilda haar armen terug. ‘Nee. Dat zou raar zijn.’

‘Kom,’ zei Salvia. ‘Grootmoeder maakt zich vast zorgen.’

Als een stel schichtige hertjes snelden ze ervandoor langs de rivieroever. Algauw waren ze verdwenen.

‘Grote goden bij elkaar,’ mompelde Serilda. ‘Wat een nacht.’

Ze schopte met haar laarzen tegen de muur van het huis om de sneeuw ervan af te schudden voor ze naar binnen ging. Ze werd begroet door snurkgeluiden. Haar vader lag nog steeds te slapen als een bosmarmot, zonder ook maar iets gemerkt te hebben.

Serilda schudde haar mantel van haar schouders en nam met een zucht plaats voor de open haard. Ze legde er een blok veenturf bij om het vuur te laten doorsmeulen. In het licht van de gloeiende asresten boog ze naar voren om haar beloningen eens goed te bekijken.

Een gouden ring.

Een gouden medaillon.

Toen het licht van het vuur erop viel, zag ze dat er een teken in de ring was gegraveerd. Een soort familiewapen, zoals de adel die gebruikte voor hun dure waszegels. Serilda moest er door half dichtgeknepen ogen naar turen om het symbool te ontcijferen. Het leek wel een tatzelwurm, een groot mythisch beest met een slangenlichaam en de kop van een katachtige. Het lijf was sierlijk om de letter R heen gewikkeld. Serilda had zoiets nog nooit gezien.

Ze priemde haar nagel onder de bovenkant van het medaillon en het klikte open.

Haar adem stokte in haar keel, zo verrast was ze.

Ze had verwacht dat het medaillon leeg zou zijn, maar er zat een klein portret in. Het kleinste, meest gedetailleerde schilderij dat ze ooit had gezien, van een heel schattig meisje. Ze was nog maar een kind, ongeveer van Anna’s leeftijd of wat jonger, maar ongetwijfeld een prinses of gravin of iemand anders van stand. Een parelketting zat als versiering in haar gouden krullen en ze droeg een kanten kraag tot vlak onder haar porseleinen wangen.

De koninklijke houding van haar hoofd leek op een of andere manier in strijd met de ondeugende schittering in haar ogen.

Serilda klapte het medaillon dicht en hing de ketting rond haar hals. De ring schoof ze aan haar vinger, en met een diepe zucht kroop ze weer terug onder haar dekens.

Het was niet echt een geruststelling dat ze bewijs had van wat er deze nacht was gebeurd. Als ze iemand deze dingen liet zien, zouden ze vast denken dat ze ze had gestolen. Als ze boosaardig genoeg was om een leugenaar te zijn, dan was diefstal een vrij logische vervolgstap.

Serilda bleef nog lang wakker liggen. Met het medaillon stevig in haar vuist geklemd staarde ze omhoog naar de gouden patronen en voorbijkruipende schaduwen op de dakbalken.

Hoofdstuk 6

Soms kon Serilda urenlang nadenken over bewijs. Die kleine aanwijzingen die in een verhaal waren achtergebleven en die de kloof tussen fantasie en werkelijkheid overbrugden.

Welk bewijs had ze dat zij vervloekt was door Wyrdith, de godheid van verhalen en van voor- en tegenspoed? Ze had de verhalen die haar vader haar vroeger voor het slapengaan had verteld, maar ze durfde nooit te vragen of ze echt waren of niet. Ze had de gouden wielen in haar zwarte ogen. Haar onbedwingbare tong. Een moeder die haar niet wilde zien opgroeien, die vertrok zonder afscheid te nemen.

Welk bewijs was er dat de Erlkönig de kinderen doodde die in het woud verdwaalden? Vrij weinig. Het waren voornamelijk geruchten. Verhalen over een spookachtige gedaante die tussen de bomen door sloop en zijn oren spitste om de angstige kreetjes van een kind op te vangen. En lang geleden, ongeveer één keer per generatie, was er een kinderlichaam gevonden aan de rand van het bos. Nauwelijks herkenbaar, vaak helemaal kaalgeplukt door de kraaien. Maar ouders herkennen hun vermiste kind altijd, zelfs tien jaar later nog. Zelfs als er niets meer van over is dan een geraamte.

Maar niemand kon zich nog herinneren zoiets ooit meegemaakt te hebben, dus dat vormde ook geen echt bewijs.

Bijgelovige onzin.

Maar dit. Dit was anders.

Heel anders.

Welk bewijs had Serilda dat ze twee mosmeisjes had gered die door de Wilde Jacht werden achtervolgd? Dat ze niemand minder dan de Erlkönig te slim af was geweest?

Een gouden ring en een ketting met een medaillon dat warm tegen haar huid lag toen ze wakker was geworden.

En buiten – een vierkant waarin het dode gras zichtbaar was nadat ze de sneeuw daar had weggeschept.

Een geopende kelderdeur die niet meer op slot gedaan was en waarvan het hout nog steeds naar rauwe ui rook.

Het bewijs dat ze niet had, merkte ze tot haar verbijstering, waren hoefafdrukken of andere sporen in de velden. De sneeuw was nog even onaangeraakt als toen ze de avond ervoor naar huis was gelopen. De enige voetstappen die ze kon vinden, waren die van haar eigen laarzen. Haar nachtelijke bezoekers hadden geen enkel spoor achtergelaten. De mosmeisjes met hun lichte voeten niet, maar ook de stampende paardenhoeven of de wolfachtige poten van de honden niet.

Ze zag alleen een ongerept, wit veld dat bijna vrolijk glinsterde in het licht van de ochtendzon.

En zoals algauw zou blijken, was het beetje bewijs waarover ze beschikte ook niet voldoende.

Ze vertelde haar vader het verhaal – een verhaal waarvan elk woord waar was. Hij luisterde aandachtig en soms zelfs ontzet. Sprakeloos en vol ontzag bestudeerde hij het zegel op de ring en het portret in het medaillon. Hij ging naar buiten om bij de kelderdeur te kijken. Daar bleef hij een lange poos staan en hij staarde naar de lege horizon, waarachter het Aschenwald verscholen lag.

Net toen Serilda dacht dat ze de stilte niet langer aankon, begon hij te lachen. Een volle, hartelijke lach borrelde naar boven, met een ondertoon zo duister dat ze die niet kon plaatsen.

Was het paniek? Angst?

‘Je zou toch denken,’ zei hij terwijl hij zich weer naar haar omdraaide, ‘dat ik zo onderhand geleerd zou hebben niet zo goedgelovig te zijn. O, Serilda.’ Hij nam haar gezicht in zijn ruwe handen. ‘Hoe kun je zulke dingen toch vertellen zonder enige hint van een glimlach? Je had me bijna weer beetgenomen. Vertel nu eens eerlijk hoe je aan deze dingen komt?’ Hij pakte het medaillon vast dat tegen haar sleutelbeen rustte en schudde zijn hoofd. Hij was wit weggetrokken toen ze hem had bijgepraat over de gebeurtenissen van de vorige avond, maar nu kwam er langzaam weer wat kleur in zijn wangen. ‘Waren ze soms een geschenk van een of andere jongen uit het dorp? Ik vroeg me al af of je misschien verliefd was geworden en het me niet durfde te vertellen.’

Serilda deed een stap naar achteren en stopte de hanger weg onder haar jurk. Ze aarzelde en voelde de neiging om het nog een keer te proberen. Om het vol te houden. Hij móést haar geloven. Het was, voor de verandering, wáár. Het was echt gebeurd. Ze loog niet. En misschien zou ze nog een poging hebben gewaagd als ze niet had gezien dat er een gekwelde uitdrukking in zijn blik was geslopen die zijn ontkenning niet helemaal kon verbergen. Hij maakte zich zorgen om haar. Ondanks die geforceerde lach was hij als de dood dat dit verhaal weleens waar zou kunnen zijn.

Dat wilde ze niet. Hij had al zorgen genoeg.

‘Nee, natuurlijk niet, papa. Ik ben niet verliefd, en sinds wanneer zou ik ooit iets níét durven vertellen?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Als je het echt wilt weten, ik zag de ring om een paddenstoel heen zitten en ik heb de ketting gestolen van de schellenrock die in de rivier woont.’

Hij proestte. ‘Kijk, dat klinkt al een stuk geloofwaardiger.’

Hij liep terug naar binnen en Serilda wist op dat moment, diep in haar hart, dat als híj haar al niet geloofde, niemand haar ooit zou geloven.

Daarvoor hadden ze al veel te veel verzinsels aangehoord.

Ze besloot dat het maar beter was zo. Als zij niet verplicht was zich te houden aan de waarheid over wat er die avond bij vollemaan was gebeurd, dan hoefde ze ook geen gewetensbezwaren te hebben om het verhaal wat mooier te maken.

Want ze hield er zo van om een verhaal net wat mooier te maken.

‘Nu we het toch hebben over jongens uit het dorp,’ riep haar vader door de open deur, ‘ik moet je nog wat vertellen. Thomas Lindbeck heeft ermee ingestemd om in de lente te komen helpen in de molen.’

Die naam voelde als een trap tegen haar borst. ‘Thomas Lindbeck?’ zei ze, en ze holde het huis in. ‘Hans’ broer? Waarom? Je hebt nooit eerder hulp aangenomen.’

‘Ik word ook ouder. Het leek me fijn om een knappe jonge man in te huren die het zwaardere tilwerk kan verrichten.’

Ze keek hem met een boze frons aan. ‘Je bent amper veertig.’

Haar vader was bezig het vuur op te stoken, maar keek chagrijnig op. Met een zucht legde hij de pook neer en kwam overeind. Hij veegde zijn handen af. ‘Goed, dan. Hij kwam langs en vroeg of ik werk voor hem had. Hij wil graag wat extra’s verdienen omdat hij…’

‘Omdat hij wat?’ zei ze, want zijn aarzeling maakte haar veel te nerveus.

Hij keek haar zo vol medelijden aan dat ze haar maag voelde samentrekken.

‘Omdat hij Bluma Rask een aanzoek wil doen. Dat is wat ik heb begrepen.’

Een aanzoek.

Om te trouwen.

‘O,’ zei Serilda, en ze forceerde een zuur glimlachje. ‘Ik wist niet dat die twee zo, eh… Ach ja. Mooi. Ze zijn een leuk stelletje.’ Ze keek naar het haardvuur. ‘Ik zal een paar appels pakken voor het ontbijt. Wil je nog iets anders uit de kelder?’

Hij schudde zijn hoofd en hield haar nauwlettend in de gaten. Haar zenuwen stonden strak van ergernis. Ze deed haar best om niet te stampen of knarsetanden toen ze terugliep naar buiten.

Wat kon het haar schelen als Thomas Lindbeck met Bluma Rask, of met wie dan ook, wilde trouwen? Zij had niets met hem te maken, niet meer. Al bijna twee jaar lang keek hij niet meer naar haar alsof ze de zon voor hem was, maar meer een onweerswolk die dreigend aan de horizon was verschenen.

Als hij al naar haar omkeek.

Ze wenste hem en Bluma een lang en gelukkig leven toe. Met een boerderijtje. Een tuin vol kinderen. Eindeloze gesprekken over de prijs van het vee en het ongunstige weer.

Een leven zonder vervloekingen.

Een leven zonder verhalen.

Serilda bleef staan en gooide het luik van de kelder open, zoals ze vannacht ook had gedaan toen ze daar twee magische wezens in liet schuilen. Ze had op precies dezelfde plek gestaan en in de ogen gekeken van een beest uit een heel andere wereld en een wrede koning met een hele groep ondode jagers.

Zij was niet het type dat verlangde naar een simpel leven, en ze zou ook niet verlangen naar iemand als Thomas Lindbeck.

Verhalen veranderen als ze vaak worden verteld, en haar verhaal was geen uitzondering. De nacht van de Sneeuwmaan werd met de keer avontuurlijker en onwerkelijker. Toen ze de kinderen het verhaal vertelde waren het geen mosmeisjes die ze had gered, maar een gemene kleine waternixe die bij wijze van een dankjewel had geprobeerd al haar vingers af te bijten voor ze de rivier in sprong en verdween.

Toen boer Baumann extra haardhout voor de school kwam brengen en Gerdrut Serilda aanspoorde om het verhaal nog eens te vertellen, had ze volgehouden dat de Erlkönig niet op een zwart paard reed, maar op een enorme wyvern die zure rook uit zijn neusgaten blies en bij wie gesmolten gesteente tussen de schubben vandaan sijpelde.

Toen Serilda bij moeder Weber iets wilde ruilen voor ruwe wol en Anna haar vroeg om het fantasievolle verhaal nog een keer te vertellen, durfde ze niet te beweren dat ze de Erlkönig voor de gek had gehouden met een leugen over haar magische krachten aan het spinnewiel. Moeder Weber was degene die Serilda het spinnen al op jonge leeftijd had geleerd, en ze had nog altijd kritiek op haar gebrekkige vaardigheden. Tot op de dag van vandaag mopperde ze dat de plaatselijke schapen het verdienden dat er iets mooiers van hun wol werd gemaakt dan de bobbelige, onregelmatige draden die Serilda om haar klossen wond. Ze zou Serilda waarschijnlijk zo haar huisje uit gelachen hebben als ze hoorde dat Serilda de Erlkönig uitgerekend had voorgelogen over haar talent voor het spinnen.

In plaats daarvan maakte ze van zichzelf een dappere krijger. Ze vermaakte haar kleine publiek met een verhaal over een moedige heldendaad waarin ze met een dodelijke pook (en niet zomaar een simpele schep) zwaaide en de Erlkönig en zijn demonische gevolg bedreigde en verjoeg. Ze deed alle bewegingen precies voor: ze zwaaide, stak en hakte in op haar vijanden. Ze liet zien hoe ze de pook in het hart van een hellehond had gestoken om het vervolgens in een van de bakken aan het waterrad te mikken.

De kinderen lagen dubbel van het lachen. Ze rondde het verhaal af met een Erlkönig die een buil op zijn hoofd had zo groot als een ganzenei en met hoge kreetjes op de vlucht sloeg. Anna en haar kleine broertje holden er meteen vandoor om het verhaal na te spelen en ze spraken af wie Serilda zou zijn en wie de vreselijke koning. Moeder Weber schudde haar hoofd, maar Serilda wist zeker dat ze iets van een glimlach zag achter die breinaalden.

Ze probeerde van hun reacties te genieten. De open monden, de intense blikken, de spontane lachbuien. Normaal gesproken leefde ze daarvoor.

Maar met elke keer dat ze haar verhaal deed, voelde Serilda de werkelijkheid ervan door haar vingers glippen. Gaandeweg en met al die aanpassingen werd het verhaal steeds vager.

Ze vroeg zich af hoelang het zou duren voordat ook zij zou gaan twijfelen aan wat er die nacht echt was gebeurd.

Dergelijke overwegingen gaven haar een onverwacht gevoel van spijt. Soms, als ze alleen was, haalde ze de ketting even uit de kraag van haar jurk om naar het portret van het jonge meisje te kijken. In haar verbeelding had ze van haar een prinses gemaakt. Dan wreef ze met haar duim over het gegraveerde zegel. De tatzelwurm die om een uitvoerige R heen gewikkeld zat.

Ze nam zich voor dat ze het nooit zou vergeten. Geen enkel detail.

Een luid gekras haalde Serilda weer uit haar melancholieke overpeinzingen. Ze keek op en zag door de deuropening een vogel naar haar kijken. Ze had de deur opengelaten om het huisje te luchten zolang de zon scheen, wetende dat er algauw een nieuwe winterse storm zou opsteken.

En weer was ze afgeleid van haar taak. Ze zou de wol die ze bij moeder Weber had gehaald moeten spinnen om er bruikbaar garen van te maken waarmee ze kleren kon repareren en kon breien.

Dit was het ergste werk dat er bestond. Het toppunt van verveling. Ze zou zoveel liever gaan schaatsen op de recent bevroren vijver of karamelsnoepjes invriezen in de sneeuw, zodat ze ’s avonds iets lekkers hadden.

Maar in plaats daarvan was ze weer in haar gedachten verzonken geraakt terwijl ze naar het kleine portret staarde.

Ze klapte het medaillon weer dicht en stopte het weg in haar jurk. Ze duwde de kruk met de drie poten naar achteren en liep om het spinnewiel heen naar de deur. Ze had niet gemerkt dat het al zo koud was geworden. Ze wreef in haar handen om weer wat warmte in haar vingers te krijgen.

Met een hand op de deur bleef ze staan en ze keek weer naar de vogel die haar uit haar dagdromen had gehaald. Hij zat op een van de kale takken van de hazelaar die vlak buiten hun tuin groeide. Hij was de grootste raaf die ze ooit had gezien. Een monsterlijke schaduw van het wezen tekende zich af tegen de donker wordende hemel.

Soms gooide ze broodkruimels naar buiten voor de vogels. Waarschijnlijk had deze daarover gehoord.

‘Mijn oprechte verontschuldigingen,’ zei ze terwijl ze aanstalten maakte om de deur te sluiten. ‘Ik heb vandaag niets voor je.’

De vogel hield zijn kop schuin, en toen zag Serilda het. Ze wist het zeker. Ze bleef als bevroren staan.

Het dier leek haar in de gaten te hebben gehouden, maar nu…

Hij zette zijn veren op en sprong omhoog. De takken van de boom deinden heen en weer en lieten poedersneeuw vallen nu de vogel opsteeg. Hij bewoog zijn zware vleugels en werd steeds kleiner toen hij wegvloog in noordelijke richting. De richting van het Aschenwald.

Serilda zou daar niets achter gezocht hebben, ware het niet dat het wezen geen ogen had gehad. Er had niets gezeten waarmee hij naar haar kon kijken. En toen hij opsteeg, had ze stukjes paars-grijze hemel door de rafelige gaten in zijn vleugels heen gezien.

‘Nachtkrapp,’ fluisterde ze en ze hield de deurpost stevig vast.

Een nachtraaf. Die met één blik van zijn lege oogkassen kon doden als hij dat wilde. Van wie beweerd werd dat hij de harten van kinderen verslond.

Ze bleef kijken tot het akelige wezen uit het zicht was verdwenen, en algauw viel haar oog op de witte maan in de verte. De Hongermaan kroop altijd omhoog aan de hemel wanneer de wereld er troosteloos bij lag en mensen en dieren zich begonnen af te vragen of ze wel genoeg voedselvoorraden hadden om de rest van de sombere winter door te komen.

Er waren vier weken verstreken.

Vanavond zou de Wilde Jacht er opnieuw op uitgaan.

Met trillende adem sloeg Serilda de deur dicht.

Hoofdstuk 7