Becky Albertalli & Adam Silvera

Vertaald door Lies Lavrijsen en Tine Poesen

Becky Albertalli bij Blossom Books

Love, Simon

De voordelen van ontbeantwoorde liefde

De eigenzinnigheden van Leah Burke

Becky Albertalli en Adam Silvera bij Blossom Books

Wat als dit het is

Colofon

Laat de wereld weten wat je vindt van #ZoMoetHetZijn

Vind de auteurs: @beckyalbertalli @adamsilvera

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W052201

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2021 by Becky Albertalli and Adam Silvera

All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: Here’s to Us

Vertaling: Lies Lavrijsen en Tine Poesen

Omslagbeeld: © 2021 by Jeff Östberg

Omslagontwerp: Erin Fitzsimmons en Alison Donalty

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Lieve lezer,

Het gaat de ronde dat het einde van Wat als dit het is? wel vier keer is herschreven en oké, ik ga maar meteen met de billen bloot: vonden we eigenlijk niet allemaal dat het einde echt níét kon? Ik bedoel: ik was toch niet de enige die het aan de ene kant heel verfrissend vond dat twee hoofdpersonen eindelijk een keer niet de ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hadden die je van mijlenver ziet aankomen, maar aan de andere kant fictietranen huilde juist omdát ze die niet kregen?

Het was op zich een hele logische keuze: Adam Silvera heeft de neiging iets meer te schrijven vanuit realistisch beeld en Becky Albertalli neigt meer naar romantisch idealisme. Dus eerlijk is eerlijk: het was een perfecte mix – maar TOCH kon ik niet anders dan intens blij zijn dat er een vervolg kwam.

Zouden we nu wél wat meer Becky in de mix krijgen? Hoe loopt het verhaal tussen Arthur en Ben deze keer af? Ik ben heel benieuwd wat je van dit boek, en voorál het einde, vindt.

Laat je het weten?

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor David Arnold en Jasmine Warga, de eerste sterren van ons groeiende universum.

Deel een – Een schone lei, een nieuw begin

Hoofdstuk een

BEN

Zaterdag 16 mei

Stel dat we het gewoon proberen?

Die vraag komt in me op zodra ik aan hem denk.

Ik heb het gevoel dat ik een hele tijd zoek ben geweest, als een doos waarvan het verzendlabel ergens onderweg is afgescheurd. Maar volgens mij heeft iemand me eindelijk gevonden.

Hij heeft de dikke ducttape doorgesneden en de doos opengemaakt.

Licht en lucht.

Goeiemorgenberichtjes en samen slapen.

En Spaans, en zoenen.

Mario Colón.

Net voordat ik het metrostation in liep stuurde Mario me een foto van zichzelf in de stoel bij de tandarts. Hij draagt een wit T-shirt onder een denim tuinbroek waarvan één bretel loshangt, als de Porto Ricaanse versie van Super Mario, precies wat deze wereld nodig heeft. Zijn olijfkleurige huid is altijd volmaakt glad omdat hij geen enkele aanleg heeft tot lichaamsbeharing, iets waar hij soms van baalt omdat hij denkt dat een baard à la Lin-Manuel Miranda hem geweldig zou staan. Hij heeft donkere krullen, en onder de felle lampen van het tandartskabinet komen zijn fonkelende ogen helemaal tot hun recht. Het puntje van zijn tong piept uit zijn mondhoek, en zelfs als hij de clown uithangt heb ik zin om hem te kussen, net als die eerste keer toen we samen aan onze schrijfopdracht voor school zaten te werken.

En de vijftig keer daarna.

Ik swipe onzeker naar de foto die ik hem terug heb gestuurd. Meestal maak ik een stuk of tien selfies voordat ik er eentje Mariowaardig vind, want hij is absoluut veel te knap voor mij, maar deze keer moest ik me haasten omdat mijn metro eraan kwam. Ik hield mijn telefoon schuin boven mijn hoofd, zodat het T-shirt dat hij voor me heeft gemaakt duidelijk te zien was. Voor zijn eindexamen heeft hij van zijn ouders een kledingprinter gekregen, omdat hij zijn outfits graag iets extra’s geeft. Vorige week verraste hij me nog met een stel T-shirts waarop De monsterlijke magiërsoorlog stond gedrukt, in hetzelfde lettertype als de cover die Samantha heeft ontworpen voor op Wattpad. Ik vond het een ontzettend lief cadeautje. Zo lief dat ik vandaag een stuk minder over mezelf en mijn foto’s loop te stressen dan gewoonlijk.

Mario en ik hebben elkaar leren kennen bij het begin van het eerste jaar van onze schrijfopleiding, en aanvankelijk ging ik ervan uit dat hij zo’n Doodserieuze Romanschrijver of Briljante Slam Poet was. Niet dus. Mario schrijft al sinds zijn elfde scenario’s. Op school kwam hij vaak in de problemen omdat hij zijn huiswerk in de vorm van tv-scripts inleverde.

Na mijn ex, Arthur, was hij de eerste voor wie ik weer iets van belangstelling voelde. Ik merkte het meteen als hij niet in de les was, was onder de indruk van zijn vermogen om tuinbroeken weer cool te maken en vond zijn winterse coltruien te gek. Bovendien was hij zelfverzekerd over zijn werk op een manier waar ik alleen maar van kon dromen: trots, maar nooit verwaand.

Op dat moment liep ik nog rond met veel te veel ‘stel dat’-dromen over Arthur om zelfs maar iets bij hem te proberen.

Maar nu gaan mijn ‘stel dat’-dromen dus over Mario.

Stel dat we officieel een stel worden in plaats van gewoon vrienden die elkaar heel vaak zoenen?

Ik ben op weg naar Central Park, waar ik heb afgesproken met mijn beste vriend Dylan en zijn vriendin Samantha. Het is voor het eerst sinds kerst dat we elkaar in het echt gaan zien, want tijdens de voorjaarsvakantie zijn ze niet naar huis gekomen. Eigenlijk zouden we gisteren al iets samen gaan doen, maar Dylan beweerde dat hij een afgrijselijke jetlag had, ook al is er maar één uur verschil tussen Chicago en New York. Ik heb het maar laten gaan, want Dylan is altijd een enorme dramaqueen geweest.

De rest van de metrorit krabbel ik ideeën in mijn zakboekje voor het volgende hoofdstuk van mijn fantasyroman, De monsterlijke magiërsoorlog. De eerste, ruwe versie van het boek is al een hele tijd klaar, maar gaandeweg besefte ik dat het verhaal aan alle kanten rammelde. Ik hield te veel spannende gebeurtenissen achter de hand voor vervolgdelen die er misschien nooit zouden komen, en alle personages die op mijn vrienden en exen waren gebaseerd moesten beter worden uitgewerkt, zodat ook mensen die ons niet kennen zich ermee konden identificeren.

Forever mood: schrijven is moeilijk.

Mario vroeg me een keer of ik nooit iets anders heb willen doen dan schrijven. Schrijven is het enige waar ik goed in ben. Misschien heb ik ooit wel andere dromen gehad, maar ondertussen heb ik zo veel enthousiaste reacties gekregen op mijn monsterlijke magiërs, van vrienden en volslagen onbekenden, dat ik echt geloof dat dit mijn roeping is. Arthur praatte altijd over de personages alsof ze vrienden van ons waren. En Dylan is zo verknocht aan mijn zelfbedachte wereld dat hij hardop droomt over een drag bar waar alle dragqueens verkleed zijn als elfen, trollen en andere fantasywezens, hoewel ik nooit heb laten blijken dat zoiets mijn ding zou zijn.

Mijn ding is mensen dichter bij elkaar brengen via woorden.

En ik vind het fantastisch dat Mario en ik dichter bij elkaar zijn gekomen via woorden, Engelse én Spaanse.

Hij is net als ik een Porto Ricaan die voor wit kan doorgaan, maar zijn ouders hebben hem – in tegenstelling tot de mijne – tweetalig opgevoed. Hij gebruikt een heleboel Spaans in zijn filmscripts en hoopt dat de studio’s hem niet zullen dwingen het te vertalen. Hij vindt dat andere mensen ook maar eens wat moeite moeten doen om Spaans te leren begrijpen, net als zijn ouders Engels hebben moeten leren. Ik kreeg meteen zin om zelf ook wat meer moeite te doen, dus toen hij aanbood om me privéles te geven, schreeuwde ik praktisch: ‘¡Sí, por favor!’

Man, ik kan niet wachten tot ik hem zie.

Chillen met Dylan en Samantha wordt vandaag een kwestie van allerlei verschillende balletjes in de lucht houden, want Mario komt ook. Hij is niet mijn officiële vriendje, maar wel meer dan een gewone vriend. Het ligt nogal ingewikkeld. Bijvoorbeeld als ik bij het wakker worden meteen aan hem denk en hem spontaan een goeiemorgenberichtje wil sturen, maar twijfel of dat niet te gretig overkomt. Of als ik me afvraag hoe ik hem aan mijn vrienden moet voorstellen, ook al weten die best hoe onze relatie in elkaar zit. Of als ik het gevoel heb dat een woord als ‘relatie’ eigenlijk te beladen klinkt, alsof wat wij hebben niet serieus genoeg is om een echte relatie te mogen heten.

Ik weet het niet. Maar dat is een probleem voor de Ben-van-over-een-uur.

Nu moet ik echt ophouden met aan Mario’s knappe gezicht te denken, want straks mis ik mijn halte nog. Ik spring uit mijn stoel en haal het perron net voordat de deuren dichtklappen. Ik moet zorgen dat ik niet te laat kom. Die tijd is voorbij. ‘Karakterontwikkeling’, zou mevrouw García, onze docent creatief schrijven, het noemen.

Ik loop het metrostation uit en zet koers naar de westelijke ingang van Central Park aan 72th Street. Daar krijg ik Dylan en Samantha algauw in de gaten. Ze zitten op een bankje en doen dat spelletje waarbij je in elkaars ogen staart en op elkaars handen probeert te meppen.

Samantha geeft Dylan een mep. ‘Ha! Vier-één. Je bent hier zó slecht in.’

‘Hoi,’ zeg ik, terwijl ik om het bankje heen loop. ‘Mag ik meedoen?’

Dylan glimlacht. ‘Er is altijd plaats voor jou in ons bed.’

‘Ik zei helemaal niks over jullie bed. Ik…’

Dylan maakt een sussend geluid, komt overeind en geeft me een knuffel, waarbij hij zachtjes op mijn kruin klopt. ‘Ik heb je gemist, maatje.’

‘Ik heb jou ook gemist. En ik ben nu al doodmoe van je.’

Dylans haar is zo lang geworden dat hij eindelijk de man bun kan maken waar hij al zo lang voor spaarde, en het staat hem geweldig – in zijn ogen is hij trouwens de enige die met zo’n knotje kan rondlopen zonder zich belachelijk te maken. Hij heeft een nieuw Kool Koffee-T-shirt en een blauwe jeans aan. ‘Er is een schattig koffietentje in het park. Zet je schrap voor een heleboel shots espresso, m’n kleine koffieboon. Koffie Ben? Ben Boon?’

‘Allemaal afgekeurd,’ zegt Samantha. Haar blauwgroene ogen zijn nog altijd even wauw als toen ik haar voor het eerst achter de toonbank van Kool Koffee zag staan. Haar donkere haar is ingevlochten tot een Pinterestwaardige kroon die perfect in mijn boek zou passen. Ze draagt een donkerblauw bloesje dat ze in haar witte short heeft gestopt, en om haar hals hangt een kettinkje met een zilveren sleutel. ‘Hoi Ben,’ zegt ze, terwijl ze haar armen om me heen slaat.

Ik ben opgelucht dat Dylan haar niet heeft weten te transformeren in iemand die obsessief bijnamen voor me verzint.

‘Welkom terug, jongens.’

Samantha trekt grote ogen als ze mijn T-shirt ziet. ‘O mijn godin, geniaal!’

Dylan grijnst als hij het doorkrijgt. ‘Wacht maar: op een dag zullen die monsterlijke magiërs iedereen betoveren.’

Ik heb van alles aan het boek veranderd sinds Dylan het vorige zomer heeft gelezen, voordat hij naar de universiteit vertrok, maar hij blijft me onvoorwaardelijk steunen. Af en toe stuurt hij berichtjes om te vragen hoe het met hertog Dill is, het personage dat op hem is gebaseerd. Dylan vindt ook al lang dat ik een literair agent moet zoeken, maar ik ben de laatste tijd nogal perfectionistisch geworden.

Ik wil niemand teleurstellen.

En van dit soort overdreven enthousiaste reacties krijg ik dus alleen maar meer stress.

‘Ik wil ook zo’n shirt,’ zegt Samantha, en ze voelt aan mijn mouw. ‘Heb je het zelf gemaakt?’

‘Nee, Mario,’ zeg ik.

‘Super Mario!’ zegt Dylan. ‘Ik hoop dat hij het nog niet zat is dat iedereen hem zo noemt, want je weet dat ik straks niet anders kan.’

‘Hij vindt het heerlijk.’

Mij zou het na een tijdje echt de keel gaan uithangen, maar dat is bij Mario dus niet het geval. De enige keer dat ik hem een tikje nijdig heb gezien, was toen onze studiegenoot Spikey nogal scherpe kritiek had op zijn scenario – hoewel Mario uiteindelijk besloot zich daar niks van aan te trekken omdat Spikey gewoon pissig was dat mevrouw García zijn korte verhaal over de Burgeroorlog ‘historisch onmogelijk’ had genoemd en iedereen hem had uitgelachen.

‘Wanneer duikt die Super Mario op uit zijn afvoerpijp?’ vraagt Dylan.

‘Gauw. Hij moest naar de tandarts. Tot die tijd zullen jullie het met mij moeten doen.’

‘Perfect,’ zegt Samantha terwijl ze haar arm door de mijne haakt en we door Central Park beginnen te wandelen. ‘Dus het gaat goed tussen jullie?’

‘Ik denk het.’ Het voelt een beetje stom om met Samantha en Dylan over Mario te praten. Hun relatie is duidelijk een echte relatie. Mario en ik zijn als een zin die eindigt op een vraagteken én een uitroepteken: een mengeling van onzekerheid en opwinding.

‘We moeten een naam voor jullie tweeën bedenken,’ zegt Dylan. ‘Ik vind “Bario” wel mooi klinken, maar “Men” is natuurlijk toepasselijker. Omdat jullie allebei jongens zijn en…’

‘Hoe was het etentje?’ vraag ik aan Samantha. Dylan negeer ik.

‘Goede afleidingsmanoeuvre,’ zegt ze. ‘Het was leuk. Lief dat je het vraagt. Volgens mij is Kerstmis helemaal vergeten en vergeven.’

Samantha’s ouders zijn dol op Dylan, maar toen ze er deze winter achter kwamen dat hun dochter in Chicago met hem samenwoonde, was er stront aan de knikker.

‘Dylan heeft zich keurig… nou ja, keuriger dan anders gedragen,’ zegt Samantha. ‘Nog een keer sorry dat we die escaperoom moesten afzeggen.’

‘Geeft niks. We hebben de hele zomer.’

Dylan slaat zijn armen om mijn schouders. ‘Big Ben, we weten best dat die escaperoom een list was om je een uur met mij in een kamer te laten opsluiten. Je hoeft voortaan geen smoesjes meer te verzinnen, oké?’

‘Gast, je vriendin staat naast je.’

‘O, je mag hem gerust een uurtje lenen. Heel graag zelfs!’ zegt ze.

Dylan knipoogt. ‘Zie je wel: het vrouwtje heeft geen bezwaar.’

Ik blijf staan bij een pretzelkarretje omdat ik vanmorgen alleen maar een hap van de geroosterde bagel met jam heb gegeten die ma op weg naar buiten in mijn handen had gedrukt. In ware Ben Alejo-stijl liet ik die vervolgens op de metrosporen vallen toen ik die ene selfie voor Mario nam, en daarna ging een rat ermee aan de haal. Als ik het op TikTok had gezet, was het vast viraal gegaan.

‘Willen jullie ook?’ vraag ik.

‘Ik heb net een berg fruit op,’ zegt Samantha. ‘En Dylan heeft ontbeten met restjes eend.’

‘Sst,’ zegt Dylan. ‘Er zitten eenden in het park.’

‘Ben je bang dat ze je aanvallen?’

‘O ja, stel je voor dat ze me op de grond kwakken.’

Samantha schudt haar hoofd. ‘Hoe… Hoe hou ik het in godsnaam met je uit?’

‘Omdat de D Machine gewoon onweerstaanbaar is.’

‘Walgelijk, gast,’ zeg ik.

‘O, dat betekent gewoon Dylan Machine. Mijn kleine vriend daarbeneden noem ik de…’

Samantha slaat een hand voor zijn mond. Die meid verdient een medaille.

‘D… eh, Dylan, wil je koffie?’

Dylan kijkt om zich heen. ‘Waarvandaan dan?’

Ik wijs naar het pretzelkarretje.

‘Heel grappig, Ben. Je weet best dat ik geen slootwater drink.’ Dylan draait zich om naar de verkoper. ‘Ik heb niks tegen u, beste man, maar wel tegen de idioten die uw mooie karretje hebben volgestouwd met smerige bocht.’

De verkoper staart Dylan aan alsof hij een vreemde taal spreekt.

‘Je bent wel in vorm vandaag,’ merk ik op.

‘We zijn gaan indrinken bij Dream & Bean. Dubbele espresso.’

‘Eend en koffie als ontbijt. Ik snap het.’

‘Doe maar niet alsof je me vandaag pas leert kennen.’

Nee, dat klopt wel. We zijn al beste vrienden vanaf de basisschool, al voel ik wel dat er iets tussen ons aan het veranderen is nu Dylan ver weg studeert.

‘Zorg jij maar dat je geen cafeïnedip krijgt als we straks met Patrick lunchen,’ zegt Samantha.

‘Patrick,’ zegt Dylan en hij spuugt op de grond. ‘Je moet echt betere vrienden zoeken, schat. Loopt Ben soms te drammen over hoe hij met dolfijnen zwemt en apen knuffelt?’

‘Dat soort dingen doe ik nooit,’ zeg ik.

‘Patrick ook niet,’ zegt Samantha gepikeerd. ‘Patrick heeft net een tussenjaar genomen om met zijn neef te gaan reizen.’

Een tussenjaar klinkt geweldig. Tussenjaren zelfs nog beter.

‘Ga mee lunchen, Ben. Dan kun je zelf zien hoe hyper die gast is.’

‘Noem jij iemand nou hyper, D?’

‘Dan kun je je wel inbeelden hoe hieperdepieper die jongen is!’

‘Helaas. Ik moet straks werken.’

‘Zeg maar tegen je baas dat Zijne Koninklijke Hoogheid in de stad is.’

‘Gaat niet lukken.’

Mijn baas is mijn vader. Afgelopen kerstvakantie is pa gepromoveerd tot filiaalchef bij Duane Reade. Sinds april werk ik bij hem in de winkel als kassier-vakkenvuller. Het was best zwaar om zo kort voor mijn eindexamen met een baantje te beginnen, maar mijn ouders hadden weinig compassie met me: ze hebben zelf hun hele studie fulltime gewerkt.

‘Je ziet Patrick nog wel een andere keer,’ zegt Samantha. ‘Hij is de komende twee maanden in de stad. Misschien kunnen we een keer samen een escaperoom doen.’

‘Ik ga geen vol uur met Patrick in een afgesloten kamer zitten,’ zegt Dylan.

‘Een extra motivatie om de puzzels zo vlug mogelijk op te lossen.’ Samantha geeft me speels een elleboogje. ‘Mario mag ook komen, als hij wil.’

‘Misschien.’ Mijn telefoon zoemt. ‘Daar zul je Super Mario hebben.’ Ik lees zijn berichtje: hij is onderweg. ‘Hij komt eraan. Zullen we hier even wachten zodat hij ons makkelijker kan vinden?’

Dylan tuurt in de verte en wijst dan naar het balkon van het Belvedere Castle. Dat kasteel lijkt wel weggelopen uit een fantasyboek en lukraak midden in Central Park neergeploft. ‘Zeg maar tegen je schatje dat we daar zitten.’

‘Hij is mijn schatje niet.’

‘Nóg niet.’

Grappig, de laatste keer dat Dylan en ik in het Belvedere zijn geweest was kort nadat ik Arthur in het postkantoor had leren kennen. We waren er niet aan toe gekomen om te vragen hoe de ander heette voordat we elkaar in een flashmob kwijtraakten, maar ik kon hem maar niet uit mijn hoofd krijgen. Vervolgens ontpopte Samantha zich tot een privédetective die Arthur in ware Nancy Drew-stijl probeerde terug te vinden op basis van een paar details uit ons gesprek. Ze ontdekte dat er een meet-up voor aankomende Yalestudenten was bij het Belvedere, en omdat Arthur had gezegd dat hij daar wilde gaan studeren, besloten we het erop te wagen. Dylan vond dat we pretentieuze schuilnamen nodig hadden en doopte zichzelf om tot Digby Whitaker, wat ik alleen nog weet omdat ik een personage in DMM naar hem heb vernoemd.

Twee jaar geleden was ik hier op zoek naar een jongen, vandaag is een andere jongen op zoek naar mij.

Zonder elkaar aan te kijken pakken Dylan en Samantha elkaars hand vast en lopen de trap op.

Iemands hand vastpakken stelt op zich weinig voor, dat snap ik best, maar toch is het mooi om te zien dat mensen die al twee jaar samen zijn elkaar nog altijd leuk vinden – nog altijd van elkaar hóúden. Zelf heb ik zoiets nog nooit meegemaakt. Maar als ik dit zie, krijg ik weer hoop dat iemand ooit hetzelfde voor mij zal voelen.

Als we boven komen, op het balkon, blijven we geschrokken staan. Normaal is het hier rustig, met hooguit een paar mensen die poseren met het park op de achtergrond. Maar vandaag is er een bruiloft aan de gang. Een intieme ceremonie, met maar een stuk of tien genodigden in gewone kleren en een bandje dat een instrumentale versie van ‘Marry You’ van Bruno Mars speelt. Ik sta al op het punt Dylan en Samantha weer mee naar beneden te trekken om het feestje niet te photobomben, maar dan begint de bruid naar het geïmproviseerde altaar te lopen.

Ik verstijf.

Volgens mij ken ik haar.

Die flashmob van die middag met Arthur in het postkantoor was in feite een huwelijksaanzoek voor de loketbediende die me zou helpen een doos spullen terug te sturen naar Hudson, mijn eerste ex. Het bleek veel te duur, en ze was niet bepaald vriendelijk. Maar nu straalt ze, in haar eenvoudige witte jurk met zwarte zijden stola, en ze glimlacht breed zodat ik haar lipring duidelijk zie.

Eerst Belvedere Castle en nu deze vrouw. Het is alsof het universum de naam Arthur Seuss in Broadwayneonlicht naar me doorseint.

Ik heb Arthur al maanden niet meer gesproken, maar dit moet ik hem laten weten.

Vlug maak ik een filmpje van de bruid die op haar bruidegom af schrijdt. Dylan en Samantha staan dicht tegen elkaar aan gekropen te kijken. Ik klik mijn chat met Arthur open – zijn laatste berichtje was op 7 april, mijn verjaardag. Ik heb niet geantwoord, want… tja. Ik had er gewoon geen zin in omdat hij het zo ontzettend gezellig leek te hebben met zijn nieuwe vriendje, en ik wilde niet doen alsof ik zo’n spetterende verjaardag had. Had ik toen maar gereageerd, want nu voelt het raar om zomaar uit het niks iets te sturen.

Het lijkt wel of we opnieuw vreemden voor elkaar zijn geworden.

Ik open Instagram, waar ik zijn profiel voor mijn eigen mentale welzijn op mute heb gezet. Het was te pijnlijk om aldoor foto’s voorbij te zien komen van Gelukkige Arthur en Gelukkige Mikey die samen Gelukkige Arthur-en-Mikey lopen te wezen. Ik had wat ruimte nodig. Mijn leven was al stressvol genoeg met mijn studie en het krappe appartement van mijn ouders en Dylan die wegging en het feit dat ik geen vriendje had en me eenzaam voelde.

Als ik naar Arthurs profiel kijk is het alsof ik een pleister van een wond trek.

Vanaf zijn profielfoto kijken zijn blauwe ogen me even doordringend aan als altijd. In zijn feed zie ik een foto van een verhuisdoos in zijn studentenkamer, gevolgd door een inspirational quote van congreslid Stacey Abrams (‘Waar we ook eindigen, we zijn alleen maar zover gekomen door stap voor stap te groeien’), een throwback-jeugdfoto van een kleine Arthur met zijn moeder, en daarna eentje van Arthur en Mikey in hun campustheater met een programmaboekje in hun handen – ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. En dan stokt mijn adem opeens, want ik ontdek een selfie van Arthur met de ansicht van Central Park die ik hem twee zomers geleden bij ons afscheid heb gegeven. Op de achterkant staat een sexy scène tussen Ben-Jamin en koning Arturo, onze personages uit De monsterlijke magiërsoorlog, die alleen hij mocht lezen.

Waarom post hij zo’n foto?

Ik lees het bijschrift: Volgende halte van de Arthur Seuss-tournee: New York! 17 mei

Hij komt terug.

Morgen.

Hij heeft een ansichtkaart uit ons verleden gebruikt om zijn toekomst mee aan te kondigen.

In de comments staan allerlei jubelkreten van Mikey, van Arthurs beste vriendin Jessie, en zelfs van zijn voormalige collega Namrata. Ik ben de enige klootzak in New York die hem niks heeft laten weten. Het zou gek staan om die post nu te liken. Maar als het nou de eerste stap is om weer met hem in contact te komen? Het zou echt typisch iets voor ons zijn om elkaar zomaar ergens tegen het lijf te lopen. In dezelfde stad zijn is voldoende. Zelfs als die stad New York is.

Ik like de post. En ook al sta ik gewoon stil, mijn hart bonkt alsof ik een sprintje trek.

Voordat ik een reactie kan achterlaten grist Dylan de telefoon uit mijn handen. ‘Kijk toch naar al die liefde, Ben!’

‘We kunnen niet eens horen wat ze zeggen…’

‘Maar wel vóélen, Ben! Vóél de liefde.’

‘Ik was erbij toen hij zijn aanzoek deed.’

‘Echt?’ vraagt Samantha.

‘Die dag dat ik Arthur ontmoette. Weet je nog, die flashmob waar ik jullie over heb verteld? Dat was voor hen tweeën.’

In de chaos van die flashmob was ik ervandoor gegaan. Het was toen nog maar pas uit met Hudson, en ook al hadden Arthur en ik een leuk gesprek over het universum gehad, ik verwachtte op dat moment niet dat er méér van zou komen. Ik had nooit gedacht dat ik verliefd zou worden op die jongen met zijn hotdogdas.

‘Wat een ongelooflijk toeval dat je nu zomaar op hun bruiloft belandt,’ zegt Samantha.

Of misschien wil het universum het zo.

‘Ze zien er nog zo jong uit,’ zeg ik. ‘Hooguit twintig of zo.’

‘Ze zijn twee zomers verloofd geweest,’ fluistert Samantha, alsof ze haar best doet om hun geloften te verstaan. ‘Dus het moet wel echte liefde zijn.’

‘Mijn ouders zijn ook jong getrouwd,’ zegt Dylan. ‘En dat is goedgekomen.’

‘Je moeder haat je vader,’ zegt Samantha.

‘Ze haat het dat hij met zijn mond open eet, de wc-rol nooit vervangt, liegt op zijn belastingaangifte en haar midden in de nacht wakker maakt om zijn dromen te vertellen, omdat hij ze anders vergeet. Maar ze haat hém niet.’

Ik ken zijn ouders – een beetje haat hangt er altijd wel in de lucht.

Ik kan nog altijd niet geloven dat ik naar de bruiloft van de postkantoorvrouw sta te kijken. Als bruid en bruidegom elkaar hun eerste kus als man en vrouw geven, juichen en klappen we alsof we oude vrienden van hen zijn, ook al deed ze destijds echt bot tegen me. Nooit gedacht dat dit mijn eerste bruiloft zou worden. Misschien gebruik ik dit wel een keer in een verhaal.

Opeens wordt alles zwart. Iemand heeft zijn handen over mijn ogen gelegd en een vertrouwde stem zegt: ‘Raad ’s wie ik ben, Ben Hugo Alejo.’

‘Iemand heel erg super,’ zeg ik.

Mario haalt zijn handen weg. ‘Als je dat maar weet.’

Ik draai me naar hem om. Ik sta er iedere keer weer van te kijken hoe moeiteloos mooi hij is. Hij is niet alleen fotogeniek, ook in het echt is hij knap. Ik ben gek op zijn lichtbruine ogen, ook al zijn ze minder opvallend dan Arthurs staalblauwe. Maar hoe closer Mario en ik worden, hoe specialer ik ze begin te vinden. Soms heeft aantrekkingskracht gewoon tijd nodig om te groeien, en dat is oké.

‘De Mario van Bens Luigi,’ zegt Dylan.

‘De hertog Dill van Bens Ben-Jamin,’ zegt Mario, die Dylan omhelst alsof ze elkaar al jaren kennen. We hebben het er al vaker over gehad dat we door onze Porto Ricaanse opvoeding altijd heel hartelijk met iedereen omgaan, zelfs met volslagen vreemden, en dat we soms moeten uitkijken dat we daarmee niet onbedoeld over iemands grenzen gaan. Maar tussen Dylan en Mario lijkt het meteen te klikken. Daarna draait Mario zich om naar Samantha. ‘Dan moet jij die wereldberoemde coverontwerpster zijn.’

Samantha glimlacht. ‘Dat klopt.’

Dylan gaapt hen aan. ‘Gelukkig bloos je niet. Maar aan de andere kant, lieverd, waarom eigenlijk niet? Kijk naar deze bloedmooie man. Bloos dan toch! Je kunt deze schoonheid toch niet zonder rode wangen laten passeren?’

Mario lacht naar me. ‘Hij is exact zoals je hem beschreven hebt.’

‘Ik ben goed in beschrijvingen.’

‘Je bent in veel dingen goed.’

Waarom krijg ik het zo warm van dat kleine zinnetje?

Opeens wil ik heel dicht bij hem zijn. Zo dichtbij dat het verboden is in een openbaar park. En ik baal ervan dat Mario me niet eens een kus heeft gegeven toen hij aankwam, of een knuffel. Het wordt me weer eens pijnlijk duidelijk dat hij mijn vriendje niet is, want dan gebeuren dat soort dingen vanzelf. Ik wil iemand die zijn lippen niet van me af kan houden en die mijn hand vastpakt alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Maar met Mario weet ik nooit helemaal zeker of hij wel zin heeft om me te zoenen of mijn hand vast te houden. Soms wijst hij me knappe jongens aan op straat, alsof hij me wil aanmoedigen om ze te versieren. Alsof hij daar geen probleem mee zou hebben. Ik zou me vreselijk generen als hij voor mijn ogen met iemand zou flirten.

Maar er zijn ook momenten waarop ik een heel ander soort spanning tussen ons voel. Momenten waarop we beseffen dat we geen officiële vriendjes hoeven te zijn om van elkaar te genieten.

‘Wie trouwt er?’ vraagt Mario. ‘Vrienden van jullie?’

‘Een vriendin van Ben,’ zegt Dylan.

‘O ja?’

‘Lang verhaal,’ zeg ik.

‘Vertel?’

‘Straks.’

‘Estupendo.’ Mario klapt in zijn handen. ‘Ik heb cadeautjes bij me. Maar helaas niet voor het bruidspaar.’ Hij ritst zijn rugzak open en haalt er twee T-shirts van De monsterlijke magiërsoorlog uit.

Samantha’s mond valt open. ‘Ik hou nu al van je!’ Ze trekt het T-shirt aan over haar bloesje.

‘Ik moest er wel eentje voor jou maken, anders kon je me voor de rechter slepen.’ Daarna draait Mario zich om naar Dylan. ‘En ik wilde niet dat jij dacht dat ik niet aan jou heb gedacht.’ Hij knipoogt, maar een beetje onhandig. Meer alsof hij iets in zijn oog heeft. En op de een of andere manier vind ik dat charmanter dan een perfecte knipoog.

Dylan trekt zijn shirt ook aan. ‘O mijn god, nu bloos ik zelf. Kijk!’ Hij schiet in de lach, met vuurrode wangen. ‘Mario, het is bijna niet te geloven dat iemand met jouw looks kleren maakt, terwijl je eigenlijk de hele dag naakt zou moeten rondlopen.’

‘Nu probeer je me gewoon ook aan het blozen te krijgen!’ zegt Mario.

‘O help,’ zegt Samantha. ‘Volgens mij zijn we ze kwijt, Ben.’

‘Jup.’

Mario pakt zijn telefoon. ‘Ik wil een foto van jullie drie in die shirts.’

‘Alleen als jij er ook op staat,’ zegt Dylan.

‘Ja!’ zegt Samantha instemmend.

‘Vooruit dan maar,’ zegt Mario.

Ik sla mijn arm om zijn middel en Dylan en Samantha kruipen tegen ons aan. Ik vind het fijn om hem in mijn armen te houden, en als hij de foto heeft gemaakt laat ik hem niet meteen los. We kijken allemaal naar de selfie. Dankzij de zon zien we er allemaal stralend uit, alsof het de meest flatterende filter ter wereld is.

Iedereen kijkt zo gelukkig in de lens, en ik hoop dat dit de eerste van een heleboel vastgelegde herinneringen aan deze zomer wordt. En wie weet: als ik Mario steeds meer binnenlaat in mijn wereld, laat hij me misschien ook ooit deel uitmaken van de zijne.

Zo gaat dat in relaties. Je begint met niks, maar misschien eindig je wel met alles.

Hoofdstuk twee

ARTHUR

Zaterdag 16 mei

Mijn kleren liggen op de grond, en Mikey ligt in mijn bed. Nou ja, hij ligt óp mijn bed. Hij leunt tegen mijn stapel kussens en draagt alleen een flanellen pyjamabroek en zijn bril, en hij heeft een examenstoppelbaard. Mij hoor je niet klagen. Sjofele Mikey is mijn favoriet.

Toch is hij nog steeds een toonbeeld van orde en regelmaat, en je ziet in één oogopslag welke van mijn verhuisdozen hij heeft ingepakt. Het zijn de dozen die netjes tegen het voeteneind van mijn bed staan gestapeld, vol keurig opgevouwen handdoeken en lakens. Met stift staat erop geschreven: Arthur beddengoed. Arthur schoolboeken. Op dit moment haalt hij mijn foto’s van de muur, terwijl hij de blauwe posterbuddies samenduwt tot een eivormige megaprop.

Ik plof naast hem op het bed. ‘Weet je waar dit op lijkt?’

‘Posterbuddies?’

‘Wacht, ik geef hem nog een oog.’ Ik duw mijn vinger in de plakgum en kijk hem afwachtend aan.

‘Posterbuddies met een oog?’

‘Mikey! Het is dat gelatinekloddermannetje uit Monsters vs. Aliens!’

‘Aha.’ Hij plakt er nog een propje gum bovenop, als een toupetje.

‘En nu lijkt hij op Trump.’ Ik plet hem snel tot een pannenkoek en gooi hem op mijn nachtkastje. ‘Veel beter.’

‘Wat ben je toch een activist,’ zegt Mikey.

‘Sst.’ Ik buig me naar voren om hem te zoenen. ‘Raad eens?’

‘Wat?’

‘Ik ben het zat.’

‘Je wordt bedankt,’ zegt hij.

‘Ik ben het pákken zat.’ Ik strijk het haar uit zijn gezicht en zoen hem nog een keer.

‘Als je dit blijft doen komt er natuurlijk nooit een einde aan.’

Ik grijns alleen maar, want dit is dus typisch Mikey. Hij wordt nog steeds een beetje verlegen als ik hem zoen. Soms schraapt hij zijn keel en zegt: ‘juist, ja’. Of hij kijkt hoe laat het is of vraagt of de deur op slot zit, en in het begin dacht ik dat dat betekende dat hij een smoesje zocht om me niet te hoeven zoenen. Maar inmiddels snap ik het. Mikey is zo iemand die in paniek raakt als hij krijgt wat hij wil.

Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en laat mijn blik over de stapels boeken en losse papieren in de kamer dwalen. Al mijn verzamelwoede op één hoop. Mikey heeft zijn kamer vier uur geleden natuurlijk al helemaal leeggemaakt.

‘Dank je dat je bent gebleven,’ mompel ik.

Hij had nu al in Boston kunnen zijn, als hij dat wilde. Maar we weten allebei dat er geen enkel universum bestaat waarin Mikey niet hier zou blijven om me te redden.

Ik rol een geel gestreept poloshirt op dat mijn vader nog heeft gedragen toen hij zelf studeerde en prop het in mijn bagage voor New York: een enorme sporttas die al uitpuilt van de T-shirts, jeansbroeken en boeken. Het zal nog een hele uitdaging worden om alles morgen de trein in te sjouwen, maar op dit moment zal ik al blij zijn als ik die trein naar New York haal. Wat niet zal gebeuren als ik mijn dertig kuub rommel niet op tijd uit deze studentenkamer weet te ruimen.

Lichtelijk wanhopig duw ik een kartonnen doos opzij met mijn voet. ‘Wat ben ik vergeten? Opladers, T-shirts, jeans…’

‘Ondergoed?’ zegt Mikey.

‘Ondergoed.’

‘Kleren voor het werk? Pak en stropdas?’

‘Pak en stropdas? Wil je dat ik eruitzie als Glen de gladde salesjongen?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Michael McCowan, ik ga queer off-Broadway theater maken! Ze lachen me zo het podium af.’

‘Het podium?’ Mikey knijpt zijn ogen tot spleetjes. ‘Je bent de stagiair van een assistent.’

‘De stagiair van de assistent van de regisseur! Weet je wel hoeveel mensen op sollicitatiegesprek zijn gekomen voor deze baan?’

‘Vierenzestig.’

‘Precies. Vierenzestig,’ zeg ik, en ik voel me een heel klein beetje belachelijk. Misschien heb ik wel een of twee keer doorgezaagd over mijn stageplek, of misschien ook wel een keer of honderd. Maar dat is toch niet zo raar? Het is mijn ultieme nooit-gedacht-dat-ik-hem-ooit-zou-krijgen droombaan. Volgens mij is het nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Over minder dan een week werk ik voor Jacob freaking Demsky, de man die al een Lambda Award won als toneelschrijver en twee New York Innovative Theatre Awards als regisseur. Hoe kan ik dan geen vreugdedans doen, of in elk geval een kleintje?

Ergens had ik gehoopt dat Mikey ook een vreugdedansje zou doen. Of gewoon geen Iejoor-gezicht probeerde te trekken telkens als ik erover begin.

Ik bedoel, ik snap het wel. Natuurlijk snap ik het. We hadden onze hele zomer tot in de puntjes gepland: we zouden in Boston bij de zus van Mikey logeren en een kinderkampje begeleiden. Niet bepaald een revolutionair zomerbaantje voor mijn cv, maar ik deed het niet voor mijn cv. Ik deed het voor de ijsjes bij Emack & Bolio, Union Square Donuts en weekendtripjes naar Salem en Cape Cod. Ik deed het voor Mikey.

Maar toen kondigde Jacob Demsky aan dat hij een stagiair zocht, en dat bleef door mijn hoofd spoken.

Oké, ik zou minder dan de helft verdienen vergeleken met op het zomerkamp. Maar ik zou veel geld besparen door in het appartement van oom Milton te logeren. Het was natuurlijke klote dat mijn plannen met Mikey in het water vielen, maar het was niet alsof ik naar de maan zou verhuizen. En het was maar één zomer. Bovendien had het geen zin om me er überhaupt druk over te maken, want Jacob zou mij never nooit kiezen. Elke queer Broadwaynerd van het land zou zich hiervoor aanmelden, en sommigen hadden waarschijnlijk overtuigendere theaterervaring dan Beauregard en Belvedere bij Ethan in de kelder.

Maar toch. Ik schreef een e-mail waarin ik mijn hele hart legde en drukte meteen op verzenden.

Daarna probeerde ik er niet meer aan te denken. Ik concentreerde me op Boston en Mikey en deed verwoede pogingen om vriendschapsbandjes te leren knopen, want oh boy, ik was overduidelijk geen geboren zomerkampleider. Maar dat zou ik wel worden. In Boston. Want Boston was echt, en New York was een stiekeme, zinloze e-mail die ik op goed geluk had verstuurd.

Tot twee weken geleden.

Ik zal nooit vergeten hoe Mikey verstijfde toen ik hem vertelde dat ik was uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek via Zoom.

Ik laat mijn blik nu even op hem rusten. Mikey Phillip McCowan, mijn vriendje met zijn bleke schouders, altijd één brok zenuwen. Hij zit met zijn armen om zijn opgetrokken knieën geslagen nadrukkelijk niet naar mij te kijken.

‘Mikey Mouse,’ zeg ik snel. ‘Zet “Don’t Lose Ur Head” op.’

Als er één album een lach op Mikeys gezicht kan toveren, is het de soundtrack van Six met de originele cast.

Hij haalt mijn telefoon uit de oplader en tikt mijn wachtwoord in om het scherm te ontgrendelen. Maar dan lijkt het alsof zijn gezicht… hapert. Hij blijft sprakeloos naar mijn telefoonscherm staren.

En hij lacht absoluut niet.

Mijn hart schakelt een versnelling hoger. ‘Gaat het wel?’

‘Ja. Ja, hoor.’ Hij tikt een paar keer op het schermpje en de stem van Anne Boleyn schalt door mijn draadloze speaker. Normaal zou Mikey zachtjes meezingen, maar nu is zijn mond een norse, strakke streep.

Er hangt opeens spanning in de lucht.

Ik strijk met mijn hand over een van de dozen die ik ga afzetten bij bubbe, mijn oma. ‘Ik breng deze alvast naar de auto.’

‘Wat als je nu eens gewoon… niet ging?’

‘Naar de auto?’

‘Naar New York.’

Ik staar hem aan en hij staart van achter zijn bril met een ernstige blik terug.

‘Mikey.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb een baan…’

‘Die had je ook in Boston,’ zegt hij zacht.

Ik krijg een knoop in mijn maag. ‘Het spijt me, Mikey, ik had het je eerder moeten z…’

‘Stop. Je hoeft je niet nog een keer te verontschuldigen.’ Opgelaten schudt hij zijn hoofd. ‘Ik ben gewoon niet klaar voor morgen.’

‘Ik ook niet.’ Ik laat me naast hem op het bed zakken.

‘Ik wou dat je meeging naar Boston.’

Het volgende nummer begint te spelen: ‘Heart of Stone’. Ik pak Mikeys hand en strengel onze vingers door elkaar. ‘Tja, gelukkig is het maar voor twee maanden.’

‘Tien weken.’

‘Goed dan, tien weken. Maar je zult zien, het is zo voorbij. We zullen niet eens de tijd hebben om elkaar te missen.’

Hij glimlacht verdrietig. ‘Eigenlijk mis ik je nu al.’

Ik schrik en kijk verbaasd naar hem op. Eigenlijk mis ik je nu al.

Ik bedoel, ik weet dat Mikey me leuk vindt. Daar heb ik nooit aan getwijfeld. Maar meestal zegt hij dat niet hardop.

‘Ik jou ook. Maar over twee weken heb ik je al terug.’ Ik por hem zachtjes in zijn zij. ‘En ik neem je mee naar mijn favoriete plekken. Central Park, Times Square, Levain Bakery, noem maar op.’

Mikey fronst zijn wenkbrauwen.

Argwanend kijk ik hem aan. ‘Wat nou?’

‘Ik zei niks.’

‘Je wenkbrauwen anders wel.’

Mikey laat mijn hand los. ‘Het is gewoon…’ Hij zwijgt even en wrijft over zijn nek. ‘Ben je daar ook met Ben geweest?’

‘O. Eh, ja.’ Ik weet even niet wat ik moet zeggen. ‘Maar dat was twee jaar geleden. Ben en ik hebben al een eeuwigheid niet meer gesproken. Sinds februari.’

Mikey haalt zijn schouders op, alsof hij me niet helemaal gelooft.

Maar het is de waarheid. Ben en ik hebben al maanden geen berichten meer gestuurd of gebeld. Toen ik hem in april op zijn verjaardag probeerde te facetimen nam hij niet eens op. En op het bericht dat ik hem daarna heb gestuurd heeft hij nooit gereageerd.

Mikey zit me nu aan te kijken met die puppyogen van hem. ‘Ga je met hem afspreken?’

‘Je bedoelt met Ben?’

‘Jullie zullen in dezelfde stad zijn.’

‘Mikey, serieus. We hebben elkaar niet meer gesproken sinds februari. Hij weet zelfs niet dat ik kom.’

‘Volgens mij weet hij dat wel.’

Er klinkt iets raars door in Mikeys stem.

‘Hoe bedoel je?’

Er begint een ander nummer. ‘I Don’t Need Your Love’. Ik zou durven zweren dat ik Mikeys hart op de maat mee hoor bonken. Hij leunt opzij, tast naar mijn telefoon en geeft hem aan mij. Zodra ik op het scherm tik, komt de melding van Instagram tevoorschijn.

@ben-jamin vindt je foto leuk.

Het is de eerste keer in maanden dat Ben een van mijn foto’s liket.

Ineens klopt mijn hart in mijn keel. Ik heb geprobeerd om me niets aan te trekken van zijn Instagramstilte. Het is normaal dat mensen uit elkaar groeien, toch? Vooral ex-vriendjes.

Ik had alleen niet verwacht dat het bij óns zou gebeuren. Bij Ben en mij. Ergens geloofde ik dat onze band onverwoestbaar was.

En in het begin was dat ook zo.

Ik zal die eerste weken dat ik terug was uit New York nooit vergeten. Ben en ik belden elke avond tot onze telefoon leeg was. En de rest van het eindexamenjaar ging er geen dag voorbij dat we elkaar niet hoorden. Ik liep zo vaak door het huis te facetimen dat mijn ouders al ‘Hé, Ben’ riepen zodra ze mijn telefoon zagen. Dan riepen Diego en Isabel soms iets terug en kletsten ze met z’n vieren door ons gesprek heen. Ben en ik klaagden er constant over, maar volgens mij vonden we het allebei stiekem wel leuk dat onze ouders lichtjes geobsedeerd zijn door elkaar.

Ik bedoel, ik dacht dat Ben en ik ook lichtjes geobsedeerd waren door elkaar.

En ik dacht dat alles hetzelfde zou blijven als we naar de universiteit gingen. Of nog beter zou worden. Zeker weten beter, want dan hoefde ik in ieder geval die veelbetekenende blik van mijn moeder niet te zien als ik mijn kamer uit kwam. Even serieus, proberen niet langer verliefd te zijn op je ex als hij heel aandoenlijk urenlang doordramt over een verhaallijn, en vervolgens tegen je ongelovige ouders volhouden dat je over hem heen bent, dat is echt lachen. Geweldig hoor, je ouders die je plagen met je vriendje terwijl je niet eens een vriendje hebt.

Dus. Het was fijn om eindelijk wat privacy te hebben. En wat nog fijner was: Wesleyan University is niet ver van New York. Iets meer dan drie uur met de trein – twee als ik mijn auto bij bubbe liet staan en de trein vanuit New Haven nam. Ik verwachtte niet dat we de draad van onze relatie gewoon weer zouden oppikken of zo, niet echt. Maar Ben leek heel blij te zijn dat ik dichterbij kwam wonen. De maanden voor ik vertrok bleef hij er maar over praten.

Maar zodra ik eindelijk echt in Connecticut was, werd het heel gauw heel raar tussen ons.

We belden elkaar nog steeds heel vaak en Ben zei iedere keer dat hij me miste. Of ik had ’s ochtends een hele rits ‘Weet je nog?’-berichtjes van hem. Maar als ik over treinuren begon, veranderde hij zo snel van onderwerp dat ik er duizelig van werd.

Eén keer stuurde hij me een screenshot van mijn eigen selfie op Instagram met een hartje erbij. Waarop ik twee uur met Ethan en Jessie aan de lijn hing om te bedenken hoe ik duidelijk en toch casual kon zeggen: eh, volgens mij was dat flirten een grapje, maar als je het toch zou menen: mag ik je eraan herinneren dat ik een studentenkamer voor mij alleen heb?

Het was verwarrend en frustrerend en ik kreeg het weer helemaal Ben-auwd. Ik overwoog zijn nummer te blokkeren. Ik overwoog stiekem naar New York te gaan. Ik werd omringd door leuke, praatgrage jongens die dol waren op zoenen, dus probeerde ik dat maar. Maar uiteindelijk zat ik altijd weer alleen op mijn kamer door Bens berichtjes te scrollen.

Tot ik Mikey leerde kennen.

@ben-jamin vindt je foto leuk.

Ik kan mijn ogen niet van de melding afhouden. Natuurlijk staat er niet welke foto hij leuk vindt. Misschien was het mijn laatste verhuizingspost. Maar het kan ook de quote van Stacey Abrams zijn die ik gisteravond heb gerepost of mijn throwback-foto voor Moederdag, of eigenlijk alles. Ik wil zo graag doorklikken naar Instagram dat mijn vingers jeuken, maar dat kan ik niet doen waar Mikey bij is.

Dat hartjesicoontje.

Wist ik maar wat het betekende.

Waarschijnlijk niks. Misschien is zijn vinger uitgeschoven tijdens het scrollen. Misschien weet hij niet eens dat hij het bericht heeft geliket. Ik vraag me af of hij z’n like zal intrekken zodra hij het doorkrijgt. Verdwijnt de melding dan of krijg ik dan een nieuwe melding of…?

Met een schok besef ik dat Mikey net iets heeft gezegd. En er is geen woord van tot me doorgedrongen.

‘Eh, sorry.’ Ik slik schuldbewust. ‘Wat zei je?’

Mikey kijkt me aan. ‘Ik zei dat je gewoon met hem moet afspreken als je daar zin in hebt.’

‘Mikey, ik heb niks meer van hem gehoord sinds…’

‘Februari. Ik weet het.’ Hij knippert driftig met zijn ogen. ‘Dat heb je al gezegd. Een paar keer.’

Ik bloos. ‘Omdat het ook waar is.’

12 februari, om precies te zijn.

En ik vind het vreselijk. Ik vind het vreselijk hoe ver ik terug moet scrollen voordat ik Bens berichten tegenkom. Ik vind het vreselijk dat ik niet weet of hij klaar is met zijn laatste herwerking van DMM, of dat zijn ouders hem daadwerkelijk hebben verplicht om een baantje te nemen. Ik vind het vreselijk dat ik niet weet wat hij vanochtend als ontbijt heeft gegeten.

Ik vind het vreselijk omdat het mijn schuld is. Ik heb er zelf voor gezorgd dat het nu raar is tussen ons. Volgens mij begon het toen het weer aan ging tussen Mikey en mij, op nieuwjaarsdag. Maar het ligt niet aan Mikey – hij heeft niet gezegd dat Ben en ik geen vrienden meer mogen zijn of zo. Hij werd gewoon altijd nogal prikkelbaar en afstandelijk als ik over Ben begon.

Dus begon ik maar niet meer over hem.

En ik denk dat ik daarom het gevoel kreeg dat ik Ben moest verstoppen.

‘Mikey, dat Ben één Instagrambericht leuk vindt betekent niet dat we opeens weer beste vrienden zijn,’ zeg ik, op een toon die het midden houdt tussen nonchalant en opgewekt. Maar zelfs ik hoor dat het defensief klinkt.

Ik werp hem een zijdelingse blik toe en Mikey duwt zijn bril omhoog en knijpt in zijn neusbrug, een zenuwtrekje dat hij soms heeft. In het eerste semester deed hij het heel vaak. Het valt me nu pas op dat hij ermee was gestopt. Hij doet zijn ogen even dicht. ‘Mag ik heel eerlijk tegen je zijn?’

‘Natuurlijk.’ Ik schuif een beetje dichter naar hem toe.

De muziek is afgelopen en de stilte voelt eindeloos en ondoordringbaar. Als Mikey eindelijk iets zegt, klinkt zijn stem mat. ‘Ik weet dat je geen contact meer met hem hebt. En al was dat wel zo – ik vertrouw je, Arthur. Je zou me nooit bedriegen. Dat weet ik wel. Ik ben gewoon bang.’

Ik duw mijn been tegen het zijne. ‘Waarvoor dan?’

‘Ik weet het niet. Volgens mij voel ik me een beetje bedreigd door hem. Hij was je eerste liefde. Je grote Broadway-love-story.’

‘Twee jaar geleden. En ik heb hem sindsdien niet meer gezien. Dat weet je.’

Hij knikt snel. ‘Ja oké, maar wat gebeurt er als je hem terugziet?’

‘Maar waarom zou ik met hem afspreken? Volgens mij beschouwt hij me niet eens meer als een vriend.’

Mikey kijkt me aan met een eigenaardige blik. ‘En jij?’

Mijn wangen beginnen te gloeien. ‘Vroeger wel, denk ik? Ik weet het niet. Hij is m’n ex. We hebben een paar weken iets gehad, een eeuwigheid geleden. Maar nu ben ik met jou. En, Mikey, ik vind je echt heel leuk. Ik vind óns leuk.’

En dat is waar. Ik vind hem echt leuk. Ik vind Mikeys gezicht leuk en zijn stem en zijn rare nerdy gedachtekronkels en soms vind ik hem zo schattig dat het bijna pijn doet. En we passen ontzettend goed bij elkaar. We maken bijna nooit ruzie. Oké, hij deed een beetje humeurig over New York, maar ik weet zeker dat we daar wel uitkomen. Dat lukt ons altijd. Want we zijn volwassen mensen met een volwassen relatie, en alles is goed en chill en stabiel. En ik ben gelukkig.

‘Ik vind ons ook leuk,’ zegt Mikey.

Ik pak zijn hand weer en geef er een kneepje in.

Het zit zo. Ben was mijn grote Broadway-love-story. Maar ik was zestien. En zo voelt het nou eenmaal als je op je zestiende verliefd wordt. Dat het nu anders is, betekent niet dat het minder echt is.

Ik kijk Mikey onderzoekend aan. ‘Oké, ik wil je iets laten zien. Eigenlijk wilde ik je verrassen in New York, maar…’

Ik sta op, rek me uit en trek mijn shirt snel weer omlaag, wat me een vluchtig lachje van Mikey oplevert. Mijn schoudertas staat ingepakt tegen mijn boekenkast. Ik ga hem halen en rits het zakje vooraan open.

Mikey trekt een nieuwsgierig gezicht.

‘Wacht…’ Ik rommel door de tas tot ik een paar in drieën gevouwen vellen papier voel. Ik geef ze aan Mikey, die aarzelt. Ik por hem aan. ‘Maak maar open.’

Dat doet hij, en dan brengt hij de papieren naar zijn gezicht om ze te lezen, en zijn ogen worden groot. ‘Wacht, meen je dat?’

‘Over twee weken. De matinee. Maar het zijn waardeloze plaatsen, het is maar dat je het weet.’

Verbluft staart Mikey me aan. ‘Gaan we naar Six kijken?’

‘We gaan naar Six kijken!’

‘Arthur, dat is… dat is duur. Dat had je niet hoeven doen.’

‘Ik wilde sorry zeggen omdat ik je zomer heb verpest…’

‘Je hebt hem niet verpest.’

‘Toch wel.’ Ik leg mijn hoofd op zijn schouder. ‘En ik wilde iets speciaals doen. Voor ons.’

‘Arthur.’ Zijn stem trilt.

‘Ze waren niet zo duur,’ zeg ik snel, terwijl ik mijn hoofd opricht om hem aan te kijken. ‘Ik bedoel, dat waren ze wel, maar ik krijg korting. Stagiairsvoordeeltje.’

‘Waarom schrappen ze die korting niet in ruil voor een beter loon?’

‘Zo werkt het niet.’ Ik geef hem een kus op zijn wang. ‘Sorry, maar hou nu maar gewoon je mond en ga met me mee naar de beste show op Broadway. En weet je wat?’

Zijn mondhoeken gaan omhoog. ‘Wat?’

‘Je had gelijk. Ik heb wél een das nodig. Gladde Glen gaat naar Broadway.’ Ik sta weer op en kijk de kamer rond. ‘Nu moet ik alleen nog uitvogelen in welke doos mijn stropdassen ook weer zitten.’

‘Die naast je bureau. Op het etiket staat Arthur: deftig.’

Ik druk mijn handen tegen mijn hart. ‘Je hebt een deftige doos voor me gemaakt?’

‘Yup.’ Hij glimlacht flauwtjes. Dan komt hij overeind en raapt zijn shirt op van de vloer. ‘Oké, als jij de laatste dingetjes hier nu eens opruimt? Dan ga ik mijn sleutel vast inleveren en haal ik op de terugweg iets te eten, goed?’

‘Mikey Mouse, je bent een held.’ Als hij weg is, blijf ik nog even naar de deur grijnzen, het is sterker dan mezelf.

Maar een tel later grijp ik naar mijn telefoon.

@ben-jamin vindt je foto leuk.

Mijn hart wil blijkbaar met geweld uit mijn ribbenkast ontsnappen. Vanwege een melding op Instagram. Het is te belachelijk voor woorden.

Maar ik tik op de melding en dan staar ik naar het bericht waarmee ik vorige week officieel heb aangekondigd dat ik naar New York ga. Het is een selfie met een ansicht van Central Park die ik van Ben heb gekregen toen we elkaar voor het laatst in het echt zagen. Op de achterkant staat een scène tussen Ben-Jamin en Arturo. Maar de enige persoon die de ansicht kon herkennen negeerde hem natuurlijk straal, zoals altijd.

Ben-jamin en anderen vinden dit leuk.

Tot nu. De dag voordat ik naar New York vertrek.

Hoofdstuk drie

BEN

Zondag 17 mei

Het grootste voordeel aan voor pa werken is dat ik nu tenminste betaald krijg om te doen wat hij zegt.

Ik heb mijn salaris van Duane Reade geïnvesteerd in wat hopelijk mijn volgende baan zal worden: schrijver van de megabestseller De monsterlijke magiërsoorlog. Ik heb een schrijftool gekocht waarmee ik al mijn ideeën voor fantasiewerelden netjes kan bijhouden, en alvast de domeinnaam geregistreerd voor de website van de boekenreeks. Oké, misschien loop ik wat hard van stapel, maar Mario is de perfecte cheerleader: volgens hem kan mijn reeks zomaar the next big thing worden. Het zou episch zijn als er ook films komen, en dan kan ik stripverhalen bij de reeks schrijven en videogames bedenken die zich in mijn wereld afspelen. En natuurlijk zouden pa en ma niet meer hoeven te werken als ze daar geen zin in hebben, al lijkt het me geweldig om in mijn toekomstige themapark de baas te spelen over pa.

Maar zover zijn we nog niet, en op dit moment geeft pa me een mandje vol zwangerschapstests en condooms. ‘Hier, deze zijn ook nog voor dit gangpad.’

‘Horen de condooms eigenlijk niet ergens anders? Ik vind dat we een afdeling Geen-Gezinsplanning moeten maken.’

‘O, natuurlijk. Ga vooral je gang. Ik ben er zeker van dat het management erom staat te springen dat de negentienjarige zoon van de filiaalchef al hun winkels opnieuw inricht.’

‘Familievoordeeltje, toch?’

Ik kan nog altijd niet geloven dat mijn eerste officiële baantje werken voor pa is. Ik dacht altijd dat ik iets zou gaan doen als leveringen uitpakken in een boekwinkel. Maar toen pa zei dat ze iemand zochten, solliciteerde ik toch maar, omdat ik ervan uitging dat ik alleen maar vakken zou hoeven vullen terwijl ik naar muziek luisterde. Niet dus. Je moet zo snel mogelijk vanbuiten leren waar allerlei verschillende artikelen in de winkel liggen, want klanten vinden het vreselijk als je het antwoord niet binnen een fractie van een seconde kunt ophoesten alsof je Google heet. En blijkbaar vind ik aan de kassa zitten heel stressvol. Eén keer gaf ik een klant te weinig wisselgeld terug, en toen wilde die meteen met mijn baas praten. Stom genoeg noemde ik mijn vader ‘pa’ waar die klant bij stond, en toen kreeg pa de volle laag omdat hij me niet fatsoenlijk had leren tellen. Ik werd rood en pa moest op zijn tong bijten, en de rest van onze shift waren we allebei van slag.

Geen wonder dus dat ik het liefst dozen uitpak in het magazijn, als ik de kans krijg. Geen klanten, en zeeën van tijd om na te denken over mijn werelden – de echte en die in mijn verbeelding.

Ik pak mijn telefoon.

‘Geen telefoon tijdens de werkuren,’ zegt pa.

‘Ik keek alleen maar even hoe laat het was. Lo siento.’

‘Está bien. Heb je straks nog met die jongen afgesproken?’

Hij bedoelt Mario. ‘Nee, gewoon met Dylan,’ zeg ik.

‘Je kunt nooit “gewoon” met Dylan afspreken, ook als hij gewoon Dylan is. Hij is altijd heel aanwezig.’

Pa is veel meer op Dylan gesteld dan op Mario. Hij vindt dat ik iemand verdien die het serieus met me meent, maar Mario en ik zijn natuurlijk ook pas een maand in de romantische zone. Er is een heleboel waar we nog nooit over hebben gepraat. Over zijn vorige vriendjes, bijvoorbeeld, en over de vraag of hij wel toe is aan een nieuwe relatie. Het stoort me dat pa Mario meteen afschrijft omdat hij niet mijn officiële vriendje is.

Pa tikt op mijn schouder. ‘Waar loop je aan te denken?’

‘Niks, nada,’ zeg ik, terwijl ik mijn ogen strak op de pakjes condooms gericht houd.

‘Die Spaanse les werpt vruchten af.’ Pa knipt met zijn vingers. ‘Kom op, Benito, gooi het eruit.’

‘We zijn aan het werk.’

‘Ik ben in de eerste plaats je vader en daarna pas je baas. Behalve wanneer je vroeger weg of een dagje vrij wilt.’

Hij ziet niet in dat dat precies het probleem is. Hij is mijn vader én mijn baas. Misschien is hij op dit moment wel in de stemming voor een goed gesprek, maar ik ben behoorlijk afgepeigerd en heb ademruimte nodig. Alles zou anders zijn als mijn ouders geld hadden, zoals die van Dylan, zodat ik in een andere stad kon gaan studeren. Maar dat ga ik dus echt niet aan pa vertellen terwijl we onze blauwe Duane Reade-hesjes aanhebben. Straks thuis trouwens ook niet. Ik heb ook recht op privacy.

‘Alles gaat prima,’ zeg ik.

Pa zucht. ‘Als jij het zegt. Werk dit gangpad nog even af, dan mag je wat mij betreft afnokken.’

‘Bedankt.’

Pa kucht nadrukkelijk. Hij wil dat ik het in het Spaans zeg. Hij probeert me de hele tijd Spaans te laten praten sinds ik Mario tot mijn persoonlijke Duolingo heb benoemd. Dat is de andere reden waarom pa niet zo dol is op Mario, al zal hij dat nooit toegeven. Hij heeft zelf genoeg kansen gehad om me Spaans te leren. Nu vraag ik het aan iemand anders.

‘Niemand heeft Spaanse les nodig om gracias te kunnen zeggen.’

‘Alle beetjes helpen.’

‘Gracias, pa.’

Hij geeft een kneepje in mijn schouder. ‘Ese es mi hijo.’ Zijn walkie-talkie begint te kraken en dan vraagt Alfredo’s stem of pa hem kan komen helpen bij de kassa’s. ‘Kom nog even dag zeggen voordat je gaat.’

‘Je bedoelt zeker adiós?’

Pa maakt een dankbaar buiginkje en verdwijnt de winkel in.

Instinctief wil ik me altijd verontschuldigen als ik hem buitensluit, maar dat slaat eigenlijk nergens op. Ik moet gewoon rustig de tijd nemen om uit te zoeken hoe ik me voel.

Ik leg de doosjes condooms in het schap en moet denken aan een ander nadeel van nog bij je ouders wonen. Afgelopen maand deed pa de was en toen vond hij een condoomverpakking in mijn broekzak. Natuurlijk wilde hij toen een serieus gesprek voeren over mijn seksleven. Hij was geschokt toen ik vertelde dat ik al seks heb gehad met Hudson, Arthur en Mario. Pa werd heel zenuwachtig – ik denk niet dat al zijn research over seksuele voorlichting hem hierop had voorbereid. Want wat je moet je zeggen als blijkt dat je negentienjarige zoon al met meer mensen naar bed is geweest dan jijzelf? Hij stamelde alleen nog dat hij blij was dat ik altijd een condoom had gebruikt, en dat hij het namens mij tegen mam kon zeggen als ik dat wilde. Ik vond het niet erg dat ze het wist, maar de rest van de avond kon ik geen van beiden nog op een normale manier aankijken.

Ik ben klaar met de condooms en wil aan de zwangerschapstests beginnen als ik de stem van mijn beste vriend hoor.

‘Aha! Ik had kunnen weten dat je hier uithing,’ zei Dylan.

‘Hoezo?’

‘Je bent natuurlijk een voorraad aan het inslaan voor een seksmarathon met je vriendje.’

‘Hij is mijn vriendje niet.’ Als Dylan zijn mond opendoet om te protesteren, gooi ik erachteraan: ‘En we doen niet aan seksmarathons.’

‘Hoezo doe je niet aan kontjesketsen met dat volmaakte schepsel zodra je de kans krijgt? Ik zei nog tegen Samantha dat Mario volgens mij uit het lab van een hitsige dokter Frankenstein is ontsnapt, en ze gaf me geen ongelijk.’ Dylan fluit tussen zijn tanden.

‘Ja, oké, hij is knap,’ zeg ik, terwijl ik nu ook het schap met de zwangerschapstests begin aan te vullen. In tegenstelling tot de condooms waren er hier eigenlijk nog voldoende van. Logisch gevolg, als je erover nadenkt.

‘Hij is sexy,’ zegt Dylan.

‘Het gaat niet alleen om de seks,’ zeg ik, terwijl ik de overgebleven condooms terug naar het magazijn breng.

‘Ik weet het, Big Ben. Ik heb jullie samen gezien. Je wordt sowieso de Luigi van zijn Mario, en dan kunnen jullie door elkaars buizen glijden en…’ Dylan houdt zijn mond als er een klant met een kind voorbijloopt. ‘En nou ja…’

‘Je hoeft die zin echt niet af te maken,’ zeg ik.

Ik loop het magazijn in, klok uit en verwissel mijn beige werkbroek en witte polo voor een jeans en blauw T-shirt met een V-hals, waarvan de kleur me doet denken aan de nagellak die Mario soms draagt. Als ik terugkom, staat Dylan de achterflap van een pulpromannetje te lezen. Ik blijf pal voor hem staan om zijn aandacht te trekken, maar hij blijft gewoon doorlezen en mompelt dat het gaat over een leraar en een soldaat die verliefd worden.

‘Ben ik gay als ik dit koop?’ vraagt Dylan.

‘Wat denk je zelf?’

Dylan denkt even na. ‘Nee?’

‘Correct.’

‘Geweldig. Hoeveel werknemerskorting krijg je? Vijftig procent?’

‘Nee.’

‘Zeventig?’

Tot mijn verbijstering gaan we in de rij staan om het boek te kopen, maar gelukkig voor Dylan wenkt pa ons naar zijn kassa.

‘Welkom terug, Dylan,’ zegt pa.

‘Het is een eer om door jou te worden verwelkomd, Diego.’ Dylan salueert.

Pa glimlacht het gereserveerde lachje dat hij normaal bewaart voor klanten aan wie hij niet mag laten merken hoe doodvermoeiend hij ze vindt. Hij kijkt me aan. ‘Je hoeft niet in de rij gaan staan om dag te zeggen.’

‘Dat was ook niet de bedoeling.’

Dylan zet een stap naar voren en legt de liefdesroman op de loopband.

‘Cadeautje voor Samantha?’ vraagt pa.