Voor William

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #DeLaatsteZet

Vind de auteur: @authorjenlynnbarnes

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W092201

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2022 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a division of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Final Gambit

Vertaling: Elise Kuip

Omslagillustratie: © Katt Phatt

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Illustratie schutblad: Sophie Pluim

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literary Agency te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Lieve lezer,

Het grootste deel van de raadsels waar we na het lezen van De erfenis mee achterbleven zijn in De verloren erfgenaam opgelost, maar er staat nog één belangrijke vraag open: zal Avery het geld erven de ja of de nee? Ik kan je alvast vertellen dat we daar in dit deel antwoord op gaan krijgen…

Natuurlijk willen we ook graag meer informatie over de vaders van Nash, Jameson en Xander, willen we weten of Nash en Libby nu eindelijk écht wat krijgen en zijn we benieuwd of Toby zich ooit nog laat zien. O ja, en áls Avery het geld erft, willen we natuurlijk ook heel graag weten wat ze er dan mee zou willen doen.

Of je op bovenstaande vragen (en alle andere die je zelf nog hebt) antwoord gaat krijgen, zeg ik niet. Maar er is in elk geval weer genoeg om je op te verheugen en dit boek is opnieuw een uitstekende reden om je telefoon uit te zetten en je een weekend lang op de bank te installeren.

Heel veel leesplezier!!

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

1

‘We moeten het over je achttiende verjaardag hebben.’ Alisa’s stem galmde door de grootste van de vijf bibliotheken van Hawthorne House. De twee verdiepingen hoge muren gingen volledig schuil achter boekenkasten, dus we waren omringd door hardcovers en in leer gebonden boekwerken. Veel van de boeken waren van onschatbare waarde en elk was een herinnering aan de man die deze kamer had gebouwd.

Die dit huis had gebouwd.

Die deze dynastie had gebouwd.

Ik kon bijna voor me zien hoe de geest van Tobias Hawthorne toekeek terwijl ik op de mahoniehouten vloer knielde en mijn hand over de planken liet gaan, op zoek naar een afwijkende naad.

Die vond ik niet, dus ik stond op en reageerde op Alisa’s mededeling. ‘Moet dat echt?’ vroeg ik.

‘Juridisch gezien?’ De formidabele Alisa Ortega keek me aan en trok een wenkbrauw op. ‘Ja. Je mag dan wel meerderjarig zijn verklaard, maar in de voorwaarden van je erfenis staat dat…’

‘Op mijn achttiende verjaardag verandert er niets,’ zei ik terwijl ik de kamer afspeurde en probeerde te bedenken wat ik hierna zou proberen. ‘Om de erfenis te krijgen moet ik een jaar in Hawthorne House wonen.’

Ik kende mijn advocaat goed genoeg om te weten dat ze eigenlijk was gekomen om het over de erfenis te hebben. Mijn verjaardag was op achttien oktober. Pas in de eerste week van november zou ik hier een jaar wonen, waardoor ik in één klap de rijkste tiener op aarde zou zijn. Tot die tijd had ik andere dingen aan mijn hoofd.

Ik had een weddenschap te winnen. Een Hawthorne te verslaan.

‘Dat kan wel zo zijn…’ Zodra Alisa eenmaal een onderwerp had aangesneden, kreeg je haar ongeveer net zo makkelijk van haar spoor als een hogesnelheidstrein. ‘Maar nu je bijna jarig bent, is het hoog tijd dat we een aantal zaken bespreken.’

Ik snoof. ‘Zesenveertig miljard zaken?’

Alisa keek me geërgerd aan en ik concentreerde me weer op mijn missie. Hawthorne House had talloze geheime gangen. Jameson had met me gewed dat ik niet alle ingangen zou kunnen vinden. Ik keek naar de enorme boomstam die dienstdeed als bureau, haalde mijn mes uit de schede die in mijn laars zat genaaid en zette hem in een spleet in het hout.

Ik had door schade en schande geleerd dat ik maar beter altijd gewapend kon zijn.

‘Piekercontrole!’ Xander ‘Ik ben een levende Rube Goldbergmachine’ Hawthorne stak zijn hoofd om de deur van de bibliotheek. ‘Avery, op een schaal van een tot tien, hoeveel behoefte heb je momenteel aan afleiding en hoe gehecht ben je aan je wenkbrauwen?’

Jameson was aan de andere kant van de wereld. Grayson had sinds hij naar Harvard was vertrokken niet één keer gebeld. In de afwezigheid van zijn broers zag Xander, mijn zelfbenoemde BHFF – Best Hawthorne Friend Forever – het als zijn heilige plicht om mijn humeur op peil te houden.

‘Een,’ antwoordde ik. ‘En tien.’

Xander maakte een buiginkje. ‘Adieu.’ In een flits was hij weer verdwenen.

Binnen tien minuten zou er zeker weten iets ontploffen. Ik draaide me weer naar Alisa en nam de rest van de kamer in me op: de schijnbaar eindeloze planken, de smeedijzeren wenteltrappen. ‘Vertel me gewoon wat je me echt kwam vertellen, Alisa.’

‘Ja, Lee-Lee.’ De stem die vanaf de gang klonk was diep en stroperig en had een lijzig accent. ‘Vertel het ons.’ Nash Hawthorne verscheen in de deuropening. De punt van zijn eeuwige cowboyhoed stond naar beneden.

‘Nash.’ Alisa’s maatpak leek opeens meer op een harnas. ‘Dit zijn jouw zaken niet.’

Nash leunde tegen de deurpost en sloeg zijn rechtervoet ontspannen over zijn linkerenkel. ‘Als die meid zegt dat ik moet vertrekken, dan vertrek ik.’ Nash vertrouwde Alisa niet met mij. Al maanden niet.

‘Ik red me wel, Nash,’ zei ik tegen hem. ‘Je kunt gaan.’

‘Dat kan ik zeker.’ Nash maakte geen aanstalten om te vertrekken. Hij was de oudste van de vier Hawthorne-broers en was gewend een oogje in het zeil te houden op de andere drie. Sinds afgelopen jaar lette hij ook op mij. En hij en mijn zus waren al maanden aan het ‘niet-daten’.

‘Ik dacht dat het vanavond “niet-date-avond” was?’ vroeg ik. ‘Oftewel: moet jij niet ergens anders zijn?’

Nash zette zijn cowboyhoed af en keek me kalm aan. Toen hij zich omdraaide en de kamer uit slenterde zei hij: ‘Ik durf om een doos donuts te wedden dat ze met je wil praten over een eventuele trust.’

Zodra Nash buiten gehoorsafstand was draaide ik me weer naar Alisa. ‘Een trust?’

‘Ik wil gewoon dat je weet wat je opties zijn.’ Alisa hield zich met een advocaatachtig gemak op de vlakte. ‘Ik zal een dossier voor je samenstellen, zodat je er eens rustig naar kunt kijken. Goed, nu we het toch over je verjaardag hebben, kunnen we gelijk je verjaardagsfeest bespreken.’

‘Geen feest,’ zei ik direct. Ik zat echt niet te wachten op een voorpaginanieuwswaardige trending-topicverjaardag.

‘Heb je een favoriete band? Of een favoriete zanger of zangeres? Er moet entertainment zijn.’

Onwillekeurig kneep ik mijn ogen tot spleetjes. ‘Geen feest, Alisa.’

‘Moet ik nog mensen voor je op de gastenlijst zetten?’ Alisa had het niet over mensen die ik kende. Ze had het over beroemdheden, miljardairs, socialites, leden van koninklijke families…

‘Nee,’ zei ik, ‘want er komt geen feest.’

‘Bedenk eens hoe het zou overkomen als…’ begon Alisa, maar ik negeerde haar. Ik wist wat ze ging zeggen. Dat zei ze namelijk al bijna elf maanden. Iedereen is dol op een goed Assepoester-verhaal.

Nou, deze Assepoester had een weddenschap te winnen. Ik bestudeerde de smeedijzeren trappen. Drie daarvan draaiden met de klok mee. Maar de vierde… Ik liep de trap op naar de eerste verdieping. Daar streek ik met mijn hand langs de onderkant van de boekenplanken recht tegenover me. Een hendel. Toen ik aan de hendel trok schoof de complete gekromde boekenkast naar achteren.

Nummer twaalf. Ik glimlachte duivels. Ik win, Jameson Winchester Hawthorne.

‘Geen feest,’ riep ik van boven opnieuw naar Alisa. En toen verdween ik in de muur.

2

Rond bedtijd kroop ik tussen mijn koele, gladde lakens van Egyptisch katoen. Terwijl ik wachtte op Jamesons telefoontje dwaalde mijn hand naar mijn nachtkastje en pakte een bronzen speldje in de vorm van een sleutel.

‘Kies een hand.’ Jameson houdt twee vuisten omhoog. Als ik op zijn rechterhand tik strekt hij zijn vingers en toont me zijn lege hand. Ik probeer zijn linkerhand; ook leeg. Dan balt hij mijn vingers tot een vuist. Als ik mijn hand weer ontspan ligt het speldje in mijn handpalm.

‘Jij hebt het sleutelraadsel sneller opgelost dan wij allemaal,’ helpt Xander me herinneren. ‘Dit werd hoog tijd!’

‘Sorry, meid,’ zegt Nash. ‘Je bent hier al zes maanden. Je bent nu een van ons.’

Grayson zegt niets, maar als ik de sleutel onhandig op mijn shirt probeer te spelden en hem laat vallen vangt hij hem voordat hij de grond raakt.

Die herinnering wilde overgaan in een andere – Grayson, ik, de wijnkelder – maar daar stak ik een stokje voor. De afgelopen paar maanden had ik mijn eigen afleidingsmethodes ontwikkeld. Ik pakte mijn telefoon, ging naar een crowdfundingsite en zocht op ‘medische kosten’ en ‘huur’. Het Hawthorne-fortuin was pas over zes weken van mij, maar de creditcard die ik tot die tijd van McNamara, Ortega en Jones mocht gebruiken had praktisch geen limiet.

Anoniem doneren. Die optie vinkte ik keer op keer aan. Toen mijn telefoon eindelijk ging leunde ik achterover en nam op. ‘Hallo.’

‘Ik ben op zoek naar een anagram voor het woord “nakend”.’ Jamesons stem leek te gonzen van de energie.

‘Ja, vast.’ Ik rolde op mijn zij. ‘Hoe is Toscane?’

‘De geboorteplaats van de Italiaanse Renaissance? De regio met ontelbare kronkelige wegen, heuvels en valleien, waar een ochtendmist zich in de verte uitstrekt over het landschap en de vele goudrode bladeren in de bossen de indruk wekken dat de wereld op een goede manier in brand staat? Dat Toscane?’

‘Ja,’ mompelde ik. ‘Dat Toscane.’

‘Ik ken mooiere plekken.’

‘Jameson!’

‘Waar zal ik je als eerste over vertellen, Erfgename: Siena, Florence of de wijngaarden?’

Ik wilde dat hij me álles vertelde, maar er was een reden dat Jameson het traditionele Hawthorne-tussenjaar gebruikte om de wereld rond te reizen. ‘Vertel me over de villa.’ Heb je iets gevonden?

‘Jouw Toscaanse villa is gebouwd in de zeventiende eeuw. De boerderij, die meer op een kasteel lijkt, is omringd door meer dan veertig hectare olijfbomen. Er is een zwembad, een houtgestookte pizzaoven en een enorme originele stenen open haard.’

Ik zag het allemaal levendig voor me – en niet alleen dankzij mijn map met foto’s. ‘En lag er iets in de open haard?’ Ik hoefde hem niet te vragen of hij die had doorzocht.

‘Ja.’

Ik ging rechtop zitten, waardoor mijn haar op mijn rug viel. ‘Een aanwijzing?’

‘Waarschijnlijk wel,’ antwoordde Jameson. ‘Maar voor welke puzzel?’

Ik kreeg het gevoel dat ik onder stroom stond. ‘Als je me niet vertelt wat het is maak ik je af, Hawthorne.’

‘Daar kijk ik naar uit,’ antwoordde Jameson. Mijn mondhoeken – de verraders – wilden omhoog krullen. Jameson rook zijn overwinning en gaf antwoord. ‘Er lag een driehoekige spiegel.’

Mijn hersenen sloegen direct op hol. Tobias Hawthorne had zijn kleinzoons opgevoed met puzzels, raadsels en spelletjes. De spiegel was waarschijnlijk een aanwijzing, maar Jameson had gelijk: we konden met geen mogelijkheid weten van welk spel. Het was in elk geval niet waarvoor hij de wereld rondreisde.

‘We ontdekken heus nog wel wat die schijf precies is.’ Jameson leek mijn gedachten te lezen. ‘De wereld is het speelbord, Erfgename. Zolang we met de dobbelsteen blijven gooien, komt het goed.’

Misschien wel, maar dit keer volgden we geen spoor, speelden we niet een van de spellen van Tobias Hawthorne. Dit keer tastten we in het duister in de hoop ergens op een antwoord te stuiten – het antwoord op de vraag waarom een op een munt lijkend schijfje met concentrische cirkels erop een fortuin waard was.

Op de vraag waarom Tobias Hawthornes naamgenoot en enige zoon dat schijfje ergens voor mijn moeder had achtergelaten.

Op de vraag waarom Toby hem voordat hij verdween om verder te gaan met doen alsof hij dood was uit mijn handen had gegrist.

Toby en de schijf waren mijn laatste link met mijn moeder, en de twee waren allebei verdwenen. Het was pijnlijk om daar lang over na te denken. ‘Ik heb vandaag weer een ingang naar de geheime gangen gevonden,’ zei ik plotseling.

‘O ja?’ Jamesons antwoord was het verbale equivalent van een uitgestoken hand aan het begin van een wals. ‘Welke?’

‘Die in de ronde bibliotheek.’

Aan de andere kant van de lijn viel een korte maar onmiskenbare stilte.

Langzaam drong de betekenis van die stilte tot me door. ‘Die ken jij niet.’ Mijn overwinning smaakte zoet. ‘Zal ik je vertellen waar hij zit?’ kirde ik.

‘Ik vind hem zelf wel als ik terugkom,’ mompelde Jameson.

Ik had geen idee wanneer hij zou terugkomen, maar mijn jaar in Hawthorne House zat er bijna op. En dan zou ik vrij zijn. Dan zou ik kunnen gaan en staan waar ik wilde, kunnen doen wat ik wilde – wat dan ook.

‘Wat is je volgende bestemming?’ vroeg ik. Als ik te lang nadacht over ‘wat dan ook’ zou ik verzuipen in mijn dromen, in mijn verlangens, in het idee dat we alles konden hebben wat we wilden.

‘Santorini,’ antwoordde Jameson. ‘Maar je hoeft het maar te zeggen, Erfgename, en ik…’

‘Ga door. Blijf zoeken.’ Mijn stem werd hees. ‘Blijf me alles vertellen.’

‘Alles?’ herhaalde Jameson. Zijn stem was schor en diep en ik moest denken aan de dingen die we nu hadden kunnen doen als ik bij hem was geweest.

Ik rolde op mijn buik. ‘Dat anagram dat je zocht? Dat is “danken”.’

3

De weken gingen voorbij in een waas van liefdadigheidsgala’s en middelbareschoolexamens, nachtelijke gesprekken met Jameson en gepieker over de vraag of Grayson verdomme ooit nog zou bellen.

Concentreer je. Ik zette alles van me af en zocht mijn doelwit. Ik keek langs de loop van het pistool, ademde een keer in en uit en haalde de trekker over – en nog een keer, en nog een keer.

Het Hawthorne-landgoed had alles, dus ook een eigen schietbaan. Ik had niks met geweren. Ik vond schieten stomvervelend. Maar dat gold ook voor weerloos zijn. Ik ontspande mijn kaak, liet mijn wapen zakken en zette mijn gehoorbeschermers af.

Nash inspecteerde mijn doelwit. ‘Goed gemikt, meid.’

Theoretisch gezien zou ik nooit iets met een geweer – of met het mes in mijn laars – hoeven doen. Theoretisch gezien was het Hawthorne-landgoed hermetisch afgesloten, en als ik het terrein verliet werd ik altijd vergezeld door een gewapende escorte. Maar sinds mijn naam in het testament van Tobias Hawthorne bleek te staan was ik beschoten, bijna opgeblazen en gekidnapt. ‘Theoretisch gezien’ maakte mijn nachtmerries er niet minder op.

Nash die me leerde hoe ik moest terugvechten wel. ‘Heeft je advocaat je de trustdocumenten al gegeven?’ vroeg hij achteloos.

Mijn advocaat was zijn ex-vriendin en hij wist veel te goed hoe ze in elkaar zat. ‘Misschien,’ antwoordde ik terwijl ik terugdacht aan Alisa’s uitleg. Voor jonge erfgenamen worden normaal gesproken bepaalde voorzorgsmaatregelen getroffen. Meneer Hawthorne vond dat niet nodig, dus dat is een optie die je zelf in overweging moet nemen. Als ik het geld in een trust zou stoppen, zou een beheerder mijn geld beschermen en uit mijn naam beleggen. Alisa en de partners van McNamara, Ortega en Jones waren uiteraard bereid deze rol op zich te nemen en me te beloven al mijn verzoeken te zullen inwilligen. Een herroepelijke trust neemt simpelweg iets van de last van jouw schouders tot je klaar bent om het roer helemaal over te nemen.

‘Wat is onze regel over smerige spelletjes ook alweer?’ vroeg Nash, die vooroverboog om oogcontact met me te kunnen maken.

Als het om Alisa Ortega ging was hij lang niet zo subtiel als hij dacht, maar toch gaf ik antwoord. ‘Smerige spelletjes bestaan niet, zolang je maar wint,’ antwoordde ik.

4

Toen ik de ochtend van mijn achttiende verjaardag – en de eerste dag van de herfstvakantie op het vooraanstaande Heights Country Day – wakker werd hing er in mijn deuropening een onbeschrijflijk mooie baljurk. De lange jurk was diepgroen en het lijfje was bedekt met tienduizenden zwarte edelsteentjes die een donker, ingewikkeld patroon vormden.

Het was een jurk waar mensen naar zouden staren. Een jurk die hen naar adem zou laten happen.

Een jurk die iemand zou dragen naar een voorpaginanieuwswaardig trending-topicgala. Verdomme, Alisa. Ik liep opstandig naar de jurk – maar toen zag ik een briefje aan de kledinghanger hangen: DRAAG ME ALS JE DURFT.

Dat was niet Alisa’s handschrift.

Ik vond Jameson aan de rand van het Zwartwoud. Hij droeg een witte smoking die veel te perfect om zijn lichaam sloot en stond naast een heuse heteluchtballon.

Jameson Winchester Hawthorne. Ik rende alsof de baljurk me niet belemmerde, alsof er geen mes om mijn bovenbeen zat gegespt.

Jameson ving me op en onze lichamen maakten contact. ‘Gefeliciteerd, Erfgename.’

Sommige kussen waren zacht en teder, maar andere waren vol vuur.

Na een tijdje drong eindelijk tot me door dat we publiek hadden. Oren was discreet. Het hoofd van mijn beveiliging had zijn blik afgewend, maar was duidelijk niet van plan om Jameson alleen met mij te laten opstijgen.

Met tegenzin maakte ik me los. ‘Een heteluchtballon?’ vroeg ik droog. ‘Echt?’

‘Ik moet je waarschuwen, Erfgename…’ Jameson sprong in de mand en kwam gehurkt neer. ‘Ik ben gevaarlijk goed in verjaardagen.’

Jameson Hawthorne was gevaarlijk goed in heel veel dingen.

Hij stak zijn hand naar me uit. Ik pakte hem aan en probeerde niet eens te doen alsof ik hier ondertussen aan gewend was – aan iets hiervan, aan dit alles, aan hém. Zelfs over een miljoen jaar zou het leven dat Tobias Hawthorne me had nagelaten me nog verbijsteren.

Oren stapte achter me aan de ballon in en staarde naar de horizon. Jameson maakte de touwen los en ontstak de brander.

Toen stegen we op.

In de lucht keek ik met bonkend hart naar Hawthorne House. ‘Hoe bestuur je zoiets?’ vroeg ik Jameson terwijl alles behalve wij en mijn uiterst discrete bodyguard steeds kleiner werden.

‘Niet.’ Jameson legde zijn armen om mijn bovenlijf. ‘Soms, Erfgename, zit er niets anders op dan je plan te laten bepalen door de windrichting.’

De heteluchtballon was nog maar het begin. Jameson Hawthorne deed nooit iets half.

Een verborgen picknick.

Een helikoptertochtje naar de Golf van Mexico.

Vluchten voor de paparazzi.

Blootsvoets langzaam dansen op het strand.

De zee. Een klif. Een weddenschap. Een race. Een uitdaging. Dit zal ik voor altijd onthouden. Dat was zo ongeveer het enige wat ik in de helikopter terug naar huis dacht. Dit zal ik allemaal voor altijd onthouden. Het gewicht van de baljurk, de wind in mijn gezicht. Door de zon opgewarmd zand op mijn huid en aardbeien met chocolade die smolten op mijn tong.

De zon ging onder en we waren bijna thuis. Het was een perfecte dag geweest. Geen mensenmassa’s. Geen beroemdheden. Geen… ‘Feest,’ zei ik toen de helikopter het Hawthorne-landgoed naderde en ik naar beneden keek. De vormsnoeituin en het aangrenzende gazon werden verlicht door duizenden lampjes – en dat was nog niet eens het ergste.

‘O wee als dat een dansvloer is,’ zei ik dreigend tegen Jameson.

Jameson zette de landing in, gooide zijn hoofd in zijn nek en glimlachte. ‘Wil je ook nog iets zeggen over het reuzenrad?’

Geen wonder dat hij me het huis uit had willen hebben. ‘Je gaat eraan, Hawthorne.’

Jameson zette de motor uit. ‘Gelukkig hebben Hawthorne-mannen negen levens, Erfgename.’

We stapten uit de helikopter en liepen naar de vormsnoeituin. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en keek naar Oren. ‘Jij wist hiervan,’ zei ik beschuldigend.

‘Mogelijk is mij gevraagd een lijst met gasten na te trekken.’ De gezichtsuitdrukking van het hoofd van mijn beveiliging was volkomen ondoorgrondelijk… tot het gezelschap in beeld kwam. Toen begon hij bíjna te glimlachen. ‘En mogelijk heb ik een paar mensen de toegang tot het terrein geweigerd.’

Met ‘een paar’, zo besefte ik een tel later, bedoelde hij praktisch iedereen.

De dansvloer was bezaaid met rozenblaadjes en werd verlicht door subtiele, zwakjes gloeiende lichtslingers die als vuurvliegjes in de nacht kriskras boven mijn hoofd hingen. Links van een taart die ik zou verwachten bij een koninklijk huwelijk speelde een strijkkwartet. In de verte draaide het reuzenrad. Obers in smoking droegen dienbladen met champagne en hapjes.

Maar er waren geen gasten.

‘En, vind je het wat?’ Libby kwam naast me staan. Ze droeg een outfit die haar deed lijken op een personage uit een duister sprookje en grijnsde van oor tot oor. ‘Ik wilde zwarte rozenblaadjes, maar dit is ook mooi.’

‘Wat is dit?’ fluisterde ik.

Mijn zus duwde haar schouder tegen de mijne. ‘We noemen het “het introvertenbal”.’

‘Er zijn helemaal geen gasten.’ Ik voelde mijn glimlach steeds breder worden.

‘Heus wel,’ antwoordde Libby vrolijk. ‘Ik ben er. Nash gruwde van het chique eten en is achter de barbecue gaan staan. Meneer Laughlin bedient het reuzenrad, onder het toeziend oog van mevrouw Laughlin. Thea en Rebecca delen een héél intiem momentje achter de ijssculpturen. Xander houdt je verrassing in de gaten en daar zijn Zara en Nan!’

Precies toen ik me omdraaide voelde ik iemand me porren met een wandelstok. Jamesons overgrootmoeder keek me dreigend aan terwijl zijn tante met strenge maar geamuseerde blik toekeek.

‘Jij, meisje,’ zei Nan, wat min of meer haar versie van mijn naam was. ‘Door de halslijn van die jurk zie je eruit als een lellebel.’ Ze zwaaide met haar wandelstok mijn kant op en gromde: ‘Hij staat je goed.’

‘Dat vind ik ook,’ zei iemand links van me. ‘Pro-faxing-ficiat, allerliefste snor van me.’

‘Max?’ Ik staarde haar aan en keek toen naar Libby.

‘Verrassing!’

Naast me begon Jameson te grijnzen. ‘Alisa was mogelijk in de veronderstelling dat dit een veel groter feest zou zijn.’

Maar dat was het niet. De enige gasten… waren wij.

Max sloeg een arm om mijn schouders. ‘Vraag eens hoe de universiteit is?’

‘Hoe is de universiteit?’ vroeg ik, nog steeds verbijsterd.

Max grijnsde. ‘Lang niet zo leuk als het Dodelijke Reuzenrad-Kikkersprongduel.’

‘Het Dodelijke Reuzenrad-Kikkersprongduel?’ herhaalde ik. Dat moest een spel van Xander zijn. Ik wist dat die twee contact hadden gehouden.

‘Wie wint er?’ Jameson hield zijn hoofd schuin.

Max gaf antwoord, maar voordat ik kon verwerken wat ze zei zag ik in mijn ooghoek iets bewegen – of misschien vóélde ik iets bewegen. Voelde ik hém bewegen. Grayson Hawthorne, gekleed in een compleet zwarte smoking die tienduizend dollar moest hebben gekost, maar die hij droeg zoals andere jongens versleten T-shirts droegen, stapte de dansvloer op.

Hij is naar huis gekomen. De gedachte ging gepaard met een herinnering aan de laatste keer dat ik hem had gezien: Grayson, gebroken. Ik, naast hem. In het heden keek Grayson Hawthorne me kort aan en liet zijn blik toen over het feest glijden. ‘Het Dodelijke Reuzenrad-Kikkersprongduel,’ zei hij. ‘Dat is nog nooit goed afgelopen.’

5

Toen ik de volgende ochtend wakker werd hing mijn baljurk over het voeteneinde van mijn bed. Jameson lag naast me te slapen. Ik wilde met mijn vingers langs zijn kaaklijn gaan, het litteken dat over zijn borst liep aanraken, maar ik hield me in.

Ik had Jameson wel tien keer gevraagd hoe hij aan dat litteken kwam, en hij had me wel tien verschillende antwoorden gegeven. In sommige versies was de boosdoener een scherpe rots. Een metalen stang. Een voorruit.

Ik bleef nog heel even naast hem liggen, maar toen glipte ik uit bed, pakte mijn Hawthorne-speldje, kleedde me aan en liep naar beneden.

Grayson zat in de eetkamer – alleen.

‘Ik dacht dat je nooit meer thuis zou komen,’ zei ik. Ik dwong mezelf tegenover hem te gaan zitten.

‘Technisch gezien is dit mijn thuis niet meer.’ Graysons zachte stem rolde als een omslaande golf door de kamer. ‘Heel binnenkort is alles hier officieel van jou.’ Dat was geen veroordeling of klacht. Dat was een feit.

‘Dat hoeft niets te veranderen,’ zei ik.

‘Avery.’ Zijn lichte ogen keken me doordringend aan. ‘Dat móét iets veranderen. Dat moet jou veranderen.’ Voordat ik hier mijn opwachting had gemaakt was Grayson de troonopvolger geweest. Hij was in feite een expert in dingen die moesten gebeuren.

En ik was de enige die wist dat hij onder zijn onoverwinnelijke, beheerste masker op instorten stond. Maar aangezien ik dat niet kon zeggen – of zelfs maar kon laten merken dat ik daar aan dacht – bleef ik bij ons gespreksonderwerp. ‘Wat als ik dit niet alleen kan?’ vroeg ik.

‘Je bent niet alleen.’ Grayson keek me even aan en verbrak toen voorzichtig maar bewust ons oogcontact. Hij was even stil. Toen zei hij: ‘Onze opa riep ons elk jaar op onze verjaardag naar zijn studeerkamer.’

Dit had ik eerder gehoord. ‘Investeer. Ontwikkel. Creëer,’ zei ik. Sinds hun kindertijd hadden de Hawthorne-broers elk jaar ieder tienduizend dollar gekregen om te investeren. Daarnaast hadden ze een talent of interesse moeten kiezen om zich in te ontwikkelen, waarbij kosten noch moeite waren gespaard. En Tobias Hawthorne had elk jaar een verjaardagsuitdaging voor hen bedacht: iets wat ze hadden moeten uitvinden, creëren, opvoeren of bedenken.

‘Investeer – dat is een kwestie van tijd. Ontwikkel – kies iets wat jóú leuk lijkt. Geen voorwerp of ervaring, maar een vaardigheid.’ Ik wachtte tot Grayson me zou vragen wat ik zou kiezen, maar dat deed hij niet. In plaats daarvan haalde hij een in leer gebonden boekje uit de binnenzak van zijn smokingjasje en schoof het over tafel. ‘En dit jaar bestaat je verjaardagsuitdaging uit het maken van een plan.’

Het leer had een rijke, donkerbruine kleur en was boterzacht. De randen van de pagina’s waren net niet helemaal recht, alsof het boekje handgebonden was.

‘Eerst moet je je financiën leren begrijpen. Daarna wil ik dat je nadenkt over de toekomst en dat je je tijd en financiële verplichtingen voor de komende vijf jaar in kaart brengt.’

Ik sloeg het boekje open. De dikke crèmekleurige pagina’s waren leeg.

‘Schrijf alles op, verscheur je notities en schrijf ze opnieuw,’ instrueerde Grayson. ‘En opnieuw, en opnieuw, tot je een plan hebt dat werkt.’

‘Jij weet vast precies wat je in mijn plaats zou doen.’ Ik durfde er mijn hele fortuin om te verwedden dat hij ergens een eigen boekje – en een eigen plan – had liggen.

Graysons ogen gleden weer naar mij. ‘Jij bent mij niet.’

Ik vroeg me af of iemand op Harvard – één iemand was genoeg – hem zelfs maar een tiende zo goed kende als ik en zijn broers. ‘Je hebt beloofd dat je me zou helpen.’ Toen ik besefte wat ik zei was het al te laat. ‘Je zei dat je me alles kon leren wat ik moest weten.’

Ik wist dat het geen goed idee was om Grayson Hawthorne te herinneren aan een verbroken belofte. Ik had het recht niet om dit van hem te vragen, om wat dan ook van hem te vragen. Ik had verkering met Jameson. Ik hield van Jameson. En iedereen verwachtte heel Graysons verdomde leven al veel te veel van hem.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Dit is niet jouw probleem.’

‘Kijk niet naar me alsof ik kapot ben,’ beval Grayson schor.

Je bent niet kapot. Dat had ik toen tegen hem gezegd. Hij had me niet geloofd. Ook nu wilde hij me niet geloven. ‘Alisa wil dat ik het geld onderbreng in een trust,’ zei ik, want het minste wat ik voor hem kon doen was van onderwerp veranderen.

Grayson antwoordde met een opgetrokken wenkbrauw. ‘Uiteraard.’

‘Ik heb nog niets toegezegd.’

Zijn mondhoeken kwamen een heel klein stukje omhoog. ‘Uiteraard niet.’

Voordat ik daarop kon reageren verscheen Oren in de deuropening. ‘Ik kreeg zojuist een telefoontje van een van mijn mannen,’ zei hij. ‘Er staat iemand bij het hek.’

In mijn hoofd begonnen alarmbellen te rinkelen. Oren was prima in staat om ongewilde gasten in zijn eentje af te handelen. Skye? Of Ricky? De gevangenisstraf die Graysons moeder en mijn niksnut van een vader hadden gekregen voor een aanslag op mijn leven die wonderlijk genoeg níét door hen was beraamd zat er ondertussen op. Maar dat betekende niet dat ze geen bedreiging meer waren.

‘Wie is het?’ Graysons gezichtsuitdrukking werd vlijmscherp.

Oren gaf antwoord op zijn vraag, maar zijn ogen lieten me niet los. ‘Ze zegt dat ze Eve heet.’

6

Maandenlang had ik het bestaan van Toby’s dochter voor iedereen behalve Jameson geheim gehouden. Dat had Toby me immers gevraagd – al was dat niet de enige reden.

‘Ik moet even iets regelen,’ zei ik veel kalmer dan ik me voelde.

‘Ik neem aan dat ik je daar niet bij hoef te helpen?’ Grayson klonk onverschillig, maar ik kende hem. Als ik zijn hulp zou afslaan, zou hij dat zien als bewijs dat ik voorzichtiger met hem omging dan anders.

Hawthornes horen niet te breken, hoorde ik hem in gedachten opnieuw fluisteren. En ik al helemaal niet.

Ik had geen tijd om Grayson Hawthorne ervan te overtuigen dat ik hem niet zwak of kapot of beschadigd vond. ‘Ik waardeer je aanbod,’ zei ik, ‘maar ik red me wel.’

Het leek me absoluut geen goed idee als Grayson zag wie er bij het hek stond.

Toen Oren me naar de ingang van het landgoed reed maakten mijn hersenen overuren. Wat doet ze hier? Wat wil ze? Ik probeerde mezelf voor te bereiden, maar zodra ik Toby’s dochter aan de andere kant van het hek zag staan klapte ik tegen een muur van emoties. Haar barnsteenkleurige haar wapperde in de milde bries. Zelfs van achteren, zelfs in een versleten, vieze witte jurk, leek dit meisje te stralen.

Ze hoort hier niet te zijn. Toby was duidelijk geweest: hij kon mij niet meer redden van Tobias Hawthornes erfenis, maar Eve wel. Zij was nog te redden van de media. Van de bedreigingen. Van de gifboom, dacht ik toen ik uit de SUV stapte.

Eve draaide zich om. Ze bewoog als een danseres, gracieus en vol overgave, en zodra ze me aankeek hapte ik naar adem.

Ik had geweten dat Eve als twee druppels water op Emily Laughlin leek.

Dat had ik geweten.

Maar nu ik het met eigen ogen zag voelde het alsof ik opkeek en een tsunami op me af zag razen. Ze had Emily’s rossige haar en smaragdgroene ogen. Ze had haar hartvormige gezicht, haar lippen, haar lichte sproetjes.

Als Grayson dit meisje zag, zou dat zijn dood worden. Het zou Jameson misschien pijn doen, maar het zou Graysons dood worden.

Ze moet hier weg. Die gedachte dreunde door mijn hoofd, maar zodra ik het hek bereikte waarschuwden mijn instincten me ook voor iets anders. Mijn ogen gleden over de weg. ‘Laat haar binnen,’ zei ik tegen Oren. Ik zag geen paparazzi, maar uit ervaring wist ik hoe gevaarlijk telescopische lenzen waren, en het laatste wat Jameson of Grayson kon gebruiken was dat het gezicht van dit meisje alle roddelsites ter wereld zou sieren.

Het hek ging open. Eve zette een stap naar me toe. ‘Jij bent Avery.’ Ze ademde beverig in. ‘Ik ben…’

‘Ik weet wie jij bent.’ Dat kwam er bozer uit dan ik wilde. Opeens zag ik het opgedroogde bloed op haar slaap. ‘O, shit.’ Ik zette een stap naar haar toe. ‘Ben je in orde?’

‘Ik wel.’ Eve kneep hard in het hengsel van haar aftandse schoudertas. ‘Maar Toby niet.’

Nee. Mijn hersenen kwamen in opstand. Mijn moeder had van Toby gehouden. Na haar dood had hij min of meer op me gepast. Hij moet in orde zijn. Ik hield mijn adem in en liet ons door Oren achter de SUV dirigeren – weg bij eventuele nieuwgierige ogen en oren.

‘Wat is er met Toby gebeurd?’ vroeg ik op dringende toon.

Eve perste haar lippen op elkaar. ‘Hij zei altijd dat ik naar jou toe moest gaan als er iets met hem gebeurde. En luister, ik ben niet naïef, oké? Je zit vast niet op me te wachten.’ Aan haar toon te horen overkwam haar dat wel vaker. ‘Maar ik kon nergens anders heen.’

Toen ik voor het eerst over Eve had gehoord, had ik geopperd dat ze naar Hawthorne House zou komen. Daar was Toby fel op tegen geweest. Hij wilde niet dat iemand zou weten dat ze bestond. Waarom heeft hij haar dan naar mij gestuurd? De spieren in mijn kaak en buik verstrakten, maar ik dwong me te concentreren op het enige wat ertoe deed.

‘Wat is er met Toby gebeurd?’ vroeg ik opnieuw op zachte, bijna grommende toon.

De wind speelde met Eves haar. Haar roze lippen gingen van elkaar. ‘Ze hebben hem meegenomen.’

Mijn longen liepen leeg, er klonk een piep in mijn oren en ik leek mijn evenwicht te zijn verloren. ‘Wie?’ wilde ik weten. ‘Wie heeft hem meegenomen?’

‘Dat weet ik niet.’ Eve sloeg haar armen beschermend om haar bovenlijf. ‘Een paar maanden geleden heeft Toby me gevonden. Hij vertelde me wie hij was. Wie ík was. We hadden een prima leventje met zijn tweetjes, maar vorige week gebeurde er iets. Toby zag iemand.’

‘Wie?’ vroeg ik opnieuw. Het voelde alsof iemand dat woord uit mijn keel rukte.

‘Dat weet ik niet. Dat wilde hij niet vertellen. Hij zei alleen dat hij weg moest.’

Typisch Toby, dacht ik met prikkende ogen. Die vent neemt altijd de benen. ‘Je zei dat iemand hem heeft meegenomen.’

‘Daar kom ik zo op,’ zei Eve kortaf. ‘Toby wilde niet dat ik met hem meeging, maar ik gaf hem geen keus. Ik zei dat ik naar de pers zou stappen als hij me probeerde achter te laten.’

Ondanks een gelekte foto en een paar geruchten in de roddelbladen had nog geen enkel mediakanaal weten te bewijzen dat Toby nog leefde. ‘Je hebt hem gechanteerd zodat hij je zou meenemen?’

‘Jij had in mijn plaats hetzelfde gedaan,’ antwoordde Eve bijna smekend. Ze keek naar de grond en haar onmogelijk lange wimpers wierpen schaduwen op haar gezicht. ‘Toby en ik zijn van de radar verdwenen, maar iemand is ons gevolgd, heeft ons achternagezeten alsof we een prooi waren. Toby wilde me niet vertellen voor wie we op de vlucht waren, maar maandag zei hij dat we moesten opsplitsen. Het plan was om drie dagen later weer bij elkaar te komen. Ik wachtte. Ik bleef van de radar, zoals hij me had geleerd. Gisteren ging ik naar onze ontmoetingsplek.’ Ze schudde haar hoofd en haar groene ogen glinsterden. ‘Toby kwam niet opdagen.’

‘Misschien had hij zich bedacht,’ zei ik. Ik wilde dolgraag dat dat waar was. ‘Misschien…’

‘Nee,’ hield Eve wanhopig vol. ‘Toby heeft nooit tegen me gelogen. Hij hield zich aan zijn beloftes. Hij zou nooit…’ Ze onderbrak zichzelf. ‘Iemand heeft hem meegenomen. Geloof je me niet? Ik kan het bewijzen.’

Eve streek haar haar naar achteren. Het opgedroogde bloed dat ik had gezien was slechts het topje van de ijsberg. De huid rond de snee bestond uit een misselijkmakende mix van zwart en blauw.

‘Iemand heeft je geslagen.’ Tot Oren dat zei was ik bijna vergeten dat hij er was. ‘Met de kolf van een pistool, gok ik.’

Eve keek niet eens zijn kant op. Haar heldergroene ogen bleven strak op de mijne gericht. ‘Toby kwam niet opdagen, maar iemand anders wel.’ Ze liet haar haar weer over de kneuzing vallen. ‘Diegene greep me van achteren beet en zei tegen me dat als ik wist wat goed voor me was, ik Toby Hawthorne zou vergeten.’

‘Diegene noemde Toby bij zijn echte naam?’ wist ik uit te brengen.

Eve knikte. ‘Dat is het laatste dat ik me herinner. Ik ben bewusteloos geslagen. Toen ik wakker werd waren al mijn bezittingen weg. Zelfs mijn zakken waren doorzocht.’ Haar stem trilde licht, maar toen vermande ze zich. ‘Toby en ik hadden een tas verstopt voor noodgevallen, met daarin een setje kleding voor ons allebei en een beetje geld.’ Ik vroeg me af of ze besefte hoe stevig ze die tas nu vasthad. ‘Ik heb een buskaartje gekocht en ben hierheen gekomen. Naar jou.’

Je hebt nu een dochter, had ik tegen Toby gezegd toen we hadden ontdekt dat Eve bestond. Ik heb twee dochters, had hij geantwoord. Ik slikte een kluwen aan prikkende emoties weg en draaide me naar Oren. ‘We moeten de autoriteiten bellen.’

‘Nee.’ Eve pakte mijn arm. ‘Je kunt een dode man niet als vermist opgeven en Toby heeft me verboden om naar de politie te gaan. Hij zei dat ik naar jóú toe moest.’

Het voelde alsof iemand mijn keel dichtkneep. ‘Iemand heeft je aangevallen. Daar kunnen we melding van maken.’

‘Wie gelooft er nou een meisje zoals ik?’ snauwde Eve.

Ik was opgegroeid in een arm gezin. Ik was ‘zo’n meisje’ geweest – een meisje van wie niemand veel verwachtte, dat werd behandeld alsof ze minder was dan de rest omdat ik minder hád.

‘De autoriteiten zouden ons kunnen belemmeren,’ zei Oren tegen mij. ‘We moeten ons voorbereiden op een losgeldeis. En als die niet komt…’

Ik wilde niet nadenken over wat het betekende als Toby’s ontvoerder niet uit was op geld. ‘Als Eve vertelt waar ze met Toby had afgesproken, kun jij daar dan een team naartoe sturen om de locatie te onderzoeken?’ vroeg ik Oren.

‘Bij dezen geregeld,’ zei hij. Toen schoten zijn ogen naar iets of iemand achter mij. Er klonk een verstikt, bijna onmenselijk geluid en al voordat ik me omdraaide wist ik wat ik zou zien. Wíé ik zou zien.

‘Emily?’ Grayson Hawthorne staarde naar een geest.

7

Grayson Davenport Hawthorne had graag alles – elke situatie, elke emotie – onder controle. Toen ik een stap naar hem toe deed, zette hij er een achteruit.

‘Grayson,’ zei ik zachtjes.

Er waren geen woorden voor de manier waarop hij naar Eve keek: alsof ze een droom was, alsof ze zijn hoop en zijn kwelgeest was, alsof ze álles was.

Hij sloot zijn zilvergrijze ogen. ‘Avery. Het is beter als…’ Grayson dwong zichzelf een keer in en uit te ademen. Hij rechtte zijn rug en schouders. ‘Het is op dit moment niet veilig om bij me in de buurt te zijn, Avery.’

Na een paar tellen begreep ik dat hij dacht dat hij hallucineerde. Voor de zoveelste keer. Dat hij instortte. Voor de zoveelste keer.

Vertel me nog eens dat ik niet kapot ben.

Ik liep naar hem toe en pakte zijn schouders vast. ‘Hé,’ zei ik zachtjes. ‘Hé. Gray, kijk me aan.’

Zijn lichte ogen gingen open.

‘Dat is Emily niet.’ Ik hield zijn blik vast en weigerde hem ons oogcontact te laten verbreken. ‘Hé. Kijk naar me, Gray.’

Grayson keek over mijn schouder. ‘Ik zie…’

‘Ja,’ zei ik terwijl ik een hand om zijn gezicht legde en zijn ogen weer naar de mijne dwong. ‘Ze is echt. Haar naam is Eve.’ Ik wist niet of hij me hoorde, laat staan of mijn woorden tot hem doordrongen. ‘Ze is Toby’s dochter.’

‘Ze lijkt op…’

‘Ja,’ zei ik. Mijn hand lag nog altijd om zijn wang. ‘Emily’s moeder is Toby’s biologische moeder, weet je nog?’ Toby was als pasgeboren baby stiekem geadopteerd door de Hawthornes. Om de adoptie te maskeren had Alice Hawthorne gedaan alsof ze zwanger was en ze had hem vervolgens opgevoed als haar eigen zoon. ‘Dus Eve is een Laughlin,’ ging ik verder. ‘Daarom lijkt ze op haar.’

‘Ik dacht dat…’ Graysons stem stierf weg. Een Hawthorne gaf nooit zijn zwaktes toe. ‘Jij wist het.’ Grayson keek me aan en eindelijk liet ik mijn hand vallen. ‘Je bent niet verbaasd haar te zien, Avery. Jij wist het?’

Ik hoorde wat hij niet zei: Die nacht in de wijnkelder… toen wist je het.

‘Toby wilde haar geheim houden,’ zei ik. Ik hield mezelf voor dat ik het hem daarom niet had verteld. ‘Hij wilde niet dat Eve dit leven zou leiden.’

‘Wie weten het nog meer?’ vroeg Grayson op dat ongeïnteresseerd klinkende troonopvolgerstoontje van hem dat je de indruk gaf dat hij degene die hij de vraag stelde een gunst verleende, aangezien hij het antwoord ook met geweld uit hun gedachten had kunnen trekken.

‘Alleen Jameson,’ antwoordde ik.

Na een paar martelende tellen keek Grayson langs me heen naar Eve. Zijn kaak was gespannen van emotie. Ik wist niet welk deel van zijn pijn werd veroorzaakt door zijn veronderstelling dat ik hem zwak vond en welk deel door haar. Hoe dan ook vluchtte Grayson dit keer niet voor zijn pijn. Hij liep naar Eve en liet de emotie over zich heen komen, als een man die zonder shirt aan de ijskoude regen in stapt.

Eve keek hem aan. Ze moest de intensiteit die van dit moment – van hem – afstraalde voelen, maar daar liet ze zich niet in meeslepen. ‘Luister, ik weet niet wat dít is.’ Ze gebaarde naar Graysons gezicht. ‘Maar ik heb een hele lange dag achter de rug. Ik ben vies. Ik ben bang.’ Haar stem brak en ze draaide zich naar mij. ‘Dus ga je me nog mee naar binnen vragen en je beveiligingsbullebakken laten uitzoeken wat er met Toby is gebeurd, of blijven we hier de hele nacht staan?’

Grayson knipperde met zijn ogen alsof hij haar – Eve – voor het eerst zag. ‘Je bent gewond.’

Ze keek hem opnieuw aan. ‘Ik ben boos.’

Ik slikte. Eve had gelijk. Elke seconde dat we hier bleven staan was een seconde waarin Oren en zijn team zich bezighielden met mijn veiligheid – en niet met het vinden van Toby.

‘Kom,’ zei ik. De woorden schuurden als kiezelsteentjes langs mijn keel. ‘Laten we naar het huis gaan.’

Oren opende het achterportier aan de passagierszijde van de SUV. Eve stapte in en toen ik haar voorbeeld volgde vroeg ik me af of Pandora zich ook zo had gevoeld toen ze de doos openmaakte.

8

Ik liet Eve mijn douche gebruiken. Gezien het aantal douches in Hawthorne House wist ik wat die beslissing betekende: ik wilde haar in de gaten kunnen houden.

Ik had er alleen niet aan gedacht dat Jameson nog in mijn bed lag. Toen Eve door mijn slaapkamer heen naar mijn badkamer liep leek ze Jameson niet op te merken, maar Grayson zag hem wel – en Jameson zag Eve duidelijk ook. Zodra de badkamerdeur achter haar dichtviel zwaaide hij zijn benen over de rand van het bed.

Hij heeft geen shirt aan. ‘Vertel me alles, Erfgename.’

Ik zocht zijn gezicht af naar iets wat zijn emoties verried, maar Jameson Hawthorne was een uitmuntend pokerspeler. Ik wist zeker dat Eve íéts in hem had losgemaakt. Het feit dat hij dat voor me verborg raakte me net zo diep als het feit dat Grayson zijn ogen niet van de deur kon afhouden.

‘Ik weet niet waar ik moet beginnen,’ zei ik. Ik kreeg de woorden niet uit mijn mond. Er is iets met Toby.

In een paar grote stappen stond Jameson voor mijn neus. ‘Vertel me wat je nodig hebt, Erfgename.’

Grayson wist zijn blik eindelijk los te scheuren van de badkamerdeur. Hij bukte, griste een T-shirt van de vloer en gooide het in het gezicht van zijn broer. ‘Trek een shirt aan.’

De komische ontevreden blik waarmee Jameson zijn broer aankeek was vreemd genoeg precies wat ik nodig had. Ik vertelde de twee alles wat ik van Eve had gehoord. ‘Eve kon Oren maar weinig details geven,’ eindigde ik mijn verhaal. ‘Hij is een team aan het verzamelen om de locatie van de ontvoering te onderzoeken, maar…’

‘De kans is klein dat ze nu nog iets vinden,’ maakte Grayson mijn zin af.

‘Goh, dat komt goed uit,’ merkte Jameson op. ‘Wat?’ zei hij toen hij Grayson zijn ogen tot spleetjes zag knijpen. ‘Ik wil alleen maar zeggen dat we op dit moment afgaan op het verhaal van een vreemdeling die hier zomaar is verschenen en zich vervolgens ons huis in heeft weten te kletsen.’

Hij had gelijk. We kenden Eve helemaal niet.

‘Geloof je haar niet?’ Het was niets voor Grayson om vragen te stellen waarop het antwoord glashelder was, dus zijn vraag had een schurend randje.

‘Wat zal ik zeggen?’ Jameson haalde opnieuw zijn schouders op. ‘Ik ben een wantrouwige klootzak.’

En Eve lijkt als twee druppels water op Emily, dacht ik. Dat liet Jameson absoluut niet onberoerd.

‘Ik denk niet dat ze liegt,’ zei ik. Die kneuzing.

‘Dat verbaast me niks,’ zei Jameson zachtjes. ‘En van jou verbaast dat me ook niets,’ zei hij op heel andere toon tegen Grayson.

Hij doelde duidelijk op Emily. Die had hen allebei bespeeld, gemanipuleerd, maar Grayson had tot het einde van haar gehouden.

‘Jij wist het.’ Grayson beende naar Jameson. ‘Jij wist dat ze bestond, Jamie. Jij wist dat Toby een dochter had, en dat heb je me niet verteld.’

‘Echt, Gray? Ga jíj me een preek geven over geheimen?’

Waar heeft hij het over? Ik had Jameson nooit iets verteld over wat zijn broer die nacht allemaal aan me had toegegeven.

‘We zijn dat meisje op z’n minst onze bescherming verschuldigd,’ zei Grayson nadrukkelijk.

‘Vanwege haar uiterlijk?’ vroeg Jameson uitdagend.

‘Vanwege het feit dat ze Toby’s dochter is,’ antwoordde Grayson. ‘Dat maakt haar een van ons.’

Mijn vingers vonden mijn speldje. Eve is een Hawthorne. Dat hoorde ik niet pijnlijk te vinden. Dat was geen nieuws. Eve was Toby’s dochter, maar Grayson beschouwde haar duidelijk niet als zijn nichtje. Ze zijn geen bloedverwanten. Ze zijn niet samen opgegroeid. Dus toen Grayson zei dat ze een van hen was, dat ze haar hun bescherming verschuldigd waren, kon ik alleen maar denken dat hij ooit min of meer hetzelfde over mij had gezegd.

Est unus ex nobis. Nos defendat eius.

‘Kunnen we ons alsjeblieft op Toby concentreren?’ vroeg ik. Blijkbaar hoorde Grayson iets in mijn toon, want hij zette een stap achteruit.

Zette een stap terug.

Ik draaide me naar Jameson. ‘Doe heel even alsof je Eve vertrouwt. Alsof ze niet op Emily lijkt. Alsof ze de waarheid vertelt. Wat is afgezien van Orens onderzoek onze volgende stap?’

Dit was wat Jameson en ik deden: vragen stellen, antwoorden geven, zoeken naar wat andere mensen over het hoofd zagen. Als hij daar nu geen zin in had, als Eve hem echt zo uit evenwicht had gebracht…

‘We hebben een motief nodig,’ antwoordde Jameson uiteindelijk. ‘Om uit te vinden wie Toby heeft meegenomen, moeten we weten waaróm diegene dat heeft gedaan.’

Logisch gezien hadden we volgens mij grofweg drie mogelijkheden. ‘Ze willen iets van hem, ze willen hem als pressiemiddel gebruiken, of ze willen hem pijn doen.’ Ik slikte.

Ze kenden zijn echte naam. Ze wisten op de een of andere manier waar ze hem konden vinden.

‘We zien vast iets over het hoofd,’ zei ik. Dit moest een raadsel zijn. Er moesten aanwijzingen zijn.

‘Eve heeft tegen je gezegd dat degene die haar bewusteloos heeft geslagen ook haar zakken heeft doorzocht.’ Jameson had de gave om de feiten van een situatie precies op de juiste manier te draaien, om ze als een muntje over zijn vingers te laten rollen. ‘Wat zochten ze?’

Wat had Toby dat iemand zo graag wilde hebben dat hij of zij bereid was hem ervoor te ontvoeren? Wat kon zo’n risico waard zijn?

Wat past er in een zak? Mijn hart stuiterde bijna uit mijn borstkas.

Welk mysterie hadden Jameson en ik de afgelopen negen maanden geprobeerd op te lossen?

‘De schijf,’ fluisterde ik.

De badkamerdeur ging open. Eve had een witte handdoek om zich heen gewikkeld en haar natte haar plakte aan weerskanten van haar gezicht tegen haar hals. Afgezien van de handdoek en een medaillon om haar nek was ze naakt. Grayson probeerde heel hard niet naar haar te kijken.

Jameson keek naar mij.

‘Heb je iets nodig?’ vroeg ik aan Eve. Nat was haar haar donkerder, minder opvallend. Nu niets de aandacht afleidde van haar gezicht leken haar ogen groter en haar jukbeenderen hoger.

‘Een pleister,’ antwoordde ze. Als ze het ongemakkelijk vond om alleen een handdoek om te hebben, dan liet ze dat niet merken. ‘Mijn snee is opengegaan onder de douche.’

‘Ik help je wel,’ zei ik voordat Grayson dat kon aanbieden. Hoe sneller ik Eve had geholpen, hoe sneller ik terug kon naar Jameson en de mogelijkheid die ik net tot leven had gefluisterd.

Wat als degene die Toby heeft ontvoerd achter de schijf aan zit? Terwijl ik voor Eve uit de badkamer in liep draaiden mijn hersenen overuren.

‘Welke schijf?’ hoorde ik haar achter me vragen. Ik vond een EHBO-doos en gaf hem aan haar. Toen ze de doos aanpakte streken haar vingers langs de mijne. ‘Toen ik de kamer in kwam hadden jullie het over wat er met Toby is gebeurd,’ zei ze koppig. ‘Je zei iets over een schijf.’

Ik vroeg me af wat ze nog meer had gehoord en of ze ons bewust had staan afluisteren. Misschien had Jameson gelijk. Misschien was ze niet te vertrouwen.

‘Misschien is het niets,’ zei ik in een poging haar vraag weg te wuiven.

‘Wat niet?’ drong Eve aan. Toen ik geen antwoord gaf, stelde ze nog een vraag, die bij me insloeg als een bom. ‘Wie is Emily?’

Ik slikte. ‘Een meisje.’ Dat was niet gelogen, maar het lag tegelijkertijd zo ver bij de waarheid vandaan dat ik het daar niet bij kon laten. ‘Zij is overleden. Jullie zijn… familie.’

Eve koos een pleister en duwde haar haar naar achteren. Bijna bood ik aan haar te helpen, maar iets hield me tegen. ‘Toby heeft me verteld dat hij was geadopteerd,’ zei ze terwijl ze de pleister op haar slaap plakte. Maar hij wilde me niets vertellen over zijn biologische familie – of over de Hawthornes.’

Ze was even stil, alsof ze verwachtte dat ik iets zou zeggen. Toen ik bleef zwijgen sloeg ze haar ogen neer. ‘Ik weet dat je me niet vertrouwt,’ zei ze. ‘Ik zou mezelf ook niet vertrouwen. Jij hebt alles en ik heb niets, en ik weet hoe dat overkomt.’

Ik ook. Uit ervaring wist ik dat ook.

‘Ik wilde hier helemaal niet komen,’ ging Eve verder. ‘Ik heb nooit iets van jou – of van hen – willen vragen.’ Ze klonk gespannen. ‘Maar ik wil Toby terug. Ik wil mijn vader terug, Avery.’ Toen haar smaragdgroene ogen de mijne vonden had haar blik een bijna Hawthorne-achtige intensiteit. ‘En ik heb er alles – álles – voor over om te krijgen wat ik wil, zelfs al moet ik jou daarvoor om hulp smeken. Dus alsjeblieft, Avery, als jij iets weet dat ons kan helpen om Toby te vinden, vertel het me dan.’

9

Ik vertelde Eve niet over de schijf. Dat rechtvaardigde ik voor mezelf door vol te houden dat er naar mijn idee niets te vertellen víél. Niet elk mysterie was een uitgebreide puzzel. Niet elk antwoord was elegant en zorgvuldig ontworpen. En zelfs als Toby’s ontvoering iets te maken had met de schijf, wat moesten we dan beginnen?

Omdat het voelde alsof ik Eve iets verschuldigd was vroeg ik mevrouw Laughlin een kamer voor haar in orde te maken. Zodra de oudere vrouw haar achterkleindochter zag, barstte ze in tranen uit. Eves identiteit was niet te verbergen.

En dat gold ook voor het feit dat ze hier thuishoorde.

Uren later zat ik alleen in de studeerkamer van Tobias Hawthorne. Ik hield mezelf voor dat ik er goed aan deed om Jameson en Grayson wat ruimte te geven. Eve had oude trauma’s bij hen opgerakeld. Die moesten ze verwerken, en ik moest nadenken.

Ik opende het verborgen vak van Tobias Hawthornes bureau en haalde er de map uit die Jameson en ik daarin bewaarden. Ik sloeg hem open en keek naar de tekening die ik had gemaakt: een kleine schijf – ongeveer even groot als een kwart dollar – die deed denken aan een munt, waarin concentrische cirkels waren gegraveerd. De laatste keer dat ik dit stukje metaal had gezien had Toby het uit mijn handen gegrist. Ik had hem gevraagd wat het was. Die vraag had hij niet beantwoord. Ik wist alleen wat ik had gelezen in een brief van Toby aan mijn moeder, waarin hij had geschreven dat als ze ooit iets nodig had, ze naar Jackson moest gaan. Je weet wat ik daar heb achtergelaten, stond er. Je weet wat het waard is.

Ik keek naar de tekening. Je weet wat het waard is. Daar kon een miljardair praktisch alles mee bedoelen. Nadat Toby opnieuw was verdwenen hadden Jameson en ik maandenlang boeken over kunst en oude beschavingen afgespeurd naar zeldzame munten, verloren schatten en grote archeologische vondsten. We waren zelfs in organisaties als de Vrijmetselaars en de Tempeliers gedoken.

Ik spreidde alles wat onze zoektocht had opgeleverd uit over het bureau en zocht naar iets wat we hadden gemist, maar nergens stond iets over de schijf. Jameson had over de hele wereld Hawthorne-vakantiehuizen doorzocht, maar ook dat had eigenlijk niets opgeleverd.

‘Wie weten er van de schijf?’ vroeg ik mezelf hardop af. ‘Wie weten er wat hij waard is en dat Toby hem had?’

Wie wisten er überhaupt dat Toby nog leefde, laat staan waar hij op dit moment was?

Het enige wat ik had waren vragen. Het voelde verkeerd dat Jameson er niet was om die samen met mij te stellen.

Onwillekeurig stak ik mijn hand opnieuw in het geheime vak en haalde er een tweede map uit, de map die miljardair Tobias Hawthorne over mij had laten samenstellen. Wist de oude man dat Eve bestond? Ik kon de gedachte dat ik hier niet zou zijn als Tobias Hawthorne had geweten dat Toby een dochter had maar niet van me afschudden. De miljardair had mij voornamelijk uitgekozen vanwege het effect dat ik op zijn familie zou hebben. Hij had me gebruikt om de jongens te dwingen hun problemen onder ogen te zien en om Toby terug op het speelveld te krijgen.

Zij had het moeten zijn.

Achter me klonk gekraak. Toen ik me omdraaide zag ik Xander uit de muur stappen. Zodra ik mijn BHFF aankeek wist ik dat hij mijn bezoeker had gezien.

‘Ik kom in vrede,’ verkondigde hij ernstig. ‘En met taart.’

‘En met mij.’ Max stapte achter Xander aan de kamer in. ‘Avery, wat is hier in rebusnaam aan de hand?’

Xander zette de taart op mijn bureau. ‘Ik heb drie vorken meegenomen.’

Hij klonk grimmig, en ik wist wat dat betekende. ‘Je bent van streek.’

‘Omdat ik deze taart moet delen?’

Ik keek weg. ‘Vanwege Eve.’

‘Jij wist het,’ zei Xander, die eerder gekwetst dan beschuldigend klonk.

Ik dwong mezelf hem aan te kijken. ‘Ja.’

‘En zelfs na onze vele potjes Koekjesgolf vond je het niet de moeite waard me dat te vertellen?’ Xander scheurde een stuk van de taartkorst en zwaaide ermee. ‘Mogelijk is dit aan je aandacht ontsnapt, maar ik ben een ster in het bewaren van geheimen! Ik heb stalen kaken.’

Max snoof. ‘Ik dacht dat de uitdrukking “een stalen geheugen” was.’

‘Mijn geheugen is inderdaad van staal. Het is namelijk een soort achtbaan in een doolhof dat onderdeel is van een schilderij van M.C. Escher dat zelf ook weer in een achtbaan zit.’ Xander haalde zijn schouders op. ‘Maar ik heb óók stalen kaken. Vraag me maar eens welke geheimen ik allemaal bewaar.’

‘Welke geheimen bewaar je allemaal?’ vroeg Max gehoorzaam.

‘Dat kan ik je niet vertellen!’ Xander zette zijn vork triomfantelijk in de taart.

‘Dus als ik je had verteld dat Toby een dochter heeft die als twee druppels water op Emily Laughlin lijkt, dan zou je dat niet aan Rebecca hebben verteld?’ vroeg ik, verwijzend naar Emily’s zus en Xanders oudste vriendin.

‘Dat zou ik absoluut, honderd procent zeker, beslist aan Rebecca hebben verteld,’ gaf Xander toe. ‘Achteraf gezien is het maar goed dat je niets hebt gezegd. Uitstekende keuze, met je beoordelingsvermogen is niets mis.’

Ik werd gebeld. Ik wierp een blik op mijn telefoon en keek toen weer naar Xander en Max. ‘Oren.’ Toen ik opnam voelde ik mijn hart in mijn keel bonzen. ‘Wat heb je ontdekt?’

‘Niet zo veel. Nog niet. Ik heb een team naar de locatie gestuurd waar Eve zei dat ze Toby zou ontmoeten. Er is geen fysiek bewijs van een confrontatie gevonden, maar mijn mannen hebben ontdekt dat er een telefoontje naar het alarmnummer is gepleegd, een aantal uur voordat Eve zei dat ze aankwam op de locatie.’

Ik kneep in mijn telefoon. ‘Waarvoor is er gebeld?’

‘Geweerschoten.’ Oren draaide er niet omheen. ‘Tegen de tijd dat de patrouillewagen arriveerde was er niemand meer. Het geluid werd afgedaan als vuurwerk of een terugslaande motor.’

‘Wie heeft het alarmnummer gebeld?’ vroeg ik. ‘Heeft iemand iets gezien?’

‘Dat is mijn team nu aan het onderzoeken.’ Oren was even stil. ‘In de tussentijd heb ik een van mijn mannen gevraagd Eve te schaduwen zolang ze in Hawthorne House logeert.’

‘Denk jij dat ze een bedreiging vormt?’ Opnieuw greep ik instinctief naar mijn Hawthorne-speldje.

‘Het is mijn werk om iedereen als een bedreiging te behandelen,’ antwoordde Oren. ‘Beloof me dat je je gedeisd houdt en niet zelf op onderzoek uitgaat.’ Mijn blik gleed naar de papieren op mijn bureau. ‘Mijn team en ik zullen zo snel mogelijk zo veel mogelijk informatie verzamelen, Avery. Toby kan het doelwit zijn, maar dat hoeft niet.’

Ik fronste. ‘Hoe bedoel je?’

‘Geef ons vierentwintig uur en dan leg ik het uit.’

‘Vierentwintig uur?’ Moest ik hier vierentwintig uur blijven zitten, zonder iets te doen? Ik hing op.

‘Denkt Oren dat Eve een bedreiging is?’ fluisterde Max hard en theatraal.

Xander trok een gezicht. ‘Niet vergeten: de welkomstfestiviteiten annuleren.’

Ik dacht aan Orens opmerking dat hij dit zou afhandelen en toen aan Eve, die zwoer dat Toby vinden het enige was wat ze wilde. ‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Annuleer niets. Ik wil Eve beter leren kennen.’ Ik moest weten of we haar konden vertrouwen, want misschien wist zij wel iets wat ik niet wist. ‘Had je iets specifieks in gedachten?’ vroeg ik.

Xander drukte zijn handpalmen tegen elkaar. ‘Als je het mij vraagt kunnen we de identiteit van de mysterieuze Eve het beste achterhalen met behulp van… een potje Slangen en Ladders.’

10

De Hawthorne-versie van Slangen en Ladders was geen bordspel. Xander beloofde meer uitleg te geven als ik Eve zover zou krijgen mee te doen. Met die taak in gedachten liep ik naar de Versailles-vleugel. Boven aan de oostelijke trap stond Grayson stil als een standbeeld voor de vleugel. Hij droeg een zilverkleurig driedelig pak en zijn haar was nat van het zwembad.

Een cocktailfeestje bij het zwembad. De herinnering drong zich ruw aan me op en liet me niet meer los. Grayson ketst elke financiële vraag die mijn kant op komt vakkundig af. Ik kijk naar het zwembad. Op de rand van het bad staat een peuter te wiebelen. Het kindje leunt naar voren, valt, verdwijnt onder water en komt niet meer boven. Nog voordat ik me kan bewegen of zelfs maar kan schreeuwen rent Grayson al naar haar toe.