De complete Touching Juliette-serie:

Vrees me (deel 1)

Verwoest me (deel 1,5)

Breek me (deel 2)

Versplinter me (deel 2,5)

Vertrouw me (deel 3)

Heel me (deel 4)

Schaduw me (deel 4,5)

Weersta me (deel 5)

Onthul me (deel 5,5)

Verbeeld me (deel 6)

Geloof me (deel 6,5)

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #GeloofMe

Vind de auteur: @tahereh

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W072201

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2021 Tahereh Mafi

Originally published by Harper, an imprint of HarperCollins.

Oorspronkelijke titel: Believe Me

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten zijn voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

EEN

De muur is opvallend wit.

Witter dan gewoonlijk. De meeste mensen denken dat witte muren echt wit zijn, maar in werkelijkheid lijken ze vooral wit, en zijn ze het niet echt. In de meeste wittinten zit een klein beetje geel verwerkt, wat helpt om het felle effect van puur wit weg te nemen, en daardoor gaat het meer richting ecru of ivoor. Diverse roomkleuren. Eiwit, zelfs. Puur wit is bijna onverdraaglijk als kleur, zo wit dat het bijna blauw is.

Deze muur in het bijzonder is niet zo wit dat het pijn doet, maar toch wel zodanig felwit dat mijn nieuwsgierigheid wordt gewekt, wat op zich al een wonder mag heten, eerlijk gezegd, want ik staar er nu al het grootste deel van een uur naar. Zevenendertig minuten om precies te zijn.

Ik word gegijzeld door gewoonte. Formaliteit.

‘Nog vijf minuten,’ zegt ze. ‘Ik beloof het.’

Ik hoor het geluid van stof. Ritsen. Een zacht geruis van…

‘Is dat tule?’

‘Je mag niet luisteren!’

‘Weet je, lieverd, ik bedenk net dat ik werkelijke gijzelingen heb meegemaakt die een minder grote marteling vormden dan dit.’

‘Oké, oké, hij is uit. Ingepakt. Ik heb nog een tel nodig om mijn kl…’

‘Dat is niet nodig,’ zeg ik terwijl ik me omdraai. ‘Dit deel mag ik vast wel blijven kijken.’

Ik leun tegen de ongebruikelijk witte muur en neem haar op terwijl ze fronsend naar mij kijkt, haar lippen nog in de vorm van een woord dat ze blijkbaar alweer is vergeten.

‘Ga alsjeblieft verder,’ zeg ik met een hoofdknik. ‘Met wat je aan het doen was.’

Ze houdt haar frons iets langer vast dan noodzakelijk en knijpt haar ogen tot spleetjes om haar frustratie weer te geven, ook al is dat een grote leugen. Ze doet er nog een schepje bovenop door een kledingstuk tegen haar borst te drukken en te doen alsof ze verlegen is.

Maar het maakt me niet uit. Helemaal niet.

Ik neem haar in me op, haar zachte rondingen, haar gladde huid. Haar haar is prachtig, ongeacht de lengte, maar de laatste tijd is het weer langer. Lang en dik, zijdezacht op haar huid en als ik geluk heb… ook op de mijne.

Langzaam laat ze het shirt zakken.

Ik sta spontaan wat rechter op.

‘Ik moet dit onder de jurk dragen,’ zegt ze, haar zogenaamde boosheid alweer verdwenen. Ze frunnikt aan de baleinen van een roomkleurig korset en haar vingers blijven afwezig op de jarretelgordel en de pantykousen met kanten randjes rusten. Ze durft me niet aan te kijken. Ineens is ze verlegen, en nu meent ze het echt.

Vind je het mooi?

De onuitgesproken vraag.

Ik nam aan, toen ze me vroeg deze kleedkamer binnen te komen, dat ik meer zou doen dan staren naar de kleurvariaties in een ongebruikelijk witte muur. Ik ging ervan uit dat ze me iets wilde laten zien.

Dat ik haar moest bekijken.

Ik zie nu dat ik daar gelijk in had.

‘Je bent beeldschoon,’ zeg ik, niet in staat mijn ontzag uit mijn stem te houden. Ik hoor het, die kinderlijke verwondering in mijn toon, en ik schaam me er meer voor dan echt noodzakelijk is. Ik weet dat ik me niet hoef te schamen voor diepgaande gevoelens. Voor het feit dat ik geroerd ben.

Maar toch voel ik me opgelaten.

Jong.

Zachtjes zegt ze: ‘Ik heb het gevoel dat ik de verrassing verpest heb. Je hoort dit allemaal pas tijdens de huwelijksnacht te zien.’

Mijn hart houdt serieus even op met kloppen.

De huwelijksnacht.

Ze komt naar me toe en slaat haar armen om me heen, waarmee ze me bevrijdt uit mijn tijdelijke verlamming. Mijn hart klopt sneller als ze hier staat, zo vlakbij. En ook al heb ik geen idee hoe zij wist dat ik de geruststelling van haar aanraking nodig had, ik ben er dankbaar voor. Ik blaas mijn adem uit, trek haar stevig tegen me aan en voel onze lichamen ontspannen nu ze zich elkaar herinneren.

Ik verberg mijn gezicht in haar haar, adem de zoete geur van haar shampoo en van haar huid in. Het is pas twee weken geleden. Twee weken na het einde van een oude wereld. Het begin van een nieuwe.

Ze voelt nog steeds als een droombeeld.

‘Gebeurt dit allemaal echt?’ fluister ik.

Er wordt luid op de deur geklopt en mijn ruggengraat schiet meteen in een rechte houding.

Ella fronst bij het geluid. ‘Ja?’

‘Het spijt me dat ik u op dit moment stoor, mevrouw, maar er is hier een jongeman die meneer Warner graag wil spreken.’

Ella en ik kijken elkaar aan.

‘Oké,’ zegt ze snel. ‘Niet boos worden.’

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. ‘Waarom zou ik boos worden?’

Ella maakt zich van me los zodat ze me beter kan aankijken. Haar eigen ogen staan helder, schitterend. Vol bezorgdheid. ‘Het is Kenji.’

Ik moet een vlaag van woede onderdrukken die zo venijnig is dat ik mezelf bijna een beroerte bezorg. Ik voel me licht in het hoofd. ‘Wat doet hij hier?’ weet ik uit te brengen. ‘Hoe heeft hij ons in godsnaam weten te vinden?’

Ze bijt op haar lip. ‘We hebben Amir en Olivier meegenomen.’

‘Ah.’ We hebben extra bewakers meegebracht, wat betekent dat ons uitje genoemd is in de openbare beveiligingsupdate. Uiteraard.

Ella knikt. ‘Hij heeft me vlak voor vertrek gevonden. Hij maakte zich zorgen, hij wilde weten waarom we teruggingen naar de oude, ongereguleerde gebieden.’

Ik probeer iets te zeggen, me hardop te verwonderen over Kenji’s onvermogen om een eenvoudige conclusie te trekken ondanks de overdaad aan hints vlak voor zijn neus, maar ze steekt een vinger in de lucht.

‘Ik heb hem verteld,’ zegt ze, ‘dat we op zoek waren naar vervangende outfits, en heb hem eraan herinnerd dat de voorraadcentra op dit moment nog steeds de enige plekken zijn om voedsel, kleding en eh…’ ze wuift met haar hand en fronst, ‘al het andere te kopen. Maar goed, hij zei dus dat hij ons hier wel zou zien. Hij zei dat hij wilde helpen.’

Mijn ogen worden iets groter. Ik voel een nieuwe beroerte opkomen. ‘Hij zei dat hij wilde hélpen.’

Ze knikt.

‘Verbijsterend.’ Een spier in mijn kaak begint te trekken. ‘En grappig, ook, want hij heeft al zo veel geholpen. Gisteravond nog, toen heeft hij ons allebei enorm geholpen door mijn pak en jouw jurk te verwoesten, waardoor we nu gedwongen zijn om kleren te kopen in een…’ – ik kijk om me heen en gebaar willekeurig rond – ‘… wínkel op de dag dat we zouden moeten trouwen.’

‘Aaron,’ fluistert ze. Ze komt weer dichter bij me staan. Ze legt een hand op mijn borst. ‘Hij voelt zich er vreselijk door.’

‘En jij?’ vraag ik terwijl ik haar gezicht en haar gevoelens nauwlettend in de gaten hou. ‘Voel jij je er niet vreselijk bij? Alia en Winston hebben zo hard hun best gedaan om iets schitterends voor je te maken, iets wat speciaal voor jou is ontworpen…’

‘Ik vind het niet erg.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Het is maar een jurk.’

‘Maar het was je trouwjurk,’ zeg ik, al begeeft mijn stem het bijna bij dat laatste woord.

Ze zucht, en in dat geluid hoor ik haar hart breken, meer voor mij dan voor zichzelf. Ze draait zich om en ritst de enorme kledingzak open die aan een haak boven haar hoofd hangt.

‘Jij mag dit nog helemaal niet zien,’ zegt ze terwijl ze meters tule uit de zak trekt, ‘maar ik denk dat het voor jou misschien wel meer betekent dan voor mij, dus…’ Ze draait zich weer terug en glimlacht. ‘… mag jij helpen beslissen wat ik vannacht aantrek.’

Ik kreun bijna hardop bij die herinnering.

Een nachtelijk huwelijk. Wie trouwt er nou in godsnaam ’s nachts? De ongelukkigen. De pechvogels. Al horen we nu bij hen, denk ik.

In plaats van het hele gedoe uit te stellen hebben we het een paar uur uitgesteld, zodat we tijd zouden hebben om nieuwe kleren te kopen. Nou ja, ik heb kleren. Mijn kleding doet er niet toe.

Maar haar jurk. Hij heeft haar jurk vernield op de avond voor onze bruiloft. Als een monster.

Ik vermoord hem nog.

‘Je mag hem niet vermoorden,’ zegt ze, nog steeds bezig om handenvol tule uit de zak te trekken.

‘Ik weet zeker dat ik zoiets niet hardop heb gezegd.’

‘Nee,’ zegt ze, ‘maar je dacht het wel, of niet?’

‘Met hart en ziel.’

‘Je mag hem niet vermoorden,’ zegt ze eenvoudig. ‘Nu niet. Nooit niet.’

Ik zucht.

Ze is nog steeds verwoed bezig om de jurk tevoorschijn te toveren. ‘Vergeef me, lieverd, maar als dit allemaal…’ – ik knik naar de kledingzak en de explosie van tule – ‘… nodig is voor één enkele jurk, dan vrees ik dat ik al weet wat ik ervan vind.’

Ze houdt op met trekken. Met grote ogen draait ze zich om. ‘Vind je hem niet mooi? Je hebt hem nog niet eens gezien.’

‘Ik heb genoeg gezien om te weten dat wat het ook is, het geen jurk is. Het is een willekeurige opeenstapeling van polyester.’ Ik leun langs haar heen en pak de stof tussen duim en wijsvinger. ‘Hebben ze geen zijden tule in deze winkel? Misschien kunnen we de naaister spreken.’

‘Ze hebben hier geen naaisters.’

‘Dit is een kledingwinkel,’ zeg ik. Ik draai het lijfje binnenstebuiten en kijk fronsend naar de steken. ‘Er moet een naaister zijn. Geen heel goede, dat is duidelijk, maar…’

‘Deze jurken worden in een fabriek gemaakt,’ zegt ze tegen me. ‘Voornamelijk door machines.’

Ik ga rechtop staan.

‘Weet je, de meeste mensen zijn niet opgegroeid met privékleermakers op afroep,’ zegt ze met een glimlach rond haar lippen. ‘Wij gewone mensen moesten kleding van het rek kopen. Kant-en-klaar uit de fabriek. Slecht passend.’

‘Ja,’ zeg ik stijfjes. Opeens voel ik me stom. ‘Natuurlijk. Vergeef me. De jurk is best mooi. Misschien moet ik even wachten zodat je hem kunt passen. Ik heb mijn mening veel te voorbarig gegeven.’

Om een of andere reden maakt mijn antwoord alles alleen maar erger.

Ze kreunt, werpt me een enkele, verslagen blik toe en laat zich op de kleine stoel in de kleedkamer ploffen. Ze trekt haar voeten op de stoel.

Mijn hart voelt zwaar.

Ze laat haar gezicht in haar handen zakken. ‘Het is echt een ramp, hè?’

Weer een snel klopje op de deur. ‘Meneer? De jonge gentleman wil u echt heel graag…’

‘Hij is echt geen gentleman,’ zeg ik nors. ‘Zeg hem dat hij moet wachten.’

Er volgt een korte aarzeling. En dan: ‘Ja, meneer.’

‘Aaron.’

Ik hoef niet op te kijken om te weten dat mijn onbeschoftheid haar niet bevalt. De eigenaar van dit voorraadcentrum heeft zijn hele winkel voor ons gesloten, en ze zijn uitermate vriendelijk geweest. Ik weet dat ik me als een hufter gedraag. Op dit moment lijk ik daar weinig aan te kunnen doen.

‘Aáron.’

‘Vandaag is je trouwdag,’ zeg ik, maar ik kan haar niet aankijken. ‘Hij heeft je trouwdag verpest. Onze trouwdag.’

Ze staat weer op. Ik voel haar frustratie wegzakken. Veranderen. Via droefheid, blijdschap, hoop, angst en dan…

Gelatenheid.

Een van de ergst mogelijke gevoelens op wat een gelukzalige dag hoort te zijn. Gelatenheid is nog erger dan frustratie. Veel erger.

Mijn woede verkalkt.

‘Hij heeft de dag niet verpest,’ zegt ze uiteindelijk. ‘We kunnen er nog wat van maken.’

‘Je hebt gelijk,’ zeg ik, en ik trek haar tegen me aan. ‘Uiteraard heb je gelijk. Het doet er niet echt toe. Zo belangrijk is het niet.’

‘Maar het is mijn trouwdag,’ zegt ze. ‘En ik heb niets om aan te trekken.’

‘Je hebt gelijk.’ Ik druk een kus boven op haar hoofd. ‘Ik vermoord hem.’

Opeens wordt er op de deur gebonsd.

Ik verstijf. Draai me met een ruk om.

‘Hé, jongens?’ Nog meer gebonk. ‘Ik weet dat jullie superpissig op me zijn, maar ik heb goed nieuws, ik zweer het. Ik regel dit. Ik zal het goedmaken.’

Ik wil net antwoorden wanneer Ella aan mijn hand trekt en mijn venijnige reactie met een enkel gebaar afkapt. Ze werpt me een blik toe die overduidelijk wil zeggen: Geef hem een kans.

Ik zucht en voel hoe de woede weer gaat liggen in mijn lijf, hoe ik mijn schouders laat hangen onder het gewicht ervan. Met tegenzin doe ik een stap opzij zodat zij dit met die idioot kan afhandelen op de manier die haar voorkeur heeft.

Het is tenslotte haar trouwdag.

Ella gaat dichter bij de deur staan. Ze wijst ernaar en prikt met haar vinger in de richting van de ongebruikelijk witte verf terwijl ze praat. ‘Laat dit de moeite waard zijn, Kenji, anders zal Warner je vermoorden en ik zal hem daarbij helpen.’

En meer heb ik niet nodig.

Ik glimlach alweer.

TWEE

We worden teruggebracht naar de Vrijplaats op dezelfde manier als we tegenwoordig overal naartoe worden gereden: in een zwarte, kogelwerende suv-terreinwagen. Maar door die auto en de donkergetinte ramen zijn we des te opvallender, en dat baart me zorgen.

Ik probeer mijn reactie te verbergen als we door het bosrijke gebied vlak buiten de Vrijplaats rijden, maar ik kan een grimas niet onderdrukken, en ik kan er ook niets tegen doen dat mijn hele lichaam zich spant alsof ik me schrap zet voor een gevecht. Na de val van Het Herstel zijn de meeste rebellengroeperingen teruggekeerd in de openbaarheid om weer deel te nemen aan de wereld.

Maar wij niet.

Vorige week waren we nog bezig deze onverharde weg vrij te maken voor de suv, zodat het pad nu wel zo dicht mogelijk bij de ongemarkeerde ingang zou komen, maar ik weet niet of het echt helpt. Een groep mensen dromt nu alweer zo dicht om ons heen dat we maar een paar centimeter vooruitkomen. De meeste mensen bedoelen het goed, maar ze schreeuwen en bonzen op de auto met het enthousiasme van een strijdlustige menigte, en elke keer dat we dit hele circus moeten doorstaan moet ik mezelf fysiek dwingen om kalm te blijven. Om rustig op mijn plek te blijven zitten en vooral niet mijn pistool uit de holster onder mijn jack vandaan te trekken.

Het is lastig.

Ik weet dat Ella zichzelf kan beschermen – dat heeft ze al duizend keer bewezen – maar toch maak ik me zorgen. Ze is bijna angstaanjagend berucht geworden. Tot op zekere hoogte geldt dat voor ons allemaal wel. Maar Juliette Ferrars, zoals de wereld haar kent, kan nergens naartoe gaan en niets doen zonder dat ze een hele mensenmenigte aantrekt.

Ze zeggen dat ze van haar houden.

Maar we blijven voorzichtig. Er zijn nog steeds een hoop lieden op de wereld die niets liever willen dan de uitgemergelde restanten van Het Herstel nieuw leven inblazen. De moord op een geliefde held zou de effectiefste manier zijn om een dergelijk plan aan te pakken. We werken nu weliswaar met ongekend hoge privacylevels in de Vrijplaats, waar Nouria’s zicht- en geluidsbarrières ons vrijheden bieden die we nergens anders hebben, maar het is ons niet gelukt onze exacte locatie geheim te houden. Mensen weten in globale zin waar ze ons kunnen vinden, en op dat kleine beetje informatie draaien ze nu al wekenlang. De burgers staan ons op te wachten – met duizenden tegelijk – elke dag weer.

En dat alleen maar om een glimp op te vangen.

We hebben barricades moeten neerzetten. We hebben extra bewakers in dienst moeten nemen, gewapende soldaten van de plaatselijke sectoren moeten rekruteren. Dit gebied is onherkenbaar als je het vergelijkt met een maand geleden. Het is een heel andere wereld. En ik voel mijn lichaam verstijven als we de ingang naderen. We zijn er nu bijna.

Ik kijk op, sta op het punt om iets te zeggen…

‘Geen zorgen.’ Kenji kijkt me recht in mijn ogen. ‘Nouria heeft de beveiliging verhoogd. Als het goed is, staat er een heel team klaar dat ons opwacht.’

‘Ik weet niet waarom dit allemaal nodig is,’ zegt Ella, die nog steeds uit het raam staart. ‘Waarom kan ik niet gewoon even blijven staan om met ze te praten?’

‘Omdat je de laatste keer bijna onder de voet gelopen werd,’ zegt Kenji geërgerd.

‘Dat is maar één keertje gebeurd.’

Kenji’s ogen worden groot van woede, en op dit punt zijn hij en ik het volledig met elkaar eens. Ik leun naar achteren en kijk toe terwijl hij zijn vingers gebruikt voor de opsomming die volgt: ‘Op diezelfde dag dat je bijna onder de voet gelopen werd, probeerde iemand je haar af te knippen. Op een andere dag probeerde een stel mensen je te zoenen. Mensen werpen je letterlijk hun pasgeboren baby toe. Bovendien heb ik al zes mensen geteld die het in hun broek deden in jouw nabijheid, en ik wil er nog even aan toevoegen dat dat niet alleen zorgwekkend, maar ook zeer onhygiënisch is, vooral als ze je net omhelzen terwijl ze daarmee bezig zijn.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘De menigtes zijn te groot, prinses. Te sterk. Te fanatiek. Iedereen schreeuwt in je gezicht, ze vechten onderling om jou maar te kunnen aanraken. De helft van de tijd kunnen we je niet eens beschermen.’

‘Maar…’

‘Ik weet dat de meeste van deze mensen het goed bedoelen,’ zeg ik, en ik pak haar hand.

Ze draait zich om op haar stoel en kijkt me aan. ‘Ze zijn grotendeels vriendelijk. Nieuwsgierig. Overweldigd door dankbaarheid. Ze willen hun vrijheid wanhopig graag een gezicht geven.’

‘Dat weet ik,’ zeg ik, ‘want ik controleer de menigte altijd, ik tast hun energie af naar woede of gewelddadigheid. En ook al is het overgrote deel goedaardig…’ – ik zucht en schud mijn hoofd – ‘… lieverd, je hebt onlangs heel veel vijanden gemaakt. Deze enorme, ongecontroleerde massa is niet veilig. Nog niet. Misschien wel nooit.’

Ze ademt diep in en blaast haar adem langzaam weer uit. ‘Ik weet dat je gelijk hebt,’ zegt ze zacht. ‘Maar op een of andere manier voelt het verkeerd om niet te praten met de mensen voor wie we hebben gevochten. Ik wil dat ze weten hoe ik me voel. Ik wil dat ze weten hoeveel we om hen geven, en wat we allemaal nog van plan zijn te gaan doen qua wederopbouw, zodat alles weer in orde is.’

‘Dat komt vanzelf,’ zeg ik. ‘Ik zal ervoor zorgen dat je de kans krijgt om al die dingen te zeggen. Maar het is pas twee weken geleden, lieverd. Op dit moment beschikken we niet over de juiste infrastructuur om dat klaar te spelen.’

‘Maar we zijn er wel mee bezig, toch?’

‘We zijn ermee bezig,’ zegt Kenji. ‘En trouwens… niet dat ik nou met smoesjes aankom of zo, maar… als je me niet had gevraagd het wederopbouwcomité voorrang te geven, had ik waarschijnlijk ook niet het bevel gegeven om een stel onveilige gebouwen te slopen, waaronder dus Winston en Alia’s studio, waarvan ik dus…’ – hij steekt zijn handen omhoog – ‘… niet wíst dat het hun studio was. En nogmaals, het is niet dat ik mijn verwerpelijke gedrag probeer goed te praten of zo, maar… hoe had ik in godsnaam moeten weten dat dat een creatieve studio was? Hij stond officieel in de boeken als onveilig, rijp voor de sloop…’

‘Zij wisten niet dat het pand op de slooplijst stond,’ zegt Ella, met iets van ongeduld in haar stem. ‘Ze hebben er juist hun studio van gemaakt omdat niemand anders er iets mee deed.’

‘Ja,’ zegt Kenji, wijzend naar haar. ‘Snap ik. Maar kijk, dat wist ik dus weer niet.’

‘Winston en Alia zijn je vrienden,’ merk ik nogal onvriendelijk op. ‘Hoor je dat soort dingen dan niet te weten?’

‘Luister, gast, het is nogal een hectische tijd sinds de wereld is ingestort, oké? Ik had het druk.’

‘We hebben het allemaal druk.’

‘Oké, genoeg,’ zegt Ella, en ze steekt haar hand omhoog. Ze kijkt uit het raam en fronst. ‘Er komt iemand naar ons toe.’

Kent.

‘Wat doet Adam hier?’ vraagt Ella. Ze draait zich weer terug en kijkt Kenji aan. ‘Wist je dat hij zou komen?’

Als Kenji al antwoord geeft, dan hoor ik het niet. Ik kijk uit de zeer verduisterde ramen naar het schouwspel buiten en zie Adam zich een weg door de menigte naar de auto banen. Hij ziet er ongewapend uit. Hij roept iets in de zee van mensen, maar ze vallen niet meteen stil. Nog een paar pogingen en dan zijn ze rustig. Duizenden gezichten draaien zich om en staren hem aan.

Het kost moeite om hem te verstaan.

En dan doet hij langzaam een stap naar achteren wanneer tien zwaarbewapende mannen en vrouwen op onze auto af stappen. Hun lichamen vormen een muur tussen het voertuig en de ingang naar de Vrijplaats, en Kenji is als eerste de auto uit – onzichtbaar gaat hij voorop. Hij projecteert zijn gave om Ella te beschermen, en ik steel zijn kracht voor mezelf. Met z’n drieën – alle drie onzichtbaar – lopen we behoedzaam naar de ingang.

Pas als we eenmaal binnen zijn, veilig binnen de grenzen van de Vrijplaats, kan ik me eindelijk ontspannen.

Een beetje.

Ik kijk achterom, zoals ik dat altijd doe, naar de menigte die zich verzameld heeft vlak buiten de onzichtbare barrière die ons hele kamp beschermt. Op sommige dagen blijf ik hier staan om de gezichten te bestuderen, op zoek naar iets. Wat dan ook. Een nog onbekende dreiging, iets naamloos.

‘Hé… cool,’ zegt Winston, en zijn onverwachte stem haalt me uit mijn dagdroom.

Ik draai me om om naar hem te kijken en zie dat hij bezweet is. Buiten adem komt hij bij ons staan.

‘Zo blij dat jullie weer terug zijn,’ zegt hij nog steeds hijgend. ‘Weet een van jullie heel toevallig iets over leidingwerk repareren? We hebben in een van de tenten nogal een probleempje met de riolering, en het is nu alle hens aan dek.’

We zijn weer snel terug in de werkelijkheid.

Dat houdt ons nederig.

Maar Ella doet een stap naar voren en steekt haar hand al uit naar de – grote goden, is dat ding nat? – moersleutel in Winstons hand, en ik kan het bijna niet geloven. Ik sla een arm rond haar middel en trek haar naar achteren.

‘Alsjeblieft, lieverd. Niet vandaag. Misschien een andere dag. Maar niet vandaag.’

‘Wat?’ Ze kijkt om. ‘Waarom niet? Ik ben heel goed met een moersleutel. Hé, trouwens,’ zegt ze terwijl ze zich omdraait naar de anderen, ‘wisten jullie dat Ian stiekem heel goed is in houtbewerking?’

Winston lacht.

‘Dat was alleen voor jou een geheim, prinses,’ zegt Kenji.

Ze fronst. ‘Nou, we waren onlangs dus een van de gebouwen aan het repareren die nog wel te redden zijn, en hij heeft me geleerd om te gaan met alles wat er in zijn gereedschapskist zit. Ik heb hem geholpen het dak te maken,’ zegt ze stralend.

‘Dat is een vreemde reden om de uren vlak voor je bruiloft door te brengen met uitwerpselen uit een toilet scheppen.’ Kent komt op ons af gewandeld. Hij lacht.

Mijn broer.

Heel vreemd.

Hij ziet er gelukkiger en gezonder uit dan ik ooit heb meegemaakt. Hij had meer dan een week nodig om te herstellen nadat we hem hiernaartoe hadden gebracht, maar zodra hij weer bij bewustzijn was en we hem vertelden wat er allemaal was gebeurd – en hem hadden verzekerd dat met James alles goed ging – viel hij flauw.

En hij werd pas twee dagen later wakker.

Sindsdien is hij een heel ander persoon geworden. Hij is bijna uitbundig te noemen. Hij is blij voor iedereen. Een bepaalde duisternis kleeft nog steeds aan ons allemaal – en zal dat waarschijnlijk voorgoed blijven doen – maar Adam lijkt onmiskenbaar veranderd.

‘Ik wilde jullie alvast even laten weten,’ zegt hij, ‘dat we nu iets nieuws toepassen. Nouria wil dat ik naar buiten ga en een algemene deactivatie uitvoer voordat iemand het terrein binnenkomt of verlaat. Gewoon bij wijze van voorzorgsmaatregel.’ Hij kijkt naar Ella. ‘Juliette, vind je dat goed?’

Juliette.

Er zijn zo veel dingen veranderd toen we terugkeerden, en dit is er een van. Ze heeft haar naam weer aangenomen. Ze heeft hem zich toegeëigend. Ze zei dat ze bang was dat ze de geest van mijn vader te veel macht over haar zou geven door Juliette volledig uit haar leven te wissen. Ze realiseerde zich dat ze haar jaren als Juliette niet wilde vergeten, dat ze ook de jonge vrouw die ze was niet tekort wil doen – de jonge vrouw die tegen alle verwachtingen in vocht om te overleven. Juliette Ferrars is wie ze was toen de wereld haar leerde kennen, en ze wil dat dat zo blijft.

Ik ben de enige die haar nu nog Ella mag noemen.

Dat is iets tussen ons. Een band met onze gedeelde geschiedenis, een erkenning van ons verleden, van de liefde die ik altijd voor haar heb gekoesterd, ongeacht haar naam.

Ik zie haar lachen met haar vrienden terwijl ze een hamer uit Winstons gereedschapsriem trekt en doet alsof ze Kenji ermee voor zijn kop slaat – hij zal het ongetwijfeld verdiend hebben. Lily en Nazeera verschijnen als uit het niets. Lily heeft een klein hoopje hond bij zich dat zij en Ian hebben gered uit een verlaten gebouw vlakbij. Ella laat de hamer met een plotselinge kreet vallen en Adam doet van schrik een sprongetje naar achteren. Ze pakt het vieze, smerige diertje over en bedekt hem met kusjes, ook al blaft hij wild en woest naar haar. Dan draait ze zich om en kijkt me aan, ook al keft het beest nog steeds in haar oor, en ik zie ineens dat haar ogen vol tranen staan. Ze huilt om een hond.

Juliette Ferrars, een van de meest gevreesde, meest vereerde helden van onze huidige wereld, huilt om een hond. Misschien begrijpt niemand dat, maar ik weet dat dit de eerste keer is dat ze er eentje in haar armen heeft. Zonder aarzeling, zonder angst, zonder gevaar dat ze een onschuldig wezen kwaad doet. Voor haar is dit puur geluk.

In de ogen van de wereld is ze ontzagwekkend.

In mijn ogen?

Is zij de wereld.

Dus wanneer ze het diertje in mijn afkerige armen dumpt, hou ik het vast, zonder te klagen als het beest mijn gezicht likt met dezelfde tong waarmee het ongetwijfeld ook zijn eigen achterste heeft schoongemaakt. Ik blijf kalm en laat niets merken, zelfs niet als zijn warme speeksel langs mijn nek druipt. Ik hou het rustig vast terwijl het zijn smerige pootjes in mijn jas slaat en zijn nagels in de wol blijven haken. Ik blijf zelfs zo bedaard dat het dier uiteindelijk kalmeert en zijn nerveuze pootjes tegen mijn borst aan legt. Het jammert en jankt als het me aanstaart, tot ik dan maar een hand optil en over zijn kopje laat glijden.

Als ik haar hoor lachen, ben ik gelukkig.

DRIE

‘Warner?’

‘Meneer Warner?’

Ik schrik bijna als ik mijn naam opeens in stereo hoor. Ik absorbeer de verrassing met een geoefende kalmte en zet de hond weer voorzichtig neer op de grond. Ik wil me omdraaien in de richting van de bekende stemmen, maar het bevrijde dier besluit niets met zijn verworven vrijheid te doen. In plaats daarvan tilt het een pootje op en drukt dat jammerend tegen mijn broekspijp terwijl het zijn kopje naar me optilt en me smekend om iets te doen aankijkt.

Te eten geven? Aaien?

De hond blaft en ik kijk hem een keer strak aan, waarna hij stilvalt en zijn ogen neerslaat. Zijn magere lijfje zakt naar de grond en hij legt zijn kop op zijn pootjes, zo dicht tegen me aan dat zijn zwarte neus tegen mijn laars stoot. Ik zucht.

‘Meneer Warner?’ herhaalt Castle.

Hij staart me aan, samen met zijn dochter, Nouria. Zij verbreekt het oogcontact slechts kort genoeg om haar vader een bijna onopvallende blik van frustratie te tonen.

Ik kijk van de een naar de ander. Blijkbaar hebben ze nog steeds niet definitief afgesproken wie er precies welke taken heeft hier.

‘Ja?’ vraag ik, en ik voel al iets van onrust naar boven borrelen.