Colofon

Een vloek zo eenzaam

NUR 285

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 Brigid Kemmerer

This translation of A Curse So Dark and Lonely published by Blossom Books by arrangement with Bloomsbury Publishing Inc. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: A Curse So Dark and Lonely

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagillustratie: Shane Rebenschied

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak ebook: Studio L.E.O.

Een hart zo vurig

NUR 285

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2020 Brigid Kemmerer

This translation of A Heart So Fierce and Broken published by Blossom Books by arrangement with Bloomsbury Publishing Inc. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: A Heart So Fierce and Broken

Nederlandse vertaling: Tine Poesen

Omslagillustratie: Shane Rebenschied

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak ebook: Studio L.E.O.

Een eed zo duivels

NUR 285

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2021 Kristen Ciccarelli

This translation of A Vow So Bold and Deadly published by Blossom Books by arrangement with Bloomsbury Publishing Inc. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: A Vow So Bold and Deadly

Nederlandse vertaling: Tine Poesen

Omslagillustratie: Shane Rebenschied

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat

Opmaak ebook: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @brigidkemmerer

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

WORD VERLIEFD. VERBREEK DE VLOEK. RED HET KONINKRIJK.

Brigid Kemmerer

Vertaald door Merel Leene

Voor mijn nieuwe familie bij Stone Forge CrossFit

Bedankt dat jullie me hebben laten zien hoeveel sterker ik kon zijn

Lieve lezer,

Net als heel veel anderen was ik vroeger (ahum, nog steeds) een enorme Disney-fan. Er waren een paar films die ik tot mijn lievelings rekende, en Belle en het Beest was daar zeker één van. De mooie jurken, de bibliotheek (duh), de zielige, schattige vader en de slechte Gaston met zijn sukkelige hulpje LeFou. Het ging er bij mij allemaal in als zoete koek. Dat het eigenlijk best een raar verhaal is met als thema het Stockholm Syndroom, deed me niets (en nog steeds kan ik me daar niet echt druk om maken want het is toch romantisch (insert heart eyes)).

Deze hervertelling heeft me gegrepen omdat het weer net zo’n zoetsappig liefdesverhaal is (yum!), maar er was meer. Ik vond de link tussen een magische wereld en onze wereld geweldig (hopen we niet allemaal om op een dag zo’n portaal te vinden?) en ik vond het feit dat prins Rhen elke keer zijn eigen nachtmerrie moet beleven heel erg tof.

Ik ben ontzettend benieuwd wat jij ervan vindt en of het wat jou betreft kan tippen aan de Disney-film, het bij lange na niet haalt óf er qua awesomeness keihard overheen gaat. Laat je het aan ons weten?

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

1

Rhen

Onder mijn vingernagels zit bloed. Ik vraag me af hoeveel mensen ik deze keer heb gedood.

Ik duw mijn handen in de ton naast de stallen. Het ijskoude water bijt in mijn huid, maar het bloed gaat er niet af. Eigenlijk zou het me niets uit moeten maken, want over een uurtje is het allemaal toch weg, maar ik verfoei dit. Het bloed. Dat ik niets weet.

Ergens achter me klepperen hoeven op de keitjes, gevolgd door gerinkel van paardentuig.

Ik hoef niet te kijken. Mijn wachtcommandant volgt altijd op veilige afstand totdat de metamorfose compleet is.

Wachtcommandant. Alsof Grey nog wachters heeft om te commanderen.

Alsof hij de rang niet bij gebrek aan anderen heeft verdiend.

Nadat ik het water van mijn handen heb geschud, draai ik me om. Grey staat een paar meter achter me, met aan de teugel IJzerhart, het snelste paard uit de stal. Het dier ademt zwaar; ondanks de vroege ochtendkou glimmen zijn borst en flanken van het zweet.

Hoelang we hier ook al gevangen zitten, Greys verschijning blijft telkens weer een verrassing. Hij ziet er even jong uit als op de dag dat hij een plek bij de elitetroepen van de koninklijke lijfwacht verdiende. Zijn donkere haar een beetje warrig, zijn huid glad, zonder rimpels. Zijn uniform past hem nog uitstekend; elk gespje en riempje perfect in orde, elk wapen glimmend in het bijna-duister.

Ooit fonkelde er iets van gretigheid in zijn ogen, een vonkje verlangen naar avontuur. Naar uitdaging.

Die glans is allang gedoofd – het enige onderdeel van zijn uiterlijk dat niet door de vloek herschapen wordt.

Ik vraag me af of hij zich ook over mijn onveranderde verschijning verbaast.

‘Hoeveel?’ vraag ik.

‘Niet een. Deze keer waren al uw onderdanen veilig.’

Deze keer. Ik zou opgelucht moeten zijn. Dat ben ik niet. Mijn onderdanen zullen snel genoeg opnieuw in gevaar verkeren. ‘En het meisje?’

‘Verdwenen. Zoals altijd.’

Opnieuw kijk ik naar het bloed op mijn handen en ik voel de vertrouwde beklemming op mijn borst. Ik draai me om naar de ton en steek mijn handen nog eens onder water. Het is zo koud dat het me bijna de adem beneemt.

‘Ik zit onder het bloed, commandant.’ Woede vlamt op in mijn borst. ‘Ik heb iets gedood.’

Alsof zijn paard gevaar bespeurt, stampt en danst het aan de teugel. Grey steekt een hand uit om het dier te kalmeren.

Ooit zou er een stalknecht naar buiten zijn gerend om het paard van hem over te nemen, zeker bij het horen van mijn barse toon. Ooit was er een kasteel vol hovelingen, geschiedschrijvers en adviseurs die er goed geld voor over zouden hebben gehad om een sappige roddel te horen over prins Rhen, kroonprins van Sinteldaal.

Ooit was er een koninklijke familie die de wenkbrauwen zou hebben gefronst om mijn fratsen.

Nu ben alleen ik er nog, en Grey.

‘Ik had een spoor van mensenbloed uitgezet op het pad dat het bos uit loopt,’ zegt hij, onaangedaan door mijn woede. Hij is dit gewend. ‘Het paard kon het goed bijhouden, totdat u in het zuidelijkste gedeelte van uw landerijen een roedel herten tegenkwam. We zijn ver uit de buurt van de dorpen gebleven.’

Dat verklaart de vermoeidheid van het dier. We hebben vannacht ver gereisd.

‘Ik neem het paard wel,’ zeg ik. ‘De zon komt bijna op.’

Grey geeft me de teugels. Het laatste uur is altijd het moeilijkst. Alweer vol spijtgevoelens vanwege mijn falen. En als altijd wil ik alleen nog maar dat dit voorbij is.

‘Nog speciale verzoeken, sire?’

Aanvankelijk was ik zo frivool om daarop ja te zeggen. Ik koos voor blond of bruin. Grote borsten of lange benen of een wespentaille. Ik verwende en fêteerde ze, en als ze niet voor me vielen, was een ander vlug gevonden. De eerste keer leek de vloek vooral een spel.

Zoek er eentje die jíj leuk vindt, Grey, zei ik lachend, alsof het een voorrecht was om vrouwen voor zijn prins te mogen uitzoeken.

Toen veranderde ik, het monster raasde door het kasteel en liet een bloedbad achter.

Tegen de tijd dat het seizoen opnieuw begon, had ik geen familie meer over. Geen bedienden. Alleen zes wachters, van wie er twee zwaargewond waren.

Na het derde seizoen had ik er nog een.

Grey wacht nog steeds op een antwoord.

Ik kijk hem in de ogen. ‘Nee, commandant. Het maakt me niet uit.’ Zuchtend loop ik al met het paard naar de stallen, maar opeens blijf ik staan en draai me om. ‘Wiens bloed heb je voor dat spoor gebruikt?’

Grey stroopt zijn mouw op. Een lange snijwond, waaruit nog een traag, karmozijnen stroompje bloed sijpelt.

Ik zou hem kunnen bevelen zijn arm te verbinden, maar over een uur, wanneer de zon helemaal op is, zal de wond verdwenen zijn.

Net als het bloed op mijn handen en het zweet op de flanken van het paard. De keitjes zullen warm zijn van de vroege herfstzon, en mijn adem zal niet langer wolkjes vormen in de ochtendkou.

Het meisje zal verdwenen zijn en het seizoen zal opnieuw beginnen.

Ik zal weer net achttien zijn.

Voor de driehonderdzevenentwintigste keer.

2

Harper

In Washington D.C. is het zo koud dat het verboden zou moeten worden.

Ik trek de capuchon van mijn hoody over mijn hoofd, maar de stof is tot op de draad versleten, dus veel helpt het niet. Ik vind het vreselijk om buiten op de uitkijk te staan, maar mijn broer neemt het ergste deel van deze klus voor zijn rekening, dus probeer ik niet te klagen.

Ergens verderop in de straat schreeuwt een man, een claxon schettert. Terwijl ik een huivering onderdruk, kruip ik nog wat verder weg in de schaduw. Naast de stoeprand vond ik net een oud breekijzer en ik klem mijn vingers om het roestige metaal, maar de onbekende schreeuwer lijkt ver bij me vandaan.

Een blik op de stopwatch op Jakes telefoon vertelt me dat hij nog dertien minuten heeft. Dertien minuten, daarna is hij klaar en kunnen we een kop koffie halen.

Niet dat we geld hebben, maar Jake heeft altijd tijd nodig om weer rustig te worden en hij zegt dat koffie helpt. Ik word er juist opgefokt van, waardoor ik niet meer kan slapen en pas tegen vieren ’s ochtends in bed stort, waarna ik natuurlijk school mis. Van dit laatste schooljaar heb ik al zo veel dagen overgeslagen dat het waarschijnlijk niet veel meer uitmaakt. In elk geval heb ik geen vrienden die me zullen missen.

En dus zullen Jake en ik aan een hoektafeltje zitten in de cafetaria die de hele nacht open blijft, en zijn handen zullen een paar minuten trillen om zijn mok. Daarna zal hij me vertellen wat hij moest doen. Veel goeds is het nooit.

Ik moest dreigen dat ik zijn arm zou breken. Ik draaide zijn arm op zijn rug. Volgens mij trok ik hem bijna uit de kom. Zijn kinderen waren erbij. Het was afschuwelijk.

Ik moest hem slaan. Zei tegen hem dat ik zou doorgaan totdat er een tand loszat. Toen vond hij het geld opeens heel snel.

Deze vent was muzikant. Ik heb gedreigd een van zijn vingers te verbrijzelen.

Ik wil niet horen op wat voor manieren hij ze geld weet te ontfutselen. Mijn broer is lang en heeft de bouw van een rugbyspeler, maar hij is altijd zachtaardig en vriendelijk geweest. Toen mam net ziek was en pap met Lawrence en zijn mannen te maken kreeg, zorgde Jake goed voor mij. Hij liet me in zijn kamer slapen of smokkelde me het huis uit om een ijsje te gaan eten. Dat was toen pap er nog was, toen pap degene was die bedreigd werd door Lawrence’ ‘collectanten’, de mannen die bij ons aan de deur kwamen om het geld op te eisen dat pap had geleend.

Nu is pap er niet meer. En Jake speelt collectant om te zorgen dat die lui ons met rust laten.

Het schuldgevoel bezorgt me buikpijn. Als het alleen aan mij lag, liet ik het hem niet doen.

Maar het ligt niet alleen aan mij. Mam is er ook nog.

Volgens Jake zou hij best meer voor Lawrence kunnen doen. Om daarmee tijd te winnen. Maar dat zou betekenen dat hij de dingen waarmee hij nu alleen nog maar dreigt ook echt moet uitvoeren. Het zou betekenen dat hij mensen werkelijk pijn moet gaan doen.

Het zou hem kapot maken. Nu al kan ik zien dat dit hem verandert. Soms wilde ik dat hij zijn koffie in stilte dronk.

Toen ik dat een keer tegen hem zei, werd hij kwaad. ‘Dus jij vindt het moeilijk om ernaar te luisteren? Ik moet het dóén.’ Zijn stem klonk gespannen, nors, en sloeg bijna over. ‘Jij hebt geluk, Harper. Jij hebt geluk dat je er alleen over hoeft te horen.’

Nou. Wat een geluksvogel.

Maar meteen daarna voelde ik me egoïstisch, want hij heeft gelijk. Ik ben niet snel en niet sterk. Op de uitkijk staan is de enige manier waarop ik van hem mag helpen. Dus nu houd ik mijn mond als hij over zijn bijna-wreedheden moet vertellen. Vechten kan ik niet, maar luisteren wel.

Ik werp een blik op de telefoon. Twaalf minuten. Als zijn tijd om is, houdt dat in dat de klus is misgelopen en dan is het de bedoeling dat ik ervandoor ga. Mam meeneem. Ergens onderduik.

Het is weleens weggetikt tot drie minuten. Twee minuten. Maar altijd duikt hij weer op, hijgend en soms bespat met bloed.

Voorlopig maak ik me nog geen zorgen.

Roest bladdert af onder mijn vingertoppen als ik het ijskoude breekijzer in mijn hand laat rollen. Het duurt niet lang meer tot de zon opgaat, maar waarschijnlijk ben ik tegen die tijd zo door en door koud dat ik het niet eens meer merk.

Ergens dichtbij klinkt een lichte, vrouwelijke lach en ik gluur even om het hoekje van de portiek. Er staan twee mensen op de hoek van de straat, precies aan de rand van de lichtkring onder een lantaarnpaal. Het haar van het meisje glanst als in een shampooreclame en zwaait heen en weer terwijl ze een beetje wankelt. Alle cafés zijn om drie uur gesloten, maar het is duidelijk dat zij niet is gestopt. Naast haar petieterige minirokje en openhangende spijkerjack lijkt mijn sweatshirt wel een donsjas.

De man is passender gekleed, in donkere kleding met een lange jas. Ik twijfel net of het een agent is die een hoertje oppakt of een vent die een meisje versiert wanneer de man zijn hoofd omdraait. Ik duik de portiek weer in.

Haar lach schalt over straat. Of hij is ontzettend grappig, of dat meisje is straalbezopen.

De lach eindigt abrupt in een snik. Alsof iemand de stekker eruit heeft getrokken.

Ik houd mijn adem in. Plotseling is het doodstil.

Ik kan het niet riskeren om te kijken.

Ik kan het niet riskeren om níét te kijken.

Jake zou woest worden. Ik heb maar één taak. Ik stel me voor dat hij schreeuwt: Hou je erbuiten, Harper! Je bent toch al kwetsbaar!

Hij heeft gelijk, maar dat ik cerebrale parese heb, betekent niet dat ook mijn nieuwsgierigheid verlamd is. Ik gluur om het hoekje van de portiek.

De blondine hangt slap als een marionet in de armen van de man; haar hoofd is opzij gevallen. Hij heeft zijn arm onder haar knieën gestoken en kijkt telkens weer links en rechts de straat in.

Jake wordt razend als ik de politie bel. Zijn bezigheden zijn namelijk ook niet echt legaal. Als de politie komt, loopt Jake gevaar. Loop ik gevaar. Loopt mam gevaar.

Ik blijf maar staren naar dat blonde haar, naar de slappe arm die over de grond sleept. Misschien is hij wel een mensenhandelaar. Misschien is ze dood… of zo goed als. Ik kan niet niks doen.

Ik schop mijn sneakers uit zodat die stomme linkervoet van me geen herrie maakt terwijl hij over straat sleept. Als ik wil, kan ik best snel zijn, maar zachtjes doen is lastig. Terwijl ik erheen ren, til ik het breekijzer boven mijn hoofd.

Op het allerlaatste moment draait hij zich om en waarschijnlijk redt hij daarmee zijn leven. Het breekijzer landt op zijn schouders in plaats van op zijn hoofd. Kreunend wankelt hij naar voren. Het meisje valt languit op de stoep.

Ik breng het breekijzer omhoog om hem opnieuw te raken, maar de man slaat terug voordat ik er klaar voor ben. Hij blokkeert mijn slag en ramt met zijn elleboog tegen mijn borst, terwijl hij zijn enkel achter de mijne haakt. Ik val al voordat ik het in de gaten heb. Mijn lichaam slaat hard tegen het beton.

Plotseling is hij daar, bijna boven op me. Ik haal uit. Ik kan niet bij zijn hoofd, maar raak wel zijn heup. Daarna zijn ribben.

Hij grijpt mijn pols en duwt mijn arm met kracht tegen de grond. Gillend probeer ik van hem weg te draaien, maar het voelt alsof hij op mijn rechterheup knielt. Met zijn vrije arm duwt hij tegen mijn borst. Het doet pijn. Heel erg.

‘Laat je wapen los.’ Hij heeft een accent, maar ik kan het niet plaatsen. En nu zijn gezicht vlak boven dat van mij hangt, dringt tot me door dat hij jong is, niet veel ouder dan Jake.

Ik klem mijn vingers nog steviger rond het ijzer. Mijn adem stijgt in grote paniekwolken tussen ons op. Ik sla naar hem met mijn vrije hand, maar ik zou net zo goed tegen een standbeeld kunnen meppen. Hij verstevigt zijn greep om mijn pols, totdat ik serieus denk dat de botjes over elkaar schuren.

Er ontsnapt me een zacht gejank, maar ik klem mijn kiezen op elkaar en houd vol.

‘Laat los,’ zegt hij opnieuw, zijn stem gezwollen van woede.

‘Jake!’ schreeuw ik, in de hoop dat er zo veel tijd is verstreken dat hij alweer op de terugweg is. Vanaf de stoep steken dolken van ijs in mijn rug. Elke spier doet pijn, maar ik vecht door. ‘Jake! Iemand, help!’

Ik probeer naar zijn ogen te krabben, maar hij grijpt me alleen maar steviger vast. Zijn blik boort zich in de mijne, en ik zie geen enkele aarzeling bij hem. Mijn pols staat op het punt van breken.

Ergens in de buurt klinkt plotseling een sirene, maar het is toch al te laat. Als ik opnieuw naar zijn gezicht uithaal, tref ik in plaats daarvan zijn nek. Onder mijn nagels welt bloed op en zijn blik wordt moordzuchtig. Achter hem licht de hemel al op, roze met oranje vegen.

Zijn vrije hand beweegt omhoog en ik weet niet wat hij van plan is: me slaan, wurgen of de nek breken. Het maakt niet uit. Dit is het dan. Het laatste wat ik zie, zal een prachtige zonsopgang zijn.

Ik heb het mis. Zijn hand slaat niet toe.

In plaats daarvan verdwijnt de hemel helemaal.

3

Rhen

Het zonlicht verguldt de lampen in mijn woonkamer, werpt schaduwen over de handgemaakte wandtapijten en de met fluweel beklede stoelen waarop ooit mijn ouders zaten. Soms, als ik hier lang genoeg blijf zitten, kan ik me hun aanwezigheid voorstellen. Dan hoor ik de bruuske stem van mijn vader, vol vermaningen en preken. Mijn moeders zwijgende afkeuring.

Dan herinner ik me mijn eigen arrogantie.

Ik wil het kasteel uit lopen en van een klif af springen.

Dat werkt niet. Ik heb het geprobeerd. Meer dan eens.

Altijd word ik hier wakker, in deze kamer, wachtend in het zonlicht. Het vuur brandt altijd zachtjes, precies zoals nu, en de vlammen knetteren in een vertrouwd patroon. De stenen vloer is kennelijk net geveegd, wijn en bokalen staan klaar op een tafeltje. Greys wapens hangen aan de stoel tegenover me, wachtend op zijn terugkeer.

Alles is altijd hetzelfde.

Op de doden na. Die komen nooit meer terug.

Het vuur knapt, een takje rolt omlaag. Precies volgens plan. Grey kan elk moment verschijnen.

Ik zucht. Geoefende woorden liggen klaar op mijn tong, hoewel het soms even duurt voordat de meisjes bijkomen van het slaapmiddel dat Grey ze geeft. Aan het begin zijn ze altijd bang, maar ik heb geleerd hoe ik hun angst kan bezweren, hoe ik ze zo kan vleien en charmeren dat ze me gaan vertrouwen.

Om dat vertrouwen vervolgens te beschamen tegen de tijd dat de herfst in de winter overgaat. En ze me zien veranderen.

De lucht trilt even en ik recht mijn rug. Hoezeer ik de vloek, de nooit eindigende herhaling van mijn leven ook verafschuw, de meisjes zijn het enige hier wat verandert. Ondanks mezelf ben ik nieuwsgierig welke roerloze schoonheid er vandaag in Greys armen ligt.

Maar op het moment dat Grey verschijnt, pint hij een meisje vast tegen de grond.

Ze is geen roerloze schoonheid. Ze is schriel, schoenloos en slaat haar nagels in zijn nek.

Vloekend maait Grey haar hand weg. Op zijn keel verschijnen bloedstrepen.

Door de nieuwigheid reageer ik een fractie te laat, maar dan sta ik op uit mijn stoel. ‘Commandant! Laat haar gaan.’

Hij springt van haar af en staat op. Het meisje, dat een of ander roestig wapen vastklemt, schuift bij hem vandaan. Haar bewegingen zijn moeizaam en onhandig.

‘Wat is dit?’ Ze weet een hand tegen de muur te leggen en krabbelt overeind. ‘Wat heb je gedaan?’

Grey grijpt naar zijn zwaard, dat aan de stoel hangt; hij trekt het uit de schede met een felheid die ik in geen tijden heb gezien. ‘Maakt u zich geen zorgen, sire. Dit zou weleens het kortste seizoen ooit kunnen worden.’

Het meisje steekt de roestige staaf omhoog, alsof ze zich daarmee tegen een geoefend zwaardvechter zou kunnen verdedigen. Uit de kap van haar kleding komen donkere krullen tevoorschijn, en haar gezicht is vermoeid, wit weggetrokken en vies. Ik vraag me af of Grey haar verwond heeft, want ze steunt alleen op haar rechterbeen.

‘Probeer dan.’ Ze kijkt ons beurtelings aan. ‘Ik weet nog wel een goeie plek die ik hiermee nog niet heb geraakt.’

‘Dat zal ik doen.’ Grey heft zijn zwaard en doet een stap naar voren. ‘Ik weet nog wel een goeie plek die ik híérmee nog niet heb geraakt.’

‘Genoeg.’ Nooit eerder heb ik meegemaakt dat Grey zich op een van de meisjes stortte, maar als hij geen aanstalten maakt om op te houden, zeg ik scherper: ‘Dat is een bevel, commandant.’

Hij stopt, maar het zwaard blijft waar het is en zijn ogen laten het meisje geen moment los. ‘Denk maar niet,’ zegt hij op felle toon tegen haar, ‘dat dit betekent dat ik je nog eens laat aanvallen.’

‘Maak je geen zorgen,’ zegt ze kortaf. ‘Ik krijg vast nog wel een kans.’

‘Heeft ze je aangevallen?’ Mijn wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Grey. Ze is half zo groot als jij.’

‘Dat compenseert ze met haar temperament. En ze was beslist niet mijn eerste keuze.’

‘Waar ben ik?’ De ogen van het meisje flitsen telkens weer van mij naar hem, naar het zwaard in zijn hand – en vervolgens naar de deuropening achter ons. De knokkels van de hand met de staaf zijn wit. ‘Wat heb je gedaan?’

Gewend tot Grey zeg ik met gedempte stem: ‘Stop je zwaard weg. Je maakt haar bang.’

De leden van de koninklijke lijfwacht zijn erop getraind om zonder aarzeling te gehoorzamen, en Grey is daarop geen uitzondering. Hij schuift zijn wapen in de schede, maar gespt de zwaardriem om zijn middel.

Ik kan me niet herinneren wanneer hij voor het laatst volledig gewapend was op de eerste dag van het seizoen. Waarschijnlijk niet meer sinds hij nog mannen onder zijn bevel had en er gevaren te bezweren waren.

Maar nu het wapen verdwenen is, is ook wat van de spanning weggevloeid. Ik steek een hand uit en zeg vriendelijk, op de toon waarop ik schichtige paarden in de stal toespreek: ‘Je bent hier veilig. Mag ik je wapen?’

Haar blik dwaalt naar Grey, naar de hand die nog steeds op het gevest van zijn zwaard ligt. ‘Echt niet.’

‘Ben je bang voor Grey? Dat is zo opgelost.’ Ik kijk hem aan. ‘Commandant. Ik beveel je om dit meisje geen haar te krenken.’

Hij doet een stap achteruit en slaat zijn armen over elkaar.

Het meisje bekijkt onze uitwisseling en haalt daarna diep adem. Voorzichtig doet ze een stap naar voren, met het wapen voor zich.

In elk geval laat ze zich net zo gemakkelijk temmen als de anderen. Ik steek haar mijn hand toe en kijk haar bemoedigend aan.

Ze doet nog een stap – maar opeens verandert haar gezichtsuitdrukking, haar blik wordt dreigend en ze haalt uit.

Hard staal dreunt tegen mijn middel, vlak onder mijn ribben. Zilveren hel, dat doet pijn. Ik klap voorover en heb nauwelijks tijd om te reageren voor ze naar mijn hoofd uithaalt.

Gelukkig ben ik bijna net zo goed getraind als Grey. Ik duik weg en grijp de staaf vlak voordat die me raakt.

Nu snap ik waarom Grey zijn zwaard pakte.

Haar ogen fonkelen tartend. Ik trek haar met een ruk naar voren, klaar om de staaf uit haar handen te wrikken.

In plaats daarvan laat ze los, waardoor ik naar achteren word gedwongen. Ze struikelt naar de deur toe en hinkt hijgend de gang op.

Ik laat haar gaan. De ijzeren staaf valt op het kleed en ik druk een hand tegen mijn zij.

Grey heeft zich niet verroerd. Hij staat daar maar, met zijn armen over elkaar. ‘Wilt u nog steeds dat ik haar geen haar krenk?’

Er was een tijd dat hij het niet zou hebben gewaagd om me een vraag te stellen.

Er was een tijd dat ik me er iets van zou hebben aangetrokken.

Ik zucht, maar krimp ineen als mijn longen tegen de pijnlijke plek in mijn zij drukken. Wat als nieuwigheid begon, doet nu alleen nog pijn. Als ze nu al zo hard vecht om ervandoor te kunnen gaan, is er weinig hoop voor later.

De schaduwen zijn een stukje verschoven, precies volgens het vertrouwde pad. Ik heb er al honderden keren naar gekeken.

Als ook dit seizoen op een mislukking uitdraait, zal ik er opnieuw naar kijken.

‘Ze is gewond,’ zegt Grey. ‘Ze zal niet ver komen.’

Hij heeft gelijk. Ik verdoe mijn tijd.

Alsof ik geen tijd in overvloed heb.

‘Ga maar,’ zeg ik. ‘Haal haar terug.’

4

Harper

Met mijn eigen gehijg dreunend in mijn oren ren ik door een lange gang. Dit moet een museum zijn of een of ander historisch gebouw. Mijn sokken hebben nauwelijks grip op de fluwelen loper die op de marmeren vloer ligt. De muren hebben houten lambriseringen, en het stenen metselwerk daarboven rijkt tot aan een hoog gewelfd plafond. Op ongelijke afstanden komen er zware houten deuren met smeedijzeren deurknoppen uit op de gang, maar geen ervan staat open.

Ik blijf niet staan om deuren te proberen. Ik ren gewoon. Ik moet iemand anders vinden of hieruit zien te komen.

Wanneer de gang een bocht maakt, sta ik opeens boven aan een enorme, zonovergoten trap die met een bocht naar beneden loopt en in een prachtige entreehal uitkomt. De ruimte is zo groot als de sportzaal bij mij op school, met een donkere leistenen vloer, reusachtige glas-in-loodramen en een dubbele ijzeren deur. Aan de muren hangen wandkleden in paars, groen en rood, doorweven met gouden en zilveren draden die glinsteren in het licht. Langs de rand staan tafels, met daarop taarten, gebakjes en tientallen champagneglazen. In een hoek staan zes witte, met verguldsel versierde stoelen waarop muziekinstrumenten liggen te wachten.

Het lijkt alsof alles klaarstaat voor een bruiloft. Of een feest. In elk geval niet voor een ontvoering.

Ik ben vreselijk in de war… maar gelukkig heb ik wel een deur gevonden.

Plotseling verbreekt een doordringend gepiep de stilte.

Jakes stopwatch.

Ik haal zijn telefoon uit mijn zak en staar naar de knipperende nullen. Mijn keel knijpt dicht. Ik weet niet of het hem is gelukt om weg te komen.

Ik moet me beheersen. Ik sta hier midden in een onbeschutte ruimte, en tranen leveren me behalve een nat gezicht niks op. Als ik eenmaal een veilige plek heb gevonden kan ik het alarmnummer bellen.

Ik grijp de trapleuning beet en loop snel de trap af. Mijn linkerbeen werkt niet mee en dreigt ermee uit te scheiden, maar in gedachten zweer ik het af te hakken als het me niet helpt hier weg te komen. Dat helpt.

Zodra ik langs de hoek met de stoelen kom, zweven de instrumenten allemaal tegelijk op van hun zitting.

Geschrokken duik ik naar rechts, alsof ik bang ben dat er een op me af zal vliegen – maar opeens beginnen ze te spelen. Symfoniemuziek schalt door de hal, een rijke melodie van fluiten, trompetten en violen.

Dit moet een truc zijn. Een optische illusie. Zoals in een pretpark, op een of andere manier in gang gezet door mijn beweging.

Ik grijp naar een fluit in de verwachting dat die met dunne draadjes of subtiel plastic vastzit.

Maar dat is niet zo. Mijn hand sluit om het metaal alsof ik de fluit gewoon van een plank pak. Het staal trilt, alsof iemand het instrument bespeelt. De fluit is niet zwaar – geen batterijen. Geen speaker. Niks.

Als ik het instrument bij mijn oor houd, hoor ik dat het geluid uit de buis komt.

Ik doe een stap naar achteren en gooi het ding weg.

De fluit vliegt terug naar zijn plek, zwevend boven de stoel alsof daar een muzikant staat die hem vasthoudt. De kleppen gaan op en neer.

Ik slik moeizaam. Dit is een droom. Ze hebben me iets verdovends gegeven. Weet ik veel.

Ik verdoe mijn tijd. Ik moet hier weg.

Snel loop ik naar de deur, erop voorbereid dat hij dicht zal zijn – maar dat is hij niet. Ik strompel naar buiten, een marmeren bordes op, waar warme lucht om me heen blaast. Aan beide kanten zie ik eindeloze stenen muren, en voor me leiden een paar treetjes naar een pad van keitjes. Kortgeschoren gazons strekken zich uit zover ik kan kijken, met hier en daar wat bomen in het gras. Bloembedden. Een enorme fontein waaruit water de hoogte in spuit. In de verte zie ik een dicht woud, barstend van helder groen.

Nergens een verharde weg te zien.

Achter me valt de deur in het slot, waardoor de muziek wordt afgekapt en het opeens stil is. Hier is geen balustrade, dus loop ik voorzichtig de treden af naar de keitjes. Het gebouw torent hoog boven me uit: grote roomkleurige bakstenen afgewisseld met blokken marmer en ander natuursteen.

Dit is geen museum. Het is een kasteel. Een groot kasteel.

En nog steeds geen mensen. Nergens – en ik kan eindeloos ver kijken. De stilte is oorverdovend. Geen auto’s. Geen gonzende elektriciteitsleidingen. Geen vliegtuigen.

Ik gris de telefoon uit mijn zak en toets het alarmnummer in.

De telefoon protesteert piepend. Geen bereik.

Ik schud ermee, alsof dat zou helpen. Alle symbooltjes bovenaan zijn grijs.

Geen zendmasten. Geen wifi. Geen bluetooth.

Uit mijn borst ontsnapt een jankgeluidje.

Die instrumenten bespeelden zichzelf.

Ik kan het niet verklaren. Het is allemaal te verstrikt met mijn heel reële zorgen om mijn broer.

Er komt een nieuwe gedachte op, die me alleen maar ongeruster maakt. Als er iets met Jake is gebeurd, is er niemand om mam te helpen. Ik stel me voor hoe ze thuis in bed ligt, met een rochelende hoest door de kanker die zich overal in haar longen heeft verspreid. Wachtend op eten. Op medicijnen. Op iemand die haar naar de wc kan brengen.

Zonder dat ik er op bedacht ben, lopen mijn ogen vol tranen. Ik veeg over mijn wangen en dwing mijn benen te rennen. In mijn sweatshirt begin ik te zweten.

Wacht. Zweet. Het is warm.

In Washington was het ijskoud.

Al dat zweet koelt af.

Raak later maar in paniek. Nu moet ik in beweging blijven.

Achter het kasteel staat een groot bijgebouw, aan de andere kant van een ruim plein, ook al met keitjes. Nog steeds geen mensen.

Mijn spieren zijn stijf en moe en er loopt een straaltje zweet langs mijn gezicht. Vurig hoop ik dat het gebouw een soort garage is, want ik heb snel een andere vorm van transport nodig. Ik kan niet eeuwig blijven rennen. Met mijn rug plat tegen de kasteelmuur blijf ik hijgend staan wachten. En luisteren.

Als ik niks hoor, steek ik het plein over naar het bijgebouw. Mijn linkervoet sleept een beetje en smeekt om rust. Terwijl ik naar binnen strompel, glijd ik bijna uit op mijn klamme sokken.

Drie paarden gooien hun hoofd omhoog en briesen.

O, wauw. Geen garage. Een stal.

Dit is haast nog beter. Hoe ik een auto zonder sleuteltje aan de praat krijg, weet ik niet, maar ik kan wel paardrijden.

Lang geleden, voordat onze levens instortten en toen pap nog een baan en een goede naam had, reed ik paard. Wat was begonnen als therapeutische activiteit na alle operaties vanwege mijn cerebrale parese groeide uit tot een passie. Tot vrijheid, omdat de paardenbenen me kracht gaven. Jarenlang werkte ik in de stallen in ruil voor tijd om te rijden, totdat we naar de stad moesten verhuizen.

Van alles wat we moesten opgeven, mis ik de paarden het meest.

Aan weerszijden van een gangpad zijn er dertig boxen, gemaakt van donker gebeitste planken die tot halverwege het plafond reiken met daarboven ijzeren tralies. Goedverzorgde paarden glanzen in het zonlicht dat door dakraampjes naar binnen valt. Aan de muur hangen haken met daaraan hoofdstellen; de bitten en gespen glinsteren, het leer heeft een diepe glans. In het gangpad ligt geen enkel strootje, nergens zoemen vliegen boven gemorst graan. Deze stallen zijn werkelijk piekfijn in orde.

Een izabel steekt zijn neus uit en ademt tegen mijn hand. Hij is vastgebonden aan een ring in zijn box en is al gezadeld. Hij schrok niet toen ik door het gangpad liep en ook nu kijkt hij me rustig aan. Hij is groot en stevig, met een geelbruine vacht en zwarte manen en staart. Op het plaatje van gehamerd goud voor op zijn box staat IJzerwil.

Ik strijk met mijn hand over zijn neus. ‘Zal ik je gewoon maar Wil noemen?’

In een kastje naast de deur van zijn box zie ik laarzen en mantels… en een dolk aan een riem.

Een echt wapen.

Ik sla de riem om mijn middel en trek hem strak. De laarzen zijn te groot, maar met de veters kan ik ze bijna tot aan mijn knieën vastsnoeren, zodat mijn enkels extra steun krijgen.

Voorzichtig stap ik de box in en schuif achter me de grendel van het deurtje dicht. Wil laat probleemloos toe dat ik hem het hoofdstel omdoe, ondanks mijn trillende handen, die aan zijn mond trekken als ik de gespen vastmaak.

‘Sorry.’ Ik strijk over zijn wang. ‘Ik ben het niet meer gewend.’

Op dat moment hoor ik de voetstap, het ruwe schrapen van een laars over steen.

Ik verstijf, maar duik daarna naar de andere kant van het paard en trek hem mee naar een donker hoekje van de box. De teugels glibberen in mijn hand, maar ik houd stevig vast zodat hij voor me blijft staan.

Iemand loopt langs de boxen en klakt naar elk paard. Een zacht woordje, een klopje op de hals. Opnieuw een korte pauze, daarna weer voetstappen.

Wie het ook is, hij of zij controleert de boxen.

Langs de zijwand van de box loopt een plank, waarschijnlijk voor hooi of voer. Ik ga er half op liggen, trek me er bovenop en ga vervolgens op handen en knieën zitten. Het is onhandig om zo op het paard te klimmen, maar vanaf de vloer lukt het me sowieso niet. Nu moet ik me erop concentreren dat ik mijn voet in de stijgbeugel krijg. Het zweet loopt over mijn rug, maar ik weet het zadel vast te grijpen.

Het kost me veel moeite om geen geluid te maken. Dit is echt het geduldigste paard dat er bestaat, want hij blijft roerloos staan terwijl ik mezelf op het zadel hijs.

Maar ik ben er. Ik zit erop.

Het heeft me zo uitgeput dat ik op het punt sta te huilen. Nee, ik huil al. Stilletjes rollen de tranen over mijn wangen. Ik moet zorgen dat ik hier wegkom. Het móét.

Voetstappen, daarna een verraste zucht. De grendel wordt opzijgeschoven. Ik vang een glimp van donker haar op en zie staal flitsen wanneer de man zijn zwaard trekt. Het deurtje van de box zwaait langzaam open.

Ik schop met mijn hielen tegen Wils flanken en schreeuw het uit voor extra effect. Het paard is doodsbang… en terecht. Ik word bijna bang van mezelf. Maar hij springt naar voren en stoot het deurtje helemaal open, waardoor de gewapende man wordt weggeduwd.

‘Rennen!’ roep ik. ‘Alsjeblieft, Wil! Rennen!’ Ik duw mijn hielen in zijn flanken.

Wil schiet het gangpad op, zet zich af met zijn hoeven en draaft ervandoor.

Door mijn tranen heen zie ik nauwelijks iets, maar om in het zadel te blijven maakt dat toch niks uit. Ik ben beide stijgbeugels al kwijt en we galopperen over de keitjes. De vingers van mijn linkerhand heb ik in Wils manen begraven, mijn andere hand heb ik om zijn nek geslagen. Wanneer we het gras bereiken, lijkt het paard wel een pompende jaknikker die me met elke pas op en neer laat dreunen.

Achter me klinkt een scherp fluitje, drie korte, hoge tonen.

Wil zet zijn hoeven schrap, komt abrupt tot stilstand en draait zich onmiddellijk om. Ik kan er helemaal niets aan doen. Ik vlieg over zijn hoofd naar voren en sla tegen het gras.

Heel even weet ik niet wat boven en wat onder is. Het duizelt me.

Bijna was het gelukt. Bijna.

Alle twee die kerels komen op me af rennen. Ik zie ze alleen wazig in de zon, al weet ik niet of dat door de tranen komt of doordat ik mijn hoofd heb bezeerd. Ik moet overeind zien te komen. Ik moet wegrennen.

Het lukt me om overeind te krabbelen, maar mijn benen weigeren om ook maar iets snel te doen. De blonde man is er al en probeert me vast te grijpen. De man met het donkere haar en het zwaard staat vlak achter hem.

‘Nee!’ Een piepgeluidje ontsnapt uit mijn keel. Terwijl ik achteruit schuifel, grijp ik naar de dolk.

De man met het zwaard maakt aanstalten om zijn wapen te trekken.

Ik stap verder achteruit, struikel over mijn eigen voeten en val hard op mijn kont.

‘Commandant. Stop.’ De blonde man steekt zijn handen op. ‘Kalm maar. Ik doe je niets.’

‘Je kwam achter me aan.’

‘Dat doen we met paardendieven,’ zegt de man met het zwaard.

‘Grey.’ De blonde man werpt hem een felle blik toe en steekt me daarna zijn hand toe. ‘Alsjeblieft. Je hebt niets te vrezen.’

Hij maakt zeker een grap.

Eerder had ik hem nog niet goed bekeken, maar nu doe ik dat wel. Hij heeft een opvallend profiel, met hoge jukbeenderen en vierkante kaken. Diepbruine ogen. Geen sproeten, maar zo lang in de zon gezeten dat niemand hem bleek kan noemen. Hij draagt een wit overhemd onder een blauw jasje met hoge kraag, leren versiersel en ingewikkelde gouden stiksels. Gouden gespen op zijn borst, een dolk aan zijn riem.

Hij staart me aan alsof hij voortdurend met halfwilde meisjes te maken krijgt.

Ik houd de dolk nog steeds uitgestoken voor me. ‘Zeg me waar ik ben.’

‘Je bevindt je op het terrein van kasteel IJzerroos, in het hart van Sinteldaal.’

Verwoed probeer ik me te herinneren of er ergens niet al te ver van Washington attracties met die namen bestaan. Dit kasteel is gigantisch. Daar zou ik toch van hebben gehoord. En het puzzelstukje van Jakes aftellende stopwatch blijft hardnekkig niet passen. Er bestaat gewoon geen enkele plek waar de man met het zwaard me zo snel heen kan hebben gebracht. Ik bevochtig mijn lippen. ‘Hoe heet de dichtstbijzijnde stad?’

‘Zilvermaanhaven.’ Hij aarzelt even maar doet dan een stap naar me toe. ‘Je bent in de war. Alsjeblieft. Laat me je helpen.’

‘Nee.’ Ik steek naar hem met de dolk en hij blijft staan. ‘Ik ga hier weg. Ik ga naar huis.’

‘Het zal je niet lukken om vanaf hier de weg naar huis te vinden.’

Boos kijk ik naar de gewapende man achter hem. ‘Hij heeft me hierheen gekregen. Dus ik moet ook terug kunnen.’

De man met het zwaard kijkt me met een ondoorgrondelijke blik aan. Hij bezit niets van de charme van de man die voor me staat. ‘Dat kan niet.’

Woedend staar ik hem aan. ‘Maar het móét kunnen.’

Er verandert niets aan zijn gezicht. ‘Dat. Kan. Niet.’

‘Genoeg.’ Opnieuw steekt de blonde man een hand uit. ‘We gaan hier niet buiten over redetwisten. Kom. Dan breng ik je naar een van de vertrekken. Heb je honger?’

Ik kom er maar niet uit of zij gek zijn of dat ik het ben. Ik houd de dolk nog steviger beet. ‘Ik ga helemaal nergens heen met jou.’

‘Ik begrijp je aarzeling, maar ik kan niet toestaan dat je het kasteelterrein verlaat. Dat is niet veilig. Ik heb geen soldaten om op de koningsweg te laten patrouilleren.’

‘De koningsweg,’ herhaal ik als verdoofd. Alles wat hij zegt, klinkt zo logisch. Niet alsof hij me probeert over te halen om hem te volgen. Meer alsof hij verrast is dat ik iets anders overweeg.

Ik snap hier allemaal niks van.

‘Alsjeblieft,’ zegt hij iets vriendelijker. ‘Je weet toch vast wel dat we je ook onder dwang kunnen meenemen.’

In mijn borst slaat mijn hart een slag over. Dat weet ik inderdaad. En ik weet niet wat erger is: onder dwang worden meegenomen of uit vrije wil meegaan. ‘Hou op met dreigen.’

‘Dreigen?’ Zijn wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Denk je dat het mijn bedoeling is om je te bedreigen door je een veilige, aangename plek en eten aan te bieden?

Hij klinkt beledigd. Ik ken mannen die pakken wat ze willen. Die gedragen zich niet zo.

Ik weet niet waar ik ben, maar inmiddels heb ik overal pijn. Ik weet niet eens zeker of ik zonder hulp overeind kom. En ik kan al helemaal niet meer rennen.

Hij heeft gelijk: ze kunnen me onder dwang meenemen. Het is verstandiger om mijn energie te sparen.

Ik kan uitrusten. Ik kan eten. Ik vind wel een uitweg.

Met ingehouden adem schuif ik de dolk in de schede. Eigenlijk verwacht ik niet dat de mannen zullen toestaan dat ik het wapen houd, maar er gebeurt niets.

Ondanks mijn vastberadenheid voelt het alsof ik opgeef. Ik vraag me af wat Jake zou zeggen.

O, Jake. Ik heb geen idee of alles goed met hem is. Ik heb geen idee wat ik moet doen.

Ik kan dit overleven. Ik moet wel.

En dus klem ik mijn kiezen op elkaar, stop mijn emoties weg en pak zijn hand.

5

Rhen

Nadat we IJzerwil naar zijn stal hebben teruggebracht loopt het meisje zwijgend naast me. Uit haar ongelijke stap leid ik af dat ze inderdaad gewond is. Ze houdt afstand tot zowel mij als Grey en heeft haar armen stevig om zich heen geslagen, met één hand op het handvat van haar dolk.

Ik ben ervan onder de indruk dat ze een wapen heeft weten te vinden, en al helemaal dat ze naar de stallen ging om te proberen te vluchten. De meeste meisjes die Grey uit haar wereld hierheen sleept, weigeren wapen of tuig aan te raken en tonen meer belangstelling voor de uitpuilende kledingkasten in kasteel IJzerroos. Zo vroeg in het seizoen zitten andere meisjes bij de haard en staren me boven hun kristallen bokaal aan, terwijl ik wijn voor ze inschenk en ze verhalen vertel die net venijnig genoeg zijn om ze te laten blozen.

Als ik deze hier een kristallen bokaal aanreik, smijt ze die waarschijnlijk stuk en gebruikt ze de scherven om me te verwonden.

‘Ik voel dat je naar me kijkt,’ zegt ze. Het zonlicht glanst op haar krullen, die donker zijn als de nacht. ‘Hou daarmee op.’

Er komen allerlei complimenten in me op, maar ze is er het meisje niet naar om voor fraaie leugentjes te vallen. ‘Ik vroeg me af of je misschien je naam met me wilt delen.’

Ze aarzelt, alsof ze alle mogelijke nadelige gevolgen van een antwoord afweegt. ‘Harper.’

Ach. Natuurlijk. Dit meisje heet niet Annabeth of Isabella. Een naam met scherpe randjes.

‘Harper.’ Ik knik naar haar. ‘Het doet me groot genoegen om kennis met je te maken, vrouwe.’

Zo te zien denkt ze dat ik haar bespot. ‘En wie ben jij?’

‘Mijn naam is Rhen.’ Links van me kijkt Grey me aan, maar ik negeer hem. Ooit zou ik al mijn titels hebben gebruikt om het meisje te verblinden met de belofte van rijkdom en macht. Maar na al die tijd heerst er alleen nog armoede en angst in mijn koninkrijk, en ik ben niet erg trots meer op wat ik ben.

‘Je woont in een kasteel,’ zegt Harper. ‘Volgens mij moet er meer zijn dan alleen “Rhen”.’

‘Zou je onder de indruk raken van een lijst met titels?’ Ik laat wat geoefende geheimzinnigheid in mijn stem doorklinken, maar het kost me meer moeite dan voorheen. ‘Ik weet zeker dat er meer moet zijn dan alleen “Harper”.’

Ze negeert mijn opmerking, wendt haar blik af en kijkt naar Grey. ‘En hij?’

‘Grey van het Woestedoorndal,’ antwoord ik. ‘Commandant van de koninklijke lijfwacht.’

Grey knikt naar haar. ‘Vrouwe.’

‘Commandant. Dat betekent dat er mensen moeten zijn om te commanderen.’ Haar tot spleetjes geknepen ogen zijn berekenend. Ik heb geen idee waar Grey haar gevonden heeft, maar haar wantrouwen zit een stuk dieper dan dat van de andere meisjes die hij voor me heeft meegenomen. ‘Waar zijn die?’

Velen zijn gevlucht en nog veel meer zijn gestorven, maar dat zeg ik niet. ‘Verdwenen. We zijn hier alleen.’

‘Verder is hier niemand anders?’

‘Je klinkt alsof je dat niet gelooft. Ik verzeker je dat je op dit terrein niemand anders zult aantreffen.’

Ik verwacht meer vragen, maar ze lijkt zich nog verder in zichzelf terug te trekken. Ze is zelfs zo vastbesloten om afstand tussen ons te bewaren dat ze op het randje van het pad loopt.

‘Kwel jezelf niet om afstand van me te kunnen houden,’ zeg ik tegen haar. ‘Van mij heb je niets te vrezen.’

Nou ja. Nú heeft ze niets van me te vrezen.

‘O ja?’ Haar blik is scherp. ‘Misschien kun je me vertellen wat je van plan was te doen met de vrouw die commandant Grey wilde ontvoeren?’

‘Ik zou haar niets hebben gedaan.’ Of in elk geval niet meteen, en niet expres. Grey is er zeer ervaren in om ze te beschermen zodra mijn metamorfose inzet en geweld onvermijdelijk wordt.

‘Ze was bewusteloos. Ze ging niet vrijwillig mee.’ Haar woorden zijn fel. ‘En voor de duidelijkheid: ik ook niet.’

Ik moet mijn blik wel afwenden. Ooit was dat opgekropte, strakke gevoel in mijn borst arrogantie. Tegenwoordig is het schaamte.

Ik herinner me een tijd waarin mijn onderdanen de dag vreesden dat ik het roer zou overnemen, omdat ik gezien werd als verwend, egoïstisch en nog niet half de man die mijn vader was.

Nu ben ik op een andere manier verwend en egoïstisch, en nog steeds ongeschikt om te regeren.

We zijn aangekomen bij de trap van het kasteel en ik bied haar mijn hand aan, maar ze negeert me en hinkt zelf de treetjes op. Grey loopt voor haar uit en steekt zijn hand uit naar de rijkversierde gouden deurknop. Zodra hij de deur opengooit, stroomt vrolijke muziek de grote hal uit.

Harper blijft onmiddellijk staan.

‘Het is maar muziek,’ zeg ik tegen haar. ‘Al geef ik toe dat ik het ooit ook wonderbaarlijk vond.’

Nu verafschuw ik het, allemaal.

Meestal zijn de meisjes ervan gecharmeerd, verrukt zelfs, maar Harper ziet eruit alsof ze zich wil omdraaien en onmiddellijk weer wil weglopen.

Maar ze beheerst zich, want ze loopt naar binnen en tuurt naar de instrumenten. Ze legt haar vingers op de trillende snaren van een viool. ‘Dit moet een truc zijn.’

‘Je kunt ze in de haard gooien. Ze kapotslaan. Maar de muziek zal niet stoppen. Geloof me, ik heb het geprobeerd.’

Haar wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Je hebt de muziekinstrumenten… in het vuur gegooid?’

‘Inderdaad.’ Eerlijk gezegd heb ik het hele kasteel tot aan de grond toe laten afbranden. Meer dan eens. Uit de as en het puin bleef muziek opklinken.

De eerste keer was het zelfs fascinerend.

Voordat ze nog meer vragen kan stellen, gebaar ik naar de trap. ‘Je kamer, vrouwe?’

Grey blijft beneden wachten terwijl Harper me de trappen op en daarna de westvleugel in volgt. Ik breng ze altijd naar Arabella’s kamer omdat mijn zuster een rustgevende en uitnodigende smaak had: bloemen, vlinders en kant. Arabella zou tot halverwege de dag hebben uitgeslapen als haar privéleraren dat hadden toegestaan, dus staat er altijd eten op haar lage tafeltje: warme broodjes, jam en plakjes kaas, een pot thee en een kan water. Een klein schaaltje boter, al half gesmolten, naast het brood.

Ik draai de deur van het slot en duw hem open. Met een knikje naar de andere kant van de kamer zeg ik: ‘Achter die deur vind je een warm bad. En achter de andere deur een kleedkamer.’ Ik werp een blik op haar bezwete, versleten kleding. ‘Daar kun je kleren vinden als dat… je behaagt.’

‘En verder laat je me met rust?’

Het klinkt weifelend, maar ik knik. ‘Als dat is wat je wilt.’

Harper loopt langzaam naar binnen en kijkt om zich heen. Ze laat een vinger over het tafelblad glijden en stopt even bij het eten, maar pakt niets.

Fronsend kijk ik naar haar voeten en benen, die ze in de veel te grote laarzen van een knecht heeft gestoken. Haar linkerenkel lijkt scheef te staan, waardoor ze ongelijke stappen maakt. ‘Weet je zeker dat ik je niet nog op een of andere manier van dienst kan zijn?’

Verrast draait ze zich om. ‘Wat?’

‘Het is duidelijk dat je gewond bent.’

‘Ik ben niet…’ Ze aarzelt. ‘Er is niks aan de hand.’

Het is lastig te bepalen of het trots of angst is, of misschien een combinatie van de twee. Terwijl ik daarover nadenk, zegt ze: ‘Je zei dat ik hier alleen kon zijn.’

‘Zoals je wilt, vrouwe.’ Ik knik naar haar.

‘Wacht.’

Met mijn hand op de deur blijf ik verrast staan. ‘Ja?’

Ze bijt op haar lip en kijkt om zich heen naar alle overdaad in Arabella’s vertrekken. ‘Deze plek. De muziek. Is dit allemaal soms een soort…’ Haar stem sterft zachtjes weg en er verschijnt een schaapachtige uitdrukking op haar gezicht. ‘Laat maar.’

‘Betovering?’ opper ik. Ik trek een wenkbrauw op.

Bijna hoopvol haalt ze adem… maar daarna wordt haar blik weer nors en kijkt ze me dreigend aan. ‘Je drijft de spot met me. Laat maar. Laat me met rust.’

‘Zoals je wilt. Vanmiddag kom ik terug.’ Ik trek de deur dicht, maar loop nog niet weg. Dit seizoen is nu al vreselijk fout gelopen. Ze zal me nooit vertrouwen.

Ik zal opnieuw falen.

Ik leg mijn hand tegen de deur. Aan de andere kant is ook zij op haar plek blijven staan. ‘Ik drijf niet de spot met je, vrouwe.’ Ik laat een stilte vallen, maar ze zegt niets. ‘IJzerroos is niet betoverd.’

Vanaf de andere kant van het hout zegt ze: ‘Ook goed. Wat is het dan?’

‘Vervloekt.’

Daarna draai ik de deur op slot en neem de sleutel mee.

Zoals gewoonlijk reageer ik me af op Grey.

Of misschien reageert hij zich af op mij. Ik kan prima met een zwaard overweg, maar hij is beter.

We staan in de arena en het gekletter van staal klinkt tot in alle hoeken. Zodra ik een opening zie, haal ik uit naar zijn romp, maar hij stapt behendig uit de baan van mijn slag en maakt een draai om te kunnen pareren en ontwijken. Zijn aanvallen zijn snel en bijna fataal – wat juist goed is, want ik heb het nodig om mijn volle aandacht ergens op te richten.

Greys zwaard dreunt tegen het mijne en dwingt me een stap achteruit te doen. We zijn al een uur bezig en het zweet druipt uit mijn haar. Ik herstel voldoende om een tegenaanval te doen; behendig manoeuvreer ik mijn laarzen door het zand. Ik haal hard en snel uit in de hoop hem in de verdediging te kunnen dringen.

Aanvankelijk werkt het: hij wijkt achteruit, verliest terrein. Maar ik ken hem te goed om te denken dat ik nu in het voordeel ben. Hij geeft niet op; hij wacht op een opening.

Zijn geduld is eindeloos. Daar ben ik jaloers op.

Ik herinner me de eerste dag dat hij bij mijn persoonlijke lijfwacht was ingedeeld, al weet ik niet goed waarom. In die tijd besteedde ik nauwelijks aandacht aan ze. Gewoon de zoveelste onderdaan die zwoer zijn leven voor me te geven. Als er met een van hen iets gebeurde, zou er snel genoeg een ander opdraven.

Maar Grey had niet kunnen wachten om zichzelf te bewijzen. Ik denk dat ik me dat het meest herinner: zijn gretigheid.

Die brak ik al snel af, zoals ik in die tijd alles afbrak.

In de arena doet Grey een schijnaanval. Ik meen een opening te zien en haal uit met een ruime zwaai. Grey duikt weg en schiet naar voren om het gevest van zijn zwaard in mijn maag te rammen, gevolgd door zijn schouder.

Ik ga neer. Mijn zwaard schuift weg in het zand.

‘Wat een demonstratie, Uwe Majesteit.’ Vanaf de reling die om de arena loopt, klinkt een vrouwenstem, begeleid door langzaam handgeklap. Eén wild, idioot moment denk ik dat Harper de weg hierheen heeft weten te vinden.

Maar het is Harper niet. Het is Lilith. De laatste – de enige – tovenares in Sinteldaal. Ooit verbande mijn vader ze allemaal uit het koninkrijk.

Ik was te stom om te begrijpen dat ik hetzelfde had moeten doen.

Terwijl ik mijn zwaard pak en overeind rol, stapt Lilith de arena in. Zelfs het zand durft niet aan haar rokken te blijven hangen.

Ik dwing mezelf mijn wapen in de schede te schuiven in plaats van het op te heffen en in haar borst te steken.

Dat heb ik weleens geprobeerd. Het loopt nooit goed af.

Terwijl ze dichterbij komt, maak ik een diepe buiging en daarna pak ik haar hand om haar knokkels te strelen met een vluchtige kus. Ik omkleed mijn stem met valse charme. ‘Goedendag, vrouwe Lilith. Je ziet er prachtig uit in dit ochtendlicht, zoals altijd.’

Dat is in elk geval waar. Zachte huid, lichtroze wangen, rozenkleurige lippen die altijd geheimen lijken te bewaren. Ravenzwart haar, dat in perfecte krullen over haar schouders valt. Een smaragdgroene zijden jurk omsluit haar vrouwelijke vormen, accentueert haar smalle middel, de zachte welving van haar borsten. De kleur haalt het groen in haar ogen op. In het zonlicht dat door de hoge ramen naar binnen valt, ziet ze er prachtig uit. Ooit kon ik mijn ogen niet van haar afhouden, om de verkeerde redenen natuurlijk.

‘Wat een manieren,’ zegt ze met een nauwelijks hoorbaar vleugje spot in haar stem. ‘Je zou haast denken dat je een koninklijke opvoeding hebt genoten.’

Ik ben wel zo verstandig om me niet uit de tent te laten lokken, maar dat is een uitdaging die alleen maar lastiger wordt. ‘Dat zou je haast denken,’ zeg ik instemmend. ‘Misschien hebben sommige lessen meer tijd nodig om door te dringen dan andere.’

Lilith werpt een blik op Grey, die zwijgend achter me staat. ‘Dacht commandant Grey werkelijk dat dat schriele kind de vloek zal verbreken?’

‘Voor zover ik begrepen heb, was ze niet zijn eerste keus.’

‘En toch vergooi je een kans door haar in haar eentje weg te laten kwijnen.’

‘Ze wees mijn gezelschap af. Ik weiger mezelf aan een onwillig meisje op te dringen.’

‘Wat ridderlijk.’ Ze klinkt alsof ze het absoluut niet ridderlijk vindt.

‘Ik speel je spelletje nu al meer dan driehonderd seizoenen mee. Als ik iemand laat wegkwijnen, zoals jij dat noemt, komt er uiteindelijk wel weer een ander langs.’

Ze fronst. ‘Dat is geen spelen. Dat is opgeven. Ben je werkelijk zo moe van onze dans?’

Ja. Dat ben ik. Vreselijk moe.

‘Nooit,’ antwoord ik. ‘Ik vind elk seizoen nog plezieriger dan het vorige, vrouwe.’

Zo gemakkelijk laat ze zich niet om de tuin leiden. ‘Vijf jaar lang vervalt je koninkrijk nu al tot armoede. Je onderdanen leven in doodsangst voor het angstaanjagende schepsel dat met afschrikwekkende regelmaat mensenlevens rooft. En toch gooi je een kans om ze allemaal te redden achteloos weg?’

Vijf jaar. Gek genoeg zowel langer als korter dan ik had gedacht – niet dat ik op welke manier dan ook de fijne kneepjes van haar toverkunsten kan bevatten. Ik wist dat er buiten de landerijen van IJzerroos tijd was verstreken. Ik wist dat mijn onderdanen leden. Ik had alleen niet in de gaten hoe erg.

Hoewel ik het niet wil, maakt woede mijn woorden scherp. ‘Ik weiger alle schuld op me te nemen voor het feit dat mijn mensen aan armoede en angst overgeleverd zijn.’

‘Dat zou je wel moeten doen, prins. Het is de vraag hoeveel mogelijkheden om ze te redden het noodlot je nog zal schenken.’ Ze kijkt naar Grey. ‘Ben je je geschenk al zat, commandant? Misschien is het vermogen om aan het begin van elk seizoen naar de andere kant over te steken niet aan je besteed.’

Ik verstijf. Haar woorden dragen altijd een element van dreiging in zich. Ooit was ik te dwaas om dat in te zien, maar inmiddels kan ik prima tussen de regels door lezen.

‘Ik krijg er nooit genoeg van om de prins te dienen, vrouwe.’ Er klinkt geen enkele emotie door in zijn stem. Grey is er uitstekend in geoefend om nooit meer te antwoorden dan er gevraagd wordt, om nooit een opening te bieden die tot problemen kan leiden.

Waarschijnlijk heeft hij dat geleerd door mij te dienen.

‘Commandant Grey is dankbaar voor je generositeit.’ Ik probeer aan haar ijdelheid te appelleren. Als ze hem zijn armband afneemt, kan hij voortaan niet meer oversteken. Mijn kans om deze vloek te verbreken zal dan nog kleiner worden dan hij nu al is. ‘Ik heb hem vaak over je grootmoedigheid en goedgunstigheid horen spreken.’

‘Wat kun je toch geweldig liegen, Rhen.’ Ze klopt even op mijn wang.

Ik krimp ineen – en zij glimlacht. Dit zijn de momenten waarvoor ze leeft, de korte pauze tussen angst en daad. Ik houd nog net niet mijn adem in en wacht tot mijn huid zal opensplijten en er bloed zal vloeien.

Maar haar ogen glijden langs me en ze kijkt fronsend naar Grey. ‘Wat is er met je hals gebeurd?’ Ze heft een hand, maar als haar vingers een paar centimeter van zijn keel vandaan zijn, aarzelt ze.

Hij blijft volkomen roerloos staan. ‘Een ongelukkig misverstand.’

‘Een misverstand?’ Ze volgt met één vinger de bovenste kras, en terwijl haar vingertop erlangs strijkt, verkleurt de wond opeens tot vuurrood. Een straaltje bloed stroomt langs Greys hals. ‘Heeft het meisje dit gedaan?’

Hij verroert zich niet; er trilt zelfs geen spiertje in zijn kaak. ‘Ja, vrouwe.’

Ik sta als verstijfd en wil haar tegenhouden, maar weet dat het dan waarschijnlijk slechter voor hem zal aflopen.

Ze komt dichterbij. ‘Als ze de grote commandant Grey zo heeft weten te verwonden, mag ik haar al meer, geloof ik.’ Ze volgt een tweede kras; deze keer gloeit haar vingertop rood op. Opnieuw een dun straaltje bloed.

Grey verroert zich nog steeds niet, maar hij ademt ook niet. Zijn ogen zijn hard.

Ik klem mijn kaken op elkaar. Ooit dacht ik dat de verwoesting door het monster het ergste was van de vloek, maar inmiddels heb ik allang geleerd dat dat niet zo is. Het ergste is dit, de telkens terugkerende vernedering en straf. De machteloosheid om terug te winnen wat van mij is. Om gedwongen toe te kijken terwijl ons alle waardigheid wordt afgenomen.

Een derde keer strijkt ze met haar vinger langs zijn hals. Ze lijkt geïntrigeerd.

Greys gezicht verstrakt en hij haalt sissend adem. Ik ruik brandend vlees.

Lilith glimlacht.

Ik doe een stap naar voren en grijp haar pols. ‘Hou daar onmiddellijk mee op.’

Haar wenkbrauwen gaan omhoog en ze kijkt me verrukt aan. ‘Prins Rhen! Wat een felheid. Ik zou haast denken dat je bezorgd bent om je onderdanen.’

‘Je laat me achter met nog maar één man onder mijn bevel, en ik sta niet toe dat je hem iets aandoet. Als je zo nodig moet spelen, doe je het maar met mij.’

‘Heel goed.’ Met haar vrije hand zwaait ze vlak voor mijn buik langs.

Ik voel haar nagels niet. Ik voel niets.

En dan opeens is er de pijn, alsof ze me met vuur gesneden heeft.

Zwarte vlekken verschijnen voor mijn ogen, mijn knieën slaan tegen de grond. Vaag ben ik me ervan bewust dat Grey me probeert op te vangen. Ik grijp naar mijn maag, maar deze wond is veroorzaakt door magie en daar valt niets tegen te beginnen. Vuur brandt in al mijn aderen. Boven me draait de zoldering.

Ik smeek dat de duisternis me meevoert. Ik smeek om vergetelheid. Ik smeek om de dood.

Terwijl ik daar geknield zit, nauwelijks overeind gehouden door Greys hand op mijn schouder, stroomt gesmolten lava door mijn aderen.

Trek je zwaard, commandant, wil ik tegen hem zeggen. Maak er een eind aan.

Het zou niet werken. Ik zou weer in die vervloekte kamer wakker worden, wachtend totdat Grey met een nieuw meisje terugkeert.

Ergens boven me hoor ik Lilith zeggen: ‘Ben je werkelijk zo vermoeid, mijn beste prins? Wil je dat ik een eind aan deze kwelling maak?’

‘Ja, vrouwe.’ Meer dan gefluister kan ik niet uitbrengen. De woorden zijn een smeekbede. Een gebed. Zelfs als het eind aan de kwelling ook mijn eigen eind betekent, zou dat tenminste ook betekenen dat er een eind komt aan het lijden dat mijn mensen hebben moeten verdragen. Het zou betekenen dat Grey vrij is.

‘Ik ben genereus, prins Rhen. Ik zal je genade schenken. Dit zal je laatste seizoen zijn. Je dagen zullen tegelijk opgaan met die in de rest van Sinteldaal. Zodra dit seizoen voorbij is, keert IJzerroos terug naar hoe het voorheen was.’

Opluchting bloeit op in mijn borst, een iel stroompje verlichting te midden van niet-aflatende pijn. Ik wil me uit Greys greep losrukken zodat ik haar voeten kan kussen en kan huilen van dankbaarheid.

Maar op dat moment vraagt Lilith: ‘Stel dat het je ook met dit meisje niet lukt en je verdoemd bent om tot in eeuwigheid als een monster te leven?’

De vraag brengt mijn hart bijna tot stilstand in mijn borst.

‘Ik heb je niet achtergelaten met maar één man onder je bevel.’ Haar stem klinkt als het geluid van duizend schrapende messen tegelijk. ‘Ik heb Sinteldaal niet tot armoede en doodsangst laten vervallen. Ik zal niet degene zijn die al je onderdanen afmaakt.’

Uit mijn keel komt een verstikt geluid. Nu wil ik om een heel andere reden huilen. De brandende pijn heeft mijn hoofd bereikt, en voor mijn ogen zie ik alleen nog maar sterren.

‘Jij bent verantwoordelijk,’ zegt ze. Haar verschrikkelijke stem vervaagt. ‘Jij, Rhen. Jij alleen zult hen allemaal vernietigen.’

6

Harper

Ik beraam een ontsnapping.

Erg goed gaat het niet.

Deze slaapkamer is adembenemend en even luxueus als de rest van het kasteel, maar het had net zo goed een stalen cel kunnen zijn. Er is niets wat ik kan gebruiken om een slot open te krijgen – als ik al een idee zou hebben hoe ik dat moest doen. Maar goed, ik ben er vrij zeker van dat ‘metalen dingen met een scherpe punt zoeken’ stap één zou zijn, en dat is me alvast niet gelukt. Nergens op of in de kaptafel zijn haarspelden te vinden, maar als ik een make-over zou willen doen is er genoeg aan cosmetica, linten en potjes vol geurige lotions.

Misschien later.

Het hemelbed is gigantisch en opgemaakt met zware donzen dekbedden en satijnen lakens. Alles is roze en wit, met overal geborduurde bloemetjes, kleine edelsteentjes die bloemblaadjes vormen langs de rand van de sprei. Ik ben langs alle plinten gekropen, maar nergens zitten stopcontacten verstopt. Er schijnt licht naar binnen door de ramen, maar aan de muren hangen ook olielampen. In de badkamer is er stromend water – godzijdank – waarvoor je iets met een katrol moet doen. Er staat een stomende volle badkuip die er uitziet alsof hij net gevuld is – hoewel er nu al meer dan een uur stoom van het water oprijst, dus of het is deel van deze ‘vloek’, of er zit ergens een verwarming verstopt.

Voor een ander meisje zou het mooiste van deze slaapkamer de kledingkast zijn. Die is groot genoeg om als extra slaapkamer te dienen, en het vertrek is van wand tot wand gevuld met honderden jurken. Zijde, tafzijde en kant verdringen elkaar, stoffen in alle kleuren van de regenboog. Achter in de kast, onder een klein raam, staat een lage kast met vijf laden. Ik had gehoopt daarin misschien haarspelden of zelfs een reservesetje sleutels te vinden, maar helaas.

Wel vind ik hopen sieraden.

Diamanten, saffieren en smaragden glinsteren in het zonlicht, en elk sieraad ligt op een satijnen kussentje, als in een chique juwelierszaak. Oorbellen. Armbanden. Halskettingen. Ringen. In elke stijl, van groot en opzichtig tot eenvoudig en verfijnd. Dit spul ziet er echt uit… en duur.

Ik denk aan mam, die haar verlovingsring verpandde om pap uit de problemen te houden, en voel mijn borst zwellen van woede.

Rhen heeft niets te maken met haar ziekte, met paps beroerde keuzes, met zijn ‘zakenpartners’, maar toch voelt deze kamer als een klap in mijn gezicht.

Ik moet mijn woede wegslikken voordat die me het vermogen om na te denken ontneemt.

Doorgaan, Harper.

In de tweede lade vind ik drie diademen, allemaal versierd met nog meer edelstenen. Tiara’s. Want duh.

Zuchtend trek ik de derde lade open. Kleren, al zijn deze een stuk praktischer dan al die rekken en rekken vol jurken. Rijbroeken gevoerd met hertenleer, dikke kabeltruien, lichte hemdjes.

Ik bekijk mijn versleten jeans en verschoten hoody. Als ik hier op een paard weg wil komen, heb ik betere kleren nodig.

En dus haal ik een rijbroek uit de la, en daarna een hemd en een niet al te dikke donkergroene trui. Er zitten leren veters aan de zijkant van de trui en aan het uiteinde van de mouwen, die ik stevig aantrek.

In de vierde la zitten lange, dikke wollen kousen. Ik trek een paar aan, strik de veters van de geleende laarzen en gord de riem met de dolk om mijn middel.

De dolk. Ook dat is een puzzelstukje dat maar niet wil passen. Als ze iets slechts met me van plan zijn, waarom zouden ze me die dolk dan laten houden?

En als ze níét iets slechts met me van plan zijn, waarom sluiten ze me dan op in deze kamer?

Ik snap het niet. Maar hoe dan ook moet ik hier weg.

Alleen is er maar één manier om dat voor elkaar te krijgen, en dat is door het raam. De kamer heeft een prachtig uitzicht op de stallen en het door de zon verlichte bos – en ook op de grond, twee verdiepingen lager. Tenzij ik van plan ben jurken aan elkaar te knopen tot een soort touw om me mee uit het raam te laten zakken – al is het maar om te doen alsof mijn lichaam zoiets aankan – ga ik helemaal nergens heen.

Het eten heb ik de hele ochtend al genegeerd, maar de geur van de warme broodjes en de honing is zo langzamerhand tot in alle hoeken van de kamer doorgedrongen. Sinds gisteravond heb ik niets meer gegeten, maar ik word weerhouden door de angst dat er misschien iets in is gestopt. Met mijn laarzen aan ga ik op het bed liggen nadenken.

Het enige waaraan ik kan denken is eten.

Uiteindelijk neem ik een voorzichtig hapje.

Het broodje is heerlijk knapperig. De honing is warm en zacht op mijn tong. De kaas smelt bijna. Het is letterlijk het lekkerste eten dat ik ooit heb geproefd.

Er gebeurt niets, dus eet ik mijn buik vol.

Mijn eerdere paniek is weggeëbd en wat er is overgebleven, is kille vastberadenheid. Als ik eenmaal deze kamer uit weet te komen, kan ik aan die mannen ontsnappen.

Ik vis Jakes telefoon uit mijn zak. Al tig keer heb ik het bereik gecheckt, maar er verandert niets: het ding werkt niet.

Volgens het klokje op het display is het bijna twaalf uur ’s middags. Rhen zei dat hij ’s middags terug zou komen.

Mijn spieren zijn stijf en gespannen, dus hardlopen zal niet lukken, maar misschien kan ik hem verrassen. Ik schuif een stoel naar de deur toe en plof erop neer.

In mijn eentje kan ik helemaal niets doen behalve me zorgen maken. Als het Jake gelukt is om zijn klus veilig af te maken weet hij inmiddels allang dat er iets is misgegaan.

Als het Jake niet gelukt is…

‘O, Jake,’ fluister ik tegen de telefoon. ‘Ik wou dat ik je kon zien.’

De telefoon reageert door helemaal niets te doen.

Er is toch een manier waarop ik hem kan zien, bedenk ik. Ik klik op het foto-icoontje. Jake is niet echt iemand van de selfies – volgens mij zit hij niet eens op social media – maar hij neemt weleens foto’s met mam als zij erom vraagt.

Ik wil dat je je mij herinnert, zegt ze altijd. Daar valt toch geen nee tegen te zeggen.

En inderdaad, de meest recente foto is er een van Jake en onze moeder. Ze komt tegenwoordig niet vaak meer uit bed, dus ligt hij naast haar en geeft haar een maffe kus op haar wang. Zijn donkere krullen zijn te lang en vallen in zijn ogen, en zij heeft een magere hand op zijn kin gelegd. Ze heeft haar ogen gedraaid om naar de camera te kijken, en haar eigen donkere haar ligt slap en dun op het kussen.

Ik wilde dat ik het wist. Ik wilde dat ik wist dat alles goed met ze was. Terwijl ik de brok in mijn keel probeer weg te slikken swipe ik naar de volgende. Alweer een foto met mam. En nog een. Daarna een foto van mij en mam. Ik heb mijn armen om haar heen geslagen en zit weggekropen tegen haar schouder. We kijken televisie; een paars schijnsel verlicht ons gezicht. Ik kan me niet eens herinneren dat Jake deze foto heeft genomen.

Swipe. Jake en ik die gekke bekken trekken naar de camera. Ik probeerde hem op te vrolijken na een klus.

Swipe. Jake steekt zijn middelvinger op naar de camera. Netjes, grote broer.

Swipe. Jake die zijn gezicht in de hals van een andere jongen drukt, met zijn ogen dicht en zijn lippen half open, zodat ik meteen weet dat dit meer is dan een vriendschappelijke kus.

Mijn vingers liggen verlamd op het display. De andere jongen is Afro-Amerikaans, met een donkerbruine huid en kort kroeshaar. Hij glimlacht lui naar de camera. Genietend. Hij heeft vriendelijke ogen. Door de hoek van de camera kan ik zien dat hij de selfie heeft genomen.

Ik heb hem nooit eerder gezien.

Langzaam swipe ik naar de volgende foto.

Weer zij met zijn tweeën, in dezelfde kleren. Jake heeft een honkbalpet achterstevoren op zijn hoofd, en zijn arm ligt om de schouders van de andere jongen.

Hij ziet er gelukkig uit. Ik kan me niet herinneren wanneer ik mijn broer voor het laatst gelukkig heb gezien.

Ik tik op de foto om te kunnen zien op welke datum hij is gemaakt.

Vorige week. Jake heeft het nooit over iemand gehad, dus misschien was het maar een scharrel. Ik kan mijn broer een beetje actie toch niet misgunnen. Waarschijnlijk heeft hij het nodig vanwege de stress.

Toch voelt het vreemd dat hij er helemaal niets over heeft verteld.

Swipe. Alweer een foto van hen tweeën, op een andere dag. Mijn broer lacht met zijn hand voor zijn ogen. De andere jongen grijnst.

Ik blijf swipen. Meer foto’s. Heel veel van hen tweeën.

Het gaat maanden terug.

Mijn hart bonkt intussen. Jake heeft nooit iets gezegd over een relatie met iemand. Niet één keer. Helemaal niet.

Ik weet niet wat dit betekent. Ik weet niet eens of het wel belangrijk is. Ik zit nog steeds opgesloten in deze kamer. Misschien is Jake wel gewond. Misschien is Jake wel…

Mijn adem stokt. Zo mag ik niet denken. Ik moet mezelf afleiden.

Terwijl ik beverig ademhaal, klik ik op de appjes van mijn broer. Nooit eerder heb ik stiekem op zijn telefoon zitten gluren, maar nu heb ik niets anders te doen.

Hij heeft vier nieuwe berichtjes.

Een van Lawrence, Jakes ‘baas’. Ik frons.

Van mam.

Van mij.

Van Noah.

Noah. Eigenlijk zou ik niet moeten klikken.

Ik klik.

De laatste appjes zijn van ongeveer een uur voor de klus.

noah: Ben om 7 uur klaar. Alles oké?

jake: Ja. Tegen die tijd ben ik ook klaar.

noah: Zeg alsjeblieft waar je mee bezig bent.

jake: Doe ik. Gauw.

noah: Wees alsjeblieft voorzichtig. Beloofd?

jake: Beloofd.

noah: Ik hou van je.

jake: Ik hou van je.

Ik hou van je. Houdt hij van iemand? Is mijn broer verliefd?

Ik wilde dat ik het geweten had. Ik wilde dat ik meer wist. Ik wilde dat ik wist wat dit betekent. We hebben elkaar altijd alles verteld. Of in elk geval deed ik dat. Sinds pap in dat gedoe met Lawrence verstrikt is geraakt, zijn vrienden onmogelijk geworden, en mam brengt het grootste deel van haar tijd tegenwoordig slapend door. Al tijden waren Jake en ik op elkaar aangewezen.

Sleutels rammelen in het slot.

Ik houd mijn adem in. Hij is terug.

Het slot geeft mee. Piepend gaat de deur open.

Met getrokken dolk spring ik naar voren. Mijn plan heeft niet veel meer om het lijf dan steken en wegrennen, maar zelfs zover kom ik niet. Een hand veegt mijn arm opzij, een voet haakt achter mijn enkel, en voordat ik mijn evenwicht kan herstellen sla ik al hard tegen de houten vloer. De dolk klettert over de vloer de ene kant op. Jakes telefoon schiet de andere kant op.

Als ik opkijk, staat daar niet Rhen. Als ik opkijk, zie ik Grey.

Ik rol me om zodat ik de dolk kan pakken en voor me kan houden, maar deze keer komt hij niet achter me aan. Hij blijft roerloos in de deuropening staan. Het bonzen van mijn hart is oorverdovend, maar zijn adem gaat niet eens sneller dan normaal.

‘Als je me nog eens met een wapen bedreigt,’ zegt hij, ‘weet ik zeker dat je niet blij zult zijn met het resultaat.’

Ik grijp de dolk nog steviger vast. ‘Met dat breekijzer was ik anders best tevreden.’

‘O ja. Het breekijzer.’ Hij gebaart de kamer rond. ‘Zeg ’ns: ben je tevreden met dit resultaat?’

‘Wat wil je van me? Waar is Rhen?’

‘Hij is onwel.’ Zijn ogen schieten naar links, waar twee meter verderop Jakes telefoon ligt.

Mijn hart staat stil. Die telefoon is mijn enige link met Jake en mam. Min of meer.

Ik duik eropaf, maar Grey staat dichterbij. En trouwens, het is nauwelijks een eerlijke strijd. Hij kijkt al fronsend naar het scherm voordat ik halverwege ben.

Vlak voor hem krabbel ik overeind, met de punt van de dolk op hem gericht. ‘Geef terug. Nu meteen.’ Mijn stem loopt over van woede en angst – meer dan ik had verwacht.

Hij slaat zijn ogen op en kijkt me aan. Van zo dichtbij kan ik zien dat de krassen die ik op zijn nek heb achtergelaten lelijk rood zijn, erger dan eerst. Mooi. Ik hoop dat ze ontstoken zijn.

Hij werpt een blik op het wapen tussen ons in, en zijn wenkbrauwen bewegen een millimeter omhoog. ‘Zou je er met me om vechten?’

Greys toon is ijskoud met een stalen randje. Rhen is een en al ridderlijkheid en bedachtzaamheid. Deze man niet. Dit is een man van geweld.

Mijn vingers klemmen zich nog steviger om de dolk. ‘Jazeker.’

Zonder waarschuwing vooraf schiet zijn hand uit en grijpt hij mijn pols. Ik verslik me bijna in mijn eigen adem en gooi mezelf naar achteren.

Zijn greep is van ijzer. ‘Ik kijk wel uit voordat ik je nog eens onderschat.’

Ik vecht als een vis aan een lijn, maar hij komt geen centimeter van zijn plek. Mijn hijgende adem klinkt luid in mijn oren. Ik ben zo stom. Ik draai me om en breng mijn knie naar achteren om hem in zijn kruis te raken.

Hij stapt gewoon met me mee, zodat ik helemaal geen ruimte heb om iets te doen, en tilt daarna mijn arm op, zodat ik geen kant op kan. Net wanneer ik zeker weet dat hij me in het gezicht zal slaan of mijn kop zal afhakken, zegt hij: ‘Ho ho. Dat is toch allemaal niet nodig. Neem maar.’

Zijn stem is kalm, volkomen in tegenspraak met hoe we hier tegenover elkaar staan. Mijn hoofd bonkt en het duurt even voordat ik in de gaten heb dat hij me de telefoon toesteekt.

Ik grijp hem met mijn vrije hand en stop hem in mijn zak. Het liefst zou ik janken van opluchting.

En omdat hij mijn arm nog steeds hoog boven mijn hoofd houdt.

Langzaam laat hij hem zakken, maar zijn greep ontspant hij niet. ‘Die instrumenten werken hier niet.’

‘Dat maakt me niks uit. Laat me los.’

Dat doet hij niet. In plaats daarvan begint hij mijn vingers van de dolk los te pulken.

‘Hou op.’ Ik probeer zijn pols te grijpen, hem weg te duwen. ‘Die mag je niet afpakken.’

‘Ik pak hem niet af.’ Hij bevrijdt het wapen uit mijn greep, draait het om en drukt het weer tegen mijn handpalm aan, maar nu met de punt naar beneden. ‘Zo.’

Ik staar hem aan. ‘Wat?’ zeg ik dom.

‘Als je je dolk als een zwaard blijft vasthouden ben je straks je hand kwijt.’

‘Ben ik… wat?’

Grey praat alsof we in het midden van een alledaags gesprekje zijn, niet alsof ik als een dood gewicht aan zijn arm hang. ‘Je vecht nogal graag. Ik dacht dat een beetje techniek nuttig kon zijn.’

Hij gaat me niet vermoorden. Langzamerhand komt mijn hart weer tot rust.

Hij draait mijn pols en duwt het handvat tegen mijn borst aan, met de punt ter hoogte van zijn eigen borst. ‘Zie je? Op deze manier verdedig je jezelf wanneer een tegenstander je vastgrijpt. En als je geluk had, zou je me zo in je wapen kunnen trekken.’

Mijn mond beweegt, maar er komt geen geluid uit. Ik weet niet goed of ik onder de indruk moet zijn of boos. ‘Kan ik dat nu meteen doen?’

Hij glimlacht, en in zijn ogen licht oprechte vrolijkheid op. ‘Misschien de volgende keer.’

Daarna stapt hij achteruit en laat me los. Ik ben buiten adem en voel me gevangen tussen doodsangst en opwinding. Het is een wonder dat ik de dolk niet heb laten vallen.

Grey knikt naar het raam, waardoor het licht van de stralende middagzon naar binnen valt. ‘Het avondeten wordt geserveerd zodra het donker is. Zijne Hoogheid zal dan naar je toekomen.’

Ik dwing mezelf om te knikken. Te slikken. Te spreken. ‘Oké. Best.’

En dan is hij weg, en de deur zit alweer op slot.

7

Rhen

Met een buik vol vuur word ik wakker. Het is alsof ik uiteengereten ben.

Ik haal een hand over mijn buik. Geen verband, geen prikkend, trekkend gevoel. Lilith is niet door mijn huid heen gegaan. Al is dat soms juist erger: wanneer de pijn helemaal magisch is. Magie heeft meer tijd nodig om te helen.

Een knapperend haardvuur zorgt voor schaduwen op de muur. Vanuit de grote hal klinkt muziek, een langzamere fluitmelodie die me vertelt dat het nog een uur duurt tot het avondeten. Ik ben in mijn slaapkamer; vanaf het raam blaast koele herfsttocht over mijn gezicht.

En ik ben alleen.

Met moeite probeer ik overeind te komen, maar pijn schiet door mijn hele lichaam. Sissend adem ik in tussen mijn tanden en herinner me Liliths waarschuwing. Ze zei dat dit het laatste seizoen zou zijn – iets wat me zou moeten opluchten, maar in plaats daarvan heeft ze er een nog duisterder vorm van marteling van gemaakt.

Met mijn arm om mijn buik geslagen slaag ik erin te gaan zitten. ‘Grey.’ Mijn stem klinkt alsof ik as uit de haard heb ingeslikt.

Hij verschijnt in de deuropening. ‘Ja, sire?’

Ik haal een hand over mijn gezicht. ‘Wat is er gebeurd?’

Hij loopt naar een tafeltje en ontkurkt een fles. Rode vloeistof glinstert in het licht wanneer hij inschenkt. ‘Lilith verscheen in de oefenzaal.’

‘Dat herinner ik me.’ Ik buig me naar voren, en door de beweging neemt de pijn iets af. De krassen op zijn keel zijn donkerder geworden en er zitten korstjes op. ‘Heeft ze je verwond nadat ik gevallen was?’

‘Nee.’ Hij steekt me het glas toe en ik pak het aan.

De eerste slok brandt in mijn keel en daarna in mijn maag, maar die pijn vind ik niet erg, want hij verdooft de andere.

Grey schenkt niet voor zichzelf in. Dat doet hij nooit. Ooit was drinken verboden voor leden van de koninklijke lijfwacht, maar nu is er niemand meer die zich daar druk over kan maken.

Toch zou hij weigeren als ik het hem aanbood. Dat terrein heb ik al eerder betreden.

‘Heb je nog bij het meisje gekeken?’

Hij knikt. ‘Inderdaad.’

Toen ik vanochtend de sleutel omdraaide, verwachtte ik dat ze kwaad op de deur zou bonken. In plaats daarvan kwam me een stilte tegemoet die geladen leek met ziedende berusting. ‘Wilde ze nu wel met je praten?’

‘Ze trok een dolk en leek bereid om te vechten om een van die instrumentjes die ze allemaal bij zich hebben.’

Ik zucht. Natuurlijk. ‘Verder nog iets?’

‘Ze is interessant.’

Mijn ogen schieten naar zijn gezicht. Dat is een woord dat ik Grey niet eerder heb horen gebruiken om een van de meisjes te beschrijven. ‘Interessant?’

‘Ze is impulsief, maar volgens mij zou ze doorvechten tot de dood erop volgt als ze in het nauw wordt gedreven. Als er iets is wat ze wil.’

Dat is inderdaad interessant.

En als je bedenkt dat ze niets liever wil dan naar huis gaan, is het ook ontmoedigend.

Ze is nu al bang voor me. Wat een onverwachte wending. Dat wordt nog wat als ze het monster te zien krijgt.

Deze gedachten zijn niet productief. Ik drink het glas leeg. Grey maakt aanstalten om het opnieuw te vullen, maar ik wuif hem weg. Ik heb behoefte aan beweging.

Hij stapt achteruit totdat hij tegen de muur staat, met zijn rechterhand om zijn linkerpols. Er is iets aan hem veranderd, en het duurt even voordat ik in de gaten heb wat het is. Hij is volledig gewapend, van zijn lange dolk tot aan zijn werpmessen en de stalen, met leer gevoerde armbeschermers om zijn onderarmen.

Het is eeuwen geleden dat Grey volledig gewapend was. We verlaten het kasteelterrein maar zelden, en hier is zeker niemand die een dreiging vormt.

Glimlachend schenk ik in. ‘Heeft dit meisje je schrik aangejaagd, commandant?’

‘Nee, sire.’ Zijn stem is kalm, onaangedaan. Hij laat zich door mij nooit provoceren.

Net als zijn weigering om te drinken maakt dit deel uit van Greys voortdurende toewijding aan zijn plicht. Het is iets waar ik jaloers op ben, maar wat ik soms ook verafschuw. Hij is geen vriend of vertrouweling. Misschien had hij dat kunnen zijn, ooit, als de vloek op een andere manier was begonnen. Als ik mijn plichten niet had verzaakt – en hij niet de zijne.

Ik drink het tweede glas leeg. Ik zou hem kunnen bevelen te drinken. Hij zou me gehoorzamen.

Maar wat is er leuk aan een drinkgezel als je hem moet opdragen om mee te doen?

In het begin was Grey ook zo, vroeger, toen de vloek ons nog niet samen in deze hel had verstrikt. In die tijd had hij het gevoel iets te moeten bewijzen. Hij zou brandende kooltjes tussen zijn tanden hebben meegedragen als ik hem dat had bevolen. Hij heeft geluk dat ik daar nooit aan heb gedacht, anders had ik het misschien nog gedaan ook.

Bij de gedachte krimp ik ineen. Ik houd er niet van om aan ‘vroeger’ te denken. Als ik dat doe, raakt mijn hoofd verstopt met herinneringen, totdat het gewicht van al het verlies en verdriet maakt dat ik mezelf van de kantelen wil werpen. Maar Grey is met zo veel herinneringen verweven.

Grey, haal koud water voor me.

Nee, ik zei kóúd water. Haal het bij de waterval als het moet.

Grey, mijn eten is koud. Haal een nieuw bord uit de keuken.

Grey, mijn eten is te heet. Zeg tegen de kok dat ik je zijn handen hierheen laat brengen als hij niet beter kan. Zorg dat hij het gelooft.

Grey, de graaf van Aronson zegt dat zijn lijfwacht een hele dag zonder eten of water kan rijden en daarna bij zonsondergang een zwaardgevecht kan winnen. Kun jij dat ook? Laat zien.

Grey kon het. Hij deed het. Ik zag hem bijna het leven laten bij zijn poging.

Ik schenk een derde glas in en neem een slokje. ‘Grey, ik heb een bevel voor je.’

‘Ja, sire.’

‘Als ik begin te veranderen, wil ik dat je me doodt zolang het nog kan.’

Dit bevel heb ik hem eerder gegeven. Soms werkt het. Soms niet.

Deze keer is het anders.

Ik heb hem lang genoeg geobserveerd om te weten dat hij mijn woorden zorgvuldig weegt.

‘Vrouwe Lilith heeft verklaard dat dit onze laatste kans is, dus u vermoorden zou een echte dood betekenen, geen nieuw begin.’

‘Dat weet ik.’

‘Ik heb een eed gezworen om u te beschermen. U kunt me niet bevelen om die eed te breken.’

‘Dat kan ik wel,’ bijt ik hem toe, maar ik krimp ineen wanneer mijn lichaam bij deze beweging protesteert. ‘En ik zal het doen ook.’

‘Dan laat u uw mensen achter zonder iemand om ze te regeren.’

Ik wil het glas met een klap neerzetten. ‘Er is nu ook niemand om te regeren, Grey. Als dit ons laatste seizoen is, ben ik niet van plan te riskeren dat ik nog meer mensen dood. Dat weiger ik.’

Hij zegt niets.

‘Je zult dit doen,’ zeg ik.

‘Ik kan het monster naar het bos toe leiden. Ik kan het uit de buurt van de mensen houden. Dat is ons al vele seizoenen gelukt.’

Het. Het monster. Alsof we alle twee niet weten waarin ik verander. Waartoe ik in staat ben.

‘Zilveren hel, Grey. Ben je bereid om me voor altijd bij de mensen vandaan te lokken?’ Ik gebaar naar het raam, naar de door de zon verlichte stallen erachter. ‘Ben je bereid om voor de rest van je leven elke nacht een paard af te matten?’

Hij zegt niets.

‘Ben je bereid om te sterven, Grey? Omdat dat het enige is waartoe dit kan leiden. Dat weet ik zeker. Dit is helemaal geen vloek die we kunnen verbreken. Het is een doodvonnis. De echte vloek was de gedachte dat we misschien een uitweg zouden kunnen vinden.’

In zijn ogen flitst iets op wat lijkt op opstandigheid. ‘Misschien ontsnappen we nog.’

‘Als ik daar tegen de tijd dat de eerste tekenen van de metamorfose zich aandienen niet in ben geslaagd, móét je dit doen, Grey. Misschien gebeurt het snel, dus geef ik je dit bevel nu al. Ik ontsla je van je eed.’

‘Dus u beperkt uw laatste seizoen tot wat… zes weken? Acht?’

‘Als ik de vloek tegen die tijd niet verbroken heb en van het monster verlies, is er geen enkele hoop meer.’

Zijn stem klinkt kil nu, geïrriteerd. ‘En als het gebeurd is? Nog andere bevelen?’

‘Ga op zoek naar een nieuw leven. Vergeet Sinteldaal.’

‘Een eenvoudige opdracht, daar twijfel ik niet aan.’

‘Grey!’ Ik zet het glas met zo’n klap op het tafeltje neer dat er scherven van de voet springen. Glas rinkelt op de marmeren vloer. ‘Dit is mijn laatste kans. Ik heb je hier niets te bieden. Ik heb nog maar nauwelijks een koninkrijk over om over te heersen. Ik heb geen leven over om te leiden. Niets. Wat ik te bieden heb, is angst en pijn of de dood, of ik kan je je vrijheid schenken. Begrijp je dat?’

‘Dat begrijp ik.’ Grey blijft onbewogen onder mijn uitbarsting. ‘Maar u bent me niets verschuldigd. U bent de enige waar het hier om gaat. U alleen kunt de vloek verbreken. U moet een vrouw vinden die van u houdt. U, niet ik. Als vrouwe Lilith me opnieuw wil verwonden, vraag ik u om haar te laten begaan.’

‘Ik zal niet werkeloos toezien terwijl ze nog meer schade aanricht, Grey.’

‘Telkens weer vindt ze uw zwakke punt.’

Ik wend mijn gezicht af. Ooit zou ik hem hebben gestraft voor het hardop verwoorden van mijn kwetsbaarheid.

Nu voel ik alleen nog maar schaamte.

De duisternis sijpelt al langzaam de hemel in. Ik kijk hem recht in de ogen. ‘Je zult me gehoorzamen, commandant.’

‘Ja, sire.’ Hij aarzelt niet. Hij heeft zijn zegje gedaan.

Ik zucht. Ik ben hier zo ontzettend moe van.

Een laatste seizoen.

Het beschadigde glas gooi ik in de haard. Het valt uiteen in duizend vonken die oplichten en uitdoven.

‘Ik zal me aankleden voor het diner. Laten we dit spel nog een laatste keer spelen.’

8

Harper

Ik ga uit het raam klimmen.

En tegelijkertijd probeer ik er niet te veel bij na te denken, want als ik dat doe, raak ik in paniek en bedenk ik me misschien nog.

Van buitenaf leken de houten latwerken tegen de achtermuur van het kasteel niet zo hoog, maar van hierboven zie ik alleen een toekomst waarin ik van top tot teen in het gips lig. Of in een doodskist.

De latwerken, waarlangs klimop en hier en daar nog wat bloemen naar boven klimmen, zijn steeds midden tussen de ramen geplaatst. De meeste ramen zitten zover uit elkaar dat ik daar niets aan heb – ik ben geen drie meter lang – maar het raam in de badkamer en dat in de kleedkamer zitten dichter bij elkaar en daar kan ik er bijna bij.

Terwijl ik over de vensterbank schuif, pas ik wel op dat ik niet naar beneden kijk. Nog nooit heb ik iets gedaan wat zo roekeloos was.

Wacht. Nee. Ik heb een vent op straat met een breekijzer aangevallen, dus dit valt nog wel mee.

In de kast heb ik een schoudertas gevonden, en ik heb er een extra trui en al het eten dat op het dienblad stond ingestopt, maar daar heb ik allemaal niets aan als ik deze kamer niet uitkom.

En als ik deze kamer niet uitkom, zal wél pijnlijk duidelijk zijn dat ik het heb geprobeerd en zullen ze me de volgende keer misschien ergens anders opsluiten. Ergens waar ik echt geen enkele kans heb om te ontsnappen.

Mijn adem piept en is nog maar heel oppervlakkig. Het latwerk is een centimeter of vijftien te ver om te kunnen vastpakken. Ik kan best vijftien centimeter springen.

Mijn hart bonkt en zegt dat ik geen vijftien centimeter kan springen. Het zegt dat negen meter naar beneden vallen pijn doet. Het zegt dat ik een idioot ben dat ik hier alleen al over nadenk.

Als Jake me zou kunnen zien, zou hij uit zijn lieve vel springen.

Maar dan denk ik aan mijn moeder, die misschien wel alleen in haar slaapkamer ligt dood te gaan.

Opeens wellen tranen op. Deze dag heeft te lang geduurd. Telkens vervliegen mijn kansen veel te snel.

Oké, ik moet me vermannen. Ik haal een mouw over mijn gezicht. Die vijftien centimeter zijn misschien het enige gat dat ik hoef te overbruggen om mijn broer en mijn moeder terug te zien, en ik ga hier een potje zitten janken? Over een kwartiertje is het helemaal donker, dus ik moet opschieten.

Ik controleer of mijn tas goed zit, zet me schrap en spring.

Mijn handen grijpen zich vast aan latjes en verstrengelde takken. De tas maakt een enorme zwieper en mijn rechtervoet trappelt op zoek naar een randje om op te kunnen blijven staan.

Daar! Heerlijke opluchting golft door me heen. Ik druk mijn gezicht tegen de klimop en huil bijna. Dank, dank.

Het hout onder mijn voet breekt.

Ik val.

En grijp om me heen.

En gil.

Opeens heeft mijn voet weer houvast gevonden. Een stenen sierrand die een paar centimeter uit de muur steekt. Zo’n drie meter onder het raam ben ik blijven steken, en ik klamp me uit alle macht vast aan het latwerk. Mijn vingers branden alsof ik ze in de fik heb gestoken, en mijn knieën zijn hard tegen de kale stenen geknald, maar pijn betekent dat ik nog leef.

Boven mijn hoofd draaien de sterren, en één angstaanjagend ogenblik ben ik bang dat ik zal flauwvallen.

Nee. Ik mag niet flauwvallen. Ik heb hier dus gewoon GEEN TIJD voor, en mijn lichaam moet GEWOON MEEWERKEN.

Het hout kraakt. Het latwerk begeeft het weer.

Ik blijf ernaar grijpen, probeer verwoed me vast te klampen, maar mijn spieren reageren niet erg snel. De latjes blijven maar breken. Kapotte knokkels. Mijn bicepsen staan in brand. Overal versplintert hout. Takken schuren langs mijn wangen. Straks smak ik tegen de grond en ben ik dood.

Nee. Ik smak tegen de grond en het doet pijn. Ik krijg geen lucht.

O, wat was dit een spectaculair slecht idee.

Een eeuwigheid lig ik op het gras, piekerend over wat erger zou zijn: sterven, of dat die kerels me zo vinden.

Maar na een tijdje stroomt er weer lucht in mijn longen en word ik iets helderder. Alles doet pijn, maar er lijkt niets gebroken. Het versplinterende latwerk heeft mijn val vertraagd. Dit was meer zoiets als van een paard vallen, en dat heb ik vandaag al eerder gedaan.

Uiteindelijk slaag ik erin om me op mijn buik te rollen en daarna, via handen en voeten, te gaan staan. Het is vrijwel donker. De tijd werkt tegen me. Ik moet de stallen zien te bereiken voordat ze ontdekken dat ik weg ben.

Ik weet de weg te vinden. Wil hinnikt wanneer ik mijn hand uitsteek.

‘Hé, maatje,’ fluister ik. Zodra zijn warme adem op mijn huid kriebelt, voel ik me beter. ‘Zin in nog een ritje?’

Terwijl ik hem in de schemerige box opzadel, zie ik iets wat me eerder is ontgaan: een grote kaart op de muur tegenover me. Hij loopt bijna van de vloer tot aan het plafond. Sinteldaal staat in grote cursieve letters bovenaan. Ik hang het hoofdstel over mijn schouder en loop ernaartoe. Als ik mijn vingers over de kaart laat glijden voel ik de gladde, opgedroogde verf onder mijn vingers op de plekken waar er steden zijn ingetekend. Woestedoorndal. Huigens’ Smidse. Zwarte Steenvlakte. Midden op de kaart, vlak bij Zilvermaanhaven, is een groot kasteel geschilderd.

Het ziet er niet uit als de Verenigde Staten, zoveel is zeker.

Achter me stampt Wil met zijn hoef op de grond. Hij heeft gelijk. We moeten gaan.

Het is niet erg moeilijk om een pad door het bos te vinden, vooral niet omdat het paard de weg lijkt te kennen. Het pad is in duisternis gehuld, maar tussen de bomen ruist een koel briesje. Telkens weer werp ik behoedzame blikken over mijn schouder, maar tot nu toe heb ik achter me nog geen beweging gezien of geschreeuw gehoord. Een stoot adrenaline jaagt door mijn borst, en ik moet mijn uiterste best doen om het paard rustig te laten lopen. Het is gelukt. We zijn ontsnapt.

Van het ene op het andere moment sneeuwt het.

Happend naar adem trek ik aan de teugels om Wil te laten stoppen. Overal om ons heen dwarrelen sneeuwvlokken en mijn adem vormt dampwolkjes. Mijn hersenen willen de verandering helemaal niet verwerken, maar de plotselinge kou op mijn wangen en de sneeuwvlokken die op de manen van het paard blijven liggen, laten zich niet wegdenken. De bomen om ons heen zijn bedekt met sneeuw, en ook op het pad voor ons ligt een witte deken. De sneeuwkristallen glinsteren in het maanlicht.

Ik kijk achterom, en het pad waarover we zojuist gereden zijn is ook bedekt met sneeuw. Grote sneeuwvlokken vallen tussen de bomen omlaag.

Dit kan helemaal niet.

Ik laat Wil keren en spoor hem aan een stukje terug te lopen. Onmiddellijk verdwijnt de sneeuw. Warme lucht strijkt langs mijn koude gezicht. De sneeuwvlokken op Wils manen veranderen in waterdruppeltjes.

In de verte doemt het kasteel op; door de bomen heen knipogen de verlichte ramen naar me.

Vervloekt.

Mijn ademhaling wordt snel en oppervlakkig. De muziekinstrumenten hadden nog een ingewikkelde truc kunnen zijn, maar ik zou niet weten hoe je het weer zo plotseling kunt laten omslaan. Zelfs met een sneeuwmachine kun je het niet opeens twintig graden kouder maken.

Wil gooit zijn hoofd in zijn nek en trekt aan de teugels in mijn handen, alsof hij me smeekt om een beslissing te nemen.

Vervloekt of niet, die mannen hebben me ontvoerd. Dus gaan we terug de sneeuw in.

De abrupte overgang beneemt me opnieuw de adem, zeker wanneer ik me al snel realiseer dat ik hier niet voor gekleed ben. De wind blaast dwars door mijn dunne trui heen en ik huiver. Nadat Wil een minuut lang door hopen sneeuw is gestapt laat ik hem stoppen en zoek ik in de tas naar een dikkere trui. Mijn vingers beven van de kou.

De bomen staan steeds verder uit elkaar en uiteindelijk bereiken we akkerland. De reusachtige witte maan tovert de brede, ongerepte sneeuwbanken om in een winterwonderland. De sneeuw strekt zich kilometers ver uit, en nergens zie ik door mensen gemaakt licht. Of eigenlijk helemaal geen teken van menselijke beschaving.

De sneeuwlaag is hier wel meer aangetrapt, wat erop wijst dat er ooit mensen langs zijn gekomen. Ik spoor Wil aan tot draf, maar ik ben al half bevroren en door het op en neer gaan vlieg ik bijna uit het zadel. Ik dwing hem in een iets langzamere, wiegende handgalop.

Door de kou worden mijn spieren steeds stijver en terwijl we doorrijden, zie ik nog steeds nergens tekenen van… wie dan ook. Nadat ik aan twee gewapende mannen en een vervloekt kasteel ben ontsnapt, zal ik doodgaan van de kou.

Net als ik aan het twijfelen sla of ik zal omkeren, vlamt in de verte een oranje schijnsel op. Mijn neus pikt de geur van rook op.

Op zijn minst is dat een teken van leven na talloze kilometers slechts door de maan verlichte sneeuw. Hoop gloeit als een warme wolk in me op. Ik spoor Wil aan, maar Rhens waarschuwingen over vervloekingen en dat er op de koningsweg geen soldaten patrouilleren blijven door mijn hoofd spoken. Terwijl we verder rijden, beginnen mijn gedachten als in een sprookje waarschuwingen te fluisteren over dwaallichtjes, over mensen die achter betoverde lichtjes aan zijn gelopen en nooit meer zijn teruggezien.

In plaats van de gloed zie ik nu duidelijk oplaaiende vlammen, die zwarte rook de hemel in jagen. Heel even denk ik nog dat het een reusachtig kampvuur is.

Dan hoor ik het gegil. Een baby huilt.

Het is een huis. Een huis dat in brand staat.

Ik neem de teugels korter en spoor Wil aan tot galop.

Sneeuw dwarrelt omlaag en smelt door de hitte van het vuur om tot regendruppels. Voor het brandende huis proberen drie huilende kinderen zich te verstoppen achter een vrouw die een blèrende baby tegen zich aan drukt. Allemaal dragen ze flodderige nachtkleding. De kinderen staan met blote voeten in de sneeuw.

Een al wat oudere, roodharige man staat voor hen, met de punt van zijn zwaard op de vrouw gericht.

Terwijl ik nog in het donker rijd, houd ik de teugels in zodat we abrupt blijven staan.

Spottend zegt de man tegen de vrouw: ‘Dacht je dat je ons kon tegenhouden? Dit land zal snel genoeg eigendom zijn van de kroon.’ Hoewel ik hem boven de bulderende vlammen uit nauwelijks kan verstaan, hoor ik wel dat zijn accent anders is dan dat van Rhen en Grey.

Van ergens vlak bij het brandende huis schreeuwt een andere man. ‘Dood de kinderen, Dolff. Neem de vrouw mee.’

‘Nee!’ gilt de vrouw. Ze stapt achteruit en trekt haar kinderen mee.

De man volgt haar totdat het punt van zijn zwaard haar borst raakt, vlak boven de huilende baby.

Terwijl ze naar achteren blijft lopen zegt ze: ‘Dit kun je niet doen. Dit kun je niet doen.’

‘Ik doe wat me wordt opgedragen. Wie weet? Misschien bevalt het je wel.’

Een andere man schreeuwt: ‘En hou ook het meisje! Ik heb ze graag jong.’

Het meisje is misschien zeven.

De vrouw spuugt naar Dolff. ‘Ik hoop dat het monster je familie zal verslinden.’

Hij maakt een lichte beweging met zijn zwaard, en het gehuil van de baby verandert in een hoge gil.

Ik duw mijn hielen in de flanken van de izabel. Ik heb geen idee wat ik ga doen, maar Wil reageert onmiddellijk. Zijn hoeven slaan gaten in de grond. De vrouw zet grote ogen op wanneer we naderen, en vaag dringt tot me door dat een klein kind roept: ‘Kijk! Een paard!’

Dan botsen we tegen de man op.

Door de dreun val ik bijna op de grond, maar gelukkig zie ik dat hij neergaat. Zijn zwaard vliegt in een boog van glanzend staal door de lucht en klettert ergens links van me op de grond. Ik maak me zwaar in het zadel en draai me om voor een volgende aanval.

De man staat alweer bijna overeind. Bloed stroomt uit een wond op zijn slaap. Hij struikelt. Mooi.

Ik pak mijn dolk en houd hem met de punt naar beneden, met het plan om deze keer naar de man uit te halen terwijl ik langsrijd. Het enige wat ik hoor, is die stomme Grey die in mijn hoofd zegt: als je je dolk als een zwaard blijft vasthouden ben je straks je hand kwijt.

De kans is groot dat ik heel wat meer kwijtraak. Hoewel mijn hielen slechts licht langs Wils flanken strijken, galoppeert hij alweer.

Deze keer is de man beter voorbereid. Als ik uithaal om met mijn dolk te steken duikt hij naar mijn been en trekt me van het paard. Ik ben blij dat er dertig centimeter sneeuw ligt die mijn val kan breken – totdat de man boven op me springt. Gelukkig heb ik de dolk nog steeds in mijn hand. Ik breng hem omhoog, klaar om hem in zijn…

Beng! Ik zie sterretjes. Pas na een tel realiseer ik me dat hij me met de rug van zijn hand in het gezicht heeft geslagen.

Na nog een tel dringt de pijn tot me door. Ik proef bloed in mijn mond. Opnieuw haalt hij uit voor een mep.

Met kracht breng ik mijn hand omlaag naar zijn rug. Er gaat een schokje door hem heen en zijn hand valt neer.

Ik heb hem neergestoken. Ik heb hem neergestoken!

Een deel van me wil in tranen uitbarsten.

Maar een ander, duisterder deel wil juichen. Ik heb het gedaan. Ik heb mezelf gered.

Zijn gezicht wordt slap en hij valt opzij in de sneeuw.

Ik kijk op. De vrouw staat over me heen gebogen. Plukken blond haar zijn uit haar vlecht losgeraakt en haar snelle ademhaling komt in wolkjes uit haar mond. Ze heeft het zwaard van de man afgepakt en zo te zien zou ze hem de genadeslag hebben toegebracht als ik dat niet had gedaan. Het meisje klampt de baby tegen zich aan. Op het dekentje zitten bloedvlekken.

Misschien komt het door het bloed, of door het lichaam in de sneeuw. Misschien is het de doodsangst op het gezicht van de kinderen. In elk geval komt de realiteit met een dreun bij me binnen.

Dit is echt.

‘Is alles goed met de baby?’ vraag ik.

De vrouw knikt. ‘De dekens zijn dik. Het is maar een krasje.’

Mannen schreeuwen, en het klinkt alsof ze dichterbij komen. ‘Dolff! Man, wat is er aan de hand?’

‘Er zijn er meer,’ zegt de vrouw gehaast. ‘Ze zullen ons zien. We moeten vluchten.’ Ze steekt een hand uit.

Die grijp ik, en ik krabbel overeind.

Tenminste, dat probeer ik. Het is ijskoud en mijn linkerbeen weigert. Het lukt me nauwelijks om op mijn knieën te komen.

‘Ga gauw,’ weet ik uit te brengen. ‘Ren weg.’

‘Hé!’ roept een man. Overal hangt rook, maar zo te horen is hij vlakbij.

De vrouw tilt de kleinste op en gaat voor me staan, zodat ze zowel mij als haar kinderen beschermt.

Als deze vrouw met een peuter op haar heup zo strijdlustig kan zijn, kan mijn lichaam ook opstaan. Ik dwing mijn benen om in actie te komen en ga naast haar staan.

Tegenover ons staan vier mannen, allemaal met een zwaard, allemaal gekleed in groen, zwart en zilver. Twee van de mannen zijn vrij jong, waarschijnlijk niet veel ouder dan Rhen en Grey. De andere twee zijn ouder.

Eentje heeft mijn paard gepakt, dat telkens weer probeert te steigeren en aan de teugels trekt om los te komen.

Achter ons staan de kinderen huiverend te huilen.

De oudste man kijkt me aan en knijpt zijn ogen tot spleetjes. ‘Waar kom jij opeens vandaan?’

‘Uit je ergste nachtmerrie,’ bijt ik hem toe.

Hij lacht alsof hij het echt grappig vindt en heft daarna zijn zwaard. ‘Daar valt iets aan te doen.’

Mijn hartslag dreunt door tot in mijn hoofd. Dit is het dan. Hier en nu ga ik dood.

De wind fluit en ik hoor iets suizen. Uit de borst van de man steekt opeens een pijl met veren aan de achterkant.

En nog een, er vlak onder.

Voor mijn voeten zakt hij in elkaar. Bloed stroomt over mijn laarzen en in de witte sneeuw. Ik slaak een verschrikte kreet en spring naar achteren.

‘Jullie dienen dit land te verlaten,’ roept een sinds kort vertrouwde stem. ‘Op bevel van de kroonprins van Sinteldaal.’

Rhen en Grey. Alle twee te paard, vlak achter me. Rhen heeft een boog in zijn handen, en de volgende pijl heeft hij al aangelegd.

Naar adem snakkend schuift de vrouw dichter naar me toe. Haar hand grijpt de mijne; haar vingers trillen.

De mannen schreeuwen en lijken met hun zwaarden naar voren te willen komen.

Rhens pijl suist door de lucht. Hij raakt de man die in het midden staat in zijn schouder. En daarna in zijn been, zo snel dat je de pijl bijna niet ziet vliegen. De man schreeuwt het uit en valt neer.

De andere mannen aarzelen.

‘Ik heb genoeg pijlen om jullie allemaal twee keer te doden,’ roept Rhen. De volgende pijl ligt alweer klaar.

Eén man klemt zijn kiezen op elkaar en doet een stap naar voren, recht op de vrouw af. Ze slaakt een korte kreet en terwijl ze wankelt, duwt ze de kinderen achter zich.

Woesj. Woesj. Twee pijlen raken de man in zijn borst en hij valt.

Nu is het klaar. De laatste man slaat op de vlucht.

Snel als een guillotine daalt de stilte neer, alleen verbroken door de angstige, hijgende ademhaling van de kinderen.

En van mij.

Ik staar naar Rhen en Grey. Door de brand die nog steeds woedt, lichten hun gezichten goud op. Zo te zien zijn ze woest.

Voor me liggen lijken op de grond en de kinderen staan huilend in de sneeuw. Elk moment nu zal alles werkelijk tot me doordringen en zal ook ik snikkend in elkaar zakken.

In plaats daarvan zeg ik het enige wat er in mijn verwarring nog in me opkomt. ‘Bedankt.’

9

Rhen

Ik vraag me af hoe het met de vloek zou zijn gegaan als we een minuut later waren gekomen en Harper al dood was geweest.

Ik ben zo razend dat ik bijna nog een pijl op mijn boog zet om erachter te komen.

Vlammen laaien hoog op en gaan in de aanval tegen de sneeuwstorm die om ons heen giert. Ik wend me tot Grey. ‘Onderzoek de mannen. Kijk wie ze zijn.’

Hij springt van zijn paard.

Nadat ik de boog aan de zadelknop heb gehangen stijg ik een stuk voorzichtiger af dan hij. Vanbinnen doet alles me nog pijn, en op volle snelheid rijden om Harper in te halen heeft me geen goed gedaan.

De pijn is ook niet bevorderlijk voor mijn humeur.

Net als het feit dat Harper me boos aankijkt alsof ik dit allemaal in mijn eentje heb veroorzaakt.

Grey blijft naast een van de gevallen mannen staan en rolt hem met zijn voet om. ‘Deze heeft een wapenteken op zijn kleding,’ zegt hij tegen me. ‘Ik herken het niet.’

Dat is niet echt een verrassing, want we komen nog maar zelden buiten IJzerroos. Of, nou ja, Grey dan. Maar alleen om het monster bij de mensen vandaan te lokken.

Grey loopt naar de volgende man toe, duwt zijn jaspand opzij en trekt een mes uit zijn riem. ‘Ze hebben fatsoenlijke wapens. Beter dan die van ordinaire dieven, zou ik denken.’

Rechts van me laat de zuigeling van zich horen; zodra ik omkijk, wordt de vrouw, die met blote voeten in de sneeuw staat, bleek en probeert ze het kind te sussen. Ik zie dat ze Harpers hand heeft beetgepakt. Afgaand op de kleding die ze dragen en op hoe mager de vrouw is, valt er bij dit gezin niet veel te halen – en nu zelfs nog minder.

Wanneer ik dichterbij kom, hapt de vrouw naar adem en valt op haar knieën in de sneeuw.

‘Kinderen,’ fluistert ze fel, en allemaal doen ze haar onmiddellijk na, hoewel ze wel iets dichter naar hun moeder toe kruipen. De peuter houdt zich vast aan haar schouder en staart me met grote, donkere ogen aan.

De vrouw trekt aan Harpers hand. ‘Hij is de kroonprins,’ zegt ze zacht. ‘Je moet knielen.’

Harper kijkt naar me met behoedzame opstandigheid. ‘Hij is niet mijn prins.’

Vlak voor haar blijf ik staan. Sneeuw blijft liggen op haar donkere krullen en ze heeft geen passende kleding aan voor deze tocht. Op haar handen zit opgedroogd bloed.

Ook op haar lip zit bloed, en haar kaak begint te zwellen. Ik neem haar onderzoekend op en duw haar kin een stukje omhoog. ‘Beweer je nog steeds dat je niet gewond bent, vrouwe?’

Geschrokken laat de vrouw Harpers hand los. ‘Vrouwe,’ fluistert ze. ‘Vergeeft u me.’

Harper duwt mijn hand weg. ‘Met mij is er niks aan de hand.’

De adem van het kleinste jongetje naast ons komt met horten en stoten terwijl hij huiverend in de sneeuw naast zijn moeder zit. Ik wend me tot de vrouw. ‘Sta op. Ik wil niet dat kinderen in de sneeuw voor me knielen.’

Ze aarzelt, maar staat dan met gebogen hoofd op. Telkens wanneer haar ogen naar het brandende huis achter me schieten, stokt haar ademhaling even. ‘We zijn u verplicht,’ zegt ze. ‘Neemt u alles wat we hebben.’

‘Ik neem niets aan van hen die niets bezitten,’ zeg ik tegen haar. ‘Wat is je naam?’

‘Freya.’ Ze slikt. Haar ogen zijn zo groot als schoteltjes. ‘Uwe Hoogheid.’

‘Freya. Wie zijn die mannen? Wat wilden ze van je?’

‘Ik weet het niet.’ Haar stem trilt. ‘Er gaan geruchten over een invasie in het noorden, maar…’ Haar stem breekt. ‘Mijn zus en haar man zijn dood. Dit is alles… Dit was alles wat we hadden…’

Twee van de kinderen beginnen te huilen, hangend aan haar rokken.

Harper doet een stap naar Freya toe. ‘Stil maar,’ zegt ze vriendelijk. ‘We bedenken wel iets.’ Ze richt haar kritische blik op mij.

Kennelijk ben ik degene die iets moet bedenken.

‘Ooit was er een herberg iets ten noorden van hier,’ zeg ik. ‘Ken je die?’

Voorzichtig kijkt de vrouw even omhoog. ‘Het Gebochelde Zwijn? Ja, natuurlijk, maar…’ Opnieuw staart ze naar de vlammen. ‘Ik heb niets. Ik heb geen geld… Niets om mee te betalen.’ Ze duwt de zuigeling nog dichter tegen zich aan. Met een bevende hand veegt ze over haar wang.

Het meisje doet een stap naar haar toe en zegt door haar tranen heen: ‘Maar we zijn samen. Je zegt altijd dat alles goed komt als we maar samen zijn.’

Zoals het er nu naar uitziet, zullen ze hier samen doodvriezen. Zelfs als ik hen naar de herberg weet te krijgen, kunnen ze daar niet eeuwig blijven. Mijn gedachten dwalen af naar Liliths dreigementen en ik vraag me af of het misschien genadiger zou zijn om ze nu allemaal te doden, voordat het monster hen tot in eeuwigheid kan achternajagen.

Deze vrouw en haar kinderen zijn zo vreselijk mager. Mijn koninkrijk is aan de bedelstaf geraakt en ik kan er niets tegen doen. Het herinnert me eraan dat zelfs als ik de vloek weet te verbreken, ik met lege handen zal staan.

Harper werpt me een boze blik toe. ‘Naar ze staren helpt niet.’

Ik stel me voor dat ze mijn vader op dezelfde manier bekritiseert.

Daarna stel ik me voor dat hij haar een oorvijg tegen haar andere wang geeft.

Als hij hier op dit moment was, zou hij míj waarschijnlijk een oorvijg geven omdat ik dat zelf niet al had gedaan.

Ze is hier nog maar één dag en nu al ben ik doodmoe.

‘Vrouwe,’ zeg ik kortaf. ‘Misschien kan ik onder vier ogen met je spreken.’

‘Mij best.’ En ze stampt al weg, duidelijk mank, zodat ik haar moet volgen.

Na tien passen grijp ik haar arm en draai ik haar om. Ongelovig staar ik haar aan. ‘Wie denk je eigenlijk dat je bent?’

‘Wie denk jíj dat je bent?’ is haar wedervraag. ‘Je hebt een gigantisch kasteel met honderd kamers. Kun je er niet een paar aan hen geven om te logeren?’

Mijn wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Aha, dus zelf ontvlucht je het kasteel, maar je zou een andere vrouw wel aan jouw lot onderwerpen?’

‘Laat je ze liever hier in de sneeuw doodvriezen? Lekkere prins ben jij.’

Ze wil zich omdraaien, maar ik grijp de mouw van haar wollen kiel en houd haar tegen. ‘Weet je waarom die mannen achter haar aanzaten?’ Ik wijs naar de mannen in de sneeuw. ‘Weet je dat ze van plan waren jou te doden? Wil je er soms nog meer uitnodigen?’

Ze klemt haar kiezen op elkaar. ‘Ik weet dat ze die kinderen zouden hebben afgeslacht als ik niet was gekomen. Ik weet dat ze probeerden haar land in beslag te nemen voor de kroon. Wat weet jij daarvan?’

‘Ze zouden die kinderen hebben afgeslacht als Grey en ik niet waren…’ Op dat moment verstijf ik, want mijn geërgerde geest blijft opeens aan haar tweede bewering haken. ‘Wat zei je daar?’

Ze rukt zich los uit mijn greep. ‘Ik zei dat die mannen haar land in beslag probeerden te nemen voor de kroon. Dat ben jij, toch?’

‘Als ze dat zeiden, logen ze.’

Een van de kinderen lacht voluit, kraaiend van plezier. Onmiddellijk draai ik mijn hoofd.

Grey heeft zijn mantel op de sneeuw uitgespreid zodat de kinderen erop kunnen staan. Het lijkt wel of hij gekke gezichten naar ze trekt. Een jongetje van een jaar of vier heeft de moed gevonden om voor zijn moeder te gaan staan, en tussen de rillingen door zegt het ventje giechelend: ‘Nog een keer, nog een keer!’

Zodra Grey me ziet kijken recht hij zijn schouders en trekt hij zijn gezicht in de plooi.

Harper verliest haar geduld met me. ‘Ze hebben het allemaal ijskoud. Help ze of ga weg. Ik ga in elk geval helpen.’ Ze loopt terug naar Freya en haalt de tas van haar schouder. ‘Hier zit wat te eten in. Het is misschien een beetje geplet, maar het is in elk geval iets.’

De ogen van de vrouw glijden van Harpers gezicht naar de tas en terug. ‘Vrouwe,’ fluistert ze. ‘Ik kan niet…’

‘Dat kun je wel.’ Harper schudt even met de tas. ‘Pak aan.’

De vrouw slikt en pakt de tas van haar aan alsof er iets giftigs in zit, maar de kinderen proberen er meteen in te kijken.

‘Mama!’ zegt de peuter. ‘Lekkers!’

‘Het Gebochelde Zwijn is niet ver,’ zeg ik. ‘Wij zullen vooruit rijden en een kamer regelen voor jou en je kinderen.’

Harper kijkt geschrokken op. ‘Laat je ons hier alleen achter?’

Ik negeer haar en maak mijn eigen mantel los. ‘Grey, verdeel de kinderen over de twee paarden.’ Ik blijf voor Freya staan en leg de mantel om haar schouders.

Ze is zo verrast dat ze verstart en hoofdschuddend een stap naar achteren doet. ‘Hoogheid… Ik kan toch niet…’

‘Je krijgt het veel te koud.’ Ik werp een blik op Grey, die het oudste jongetje op zijn paard installeert. ‘Mijn wachtcommandant zal jullie onderweg beschermen.’

Verbouwereerd staat Harper toe te kijken. ‘Je zei net dat Grey en jij vooruit zouden rijden.’

‘Nee, vrouwe.’ Ik draai me naar haar om. ‘Ik bedoelde jij en ik.’

Ze opent haar mond. Sluit hem weer.

Schaakmat.

Maar dan perst ze haar lippen op elkaar. ‘Er zijn geen paarden meer.’

‘Er is er nog een.’ Ik draai mijn hoofd en fluit; drie korte, schrille tonen klinken door de nacht.

Hoeven dreunen tegen de grond en uit de rook duikt IJzerwil op. De izabel komt vlak voor me tot stilstand en duwt vriendelijk zijn neus tegen mijn schouder. Ik pak hem bij zijn hoofdstel en streel over het plekje dat hij zo fijn vindt, vlak onder zijn manen.

Harper zet grote ogen op, maar dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. ‘Hij is niet weggelopen!’ Ze aait over zijn neus en duwt haar gezicht tegen zijn hals. ‘Dat is een goeie truc. Komen alle paarden naar je toe als je fluit?’

‘Niet allemaal,’ zeg ik terloops. ‘Alleen mijn eigen.’

De glimlach verdwijnt. ‘Je… eigen…’

‘Je had goed gekozen.’ Ik leg de teugels goed, grijp de zadelknop en spring in het zadel. Daarna steek ik een hand naar haar uit.

Ze staart me aan. De besluiteloosheid is haar aan te zien.

Ik knik naar Freya en de kinderen. ‘Ze worden er niet warmer op, vrouwe. We moeten niet treuzelen.’ Daarna kijk ik weer naar Harper. ‘Maar goed, ik vergeet dat je IJzerroos zelf al had verlaten om op reis te gaan. Misschien ga je liever je eigen weg?’

Dat trekt Freya’s aandacht, want ze aarzelt even voordat ze de peuter optilt om hem voor het meisje neer te zetten. Bezorgd dansen haar ogen van mij naar Harper.

Harper ziet het ook. Ze klemt haar kaken op elkaar. ‘Nee. Ik ga mee.’ Daarna pakt ze mijn hand.

Op een ander moment en een andere plek zou ik het geweldig hebben gevonden om samen door de sneeuw te rijden en met het gewicht van een meisje tegen mijn rug over de stille weg te galopperen. De lucht is fris en koud en ik heb in geen eeuwen sneeuw op mijn huid gevoeld.

Maar vanavond doen de magische wonden in mijn buik pijn; ze trekken bij elke stap. Harper houdt zich aan mijn zwaardriem vast in plaats van haar armen om me heen te slaan – een duidelijke weigering om dichter bij me te komen dan strikt noodzakelijk is. We rijden in een kille stilte, slechts doorbroken door IJzerwils hoeven die in een vertrouwde cadans op de grond roffelen.

Na een tijdje maakt de doffe pijn plaats voor brandende steken, en onder mijn kleren begint het zweet zich te verzamelen. Ik laat het paard overgaan in stap.

‘Wat is er?’ vraagt Harper. ‘Er is hier niets.’

Er klinkt een vleugje angst in haar stem door, en ik draai mijn hoofd een stukje zodat ik net haar profiel kan zien. ‘Het paard is buiten adem.’

‘Zo te horen ben jíj buiten adem.’

Inderdaad. Maar dat is ze zelf ook, dringt tot me door. Haar adem maakt al net zo snel wolkjes als die van mij. Ik vraag me af of het door haar halsstarrigheid komt dat ze me niet eerder heeft gevraagd te stoppen.

Ongeveer net zoals mijn eigen halsstarrigheid dat heeft gedaan.

‘Je lijkt er een gewoonte van te maken om problemen op te zoeken,’ zeg ik tegen haar.

Ze is eerst een tijdje stil, maar ik weet dat ze nadenkt, dus wacht ik.

Uiteindelijk zegt ze: ‘Ik probeerde de weg naar huis te vinden. Of in elk geval… iemand die me kon helpen.’

‘In Sinteldaal is er niemand die je kan helpen om thuis te komen.’ Ik haal een hand van de teugels om te wijzen. ‘Maar als je ander gezelschap wilt, moet je naar het zuiden. Als je vanaf IJzerroos naar het westen rijdt, kom je alleen door dunbevolkt boerenland, zoals je ziet.’

‘Ik zie alleen maar sneeuw, Rhen.’ Ze laat een korte stilte vallen. ‘Prins Rhen.’

Ze zegt het alsof ze het als aanval bedoelt, maar ik laat me niet provoceren. ‘Er ligt veel sneeuw dit seizoen,’ beaam ik.

‘Moet ik je nu “Uwe Hoogheid” noemen?’

‘Alleen als het je lukt om dat zonder minachting te doen.’

‘Ik snap nog steeds niet waarom ik niet naar huis kan.’

‘Er hangt een sluier tussen onze twee werelden. Ik bezit niet het vermogen die te passeren.’

‘Grey kan het wel.’

‘De vloek schenkt hem dat vermogen elk seizoen gedurende één uur. Niet meer, niet minder.’ Opnieuw draai ik mijn hoofd om naar haar te kijken. ‘Ooit was magie verboden in Sinteldaal. Je zult niemand anders vinden die je kan helpen.’

Weer wordt ze stil. De wind blaast fluitend tussen ons door en kruipt onder mijn jas. Achter mijn rug huivert ze. Haar vingers trillen op mijn zwaardriem.

Snel gesp ik de riempjes op mijn borst los, haal mijn armen uit de mouwen en geef haar het jasje aan. ‘Alsjeblieft, vrouwe. Je krijgt het veel te koud.’

Even zwijgt ze, maar kennelijk is de kou overtuigend genoeg, want daarna grist ze het jasje uit mijn hand. Haar stem klinkt kleintjes als ze zegt: ‘Bedankt.’ Een korte stilte. ‘Jij moet het ook ijskoud hebben.’

Met een beetje geluk vries ik dood. ‘Ik heb wel erger overleefd.’

‘Heb je echt die mannen niet op die vrouw afgestuurd om haar huis in brand te steken? Zodat je haar land kon opeisen?’

‘Nee.’ Het lukt me zelfs niet om verontwaardiging op te brengen. Ik herinner me een tijd waarin ik zonder erbij na te denken op hoge poten zou hebben gereageerd. Echt, het zou me niet moeten verbazen dat vandalen beweren zoiets in mijn naam te doen.

‘Hoe komt het dat het hier zo koud is, terwijl het bij het kasteel warm is?’

‘IJzerroos – het kasteel en de landerijen eromheen – is vervloekt en moet hetzelfde seizoen telkens weer doormaken totdat ik…’ Ik zoek naar de juiste woorden. Slechts zelden spreek ik zo openhartig over de vloek. ‘Totdat ik een taak heb vervuld. De tijd buiten het kasteelterrein verstrijkt langzamer, maar hij verstrijkt wel.’

Achter me is Harper zo stil als een geest, behalve wanneer een huivering haar adem doet beven. Poedersneeuw bedekt mijn handen en verzamelt zich op de manen van het paard.

‘Vrouwe. Je huivert nog steeds. Je hoeft geen afstand te houden.’

De wind die tussen ons door blaast, benadrukt haar stille weigering.

‘We hoeven niet ver meer te rijden,’ voeg ik eraan toe. ‘Het zou niet…’

Ze schuift naar voren en slaat zo plotseling haar armen om mijn middel dat ik even naar adem hap. Ze laat haar hoofd tegen mijn rug zakken. Er trekken rillingen door haar lichaam, en ze trekt het jasje om ons alle twee heen.

Hoewel ze me zo stevig vastgrijpt dat het pijn doet, verroer ik me niet.

Dit heeft vast meer met het weer dan met vertrouwen te maken. Maar terwijl haar lichaam opwarmt en ze zich langzamerhand ontspant, realiseer ik me dat er toch iets van vertrouwen moet meespelen. Die gedachte geeft me hoop, al is het maar een kruimeltje.

Ze verschuift een arm, en sissend grijp ik haar pols. ‘Een paar centimeter hoger, vrouwe. Als je het niet erg vindt.’

Ze verplaatst haar handen. ‘Waarom? Ben je gewond geraakt?’

‘Nee,’ antwoord ik. ‘Een oude kwetsuur.’

Ze accepteert de leugen probleemloos, maar mij bevalt het niet. Dat ik dit moment heb verdiend, voelt duizend keer bevredigender dan al die keren dat ik vrouwen probeerde te paaien met fraaie leugentjes en lege beloften. Als je in het donker samen op de rug van een paard zit, is de verleiding groot om de vloek te vergeten en te doen alsof er buiten dit moment niets bestaat.

‘Wat zou je hebben gedaan,’ vraag ik zacht, ‘als we niet waren gekomen?’

‘Zag je hun zwaarden?’ zegt ze tegen mijn rug. ‘Ik weet vrij zeker dat ik dan nu dood zou zijn.’

Haar stem klinkt zo ernstig dat ik in de lach schiet. ‘Ik begin me af te vragen of je niet ook een manier zou hebben gevonden om daaraan te ontsnappen. Hoe heb je uit IJzerroos weg weten te komen zonder dat Grey iets heeft gemerkt?’

‘Ik neem aan dat je je latwerk met klimop niet hebt gezien.’

‘Ben je daarlangs naar beneden geklommen?’ Ze kan nauwelijks een paard bestijgen. Ze moet wel gek zijn. ‘Er groeit niet eens klimop onder jouw ramen!’

‘Geloof me, dat drong ook tot me door toen ik de grond raakte.’

Geen wonder dat ik haar oog in oog met een troep zwaardvechters voor een brandend huis aantrof. De volgende keer is het waarschijnlijk een heel leger. ‘Hoewel je gewond bent, koos je ervoor om uit een raam te springen…’

‘Ik ben niet gewond!’

‘Wat is er dan met je aan de hand?’ vraag ik streng. ‘Er is een verschil tussen trots en ontkenning, vrouwe.’

Ze zegt niets, maar haar zwijgen voelt eerder als berusting dan als boosheid. Ik verwacht half dat ze weer bij me vandaan zal schuiven, maar dat doet ze niet.

‘Ik heb cerebrale parese,’ zegt ze zacht. ‘Weet je wat dat is?’

‘Nee.’

‘Er is iets mis gegaan tijdens mijn geboorte. De navelstreng zat om mijn nek en ik bleef in het geboortekanaal steken. Daardoor kreeg ik niet genoeg lucht. Dat veroorzaakt problemen in de hersenen. Sommige spieren ontwikkelen zich niet zoals het hoort.’

Ze stopt met praten, maar ik voel dat er meer is, dus wacht ik.

‘De gevolgen ervan zijn bij iedereen anders,’ zegt ze. ‘Sommige mensen kunnen niet lopen, of ze kunnen niet praten, of ze moeten in een rolstoel zitten. Bij mij was het vroeger veel slechter dan dit; ik moest geopereerd worden om mijn linkerbeen te corrigeren. Ik heb nog steeds moeite met evenwicht en loop een beetje mank, maar ik heb echt geluk gehad.’

Ik frons. ‘Wat een ongebruikelijke definitie van geluk heb jij.’

Ze verstijft. ‘Gesproken als iemand die in een kasteel met een eindeloze voorraad eten en wijn woont, en die zichzelf toch vervloekt noemt.’

Ze krenkt me in mijn trots en meteen staan mijn stekels overeind. ‘Je weet helemaal niets van mij.’

‘En jij weet helemaal niets van mij.’

Er valt een prikkelbare stilte.

‘Ben je weer op adem gekomen?’ vraag ik na een tijdje.

‘Ja. Jij?’

‘Ja.’ Zonder nog iets te zeggen drijf ik het paard aan tot galop.

Pas veel later, als we bij de herberg aankomen, dringt tot me door dat ze me niet meer heeft losgelaten, ondanks haar scherpe woorden.

10

Harper

Om een of andere reden dacht ik dat een ‘herberg’ meer om het lijf zou hebben dan een huis van twee verdiepingen met potdichte luiken en een dun sliertje rook uit de schoorsteen. Als er al een uithangbord is, blijft dat verborgen door de sneeuw en de duisternis.

Wanneer Rhen het paard laat halt houden, ga ik rechtop zitten en laat ik zijn middel los. Samen vormden we een kleine cocon van warmte, en zijn jasje – met bont gevoerd leer – ruikt naar sinaasappels en kruidnagels. Eigenlijk wil mijn lichaam gewoon blijven waar het was.

En juist dat is de reden dat ik moet loslaten. Hij is dan misschien wel knap, ridderlijk en goedgemanierd, maar onder dat alles blijft hij een ontvoerder. Hij draaide vanochtend de sleutel om in het slot.

Plotseling hangt er een ongemakkelijke sfeer tussen ons.

‘Weet je zeker dat dit de goede plek is?’ Het is het eerste wat ik zeg sinds we elkaar afsnauwden.

Hij kijkt me over zijn schouder aan. Ik kan zijn uitdrukking niet peilen, dus heb ik geen idee hoe het ervoor staat: is hij kwaad, hebben we een wapenstilstand gesloten of moet ik opnieuw een manier vinden om weg te lopen? ‘Ja, vrouwe.’

‘Wil je alsjeblieft ophouden me zo te noemen?’

‘Het is bedoeld als teken van respect. Zolang je samen met mij reist, zullen mensen denken dat je een adellijke dame, een bediende of een prostituee bent.’ Zijn wenkbrauwen schuiven omhoog. ‘Of heb je een voorkeur voor een van de laatste twee?’

Nu wil ik hem stompen. ‘Stap van dat paard, Rhen.’

Hij zwaait zijn been over Wils nek en springt op de grond. Daarna draait hij zich om en steekt me zijn hand toe.

Die pak ik niet. ‘Zou je een bediende of een prostituee een hand toesteken?’

Hij verroert zich niet. ‘Je stelde me een vraag. Ik gaf antwoord. Het was niet als belediging bedoeld.’

‘En wat dacht je van gevangene? Wat als ik tegen ze zeg dat je me hebt ontvoerd?’

Zijn hand blijft waar hij is. ‘Ik ben hun kroonprins. Waarschijnlijk zullen ze aanbieden je te boeien en in de stal op te sluiten.’

Hij is zo ontzettend arrogant. Ik negeer zijn hand en laat mijn been over de romp van de izabel glijden. Om hem dwars te zitten doe ik het snel. Te snel.

Maar daarmee zit ik alleen mezelf dwars. Wanneer ik de grond raak, geeft mijn linkerknie mee.

Rhen doet een stap naar voren om me op te vangen.

Opnieuw zijn we vlak bij elkaar; zijn handen liggen losjes om mijn middel. In het donker lijkt hij jonger dan eerst, alsof het leven zijn ogen wel ouder heeft gemaakt, maar de rest van zijn lichaam even jong is gebleven. Zijn gebruinde huid is bleek in de schaduw van de maan; op zijn wangen zie ik het eerste waas van een baardje.

‘Kun je staan?’ vraagt hij zacht.

Ik knik. Een hartslag lang lijkt opeens de wereld te veranderen, alsof ik bijna begrijp hoe alles zit. Ik wil dat hij wacht, dat hij daar blijft staan om me nog een halve tel te geven.

Maar hij draait zich om en loopt naar de deur van de herberg. Hij klopt er hard op.

Er gebeurt niets. Ik huiver. Mijn lichaam mist zijn warmte en ik moet mezelf er voortdurend aan blijven herinneren dat deze gedwongen kameraadschap niet echt is, dat hij mijn vijand is.

Hij bonkt met een vuist op de deur, en deze keer zwaait die open. Een stevig gebouwde, niet meer zo jonge man staat in de deuropening met een lantaarn in zijn ene hand – en een kort mes in de andere. Hij heeft een dikke snor en baard, en om zijn middel heeft hij een leren schort vol vlekken gebonden.

‘Doorrijden jullie!’ schreeuwt hij. Hij gebaart zo wild met de lantaarn dat Rhen een stap achteruit moet doen. ‘Dit is een vreedzaam huis.’

‘Ik ben blij dat te horen,’ zegt Ren. ‘Wij zoeken vreedzaam onderdak.’

De man houdt het mes omhoog. ‘Iemand met goede bedoelingen zoekt na zonsondergang geen onderdak. Doorrijden jullie.’

Achter hem beweegt iets. Een vrouw gluurt om een hoekje; haar witte vingers grijpen het pleisterwerk.

Rhen doet een stap naar voren. In zijn stem klinkt woede door, of iets wat daar gevaarlijk dichtbij komt. ‘Hebt u hier een herberg of niet?’

Ik ga naast hem staan. ‘Rhen,’ zeg ik zachtjes. ‘Ze zijn bang. Waarom laten we ze niet met rust?’

‘Rhen?’ Het gezicht van de man wordt wit als een doek. Hij steekt de lantaarn uit om Rhen van top tot teen te kunnen bekijken en laat daarna het mes zakken. ‘Uwe Hoogheid,’ roept hij uit. ‘Vergeef me. We hadden niet gezien… We hadden niet…’ Zijn knieën slaan zo hard tegen de vloer dat ik ineenkrimp. ‘Ik had u niet herkend. Vergeef me.’

‘Het is je vergeven. Helemaal als je kamers beschikbaar hebt.’

‘Die heb ik,’ stamelt de man. ‘Die hebben we. Mijn gezin kan in de stal slapen, Hoogheid.’ Onhandig schuifelt hij opzij om de weg vrij te maken, terwijl hij tegelijk een halve buiging maakt. ‘Neemt u ons huis. Neemt u…’

‘Ik heb je huis niet nodig,’ zegt Rhen. ‘Een vrouw en haar kinderen zijn slachtoffer geworden van een brand. Mijn wachtcommandant zal over niet al te lange tijd met hen hier zijn.’

‘Natuurlijk. Natuurlijk. Komt u alstublieft binnen.’ De man gebaart en kijkt daarna over zijn schouder. In de richting van de trap achter in het vertrek roept hij: ‘Bastian! Kom hier om hun paarden te verzorgen!’

We lopen naar binnen, en de warmte is zo uitnodigend dat ik het liefst meteen op het kleed zou gaan liggen. ‘Paard,’ zeg ik tegen de man. ‘Het is er maar een.’

Hij knikt snel, alsof dat helemaal niks bijzonders is. ‘Ja. Ja, natuurlijk.’

Rhen pakt voorzichtig mijn jasje vast en draait me naar hem toe. ‘Ik regel alles verder wel. Ga jij je maar warmen bij het vuur, vrouwe,’ zegt hij met nauwelijks merkbare nadruk op dat laatste woord.

Ik open mijn mond om te protesteren, maar Rhen buigt zich naar me toe. Zachtjes fluistert hij in mijn hals: ‘Ik zou nooit alleen met een vrouwelijke bediende reizen. De keuze is aan jou.’

Op de plek waar zijn adem langs mijn huid strijkt, krijg ik kippenvel. Vrouwe dan maar.

‘Bastian!’ roept de man opnieuw. ‘Paarden!’ Een verlegen blik in mijn richting. ‘Een paard!’

Een jongen van een jaar of negen komt de trap af stommelen. Hij heeft rossig bruin haar dat alle kanten op steekt en wrijft in zijn ogen. ‘Ik sliep, pa. Wat voor paard? Wat?’

‘Bastian.’ De man klinkt kortaf en praat tussen opeengeklemde tanden. ‘We hebben koninklijke gasten. Jij gaat voor hun paard zorgen.’

De jongen wrijft nog steeds in zijn ogen. Hij kijkt even naar mij en Rhen, maar erg wakker ziet hij er niet uit. ‘Maar de koninklijke familie is er jaren geleden vandoor gegaan.’

Naast me voel ik Rhen verstarren.

‘Bastian,’ sist de man.

‘Wat? Jij zegt altijd dat ze te goed of te dood zijn om zich druk te maken om mensen zoals…’

‘Genoeg!’ Bijna smekend steekt de man voor Rhen zijn handen in de lucht. ‘Vergeef hem, alstublieft, Uwe Hoogheid. Hij is jong, hij slaap nog half…’

‘Wij zijn niet te goed en niet te dood.’ Rhen kijkt naar het jongetje, dat bij zijn strenge toon wit wegtrekt. ‘Maar we zijn wel hier.’

‘Opschieten!’ snauwt de man tegen zijn zoon.

Bastian stommelt de laatste treetjes af en schiet een paar laarzen aan. Daarna duikt hij langs ons en grijpt een mantel van een haakje bij de deur.

‘Ik zal soep op het vuur zetten, Hoogheid,’ zegt de vrouw gehaast, alsof ze het brutale gedrag van haar zoon wil goedmaken. ‘Ik heb ook wat vers brood, als u dat lekker vindt.’ Ze wacht niet eens op antwoord, maar verdwijnt gewoon de keuken in.

Ik blijf dicht bij Rhen en vraag met gedempte stem: ‘Doen mensen altijd alles wat je wilt?’

‘Niet altijd.’ Hij draait zijn gezicht naar me toe en kijkt me met een ondoorgrondelijke blik aan. ‘Kennelijk.’

Mijn wangen worden warm. Ik moet wel wegkijken.

‘Ga maar,’ zegt hij, en zijn stem klinkt iets vriendelijker. ‘Ga zitten.’

Zitten klinkt beter dan hier voor zijn neus staan blozen. Ik loop naar de andere kant van de kamer om op het puntje van een stoel te gaan zitten die naast de open haard staat. Het vuur is zo warm en de zitting zo lekker zacht dat ik bijna tegen mijn wil achterover zak.

De vrouw verschijnt weer met twee dampende grote mokken. Eerst biedt ze Rhen er een aan, daarna brengt ze de andere naar mij. ‘Appelmede, vrouwe,’ zegt ze met trots in haar stem. ‘Dit jaar hadden we een goede oogst.’

‘Bedankt.’ De warmte van de mok voelt heerlijk tegen mijn kapotte vingers. Ik neem een flinke slok. Om een of andere reden had ik iets als warme cider verwacht, maar de mede smaakt alsof ze een mandvol appels in een vat bier met honing hebben gedompeld. ‘Dit is heerlijk.’

De vrouw maakt een kniebuiging. ‘Mijn jongen heeft voor uw paard gezorgd. En nu maakt hij vuur in de kamers boven. Zijne Hoogheid vertelde dat u een lange reis achter de rug hebt.’

Ik strijk met een hand over mijn gezicht. ‘Dat zou je wel kunnen zeggen.’ Knipperend met mijn ogen kijk ik haar aan. ‘Sorry… Mag ik vragen hoe je heet?’

‘Mijn naam is Evalyn, vrouwe.’ Alweer maakt ze een kniebuiging. ‘Mijn man heet Coale. En onze zoon hebt u gezien, Bastian.’

‘Ik heet Harper.’

‘Aha, vrouwe Harper. We zijn vereerd.’ Ze is even stil. ‘Als ik te vrijpostig ben, moet u het vooral zeggen. Maar we horen tegenwoordig zo weinig over de koninklijke familie. Ik herken uw naam niet, en ook uw accent is me onbekend. Komt u niet uit Sinteldaal?’

Ik knipper met mijn ogen. ‘Zo zou je het kunnen zeggen.’

‘O, wat geweldig!’ De vrouw klapt in haar handen. ‘Jarenlang heeft de koning onze grenzen gesloten gehouden, en veel mensen vinden dat onze steden te zwaar onder het gebrek aan handelsmogelijkheden hebben geleden. De afgelopen jaren hebben we niet veel reizigers gezien.’ Haar gezicht wordt bleek. ‘Niet dat ik ooit aan onze koning zou twijfelen, vrouwe.’

‘Natuurlijk niet,’ zeg ik.

Haar gezicht ontspant van opluchting. ‘Maar u bent hier met de prins, dus dat moet betekenen dat er verandering op komst is. Vertelt u eens, hoe heet het land waar u vandaan komt?’

Ik werp een blik op Rhen. Ik wilde dat hij ophield met tegen Coale praten en mij uit dit gesprek kwam redden. ‘D.C.,’ zeg ik zwakjes.

‘Vrouwe Harper uit Disi.’ Evalyn is hoorbaar onder de indruk. ‘Wat een goed nieuws.’ Opeens hapt ze naar adem. ‘Bent u prinsés Harper? Komt er een bruiloft?’

Misschien zijn door de kou mijn hersencellen bevroren. ‘Ik ben geen… Zei je nou bruiloft?’

Evalyn schuifelt iets dichterbij en beweegt haar wenkbrauwen op en neer. ‘Ja, vrouwe. Een bruiloft?’

Het duurt een tel voordat ik het begrijp.

‘Nee!’ Onmiddellijk zit ik recht overeind en bijna mors ik van mijn mede. ‘Nee. Geen bruiloft.’

‘Aha. Er wordt onderhandeld.’ Evalyn knikt wijs. ‘Ik begrijp het.’ Weer is ze even stil. ‘De mensen zullen er blij mee zijn. Er is zo veel onrust geweest. Er gaan echt vreselijke geruchten over indringers vanuit het noorden. We hebben ’s nachts de deur extra moeten vergrendelen.’

Waar heeft Rhen het in vredesnaam de hele tijd over? Ik rek mijn hals om hem te zien.

Dat hij bliksemsnel van ontvoerder in cipier en daarna in redder is veranderd, is iets waar ik liever niet over nadenk.

‘Vrouwe,’ fluistert Evalyn met gedempte stem. ‘Bent u tijdens uw rit gevallen? Ik kan u een kruidenmiddeltje aanbieden voor die lelijke plek op uw wang. Om de pijn te verzachten. Als het belangrijk is dat u zijn aandacht vasthoudt, kan dat misschien helpen…’

‘Ja. Natuurlijk. Bedankt.’ Het kan me allemaal niks schelen, als die vrouw maar stopt met vragen stellen.

Als ze weg is, wordt er hard op de deur geklopt. Zodra Coale de deur opendoet, wervelt er een ijzig koude wind door het huis. Het vuur in de haard flakkert en er trekt opnieuw een rilling door mijn lichaam. Grey staat in de deuropening, met op zijn schouders een kind, half verborgen onder zijn mantel. Een tweede kind zit op zijn arm, diep in slaap en kwijlend op zijn uniform. Alle drie zijn ze wit van de sneeuw. Vlak na hem volgt Freya met de baby en achter haar het oudste meisje. Freya en de kinderen zien er murw en uitgeput uit.

Ik kom overeind uit de stoel. ‘Wacht. Ik help je wel.’

Evalyn, die net de keuken uit komt, is sneller. ‘Freya! O Freya, arm kind. Toen hij het over kinderen had, was ik al bang dat jij het was. Kom, de kamers zijn klaar. Ik help je om ze naar boven te krijgen. Er staat soep op het vuur.’ Snel en efficiënt neemt ze de kinderen over van Grey en duwt ze in de richting van de trap. Freya volgt haar op de voet.

Grey schudt de sneeuw van zijn mantel en geeft hem daarna aan Coale, die hem naast de deur hangt.

‘Alstublieft, warmt u zich bij het vuur,’ zegt Coale. ‘Ik kom eten brengen. Bastian zorgt voor de andere paarden.’

De mannen gaan tegenover me op de stenen verhoging voor de haard zitten, waardoor ze het grootste deel van het licht van het vuur blokkeren. Greys haar en kleren zijn nat van de smeltende sneeuw en zijn wangen zijn rood van de kou, maar zijn donkere ogen staan helder en alert. Terwijl ik me vermoeid en gebroken voel, lijkt Grey bijna energiek.

Iets zwaars klapt tegen de voordeur aan en ik spring bijna uit mijn stoel. Grey staat al overeind en heeft zijn zwaard half uit de schede getrokken. Maar de deur zwaait open en de jongen komt binnen, schuddend met zijn hoofd om de sneeuw uit zijn haar te krijgen. ‘De paarden staan op stal.’ Hij gooit zijn mantel op een van de haakjes bij de deur.

Grey laat zijn zwaard terug in de schede glijden en gaat daarna weer voor de haard zitten.

Als ik niet beter wist, zou ik denken dat hij teleurgesteld was. ‘Wat is er?’ vraag ik. ‘Wíl je soms met iemand vechten?’

Hij kijkt me aan. ‘Is dat een aanbod?’

‘Commandant,’ waarschuwt Rhen scherp.

Maar de uitdrukking op Greys gezicht is niet vijandig. Misschien flakkert er zelfs iets van zwarte humor in zijn ogen. Ik denk aan zijn rustige stem toen we in de slaapkamer waren en ik op het punt stond om hem aan te vliegen om mijn telefoon terug te krijgen. Ho ho. Dat is toch allemaal niet nodig.

Ik denk aan de gekke bekken die hij trok naar de kinderen in de sneeuw.

Aan de manier waarop hij ze hier net naar binnen droeg.

‘Oké,’ zeg ik zacht. ‘Alles is oké.’

Het voelt net als het moment waarop ik in mijn hoofd een grens leek over te steken en mijn armen om Rhens middel sloeg. Een waarschuwende stem in mijn achterhoofd zegt dat dit gevaarlijk is. Dit allemaal. Ze hebben me ontvoerd. Ze hebben me gevangen.

Maar daarna denk ik weer aan de mannen die Freya’s kinderen aanvielen. Dat die ene vent op het punt stond zijn zwaard in een baby’tje te steken. En dat die andere zei: Hou ook het meisje! Ik heb ze graag jong. Ik denk aan Rhen, die achter elkaar pijlen afschoot om mijn leven te redden.

Die met dat paard overal heen had kunnen rijden, zonder dat ik daar enig benul van zou hebben gehad tot het te laat was, maar woord hield door hierheen te rijden.

Rhen kijkt Grey woedend aan. ‘Het is ongepast om op geweld te hopen.’

Die elke keer weer dat soort beweringen doet.

‘Niet op geweld,’ zegt Grey. Alle humor is uit zijn ogen verdwenen. ‘Ik was bijna vergeten hoe het was.’

Rhen reageert niet, dus vraag ik: ‘Hoe wat was?’

‘Hoe het was om je nuttig te maken.’

Coale komt uit de keuken met een dienblad met daarop drie dampende kommen, nog een mok en een mandje brood. Hij bedient eerst mij, en ik zie dat in de kom een soort gevulde bruine soep zit, met grote brokken kaas die al beginnen te smelten.

Rhen en Grey pakken ook hun kom aan, maar Grey slaat de mok die Coale hem aanbiedt af.

‘Het is thee,’ zegt Coale. ‘Ik weet dat leden van de koninklijke lijfwacht zich onthouden van sterkedrank.’

Grey knikt en pakt de mok aan. ‘Mijn dank is groot.’

Interessant. Ik kijk naar Coale. ‘En de mijne ook.’

‘Met alle plezier.’ Coales ogen blijven heel even op mijn gezicht hangen en zijn uitdrukking verstrakt iets. ‘Mijn vrouw heeft wat kruiden toegevoegd om de pijn in uw wang te verzachten.’ Voordat hij wegloopt, werpt hij Rhen en Grey een nogal koele blik toe.

Het duurt een tijdje voordat ik snap waarom – en als je nagaat wat voor leven ik leid als ik niet hier ben, had ik dat best wat sneller kunnen bedenken.

Ik scheur een stuk brood af en doop het in de soep. ‘Coale denkt dat je losse handjes hebt.’

Rhens hoofd schiet omhoog. ‘Wie denkt wat?’

‘Die man.’ Ik kijk naar de keuken, waar Coale in is verdwenen. ‘Hij denkt dat jij dit hebt gedaan.’ Ik maak een vaag gebaar naar mijn gezicht en scheur nog een stukje brood af. ‘Zijn vrouw denkt dat we gaan trouwen, als onderdeel van onderhandelingen tussen rivaliserende naties.’

Rhen zet zijn kom soep neer. ‘Wat heb je die mensen precies verteld?’

‘Niks!’ Mijn wangen worden gloeiend heet. ‘Jij stond met die vent te praten en ik wist niet wat ik moest zeggen!’

‘We zijn niet alleen,’ zegt Grey zacht. Hij kijkt veelbetekenend naar de hoek van de kamer, waar Bastian zit.

Met gedempte stem ga ik verder. ‘Ik weet hier allemaal niks van!’ sis ik. ‘Hoe verwacht je dan dat ik hun vragen kan beantwoorden?’

‘Aha. Dus toen besloot je dat een verloving om twee in onmin geraakte koninkrijken met elkaar te verbinden de beste oplossing was.’ Rhen pakt de kom weer op. ‘Heel begrijpelijk.’

Ik trek een boos gezicht. ‘Waarom fluisteren we eigenlijk? Kun je niet gewoon tegen ze zeggen dat het niet klopt?’

‘Niet nu. Begrijp je dan helemaal niet hoe roddel en achterklap werkt?’

Ik heb geen idee of hij nou kwaad is of niet. ‘Bedoel je dat als je tegen ze probeert te zeggen dat het niet waar is, ze er juist nog meer van overtuigd raken?’

Hij knikt en scheurt daarna ook een stuk brood af.

Ik heb het gevoel dat ik iets vreselijk heb verpest zonder dat ik het in de gaten had. ‘Nou ja. Je hebt me nauwelijks iets over jezelf verteld, dus ik heb geen flauw idee wat ik anders had moeten zeggen.’

Hij doopt zijn brood in de soep. ‘Ik had je meer kunnen vertellen als je met me had gedineerd in plaats van langs de klimop naar beneden te klimmen.’

Grey staart me aan. ‘Ben je zo ontsnapt? Ben je langs de klimop naar beneden geklommen?’

‘Gevallen,’ zeg ik. ‘Ik ben langs de klimop naar beneden gevallen. En onderweg heb ik het grootste deel meegenomen.’ Ik kijk naar Rhen en daarna naar Bastian in de hoek. ‘Hij zei dat de koninklijke familie te goed of te dood was om zich buiten het kasteel te wagen. Wat bedoelt hij daarmee?’

‘Laten we het hem vragen.’ Rhen zet zijn kom soep weer neer. ‘Jongen!’ roept hij. ‘Kom hier.’

Bastian springt op en blikt om zich heen, overduidelijk op zoek naar zijn ouders. Coale verschijnt in de deuropening van de keuken en kijkt zijn zoon streng aan. De jongen loopt langzaam naar ons toe, maar blijft op een afstandje staan, friemelend aan de zoom van zijn kiel. Hij gluurt van Rhen naar Grey, maar zegt niets.

‘Heb je goed voor de paarden gezorgd?’ vraagt Rhen.

Bastian knikt. ‘Ik heb hun rug en benen drooggewreven, zoals pa me heeft laten zien.’

‘En water?’

Weer een knikje. ‘Ik heb het ijs in de drinkbak gebroken.’

Rhen gaat verzitten om iets uit zijn zak te kunnen halen. Het is een zilveren munt. ‘Mijn dank is groot.’

De jongen zet grote ogen op, en de munt lokt hem dichterbij, zodat hij nu tussen mij en de mannen in staat. Hij pakt de munt aan en draait hem om in zijn vingers. ‘Ik heb nog nooit een zilverstuk in mijn hand gehad.’ Hij gluurt even naar zijn vader in de deuropening van de keuken. Daarna kijkt hij weer naar Rhen. ‘Mag ik hem houden?’

Rhen knikt. ‘En als je ze ook nog borstelt en morgenochtend voer geeft, krijg je er nog een.’

‘Doe ik.’ Bastian grijnst.

‘Toen we hier net waren, zei je iets over de koninklijke familie. Wat weet je daarvan?’

De glimlach verdwijnt meteen van zijn gezicht. Coale is de keuken uit gestapt en blijft voor de deuropening staan, duidelijk aarzelend tussen gehoorzaam blijven of zijn zoon beschermen. Met één enkele vraag heeft Rhen de spanning in de kamer verdrievoudigd.

Kennelijk heeft hij het zelf in de gaten, want hij steekt een hand op. ‘Als je oprecht bent, heb je niets van me te vrezen.’

Bastian slikt en kijkt opnieuw naar zijn vader. ‘Ik… Ik weet het niet.’

‘Wat heb je gehoord?’

‘M’n pa zegt…’ Hij stopt en likt langs zijn lippen, alsof tot hem doordringt dat dit niet de beste manier was om te beginnen.

Coale loopt de kamer in en gaat achter zijn zoon staan. Hij legt zijn handen op de schouders van de jongen, en voor het eerst klinkt zijn stem niet eerbiedig, maar gelaten. ‘Zijn pa zegt van alles. Vaak schertsend.’

‘Ik wil geen mooie woorden, herbergier. Ik wil de waarheid.’

‘Stel uw vraag dan aan mij, en niet aan mijn zoon.’

Rhens wenkbrauwen gaan omhoog. Ik zit roerloos op mijn stoel, als gehypnotiseerd door deze confrontatie. De spanning doet me denken aan hoe het voelde als de collectanten mijn vader kwamen lastigvallen. Het liefst zou ik wegrennen, of anders wel onzichtbaar zijn.

Coale lijkt van zichzelf te schrikken, alsof hij zich nu pas realiseert dat hij iets eiste in plaats van vroeg. ‘Alstublieft. Uwe Hoogheid.’

‘Nou, zeg wat je te zeggen hebt,’ dringt Rhen aan.

Eventjes is het doodstil in de kamer, terwijl beide mannen worstelen met de waarheid en het protocol.

‘Dat jullie je allemaal verstoppen,’ zegt de jongen zachtjes. ‘Voor het monster.’

Het monster? Is er een mónster?

Op dat moment herinner ik me wat Freya zei. Ik hoop dat het monster je familie zal verslinden.

Ik schraap mijn keel. ‘Welk monster?’

Rhen pakt zijn mok op. ‘Nu begrijp je waarom ik liever kinderen om antwoorden vraag.’

‘Ja,’ zegt Coale scherp. ‘Sommige mensen zijn ervan overtuigd dat onze heersers Sinteldaal hebben verlaten. Dat ze veilig ergens anders wonen, terwijl de mensen hier te lijden hebben onder het monster dat in het kasteel woont. Geen wonder dat we kwetsbaar zijn voor aanvallen van buitenaf. Al vijf jaar smeken we om hulp, maar onze roep wordt niet gehoord, onze landgenoten verhongeren en onze verwanten sterven. Dus vergeef me mijn roekeloze woorden, maar het lijkt erop dat de koning weinig medeleven heeft met de mensen die zijn koninkrijk bevolken en alleen maar om zijn eigen kringetje geeft.’

Het wordt stil in de kamer. De spanning is om te snijden.

Rhen zet zijn mok neer en staat op. Zijn ogen staan vol emotie, maar hij knikt naar Coale. ‘Dank je voor je eerlijkheid.’ Hij pakt de jongen vriendelijk bij zijn kin. ‘Dat van die munt morgenochtend meende ik. We vertrekken bij zonsopgang.’ Hij loopt naar de trap.

Ik duw mezelf overeind en loop achter hem aan. ‘Rhen. Stop. Wacht.’

Hij blijft staan, maar kijkt me niet aan. ‘Loop alsjeblieft niet nog eens weg, vrouwe. Of laat me in elk geval eerst wat slapen.’

‘Wat gebeurde er zojuist?’

‘Jij wilde antwoorden. Nu heb je ze.’

Ik heb het gevoel dat ik juist minder weet dan eerst. Met gedempte stem zeg ik: ‘Is het waar? Heeft je vader zijn familie inderdaad ergens anders in veiligheid gebracht terwijl een of ander woest monster mensen vermoordt?’

‘Doe niet zo belachelijk.’ Eindelijk kijkt hij me in de ogen. ‘Natuurlijk niet.’

Met ingehouden adem neem ik hem op. Ik heb het vermoeden dat er nog iets is, iets wat hij niet heeft verteld.

Rhen legt zijn handen op mijn armen en buigt zich naar me toe. Zijn volgende woorden zijn heel zacht, alleen hoorbaar voor mij. ‘Mijn vader is dood, vrouwe. Mijn hele familie is dood.’ Hij trekt zich terug en kijkt me aan, maar zijn stem blijft even zacht. ‘Het monster heeft ze allemaal gedood.’

11

Harper

Na alle spanning daalt in huis de vermoeidheid neer. De drukkende stilte wordt alleen verbroken door de wind om het huis en het knapperende haardvuur in de woonkamer. In de achterste helft van de herberg zijn boven drie slaapkamers, met op de begane grond de keuken, een eetkamer en de woonvertrekken van de herbergier en zijn gezin. Freya en de kinderen hebben twee van de slaapkamers genomen.

Rhen bood mij de derde aan, maar ik voel er niets voor om alweer te worden opgesloten, dus zei ik dat Grey en hij die wel mochten hebben.

Coale en Evalyn probeerden nog me hun kamer voor de nacht aan te bieden, maar ik ga hen echt niet hun eigen bed uit jagen – zeker niet als dat betekent dat ze in de stal moeten slapen, zoals Coale zei toen we er net waren. In plaats daarvan heb ik me in de comfortabele leunstoel in de grote woonkamer geïnstalleerd, met een dikke gebreide deken die ik van Evalyn heb gekregen.

Wanneer Evalyn en Coale zich in hun kamer achter de keuken terugtrekken, vang ik de woorden ‘onderhandelingen’ en ‘koninklijke bruiloft’ op. Het ontlokt me een zucht. Maar kennelijk is deze dag me eindelijk te veel geworden, want ik val onmiddellijk in slaap en word pas weer met een schok wakker als er iets luid sist en knettert.

Grey staat voor de haard en legt hout op het vuur.

Mijn ogen zijn kurkdroog. Toen iedereen naar bed ging, werden alle kaarsen gedoofd, dus het enige licht in de kamer komt van het haardvuur. Greys gezicht bevindt zich in de schaduw, maar ik kan wel zien dat hij al zijn kleren nog aan heeft. En volledig bewapend is.

‘Wat is er?’ fluister ik.

Hij praat al even zacht als ik. ‘Het vuur ging bijna uit, vrouwe.’

‘Nee… Ik bedoel, waarom slaap je niet?’

Hij kijkt me even aan. ‘Misschien is je niet bekend wat het beroep van lijfwacht inhoudt?’

Ik heb inmiddels wel in de gaten dat Grey onder al die formaliteit een droog gevoel voor humor heeft. Tegendraads. Het bevalt me wel. ‘Ben je bang dat Coale en Evalyn Rhen in zijn slaap zullen vermoorden?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik maak me eerder zorgen over de mannen die de boerderij in brand hebben gestoken.’ Hij kijkt naar de deur. De wind giert door het sleutelgat en de kieren. ‘De sneeuw heeft onze sporen waarschijnlijk wel uitgewist, maar het kan niet moeilijk geweest zijn om ons te volgen.’

Ik ga iets rechter zitten. Daar had ik helemaal niet bij stilgestaan. ‘En je denkt dat ze de herberg misschien zullen aanvallen?’

‘Er zijn doden gevallen.’ Zijn stem klinkt emotieloos, praktisch. ‘Het is zeker mogelijk.’

‘Oké. Ik heb genoeg geslapen.’

‘Wat jij wilt.’ Hij trekt zich terug in het hoekje bij de trap. In zijn zwarte kleding is hij nauwelijks zichtbaar in het donker. Als het licht van het vuur niet door zijn wapens werd weerkaatst, zou ik niet weten dat hij er zat.

‘Zit je daar de hele tijd al?’ fluister ik.

‘Ja.’

Hoewel ik niet wil dat het me geruststelt, is dat wel zo.

Ik wurm de telefoon uit mijn zak om te kijken hoe laat het is. 4:02 uur.

Ik ben al bijna vierentwintig uur weg. Op een of andere manier voelt dat ontzettend lang en tegelijkertijd vreselijk kort.

Jake is vast razend.

Zomaar opeens ben ik de tranen nabij. Ik hóóp dat hij razend is. Ik hoop dat hij niet dood is, of in een cel zit, of staat te wachten totdat een lijkschouwer de lijkenzak met mijn moeder erin dichtritst.

Sniffend klik ik het foto-icoontje aan. Ik wil mijn moeder zien, maar krijg opnieuw de foto waarnaar ik het laatst heb zitten kijken: die van Jake en Noah.

Ze zien er zo gelukkig uit. Het is raar om te bedenken dat die jongen ook ergens is en zich misschien net zo veel zorgen maakt om mijn broer als ik.

‘Wat doe je?’ Greys stem klinkt vlak boven mijn hoofd.

Met een kreetje klik ik zo snel mogelijk het beeldscherm uit. Ik klem de telefoon tegen mijn borst. ‘Niks.’

Hij staat achter de stoel en kijkt me indringend aan.

Ik klem de telefoon nog steviger vast. ‘Van deze blijf je af.’

‘Ik probeerde hem niet af te pakken.’ Even is hij stil. Als hij weer spreekt, klinkt er iets anders door in zijn stem. Niet echt bezorgdheid, maar wel verbazing. ‘Je huilt.’

Geweldig. Snel veeg ik over mijn wangen en daarna schuif ik de telefoon onder de deken. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken.’ Mijn stem klinkt laag en hees.

Hij loopt weg bij de stoel, en eerst denk ik dat hij teruggaat naar zijn hoek bij de trap. Zijn voetstappen maken nauwelijks geluid en hij beweegt zich als een schim.

In plaats daarvan loopt hij om de stoel heen en gaat op de stenen bank voor de haard zitten. Tussen de stoelen staat een laag tafeltje, en dat trekt hij tussen ons in. Daarna maakt hij een buideltje los dat aan zijn riem hangt en haalt er iets uit wat in een rode lap is gewikkeld.

Ondanks mezelf ben ik nieuwsgierig. ‘Wat doe je?’

Hij vouwt de lap open en legt die op het tafeltje. Daarna kijkt hij weer naar mij. ‘Je zei dat je niet meer wilt slapen. Zin in een spelletje?’

In zijn handen heeft hij een pak kaarten.

Ik bevochtig mijn lippen. ‘Heb je altijd speelkaarten bij je?’

Een flauwe glimlach. ‘Elke soldaat heeft kaarten.’

De kaarten lijken groter dan de speelkaarten die ik ken, en ook het papier lijkt dikker. ‘Mag ik ze zien?’

Hij knikt en geeft me het spel.

De kaarten zijn zwaarder dan ik had verwacht. Het papier is aan de randen verguld. Bij nadere bestudering lijkt elke kaart met de hand geschilderd te zijn. Er staan geen cijfers op, wel duidelijke aantallen van verschillende symbolen. Maar geen ruiten of schoppen.

‘Hoe heet deze?’ vraag ik terwijl ik een kaart ophoud met zes zwarte rondjes erop.

Hij knikt naar de kaart. ‘Stenen.’ En als ik de volgende ophoud: ‘Kronen.’

Ik zoek er nog eentje. ‘Niks zeggen. Zwaarden?’

Opnieuw knikt hij, en daarna wijst hij naar de volgende kaart. ‘Harten, vrouwe.’

Ik spreid de kaarten uit op het tafeltje en bestudeer ze. De puntkaarten lijken op die van een gewoon spel zoals bij ons, alleen gaan ze maar tot negen. De figuurkaarten zijn ongelooflijk gedetailleerd, van een fronsende koning met een kroon die met echte, glinsterende edelstenen bezet lijkt te zijn tot een koningin wier jurk voelt alsof er een stukje satijn op de kaart is geplakt. Welke kleur deze kaarten hebben, kun je zien aan het symbool op het borstpantser van de koning en de rok van de koningin. Geen K of V, maar de plaatjes zeggen genoeg.

Mijn hand stopt bij wat de boer zou moeten zijn. Het is een blonde man met een schild in zijn handen, met daarop in het midden een groot rood hart.

‘Rhen,’ prevel ik.

Grey tikt op de rand van de kaart in mijn handen. ‘De hartenprins.’ Hij raapt ook alle andere kaarten bij elkaar en schudt ze losjes.

‘Hij staat op zijn eigen speelkaarten,’ mompel ik. Geen wonder dat zijn onderdanen hem onmiddellijk herkennen. ‘Waanzinnig.’

‘Jullie zetten zelf jullie leiders op jullie geld.’ Grey gebaart naar de kaart in mijn hand en stopt hem daarna handig tussen de andere. ‘Is dit zoveel anders?’

Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Hoe weet je dat?’

‘Ik weet wel iets van jouw wereld. Wat dacht je dan?’

‘Ik heb geen idee. Ik begrijp nog steeds niet wat je er precies deed. Waarom je het meisje ontvoerde. Volgens Rhen heeft hij een taak te vervullen.’

Hij begint te delen. ‘Er zijn veel dingen die ik niet mag vertellen.’

Ik zucht. ‘Natuurlijk.’

‘Maar andere wel.’ Hij is klaar met delen; er liggen zeven kaarten voor mij en zeven voor hemzelf. De rest legt hij in een stapeltje voor ons neer, met de bovenste kaart ernaast opengedraaid: vijf zwaarden. ‘Stel je vragen.’

‘Mijn eerste vraag is: wat spelen we eigenlijk?’

‘Koningsroof. Je moet een kaart met gelijke kleur of waarde neerleggen. Vrouwen en prinsen mogen overal op. De eerste die alleen nog maar koningen in zijn hand heeft, heeft gewonnen. Maar als je een prins oplegt, kun je een koning van je tegenstander stelen.’

In gedachten herhaal ik de regels. Gelijke kleur of waarde. Dat kunnen mijn vermoeide hersenen nog wel aan. Ik heb een kaart met vijf kronen, dus die leg ik neer. ‘Je kent ons geld. Dus die vrouw was niet de eerste die je probeerde te ontvoeren.’

‘Nee.’ Hij legt kronen zeven op het stapeltje.

Ik leg zeven stenen neer. ‘Hoeveel zijn het er al geweest?’

Drie stenen. ‘Honderden. Ik moet toegeven dat ik de tel ben kwijtgeraakt.’

Mijn vingers, die net de zwaarden drie willen pakken, verstijven. Ik heb geen idee welk aantal ik had verwacht, maar dit in elk geval niet. ‘Honderden? Je hebt hónderden vrouwen ontvoerd?’ Terwijl ik hem onderzoekend aankijk, probeer ik dat te verwerken. ‘Hoe oud ben je precies?’

‘Precies? Dat zou ik niet kunnen zeggen. De vloek is begonnen op de eerste dag van de herfst in mijn twintigste levensjaar en duurt altijd één seizoen. En als de vloek niet wordt verbroken, begint het seizoen opnieuw.’

‘Dus je bent al… weet ik hoelang twintig?’

‘Langer dan de meesten, zou je zeggen.’ Hij schudt kort zijn hoofd. ‘Als het seizoen opnieuw begint, voelt het niet alsof er tijd is verstreken. Ik heb niet het gevoel dat ik ouder ben geworden. Het lijkt meer op een droom dan op een herinnering.’

Interessant. ‘Hoe oud is Rhen?’

‘Je kwam aan op de viering van zijn achttiende geboortedag.’

‘Zijn achttiende… Zijn verjaardag? Was hij vandaag jarig?’ Mijn stem schiet de hoogte in. Meteen herinner ik me de instrumenten, de tafels vol taarten en gebakjes en lekkernijen. Het feest zonder gasten. ‘Je ontvoert een meisje voor zijn verjaardag?’

De blik waarmee Grey me aankijkt, is staalhard. ‘Ik kies een meisje dat de vloek moet verbreken. Niet meer en niet minder.’

Ik kijk hem onderzoekend aan. ‘Oké, en wat moet ik daarvoor doen dan?’

‘Ooit had ik je een antwoord kunnen geven op die vraag. Maar inmiddels is de vloek al zo’n lange tijd niet verbroken dat ik niet meer zeker weet of je wel bewust iets kúnt doen.’

‘Rhen zei dat hij een taak moest vervullen.’

‘In zekere zin,’ zegt hij voorzichtig, en ik voel dat we in de buurt komen van vragen die hij niet kan beantwoorden.

‘Dus ik zit hier vast.’

Hij knikt.

‘Voor altijd?’

‘Als de vloek niet wordt verbroken ga je aan het eind van het seizoen terug naar huis. Niet eerder.’

Drie maanden. Ik verschuif de kaarten in mijn handen en probeer niet in paniek te raken. Er is niks veranderd. Alles is nog hetzelfde. Ik kan dit aan. ‘Wat is er met al die andere vrouwen gebeurd?’

‘Dat verschilt per seizoen en per meisje.’

‘Zijn ze dood?’

‘Niet allemaal. Maar sommige meisjes wel. Ja.’ Hij gebaart naar het stapeltje tussen ons in. ‘Speel een kaart, alsjeblieft.’

Ik leg mijn kaart op het stapeltje. Opeens is mijn ademhaling heel oppervlakkig geworden.

Hij gooit een kaart op de mijne, en daarna spelen we een tijdje zwijgend. Het vuur achter hem knappert.

Op een gegeven moment moet hij een kaart van het stapeltje pakken. ‘Zo weinig vragen, vrouwe?’

‘Waarom doe je het?’

Hij legt een stenenvrouw neer. ‘Ik heb gezworen de koninklijke familie te beschermen, voor het welzijn van Sinteldaal. Ik ben de enige die de grens naar jullie wereld kan oversteken.’ Hij trekt aan een leren bandje om zijn onderarm dat zijn armbeschermer op zijn plek houdt. Eronder glimt iets van zilver. ‘Aan het begin van het seizoen kan ik door deze armband één uur lang de grens met jullie wereld oversteken. Als ik er niet in slaag een meisje op te halen, gaat de kans om dat seizoen de vloek te verbreken voorbij. Dan moeten we drie maanden wachten en opnieuw beginnen.’

Daar kauw ik een tijdje op. ‘Begint het seizoen voor iedereen opnieuw?’

‘Nee. Alleen op het terrein van IJzerroos. Buiten het kasteel loopt de tijd verder.’

Dus daarom veranderde opeens het seizoen toen ik door het bos reed. ‘En hoe zit het met dat monster waar iedereen de hele tijd over praat?’

‘Wat wil je weten?’

‘Volgens Coale woont het in het kasteel.’

Hij aarzelt. ‘Dat is een gerucht om de mensen tegen de vloek te beschermen. Meer niet.’

‘Wat is het voor monster?’

Zijn handen met de kaarten erin worden stil. ‘Het is altijd anders. Maar altijd verschrikkelijk.’

‘Hoe anders?’

‘Soms is het een reusachtig beest met hoorns en slagtanden. Soms is het een soort reptiel, met messcherpe klauwen. Soms – en dat is altijd het ergste – heeft het monster vleugels en kan het vliegen.’

Ik frons. ‘Maar het is allemaal één monster? Hoe weet je dat het er niet een heleboel zijn?’

Hij slaat langzaam zijn ogen op om me aan te kijken, maar zegt niets.

Bijtend op mijn lip leg ik mijn volgende kaart neer. Hoewel iedereen slaapt, stel ik mijn volgende vraag met gedempte stem. ‘Rhen zei dat zijn familie door het monster gedood is. De koning en de koningin?’

Een langzaam knikje. ‘En zijn zussen, vrouwe.’

Dit antwoord zou me niet moeten raken, maar doet dat wel. Ik wil geen medelijden voelen met Rhen, maar de gedachten aan Jake en mijn moeder zijn zo overheersend dat ik er niets aan kan doen. ‘Coale en Evalyn denken dat de koning en de koningin zijn ondergedoken. Weten ze niet dat ze dood zijn?’

Grey aarzelt. ‘Als de mensen zouden ontdekken dat hun heerser dood is, zou dat verstrekkende gevolgen kunnen hebben. Opstand. Burgeroorlog. Het koninkrijk zou aangevallen kunnen worden, en we hebben geen leger om ons mee te verdedigen.’

Nadenkend kijk ik hem aan. ‘Dus heeft de koning de grenzen gesloten. Het kasteel op slot gedaan. Daarom zei Evalyn dat het slecht gaat met de handel. Daarom zijn ze bang voor indringers.’

‘Prins Rhen heeft de grenzen gesloten, met gebruikmaking van het zegel van zijn vader. En hij heeft geruchten van mogelijke invallen de wereld in geholpen, zodat mensen zich tegen vreemdelingen zullen keren. Hij heeft handelspogingen gefrustreerd, zogenaamd op bevel van zijn vader. Aanvankelijk was het verstandig, een beschermingsmaatregel. Maar naarmate er meer tijd is verstreken, zijn de mensen eronder gaan lijden, zoals je hebt gezien.’

Ja, dat heb ik gezien. Bij Freya en haar kinderen. En ik zie het ook, al is het minder, bij Coale en Evalyn.

We spelen een tijdje in stilte, totdat ik nog maar drie kaarten heb en uit de pot moet trekken. Het is de zwaardenprins.

Glimlachend keer ik de kaart om. ‘Ha! Zei je niet dat ik met deze jouw koningen kon ontvoeren?’

‘Eentje maar.’ Hij gooit hem op tafel.

Ik schuif de koning tussen mijn andere kaarten. ‘Nu is het alleen nog een kwestie van tijd voordat ik gewonnen heb.’

‘We zullen zien.’

‘Speelde je met die andere honderd meisjes ook kaart?’

‘Nee.’

Dat verrast me. ‘Waarom niet?’

Hij wrijft over zijn kaken. ‘Dat is een ingewikkelde vraag, vrouwe. Waarschijnlijk om dezelfde reden dat ik het nooit nodig vond om hen met een wapen tegemoet te treden.’

Onderzoekend kijk ik hem aan. ‘Beledig je me nu?’

‘Nee.’ Hij legt de harten vier neer. ‘Integendeel.’

Wat ik daarmee aan moet, weet ik niet goed. Woorden die midden in de nacht in het donker worden uitgesproken lijken altijd een stuk zwaarder te wegen dan wat op een ander moment wordt gezegd. ‘Speel je weleens kaart met Rhen?’

Hij knikt. ‘Vaak.’

‘Mag ik je nog een vraag over de vloek stellen?’

‘Dat mag je zeker proberen.’

Ik leg de harten twee neer, waarna ik nog maar twee kaarten in mijn hand heb. De koning die ik heb ontvoerd en zwaarden negen. Grey heeft nog vier kaarten. ‘Wie is er precies vervloekt? Alleen hij? Of jij ook?’

Er volgt een lange zucht en ik denk al dat hij geen antwoord meer zal geven. Maar dan zegt hij: ‘Mijn antwoord op die vraag is in de loop van de tijd veranderd, vrouwe. Ooit zou ik tegen je hebben gezegd dat alleen Zijne Hoogheid onder de vloek te lijden heeft.’ Hij legt de harten negen op het stapeltje.

Een negen! Ik pak mijn laatste kaart.

Maar op dat moment draait Grey zijn andere drie kaarten om. Allemaal koningen.

Ik ben stomverbaasd. Vanaf het begin heb ik hem kaarten zien oppakken en neerleggen, maar ik zou nooit hebben geraden dat hij een koning in zijn handen had, laat staan drie. ‘Je hebt gewonnen.’

Zonder in zijn overwinning te zwelgen pakt hij de kaarten bij elkaar. ‘Nog een spelletje?’

‘Best.’ Nu wil ik het hem nog wel een keer zien doen.

Terwijl hij de kaarten deelt, zeg ik: ‘Je had je antwoord nog niet afgemaakt. Wie er vervloekt is. Als het niet Rhen is, ben jij het dan?’

‘Nee. Zo simpel is het niet.’ Hij pakt zijn kaarten op en kijkt me aan. ‘Ben je er nog niet achter? We lijden allemaal onder de vloek.’

12

Rhen

Slapen lukt me niet, zoals zo veel andere dingen.

Ik luister naar de wind, die fluit tussen de luiken. Het vuur is bijna uit, maar ik neem niet de moeite er hout op te leggen. De kou past bij mijn stemming.

Het kan niet meer lang duren voordat het ochtend is, maar door de kieren rond de luiken dringt geen licht naar binnen, dus moet het nog vroeg zijn.

Ik heb nauwelijks geslapen. Graag zou ik de schuld geven aan het bultige matras, of aan de ruwe wollen dekens, maar als ik eerlijk ben, zijn het Coales laatste woorden die maar door mijn hoofd blijven spoken.

Al vijf jaar smeken we om hulp, maar onze roep wordt niet gehoord, onze landgenoten verhongeren en onze verwanten sterven.

Ik wilde dat ik kon beweren dat ik er niets van wist, maar dat kan ik niet. Hoewel ik ervoor heb gekozen om mezelf in het kasteel af te zonderen, wist ik wel wat er gebeurde.

Mijn schuld. Allemaal.

Ik blijf maar denken aan die mannen die het huis in brand hadden gestoken. Deze heeft een wapenteken op zijn kleding, zei Grey. Maar hij herkende het niet. Ze hebben fatsoenlijke wapens. Beter dan die van ordinaire dieven.

Vijf mannen. Georganiseerd. Die een huis in brand steken. Ik kan me niet voorstellen waarom ze zoiets zouden doen, tenzij Freya liegt. Maar…

Deze gedachten roep ik onmiddellijk een halt toe. Het heeft geen zin om zo te denken. Alle soldaten die ik onder mijn bevel had, zijn jaren geleden al naar de grens gestuurd, en ik heb niemand meer om wetten te handhaven die overduidelijk al tijden vergeten zijn of genegeerd worden. Vijf jaar, zei de herbergier. Het is een wonder dat mijn onderdanen nog steeds voor me knielen, vooral aangezien ik ze helemaal niets te bieden heb.

Op deze manier val ik nooit in slaap. Ik heb afleiding nodig.

Ik trek mijn laarzen aan en maak mijn wambuis dicht. Mijn riem en mijn zwaard laat ik op de stoel liggen. Ik wil onze gastheer en gastvrouw niet wekken, want ik wil geen pottenkijkers, dus loop ik zo voorzichtig mogelijk over de houten vloer en doe zachtjes de deur open om Grey te roepen.

Maar Grey is er niet.

Verbaasd trek ik de deur helemaal open. Mijn wachtcommandant zit beneden voor de haard met Harper te kaarten.

Hij ziet me onmiddellijk en staat op. Zijn gezicht verraadt geen schuldgevoel of ergernis, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.

Toch welt er een gevoel in me op, fel en plotseling, dat ik niet goed kan plaatsen. Het is niet echt woede, en ook niet echt bitterheid. Die emoties ken ik.

Dit niet.

‘Wat doe je?’ vraag ik.

‘Kaarten,’ antwoordt Harper. ‘Niet zo hard.’

‘Ik sprak niet tegen jou.’

‘Dat kan me niks schelen. Er slapen mensen.’

Grey loopt bij het vuur vandaan, tot halverwege de kamer. ‘Vergeef me, sire. Hoe kan ik u van dienst zijn?’

Zijn stem klinkt kalm, formeel en geoefend. De manier waarop hij tegen me praat als hij mijn humeur niet goed kan inschatten.

‘Is de herberg veilig?’ vraag ik hem. ‘Of had je het te druk om dat te controleren?’

Hij vertrekt geen spier. ‘De herberg is veilig.’

‘En de paarden?’

‘Ik wilde u niet slapend alleen achterlaten.’

‘Ik ben wakker. Ga maar. Controleren.’

Hij knikt, draait zich om en loopt zonder vragen naar de deur. Hij stopt nauwelijks om zijn mantel van het haakje bij de deur te pakken en dan is hij al weg, verdwenen in de duisternis en de wervelende sneeuw. Een bitterkoude wind blaast door de deuropening naar binnen en laat het vuur flakkeren. Zelfs aan de andere kant van de kamer voel ik de kou.

Ik loop de laatste treetjes af en ga op Greys plek bij de haard zitten. Zijn zes kaarten liggen in een stapeltje op tafel.

‘We waren midden in een potje,’ zegt Harper.

‘Dat zie ik.’ Ik kijk naar de kaarten op tafel en pak die van Grey op. ‘Koningsroof?’

‘Grey heeft het me geleerd.’ Ze schuift haar kaarten bij elkaar en gooit ze op de aflegstapel. Daarna leunt ze achterover en trekt de deken over zich heen.

Ik raap de kaarten op en begin ze te schudden. Ik voel de neiging ruzie te zoeken, al weet ik niet goed waarom. ‘Heb je geen zin meer om te spelen?’

‘Je hebt mijn medespeler de sneeuwstorm in gestuurd.’

‘Grey heeft plichten die hij moet vervullen.’

‘Tuurlijk.’

Mijn handen met de kaarten erin houden stil. Door het vuur hangt in de kamer een zware warmte, en het licht danst op haar gezicht waardoor haar ogen glanzen als ze me aankijkt. Ze is er griezelig goed in om al mijn zenuwen op scherp te zetten.

Ik staar haar strak aan. ‘Als je me iets te zeggen hebt, sta ik erop dat je het ook zegt.’

‘Volgens mij is dat helemaal niet nodig.’

We blijven elkaar aanstaren totdat Grey terugkomt. Hij klopt de sneeuw van zijn mantel en veegt het uit zijn haar.

Als hij de spanning al opmerkt, kiest hij ervoor die te negeren. ‘Met de paarden is alles goed. Ik heb geen sporen gezien.’

‘Mooi.’ Maar ik kijk niet zijn kant op. Ik wil niet degene zijn die als eerste wegkijkt.

Zodra die gedachte in me opkomt, voel ik me kinderachtig. Kleingeestig, net zoals ik me voelde toen ik Grey beval de sneeuw in te gaan.

Harper wendt haar blik trouwens toch af, maar niet alsof ze het opgeeft. Meer alsof het haar niets kan schelen. ‘Ben je klaar in de slaapkamer, prins Rhen?’

Net als eerst laat ze mijn naam als een belediging klinken, maar nu maakt het me korzelig. ‘Hoezo?’

‘Omdat ik graag nog een paar uurtjes slaap wil pakken op een andere plek dan in een stoel.’ Ze vouwt de deken over haar arm en hinkt naar de trap.

Telkens word ik weer verrast door haar loopje. Ze heeft zo’n sterke wil, is zo zeker van zichzelf dat ik verwacht dat ze zich beweegt met de elegantie en zelfverzekerdheid die bij dat temperament zouden passen. Ik begrijp wel waarom Evalyn onmiddellijk dacht aan een verloving die twee van elkaar vervreemd geraakte naties dichter bij elkaar moet brengen. Harper spreekt op een manier die gewoon geen ruimte laat voor respectloos gedrag.

Waarschijnlijk is ze stijf en heeft ze pijn, want terwijl ze langzaam naar boven loopt, hinkt ze erger dan eerst en houdt ze zich vast aan de trapleuning. Zodra ze zich in de slaapkamer heeft opgesloten word ik me vreselijk bewust van Grey, die links van me staat.

Ik kijk naar de kaarten in mijn handen en schudt ze opnieuw. ‘Ga zitten, commandant. Speel.’

Hij gaat zitten. Ik deel. We spelen zwijgend.

Ik hou van kaartspelletjes. Ik hou van spelletjes in het algemeen, zeker spelletjes zoals dit: oppervlakkig gezien simpel, terwijl de echte strategie erin ligt dat je je tegenspeler doorgrondt. Dit was een van de weinige dingen die ik graag met mijn vader deed. Toen ik nog een kind was, zei hij tegen me dat een spelletje spelen niet zozeer gaat om de kaarten in je hand of de dobbelstenen op het bord, maar meer een kans is om een tegenstander en de manier waarop hij denkt te leren begrijpen.

Grey speelt altijd zoals hij vecht: direct, zonder aarzeling. Een man die is getraind om een oordeel te vellen en onmiddellijk te handelen. Hij speelt goed, maar wat hij doet, is nooit van tevoren gecalculeerd en altijd in reactie op wat ik doe.

Ik vraag me af hoe Harper speelt.

Diep vanbinnen vind ik het vreselijk dat Grey dat al weet.

‘Hoe kreeg je haar zover om een spelletje met je te doen?’ vraag ik uiteindelijk.

Hij legt een kaart op het stapeltje. ‘Ik deed niets.’

Met een norse blik denk ik aan de zorgvuldig afgewogen woorden die ertoe leidden dat ze op de rug van het paard ietsje dichter naar me toe schoof. ‘Dit gaat nooit werken. Ze vertrouwt me niet. Erger nog, ze bekijkt me met minachting.’

Grey haalt adem alsof hij iets wil zeggen, maar kennelijk bedenkt hij zich, want hij gooit alleen een volgende kaart op het stapeltje.

‘Zeg dan,’ zeg ik tegen hem. ‘Wat het ook is, Grey. Zeg het.’

‘Met alle respect, sire, volgens mij bekijkt u uzelf met minachting.’

Ik snuif afkeurend. ‘Het is een vergeefse strijd met dit meisje. Bij elke stap zal ze voor problemen zorgen. Voel je dat niet? Als we nu al geen vooruitgang boeken, is er in de toekomst al helemaal geen hoop.’

Grey zegt niets en wacht alleen tot ik mijn volgende kaart speel.

Zuchtend leg ik er een op het stapeltje. ‘Ik weet dat je er het jouwe van denkt, commandant.’

‘Ja. Van alles.’

‘Zeg op dan.’

Nu kijkt hij me wel aan. ‘U bent er goed in om lang van tevoren te zien wat ik ga doen. Soms denk ik dat u weet welke kaart ik zal spelen voordat ik dat zelf weet. Zelfs zonder te weten welke kaarten ik heb.’

Zilveren hel. ‘Niet over káárten.’ Ik ben er klaar mee en gooi mijn hand op tafel. ‘Ik wil weten wat je over het meisje denkt.’

‘Dat vertel ik u.’ Hij is even stil. ‘U hebt het over vooruitgang. U hebt het over problemen in de toekomst. U denkt zoals altijd twintig zetten vooruit.’

Ik staar hem aan.

Met een zucht pakt Grey de kaarten op. ‘U vroeg hoe ik haar zover kreeg om met me te kaarten. Alsof daar een slimme truc voor nodig was.’ Hij wikkelt de lap om het spel. ‘Sire, ik deed niets bijzonders. Ik ging zitten en vroeg het haar.’

13

Harper

Midden op de ochtend rijden we terug naar IJzerroos. Diep vanbinnen wil ik me verzetten, maar ik kan niet in de herberg blijven terwijl iedereen denkt dat ik een koninklijke verloofde ben, en de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur hebben me ervan overtuigd dat ik hier niet snel een telefoon zal vinden.

Zodra we in het kasteel terug zijn, loopt Rhen opnieuw met me langs al het eten en de muziek in de grote hal – de melodie is vandaag langzaam en somber – en brengt me naar dezelfde slaapkamer.

Ik weiger naar binnen te gaan. ‘Als je denkt dat ik me opnieuw hier laat opsluiten, heb je het goed mis.’

Zijn ogen staan vermoeid, maar hij haalt de sleutel uit het slot en houdt hem me voor. ‘De middagmaaltijd wordt over een paar uur geserveerd. Kan ik erop vertrouwen dat je die tijd niet zult gebruiken om langs de klimop naar beneden te klimmen?’

Mijn gewrichten zijn inmiddels zo stijf dat zelfs lopen pijn doet. Voorlopig klim ik niet langs welke klimop dan ook. Ik pak de sleutel aan. ‘Dat zal niet nodig zijn.’

Zo te zien is hij niet geamuseerd. ‘Als het moet, stuur ik Grey hierheen om de deur te bewaken.’

‘Volgens mij moet Grey hoognodig slapen.’

‘Je hebt gelijk. Moet ik je kamer soms zelf bewaken?’ Zijn ogen zijn dreigend en intens en geven de woorden gewicht.

Ik herinner me zijn adem tegen mijn hals in de herberg, toen hij een waarschuwing in mijn oor fluisterde. Hij is er griezelig goed in om zijn woorden tegelijkertijd als een verhuld dreigement te laten klinken en als een gefluisterde belofte.

Ik stop een losse lok haar achter mijn oor en wend mijn blik af. ‘Je hoeft mijn kamer niet te bewaken.’ Ik maak aanstalten om naar binnen te lopen.

Meteen blijf ik weer staan.

Het bed is opgemaakt, de kussens zijn opgeschud. In de haard brandt een hoog vuur. De vieze plekken die ik gisteren op de sprei heb achtergelaten zijn verdwenen. Op het tafeltje staat een nieuwe vaas met een uitbundige bos witte bloemen. Er hangt een zware geur van jasmijn en kamperfoelie.

Achter me zegt Rhen: ‘Net als met de muziek en het eten volgt het kasteel een vaste volgorde van gebeurtenissen. Dagelijks zul je je kamer weer netjes opgeruimd aantreffen.’

Ik draai me om en kijk hem aan. ‘En als ik alles kort en klein sla?’ Hoewel mijn stem druipt van sarcasme, ben ik oprecht nieuwsgierig.

Hij speelt niet mee. ‘Probeer maar.’

Ik loop naar de bloemen toe en buig me naar voren om eraan te ruiken. Elk bloemblaadje is perfect. Er is zelfs geen enkel verdord blaadje. ‘Ze zijn prachtig.’

Hij knikt. ‘Arabella hield van bloemen. Je zult vaak een nieuw boeket aantreffen.’ Zijn stem is kalm, zonder enige emotie.

‘Arabella?’

‘Mijn oudere zuster.’

Ik verstijf. Ik wil geen medelijden voelen, maar hier in deze kamer, omringd door de spullen van zijn dode zus, kan ik het niet negeren. Voor het eerst vraag ik me af hoe het moet zijn om te wonen op een plek die telkens terugkeert naar hoe het was – maar dan zonder zijn familie.

Rhen heeft zich niet verroerd. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Medelijden voelen is één ding, maar het ook uitspreken is een heel ander verhaal.

Hij bespaart me de ongemakkelijke stilte. ‘Dan laat ik je nu verder uitrusten.’

‘Bedankt.’

Hij aarzelt even voordat de deur dichtgaat, en een ademtocht lang verwacht ik dat hij me toch nog te snel af zal zijn en hem op een of andere manier op slot zal doen of de sleutel van me af zal pakken. Maar misschien is dit zijn manier om me iets van vertrouwen te schenken. De deur gaat met een klikje dicht, maar niet op slot. En dan is hij verdwenen.

Ik ben opgelucht. Ik heb even pauze nodig. Gevangene of niet, ik hoef niet smerig rond te lopen. Ik stap in de badkuip.

Het water heeft de perfecte temperatuur; het weekt alle pijn los uit mijn spieren en wast het bloed en vuil van mijn handen. Op een spiegelend blad bij het raam staan allerlei potjes en flesjes. Ik heb geen idee wat erin zit, maar het ruikt allemaal goed, dus pak ik er een en giet wat van de vloeistof in het water. Wanneer het eenmaal schuimt, laat ik me onder water zakken om mijn haar te wassen. Twee keer, omdat het gewoon zo goor voelt. Daarna blijf ik in het warme water liggen en staar naar het plafond.

Toen ik klein was en weleens wakker werd van een nachtmerrie zei mijn moeder altijd: Je hoeft alleen maar aan mij te denken, en dan verschijn ik in je dromen. En dan help ik je om de nachtmerrie te verjagen.

Dat verhaal werkte altijd. Te goed, eigenlijk. Toen ik al veel te oud was om in zulke dingen te geloven dacht ik nog dat ik puur door de kracht van mijn gedachten mijn moeder kon oproepen.

Hier en nu zou ik er alles voor overhebben om haar op te kunnen roepen.

Voordat ik door emoties verstikt word, stap ik uit bad.

Eigenlijk wil ik niet nog meer kleren lenen van een dood meisje, zeker niet van Rhens zus, maar ik moet praktisch blijven. Ik kan hier niet in mijn nakie rondlopen. De hertenleren broek van vandaag is zwart en combineert goed met een wijdere rode trui met leren veters aan de zijkant. Zonder conditioner wordt mijn krullende haar vreselijk wild, dus laat ik het aan de lucht drogen en bind het in een dikke, losse vlecht die over mijn schouder naar voren valt. Onder het rek met jurken staan minstens tien verschillende paren laarzen, en ze passen een stuk beter dan het paar dat ik uit de stal had gejat, dus kies ik zwarte laarzen die tot aan mijn knieën komen. Als ik een glimp van mezelf in de spiegel opvang, lijk ik net een enigszins gehavend uit de strijd gekomen krijgsprinses, vooral met die vlekkerige blauw-met-gele huid op mijn linkerwang. Maar geen zwelling of pijn, gelukkig. Dat heb ik aan Evalyn te danken.

Ik laat me op het bed vallen en staar naar het plafond. Gedachten aan Jake en mijn moeder flitsen door mijn hoofd en maken me duizelig van ongerustheid, totdat ik er niet meer tegen kan.

Ik moet iets doen.

Rhen heeft niet gezegd dat ik in deze kamer moest blijven. Terwijl ik de deur opendoe, verwacht ik dat hij toch Grey in de gang zal hebben geposteerd, maar gelukkig blijkt die leeg. Door de vioolmuziek van beneden is het onmogelijk om iets anders te horen, en ik glip de gang op.

Terwijl ik langs de open kamers loop, kijk ik naar binnen. De ene kamer is nog luxueuzer dan de andere, met fluwelen wandtapijten, dikke vloerkleden, zilveren dienbladen met kristallen glazen. In sommige kamers staat wijn klaar, naast dienblaadjes met eten.

De gang eindigt bij een brede trap, en dus ook met een keuze voor mij. Ik kan naar beneden het donker in lopen, of naar boven het licht in.

Het wordt boven.

De vertrekken op de tweede verdieping zijn groter dan die op de eerste; het zijn meer hele appartementen dan kamers. Overal staan de deuren open, en er is steeds eerst een zitkamer, daarna dubbele deuren met erachter een rijkversierd bed en fantastische wandtapijten. In deze gang bevindt zich tegenover elke deur een brede nis, maar daarin staan nergens meubels. Vreemd.

Dan weet ik het opeens. Het is de plek waar een bewaker kan staan. Als er bewakers zouden zijn. Als er mensen zouden zijn die bewaakt moesten worden.

Bij de vierde kamer begin ik langzamerhand genoeg te krijgen van alle overdaad en elegantie. Het is alsof je door een museum zonder bordjes loopt.

Ik kijk de vijfde kamer in.

Het enige wat ik zie, is bloed.

Het duurt een tel voordat het tot mijn hersenen doordringt, en nog een tel voordat mijn neus de koperachtige geur opsnuift. Overal op de muren zitten vegen bloed, in alle tinten rood: donkere sporen op de witte wanden, roestige vegen op het beddengoed, grote, stroperige karmozijnrode plassen op de marmeren vloer.

Bloed is toch niet het enige. In de plassen liggen ook dikkere dingen. Griezeligere dingen. Ooit levende dingen.

Wankelend grijp ik naar het deurkozijn. Ik krijg geen lucht. Niemand kan zo veel… weefsel verliezen.

Ik gil. Ik heb geen idee hoelang ik het uitschreeuw, maar plotseling voelt mijn keel rauw.

Telkens weer word ik belaagd door die geur, nat koper met een vleug van iets bitters erdoor. Een oude cent op mijn tong. Ik kokhals. Opnieuw lijkt alles voor mijn ogen te draaien. Straks duikel ik voorover en val ik flauw in een plas bloed.

Van achteren pakken armen me vast, slepen me de kamer uit. ‘Harper.’

Rhens stem. Zijn armen, stevig om me heen. Een massieve borst tegen mijn rug.

Nog steeds zie ik alleen maar bloed. Mijn gegil is in een iele jammerklacht veranderd.

‘Harper, kijk me aan.’ Rhen draait me met een krachtige ruk om. Hij schudt me even door elkaar. ‘Kijk me aan.’

Ik kijk hem aan.

Rhen. Alleen.

Mijn borst voelt alsof ik elk moment kan instorten. Als hij me niet overeind hield, zou ik vast niet op mijn benen zijn blijven staan. ‘Grey?’ Mijn stem breekt. ‘Is dat Grey?’

‘Nee. Commandant Grey is ongedeerd.’ Zijn stem klinkt dringend, maar niet zonder medeleven. ‘Kalmeer alsjeblieft.’

Ik haal adem, en onmiddellijk ruik ik weer de geur van bloed. Het is gewoon zo sterk. Mijn keel knijpt dicht en bijna klap ik voorover.

Opnieuw draait de wereld. Alles draait ondersteboven en dan weer recht overeind. Ik val flauw.

Of nee… Toch niet. Ik zweef door de gang, omhuld door warmte. De kamer vol verschrikkingen wordt kleiner en kleiner, tot er alleen nog een deuropening van over is.

Ik dwing mezelf mijn hoofd te draaien zodat ik hem kan aankijken. Daardoor komt mijn gezicht tegen zijn blote schouder aan, wat me overvalt. Hij heeft geen jas en overhemd meer aan, maar draagt in plaats daarvan iets straks, wits zonder mouwen, als een soort dik onderhemd. Bij de hals is de stof nat, net als het onderste gedeelte van zijn kaken. Hij is warm en ruikt naar pepermunt, en opeens zie ik een dun streepje wit schuim.

Hij was zich aan het scheren.

Het is zo normaal, zo ontwapenend. Als ik mijn ogen sloot, zou ik kunnen doen alsof ik weer een klein meisje was, voordat onze levens werden verpest, dat door haar vader werd opgetild en zijn geur opsnoof, precies als deze.

Maar dat ben ik niet.

En dit is Rhen.

Met een bevende hand strijk ik over mijn gezicht. Een prettige herinnering aan mijn vader is minder welkom dan het bloedbad in die kamer. ‘Zet me neer.’

Ik verwacht dat hij zal weigeren, maar hij blijft staan en zet me voorzichtig op de grond. We staan boven aan de trap, en hij doet geen stap bij me vandaan. Zijn kalmte is geruststellend en angstaanjagend tegelijk.

‘Beter?’ zegt hij zacht.

Ik heb geen idee. ‘Is dat bloed echt?’

‘Heel echt.’ Zijn gezicht betrekt. ‘Misschien herinner je je dat je zei dat een bewaker onnodig was?’

‘Geloof me, daar heb ik oprecht spijt van.’ Ik ben nog steeds bang dat ik het fluwelen tapijt zal onderkotsen. ‘Wist je dat dat daar was?’

‘Natuurlijk.’ Een korte stilte. ‘Meestal laat ik Grey de deuren vergrendelen, maar sinds jouw komst zijn we enigszins afgeleid.’

Het is een venijnige opmerking, maar mijn gedachten blijven over elkaar heen buitelen terwijl ik probeer om uit dit alles wijs te worden. Dat bloed was vers en echt. ‘Is er iemand gewond?’

‘Nee, vrouwe. Niet op de manier die je bedoelt.’

Ik staar hem aan. ‘Wat is er dan voor andere manier?’

Zijn uitdrukking is onverzettelijk. ‘Deze verdieping is geen plek voor mensen met een zwakke maag. Kun je lopen?’

‘Ik kan lopen.’ Ik grijp de trapleuning beet en loop naar beneden. Mijn vingers trillen nog van het laatste beetje adrenaline en ik voel me nerveus en labiel.

Naast me loopt Rhen, volkomen onverstoorbaar.

Hij is zo ontspannen dat ik ervan in de war raak en begin te denken dat ik het me allemaal heb verbeeld.

Bij de overloop maak ik aanstalten om naar mijn kamer te lopen, maar Rhen loopt verder naar beneden. ‘Kom.’ Hij wenkt me. ‘In de keukens is er niets om bang voor te zijn.’

Na het zien van het bloedbad in die kamer is al mijn eetlust verdwenen, maar toch volg ik hem. Laat hem maar eten. Ik wil informatie. ‘Is het dat monster?’ vraag ik op gedempte toon. ‘Is het monster hier?’

‘Nee. Het bloed in die kamer is onprettig om naar te kijken, maar uiteindelijk niet erg van belang.’ Hij loopt verder het donker in, zodat ik hem wel moet volgen.

Ik doe mijn best om hem bij te houden. Aan de voet van de trap flakkert licht in de schemerige gang, en ik ruik de warme geur van meel en gist. Ik had beter meteen deze verdieping kunnen kiezen.

‘Maakt het bloed deel uit van de vloek?’ fluister ik.

Hij draait zich om en gebaart met een gezicht vol ongeloof om zich heen. ‘Alles wat je ziet, maakt deel uit van de vloek.’

Ik aarzel en denk aan zijn dode familie, al kan ik vers bloed op geen enkele manier rijmen met mensen die al een aantal seizoenen dood zijn.

Ik had me niet druk hoeven maken, want zijn stem klinkt nog steeds nonchalant en zorgeloos. ‘Heb je misschien zin in wijn? Ik kan een fles uit de kelder halen.’

‘Nee. Rhen…’ Ik slik, en mijn stem wordt hees. Grey vertelde me over de honderden meisjes, van wie sommige levend wisten weg te komen en andere niet. ‘Wie is er in die kamer gestorven?’

‘Niemand.’

‘Dat is onmogelijk.’ Even ben ik stil, terwijl ik me afvraag of ik misschien opnieuw een vluchtpoging moet wagen. Ik schuifel in de richting van de deuropening. ‘Was het… Was het bloed van het laatste meisje dat hier was? Is ze daar gestorven?’

‘Nee. Ze is naar huis teruggekeerd toen het seizoen terugsprong naar het begin. Als je geen wijn wilt, heb je dan liever mede of misschien…’

‘Het kan me niks schelen wat we drinken!’ Ik ga voor hem staan. Ik hoor mijn hartslag als een dreunende ruis in mijn oren en ik weet zeker dat ik hem woest aanstaar. ‘Hoe kun je het over de lunch hebben terwijl er boven een kamer vol bloed is?’ Ik sla met mijn vlakke hand tegen de stenen muur. ‘Hou op met mijn vragen te ontwijken.’

Hij kijkt me indringend aan. Het licht van de olielampen flakkert in zijn ogen. ‘Ik heb je heel directe antwoorden gegeven. Als het volgens jou anders is, stel je de verkeerde vragen. Wat wil je precies weten?’

‘Van wie was dat bloed?’

Voor het eerst sluipt er woede in zijn stem, maar die gaat gepaard met gelatenheid. ‘Het bloed dat je zag, was van mij.’

14

Rhen

Ik heb de neiging terug te komen op mijn besluit haar wat vrijheid te gunnen. Als ze mijn voormalige vertrekken al angstaanjagend vindt, voorspelt dat niet veel goeds voor wat nog komen gaat. Maar eerlijk gezegd zou ik waarschijnlijk dankbaar moeten zijn dat ze niet opnieuw het kasteel uit is gevlucht en me in plaats daarvan bereidwillig is gevolgd naar de warme kelders waarin de paleiskeukens zich bevinden.

Aan dit deel van het kasteel heb ik fijne herinneringen. Als kind kwam ik hier vaak, en de keukenhulpjes beloonden me met sliertjes deeg en kommetjes zoete room. Mijn kinderjuffrouw was bevriend met de kokkin, en terwijl zij zaten te roddelen en te giechelen tekende ik van alles in het dunne laagje meel dat alles leek te bedekken.

Aan mijn bezoekjes kwam een abrupt eind – en mijn kinderjuffrouw verdween – toen ik mijn vader vroeg wat het betekende dat geen enkel meisje hem langer dan twee weken wist te boeien, en waarom dat van mijn moeder een arm ding maakte.

Maar de herinneringen zijn er nog. Nadat Lilith me had vervloekt, en toen de galmende leegte van het kasteel me op de zenuwen begon te werken, zocht ik hier mijn toevlucht. De warmte en de zware geur van gist en zoetigheid deden me aan mijn kindertijd denken.

Toen ik nog onschuldig was.

Zonder personeel lijkt de keuken gigantisch. Overal is eten; het lijkt haast uit de schaduwen tevoorschijn te tuimelen. Tientallen broden liggen op planken te wachten bij de haard, waarin een hoog vuur oplaait. In een grote ketel borrelt hete, gebonden maissoep, die de kok bij het avondmaal zou hebben geserveerd. Boven een vuur aan de andere kant van de keuken roosteren zes fazanten aan een spit. Groente zijn gesneden en geroosterd om straks als bijgerecht op de borden te kunnen worden gelegd. Kaas. Noten. Pasteitjes. Overal.

De enige werkruimte die nog vrij is, is een grote tafel midden in het vertrek. Het blad is bepoederd met suiker en kaneel en ligt vol met hoopjes deeg.

Harper blijft in de deuropening staan en kijkt om zich heen. ‘Mijn hemel… wauw.’

Ik loop naar de tafel en schuif wat deegslierten opzij. Daarna trek ik er een kruk bij. ‘Ga zitten, vrouwe. Wijn?’

‘Ik geloof dat ik inderdaad wijn nodig ga hebben.’

Uit de voorraadkamer aan de andere kant van de keuken haal ik een fles en ik schenk in. Harper kijkt toe.

Onder het gewicht van haar blik voel ik me ongemakkelijk. Het vermogen om verlegen te zijn ben ik lang geleden al kwijtgeraakt – althans, dat dacht ik. Ik ben gewend aan spiedende ogen en kritische blikken.

Harpers oordeel is anders. Zij is mijn laatste kans. De inzet lijkt opeens onmetelijk hoog geworden.

Als de glazen vol zijn, geef ik er een aan Harper en leeg daarna mijn eigen glas in één teug. Ik schenk meteen bij.

Kijkend naar mij neemt ze een slokje. ‘Dus je bent toch van je stuk.’

Daarmee raakt ze me. ‘Waarom denk je dat?’

‘Mijn ervaring is dat mannen zo drinken als ze van hun stuk gebracht zijn.’

Het bevalt me helemaal niet dat ze dwars door me heen lijkt te kijken. ‘Is dat zo? En wat voor ervaring heb je zoal?’

Bijna onmerkbaar krimpt ze ineen. Ze laat de wijn in haar glas walsen en zegt op luchtige toon: ‘Ik wil niet over mezelf praten.’

Weer neem ik een slok, langzamer nu. ‘Wil je over mij praten?’

Net als alle andere keren dat ik haar uitdaagde, zorgt dat voor een flikkering in haar ogen. ‘Ja, dat klopt. Wat is er echt in die kamer gebeurd?’

‘Ik maakte een fout.’ Ik neem een grotere slok. Nu al voel ik het effect van het eerste glas. ‘Een van vele, trouwens.’

Leunend op de tafel kijkt ze me onderzoekend aan. ‘Wat voor fout?’

Ik aarzel. Weeg mijn woorden. Neem een nog grotere teug. ‘Ik genoot van het gezelschap van de verkeerde vrouw.’

‘En toen? Toen verscheurde ze je?’

‘Ja.’

Haar vraag was spottend bedoeld en het is duidelijk dat ze mijn antwoord niet had verwacht. Zachtjes vraagt ze: ‘Hoe kan het dan dat je hier staat? Waar zijn je littekens?’

‘Niet alle littekens zijn zichtbaar, vrouwe.’ Ik drink het glas leeg. ‘Iets zegt me dat jij die les zelf ook al hebt geleerd.’

Ze valt stil. Ze is geschokt. Of beledigd. Of nog iets heel anders.

‘Wat maakte van haar de verkeerde vrouw?’ vraagt ze uiteindelijk.

‘Om dat te kunnen begrijpen moet je eerst iets van onze geschiedenis weten.’ Ik laat een korte stilte vallen. ‘Toen mijn grootvader regeerde, zochten een aantal toversmeden uit de westelijke kolonie Verin hun toevlucht in Sinteldaal, dicht bij onze noordgrens. Voor zover ik dat uit mijn onderricht herinner, waren ze de laatst overgebleven toversmeden, en omdat de koning van Verin had geprobeerd hen allemaal te doden, waren ze naar het oosten gevlucht. Ze zwoeren trouw aan mijn grootvader en zorgden nauwelijks voor problemen. Ze verkochten hun toverspreuken aan de mensen, en mijn grootvader beschouwde het als een gunst dat hij hun dat toestond. Hun magie had weinig om het lijf, was onschuldig. In ruil voor dit voorrecht legde hij hun hoge belastingen op. Zeker, er waren spanningen, maar die negeerde hij, of hij maakte zich er niet druk om. Toen mijn vader de huwbare leeftijd bereikte, kreeg het kasteel bezoek van een jonge vrouw die zichzelf als huwelijkskandidaat presenteerde. In werkelijkheid was ze een vermomde toversmid en toen ze eenmaal hier was, betoverde ze mijn vader. Ze probeerde hem met trucs tot een huwelijk te verleiden. Ze was niet erg machtig. De wachters wisten haar gevangen te nemen, en na een bekentenis werd ze ter dood gebracht. Maar mijn grootvader nam wraak op de overgebleven toversmeden. Hij stuurde een leger op ze af, omdat er gezegd werd dat telkens wanneer één toversmid gedood werd, diens toverkracht overging op een van de anderen, zodat de overgebleven toversmeden steeds machtiger werden. Om dat te voorkomen moesten ze allemaal tegelijk worden afgeslacht – en dat gebeurde dus.’ Na een korte huivering ga ik verder. ‘Vergeleken bij de verhalen over hun dood valt wat er in die kamer is gebeurd in het niet.’

Alle wantrouwen of ongeloof is van Harpers gezicht verdwenen. ‘En wat gebeurde er toen?’

‘Eentje ontkwam,’ antwoord ik. ‘Of eentje was ondergedoken.’ Even ben ik stil. ‘En zij verscheen op de avond voor mijn achttiende verjaardag. Gekleed als hoveling, klaar om een prins te verleiden.’

‘En zij bezat de krachtigste magie die er was, omdat ze alle toverkracht van de gedode anderen in zich had opgenomen.’

‘Ja.’

‘Waarom heeft ze jou vervloekt, als het je grootvader was die hen allemaal had laten doden?’

Ik staar in mijn lege glas. ‘Ze was niet alleen uit op wraak. Ze wilde echt deel uitmaken van de koninklijke familie. Ze is erg machtig, maar haar magie heeft slechts een beperkt bereik. Ik, Grey, IJzerroos en de tuinen eromheen. Ze kan haar web niet over mijn hele koninkrijk uitspreiden. Ze wil werkelijke macht. Daarvoor had ze mij nodig.’

‘En jij wees haar af.’

‘Inderdaad.’

Meer zeg ik niet, en een ogenblik later lichtten Harpers ogen op. Ze heeft het begrepen. ‘Je wees haar af nadat je de nacht met haar had doorgebracht.’

‘Ja.’

‘Waarschijnlijk nadat je haar de hele wereld had beloofd.’

‘Ik beloofde haar niets.’ Ik aarzel. ‘Maar ik liet haar wel geloven dat onze nacht samen meer betekende dan hij deed.’

‘Heel charmant.’

Nadat ik nog een glas wijn heb ingeschonken kijk ik haar aan. ‘Ik heb mijn les geleerd, vrouwe. Dat kan ik je verzekeren.’

Ze draait haar glas in haar hand en kijkt me onderzoekend aan. Ik wilde dat ik de emotie in haar ogen kon lezen. Na ontelbaar veel seizoenen waarin ik de waarheid achter kinderachtige leugens en bloemrijke verhalen verborg, heb ik haar de waarheid op een presenteerblaadje aangereikt, maar ik ben er niet meer zo zeker van dat ze die zal accepteren.

Meteen voel ik een steek van schuldgevoel. Nu lieg ik tegen mezelf. Ik heb haar niet de hele waarheid aangereikt. Niet de waarheid over wat ik zal worden.

‘Bewijzen heb ik niet voor je,’ zeg ik tegen haar, ‘als je daarnaar op zoek bent.’

‘Dus ze heeft je vervloekt en nu moet jij een bepaalde taak vervullen.’ Het klinkt mijmerend. ‘Waarom wil je me niet vertellen wat die taak inhoudt?’

‘Ik heb ontdekt dat de aard van de taak onthullen de snelste manier is om alles te laten mislukken.’

‘Waarom? Wat moet ik doen?’ Haar blik gaat dwars door me heen. ‘Verliefd op je worden?’

Bijna laat ik het glas vallen.

‘Kijk niet zo verrast,’ zegt ze. ‘Ik heb geprobeerd te bedenken waarom je elk seizoen opnieuw iemand zou moeten ontvoeren, en dat is het enige logische wat ik kan verzinnen. Nu begrijp ik wat Grey bedoelde toen hij zei dat het niet iets is wat ik bewust kan doen.’

Ik zucht.

Ze blijft me aankijken en knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Nu begrijp ik waarom je zonder overhemd rondloopt.’

‘Je gilde,’ zeg ik. ‘Vaak, en tamelijk hard. Had je liever gehad dat ik me eerst helemaal had aangekleed? Je mag van geluk spreken dat ik je niet met je gezicht in een hoopje ingewanden aantrof.’

Ze trekt een scheef gezicht. ‘Kunnen we afspreken geen woorden zoals “ingewanden” te gebruiken?’

‘Raak je zo snel van slag als je me half ontkleed ziet?’

De blos op haar wangen wordt donkerder en ze wendt haar gezicht af om wat deeg te plukken van een gedraaide sliert die op de rand van de tafel ligt. ‘Grey zei dat je al met honderden vrouwen geprobeerd hebt de vloek te verbreken.’

‘Dat klopt.’

‘Hij zei ook dat het niet voelt alsof je ouder wordt. Dat het meer op een droom lijkt dan op een herinnering.’

‘Daar heeft hij geen ongelijk in.’ Ik schenk haar glas bij. ‘In Sinteldaal zijn er inmiddels vijf jaren verstreken. Het verbaast me dat het niet langer is, maar zelf kan ik het op geen enkele manier bijhouden. En veel seizoenen worden voor het eind afgebroken.’

Ze neemt me met een ondoorgrondelijke blik op. ‘Waarom zou het seizoen al eerder opnieuw beginnen?’

‘Het seizoen begint opnieuw als ik doodga.’

Ze verslikt zich bijna in een stukje deeg. ‘Als je doodgaat?’

‘Ja.’

‘Maar… hoe dan?’

‘Zo langzamerhand heb ik alles geprobeerd. Vallen van een grote hoogte. Gespietst worden door wat je maar kunt bedenken. Verdrinken. Ooit heb ik Grey opdracht gegeven me te onthoofden, omdat ik nieuwsgierig was, maar hij weigerde…’

‘Oké, oké. Ik snap het.’ Alweer ziet ze er licht onpasselijk uit. ‘Dus je… komt gewoon weer tot leven?’

‘Elk seizoen begint in de kamer waar je eerst terechtkwam, ongeacht hoe het seizoen daarvoor is afgelopen.’

‘Wat gebeurt er met het meisje als je jezelf doodt?’

‘Zij keert terug naar huis. Voor zover ik weet.’

Met haar hand op een volgende deegkrul houdt Harper even stil. ‘Dus ik zou jou kunnen doden, zodat ik weer naar huis kan?’

‘Helemaal zeker weet ik dat niet. Het seizoen begint opnieuw. Het meisje is verdwenen.’

Ze bestudeert me. Stelt zich mijn dood voor. Beraamt hem, waarschijnlijk. Vraagt zich af of ze het risico zou durven nemen.

Schouderophalend neem ik nog een slok wijn. ‘Elk andere seizoen zou ik je een wapen geven en je uitnodigen het te proberen.’

‘Wat is er deze keer anders?’

‘Dit is mijn laatste seizoen,’ antwoord ik zacht. ‘Mijn laatste kans. Als je me zou vermoorden, zou ik echt doodgaan.’ Ik sla mijn ogen op en kijk haar aan. ‘Ik heb geen idee wat er met jou zou gebeuren.’

Hierdoor wordt ze even helemaal stil. Alle twee eten we deegkrullen.

Als ze uiteindelijk haar mond weer opendoet, komt ze met een vraag die ik niet had verwacht. ‘En trok je bij al die honderden vrouwen ook je kleren uit?’

Ze is zo direct dat het onder andere omstandigheden intimiderend zou zijn. ‘De vragen die je stelt…’

Ze zucht. ‘Nou, dat is dus duidelijk geen nee.’

‘Dat is het wel, eerlijk gezegd.’ Ik vraag me af hoe eerlijk ik zal zijn. ‘Ik heb ze allemaal mijn leven binnen gelokt. Ik gruw van het idee dat ik ze ook mijn bed in zou lokken – en ik zou ze al helemaal niet dwingen. Er bestaat in Sinteldaal zelfs geen grotere misdaad dan dat.’

‘Moord?’

‘Met de dood eindigt de misdaad.’

Ze denkt er een tijdje over na. ‘Ik geloof je.’

‘Ik heb geen reden om te liegen.’

‘Waarom vertel je me dit allemaal?’ vraagt ze. ‘Ik dacht dat je dat niet mocht.’

‘Waarom denk je dat?’ Ik buig me over de tafel heen en pak opnieuw een stukje deeg op. Kaneel en suiker smelten op mijn tong. Het perfecte eten dat in de grote hal of in mijn eigen vertrekken staat, is inmiddels oneindig saai geworden, maar in de keuken stukjes deeg snoepen doet me te veel aan mijn kindertijd denken om wrok op te roepen.

Terwijl ik het klompje deeg naar mijn mond breng, dwalen Harpers ogen over mijn borst en volgen ze de beweging van mijn arm.

Interessant. Vooral na haar al te kritische blik toen ze dacht dat ik het bed in dook met iedere jonge vrouw die Grey mee naar het kasteel sleept.

Ze plukt voor zichzelf ook een stukje deeg af. Haar ogen ontwijken de mijne nu. ‘Omdat Grey dat niet kon.’

‘Hij heeft bevel gekregen zijn mond te houden.’ Maar nu ben ik wel nieuwsgierig hoeveel hij heeft verteld.

‘En jij niet.’

‘Ik ben de kroonprins.’ Ik trek een groter stukje deeg van het bergje en deel het met een draaibeweging in tweeën. Eén stukje steek ik haar toe. ‘Niemand beveelt mij.’

‘Haal je de vrouwen altijd uit D.C.?’

‘Eerst niet. Maar tegenwoordig wel, ja.’

‘Waarom?’

Weer pak ik een pluk deeg. ‘Eerst ging ik onder de adellijke vrouwen in Sinteldaal op zoek naar kandidaten. Ik dacht dat zo’n vloek niet moeilijk te verbreken zou zijn. Welke vrouw houdt er nou niet van een prins?’ Bij de herinnering krijg ik het benauwd. ‘Maar naar blijkt zijn dat er heel veel.’

‘Dus na een tijdje waren de adellijke dames op…’

‘Ik vond een vrouw uit het dorp.’ Opnieuw drink ik mijn glas leeg en waarschijnlijk heb ik er straks nog een nodig. ‘Ze heette Corra. Een heel lief, eenvoudig meisje. Met veel tamtam reed ik het dorp in. Haar moeder huilde toen ik aankondigde met haar dochter te willen trouwen. Iedereen uit het dorp hielp mee de bruidsschat bij elkaar te krijgen, en ze vulden een kist met al hun geschenken. Alsof ik hun rijkdom nodig had.’ Even aarzel ik.

‘Wat gebeurde er met Corra?’ vraagt Harper zacht.

‘Het monster scheurde haar lichaam aan stukken. Haar moeder kwam snikkend naar het kasteel en wilde weten waarom de koning niet in staat was geweest haar dochter te beschermen.’

Harper stopt met kauwen. ‘En de koning was dood.’

‘Ja. De koning was dood. Ik stuurde haar moeder weg.’

‘En toen?’

‘Toen beloofde ik mijn eigen mensen niet langer in gevaar te brengen. Tegen die tijd was ik er al veel te veel kwijtgeraakt. Ik weigerde nog meer mensen op te offeren.’

‘O. Maar mensen bij mij vandaan halen was geen probleem?’

Ik sla met mijn vlakke hand op tafel. ‘Je moet begrijpen dat het bij iedere vrouw opnieuw mijn bedoeling was om de vloek te verbreken. Niet om dit te laten voortduren.’

Ze staart me aan. Ik staar terug. We zwijgen.

Het vuur knettert in de haard en de soep dreigt over te koken. Het zal niet gebeuren, dat weet ik. Een onzichtbare kok zal erin roeren en het vuur temperen voordat het zover is. De geur van gebraden gevogelte vult de keuken.

Dan slaat Harper haar ogen op en kijkt me aan. ‘Aan wie beloofde je dat?’

‘Pardon?’

‘Je zei dat je beloofde dat je je eigen mensen niet langer in gevaar zou brengen. Aan wie beloofde je dat?’

Als verstijfd sta ik daar.

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Wie is de tovenares?’

Ik leeg mijn glas. ‘Ze heet Lilith.’

‘Dus zij kan zorgen dat ik thuiskom.’

‘Nee, vrouwe.’

‘Misschien moet ik het haar vragen. Waar kan ik haar vinden?’

Mijn ogen schieten naar alle hoeken van de keuken, alsof ons gesprek de tovenares zou kunnen oproepen. ‘Je wilt haar niet vinden.’

‘Maar…’

‘Begrijp je dan niet dat zij de oorzaak was van het bloedbad dat je op de tweede verdieping aantrof?’ Mijn stem klinkt laag en gemeen en loopt over van alle herinnerde pijn.

Harper trekt wit weg.

Ik adem diep in. In mijn hoofd bevindt zich een kluwen van herinneringen aan dood en aan lijden. De honderden meisjes spoken er rond, en ieder van hen is een herinnering aan hoe ik tegenover hen en mijn onderdanen heb gefaald.

Grey had het mis. De mislukte seizoenen zijn niet als dromen. Ze zijn als nachtmerries.

Ik schuif van mijn kruk. ‘Vergeef me, vrouwe. Ik hou je uit je slaap. Zal ik je naar je kamer terugbrengen?’

‘Zijn er nog andere verrassingen in het kasteel?’

‘Niet vandaag.’

‘Dan wil ik hier blijven.’ Ze grijpt de rand van de tafel alsof ze bang is dat ik haar de keuken uit zal slepen.

Met een knikje loop ik naar de deur.

‘Rhen,’ roept ze me achterna.

In de deuropening draai ik me om.

‘Ik ga niet verliefd op je worden.’

Haar woorden zijn geen verrassing. Ik zucht. ‘Je zult niet de eerste zijn.’

15

Harper

Ik snuffel rond in de keuken totdat ik een kom en een lepel heb gevonden en loop daarna naar de ketel boven het vuur. Aan een haak in de bakstenen muur hangt een grote soeplepel. Daarmee schep ik een flinke portie op en daarna scheur ik een groot stuk van een brood dat op het aanrecht ligt.

In mijn hoofd doemen telkens weer beelden op van de bloederige kamer, maar ik duw ze weg.

In plaats daarvan concentreer ik me liever op wat Rhen over Grey zei, dat hij hem gevraagd heeft om hem te onthoofden. Dat hij nieuwsgierig was.

Gisteren had hij het over muziekinstrumenten in het vuur smijten. Vanochtend ging het over spietsen en verdrinken. En over honderden vrouwen, die stuk voor stuk niet verliefd op hem werden.

Als hij alleen een vrouw had hoeven vinden die hem begeerde, was hij waarschijnlijk al na een dag van de vloek verlost. Ik kan niet ontkennen dat hij er goed uitziet. De hoge jukbeenderen, het diepblonde haar dat bij het licht van het vuur net goud lijkt, de bruine ogen die niets verraden. Zijn armen zijn gespierd vanaf zijn schouders tot aan zijn polsen, en hij heeft een vastberaden houding. Mensen vallen bijna meteen voor hem op de knieën, al verwacht hij dat ook snel.

Maar als hij zijn mond opendoet, is hij arrogant en berekenend. Kwetsbaarheid en zwakte zijn zo goed als afwezig. Als er al iets van zwakte te ontdekken zou zijn, is het de overduidelijke frustratie dat hij een vrouw niet met één handgebaar kan bevelen om van hem te houden.

Dat alles heeft iets wat me onmetelijk verdrietig maakt. Ik zit hier nu twee dagen gevangen, gescheiden van mijn familie. Hij en Grey zitten hier al vast voor wat een eeuwigheid moet lijken. Ze lijken minder gevaarlijk, maar wel wanhopiger.

Dat is haast nog erger.

Maar líéfde. Ik ben nog nooit verliefd op iemand geweest, en al helemaal niet op iemand die me zomaar van straat plukte. Mam zegt altijd dat ze nog steeds verliefd is op mijn vader, ondanks zijn fouten, ondanks het feit dat hij ervandoor is gegaan, en dat maakt Jake en mij woest. Hun relatie is beslist geen voorbeeld van ware liefde. Ik weet wat het Stockholmsyndroom is. Maar stel dat er zoiets zou gebeuren – als deze manier van denken er niet al het bewijs van is – zou dat dan wel echte liefde zijn? Kennelijk is iets anders niet genoeg om de vloek op te heffen. Corra, dat arme meisje uit het dorp, had hij niet gekidnapt. Misschien hield ze van het idee dat ze een prinses zou worden.

Ze hebben me gevangen, maar die Lilith houdt hen net zo goed gevangen. En nu heeft kennelijk zijn hele koninkrijk eronder te lijden, terwijl hij een beetje in zijn kasteel zit en alles laat gebeuren.

Ik scheur nog een stuk brood af.

Deze keer aarzel ik als het halverwege mijn mond is.

Freya en haar kinderen stonden huiverend in de sneeuw en waren graatmager. Evalyn, Coale en de jonge Bastian hadden overduidelijk moeite de eindjes aan elkaar te knopen.

Ik bekijk de keuken waarin ik zit opeens met nieuwe ogen. Al die planken barstensvol voedsel dat niemand opeet.

Dan schuif ik mijn kom weg en loop terug naar mijn kamer om een tas te halen.

Deze keer is het gemakkelijk om het pad door het bos te vinden.

Van tevoren had ik overwogen om een ander paard te nemen, maar Wil zette meteen zijn oortjes overeind en leek zin te hebben om erop uit te gaan. De zadeltassen heb ik helemaal volgepropt, met brood, vlees en pasteitjes aan de ene kant en stevig verpakte bundeltjes groente en harde kaas aan de andere. Ik draag een mantel en twee truien, en in de stal heb ik handschoenen gevonden, en een uitrijdeken voor de izabel.

Niemand houdt me tegen.

Maar ik vraag ook niemand om toestemming.

Wanneer ik vanuit de warme zonneschijn opeens tussen de met sneeuw bedekte bomen rijd, ben ik voorbereid op ijzige kou, maar deze middag is het winterweer kennelijk iets minder streng. Er blaast geen wind tussen de bomen door en de zon schijnt fel, waardoor rondom ons voortdurend het drup-drup-drup van gesmolten sneeuw te horen is.

Net wanneer ik me zorgen begin te maken dat ik uit koers raak, bereik ik de resten van Freya’s huis. Het is tot op de grond toe afgebrand; alleen een beroete stenen schoorsteen staat nog op wacht naast een berg as en geblakerd hout. De lijken zijn verdwenen, begraven onder de sneeuw of verbrand in het vuur. Ik ga het niet controleren.

Een eind voor me zie ik een heuvel, en ik herinner me dat je daarvandaan recht op de herberg af rijdt. Vanaf de top zal ik de hele weg kunnen zien. Ik spoor Wil aan tot galop en we stuiven omhoog.

Vanaf de andere kant komt een door paarden getrokken wagen de heuvel op.

‘Hooo,’ roept een man. ‘Hooo!’ Twee vuilwitte trekpaarden schrikken en springen dansend opzij. Modder en natte sneeuw vliegen alle kanten op.

Ik trek de teugels opzij om een frontale botsing te voorkomen. De izabel glijdt uit in de natte smurrie en werpt me er haast af. De wagen kraakt en piept en kiept bijna om, maar als de man met zijn zweep knalt, trekken de paarden het gevaarte nog net recht.

Voor de vracht helpt het niet meer. Een paar kisten vallen van de wagen en landen met veel gespetter in de natte sneeuw.

Wil kauwt op het bit en gooit zijn hoofd omhoog, maar ik heb de teugels stevig vast. ‘Het spijt me,’ roep ik. ‘Ik had je niet gezien.’

‘Het spijt je?’ gromt de man. Nadat hij de teugels om een haak heeft geslagen springt hij van de wagen. De modder spat op onder zijn laarzen. De capuchon van zijn mantel valt naar achteren, waardoor ik kan zien dat hij al wat ouder is, en een licht getinte huid en donkere ogen heeft. Schaduwen vullen zijn oogkassen en zijn holle wangen.

‘Ja, het spijt me.’ Onder mijn mantel grijp ik alvast het handvat van mijn dolk voor als dit fout loopt, maar hij kijkt me niet eens aan. In plaats daarvan beent hij naar de achterkant van de wagen en staart naar de gevallen kisten.

Hij vloekt binnensmonds en bukt zich daarna om er een op te tillen.

Kennelijk is het gewicht niet goed verdeeld, want hij krijgt de kist niet over het opstaande randje. Hij laat de kist onhandig uit zijn arm glippen, waardoor die voor de tweede keer met een dreun in de modder valt. Opnieuw vloekt hij, en deze keer niet binnensmonds.

Net als ik me afvraag waarom hij niet beide armen gebruikt, valt zijn mantel open en dringt tot me door dat hij zijn linkerarm mist.

Ik laat me van Wils rug glijden en loop naar hem toe. ‘Wacht. Ik help je.’

Hij negeert me en blijft onbeholpen proberen de kist over het randje in de wagen te krijgen. Weer valt de kist. Op een van de hoeken splijt het hout open.

‘Zilveren hel,’ vloekt hij.

Ergens kan ik wel begrijpen dat hij het zelf wil doen, maar inmiddels heb ik mijn buik vol van trotse mannen. Ik gooi mijn mantel over mijn schouders naar achteren en buk me om de andere kist te pakken.

Die is zwaarder dan ik had verwacht. Ongelooflijk dat hij er eentje met één arm van de grond weet te krijgen. Strompelend door de modder laat ik de kist bijna vallen.

Maar de man grijpt de andere kant, en samen duwen we de kist over de rand de wagen in. Daarna lopen we terug voor de andere kisten.

Wanneer we klaar zijn, zitten onze laarzen onder de modder en zijn we alle twee buiten adem. Ik probeer mijn mantel weer een beetje recht te trekken.

De man veegt met een arm over zijn voorhoofd. ‘Je denkt zeker dat ik je nu dankbaar moet zijn. Je snapt er niets van, meid. Ik krijg iets minder geld vanwege de schade…’ Plotseling stopt hij; zijn blik valt op het koninklijke insigne met een leeuw en een roos dat nu weer netjes op mijn borst zit. Knipperend met zijn ogen doet hij een stap achteruit. Alle ergernis is uit zijn stem verdwenen en heeft plaats gemaakt voor verbazing. ‘U bent… Ik had niet…’

‘Het spijt me echt,’ zeg ik. ‘Ik verwacht geen bedankje. Maar misschien vind je het goed als ik de achterkant van je wagen gebruik om weer op mijn paard te komen…’

‘Natuurlijk.’ Hij rept zich naar mijn paard en pakt Wils hoofdstel. ‘Staat u me toe, vrouwe.’

Ik grijp de wagen beet en hijs mezelf op het randje. Hoewel het niet zo’n hachelijke positie is als toen ik me aan het latwerk met de klimop vastklampte, kost het wel een boel kracht en balanceerkunst, en ik vertrouw nooit helemaal op mijn lichaam. Als ik eindelijk op het paard zit, duurt het even voordat mijn verkrampte spieren zich weer ontspannen, maar als de man het al merkt, zegt hij in elk geval niets.

Rhen was zo zelfverzekerd toen hij de zoon van de herbergier een zilveren munt toewierp… Ik wilde dat ik nu hetzelfde kon doen. Alleen heb ik geen munten om weg te geven.

Op dat moment herinner ik me de zadeltassen. ‘Heb je honger?’ vraag ik. ‘Ik heb eten zat.’

Hij fronst en schudt daarna snel zijn hoofd. ‘Ik kan geen eten aannemen van een dame die alleen reist.’

‘Ik hoef niet ver.’ Ik maak een zadeltas los en haal er een paar in kaasdoek gewikkelde vleespasteitjes uit. Ze zijn nog warm. ‘Alsjeblieft.’

Hij lijkt stomverbaasd, maar pakt ze wel aan. Hij duwt ze stevig tegen zijn borst. ‘Dank u.’

Ik pak de teugels. ‘Graag gedaan.’

Hij doet een stap dichterbij. ‘Vergeef me.’ Even aarzelt hij. ‘Ik moet u mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik verwachtte niet dat een dame van het hof zonder bescherming zou reizen.’

‘Ik heb geen bescherming nodig.’

Achter me klinkt een mannenstem. ‘Weet je dat zeker, vrouwe?’

Vliegensvlug draai ik me om in het zadel, maar inmiddels herken ik zijn stem. Rhen. En Grey. Aan hun gezichten is niets af te lezen. Geen woede. Geen vreugde.

‘Dacht je dat we niet achter je aan zouden komen?’ vraagt Rhen.

Ook ik probeer mijn gezicht zo neutraal mogelijk te houden. ‘Je zei dat ik geen gevangene was.’

De man van de wagen kijkt verbluft. Zijn blik dwaalt heen en weer tussen mij en de mannen. ‘Uwe Hoogheid,’ zegt hij eerbiedig en hij knielt op één knie in de modder.

‘Sta op,’ zegt Rhen met lage, beheerste stem, en ik begin inmiddels te begrijpen dat je daaraan beter zijn humeur kunt aflezen dan aan zijn gezicht. Hij is zwaarder bewapend dan gisteravond. Aan zijn zij hangt een zwaard en naast zijn knie is een koker vol pijlen aan het zadel gegespt. Onder zijn mantel is zijn borst bedekt met leer, met gespen bij zijn middel en een in goud gepreegd leeuw-en-roosinsigne ter hoogte van zijn hart.

Gisteren zag hij er aantrekkelijk uit, maar dat was niets vergeleken hierbij. Het enige wat nog ontbreekt, is een kroon.

Maar daardoor zou ik haast vergeten dat hij een achterliggend motief heeft om achter me aan te komen. Ik baal ervan dat mijn hart op hol slaat, al is het maar een beetje, en mijn wangen warm worden. ‘Heb je nog zo’n munt?’ vraag ik. ‘Een van de kisten van deze man is kapotgegaan doordat ik tegen hem op botste.’

Rhens wenkbrauwen gaan omhoog, maar ook spoort hij zuchtend zijn paard aan met een knietje.

Onmiddellijk krabbelt de man overeind, heftig schuddend met zijn hoofd. ‘Nee… Nee, vrouwe.’ Hij steekt de verpakte vleespasteitjes omhoog. ‘Het eten is meer dan genoeg.’

Rhen pakt toch een paar munten uit zijn buidel en reikt ze de man aan. Zijn onderarmen gaan schuil onder manchetten van leer en metaal, die tot aan zijn ellebogen komen en met veters zijn dichtgeregen. ‘Is twee zilverstukken voldoende om de schade te dekken?’

De man slikt. Hij kijkt naar de twee munten tussen Rhens vingers, maar pakt ze niet aan. ‘Mijn dank is groot, maar er was nauwelijks schade.’

‘Voor de overlast dan,’ zegt Rhen.