Astrid Boonstoppel bij Blossom Books

Dit is hoe het ging

De Academie

Wees Lucie

Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #WeesLucie

Vind de auteur: @astridboonstoppel

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 284 / IPP102201

© 2022 Blossom Books

© 2022 Astrid Boonstoppel

Omslagontwerp: Loudmouth

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl

Lieve lezer,

Wist je dat het moeilijker is om een goed kort verhaal te schrijven, dan een goed lang verhaal? Dat komt omdat je in een dikker boek veel meer ruimte hebt om dingen te vertellen en beschrijven – als je een hele alinea lang wilt uitweiden over het glanzende haar van de love interest van de hoofdpersoon, dan maakt dat niet zoveel uit.

In een kort verhaal is dat heel anders: zulke passages verbruiken dan namelijk woorden die je misschien beter kunt gebruiken om de plot goed op te bouwen. Het kan soms echt onmogelijk voelen om alles op te schrijven wat je wilt, als je daar maar beperkte ruimte voor hebt. En als lezer heb je misschien wel voor een kort boek gekozen, maar dat betekent natuurlijk niet dat je maar een half verhaal wilt.

Gelukkig heeft Astrid Boonstoppel hier helemaal geen last van gehad. In onze allerkortste Shortie tot nu toe (over de andere Shorties hoorden we wel eens dat ze eigenlijk niet echt short waren) is het haar gelukt om een heel mooi verhaal te vertellen over de bijzondere band tussen een moeder en een dochter zonder dat het saai wordt. Sterker nog; door de vertelwijze waar Astrid voor gekozen heeft, blijf je geboeid tot aan de laatste bladzijde.

Heel veel leesplezier met deze Shortie! We zijn natuurlijk heel erg benieuwd wat je ervan vindt. Laat je het ons weten?

#spreadthebooklove

Liefs,

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Roos

Kutwijf, dacht ik, zo woest dat ik stil bleef staan.

En toen jammerde ik.

– Cheryl Strayed, Wild

1

Niemand komt naar Cressville om er te blijven. Mensen rijden erdoorheen, op weg naar hun werkelijke bestemming. Ze tanken er hun auto vol en als ze trek hebben halen ze misschien nog een broodje en kop koffie. Hooguit logeren ze er een nachtje in een motel, voordat ze hun route weer vervolgen. Ze gaan er niet wónen. Tenminste, als ze geluk hebben. Ik bedoel, zeg eens eerlijk. Heb je ooit iemand horen zeggen: van alle plaatsen op de wereld is Cressville dé plek waar ik nog weleens zou willen wonen? Ik betwijfel het. Ze noemen New York, waarschijnlijk. Een nogal voor de hand liggend antwoord. Parijs misschien, als je daarvan houdt. Of Kaapstad, Barcelona, Berlijn, Seoul, Buenos Aires, Londen, Sydney… Maar Cressville?

Sorry, ik dwaal af.

Op het eerste gezicht is Cressville het meest standaard stadje dat je je maar kunt voorstellen. Slaapverwekkend, bijna doods. Ik kan het weten, want ik heb helaas nogal wat vergelijkingsmateriaal. Jij en ik woonden in bruisende grote steden waar op elke straathoek wel wat gebeurt en je zelfs midden in de nacht nog naar de film kunt of een loempia kunt halen. We woonden in piepkleine afgelegen dorpjes zonder ook maar een supermarkt of een bakker. En zo ongeveer alles daartussenin. Sinds die dag, iets meer dan een jaar geleden, kon ik ook Cressville aan dat veel te lange rijtje toevoegen.

Samenvatting: ik was niet enthousiast.

‘Je gaat het er enorm naar je zin hebben, Lucie,’ zei je toen je onze nieuwste verhuizing aankondigde. Je klapte erbij in je handen alsof je het tegen een klein kind had. ‘Cressville is werkelijk geweldig.’

Dat zei jij trouwens over elke nieuwe plek waar we naartoe verhuisden.

‘Hierna hoeven we nooit meer te verhuizen!’

Ook dát zei jij over elke nieuwe woonplaats.

‘Je hebt er alles wat je nodig hebt…’ zei je en je begon een lijstje op te sommen alsof je de toeristische website van Cressville uit je hoofd had geleerd: ‘…een klein winkelcentrum, een bioscoop, een middelbare school op fietsafstand, een bibliotheek…’

Ik onderdrukte een geeuw terwijl we in slakkengang door de straten van Cressville reden, op zoek naar de onze. Augusta Drive. Jij gebruikt graag een papieren kaart om de route te bepalen in plaats van Google Maps, zoals normale mensen doen. Dat vind jij ‘avontuurlijk’.

Ik vond het vooral onhandig.

‘Kijk nou toch eens,’ riep je uit. ‘Het is hier zo netjes en mooi. Vind je niet?’

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Het was netjes, absoluut, maar mooi? Alle huizen leken op elkaar. Veel pasteltinten. Zachtroze, wit, lichtblauw. De kleuren van snoepwinkeltjes. Kleuren waar jij een hekel aan had. Tenminste, dat dacht ik. De huizen zagen er pasgeschilderd en goed onderhouden uit, net als de gazons. Idioot groen en strak geschoren, zonder ook maar een verdwaald blaadje erop. Alsof iedereen hier elke dag zijn gras maaide en alle bladeren opruimde. Misschien hadden ze hier een speciale voortuinpolitie en kreeg je een boete als je je niet aan de voortuinregels hield. Of, en dat is een stuk waarschijnlijker, waren de mensen in Cressville gewoon bang voor wat de buren zouden denken, net zoals in elk ander middelgroot stadje waar we ooit hebben gewoond. Ik grinnikte.

‘Zie je wel, het valt best mee.’ Ik hoorde de hoopvolle klank in jouw stem en wierp een blik opzij. Ik snapte dat je wilde dat ik net zo reageerde als jij.

‘Je hebt gelijk, mam,’ zei ik om je een plezier te doen. ‘Het valt best mee.’

Je glimlachte opgelucht, trapte op de rem en zette vervolgens de auto aan de kant. ‘Ik ga even iemand de weg vragen.’ Je grijnsde toen je mijn veelbetekenende blik zag. ‘Ja, ja, ik weet het. Anders kan het nog uren duren. Kom je of blijf je liever wachten?’

‘Ik ga met je mee,’ zei ik, als de welwillende dochter die ik was. Of kon zijn. Ik stapte uit de auto. ‘Waar wil je naartoe? De apotheek?’ Ik wees op het groene bord. McAlister, stond erop. En ook: Keelpijn? U weet waar u moet zijn!

‘Dat lijkt me een uitstekend idee,’ zei je blij.

Wat ik had aangezien voor apotheek bleek in feite een winkel. De schappen waren goedgevuld. Of misschien is volgepropt een beter woord. Pakken luiers, enorme flessen hoestdrank, bergen medicijnen maar ook pannen, theedoeken en kaarsen lagen op de planken. Ik zag melk, worst en sap in de koeling, kauwgom, pepermuntjes en chocoladerepen bij de kassa en in de hoek stond zelfs een verdwaalde paspop, gehuld in een halloweenkostuum. Ik kreeg de indruk dat er weinig dingen waren die in deze min of meer georganiseerde chaos níét verkocht werden.

De meneer achter de balie droeg een geruit overhemd met korte mouwen en was precies wat je zou verwachten in een stadje waar zelden toeristen komen: belachelijk aardig en extreem hulpvaardig. ‘Augusta Drive 273, natuurlijk weet ik waar dat is! U rijdt deze straat uit en dan is het het tweede blok aan uw rechterhand. Wit huis, rode deur.’

Wit huis, rode deur. Maar natuurlijk.

‘Bedankt,’ zei je.

‘Kan niet missen.’

Hoeveel kan een mens glimlachen in vijf minuten?

‘Ik ben trouwens Hedwig Roe,’ zei je en vervolgens wees je op mij. ‘Dit is Lucie, mijn dochter. Wij komen hier wonen.’

‘Welkom,’ zei hij, verrast en zo mogelijk nóg vrolijker. ‘Mijn naam is David McAlister.’ Hij keek mij aan en zei: ‘Jij gaat dan vast naar Cressville High School.’

Ik knikte.

Hij straalde gewoon en riep toen: ‘Jo? Jo! Kom eens hier?’ En dan, iets zachter, weer tegen ons: ‘Jo is mijn dochter.’

Van achter een stapel dozen verscheen een meisje van ongeveer mijn leeftijd. De zilveren armbandjes om haar dunne polsen rinkelden terwijl ze zich dwars door alle rommel een weg baande naar de balie.

‘Wat is er, pap?’ vroeg ze, maar ze keek mij recht aan. Haar lichtgroene ogen werden omrand door de dikste en donkerste oogmake-up die ik ooit had gezien en die zelfs de hardcore goths in New York City zou doen verbleken. ‘Heb je hulp nodig?’

‘Jo, zeg eens gedag tegen mevrouw Roe en haar dochter Lucie,’ zei meneer McAlister. ‘Zij hebben het huis van mevrouw Horowitz gekocht.’

‘Dag mevrouw Roe,’ zei Jo beleefd maar zonder haar blik van mij af te wenden. ‘Hoi Lucie.’ Haar blik deed me denken aan die van een straatkat. Alert, een beetje behoedzaam. Zeker geen allemansvriend.

Meneer McAlister zei, weer tegen mijn moeder: ‘Mevrouw Horowitz is een tijdje terug overleden. Drieënnegentig jaar geworden.’

‘Mooie leeftijd,’ zei mijn moeder.

Daar was meneer McAlister het blijkbaar ontzettend mee eens, want hij wendde zich af van Jo en mij en praatte alleen met jou verder.

Ik zuchtte. Dit zou weleens lang kunnen gaan duren. Jij bent gek op praten met vreemden. Ik was moe en hongerig en ik wilde naar huis. Of in elk geval naar het huis van mevrouw Horowitz.

‘Ga je ook naar Cressville High?’ vroeg Jo. Ze blies de haren van haar net iets te lange pony uit haar gezicht.

Ik knikte.

‘Wat een feest,’ zei ze.

Bespeurde ik enig sarcasme in haar stem? Ik wist het niet zeker, dus ik knikte nog maar eens.

‘Zijn jullie met z’n tweeën? Jij en je moeder?’

‘Ja,’ zei ik.

Jo floot tussen haar tanden. ‘Lekker veel plek voor twee personen, in dat huis van die ouwe Horowitz. Het is best groot daar,’ zei ze en ze voegde er in een adem aan toe: ‘Heb je geen vader?’

‘Ik weet niet wie mijn vader is,’ zei ik.

‘Aha.’

‘Ik weet niet eens zeker of mijn moeder weet wie mijn vader is.’

Jo lachte verrast en keek naar jou. Ik volgde haar blik en probeerde jou door haar ogen te zien. Je droeg een voor jouw doen behoorlijk bescheiden felblauw gewaad. In je oren hingen lange oorbellen met glimmende rode stenen. Vandaag geen bloemen in je haar en geen overdreven kettingen, of zelfgemaakte armbanden. Hoewel Jo me geen type leek dat oordeelde over iemands uiterlijk was ik stiekem opgelucht dat je je vandaag niet nóg opvallender had uitgedost. ‘Ze is knap,’ constateerde Jo. ‘Je moeder.’

Ik haalde mijn schouders op. Jouw schoonheid was geen nieuws voor mij.

‘Je lijkt op haar,’ zei Jo en ze kneep haar kattenogen samen.

‘Vind je?’ vroeg ik.

Ze haalde haar schouders op. ‘Hoe oud ben je?’

‘Vijftien,’ zei ik.

‘Dan zijn we even oud,’ zei ze.

‘Ik ga eens kijken of het me lukt om mijn moeder los te weken van jouw vader,’ zei ik en ik zuchtte. ‘Ze is gek op nieuwe mensen ontmoeten.’

‘Wat verschrikkelijk,’ zei Jo opgewekt en ik mocht haar meteen. ‘Ik ga maar weer eens aan de slag. Die dozen ruimen zichzelf niet uit.’

‘Nee, ik vrees dat die uitvinding nog op zich laat wachten,’ zei ik.

Jo trok vragend een wenkbrauw op.

‘Zelfuitruimende dozen bedoel ik.’ Ik wierp een blik op de rommel achter haar. ‘Sterkte daarmee.’

Ze lachte.

2

Een goed verhaal heeft een begin, een midden en een einde. Dat weet iedereen. De spanning moet voorzichtig worden opgebouwd, anders verliest de luisteraar zijn interesse. En niet te vergeten, je moet een beetje doseren. (‘Doséren, jongens!’) Je mag niet te veel in één keer weggeven, of te vroeg. Ik kan het meneer Owens, mijn docent Engelse literatuur, bijna horen zeggen.

Excuses, meneer Owens, maar dit verhaal wordt anders. Want ik wéét niet waar het begin is, ik heb geen idee waar het is begonnen.

Ik was er ook niet bij, toen, bij die eerste ontmoeting. Dat exacte moment. Tenminste, ik denk van niet. Of misschien toch wel. Dat maakt het nog lastiger om te bepalen waar ik moet beginnen. Ik krijg er gelukkig ook geen cijfer voor, voor dit verhaal. Niet van meneer Owens in elk geval.

Hoe dan ook, ik ga mijn uiterste best doen om het je zo goed mogelijk te vertellen. Want al weet ik niet precies waar het begon, het is me volkomen duidelijk waar het eindigt.

Ik neem eerst een kop thee, goed? Wil je ook nog weten hoe het op school was?

Natuurlijk wil je dat.

De eerste dag op een nieuwe school doe ik altijd hetzelfde. Ik ga ergens zitten en maak mezelf onzichtbaar. Dat is makkelijker dan je denkt, want meestal merkt niemand dat ik überhaupt besta. De meeste mensen zijn namelijk vooral met zichzelf bezig.

Vanaf mijn plekje onder een boom, of op een bankje of waar dan ook kijk ik naar hen. De anderen. Ik bestudeer mijn omgeving. Ik analyseer. Wie loopt waar rond en met wie. Wie is de baas, wie is de meeloper. Of beter gezegd, wie zijn de meelopers. Meervoud, altijd.

De grap is dat hoe vaker ik dit meemaakte, hoe simpeler het werd. Uiteindelijk, denk ik, lijken alle scholen op elkaar en alle leerlingen ook. Waar je ook komt. Dezelfde groepjes, dezelfde machtsverhoudingen. Dezelfde dromen, vooral over later.

Later word ik beroemd.

Later word ik knap.

Later word ik rijk.

Later word ik geliefd.

‘Lucie.’

Ik schrok op toen ik mijn naam hoorde, die eerste dag op Cressville High. Dat overkwam me normaal gesproken nooit. Het was Jo. Het meisje met de kattenogen. Wie anders.

‘Hi,’ zei ik.

Jo liep over het gras naar me toe. Ik hoorde haar armbanden klingelen. Ze had twee jongens bij zich die werkelijk niet meer van elkaar hadden kunnen verschillen. De ene torende hoog boven me uit. Hij moest minstens een meter negentig zijn. Wat verlegen keek hij naar zijn voeten.

De kleinere jongen naast hem had daar duidelijk geen last van. ‘Takeo James. Aangenaam,’ zei hij formeel. Met een zwierig gebaar nam hij zijn hoed voor me af. Hij stak zijn andere hand naar me uit.

Ik schudde hem. ‘Ik ben Lucie Roe,’ zei ik. ‘Mooie blouse.’

‘Dit is geen blouse, jongedame. Dit is een kimono,’ zei hij streng en om zijn woorden kracht bij te zetten maakte hij een sierlijke pirouette. De doorschijnende met bloemen bedrukte stof danste om zijn ranke lijf.

‘Excuus. Ik bedoelde natuurlijk mooie kimónó.’

‘En dit is Fraser,’ zei Jo en ze gaf de enorme jongen naast haar een zet, al had ze volgens mij net zo goed tegen een blok beton kunnen duwen. ‘Lucie bijt niet, hoor.’

‘Klopt. Ik bijt alleen op vrijdagen,’ zei ik tegen Fraser.

‘Hi Lucie,’ zei hij zacht.

‘Je zit op onze plek,’ zei Jo. ‘Schuif eens op.’

Jo, Fraser en Takeo kwamen naast me onder de boom in het gras zitten.

‘Ik zie dat je niet alleen ons favoriete plekje hebt ingepikt,’ zei Jo, ‘maar ook onze hobby.’

‘Jullie hobby?’