Colofon

Laat de wereld weten wat je vindt van #Alizeh #DeDuistereProfetie

Vind de auteur: @tahereh

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / W012301

© 2023 Blossom Books

Copyright © 2022 by Tahereh Mafi

Originally published by HarperCollins Children’s Books, a division of
HarperCollins Publishers, New York. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: This Woven Kingdom

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Illustraties binnenwerk: Anna Poguliaeva / Shutterstock

Omslagbeeld: © 2022 Alexis Franklin

Omslagontwerp: Jenna Stempel-Lobell

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Tahereh Mafi bij Blossom Books

TOUCHING JULIETTE

1 Vrees me

1,5 Verwoest me

2 Breek me

2,5 Versplinter me

3 Vertrouw me

4 Heel me

4,5 Schaduw me

5 Weersta me

5,5 Onthul me

6 Verbeeld me

6,5 Geloof me

Verdermeer

Welkwoud

Een bijna eindeloze afstand

Een intens gelukkig gevoel

Voor Ransom

Ik kijk naar links en naar rechts, doch nergens op aarde

Ontwaar ik een teken van recht, zin of waarde:

Een man doet slechte dingen en al zijn dagen

kent hij geluk en worden hem loftuitingen toegedragen.

Een ander is goed in al wat hij doet – en sterft alleen,

gebroken en ellendig, gehaat door iedereen.

Maar deze hele wereld is als een verhaal –

Alle kwaad verdwijnt, net als alle pracht en praal.

– Abolghasem Ferdowsi, Shahnameh

Een

یک

Alizeh zat in de keuken, waar ze bezig was een jurk te naaien bij het licht van de sterren en het vuur. Zoals zo vaak, zat ze ook nu met opgetrokken benen in de grote stenen haard. Roetvegen ontsierden haar huid en rokken in lukrake strepen: bij een van haar jukbeenderen zat een vlek en vlak boven een van haar ogen was het ook zwart. Ze leek het niet te merken.

Alizeh had het koud. Beter gezegd: ze had het íjskoud.

Ze wenste vaak genoeg dat haar lichaam scharnieren zou hebben, zodat ze een luikje in haar borst kon opengooien en de holte erachter kon vullen. Eerst kolen erin, dan petroleum. En dan een brandende lucifer erbij.

Maar helaas.

Ze trok haar rokken verder op en schoof iets meer naar de vlammen toe, heel voorzichtig, zodat er niets zou gebeuren met het kledingstuk dat ze de buitenechtelijke dochter van de ambassadeur van Lozjan nog verschuldigd was. Het opzichtige, glinsterende gewaad was haar enige opdracht deze maand, maar Alizeh koesterde een stille hoop dat deze jurk weer voor nieuwe klanten zou zorgen. Zulke modieuze maatwerkopdrachten waren immers het directe gevolg van een jaloezie die alleen opbloeide in een balzaal, of tijdens een diner. Zolang er vrede heerste in het koninkrijk zou de elite – zowel de wettige als buitenechtelijke edellieden – feesten blijven organiseren en zich in de schulden blijven steken, wat inhield dat Alizeh misschien vaker de kans kreeg om enkele van die munten uit hun geborduurde zakken te verkrijgen.

Op dat moment gleed er een flinke rilling door haar heen. Ze liet bijna een steekje vallen en was haast in de vlammen terechtgekomen. Als kleine dreumes had Alizeh het ooit zo ongelooflijk koud gehad dat ze expres in een brandende open haard was geklauterd. Het was uiteraard nooit in haar opgekomen dat ze misschien door de vlammen verteerd kon worden; ze was nog maar een peuter die haar instinct volgde en de warmte opzocht. Alizeh had destijds niet kunnen begrijpen hoe zonderling haar aandoening was, want het kwam zo zelden voor dat er ijs in iemands lichaam groeide dat ze zelfs binnen haar eigen volk een uitzondering vormde, en dat terwijl haar soort mensen al als buitengewoon vreemd werd gezien.

Het was dan ook een wonder geweest dat het vuur slechts haar kleren in de as had gelegd en het kleine huis had verstikt met een dikke rook die haar ogen schroeide. Een kreet, twee tellen later, was het teken dat er een einde was gekomen aan het slimme, knusse plan van het kleine meisje. Gefrustreerd door een lichaam dat niet warm wilde worden, had ze ijskoude tranen gehuild toen ze uit de vlammen werd getild, wat haar moeder vreselijke brandwonden had bezorgd. Alizeh zou de littekens van die wonden jaren later nog bestuderen.

‘Haar ógen,’ had de bevende vrouw tegen haar echtgenoot geschreeuwd toen hij op de paniekerige geluiden af was gekomen. ‘Kijk eens wat er met haar ogen is gebeurd… Ze zullen haar vermoorden als ze dit zien…’

Alizeh wreef nu in haar ogen en hoestte.

Ze was beslist veel te jong geweest om zich nu nog de precieze woorden van haar ouders voor de geest te halen. Alizehs herinnering was vast gebaseerd op een verhaal dat ze veelvuldig had gehoord, een dat zich zo grondig in haar geheugen had ingesleten dat ze zich slechts inbeeldde haar moeders stem te kunnen hóren.

Ze slikte.

Er zat roet in haar keel. Haar vingers waren gevoelloos geworden. Uitgeput blies ze haar zorgen in een lange ademtocht de haard in, waarmee ze een nieuwe pluim rook en roet liet opdwarrelen.

Alizeh hoestte een tweede keer, maar nu zo veel krachtiger dat ze met haar modistennaald in haar pink prikte. Ze reageerde met een ongewone kalmte op de sensatie van pijn, trok heel behoedzaam de naald uit haar huid en bestudeerde de verwonding.

De naald was diep gegaan.

Langzaam, bijna een voor een, klemden haar vingers zich rond de stof van de jurk die ze nog in haar handen had, zodat de verfijnde zijde het bloeden zou stelpen. Enkele ogenblikken later – waarin ze, voor de zestiende keer deze avond, omhoogstaarde in de schoorsteen zonder iets te zien – liet ze de jurk weer los, beet ze de draad door met haar tanden en gooide ze het met edelstenen versierde modeartikel op een stoel vlakbij.

Bang was ze niet; Alizeh wist dat haar bloed geen vlekken zou achterlaten. Toch was het een prima excuus om zich gewonnen te geven en de jurk opzij te leggen. Ze keek er nu nog eens goed naar, nu hij zo uitgespreid op de zitting lag. Het lijfje was naar voren gezakt en hing over de rok heen zoals een klein kind zich op een stoel zou laten neerploffen. Zijde lag in plooien rond de houten stoelpoten en de kralen vingen en weerkaatsten het licht. Een zwak briesje rammelde aan het raam dat niet goed dicht zat en de enkele kaars werd gedoofd, waarna de jurk de brui gaf aan zijn houding. De stof gleed over de zitting omlaag tot een van de zware mouwen zich ritselend overgaf aan de zwaartekracht en de glinsterende manchet licht over de roetige vloer veegde.

Alizeh zuchtte.

Deze jurk was, net als alle andere, verre van prachtig. Ze vond het ontwerp achterhaald en de jurk net goed genoeg in elkaar geflanst. Ze droomde ervan om haar fantasie de vrije loop te laten, haar handen te bevrijden en om zonder aarzeling te creëren – maar Alizehs vlammende verbeelding werd altijd weer getemd door de onfortuinlijke noodzaak tot zelfbehoud.

Pas ten tijde van haar grootmoeders generatie waren de Vuurverdragen opgesteld, ongekende vredesovereenkomsten die het djinns en mensen toestonden om voor het eerst in bijna een millennium samen te leven in één gemeenschap. Vanbuiten zagen beide groepen er nagenoeg identiek uit, maar de lichamen van de Djinn waren gesmeed uit de essentie van vuur, wat hun bepaalde lichamelijke voordelen schonk. De mens, daarentegen, kende zijn oorsprong in aarde en water, en was om die reden ‘Klei’ genoemd. De Djinn hadden zich, met wisselende mate van opluchting, neergelegd bij het oprichten van de Vuurverdragen, aangezien de twee rassen al veel te lang verwikkeld waren in een eeuwigdurend bloedvergieten. De vijandschap tussen beide bleef weliswaar bestaan, maar iedereen was alle moord en doodslag zat.

De straten waren verguld met vloeibaar zonlicht om dit nieuwe tijdperk van oppervlakkige vreedzaamheid in te luiden. De vlag en de munt van het koninkrijk kregen een nieuw ontwerp dat de triomf moest uitdragen. Ieder koninklijk stuk werd voorzien van het devies van deze nieuwe periode:

OGAZ

Opdat Gelijkheid Altijd Zegeviert

Gelijkheid bleek in de praktijk te betekenen dat de Djinn zich moesten verlagen tot de zwaktes van de mensen en zich te allen tijde de aangeboren gaven van hun soort moesten ontzeggen; de snelheid en de kracht en de optionele vluchtigheid waarmee hun lichamen ter wereld waren gekomen. Ze hadden per direct moeten stoppen met wat de koning ‘dergelijke bovennatuurlijke operaties’ had genoemd, op straffe van een wisse dood. En de Klei, die zich bewezen hadden als vrij onzekere wezens, hadden er geen enkele moeite mee om iemand, ongeacht de situatie, te beschuldigen van dergelijk ongepast gedrag. Alizeh kon het geschreeuw nóg horen, de rellen in de straten…

Nu staarde ze naar de middelmatige jurk.

Ze moest altijd haar uiterste best doen om geen al te voortreffelijk gewaad te ontwerpen, want buitengewoon werk werd des te strenger beoordeeld en werd maar al te snel verkondigd als het resultaat van een bovennatuurlijke truc.

Slechts één keer was Alizeh zo wanhopig geweest om in haar levensonderhoud te kunnen voorzien dat ze indruk had willen maken op de klant met haar vakmanschap in plaats van met stijl. De kwaliteit van haar werk was niet alleen vele malen beter geweest dan die van de plaatselijke modiste, maar Alizeh kon een elegante ochtendjurk ontwerpen in een kwart van de tijd die het een ander kostte, en ze was bereid geweest daar maar half zo veel voor te rekenen.

Door die vergissing had ze bijna aan de galg gehangen.

Niet de gelukzalige opdrachtgever, maar de rivaliserende kleermaker had Alizeh bij de magistraten aangegeven. Het mocht een wonder heten dat ze was ontkomen aan hun middernachtelijke poging om haar mee te nemen. Ze had vervolgens het bekende landschap van haar jeugd verruild voor de anonimiteit van de grote stad, en hoopte ongezien op te kunnen gaan in de massa.

Kon ze die last die ze altijd met zich meedroeg maar van zich af schudden. Maar Alizeh had een overvloed aan redenen om zich in de schaduwen te blijven ophouden. De voornaamste daarvan was het feit dat haar ouders hun leven hadden gegeven opdat zij, stilletjes en onopgemerkt, in leven kon blijven. Als ze zich nu achteloos ging gedragen, zou dat respectloos zijn tegenover al hun inspanningen.

Nee, Alizeh had door schade en schande geleerd haar creaties te laten voor wat ze waren, voordat ze er al te gehecht aan raakte.

Ze stond op en een wolkje roet dwarrelde met haar mee en stoof rond haar rokken. Ze zou de haard in de keuken moeten schoonmaken voordat mevrouw Amina de volgende ochtend beneden kwam, anders zou ze hoogstwaarschijnlijk zo weer op straat staan. Ondanks al haar inspanningen was Alizeh al vele malen aan de deur gezet, zo vaak dat ze de tel was kwijtgeraakt. Ach ja, er was ook weinig voor nodig om afstand te doen van iets wat toch al als vervangbaar werd gezien, dat had ze wel geweten, maar die gedachte had haar niet bepaald kunnen troosten.

Alizeh pakte een bezem en huiverde even toen het vuur doofde. Het was laat, heel erg laat zelfs. Het regelmatige tikken van de klok trok iets in haar hart strakker en maakte haar nerveus. Alizeh had een natuurlijke afkeer van het donker, een diepgewortelde angst die ze niet goed onder woorden kon brengen. Ze zou haar naald en draad liever gebruiken in het licht van de volle zon, maar overdag was ze al druk bezig met de taken die écht belangrijk waren: de kamers en toiletruimtes van Villa Baz poetsen, het grootse landgoed van Hare Hoogwaardigheid de hertogin Jamilah van Fetrous.

Alizeh had de hertogin nooit ontmoet; ze had de schitterende oudere vrouw alleen van een afstand gezien. Alizeh had alleen maar te maken met mevrouw Amina, de huishoudster, die haar op proef had aangenomen, omdat ze geen referentie had gehad. Met als gevolg dat het Alizeh nog niet was toegestaan om met de andere bedienden om te gaan, en ze had ook geen eigen kamer in de bediendenvleugel gekregen. In plaats daarvan was haar een schimmelige zolderkast toegewezen waarin ze een veldbed had ontdekt met een door motten aangevreten matras en een halve kaars.

Alizeh had die eerste nacht wakker gelegen in haar smalle bed, zo overweldigd door alles dat ze nauwelijks kon ademhalen. Ze vond de schimmelige zolder en het mottige matras niet erg, want Alizeh wist dat ze hiermee over een ware rijkdom beschikte. Dat een huis van aanzien bereid was een djinn in dienst te nemen was al verbazingwekkend genoeg, maar dat ze ook nog een kamer had gekregen, waardoor ze in de winter niet overgeleverd was aan de straat…

Sinds de dood van haar ouders had Alizeh wel meer werk gehad voor langere tijd, en vaak kreeg ze daarbij toestemming om binnenshuis of op de hooizolder te slapen, maar ze had nog nooit een ruimte helemaal voor zichzelf gehad. Dit was de eerste keer in jaren dat ze privacy had en een deur die ze kon sluiten; Alizeh had zich zo verzwaard gevoeld door geluk dat ze bang was dwars door de vloer heen te zakken. Met een bibberend lichaam had ze ’s nachts omhoog gestaard naar de houten balken en het dikke spinrag vlak boven haar hoofd. Een grote spin had zich aan een lange draad naar beneden laten zakken tot hij haar in de ogen kon kijken, en Alizeh had slechts geglimlacht en haar leren waterzak tegen haar borst gedrukt.

Het water was haar enige verzoek geweest.

‘Een leren waterzak?’ Mevrouw Amina had haar vragend en met fronsende wenkbrauwen aangestaard, alsof ze haar had gevraagd om haar kind te mogen opeten. ‘Je kunt mooi je eigen water halen, meid.’

‘Vergeef me, dat zou ik natuurlijk graag doen,’ had Alizeh geantwoord met haar ogen op haar schoenen gericht, op het kapotte leer rond de neus dat ze nog niet had gerepareerd. ‘Maar ik ben nog nieuw in de stad en ik vind het lastig om zo ver van huis aan vers water te komen. Er is geen betrouwbaar reservoir dichtbij en ik kan me nog geen glas water op de markt veroorloven…’

Mevrouw Amina had het uitgeschaterd.

Alizeh had gezwegen en de hitte langs haar nek omhoog voelen kruipen. Ze had niet begrepen waarom de vrouw haar uitlachte.

‘Kun je lezen, kind?’

Alizeh keek op, ook al was dat niet haar bedoeling geweest. Te laat registreerde ze de bekende, angstige hap naar lucht, nog voordat ze de vrouw recht in de ogen had gekeken. Mevrouw Amina deinsde een stap naar achteren en haar glimlach was verdwenen.

‘Ja,’ zei Alizeh. ‘Ik kan lezen.’

‘Dan moet je dat proberen te vergeten.’

Daar keek Alizeh van op. ‘Pardon, ik begrijp het niet.’

‘Doe niet zo dwaas.’ Mevrouw Amina kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Niemand wil een bediende die kan lezen. Je gooit je eigen glazen in met die woorden. Waar zei je ook alweer dat je vandaan kwam?’

Alizeh stond als bevroren op haar plek.

Ze wist niet of deze vrouw wreed of juist vriendelijk was. Het was de eerste keer dat iemand suggereerde dat haar intelligentie een probleem kon zijn voor dit werk en Alizeh vroeg zich af of ze daar misschien gelijk in had; misschien wás het wel haar hoofd, haar veel te volle hoofd, waardoor ze steeds weer opnieuw op straat stond. Als ze voorzichtig was, zou het haar misschien eens lukken om langer dan een paar weken dezelfde baan te houden. Ze kon zich vast wel dommer voordoen, in ruil voor veiligheid.

‘Ik kom uit het noorden, mevrouw,’ had ze zachtjes geantwoord.

‘Je accent is niet noordelijk.’

Alizeh had bijna hardop toegegeven dat ze in relatieve afzondering was grootgebracht, dat ze had leren praten zoals haar onderwijzers haar dat hadden geleerd, maar toen herstelde ze zich, herinnerde ze zichzelf aan haar positie, en zweeg ze.

‘Als ik het niet dacht,’ zei mevrouw Amina in de daaropvolgende stilte. ‘Zorg dat je van dat belachelijke accent afkomt. Je klinkt als een dwaas door te doen alsof je een of ander omhooggevallen type bent. Beter nog: zeg maar helemaal niets. Als dat je lukt, kun je mogelijk nog wel van nut zijn. Ik heb ook gehoord dat jouw soort niet zo snel moe is, en ik verwacht dat jouw werk voldoet aan dergelijke geruchten, anders zal ik niet aarzelen om je zo weer op straat te gooien. Ben ik duidelijk?’

‘Ja, mevrouw.’

‘Je mag een waterzak.’

‘Dank u, mevrouw,’ zei Alizeh met een buiging, en ze wilde zich al omdraaien.

‘O, nog één ding…’

Alizeh draaide zich weer terug naar de huishoudster. ‘Ja, mevrouw?’

‘Zorg dat je zo snel mogelijk een snoda hebt. Ik wil jouw gezicht nooit meer hoeven zien.’

Twee

دو

Alizeh had de deur van haar kast nog maar net opengetrokken of ze vóélde het al; ze voelde hém alsof ze haar armen in de mouwen van een dikke winterjas had gestoken. Ze aarzelde en bleef met bonzend hart in de deuropening staan.

Dwaas.

Alizeh schudde haar hoofd om het leeg te maken. Ze verbeeldde zich dingen en erg verrassend was dat niet, want ze snakte naar slaap. Nadat ze de haard had schoongepoetst, had ze haar roetige gezicht en handen ook moeten wassen, en dat had allemaal veel langer geduurd dan ze had gehoopt. Ze kon het haar oververmoeide geest nauwelijks kwalijk nemen dat die op zo’n tijdstip waanbeelden begon te produceren.

Met een zucht stak Alizeh een voet in de inktzwarte diepte van haar kamer terwijl ze blindelings aftastte tot ze de kaars en de lucifer had gevonden die ze altijd vlak naast de deur bewaarde. Van mevrouw Amina had ze geen tweede kaars mogen hebben om ’s avonds mee te nemen de trap op, want zij kon zich absoluut niet voorstellen dat het meisje lang na het doven van de gaslampen nog aan het werk zou zijn, of ook maar zou wíllen zijn. Maar dan nog deed het gebrek aan verbeeldingskracht van de huishoudster niets af aan de werkelijkheid: zo hoog boven in een enorm landhuis kon een eventuele lichtbron van beneden bijna onmogelijk nog doordringen. Afgezien van hier en daar een manestraal door een smal gangraam was het ’s nachts bijna ondoordringbaar donker op zolder, gitzwart.

Zonder de glinstering van de nachtelijke hemel, die haar via de diverse trappen hielp de weg naar haar kast te vinden, zou Alizeh misschien wel verkeerd lopen, want in het gezelschap van zo’n ondoordringbare duisternis sloeg meteen een verlammende angst toe, zo ernstig dat ze met een dergelijk lot voor ogen zelfs de onlogische voorkeur gaf aan de dood.

Haar enkele kaars had ze algauw gevonden en de gezochte lucifer aangestoken. Een kort geluid van een scheur in de lucht en de lont vatte vlam. Een warme gloed vormde een bol van licht midden in de kamer en voor het eerst die dag kon Alizeh zich ontspannen.

Zachtjes trok ze de kastdeur achter zich dicht en liep verder de ruimte in die maar nauwelijks groot genoeg was voor haar veldbed.

En toch vond ze het hier fijn.

Ze had de smerige vloer geboend tot haar knokkels bloedden, tot haar knieën bonsden van de pijn. In deze eeuwenoude, prachtige landhuizen was bijna alles ooit gebouwd volgens de hoogste eisen, en onder die lagen schimmel, spinrag en aangekoekt vuil had Alizeh een vloer ontdekt met een elegant visgraatpatroon en stevige houten balken die het plafond stutten. Toen ze eenmaal klaar was, blonk de kleine kamer zelfs.

Mevrouw Amina was uiteraard niet meer in de oude bezemkast geweest sinds die aan een hulpje was toegewezen, maar Alizeh had zich al vaak afgevraagd wat de huishoudster zou zeggen als ze deze ruimte nu zou zien. Hij was onherkenbaar. Ach ja, Alizeh had al heel lang geleden geleerd om vindingrijk te zijn.

Ze deed haar snoda af en haalde het dunne laagje tule voor haar ogen weg. Het zijden masker was een vereiste voor iedereen die in de huishouding werkte. Het markeerde de drager ervan als een lid van de lagere klassen. Het textiel was gemaakt voor noeste arbeid en was losjes genoeg geweven om haar gelaatstrekken te verhullen zonder haar het nodige zicht te benemen. Alizeh had dit beroep met voorbedachten rade gekozen en elke dag weer was ze blij met de anonimiteit die deze positie haar bood. Ze deed haar snoda buiten deze kamer zelden af, want ook al begrepen de meeste mensen niets van haar vreemde ogen, ze vreesde dat de verkeerde persoon dat op een dag wel zou doen.

Ze ademde diep in en drukte haar vingertoppen tegen haar wangen en slapen om voorzichtig het gezicht te masseren dat ze voor haar gevoel in geen jaren meer had gezien. Alizeh bezat geen spiegel en als ze zo af en toe een blik wierp in een van de spiegels in Villa Baz, dan zag ze daar alleen het onderste deel van haar gezicht: haar lippen, kin en hals. Verder was ze een bediende zonder gezicht, een van tientallen, en ze had slechts vage herinneringen aan haar uiterlijk – of beter, aan wat haar ooit over haar uiterlijk was verteld. Het was de fluistering van haar moeders stem in haar oor, het gevoel van haar vaders eeltige hand tegen haar wang.

Jij bent de mooiste van ons allemaal, had hij ooit gezegd.

Alizeh stopte de herinnering dieper weg in haar geest en trok haar laarzen uit, die ze in de hoek zette. Door de jaren heen had Alizeh genoeg restjes stof van oude opdrachten verzameld om daar de quilt en bijpassende kussenhoes van te naaien die nu op haar matras lagen. Haar kleren hing ze aan oude spijkers die ze zorgvuldig met kleurige draden had omwikkeld. Alle andere persoonlijke eigendommen had ze netjes in een afgedankt appelkrat gelegd die ze in een van de kippenrennen had gevonden.

Ze stroopte haar kousen af en hing ze aan een strakgespannen twijndraad om te luchten. Haar jurk ging aan een van de kleurige haakjes, haar korset aan een ander en haar snoda hing ze aan het laatste haakje. Alles wat Alizeh bezat, alles wat ze aanraakte, was schoon en netjes, want ze had lang geleden geleerd dat als een thuis niet gevonden werd, het wel gemáákt kon worden – indien nodig zelfs uit niets.

Gekleed in alleen nog haar hemdjurk geeuwde ze. Ze geeuwde toen ze op haar bed ging zitten, toen de matras inzakte, toen ze de spelden uit haar haar trok. De dag viel samen met haar lange, zwarte krullen rond haar schouders neer.

Haar gedachten vloeiden langzaam in elkaar over.

Met enorme tegenzin blies ze de kaars uit, en ze trok haar benen op tot tegen haar borst en liet zich omvallen als een insect met een scheve gewichtsverdeling. De onlogica van haar fobie was alleen constant in de mate waarin die haar van haar stuk bracht, want zodra ze in bed lag met haar ogen gesloten, stelde Alizeh zich voor dat ze het donker gemakkelijker kon bedwingen. Ook al bibberde ze van de bekende kou, ze viel al snel in slaap. Ze pakte haar zachte lappendeken en trok die op tot over haar schouders terwijl ze haar best deed om niet na te denken over hoe koud ze het had. Ze probeerde helemaal niet te denken. Sterker nog, ze trilde zo erg dat ze het nauwelijks merkte toen hij plaatsnam en zijn gewicht het matras aan het voeteneinde van haar bed liet inzakken.

Alizeh moest een kreet inslikken.

Haar ogen schoten meteen open en haar vermoeide pupillen vochten om zich te verwijden. Panisch klopte Alizeh op haar deken, haar kussen, haar versleten matras. Er zat niemand lijfelijk op haar bed. Er was niemand anders in de kamer.

Was ze aan het hallucineren geweest? Met trillende handen probeerde ze haar kaars te pakken, maar ze liet hem vallen.

Ze was vast aan het dromen geweest.

Het matras kraakte. Het gewicht verplaatste zich. Alizeh ervoer een angst die zo hevig was dat ze vonkjes zag. Ze zette zich af, schoof hard naar achteren en stootte haar hoofd tegen de muur, maar door de pijn kreeg haar blinde paniek meer focus.

Een fel knipgeluid en een vlam tussen zijn nauwelijks aanwezige vingers verlichtten de contouren van zijn gezicht.

Alizeh durfde niet te ademen.

Zelfs zo in silhouet kon ze hem niet zien, niet echt, maar… het was ook niet zijn gezicht, maar zijn stem, waar de duivel zo berucht om was.

Dat wist Alizeh beter dan de meeste mensen.

Zelden toonde de duivel zich in een of andere lijfelijk lijkende gedaante; zeldzaam waren zijn heldere en memorabele mededelingen. Het wezen was zelfs lang niet zo machtig als zijn legende deed voorkomen, want hem was het recht ontzegd om te praten zoals eenieder dat doet. Gedoemd was hij om voorgoed in raadselen te spreken, met net genoeg vrijheid om een persoon over te halen zijn ondergang tegemoet te treden, maar hij mocht hem dat niet bevelen.

Het was dan ook niet gebruikelijk dat iemand beweerde de duivel te kennen, en niemand kon met enige overtuiging spreken over diens methodes, want de aanwezigheid van een dergelijk kwaad werd het vaakst ervaren wanneer de zintuigen overmatig geprikkeld werden.

Alizeh hield er niet van om hierop de uitzondering te zijn.

Het was dan ook enigszins pijnlijk om de omstandigheden rond haar geboorte te erkennen: dat het de duivel was geweest die als eerste zijn felicitaties bij haar wieg kwam brengen, zijn onwelkome, raadselachtige boodschap zo onvermijdelijk als het vocht van een regenbui. Alizehs ouders hadden wanhopig geprobeerd een dergelijk monster uit hun huis te bannen, maar hij was keer op keer teruggekomen en had met zijn onheilspellende waarschuwingen steeds weer iets op het wandtapijt van haar leven geborduurd. Het leek een belofte van een vernietiging waaraan niet te ontsnappen viel.

Zelfs nu voelde ze de stem van de duivel, ze voelde hem als een ademhaling die in haar lichaam rondwaarde, een uitademing tegen haar ribben aan.

Er was eens een man, fluisterde hij.

‘Nee.’ Ze schreeuwde het bijna uit van paniek. ‘Niet nog een raadsel… Alsjeblieft…’

Er was eens een man, fluisterde hij, met een slang op elke schouder.

Alizeh drukte haar handen tegen haar oren en schudde haar hoofd; ze had nog nooit zo wanhopig graag willen huilen.

‘Alsjeblieft,’ zei ze, ‘alsjeblieft, doe het niet…’

En weer:

Er was eens een man

met een slang op elke schouder.

Zolang de slangen te eten hadden

werd hun meester niet ouder.

Alizeh kneep haar ogen dicht en trok haar knieën op tot tegen haar borst. Hij hield niet op. Ze kon hem niet buitensluiten.

Waarmee zij zich voedden wist niemand, zelfs niet toen de lichamen…

‘Alsjeblieft,’ zei ze nu echt smekend. ‘Alsjeblieft, ik wil het niet weten…’

Waarmee zij zich voedden wist niemand.

Zelfs niet toen de lichamen werden gevonden

van kinderen met leeggezogen schedels,

zonder verder zichtbare wonden.

Ze ademde hoorbaar in en weg was hij, weg, de stem van de duivel had zich losgerukt van haar botten. De kamer om haar heen huiverde opeens, schaduwen kropen omhoog en strekten zich… en in het verdraaide licht staarde een vreemd, wazig gezicht haar aan. Alizeh beet zo hard op haar lip dat ze bloed proefde.

Het was een jonge man die haar nu aankeek, iemand die ze niet herkende.

Dat hij een mens was, daar twijfelde Alizeh niet aan – maar er was iets aan hem dat anders was dan aan de anderen. In het zwakke licht leek deze jonge man niet geboetseerd uit klei, maar gehouwen uit marmer, met strakke lijnen in het gelaat en een zachte mond in het midden. Hoe langer ze naar hem staarde, hoe sneller haar hart begon te bonzen. Was dit de man met de slangen? Wat maakte dat eigenlijk uit? Waarom zou ze ooit ook maar één woord geloven dat door de duivel werd gesproken?

Ah, maar het antwoord op die laatste vraag wist ze al.

Alizeh begon haar zelfbeheersing te verliezen. Haar hoofd schreeuwde tegen haar dat ze moest wegkijken van het tevoorschijn getoverde gezicht, schreeuwde dat dit allemaal waanzin was… en toch.

Hitte kroop langs haar nek omhoog.

Alizeh was het niet gewend om lang naar een willekeurig gezicht te kijken, en dit gezicht was woest aantrekkelijk. Het had nobele trekjes, met die rechte lijnen en holle vlakken, een ongedwongen arrogantie in ruststand. De jongen hield zijn hoofd iets schuin terwijl hij haar bekeek, zonder een krimp te geven toen hij haar ogen bestudeerde. Al die onafgebroken aandacht wakkerde een vergeten vuur in haar aan waar haar vermoeide geest van opschrok.

En ineens, een hand.

Zíjn hand, opgeroepen uit een krul duisternis. Hij keek haar recht in de ogen toen hij met een vervagende vinger over haar lippen streek.

Ze gilde.

In het begin

آغاز

Het verhaal van de duivel was door de vele herhalingen langzamerhand een cliché geworden, maar Iblis – Iblis, zijn ware naam als een hartslag op de tong – was verloren gegaan in de catacomben van de geschiedenis. Zijn eigen volk wist beter dan wie ook dat het beest niet was gevormd uit licht, maar gesmeed uit vuur. Geen engel, maar Djínn, een oeroud ras aan wie de aarde ooit had toebehoord, dat ooit de buitengewone verheffing van deze jonge man tot in de hemelen had gevierd. Zij wisten als geen ander waar hij vandaan kwam, want ze waren erbij toen hij werd teruggestuurd, toen zijn lichaam tegen de aarde smakte en hun wereld aan zijn lot werd overgelaten, om weg te rotten in de naweeën van zijn arrogantie.

De vogels bevroren toen zijn lichaam uit de lucht viel, met hun puntige snavels geopend en hun brede vleugels gespreid tijdens de vlucht. Hij glinsterde tijdens zijn val, zijn lijf glad van vers gesmolten, zware druppels vloeibaar vuur die van zijn huid rolden. De druppels, waar nog stoom vanaf kwam, raakten de aarde nog voordat het gewicht van zijn lichaam dat deed, vernietigden kikkers en bomen en de gedeelde waardigheid van een gehele beschaving die voorgoed genoodzaakt zou zijn om zijn naam uit te schreeuwen tot naar de sterren.

Want toen Iblis viel, viel ook zijn volk.

Het was niet God, maar de bewoners van het uitdijende universum die de Djinn algauw de rug zouden toekeren; ieder hemellichaam was getuige geweest van het ontstaan van de duivel, een wezen van duisternis dat tot dan toe ongekend was en geen naam had – en niemand wilde gezien worden als een sympathisant van een vijand van de Almachtige.

De zon was de eerste die hun de rug toekeerde. Eén enkele knipoog en het was gebeurd; hun planeet, de Aarde, werd gehuld in een eeuwigdurende duisternis, een harnas van ijs, en werd uit zijn baan gestoten. De maan vervaagde daarna, waardoor de wereld kantelde op zijn as en de oceanen vervormden. Het duurde niet lang voordat alles overstroomde en vervolgens bevroor; de bevolking was binnen drie dagen bijna gehalveerd. Duizenden jaren van geschiedenis, van kunst, literatuur en uitvindingen waren uitgewist.

Toch bleven de overgebleven djinns hoop koesteren.

Pas toen de sterren zichzelf uiteindelijk opslokten, een voor een, toen het land wegzonk en onder hun voeten scheurde en spleet, toen landkaarten van eeuwen geleden plots geen enkel nut meer dienden… Pas toen ze niet langer in staat waren hun weg te vinden in het oneindige donker voelden de djinns zich onherroepelijk verloren.

Ze verspreidden zich niet lang daarna.

Iblis was voor zijn misdaad bestraft en belast met één enkele taak: hij zou de aardevormen die algauw uit de grond zouden kruipen voorgoed opjagen en lastigvallen. Klei – die ruwe, elementaire vorm voor wie Iblis weigerde te knielen – zou de wereld erven die ooit aan de Djinn had toebehoord. Daar waren de Djinn zeker van. Dat was zo voorspeld.

Wanneer? Dat wisten ze niet.

De hemelen sloegen de duivel gade, in het halfslachtige leven dat hij genoodzaakt was te leiden. Ze keken zwijgend toe hoe bevroren zeeën de kust overweldigden, hoe het tij steeg, parallel aan zijn woede. Met elk moment dat verstreek werd de duisternis dichter en raakte die vervuld van de stank van de dood.

Zonder de hemel om hen te sturen was het voor de overgebleven djinns niet meer bij te houden hoelang hun volk onderdrukt door kou en duisternis had doorgebracht. Het voelde als eeuwen, maar het hadden ook dagen kunnen zijn. Wat was tijd als er geen manen waren om het uur aan af te lezen, geen zonnen om een jaar te definiëren? De tijd was slechts te meten aan de hand van geboortes en kinderen die leefden. Dat hun zielen waren gesmeed uit vuur was de eerste van twee redenen dat er alsnog djinns waren die de oneindige winters hadden overleefd. De tweede was dat ze alleen water nodig hadden om zich te voeden.

Klei had zichzelf langzaam gekneed in die wateren, was schokkend tot een voltooide gedaante gevormd terwijl een andere beschaving massaal stierf aan een gebroken hart, aan de verschrikkingen. De djinns die het ondanks alle tegenslagen volhielden werden voorgoed geteisterd door een boosheid die gevangen zat in hun borst, een razernij die slechts onderdrukt werd door het gewicht van een halsstarrige schaamte.

De Djinn waren ooit de enige intelligente wezens op aarde geweest; ze waren wezens die sterker, sneller, eenvoudiger en intelligenter in elkaar zaten dan Klei ooit zou zijn. Toch waren de meeste blind geraakt in die eindeloze duisternis. Hun huid was grauw geworden, hun irissen wit, verstoken van pigment in het donker. In de kwellende afwezigheid van de zon waren zelfs deze vurige wezens verzwakt, en toen Klei, nieuw gevormd, eindelijk opstond en zijn benen had gevonden, vlamde de zon ineens weer op en keerde hun planeet weer terug naar het licht. Dat bracht een verzengende pijn met zich mee.

Een hitte.

De ogen van de djinns waren dat niet meer gewend en ze droogden uit. Het laatste beetje huid en vlees smolt van hun botten. De djinns die beschutting tegen deze hitte hadden gezocht kenden nog hoop: met de terugkeer van de zon kwam ook de maan, met de maan kwamen de sterren. Bij het licht van die sterren vonden ze de weg terug naar veilig gebied op het hoogste punt van de aarde, in een verkleumende kou die al begon aan te voelen als een thuis. Stilletjes bouwden ze een bescheiden, nieuw koninkrijk op en de hele tijd lieten ze hun bovennatuurlijke lichamen tegen de vlakken van tijd en ruimte schuren, tot ze praktisch verdwenen waren.

Het deed er niet toe dat de lichamen van de Djinn sterker waren dan die van Klei – die zich inmiddels ‘mensen’ noemden – die nu heersten over de aarde en diens hemelen. Het deed er niet toe dat de Djinn meer kracht, meer macht en meer snelheid hadden. Het deed er niet toe hoe heet hun zielen brandden. Aarde, zo hadden ze geleerd, kon een vlam verstikken. Aarde zou hen uiteindelijk allemaal begraven.

En Iblis…

Iblis was nooit ver weg.

Het eeuwigdurende, schandelijke bestaan van de duivel was een krachtig aandenken aan alles wat ze hadden verloren, aan alles wat ze hadden moeten doorstaan om te overleven. Met een hartgrondig verdriet deden de Djinn afstand van de aarde en gaven ze die over aan zijn nieuwe koningen – terwijl ze hoopten nooit te worden gevonden.

Weer een smeekbede die onbeantwoord bleef.

Drie

سه

Alizeh schuifelde het vroege ochtendlicht in.

Ze was uit bed gekropen, had zich in haar kleren gehesen, had de spelden in haar haar geschoven en haar voeten in haar laarzen gestoken. Meestal besteedde ze meer aandacht aan het aankleden, maar ze had langer geslapen dan ze van plan was geweest en ze had geen tijd gehad om veel meer dan een vochtige doek over haar gezicht te halen. De voltooide jurk moest vandaag worden afgeleverd en ze had de glinsterende jurk al in diverse lagen tule gewikkeld en het pakketje vastgebonden met een twijndraad. Alizeh hield het grote pakket behoedzaam vast terwijl ze op haar tenen de trap af sloop, en nadat ze een vuur had aangemaakt in de haard in de keuken, duwde ze de zware houten deur open – ze ontdekte een verse laag sneeuw die tot haar knieën reikte.

Alizehs lichaam begaf het bijna van teleurstelling. Ze kneep haar ogen stevig dicht en ademde diep in en uit om zich te herpakken.

Nee.

Ze zou niet weer haar bed in kruipen. Al was het wel zo dat ze nog geen goede winterjas bezat. Of een muts. Of ook maar een paar handschoenen. Het was eveneens zo dat als ze zich nu meteen terug de trap op haastte, ze misschien nog wel een vol uur kon slapen voordat haar diensten werden verlangd.

Maar nee.

Ze rechtte haar rug en drukte het kostbare pakket tegen haar borst. Vandaag zou ze betaald krijgen.

Alizeh stapte de sneeuw in.

De maan was deze morgen zo groot dat ze het merendeel van de hemel in beslag nam en haar weerkaatste lichtstralen hulden de wereld in een dromerige gloed. De zon was nog maar een speldenknopje in de verte en zijn cirkelvorm scheen door een soufflé van wolken heen. Hoge bomen staken wit af tegen de lucht, hun takken zwaar van het poeder. Het was zo vroeg dat de sneeuw nog maagdelijk op de paden lag en de wereld zo wit glinsterde dat alles haast blauw leek. Blauwe sneeuw, blauwe hemel, blauwe maan. De lucht leek zelfs blauw te ruiken, zo koud was het.

Alizeh kroop dieper weg in haar dunne jas en hoorde de wind door de straten gieren. Sneeuwruimers verschenen plots, alsof ze door haar gedachten waren opgeroepen, en ze keek naar de choreografie van hun bewegingen, hun rode mutsen met oorflappen die heen en weer deinden terwijl de scheppen over straat schraapten om stroken van de gouden keien te onthullen. Alizeh haastte zich naar een pad dat algauw sneeuwvrij was gemaakt. Ze schudde de sneeuw van haar kleren en stampte met haar voeten op de glimmende stenen. Ze was doorweekt tot aan haar dijbenen en wilde daar liever niet over nadenken.

In plaats daarvan keek ze omhoog.

De dag was nog niet geboren, zijn geluiden waren nog niet gevormd. Straatverkopers moesten hun kramen nog opzetten, winkels hun luiken nog openen. Vandaag wandelde een drietal felgroene eenden door de poedersneeuw op de middenberm terwijl winkeliers behoedzaam uit deuropeningen naar buiten gluurden en met een bezemsteel in de sneeuw prikten. Een reusachtige witte beer zat op een ijzige straathoek en een kind van de straat lag diep in slaap op zijn vacht. Alizeh sloeg de hoek om en liep met een wijde boog om de beer heen. Haar ogen volgden een krullende rookpluim die opsteeg naar de hemel. De voedselkramen op straat staken hun vuur aan en begonnen met de voorbereidingen voor hun koopwaar. Alizeh ademde de onbekende geuren in en legde ze naast haar geheugen. Ze had zich verdiept in de kookkunsten en kon etenswaren die ze zag identificeren, maar ze had niet genoeg ervaring met voedsel om ze op hun geur te kunnen benoemen.

Djinns konden genieten van voedsel, maar ze hadden het niet nodig, niet zoals de meeste andere wezens; met als gevolg dat Alizeh die decadentie al een paar jaar geleden had opgegeven. Ze gebruikte haar inkomen in plaats daarvan voor naaigerei en een regelmatig bad in de plaatselijke hamams. Haar noodzaak om rein te zijn liep parallel aan haar verlangen naar water. Vuur was haar ziel, maar water was haar leven; dat was alles wat ze nodig had om te overleven. Ze dronk het, ze baadde erin en moest vaak gewoon in de buurt van water zijn. Als gevolg daarvan was reinheid een basisprincipe van haar leven geworden dat haar al vanaf haar vroegste jeugd was ingegeven. Om de zoveel maanden trok ze diep het bos in om een miswak te vinden – een tandenborstelboom – waar ze de borstel vandaan haalde die haar mond fris en haar tanden wit hield. Haar werkzaamheden maakten haar vaak vuil en als ze al wat tijd voor zichzelf had, maakte ze van die gelegenheid gebruik om zich helemaal schoon te schrobben. Het was zelfs die zorg om haar reinheid waardoor ze de voordelen van een dergelijk beroep was gaan overwegen.

Alizeh bleef staan.

Ze was toevallig in een straal zonlicht terechtgekomen en besloot te blijven staan om zich te verwarmen. Meteen bloeide er een herinnering op in haar gedachten.

Een emmer vol sop.

De ruwe haren van een schrobborstel.

Haar ouders die lachten.

De herinnering voelde een beetje als een warme hand die tegen haar borstbeen drukte. Alizehs moeder en vader hadden het van levensbelang gevonden om hun kind niet alleen te leren haar eigen huis schoon te maken en te onderhouden, maar vonden ook dat ze moest beschikken over een basiskennis van de meeste technische en ambachtelijke arbeid; ze wilden dat ze wist hoe een zware dag werk voelde. Ze hadden haar daarmee slechts een waardevolle les willen bijbrengen. Het was nooit hun bedoeling dat ze op deze manier in haar levensonderhoud zou voorzien.

In haar jongere jaren had Alizeh begeleiders en leraren gehad die haar vaardigheden aanscherpten, maar haar ouders hadden haar ook nederigheid geleerd, ter voorbereiding op haar voorgestelde toekomst. Ze hadden altijd het algemeen belang benadrukt, de essentiële waarde van mededogen.

Vóél, hadden haar ouders ooit tegen haar gezegd.

De boeien die door jouw volk worden gedragen zijn vaak niet met het blote oog te zien. Voel, hadden ze gezegd, want dan zul je zelfs blind weten hoe je ze moet breken.

Zouden haar moeder en vader lachen als ze haar nu konden zien? Zouden ze huilen?

Alizeh vond het niet erg om een hulp in de huishouding te zijn – ze had hard werk nooit erg gevonden – maar ze wist dat ze haar ouders waarschijnlijk teleurstelde, ook al was het slechts hun nagedachtenis die ze op die manier beschaamde.

Haar glimlach zakte weg.

De jongen was snel en Alizeh was afgeleid geweest. Daardoor duurde het een seconde langer dan gebruikelijk voor ze hem opmerkte. Wat inhield dat ze hem totaal niet had zien aankomen tot het mes tegen haar keel werd gedrukt.

‘Le man et parsel,’ zei hij, zijn adem heet en zuur in haar gezicht. Hij sprak Feshtoens, wat inhield dat hij ver van huis was en waarschijnlijk honger had. Hij torende van achter haar boven haar uit en greep haar ruw bij haar middel. Ogenschijnlijk werd ze aangevallen door een barbaar, en toch wist ze op een of andere manier dat hij maar gewoon een jongen was, nogal lang voor zijn leeftijd.

Vriendelijk zei ze: ‘Laat me los. Doe het meteen, dan geef ik je mijn woord dat ik je geen kwaad zal doen.’

Hij lachte. ‘Nez beshoff.’ Stom wijf.

Alizeh klemde het pakket onder haar linkerarm en met haar rechterhand knakte ze zijn pols. Ze voelde het mes langs haar keel glijden toen hij het uitschreeuwde en naar achteren deinsde. Ze ving hem nog net op voor hij viel. Ze greep zijn arm, draaide die naar achteren en omhoog, zodat zijn schouder uit de kom schoot, en duwde hem toen de sneeuw in. Ze bleef over hem heen gebogen staan terwijl hij snikte, half verborgen onder de poedersneeuw. Voorbijgangers keken weg, ongeïnteresseerd in wat er in de lagere klassen van de wereld gebeurde. Ze had geweten dat ze zo zouden reageren. Een dienstmeid en een straatschoffie zouden wel met elkaar afrekenen, dat scheelde de magistraten ook weer extra werk.

Het was een grimmige gedachte.

Voorzichtig raapte Alizeh het mes van de jongen op uit de sneeuw en ze bestudeerde het ruwe vakmanschap. Ze bekeek de jongen ook eens goed. Hij was bijna zo jong als ze al had vermoed. Twaalf? Dertien, misschien?

Ze knielde naast hem neer en hij verstijfde. Zijn gesnik verstomde kort. ‘Nek, nek, lotfi, lotfi…’ Nee, nee, alsjeblieft, alsjeblieft…

Ze pakte zijn ongebroken hand vast, peuterde de vieze vingers open en drukte het gevest van het mes in zijn handpalm. Ze wist dat de arme jongen het wapen nodig zou hebben.

Maar toch.

‘Er zijn andere manieren om in leven te blijven,’ fluisterde ze in het Feshtoens. ‘Kom naar de keukens van Villa Baz als je brood nodig hebt.’

De jongen staarde haar nu aan, zijn volledige angstige blik op haar gericht. Ze zag hem door haar snoda heen zoeken naar haar ogen. ‘Shora?’ vroeg hij. Waarom?

Alizeh glimlachte bijna.

‘Bek mefem,’ zei ze zacht. Omdat ik het begrijp. ‘Bek biedem.’ Omdat ik jou ben geweest.

Alizeh wachtte niet op een reactie voor ze weer opstond en haar rokken uitschudde. Ze voelde iets vochtigs bij haar keel en pakte een zakdoek uit haar zak om tegen de wond te drukken. Ze stond nog steeds onbewogen op die plek toen een klok sloeg om het hele uur te verkondigen en een hele zwerm spreeuwen verschrikt opsteeg. Hun regenboogkleurige verenpak glansde in het licht.

Alizeh ademde diep in en snoof de koude lucht tot diep in haar longen. Ze had een hekel aan de kou, maar de kilte was in elk geval verfrissend en het aanhoudende ongemak hield haar beter wakker dan welke kop thee ook. Alizeh had de afgelopen nacht hooguit twee uur geslapen, maar daar moest ze maar niet te veel over nadenken. Over precies één uur moest ze voor mevrouw Amina aan de slag en dat betekende dat ze in de komende zestig minuten heel wat gedaan moest krijgen.

Toch aarzelde ze.

Het mes tegen haar keel had haar van haar stuk gebracht. Het was niet eens de agressie die haar verontrustte – in al die tijd die ze op straat had doorgebracht had ze met wel meer afgerekend dan een hongerige knul met een mes in zijn hand – maar de timing. Ze was de gebeurtenissen van de vorige avond niet vergeten – de stem van de duivel, het gezicht van de jonge man.

Ze was ze niet vergeten, ze had die dingen slechts naast zich neergelegd. Je zorgen maken was een hele klus op zich – voor Alizeh haar derde. Het was een taak die de vrije tijd vergde die ze al zelden had, dus vaak archiveerde ze haar bezorgdheid en liet ze haar op een plank stof liggen vergaren tot ze wel een momentje over had.

Toch was Alizeh niet dom.

Iblis zat al haar hele leven achter haar aan en hij had haar bijna tot wanhoop gedreven met zijn onbegrijpelijke raadsels. Ze had zijn blijvende interesse in haar nooit begrepen, want ook al wist ze dat het ijs in haar aderen haar al heel ongewoon maakte onder haar eigen volk, het leek haar onvoldoende reden om haar ook nog eens aan te wijzen voor deze extra marteling. Alizeh vond het afschuwelijk dat haar leven doorvlochten was met het gefluister van dit beest.

De duivel werd door alle Klei en Djinn veracht, maar de mensen hadden er eeuwen voor nodig gehad om deze ene waarheid te doorgronden: dat de Djinn de duivel misschien wel meer haatten dan wie ook. Iblis was tenslotte verantwoordelijk voor de ondergang van hun beschaving, voor het ruige bestaan zonder licht waartoe Alizehs voorouders zeer lange tijd waren veroordeeld. Als gevolg van Iblis’ gedrag – zijn arrogantie – hadden de Djinn het zwaar te verduren gehad, dankzij mensen die duizenden jaren lang meenden dat het hun goddelijke plicht was om de aarde te verlossen van zulke wezens, wezens die slechts werden gezien als afstammelingen van de duivel.

De smet van deze haat was niet eenvoudig te verwijderen.

Eén ding had zich in ieder geval keer op keer weer aan Alizeh bewezen: de aanwezigheid van de duivel in haar leven was een voorteken, een waarschuwing voor naderend onheil. Ze had zijn stem gehoord, bij elk overlijden, alle verdriet, bij elk ontstoken gewricht waarop haar reumatische leven scharnierde. Pas toen ze in een wel heel ruimhartige bui was, was ze in staat een knagend vermoeden meer ruimte te geven – namelijk dat de boodschappen van de duivel een verknipt soort gunst voorstelden, alsof hij dacht de felheid van onvermijdelijke pijn te kunnen dempen met een waarschuwing.

In plaats daarvan maakte de angst alles vaak veel erger.

Alizeh vroeg zich dagenlang af welke martelgang haar nu weer stond te wachten, welke pijn er op de loer lag. Het was nooit te voorspellen hoelang het duurde tot…

Haar hand bevroor en vergat wat hij aan het doen was; haar bebloede zakdoek dwarrelde ongemerkt op de grond. Alizehs hart begon opeens te bonzen met de kracht van paardenhoeven die tegen haar borst trappelden. Ze kreeg bijna geen lucht. Dat gezicht, dat onmenselijke gezicht. Hier. Hij was híér…

Hij hield haar al in de gaten.

Ze zag zijn mantel op ongeveer hetzelfde moment dat ze zijn gezicht ontdekte. Die verfijnde zwarte wol was zwaar en nauwkeurig aan elkaar genaaid; ze herkende de subtiele pracht zelfs vanaf deze afstand, op een moment als dit. De mantel was zonder enige twijfel gemaakt door Madame Nezrin, de hoofd-naaister van het voortreffelijkste atelier van het hele koninkrijk. Alizeh zou haar handwerk overal herkennen. Sterker nog, Alizeh zou het werk van bijna elk atelier in het hele rijk herkennen, wat betekende dat ze maar één keer goed naar een vreemde hoefde te kijken om te weten hoeveel mensen er tijdens diens begrafenis zouden komen om te doen alsof ze om het verlies van die persoon rouwden.

Deze man, besloot ze, zou door heel veel hielenlikkers worden beweend; ze durfde bijna te wedden dat hij nog meer bulkte van het geld dan Darius zelf. De vreemdeling was lang en er ging iets dreigends van hem uit. Hij had de kap van de mantel over zijn hoofd getrokken, waardoor het overgrote deel van zijn gezicht in schaduwen gehuld bleef, maar hij was lang niet zo anoniem als hij had gehoopt. In de wind zag Alizeh de voering van de mantel: de puurste geverfde zijde, verouderd in wijn en geconserveerd in ijs. Het duurde járen om een dergelijk weefsel te maken. Het vereiste duizenden uren werk. De jonge man had waarschijnlijk geen idee van wat hij droeg, net zoals hij er geen idee van leek te hebben dat ze zelfs vanaf hier kon zien dat de gesp bij zijn keel puur goud was, en dat de waarde van zijn simpele, onversierde laarzen honderden families in de stad van eten zou kunnen voorzien. Het was dwaas van hem om te denken dat hij hier zou kunnen verdwijnen, dat hij hier misschien een voordeel zou hebben ten opzichte van haar, dat hij…

Alizeh bleef opeens doodstil staan.

Langzaam ontvouwde zich een besef in haar gedachten, en het bracht een desoriënterend ongemak met zich mee dat haar uit balans bracht.

Hoelang stond hij daar al?

Er was eens een man

met een slang op elke schouder.

Heel eerlijk gezegd zou Alizeh hem misschien helemaal niet hebben zien staan als hij niet strak naar haar keek en haar met zijn ogen vastpinde in de lucht. Het drong op dat moment tot haar door – en ze hapte naar lucht – met de klap van een mokerslag: ze zag hem nu alleen maar omdat hij dat toestond.

Dus wie was hier de dwaas?

Zij.

Paniek zette haar borst in vuur en vlam. Alizeh rukte zich los van de grond en verdween compleet terwijl ze zich door de straten haastte met de bovennatuurlijke snelheid die ze meestal bewaarde voor de allergruwelijkste confrontaties.

Alizeh wist niet welke duisternis dit vreemde Klei-gezicht haar zou brengen. Ze wist alleen dat er geen ontsnappen aan was.

En toch moest ze een poging wagen.

Vier

چهار

De maan hing zo groot aan de hemel dat Kamran geloofde een vinger te kunnen uitsteken om haar huid aan te raken en cirkels te trekken rond haar wonden. Hij staarde naar de aderen en stervormige littekens, de witte pokken die net eierzakken van spinnen leken. Zijn ogen staarden naar dit alles terwijl de radertjes in zijn gedachten draaiden en hij zijn ogen iets toekneep in de ogenblikken vlak na een onmogelijke illusie.

Ze was compleet verdwenen.

Het was niet zijn bedoeling geweest om te staren, maar hoe had hij kunnen wegkijken? Hij had het gevaar gezien in de bewegingen van de aanvaller, nog voordat de man zijn mes had getrokken. Erger nog: niemand had het hele incident ook maar een blik waardig gekeurd. Het meisje had op de verschrikkelijkste manieren verminkt of ontvoerd of vermoord kunnen worden – en ook al was Kamran verplicht anoniem te blijven in het daglicht, elk greintje instinct had hem aangespoord om een waarschuwing te geven, om iets te ondernemen voordat het te laat was…

Hij had zich geen zorgen hoeven maken.

Al was er nog genoeg wat hem dwarszat, en niet in de laatste plaats het idee dat er iets aan dat meisje was wat niet klopte. Ze droeg een snoda – een laagje semi-transparante zijde – voor haar ogen en neus. Haar gelaatstrekken werden zo niet geheel verborgen, maar wel vervaagd. De snoda zelf was onschuldig genoeg; alle bedienden in de huishouding moesten er een dragen. Ze was ogenschijnlijk een dienstmeisje.

Maar bedienden waren niet verplicht om de snoda buiten werktijden te dragen, en het was wel ongebruikelijk dat het meisje de hare zo vroeg op de dag al droeg terwijl de koninklijke familie nog niet eens was opgestaan.

Het leek hem dan ook voor de hand liggen dat ze helemaal geen dienstmeid was.

Het koninkrijk Ardounia werd al jarenlang geïnfiltreerd door spionnen, maar de afgelopen maanden waren die aantallen aangezwollen tot een gevaarlijke hoeveelheid, en dat was brandstof voor een ongerustheid die de laatste tijd zeer nadrukkelijk aanwezig was in Kamrans gedachten, en die hij ook nu niet van zich kon afschudden.

Gefrustreerd blies hij zijn adem uit, die even als een wolkje in de kou bleef hangen.

Kamran was er met de minuut zekerder van dat het meisje het bediendenuniform had gestolen, want haar stiekeme poging was niet alleen slecht uitgevoerd, maar werd ook nog eens verraden door een gebrek aan kennis van de vele regels en manieren die de levens van de laagste klassen tekenden. Alleen haar manier van lopen was al een aanwijzing: ze liep te statig voor een bediende, met een bijna koninklijke houding die iemand slechts in de kindertijd aangeleerd kreeg.

Nee, Kamran was er meer en meer van overtuigd dat dit meisje iets te verbergen had. Het zou niet de eerste keer zijn dat iemand gebruikmaakte van een snoda om in het openbaar een masker op te hebben.

Hij keek naar de klok op het plein; hij was deze ochtend naar de stad gekomen om met de Wichelaars te spreken, die een mysterieus briefje hadden gestuurd met daarop een verzoek tot een audiëntie met de jonge man, ook al had hij zijn terugkeer nog helemaal niet aangekondigd. Maar zo te merken moest het overleg van vandaag wachten, want Kamrans altijd zo betrouwbare instinct liet hem niet met rust.

Hoe had een dienstmeisje met maar één hand vrij zo eenvoudig een man ontwapend die een mes tegen haar keel hield? Hoe zou een dienstmeisje aan de tijd of het geld kunnen komen om zelfverdediging te leren? En wat had ze in hemelsnaam tegen de man gezegd dat hij nu huilend in de sneeuw was blijven liggen?

De verdachte in kwestie begon nu pas overeind te krabbelen. Zijn bos rode krullen schreeuwde luidkeels dat hij uit Fesht afkomstig was, een regio die ten zuiden van de hoofdstad Setar lag, op een afstand van minstens een maand reizen. De aanvaller was dus niet alleen ver van huis, maar leek ook enorm veel pijn te lijden; een van zijn armen hing een stuk lager dan de andere. Kamran keek toe hoe de roodharige zijn pijnlijke arm – ogenschijnlijk uit de kom – met zijn goede arm vasthield en zijn evenwicht zocht. Tranen hadden schone sporen achtergelaten op zijn verder vuile wangen en nu kon Kamran de crimineel voor het eerst echt goed bekijken. Had zijn gezicht meer oefening gehad in het tonen van emoties, dan zou je misschien een uitdrukking van verbazing op Kamrans gezicht hebben gezien.

De aanvaller was vrij jong.

Kamran liep snel op hem af en schoof meteen een masker gemaakt van fijnmazige maliën voor zijn gezicht. Hij liep de wind in en zijn mantel wapperde tegen de bovenrand van zijn laarzen. Pas toen hij bijna tegen het kind opbotste, bleef hij staan. Het was genoeg dat de jongen uit Fesht achteruitdeinsde toen hij naderde, en ineenkromp zodra die beweging hem extra pijn bezorgde. De jongen wiegde zijn gewonde arm in zijn andere en leek in elkaar te duiken, met zijn hoofd naar zijn borst, als een vernederde duizendpoot. Met een onverstaanbaar gemompel probeerde hij om hem heen te komen.

‘Lotfi, hezj, bekhshti…’ Alstublieft, meneer, pardon…

Wat een lef had dit kind! Kamran kon het nauwelijks geloven. Toch stelde het hem gerust dat hij hierin alvast gelijk had gehad: de jongen sprak Feshtoens en was ver van huis.

Kamran was van plan het kind over te leveren aan de magistraten, dat was ook de enige reden dat hij op de jongen af was gestapt. Maar nu hij zich niet van zijn vermoedens kon ontdoen, aarzelde hij even.

Weer probeerde het kind langs hem te komen en weer versperde Kamran hem de weg. ‘Kya tan goft et tsjeknez?’ Wat zei die jonge vrouw tegen je?

De jongen schrok. Deinsde een stap naar achteren. Zijn huid was een tint of twee lichter dan zijn bruine ogen, met een verzameling donkere sproeten die over zijn neus liep. Zijn gezicht werd rood van warmte en liet onflatteuze vlekken achter. ‘Bekhshti, hezj, nek mefem…’ Het spijt me, meneer, ik begrijp het niet…

Kamran deed een stap naar hem toe en de jongen jammerde bijna.

‘Jev man,’ zei hij. ‘Pres.’ Geef antwoord. Nu.

Nu kwam de tong van de jongen ineens wel los, maar hij praatte bijna te snel om begrijpelijk te zijn. Kamran vertaalde in gedachten terwijl de jongen ratelde:

‘Niets, meneer… Alstublieft, meneer, ik heb haar geen pijn gedaan, het was maar een misverstand…’

Kamran legde een gehandschoende hand op de ontwrichte schouder van de jongen en die schreeuwde het uit. Zijn knieën knikten en hij snakte naar adem.

‘Hoe durf je recht in mijn gezicht tegen me te liegen?’

‘Meneer, alstublieft…’ Het kind huilde nu echt. ‘Ze heeft me alleen maar mijn mes teruggegeven, meneer, ik zweer het, en… En toen bood ze me brood aan, ze zei…’

Kamran leunde naar achteren op zijn hielen en liet zijn hand zakken. ‘Je blijft tegen me liegen.’

‘Ik zweer het op mijn m-moeders graf, op al wat heilig is…’

‘Ze gaf je je wapen terug en bood je iets te eten aan,’ vatte Kamran het relaas bits samen, ‘nadat je haar bijna had vermoord. Nadat je probeerde haar te beroven.’

De jongen schudde zijn hoofd en er welden nieuwe tranen op. ‘Ze toonde genade, meneer… Alstublieft…’

‘Genóég.’

De jongen klapte zijn mond dicht. Kamrans frustratie nam toe; hij zou maar wat graag iemand wurgen op dit moment. Hij zocht nogmaals het plein af, alsof het meisje weer even eenvoudig zou verschijnen als ze in rook was opgegaan. Zijn blik landde weer op de jongen.

Zijn stem klonk als een donderslag toen hij verder sprak:

‘Je drukte een mes tegen de keel van een vrouw als een ware lafaard, de meest verachtelijke van alle mannen. Misschien heeft die jonge vrouw je genade getoond, maar ik heb geen reden om hetzelfde te doen. Had je soms gedacht dat je nu zonder problemen kon opstaan en weglopen? Ongestraft?’

De jongen raakte in paniek. ‘Alstublieft, meneer… Ik zal heengaan en sterven, meneer… Ik zal mijn eigen keel doorsnijden als u dat van me vraagt, maar lever me alstublieft niet uit aan de magistraten, ik smeek het u.’

Kamran knipperde met zijn ogen. De situatie werd met de seconde ingewikkelder. ‘Waarom zeg je zoiets?’

De jongen begon zijn hoofd te schudden en werd alleen maar hysterischer. Zijn ogen stonden verwilderd en zijn angst was te tastbaar om show te zijn. Algauw begon hij te jammeren en dat geluid galmde over straat.

Kamran wist niet hoe hij de straatjongen op zijn gemak moest stellen; zijn eigen stervende soldaten hadden zulke zwakheid nooit willen tonen in zijn bijzijn. Te laat overwoog Kamran de jongen te laten gaan, maar hij had die gedachte nog niet eens geformuleerd of het kind stak de hele lengte van zijn primitieve mes zo in zijn eigen keel.

Kamran hapte van schrik naar lucht.

De jongen – wiens naam hij niet kende – stikte in zijn eigen bloed, in het mes dat nog steeds in zijn keel geboord zat. Kamran ving hem op toen hij viel. Hij voelde het ribbelige oppervlak van de ribben vlak onder zijn vingers. De jongen was zo licht als een veertje, waarschijnlijk uitgemergeld van de honger.

Zijn oude impulsen namen het van hem over.

Met de stem waarmee hij zijn legioen leidde, deelde Kamran opdrachten uit aan omstanders en er verschenen vreemden uit het niets die hun eigen kinderen lieten staan om aan zijn bevelen te gehoorzamen. Zijn hoofd was zo vervuld met een dikke wolk van ongeloof dat hij het amper merkte toen de jongen uit zijn armen werd getild en het plein af werd gedragen. Zoals hij nu staarde naar het bloed – de vlekken in de sneeuw, de rode lijnen die rond een putdeksel samenstroomden – was het net alsof Kamran nooit eerder met de dood in aanraking was gekomen, alsof hij daar niet al duizenden keren mee te maken had gehad. Dat had hij wel degelijk, dat had hij zeker, hij dacht dat hij al vele soorten duisternis had gezien. Maar Kamran had nog nooit eerder een kind zelfmoord zien plegen.

Op dat moment viel zijn blik op de zakdoek.

Hij had de jonge vrouw hem tegen haar keel zien drukken, tegen de wond die haar was bezorgd door een jongen die nu hoogstwaarschijnlijk dood was. Hij had toegekeken hoe dit vreemde meisje haar eigen rakelingse dood had afgehandeld met de koelbloedigheid van een soldaat, terwijl ze gerechtigheid uitdeelde met het mededogen van een heilige. Het leed wat hem betreft geen enkele twijfel meer dat ze een spion was, eentje met een zeer scherpe geest die hem had verrast.

Ze had in een oogwenk geweten hoe ze met dat kind moest omgaan, of niet? Ze had het stukken beter gedaan dan hij, had de situatie beter ingeschat, en nu hij haar eerdere ontsnapping nog eens door zijn gedachten liet gaan, werd zijn angst alleen maar acuter. Het gebeurde zelden dat Kamran schaamte voelde, maar die gewaarwording brulde nu in zijn borst en weigerde zich te laten dempen. Met een enkele vinger tilde hij het geborduurde vierkantje op uit de sneeuw. Hij had verwacht dat de witte stof rood zou zijn van het bloed.

Maar de zakdoek zag er smetteloos uit.

Vijf

پنج

Kamrans hakken tikten met ongebruikelijke kracht op de marmeren vloeren en de geluiden echoden door de grotachtige gangen van zijn thuis. Na de dood van zijn vader had Kamran ontdekt dat één enkele emotie hem door de rest van zijn leven kon loodsen; behoedzaam gecultiveerd brandde ze heet en levenskrachtig in zijn borst als een experimenteel orgaan.

Woede.

Die hield hem beter in leven dan zijn hart ooit had gedaan.

Woede voelde hij altijd wel, maar op dit moment brandde ze extra fel, en wie hem dwarszat op een van die ergste momenten mocht maar hopen dat de Heer hem zou bijstaan.

Nadat hij de zakdoek van het meisje in zijn borstzak had gestoken, had hij zich met een scherpe draai omgekeerd en was hij doelbewust op zijn paard afgestapt. Het dier stond geduldig op hem te wachten. Kamran hield van paarden. Ze stelden geen vragen voordat ze deden wat hun werd opgedragen, of althans niet met hun mond. De gitzwarte hengst had zich niet gestoord aan de bebloede mantel van zijn meester, of aan diens slechte humeur.

In tegenstelling tot Hazan.

De minister zat hem met een indrukwekkende snelheid op de hielen; zijn laarzen creëerden de tweede reeks bonkende voetstappen die door de gangen weerkaatsten. Als ze niet samen waren opgegroeid, zou Kamran met een zeer onelegante probleemoplossende methode hebben gereageerd op deze schaamteloosheid: namelijk met brute kracht. Maar aan de andere kant was het juist zijn onvermogen tot ontzag dat Hazan geknipt maakte voor zijn rol als minister. Kamran duldde geen hielenlikkers.

‘Je bent nog erger dan een idioot, wist je dat?’ zei Hazan uitermate beheerst. ‘Je zou aan de oudste benzessboom genageld moeten worden. Ik zou de scarabeeën het vlees van je botten moeten laten scheuren.’

Kamran zei niets.

‘Dat kan weken duren.’ Hazan had hem ingehaald en kon hem nu met gemak bijbenen. ‘Ik zou met liefde toekijken terwijl ze je ogen opvreten.’

‘Ik neem aan dat je overdrijft.’

‘Ik verzeker je dat dat niet het geval is.’

Zonder waarschuwing bleef Kamran staan, en het moet gezegd worden dat Hazan geen ogenblik uit de pas viel. De twee jonge mannen draaiden zich met een ruk naar elkaar toe. Hazan was ooit zo’n jongen geweest met knieën die net jichtige knokkels leken. Als kind had hij nauwelijks rechtop kunnen staan, zelfs niet als zijn leven ervan af had gehangen. Het verschil tussen toen en nu deed Kamran versteld staan: de jongen was opgegroeid tot een volwassen man die er geen enkele moeite mee had om glimlachend te dreigen dat hij de kroonprins zou vermoorden.

Met een misgund respect keek Kamran in de ogen van zijn minister. Ze waren bijna even groot, Hazan en hij. Met een vergelijkbaar postuur.

En compleet andere gelaatstrekken.

‘Nee,’ zei Kamran, en zelfs hij vond dat hij vermoeid klonk. De scherpe randjes van zijn woede begonnen te vervagen. ‘Ik twijfel ook geen moment aan je enthousiasme om mijn wrede dood gade te slaan. Ik verwees slechts naar je inschatting van de schade die ik volgens jou heb toegebracht.’

Hazans hazelnootbruine ogen flitsten op bij die woorden, het enige zichtbare teken van zijn frustratie. Toch sprak hij nog steeds heel kalm toen hij zei: ‘Dat er nog enige onzekerheid in jouw gedachten rondwaart over de ernstige vergissing die je hebt begaan, sire, zegt mij dat je je nek eens moet laten nakijken door de paleisslager.’

Kamran glimlachte bijna.

‘Vind je dit grappig?’ Hazan zette een afgemeten stap naar hem toe. ‘Je hebt slechts het hele koninkrijk attent gemaakt op je aanwezigheid, hebt slechts de bevestiging van je identiteit de menigte in geschreeuwd, je hebt jezelf slechts tot dóélwit gemaakt zonder enige vorm van beveiliging in de buurt…’ Die laatste woorden sprak hij met klem uit.

Kamran klikte de gesp bij zijn hals los, rolde met zijn nekspieren en liet de mantel vallen. Het kledingstuk werd opgevangen door ongeziene handen, een bediende die als een geestverschijning naar voren gleed en met het bebloede gewaad weer verdween. In die fractie van een seconde zag hij de waas van de snoda die de bediende droeg en weer werd hij herinnerd aan het meisje.

Kamran wreef met een hand over zijn gezicht, met schrikwekkend resultaat. Hij was het opgedroogde bloed van de jongen dat nog aan zijn handen zat vergeten, en hoopte dat dat nu opnieuw zou gebeuren. In de tussentijd luisterde hij maar half naar de terechtwijzingen van zijn minister, waar hij het volstrekt niet mee eens was.

De prins vond zijn handelingen niet dwaas en meende ook niet dat de aangelegenheden van de lagere klassen buiten zijn aandacht hoorden te vallen. Persoonlijk zou Kamran wel tegenspraak accepteren over het nut van een dergelijke interesse – want hij wist dat als hij zich met elk geweldsdelict op straat zou bezighouden er nauwelijks nog tijd overbleef om adem te halen – maar afgezien van het feit dat die interesse in het leven van het Ardounse volk geheel binnen het gezichtsveld van de prins viel, leek het bloedvergieten op deze vroege ochtend hem meer dan een willekeurige uiting van geweld. Hoe meer hij over de situatie nadacht, hoe misdadiger die op hem overkwam, met betrokkenen die veel complexer waren dan ze op het eerste gezicht leken. Het had hem op het moment zelf juist verstandig geleken om zich ermee te bemoeien…

‘Een aangelegenheid tussen twee waardeloze personen die beter door hun eigen soort uitgeroeid kunnen worden,’ zei Hazan vrij emotieloos. ‘Het meisje vond het beter om de jongen te laten gaan, zo beweer je zelf… en toch had jij twijfels over haar oordeel? Vond je het nodig om voor God te spelen? Nee, geef daar maar geen antwoord op; ik wil het liever niet weten.’

Kamran keek zijn minister alleen even aan.

Hazan drukte zijn lippen op elkaar tot een dun lijntje. ‘Ik zou misschien eerder gemotiveerd zijn de wijsheid van je interventie te overwegen als de jongen het meisje daadwerkelijk had gedood. Maar aangezien dat niet is gebeurd,’ ging hij koeltjes verder, ‘zie ik geen enkel excuus voor jouw roekeloze gedrag, sire, geen enkele verklaring voor je achteloosheid, afgezien van een groteske drang om de held uit te hangen…’

Kamran sloeg zijn ogen op naar het plafond. Hij had van maar weinig gehouden in zijn leven, maar de geruststelling van symmetrie, van logische patronen had hij altijd wel kunnen waarderen. Hij staarde nu op naar de torenhoge koepels, het vakmanschap van alkoven die in alkoven waren uitgehakt. Elk oppervlak en elke nis was versierd met zeldzame metalen in de vorm van een uiteenspattende ster, met geglazuurde tegels die vakkundig waren ingelegd om geometrische patronen te vormen die zich oneindig bleven herhalen.

Hij tilde een bloederige hand op en Hazan zweeg.

‘Genoeg,’ zei Kamran zacht. ‘Ik heb je vermaningen nu lang genoeg aangehoord.’

‘Ja, Hoogheid.’ Hazan deed een stap naar achteren, maar staarde de prins nieuwsgierig aan. ‘Langer dan gebruikelijk, zou ik bijna zeggen.’

Kamran forceerde een spottende grijns. ‘Ik smeek je om me je analyse te besparen.’

‘Ik zou je er graag aan willen herinneren, sire, dat het mijn koninklijke taak is om je te voorzien van precies die analyse waaraan je zo’n hekel hebt.’

‘Een zeer spijtige waarheid.’

‘En een afgrijselijke bezigheid, zou ik zeggen, wanneer je raad op deze manier in ontvangst wordt genomen.’

‘Dan enig advies voor jou, minister: overweeg, wanneer je een barbaar van raad voorziet, je verwachtingen al bij voorbaat te verlagen.’

Hazan glimlachte. ‘Je bent echt jezelf niet vandaag, sire.’

‘Een stuk opgewekter, neem ik aan?’

‘Je humeur is deze ochtend een stuk grimmiger dan je wilt toegeven. Ik zou op dit moment kunnen informeren waarom de dood van een straatkind je zo heeft opgewonden.’

‘Die poging zou verspilde moeite zijn.’

‘Ah.’ Hazan bleef hem glimlachend aankijken. ‘Ik zie dat de dag nog niet rijp genoeg is voor eerlijkheid.’

‘Als ik inderdaad opgewonden zou zijn,’ zei de prins, die iets van zijn zelfbeheersing verloor, ‘dan is dat ongetwijfeld een symptoom van mijn enthousiasme om je te helpen herinneren dat mijn vader je voor deze vrijpostigheid zou hebben laten opknopen.’

‘Dat is correct,’ zei Hazan zacht. ‘Al bedenk ik ook ineens dat jij niet je vader bent.’

Met een snelle beweging tilde Kamran zijn hoofd op. Zonder na te denken trok hij zijn zwaard uit zijn schede en pas toen hij de nog maar net ingehouden pret in de ogen van de minister ontdekte remde hij zijn bewegingen af en liet hij zijn hand als bevroren op het gevest rusten.

Kamran was van slag.

Hij was meer dan een jaar van huis geweest; hij was vergeten hoe hij een normaal gesprek moest voeren. Hij had lange maanden doorgebracht in dienst van het rijk, had grenzen verdedigd, woordenwisselingen gehad en gedroomd over de dood.

De rivaliteit tussen Ardounia en het zuiden was al zo oud als de wereld zelf.

Ardounia was een ontzagwekkend rijk – het grootste ter wereld – en hun belangrijkste zwakke plek was zowel een goedbewaard geheim als een bron van onmetelijke schaamte: ze kampten met een dreigend watertekort.

Kamran was trots op Ardounia’s bestaande qanatsysteem, de intuïtieve stelsels die water vanuit aquifers – ondergrondse watervoorraden – naar bovengrondse reservoirs vervoerden. De mensen waren hiervan afhankelijk voor drinkwater en irrigatie. Het probleem was dat qanats geheel overgeleverd waren aan de beschikbaarheid van grondwater, wat inhield dat grote stukken van het Ardounse rijk eeuwenlang onbewoonbaar waren geweest – een probleem dat slechts verlicht kon worden per schip door zoetwater vanaf de Mashti-rivier in te voeren.

De snelste route naar die immense waterweg bevond zich helemaal in het laagste punt van Toulan, een klein, naburig rijk dat tegen de zuidelijkste grens van Ardounia aan lag. Toulan was net een vlo die ze maar niet uit hun pels konden schudden, een parasiet die niet te verwijderen of uit te schakelen viel. Ardounia’s grootste wens was om een aquaduct dwars door het hart van dit zuidelijke rijk te bouwen, maar de koningen ervan weigerden decennium na decennium om zich gewonnen te geven. Toulans enige vreedzame aanbod in ruil voor een dergelijke toegang tot hun water was een zware, rampzalige belasting die zelfs voor Ardounia te hoog was. Ze hadden al diverse keren geprobeerd om Toulan eenvoudigweg met geweld in te nemen en de bevolking uit te dunnen, maar het Ardounse leger had als gevolg daarvan verbluffende verliezen geleden – Kamrans eigen vader was bij een van die pogingen gesneuveld – en niemand in het noorden begreep hoe dat mogelijk was.

Tussen beide rijken was een haat gegroeid die wel iets weghad van een onbegaanbaar gebergte.

Bijna een eeuw lang was de Ardounse marine gedwongen geweest om een veel gevaarlijkere weg naar het water te nemen, waarbij ze vele maanden moesten reizen om bij de woeste rivier te komen. Het was wat dat betreft een geluk dat Ardounia niet alleen gezegend was met een voorspelbaar regenseizoen, maar ook met ingenieurs die indrukwekkende afwateringsreservoirs hadden gebouwd om regenwater op te vangen en jarenlang te kunnen bewaren. Maar dan nog leken de wolken tegenwoordig minder vol van water en raakten de regenopvangbassins steeds leger.

Elke dag weer bad Kamran om regen.

Het Ardounse rijk was officieel niet in oorlog – nog niet – maar Kamran had wel geleerd dat ook vrede op bloederige wijze in stand gehouden werd.

‘Uwe Hoogheid.’ Bij Hazans aarzelende stem schrok de prins op en keerde hij terug naar het hier en nu. ‘Vergeef me. Ik sprak zonder na te denken.’

Kamran keek op.

De details van de gang waarin hij stond werden opeens heel helder en scherp: de glanzende marmeren vloeren, de hoge zuilen van jade, de nog hogere opaliserende plafonds. Hij voelde het versleten, leren gevest van zijn zwaard tegen zijn handpalm drukken en werd zich steeds een beetje meer bewust van het spierstelsel van zijn lichaam, het compacte gewicht dat hij altijd bij zich droeg, maar waar hij zelden echt bij stilstond – de zwaarte van zijn armen, het gewicht van zijn benen. Hij dwong zich het zwaard terug in de schede te steken en heel kort zijn ogen te sluiten. Hij rook rozenwater en verse rijst; er haastte zich een bediende langs met een koperen dienblad vol hapjes voor bij de thee.

Hoelang was hij in zijn gedachten verzonken geweest?

Kamran was de laatste tijd wat nerveuzer geworden en raakte sneller afgeleid. De recente toename in het aantal Toulaanse spionnen dat op Ardouns grondgebied werd aangetroffen had zijn slaap weinig goed gedaan. Het zou op zich al een verontrustende ontdekking zijn geweest, maar de informatie werd verzwaard door zijn eigen talloze zorgen, want de prins vreesde niet alleen voor hun reservoirs, maar had tijdens zijn recente tocht en acties door het land ook dingen gezien die hem nog steeds niet lekker zaten.

De toekomst leek somber en zijn rol daarin nogal grimmig.

Zoals van hem werd verwacht had hij zijn grootvader in zijn afwezigheid voorzien van regelmatige verslagen. Ze meest recente brief stond vol met nieuws uit Toulan, een klein koninkrijk dat door de jaren heen steeds krachtiger werd. Geruchten over ongeregeldheden en slinkse politieke ingrepen werden met de dag sterker, en ondanks de oppervlakkige vrede tussen beide rijken vermoedde Kamran dat een oorlog al snel onvermijdelijk zou blijken.