Marissa Meyer bij Blossom Books:

THE LUNAR CHRONICLES

Cinder

Scarlet

Cress

Levana

Winter

Alle Sterren

Iko

Iko. Opstand

Harteloos

THE RENEGADES

Alter ego

Aartsrivaal

Apocalyps

VERGULD

Verguld

Vervloekt

Colofon

Laat de wereld weten wat je vindt van #Vervloekt

Vind de auteur: @marissameyerauthor

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 285 / IPP122201

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2022 by Rampion Books, Inc. All rights reserved.

Published in agreement with Juill Grinberg Literary Management, LLC.

Oorspronkelijke titel: Cursed

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagillustraties: © 2022 Tim O’Brien

Omslagontwerp: Rich Deas en Kathleen Breitenfeld

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of ga naar blossombooks.nl.

Lieve Nederlandse en Vlaamse lezers,

Toen ik Verguld schreef, was een van de constante uitdagingen dat ik het bekende verhaal van Repelsteeltje wilde laten plaatsvinden in een wereld van poltergeister, een betoverd woud en de Wilde Jacht – en tegelijkertijd de belangrijkste elementen van het sprookje wilde behouden: de leugens, de ruilafspraken, de drie nachten waarin stro tot goud gesponnen moest worden en… een huwelijksaanzoek.

Maar het verhaal van Repelsteeltje slaat eenvoudigweg een langere periode over: de tijd vanaf het huwelijk tussen de molenaarsdochter en de koning tot aan het moment dat haar mysterieuze hulpje opduikt om zijn beloofde prijs op te halen: het eerstgeboren kind. Dat gaf mij een heel nieuwe uitdaging: verzinnen hoe ik een leegte van negen maanden kon opvullen zonder dat het oorspronkelijke verhaal me daarbij hielp. Dit was een soort vrijheid die wij hervertellers van sprookjes maar zelden krijgen, en een opgave waar ik me gretig op toelegde.

Het resultaat is het boek dat je nu in handen hebt, en ik hoop van harte dat het verhaal dat nu voor je ligt je verrast, nieuwsgierig maakt en betovert terwijl je ontdekt hoe het verdergaat met Serilda en Gold.

Het is mij dan ook het allergrootste genoegen om jullie opnieuw mee te nemen naar Kasteel Adalheid…

Liefs,

Marissa Meijer

Deze is voor de schrijvers, de dromers, de makers – van de ene verhalenverteller aan de andere

Wees nu maar stil, dan vertel ik je een verhaal.

Het begint diep in het hart van Verlohren, het land van de verloren zielen. Al vanaf de eerste keer dat mensen werden begraven in vochtige, vruchtbare grond of op een rituele brandstapel de zee op dreven, werden hun zielen naar Verlohren geleid door de immer brandende lantaarn van Velos, de godheid van dood en wijsheid. Ze werden meegenomen om te rusten en te dromen en om eens per jaar, in het licht van de Rouwmaan, als geesten terug te keren naar de sterfelijke wereld, waar ze één nacht mogen doorbrengen in het gezelschap van de dierbaren die ze hebben moeten achterlaten.

Nee, nee, natuurlijk gebeurt dat nu niet meer. Dit was heel lang geleden. Maar ssst, luister.

Velos had altijd al over de onderwereld geheerst, maar vroeger was die daar niet alleen. Vroeger dwaalden er monsters door het duistere koninkrijk en vulden zielen de spelonken met hun gelach en gezangen.

En er waren ook demonen. Kwaadaardige wezens, de belichaming van alles wat verdorven en wreed is, ontstaan uit de zonden en schaamte van de mensen. Zodra mensen door de poort van Verlohren naar binnen kwamen, vloeide hun wanhoop bij elke stap langzaam weg en bevlekte de brug die onze wereld verbond met de wereld hierna. Vanaf daar sijpelde de wanhoop door in de rivier eronder. Vanuit die giftige wateren werden de demonen geboren, belichaamde schoonheden, gevormd uit de spijt, de geheimen en de zelfzuchtige daden die de stervelingen na hun dood nog met zich meedroegen. Vandaag de dag noemen we deze demonen de Duisteren.

Naarmate de eeuwen verstreken, namen hun aantallen toe, en na verloop van tijd werden deze Duisteren rusteloos. Ze verlangden naar onafhankelijkheid. Ze hunkerden naar een leven voorbij de glinsterende spelonken en de mistige moerassen van Verlohren. Ze benaderden Velos en vroegen om toestemming om de sterfelijke wereld te betreden, zodat ze konden staren naar een hemel vol sterrenbeelden, de zilte wind op hun tong konden proeven en het warme zonlicht konden voelen op hun ijskoude huid.

Maar Velos negeerde hun smeekbedes, want zelfs godheden zijn soms dwaas.

Of misschien werd de godheid niet zozeer gedreven door dwaasheid, maar door wreedheid, toen die besloot de demonen op deze wijze gevangen te houden, eeuw na eeuw na eeuw. Of wellicht was het wel wijsheid. Demonen die geboren zijn uit verdorvenheid zijn tot niets anders in staat dan jaloezie, wreedheden en bedrog. Wie weet kende de godheid de waarheid al: er was voor deze wezens geen plek onder de mensen die, ondanks hun vele fouten, ook hadden bewezen een waardig leven vol goedheid te kunnen leiden.

De Duisteren hielden op met vragen om vrijheid, en in plaats daarvan wachtten ze af. Zo slim waren ze wel.

Honderden jaren wachtten ze af.

Ze keken rond, luisterden en smeedden hun plannen.

Tot tijdens een Rouwmaan de hemel zo bewolkt was dat de ronding van de maan aan het zicht werd onttrokken. Terwijl Velos de lantaarn bij de poort omhooghield en de verloren zielen toonde hoe ze konden terugkeren naar de bovenwereld, dromden de Duisteren opeens naar voren.

Ze drongen zich door de massa wachtende zielen heen. Ze slachtten de beesten die hen probeerden tegen te houden. Op de hellehonden, Velos’ geliefde dienaren, waren ze voorbereid – ze hadden repen uit het vlees van hun eigen lichamen gesneden om de honden te lokken, en waren daarin succesvol. De honden waren gunstig gestemd, de goden onvoorbereid, en de demonen konden de brug met gemak bestormen.

In een wanhopige poging de horde tegen te houden veranderde Velos van gedaante en nam diens dierlijke vorm aan: de grote, zwarte wolf waarvan nog steeds wordt beweerd dat hij de poort naar Verlohren bewaakt. Het dier was zo groot als een huis, met een inktzwarte vacht, reusachtige, uitstekende hoektanden en twee fonkelende ogen die als brandende vlammen vanuit de diepe oogkassen om zich heen keken.

De Duisteren waren echter niet bang.

Degene die de Erlkönig zou worden, tilde een boog op die hij eigenhandig had gemaakt uit de botten van helden en de pezen van krijgers. Uit zijn pijlkoker nam hij een pijl met veren aan het uiteinde die hij vervaardigd had uit de vingernagels van dode kinderen. De pijlpunt was gesneden uit de opgedroogde en verharde tranen van hun moeders.

De demon zette de pijl op de boog, richtte en vuurde hem af.

Recht in het hart van de godheid van de dood.

De wolf brulde het uit en struikelde van de brug af, zo de diepten van de kolkende rivier in.

Op de plek waar Velos neerkwam, bleef de pijl die diens hart had doorboord, diep in de rivierbedding steken en sloeg hij zijn wortels uit. Vanaf die plek zou hij blijven groeien, tot ver voorbij de brug en door de poort heen. Een grote els die voor eeuwig zou proberen de hemel te bereiken.

Velos zou die dag niet sterven, voor zover goden daar al toe in staat zijn. Maar terwijl de godheid van de dood machteloos op de bodem van de rivier lag, denderden de Duisteren boven diens hoofd over de brug, met hun koning voorop. Ze kwamen uit in de gitzwarte nacht. Felle regen kletterde in vlagen tegen hun prachtige gezichten terwijl de Rouwmaan zich schuilhield achter bliksem en donder, en ervoor koos geen getuige te zijn van de gruwelen die zojuist op de wereld van de stervelingen waren losgelaten.

Hoofdstuk 1

Serilda hield op met vertellen om te kijken of de kinderen eindelijk in slaap waren gevallen.

Na een ogenblik opende Nickel zijn slaperige ogen. ‘Is het verhaal nu al klaar?’

Serilda schoof iets naar hem toe. ‘Je zou zo langzamerhand wel moeten weten,’ fluisterde ze, terwijl ze een van de lokken van zijn pluizige blonde haar gladstreek, ‘dat de beste verhalen nooit echt klaar zijn. Ik zou zelfs willen zeggen dat “ze leefden nog lang en gelukkig” een van mijn favoriete leugens is.’

Hij geeuwde. ‘Ja, misschien. Maar wel een heel fijne leugen.’

‘Ja, dat zeker,’ stemde ze in. ‘En nu stil. Het is tijd om te gaan slapen. Morgen vertel ik verder.’

Hij sputterde niet tegen, maar rolde zich op zijn zij om de kleine Gerdrut wat meer plek te geven. Zij lag tussen Nickel en Hans in geklemd, en Fricz en Anna lagen in onhandige houdingen aan het voeteneinde van het matras. De vijf kinderen hadden besloten om in Serilda’s bed te slapen, ook al hadden ze allemaal een eigen bed gekregen in de gangen waar alle bedienden verbleven. Ze vond het niet erg. Er was iets aan die wirwar van over elkaar heen geslagen ledematen en open monden, de gesloten oogleden met de licht blauwe huid en het gemompelde gemopper dat iemand te veel van de deken had dat haar hart vervulde van iets wat je bijna tevredenheid zou kunnen noemen.

Wat hield ze toch van deze kinderen.

Wat vond ze het toch erg wat hun was aangedaan. Ze had zichzelf gekweld met schuldgevoelens in de wetenschap dat ze het allemaal aan haar te danken hadden. Aan haar en haar verraderlijke tong die maar niet kon stoppen met verhalen vertellen. Aan haar verbeelding, die haar al zo lang als ze zich kon herinneren meevoerde, naar zo veel denkbeeldige werelden… maar die haar nooit iets anders dan problemen had opgeleverd. Een heel leven vol pech en ongeluk.

Met als dieptepunt van alles: de levens die deze vijf kostbare kinderen waren afgenomen.

Maar ze bleven haar vragen om verhaaltjes te vertellen, dus wat kon ze daarop zeggen? Ze kon hun niets weigeren.

‘Slaap zacht.’ Ze trok de dekens omhoog tot aan Nickels kin en bedekte zo het bloed dat uit het gat in zijn borst door zijn pyjama heen was gedrongen, op de plek waar de raven van de Erlkönig zijn hart eruit hadden gehaald en opgevreten.

Ze boog naar voren en drukte een vlugge kus op Nickels slaap. Ze moest een grimas onderdrukken bij het gevoel van zijn koele, glibberige huid. Alsof zelfs de lichtste aanraking zijn schedel zou kunnen verbrijzelen, alsof hij zo broos was als herfstbladeren in het knuistje van een kind. Geesten waren geen tere wezens, ze waren al dood en er kon hun verder weinig gebeuren. Maar ze verkeerden in een staat ergens tussen hun sterfelijke gedaante en die van ontbindend lijk, en als zodanig was het net alsof hun verschijning niet goed wist waar ze moest eindigen, of hoeveel ruimte ze eigenlijk mocht innemen. Als je naar een geest keek, was het net alsof je een soort luchtspiegeling zag, met randen die bewogen en vervaagden in de lucht. Een aanraking voelde als het meest onnatuurlijke ter wereld. Een beetje alsof je een dode slak aanraakte die in de zinderend hete zon was achtergelaten om weg te rotten. Maar dan… kouder.

Toch hield Serilda met hart en ziel van de vijf geesten, en ook al zat ze niet langer in haar eigen lichaam, werd ze gevangengehouden in een spookkasteel en kon ze haar eigen hart niet langer voelen kloppen, ze zou hun nooit laten merken hoe graag ze zich van hen wilde losmaken als een van hen haar omhelsde of zijn dode handje in de hare liet glijden.

Serilda wachtte tot ze er zeker van was dat Nickel sliep, en Gerdrut lag ondertussen te snurken met een volume dat best indrukwekkend was voor zo’n klein kind. Ze schoof voorzichtig van het bed en draaide de lantaarn op het nachtkastje wat verder dicht om het licht te dimmen. Ze liep naar een van de glas-in-loodramen met uitzicht op het grote meer rondom het kasteel, waar het licht van de avondzon op het water glinsterde.

Morgen vond de zomerzonnewende plaats.

Morgen zou ze in het huwelijk treden.

Een zacht klopje op de deur onderbrak Serilda’s gedachten voordat ze konden omslaan in wanhoop. Ze liep met lichte tred en grote passen over het vloerkleed om de kinderen niet te storen en deed open.

Manfred, de koetsier van de Erlkönig en de eerste geest die Serilda ooit had ontmoet, stond voor haar deur. Ooit, lang geleden, had Manfred de koning en koningin van Adalheid gediend, maar hij was omgekomen bij de slachtpartij die de Erlkönig en zijn Duisteren hadden aangericht toen ze alle bewoners van het kasteel vermoordden om het zich te kunnen toe-eigenen. Manfreds dood was, zoals die van velen, absoluut gruwelijk geweest – hij was vermoord doordat iemand een ijzeren beitel in zijn oogkas ramde. Die beitel stak nu nog steeds uit zijn schedel en het bloed droop langzaam uit de kas, tot in alle eeuwigheid. Na al die tijd was Serilda gewend geraakt aan de aanblik ervan en ze begroette Manfred met een glimlach.

‘Ik verwachtte je vanavond niet.’

Manfred maakte een buiging. ‘Zijne Duisterheid verzoekt om je aanwezigheid.’

Haar glimlach zakte heel snel weg. ‘Natuurlijk doet hij dat,’ zei ze zuur. ‘De kinderen zijn zojuist in slaap gevallen. Geef me een ogenblik.’

‘Neem de tijd. Ik heb er niets op tegen om hem te laten wachten.’

Serilda knikte hem veelbetekenend toe en sloot de deur. Manfred en de andere geesten waren dan misschien in dienst van de Duisteren, maar ze hadden een hartgrondige hekel aan hun meesters. Ze probeerden dan ook allerlei onopvallende manieren te vinden om de Erlkönig en de leden van zijn hof te ergeren. Het waren kleine uitingen van opstandigheid, maar ze wáren in elk geval opstandig.

Ze bond haar lange haar samen in twee vlechten. Ondertussen bedacht ze dat veel meisjes, wanneer ze werden gevraagd om voor hun toekomstige echtgenoot te verschijnen, misschien wat kleur in hun wangen zouden knijpen of wat rozenwater op hun sleutelbeen zouden deppen. Zelf kwam Serilda veel meer in de verleiding om een dolk in haar kous te stoppen, voor het geval zich een gelegenheid zou voordoen om die in de keel van haar verloofde te steken.

Ze wierp nog een laatste blik op de kinderen en merkte op dat ze er niet echt uitzagen alsof ze sliepen. Ze waren net iets te bleek, hun ademhaling was te stil. Zo roerloos op het bed zagen ze er heel dood uit.

Totdat Gerdruts hoofdje opzij rolde en ze een geluid produceerde als twee molenstenen die over elkaar schoven.

Serilda beet op haar lip om niet te lachen en wist weer waarom ze dit allemaal deed.

Voor hen.

Alleen maar voor hen.

Ze draaide zich om en verliet stilletjes haar kamer.

Serilda had zich de route naar de vertrekken van de Erlkönig in haar hoofd geprent, maar ze was Manfred desondanks dankbaar voor zijn gezelschap toen ze samen door de gangen liepen die werden verlicht door fakkels en waar griezelige wandtapijten hingen met daarop de meest groteske taferelen van jachthonden en uiteengereten prooidieren. Ze was zo onderhand gewend geraakt aan de onheilspellende, griezelige schaduwen in de kasteelgangen, al had ze niet het idee dat ze zich hier ooit op haar gemak zou voelen. Niet zolang er om elke hoek een Duistere kon staan die op haar neerkeek, of een of ander bovenmenselijk monster dat haar met hongerige ogen gadesloeg.

Binnenkort zou ze de koningin van dit paleis zijn, al betwijfelde ze of die positie haar meer veiligheid zou bieden. De demonen en wezens die hier al lang voor haar tijd rondwaarden, hadden met hooghartige gelaatsuitdrukkingen en spottende opmerkingen duidelijk gemaakt dat ze nog liever het vlees van haar botten zouden scheuren dan dat ze zouden buigen voor een sterfelijke koningin.

Ze probeerde het maar niet al te persoonlijk op te vatten.

‘Kijkt iedereen er al naar uit om alle festiviteiten weer achter de rug te hebben?’ vroeg Serilda toen ze samen met Manfred door de doolhofachtige gangen wandelde.

Manfred reageerde met zijn gebruikelijke monotone stem: ‘Geenszins, mijn koningin.’ In tegenstelling tot de onverschilligheid van de Duisteren – of misschien juist wel vanwége hun desinteresse – hadden de geesten zich vrij hoffelijk aangepast aan Serilda’s hogere status. Vele gebruikten inmiddels al koninklijke aanspreektitels als ‘Majesteit’ en ‘Koningin’ en zo af en toe zelfs ‘Uwe Stralendheid’. ‘Ik heb begrepen dat de meeste de voorbereidingen voor de bruiloft juist zien als een welkome afleiding.’

‘Een afleiding van wat?’

Hij wierp haar een zijdelingse blik toe met zijn ene, goede oog en een subtiele grijns trok zijn grijzende baard licht omhoog. ‘Van ons dagelijks leven,’ zei hij droogjes. Met een schouderophaling voegde hij eraan toe: ‘Of het gebrek daaraan.’

Serilda fronste haar wenkbrauwen. Manfred en veel van de andere geesten waren al eeuwen geleden gestorven, maar hun dood bleef overduidelijk een gevoelig onderwerp, een soort open wond. In veel gevallen zelfs letterlijk.

‘Manfred,’ zei ze langzaam, ‘kun jij je herinneren dat je de voormalige koninklijke familie hebt gediend? De familie die hier woonde voordat de Duisteren kwamen?’

‘Ik herinner me vrij weinig van het leven in het kasteel voor die tijd. Maar ik weet wel dat ik een gevoel van…’ Hij dacht een hele poos na over zijn woorden en leek heel eventjes een beetje melancholiek te klinken toen hij zei: ‘Trots koesterde. Over mijn werk. Al zou ik je niet kunnen vertellen waar ik dan zo trots op geweest moet zijn.’

Serilda schonk hem een licht glimlachje, en zijn open blik leek onmiddellijk te verdwijnen en weer stoïcijns te worden. Ze zou wel meer willen zeggen en meer willen aandringen, hem aansporen om zich iets te herinneren, wat dan ook, maar het had geen zin. Al zijn herinneringen aan de voormalige koninklijke familie waren hem ontnomen toen de Erlkönig de prins en zijn naam vervloekte en de hele koninklijke familie uit de geschiedenis wiste.

Niemand anders was hiervan op de hoogte, maar die prins bevond zich nog steeds onder hen. Een vergeten prins.

Tegenwoordig kenden de mensen van Adalheid hem als Vergoldetgeist. De Gulden Geest.

Anderen noemden hem poltergeist. Spinner van goud.

Zij kende hem eenvoudigweg als Gold. De jongen die haar leugens had ondersteund, die goud had gesponnen van stro om haar het leven te redden, keer op keer. Die zo geheel onbedacht de gouden kettingen had gesponnen waarmee de Erlkönig een godheid gevangen wilde nemen.

Zelfs Golds eigen herinneringen waren hem afgepakt. Hij herinnerde zich helemaal niets. Niets over zijn leven. Niets over zijn dood. Niets uit de tijd voordat hij een vervloekte jongen was, een poltergeist die gevangenzat op deze afschuwelijke plek. De Erlkönig had zelfs zijn naam uit de geschiedenis laten verdwijnen – uit boeken en van grafstenen. Gold had niet geweten dat hij een prins was tot Serilda hem de waarheid vertelde over wat hem en zijn familie was overkomen. Hij was vervloekt. De anderen… vermoord. Allemaal uitgeroeid, uit wraak tegen de prins die de grote liefde van de Erlkönig had gedood – de grote jageres, Perchta. Tot op de dag van vandaag reageerde Gold er sceptisch op wanneer Serilda erover begon.

Maar die dingen vond Serilda allemaal niet belangrijk. Zijn naam. Zijn nalatenschap.

Wat voor haar telde, was dat Gold de vader was van haar ongeboren kind.

Wat voor haar telde, was dat zij hem, in een daad van pure wanhoop, dit ongeboren kind had beloofd in ruil voor zijn hulp om nogmaals goud te spinnen van stro.

Wat voor haar telde, was dat ze een beetje verliefd op hem was.

Goed, misschien… misschien wel meer dan een beetje.

‘Ik vermoed dat je een belangrijke functie hebt gehad,’ zei ze terwijl ze met Manfred door een hele reeks zitkamers liep. ‘Zeker weten hoger dan die van koetsier. Misschien wel de persoonlijke bediende van de koning. Of koninklijk raadgever. Daarom kun je je maar zo weinig herinneren. Ik durf te wedden dat je er alle reden toe had om trots te zijn.’

Manfred zweeg. Ze had hem tijdens die nachtelijke wandelingen iets verteld van wat zich hier had afgespeeld. Wat de koninklijke familie was overkomen. Wat hém en al die andere mensen was overkomen die zo onfortuinlijk waren om zich binnen deze kasteelmuren te bevinden op het moment dat de Erlkönig zijn wraak ten uitvoer bracht. Ooit had ze dat verhaal aan Gold verteld in de overtuiging dat ze het allemaal ter plekke aan het verzinnen was geweest, maar inmiddels wist ze dat het de waarheid was. Ongetwijfeld een geschenk van Wyrdith – godheid van verhalen, geluk, leugens en lot – en haar zegenbrenger.

Niets van het tragische verleden van het kasteel kwam als een verrassing voor hen die al honderden jaren gedwongen waren de Duisteren te dienen. Ze wisten allemaal wel dat hun íéts afschuwelijks was overkomen. Velen hadden de verwondingen om het te bewijzen. Sommigen hadden nog wat flarden van herinneringen aan hun vroegere leven. Ze droegen kleren die pasten bij diverse functies van het kasteelleven, van kamermeisjes tot schildknapen tot kleurig uitgedoste hovelingen, maar die voormalige status had voor de Duisteren geen enkele betekenis.

Het was niet lastig voor te stellen dat zij een koningshuis hadden gediend toen de Erlkönig het kasteel binnenviel en iedereen afslachtte, ook al konden ze zich de gezichten en namen van hun heersers niet herinneren en wisten ze ook niet of het koningspaar gevreesd of geliefd was.

Niemand wist dat Gold, de bemoeizuchtige poltergeist, hun vergeten prins was. Die waarheid durfde ze niemand te vertellen. Ze kon het risico niet nemen dat de Erlkönig zou ontdekken dat zij het wist, en ze kon er niet op vertrouwen dat anderen er het zwijgen toe deden. Hoe graag ze sommige geesten ook mocht, hun zielen waren eigendom van de Erlkönig. Hij stond hun misschien bepaalde vrijheden toe, maar uiteindelijk dienden ze hem te gehoorzamen.

Ze hadden geen keus.

Dat gold evengoed voor de kinderen die ze slapend in haar kamer had achtergelaten. De Erlkönig deed alsof zij een geschenk voor haar waren geweest. Persoonlijke bedienden voor zijn koningin. Maar ze waren ook zijn spionnen. Of dat konden ze zijn als zij de Erlkönig een reden gaf om haar in de gaten te willen houden.

Niemand in dit kasteel was te vertrouwen.

Niemand. Behalve…

Ergens voor hen viel haar oog op een gouden glinstering. Een dunne draad zat rond de onderkant van een kaars aan een van de muurkandelaars gewikkeld. Het was een uiterst klein detail dat je gemakkelijk over het hoofd zou kunnen zien. Wat iedereen ook deed.

Maar in de afgelopen weken had Serilda zich aangeleerd om juist op dergelijke kleine details te letten.

Ze rechtte haar rug. ‘Bedankt, Manfred, maar je hoeft de rest van de weg niet met me mee te gaan. Vanaf hier vind ik het wel.’

‘Ik vind het niet erg, milady.’

‘Ik weet dat je het niet erg vindt. Maar ik moet uiteindelijk toch ook leren om zelf door dit doolhof heen te komen. En ik kan wel een momentje gebruiken om… mezelf moed in te spreken.’

Er gleed iets van medelijden over zijn gelaat. ‘Uiteraard, milady,’ zei hij met een buiging. ‘Dan zal ik je nu weer alleen laten.’

‘Dank je, Manfred.’

Hij liep weg met dezelfde stugge houding en afgemeten passen die hem altijd kenmerkten, en Serilda bedacht dat hij een van de ware galante heren was in dit kasteel, omringd door alle demonen en hun harteloze lichtzinnigheid.

Zodra hij de hoek om was, liet Serilda haar schouders zakken en ontspande ze zich. Ze stak haar hand uit naar de kaars en trok de lus gouddraad omhoog tot over de vlam heen. Ze wikkelde de draad rond haar vinger en keek de gang in.

Schaduwen en stilte.

‘Kom maar tevoorschijn, Gold,’ zei ze met een glimlach. ‘Ik weet dat je er bent.’

Hoofdstuk 2

‘Ben je alweer gevraagd om naar de koningsvertrekken te komen?’

De stem klonk vlak achter haar, zo dichtbij dat ze zich verbeeldde de warmte van zijn adem in haar nek te voelen kriebelen. Ze schrok niet. Ze was Golds plotselinge verschijningen wel gewend. Zijn ziel was vervloekt en aan dit kasteel gekluisterd, net als de hare, maar binnen de kasteelmuren kon hij zich vrijelijk bewegen en hij was in staat om te verdwijnen en verschijnen waar hij maar wilde. Het was een geweldige, magische truc die hij vaak gebruikte – om een geintje met iemand uit te halen, mensen te besluipen en af te luisteren of bespioneren. Hij vond het met name leuk om de kinderen bang te maken door opeens tevoorschijn te springen, en soms drong hij door hen heen, aangezien hij dwars door geesten kon lopen. De kinderen deden dan alsof ze kwaad werden, ook al giechelden ze vol verwarring.

Hij had geprobeerd Serilda de truc aan te leren, maar het was een stuk lastiger dan hij deed voorkomen. Tot nu toe was het haar pas één keer gelukt, en ook al was het haar bedoeling geweest om zichzelf naar het boudoir van de koningin te verplaatsen, ze was terechtgekomen in de wijnkelder, met een knallende koppijn bovendien.

Ondanks Golds nabijheid en de subtiele dans van zijn adem op haar huid klonk zijn stem licht geïrriteerd. Met een jaloezie die hij voor haar verborgen had willen houden vanaf het moment dat de koning hun verloving bekendmaakte, maar die steeds duidelijker werd nu de huwelijksceremonie naderde.

Serilda vond het vreselijk om hierover tegen hem te liegen. Het was de moeilijkste leugen die ze ooit had verteld.

Gold wist dat de Erlkönig een sterfelijke vrouw wenste, opdat hij een kind kon verwekken. Gold nam aan dat ze met dit doeleinde deze regelmatige bezoekjes aan zijn kamer aflegde – en dat liet ze hem geloven, ook al was het idee alleen al genoeg om haar huid van haar botten te willen krabben.

Wat Gold niet wist – en wat ze hem ook nooit kon vertellen – was dat ze inmiddels al zwanger wás. Al sinds die nacht dat Gold zijn lippen tegen de hare had gedrukt, kusjes had gegeven langs haar kaaklijn, en via haar keel omlaag langs de rondingen van haar borsten. Ze waren maar één keer intiem geweest, en Serilda voelde nog steeds een heerlijke rilling door haar heen tintelen als ze terugdacht aan zijn nabijheid, zijn aanraking en de manier waarop hij haar naam had gefluisterd als een gedicht. Die nacht, in die hartstocht, hadden ze een kind verwekt.

De eerstvolgende keer dat ze Gold had gezien, had de Erlkönig hem met gouden ketenen opgehangen aan de buitenmuur van de burchttoren – diezelfde ketenen die de poltergeist had gesponnen in een poging Serilda’s leven te redden. Zodra de koning hoorde in welke toestand Serilda verkeerde, had hij dit plan bedacht om met haar te trouwen en zich het kind toe te eigenen. Als ze ook maar iemand de waarheid vertelde, zou hij de zielen van de kinderen die haar zo dierbaar waren nooit bevrijden, zodat ze verder konden naar Verlohren. Dan zouden ze voor eeuwig hier gevangen zitten, als slaven van de Duisteren.

Dat mocht ze niet laten gebeuren. En dus kon ze haar geheim aan niemand doorvertellen.

Zelfs niet aan Gold.

Juist niet aan Gold.

‘Ja,’ zei ze, zodra ze er zeker van was dat haar stem niet zou trillen. ‘Ik ben opnieuw gesommeerd om het monster een bezoek te brengen.’ Ze draaide zich om en keek Gold in de ogen. ‘Heb ik even geluk.’

Ze deed geen moeite om haar minachting voor haar verloofde te verbergen, niet tegenover Gold. Deze regeling met de koning was nooit haar keuze geweest. Het was geen huwelijk uit liefde. Ze wist niet eens of het wel een verstandshuwelijk genoemd kon worden. Zo verstandig was het in elk geval niet, niet voor haar. Dit was tenslotte de man die haar moeder had ontvoerd toen Serilda nog maar heel klein was, die haar vader voor dood had achtergelaten, die vijf onschuldige kinderen had vermoord om haar een lesje te leren – en dat was nog maar het topje van zijn ijsberg aan gruwelen. Hij had families verscheurd, levens beëindigd in een opwelling en hij joeg op magische dieren – in sommige gevallen zelfs tot hun hele soort was uitgestorven.

Ze kon Golds gevoelens van jaloezie niet wegnemen. Hij geloofde dat de Erlkönig haar ten huwelijk had gevraagd en inmiddels al zijn bed met haar deelde. Ze kon hem de waarheid weliswaar niet vertellen, maar ze zou hem nooit laten geloven dat ze ook maar iets anders dan walging voelde voor de koning.

Ze moest het spel meespelen en deze leugens in stand houden, zodat ze uiteindelijk zou bereiken waar het haar om te doen was: vrijheid voor de zielen van de kinderen. De Erlkönig had beloofd hun zielen te laten gaan. Hij had beloofd Hans, Nickel, Fricz, Anna en Gerdrut hun vrede te geven.

En in ruil daarvoor zou ze dus voor hem liegen. Ze zou beweren dat het kind in haar buik van hem was. Ze zou hun geheim bewaren.

Maar wat ze niet zou doen, was liefde veinzen voor een man die ze verachtte. Er waren bepaalde leugens die zelfs zij niet over haar lippen kreeg.

Een schaduw gleed over Golds gezicht en ze merkte dat hij zich echt terechtgewezen voelde. Zijn schouders zakten naar voren. ‘Ik hoop dat hij…’ begon hij, maar hij brak de zin af en perste zijn lippen op elkaar alsof hij zojuist in een citroen had gebeten. Hij had even nodig voor hij het opnieuw probeerde. ‘Ik hoop dat hij een… héér is.’

Het woord ‘heer’ spuwde hij uit als een citroenpit, en om een of andere reden werd Serilda daar milder door. Ze wist dat hij zijn best deed om het te begrijpen, om het te accepteren, voor zover dat ging.

Ze slikte moeizaam en legde haar hand op zijn pols.

‘Hij doet me geen pijn,’ zei ze.

Wat in zekere zin ook wel klopte. Hij had haar nooit fysiek pijn gedaan… met uitzondering van die ene keer dat hij haar vervloekte door een pijl met gouden punt door haar pols te steken. Hij raakte haar nauwelijks aan wanneer ze alleen waren, wat een enorm contrast vormde met de overdreven genegenheid die hij haar toonde in de aanwezigheid van anderen. Serilda vroeg zich soms af wat de rest van het hof van de situatie vond. Hun koning – adembenemend knap, rustig, gevaarlijk – die blijkbaar naar háár smachtte. Sterfelijk en volgens iedereen maar heel gewoontjes, met vreemde gouden wielen in haar ogen. In de wereld van de stervelingen hadden die ogen haar bestempeld tot iemand die je moest mijden. Ze was raar. Ze was vervloekt. Ze bracht ongeluk als je te dichtbij kwam.

Maar de Duisteren en hun koning hadden geen last van dergelijk bijgeloof. Misschien wel omdat zíj vaak het soort tegenspoed vormden dat men vreesde.

Misschien geloofden de demonen wel dat de Erlkönig haar juist aantrekkelijk vond vanwege die afwijkingen.

De plooien op Golds voorhoofd trokken weg, een klein beetje maar. Hij knikte haar kort toe en het deed Serilda pijn – ze voelde een heuse steek vlak onder haar ribben – dat ze nu niet méér kon zeggen.

Het was de waarheid: de koning deed haar geen pijn. Ze kroop niet bij hem in bed, vanavond niet, en ook op geen enkele andere avond. Ze zou hem geen kind schenken, of in elk geval niet op de manier die Gold vermoedde.

Het is niet wáár, wilde ze hem toefluisteren. Ze wilde naar voren leunen en haar wang tegen zijn slaap leggen. Ze wilde hem zachtjes tegen de muur duwen en haar lichaam precies passend tegen het zijne drukken. Ik ben niet van hem. Ik zal nooit van hem zijn.

Maar ik wil nog steeds wel van jou zijn.

Ze zei echter niets en liet Golds pols weer los voor ze verder liep door de gangen van het kasteel.

Op weg naar haar wachtende bruidegom.

Gold liep met zachte voetstappen achter haar aan, en ze kon niet anders dan blij zijn dat hij niet was verdwenen. Het was een ware kwelling om bij Gold in de buurt te zijn zolang ze zulke geheimen moest bewaren, maar het was nog veel erger als hij er niet was. In zijn nabijheid kon ze zich in elk geval verbeelden dat hij hetzelfde voelde als zij. Dat het een gedeelde lijdensweg was. Een gezamenlijke wanhoop. Een verlangen naar iets wat ze ooit hadden gehad. Wat een pijnlijk kortstondig moment had gevoeld alsof het méér zou kunnen worden.

Aan het einde van de gang kwamen ze bij een splitsing en ze wist niet meer of ze hier links af of rechts af moest slaan. Ze bleef staan en deed haar best om het zich te herinneren toen Gold zachtjes zuchtte en naar links gebaarde.

Ze glimlachte naar hem, verlegen en dankbaar, maar de ellende die van zijn gezicht afstraalde, bezorgde haar een druk op haar borst. Er zaten gouden vlekjes in zijn ogen die het licht van de fakkelvlammen weerkaatsten. Zijn koperkleurige haar zat warrig, alsof hij er de afgelopen week alleen maar vingers doorheen had gehaald in plaats van een kam. De rij knopen van zijn linnen hemd zat scheef vanaf de plek waar hij een knoopsgat had overgeslagen.

Het was geen bewuste beslissing geweest, maar haar handen lagen al op de stof van zijn hemd voor ze er erg in had. Om de verkeerd geknoopte knoop los te maken.

Onder haar aanraking bevroor Gold opeens als een standbeeld.

Warmte kroop in Serilda’s wangen omhoog, ook al was het een fantoomblos. Ze had geen hartslag, er werd niet langer echt bloed door haar aderen heen gepompt dankzij de vloek die haar ziel van haar sterfelijke lichaam had gescheiden. Maar ze was maar al te bekend met verlegenheid en zeker de laatste tijd ook met verlangens.

Het knoopje schoot los tussen haar vingers door, die inmiddels trilden. Ze streek de stof van het hemd glad en legde de twee kanten van zijn brede kraag netjes naast elkaar tegen zijn hals.

Gold ademde hoorbaar in.

Haar vingers pauzeerden even, lichtjes om de stof van zijn kraag heen geklemd die nu zijn blote hals liet zien, en het kuiltje bij zijn sleutelbeenderen en de lichte sproeten boven aan zijn borstkas.

Ze zou naar voren kunnen buigen. Om hem te kussen. Op die ontblote huid vlak voor haar.

‘Serilda…’

Ze keek op. Zijn ogen straalden zijn talloze vragen uit die een echo vormden van haar eigen gedachten.

Dit kan niet.

We kunnen dit niet maken.

Ik wil dit ook.

Ze legde het topje van haar duim op de sproeten.

Ze wenste zo vurig…

Gold sloot zijn ogen, boog naar voren en drukte zijn voorhoofd tegen het hare aan.

Serilda verstrakte en knoopte zijn hemd snel weer dicht. ‘Het spijt me,’ zei ze ademloos. ‘Ik weet dat we niet zomaar… Ik weet het.’

Als iemand hen zou zien… als er ook maar een gerúcht de ronde deed dat Serilda ontrouw was, waardoor de afkomst van haar kind kon worden betwijfeld, dan zou de Erlkönig haar daar ongetwijfeld voor straffen.

Wat bijna zeker betekende dat hij de kinderen zou straffen.

Ze drukte haar vingers nogmaals tegen Golds borst voor ze zich van hem losmaakte.

‘Ik kan hem maar beter niet laten wachten,’ fluisterde ze. ‘Hoe graag ik dat ook zou willen.’

Gold slikte. Ze sloeg de beweging gade, zag de worsteling in zijn keel, alsof hij woorden probeerde door te slikken waar hij anders in zou stikken.

‘Ik loop wel met je mee tot aan de deur.’

‘Dat hoeft niet.’

Hij glimlachte, ietwat bedroefd, maar ook iets ondeugend. ‘Mocht je het nog niet gehoord hebben, er lopen monsters rond in dit kasteel. Als jou iets overkomt, zou ik het mezelf nooit vergeven.’

‘Mijn beschermheer,’ zei ze plagend.

Maar zijn blik betrok. ‘Ik kan je niet beschermen wanneer het er echt op aankomt.’

Weer voelde ze die druk op haar borst. ‘Gold…’

‘Het spijt me,’ zei hij haastig. ‘Het doet er niet toe. Dit is voorbij zodra we eenmaal onze lichamen hebben gevonden. Zodra we deze vloek verbreken.’

Serilda schoof haar hand in de zijne en kneep stevig in zijn vingers. Dat was het enige waaruit ze allebei hoop konden putten, uit de kans dat ze hun lichamen zouden vinden en de pijl in hun pols konden breken, waarmee de vloek die hen aan dit kasteel verbond ook zou worden verbroken. De kans dat ze ooit weer vrij zouden zijn. ‘Het zal ons lukken,’ zei ze. ‘We zullen deze vloek verbreken, Gold.’

Even verstevigde hij zijn greep, maar hij was de eerste die zich terugtrok. ‘Je kunt maar beter gaan,’ zei hij. ‘Voor iemand ons ziet en de koning vertelt dat je het aanlegt met de poltergeist.’

Hoofdstuk 3

Het eerste wat Serilda dacht toen ze enkele weken geleden voor het eerst de privévertrekken van de koning vanbinnen had gezien, was dat deze man wel wist hoe hij aan verwachtingen moest voldoen.

Er stond geen bed, wat Serilda deed vermoeden dat de Duisteren nooit sliepen, al had ze die vraag nooit daadwerkelijk gesteld. Wel was er een hele verzameling aan prachtige meubels. Stoelen met een hoge rugleuning en elegante sofa’s die netjes gestoffeerd waren met luxe materialen, afgewerkt met zwarte galons met kwastjes. Tafelbladen waren versierd met inlegwerk van parelmoer en ebbenhout. Er lagen dikke vloerkleden van dierenhuiden, zo groot dat Serilda huiverde als ze bedacht van welk wezen ze afkomstig konden zijn.

Een rariteitenkabinet tegen een muur bevatte een collectie van dierenschedels, bijzondere wapens, marmeren beeldjes, met de hand beschilderd aardewerk, in leer gebonden boeken en groteske maskers met wellustige uitdrukkingen. Ze zag de gebruikelijke geweien en hoorns en opgezette dieren die boven wandtapijten waren opgehangen, maar ook kleine, verfijnde wezentjes. Woudzangers die levensecht leken, alsof ze elk moment hun lied zouden laten horen. Levendige vossen die zo van de muur zouden kunnen springen.

Aan de muur ertegenover hing een uitgebreide verzameling landkaarten. Sommige zagen er antiek uit en waren getekend op dierenhuiden en perkament. Sommige noemden plekken op de wereld waar Serilda nog nooit van had gehoord, en waarvan ze ook niet zeker wist of ze wel echt bestonden, met zwierige tekeningen van de vreemdste mythische wezens. Hun namen waren in een net handschrift van verkleurde, rode letters geschreven. Inkanyamba, een lange slang met een paardachtige kop. De gigantische Buto Ijo, een groene trol met puntige hoektanden. Gumiho, een vos met negen staarten. Serilda hield ervan om de wezens te bestuderen, haar vingers over de woorden te laten glijden en de onbekende namen van haar tong te laten rollen. Ze vroeg zich steeds weer af of ze echt bestonden. Of ze ergens hier ver vandaan woonden. Ze had aan de donkere kant van de sluier genoeg wezens gezien waarvan ze ooit had gedacht dat die alleen in sprookjesverhalen bestonden, dus ze zou het zo geloven.

Alles bij elkaar waren deze vertrekken weliswaar donker en somber, maar op hun eigen bizarre manier toch ook weer knus. Als er ergens hout was gebruikt, dan was het altijd gedetailleerd gesneden en versierd, en gepolijst tot het glom en glansde. Alle stoffen in de kamer, hoe groot of klein de stukken ook waren – van gordijnen tot sierkussens – waren zwart of hadden de kleur van donkere edelsteentinten en ze waren van de allerhoogste kwaliteit. Elke kaars die er was, brandde.

En er waren héél veel kaarsen. De kamer leek wel een godenaltaar in een of andere drukbezochte tempel.

Het voorwerp in deze kamer dat nog wel het meest kon rekenen op Serilda’s interesse was de hoge staande klok die in een nis bij de haard was gezet. Hij had een koperen slinger die langer was dan Serilda zelf, en een wijzerplaat die niet alleen de uren bijhield, maar ook de fasen van de maan en de jaarlijkse seizoenen. Vier wijzers, allemaal vervaardigd van sierlijke botten, tikten langzaam en regelmatig de cirkel rond. Serilda keek er maar wat graag naar als ze in deze ruimte was.

Deels, misschien wel, omdat zij zelf ook de minuten aftelde tot ze weer mocht vertrekken.

Nu ze hier was op de avond voor de zomerzonnewende, stond er een gedekte tafel bij het balkon, met daarop een karaf bourgognewijn, een blok kaas naast een homp donkerbruin brood en een schaaltje dat overvol zat met donkerrode kersen en glanzende nectarines. Ze had ooit aangenomen dat de Duisteren, met name de deelnemers aan de Wilde Jacht, constant snakten naar het vlees van hun prooi. Ze had zich voorgesteld dat ze het vlees in grote stukken roosterden boven een enorme vuurkuil waar ze dan omheen dansten terwijl de vlammen sisten van het vet dat van de botten droop en de randen van de lendenstukken van wilde zwijnen of hertenbokken langzaam verkoolden tot ze knapperig of zelfs zwart waren. Er werd ook een hoop vlees gegeten in het kasteel, maar de bewoners hadden ook een verfijndere smaak, waardoor de vraag naar vers fruit groot was. Dat was niet eens zo heel anders dan thuis, waar iedereen verrukt was zodra de boomgaarden en velden vol stonden met kleurrijke pruimen, vijgen en wilde bessen… een ware luxe na een strenge winter.

De Erlkönig stond bij het raam. In de verte was een wassende maan te zien boven het Rückgrat-gebergte. Het licht glinsterde over het zwarte, spiegelende oppervlak van het meer.

Serilda nam plaats op een van de gestoffeerde stoelen aan tafel en bediende zich van de kersen. Het huidje knapte en het vruchtvlees smaakte heerlijk. Zoet met een heel klein beetje zuur. Ze wist niet hoe een echte koningin zich van de pit hoorde te ontdoen, dus spuugde ze hem uit op haar vingers en liet hem in een leeg wijnglas vallen voor ze een tweede kers pakte.

En een derde.

Ze dacht aan wat alle anderen in het kasteel geloofden dat er nu in deze kamer gebeurde en ze moest er bijna om lachen. Konden ze zelf maar zien hoe hun zogenaamd tot over zijn oren verliefde koning het grootste deel van deze avonden sleet door haar compleet te negeren.

Vervolgens dacht ze aan Gold, die waarschijnlijk verscheurd werd door wat híj geloofde dat er hier gebeurde, en alle pret zakte in één klap weg.

‘Hoe maakt mijn nageslacht het?’

Ze schrok op uit haar gedachten. De koning stond nog steeds met de rug naar haar toe gekeerd en zijn zwarte haar in de kleur van raven hing losjes over zijn schouders.

Jouw nageslacht bestaat niet, wilde ze zeggen. Dit kind is niet van jou. Zal nooit van jou zijn.

In plaats daarvan legde ze haar hand op haar buik. ‘Ik voel me niet anders. Als ik heel eerlijk ben, begin ik me af te vragen waar iedereen toch altijd maar zo moeilijk over doet.’ Ze hield haar toon luchtig om de zeer ernstige zorgen te verhullen die wel degelijk in haar naar boven borrelden. ‘Ik heb de hele tijd honger, maar dat is niet nieuw.’ Ze pakte een nectarine en zette haar tanden erin. Toen het sap langs haar kin liep, veegde ze het weg met haar mouw en at door. De afkeurende blik die de koning haar schonk, negeerde ze.

Als de Erlkönig een koningin wilde die zich aan de koninklijke etiquette hield, dan had hij geen verstandige keus gemaakt.

‘Is er een vroedvrouw aanwezig in het kasteel?’ vroeg ze. ‘Een van de geesten, misschien? De voormalige koninklijke familie zal er toch vast wel een in dienst gehad hebben? Ik heb zo veel vragen. Het zou fijn zijn om er met iemand over te kunnen praten.’

‘Een vroedvrouw,’ herhaalde de Erlkönig, en Serilda merkte meteen dat het idee nog niet bij hem was opgekomen. ‘Ik zal eens informeren.’

Serilda likte een druppel sap van haar pols voor hij haar mouw zou bereiken.

De koning griste een servet van tafel en wierp het haar toe. ‘Probeer te werken aan je tafelmanieren. Je zult koningin worden, en mijn echtgenote.’

‘Dat is jouw keuze, niet de mijne.’ Aan beleefdheidsvormen deed ze toch al niet meer, zodra ze was aangekondigd als zijn toekomstige gemalin had ze besloten hem ook mooi niet meer met ‘u’ aan te spreken. Ze negeerde het servet en nam nog een hap van de nectarine. Toen ze hem ophad, grijnsde ze naar hem en deponeerde de pit in hetzelfde lege wijnglas als waar de kersenpitten in zaten. Met haar fluwelen rok veegde ze de plakkerige resten van haar vingers, een voor een. ‘Maar als je je voor me schaamt, dan ís er nog tijd om je te bedenken.’

Zijn gezichtsuitdrukking bekoelde iets, wat best een prestatie was, gezien zijn gebruikelijke ijzigheid. ‘Ik hoef je in elk geval niet erg lang te tolereren. Zes maanden. Dat is twee keer knipperen met mijn ogen.’

Ze werd nijdig van wat hij daarmee suggereerde. Hij kon toch op z’n minst proberen niet zo te laten doorschemeren dat hij van plan was haar om te brengen zodra ze haar functie had vervuld?

Uit boosaardigheid brak ze een heel stuk van de kaas af en propte dat in één keer in haar mond, wetende dat dit de lievelingskaas van de koning was. Ze kauwde nog toen ze vroeg: ‘Moeten we jouw kamers delen zodra de ceremonie achter de rug is?’

De koning liet een spottend lachje horen. ‘Geen sprake van. We zullen voortzetten wat we nu doen tot het moment dat we de zwangerschap bekend kunnen maken. Meer is absoluut niet nodig.’

Serilda blies haar adem uit. Wekenlang had ze tegen die vraag aangehikt, en ze voelde zich dan ook duizelig van opluchting nu ze wist dat ze niet hier, bij hem, hoefde te slapen. Ze zouden gewoon blijven doen alsof.

Dat kon ze wel, voorlopig.

Hoelang was ze hier eigenlijk al? Ze keek naar de klok. Er waren amper tien minuten verstreken. Het voelde als een eeuwigheid.

‘Ik vraag me af of we de trouwerij niet beter tijdens de Maan van de Geliefden hadden kunnen houden,’ zei hij. ‘Het leek me wel poëtisch om te kiezen voor de zonnewende, maar zo te merken is mijn bruid nogal ongeduldig.’

‘Het is geen ongeduld dat me parten speelt.’

‘Heb je er niet altijd al van gedroomd om een zomerbruid te zijn?’

Ze snoof. ‘Ik bén geen zomerbruid. Ik ben een zomeroffer.’

De Erlkönig lachte. Het was een geluid dat je zelden hoorde en dat Serilda elke keer een bevredigend gevoel gaf, ook al zat ze daar niet op te wachten.

Het trieste was dat ze het nog meende ook.

Dit werd geen huwelijksceremonie. Het was een rituele offerplechtigheid, en zij was het offer. Zodra de tijd rijp was, zou hij haar slachten en haar het kind ontnemen, van wie ze op een of andere manier al was gaan houden met een wilde oerkracht die haar onbekend was.

Serilda wreef met haar vingers over het litteken op haar pols. In werkelijkheid was haar offer al gebracht, al vanaf het moment dat de Erlkönig een pijl met een gouden punt door haar pols stak en haar ziel vervloekte, die losrukte van haar sterfelijke lichaam en verbond aan dit spookkasteel, zodat ze hier, aan de duistere kant van de sluier, gevangenzat.

Ze had haar lichaam op de vloer van de troonzaal zien liggen, ademend en toch levenloos. Serilda begreep niet goed welke magie daarvoor was gebruikt. Ze voelde niets meer van het regelmatige kloppen van haar hart in haar borst en ook geen hartslag in haar aderen. Ze kon haar adem een eeuwigheid inhouden, en toch bleef ze uit gewoonte in- en uitademen, of misschien wel omdat het haar geruststelde.

En dan was er nog haar ongeboren kind, van wie ze alleen maar kon hopen dat het in orde was. Ze voelde niets van de symptomen die bij een zwangerschap hoorden: niets van de misselijkheid of rugpijn of de dikke enkels waar de vrouwen in Märchenfeld altijd over hadden geklaagd. Ze wist niet of de baby lichamelijk in haar aanwezig was, of dat het kind groeide in het voor dood achtergelaten lichaam dat ergens in het kasteel verborgen lag.

Ze moest maar aannemen dat de Erlkönig niets had gedaan wat schadelijk kon zijn voor de baby, gezien zijn plannen met het kind, en ze vond het echt afgrijselijk om zo op hem te moeten vertrouwen.

Eindelijk verliet de Erlkönig zijn plek bij het raam en pakte zijn wijnglas. Hij aarzelde en richtte zijn blik op haar.

‘Wat?’ vroeg ze. ‘Ik heb er heus geen gif in gedaan.’ Ze hapte overdreven naar lucht. ‘Maar misschien moet ik dat de volgende keer maar proberen.’

‘In dat geval stel ik voor dat je monnikskap neemt. Ik vind de nasmaak daarvan licht zoet en best bevredigend.’ Hij zette het glas aan zijn lippen en bestudeerde haar terwijl hij een slokje nam. Toen hij zijn glas weer omlaagbracht, zei hij: ‘Je ziet jezelf als een verhalenverteller, als ik me niet vergis.’

Serilda ging wat rechter op zitten en ze voelde zich een klein beetje kwetsbaarder nu de koning deze verborgen, geheime kant van haar opgemerkt leek te hebben. ‘Ik ben wel voor ergere dingen uitgemaakt.’

‘Vertel me dan eens een verhaal.’

Ze keek hem nors aan. ‘Daar heb ik nu geen zin in. En probeer me niet voor te schrijven wat ik moet doen. Ik ben niet een van je geesten.’

Zijn lippen krulden geamuseerd op. ‘Het leek me slechts een manier om de tijd te doden.’ Zijn ogen keken veelbetekenend naar de klok, alsof hij had gemerkt dat ze die in de gaten hield.

Ze snoof. ‘Er is eerlijk gezegd wel een verhaal dat ik lang geleden gehoord heb en waarvan ik me altijd heb afgevraagd of het waar is. Ze zeggen dat de Maan van de Geliefden naar jou en Perchta is vernoemd.’

De Erlkönig hield zijn hoofd schuin en keek haar aan zonder iets te zeggen.

‘Het verhaal gaat dat jullie in het licht van die maan jullie geheimste namen met elkaar hebben gedeeld, waardoor jullie lot tot in alle eeuwigheid aan elkaar werd verbonden. Daarom vertellen sommige mensen elkaar tijdens de Maan van de Geliefden hun geheimen, omdat het maanlicht hen dan zogenaamd beschermt.’

‘Bijgelovige nonsens,’ mompelde hij. ‘Iedere dwaas zou moeten weten dat als je werkelijk een geheim wilt bewaren, je het aan niemand moet vertellen, ongeacht welke maan er aan de hemel staat. Maar jullie stervelingen dichten die sprookjes veel te veel waarde toe. Jullie geloven dat het lot wordt bepaald door oude godheden en bijgeloof. Dat elke ramp kan worden toegeschreven aan het maanlicht, de sterren of welk ander belachelijk idee op dat moment ook maar van pas komt. Maar het lot – Fatum en Fortuna – bestaat niet. We hebben slechts de geheimen die we delen en de geheimen die we verbergen. Onze eigen keuzes, of de angst om een keus te maken.’

Serilda staarde hem aan. Hoe vaak hadden de dorpelingen van Märchenfeld haar niet verweten verantwoordelijk te zijn voor hun pech?

Toch kon ze niet negeren dat Wyrdith haar zegenbrenger was. Ze was vervloekt door de godheid van verhalen en voorspoed, en om te beweren dat die dingen onbelangrijk waren, voelde ook niet helemaal juist.

Misschien bestond er wel iets tussenin.

Een plek voor dingen die buiten onze invloed vallen, dingen die door een lotsbestemming worden gestuurd…

Maar ook voor het maken van onze eigen keuzes.

Ze voelde angst in zich omhoogkomen. De tragedie was dat ze zo graag wilde geloven in vrije keuzes. Ze wilde geloven dat zij haar eigen lot in handen had. Maar hoe kon ze dat nog geloven? Ze was een gevangene van de Erlkönig. Ze had keuzes gemaakt en ze had fouten gemaakt. Maar uiteindelijk was haar lot toch voor haar bepaald.

O, de ironie. Wyrdith zat vast hard te schateren, waar die zich ook mocht bevinden.

‘Dus…’ begon ze ietwat onzeker, ‘dat verhaal is niet waar?’

Hij maakte een minachtend geluidje. ‘Dat Perchta en ik namen aan elkaar vertelden in het licht van de Maan van de Geliefden? Nou, nee.’

‘Jammer. Ik vond het wel romantisch.’

De Erlkönig schudde zijn hoofd en vulde zijn wijnglas bij. ‘We hebben geen sprookjes nodig die onze romance verdraaien. Perchta en ik… onze liefde was voorbestemd, al vanaf het begin. Ik ben niet compleet zonder haar aan mijn zijde.’

Serilda bleef roerloos zitten, in verlegenheid gebracht door zijn oprechtheid.

Het hielp ook niet te weten dat de Erlkönig van plan was om Perchta terug te brengen. Bij de volgende Oneindige Maan, die zeldzame maan van de langste nacht wanneer de winterzonnewende en de laatste vollemaan van het jaar samenvielen, wilden de Erlkönig en zijn Wilde Jacht een van de zeven godheden gevangennemen. En zodra de eerste stralen zonlicht het rijk binnenvielen, zou die godheid gedwongen zijn een enkele wens te laten uitkomen.

De Erlkönig zou die wens gebruiken om Perchta terug te halen uit Verlohren. De wrede jageres zou wederom over de aarde rondzwerven en hij zou klaarstaan om Serilda’s baby aan haar te overhandigen. De Erlkönig had vele kinderen ontvoerd in pogingen haar tevreden te stellen, maar hij had haar nooit eerder een pasgeboren kind geschonken.

Serilda werd misselijk bij die gedachte. In zijn ogen was het leven dat in haar groeide een presentje om weg te geven. Een pop, een stuk speelgoed, iets wat je eenvoudig kon wegdoen.

Zelf had ze de jageres nooit ontmoet, maar uit alle verhalen had Serilda wel opgemaakt dat Perchta geen erg moederlijk type was, ook al verlangde ze nog zo naar een eigen kind. Er werd gezegd dat ze meedogenloos was, hooghartig en wreed. Steeds als ze een van de gekregen kinderen beu was, bracht de Erlkönig hem of haar naar het bos en keerde hij in zijn eentje terug naar huis.

Zo deden de Duisteren dat soort dingen.

En dat was de moeder voor wie haar kind bestemd was.

Ware het niet dat er één klein probleem zou zijn. Eén voorbehoud waarvan de Erlkönig nog niet op de hoogte was.

Ze had deze baby al aan Gold beloofd. Haar eerstgeboren kind, als ruil voor een hele kamer vol gouddraad, die hij voor haar uit stro had gesponnen. De overeenkomst was beklonken met magie. Ze geloofde niet dat die belofte verbroken kon worden.

Al ging ze dat de Erlkönig mooi niet vertellen.

Ze zou er wel iets op verzinnen, zei ze tegen zichzelf. Ze had nog zes maanden de tijd om een plan te bedenken. Om haar kind te redden. En zichzelf. En Gold. En de kinderen die op dit moment in haar kamer lagen te slapen.

‘Wat onnadenkend van me,’ zei de Erlkönig, en Serilda schrok op uit haar gedachten. Met grote passen liep hij om de tafel heen tot naast haar stoel, waar hij zich op een knie liet zakken. ‘Om te verlangen naar een ander wanneer mijn bruid vlak voor me zit. Ik hoop dat je me kunt vergeven, mijn líéfste.’

‘Als ik een lijst zou maken van alles waarvoor je je verontschuldigingen zou kunnen aanbieden,’ sprak ze lijzig, ‘dan zou de mededeling dat je verliefd bent op een sadistische demon die driehonderd jaar geleden is gestorven er toch echt niet tussen staan.’

Er trok een spiertje in zijn kaak. ‘Blijf vooral zo vurig, kleine sterveling,’ zei hij, en hij pakte haar hand vast met zijn koude vingers en boog zich eroverheen. ‘Des te eenvoudiger is het voor mij om je te aanbidden.’

Hij stond op en pakte een nog onaangeraakte nectarine van tafel. Hij nam een hap en torende boven haar uit. Vruchtensap droop net zo langs zijn kin omlaag als het bij haar had gedaan. Hij grijnsde zelfingenomen en veegde het vocht weg met zijn mouw. ‘Nog tien minuten, denk ik, dan kun je wel weer gaan.’

Hij pakte zijn wijnglas en keerde haar opnieuw de rug toe. Dit was precies het moment waarop Serilda had gewacht.

In een vloeiende beweging pakte ze het mes met het zilveren gevest van tafel en ze stak het diep in de rug van de Erlkönig, precies tussen zijn schouderbladen. Ze voelde het vlees meegeven. Ze hoorde de ruggenwervels knappen.

De koning verstrakte.

Een lang moment vroeg Serilda zich af of het misschien… héél misschien… déze keer dan wel…

Toen ademde hij heel lang in en blies de adem weer uit, een langzame, diepe zucht.

‘Zou je,’ begon hij, ‘dat mes alsjeblieft uit mijn rug willen halen? Ik zou het vervelend vinden om Manfred hiervoor te laten komen. Alwéér.’

Serilda vloekte stilletjes en trok het mes er weer uit. In plaats van bloed dat uit de wond droop, zag ze een kringeltje zwarte rook dat opsteeg in de lucht en verdampte.

Kwaad keek ze voor zich. De eerste keer dat ze hem neerstak, was ze ervan overtuigd geweest dat hij zou terugvechten.

Maar hij had niet eens een poging gedaan.

Dat eerste mes had ze in zijn zij gestoken, vlak onder zijn ribben.

De volgende keer dat ze het probeerde, had ze het mes in zijn buik gestoken, of in elk geval ongeveer op de plek waar ze zijn buik zou verwachten.

De derde keer was het haar gelukt om zijn hart te raken – ze was zo trots geweest op zichzelf dat ze zo goed had gemikt dat ze een kreetje van pret had geslaakt.

De Erlkönig had slechts zijn ogen opgeslagen naar het plafond toen hij het mes uit zijn borst trok en het in het licht omhoog had gehouden. Het was smetteloos geweest, alsof het niet zojuist tot aan het gevest in zijn lijf had gezeten.

Serilda liet het mes op tafel vallen. ‘De volgende keer wordt het je hoofd,’ zei ze en ze sloeg haar armen humeurig over elkaar. ‘Misschien doorboor ik wel een van je ogen, zoals een van jouw jagers dat bij Manfred heeft gedaan.’

‘Als dat jouw tijd hier veraangenaamt,’ zei hij terwijl hij nog een slokje wijn nam, ‘leef je dan maar uit.’

Hoofdstuk 4

Anna zou eigenlijk Serilda’s hofdame zijn, maar aangezien ze pas acht jaar oud was en het concentratievermogen had van een fruitvlieg, was ze niet bijster geschikt voor die functie. In plaats daarvan kwamen op de dag van de zomerzonnewende twee geestbedienden, gekleed in met bloed doordrenkte schorten, naar Serilda’s vertrekken om van haar iets presentabels te maken dat leek op een koningin. Of een bruid.

Of eigenlijk meer… een demonische jageres, zo bleek algauw.

Serilda had een of ander gewaad verwacht. Veel van de Duisteren kleedden zich graag in luxe stoffen en ze had zich voorgesteld dat de koning wel een of andere overdadige blikvanger van een jurk kon regelen die ze dan tijdens de ceremonie moest dragen.

Maar nee. Toen de bedienden binnenkwamen, was dat niet met armen vol zijde, brokaat en volumineuze rokken. In plaats daarvan hadden ze een leren tuniek bij zich die over een vlasblouse heen werd dichtgesnoerd. Plus een rijbroek en armstukken, handschoenen van geitenleer en de zachtste laarzen die ze ooit aan haar voeten had gehad. Het opvallendste onderdeel was wel een verfijnde, handgemaakte kruisboog – kleiner dan die van de Erlkönig, maar met even scherpe schichten. Serilda vond het eng om het wapen aan te raken, bang dat ze per ongeluk tegen de trekker zou stoten en iemand een pijl in zijn hoofd zou bezorgen. Niemand in deze kamer was erbij gebaat om er een extra open wond bij te krijgen.

‘Enig, hoor,’ zei Serilda, die meerdere malen geprobeerd had haar bruidegom over te halen om haar meer te vertellen over de ceremonie, maar helaas zonder succes. ‘Zeg me alsjeblieft dat ik het genoegen heb om voor het einde van de avond een pijl in het hart van mijn echtgenoot te schieten.’

De kinderen lachten.

De bedienden wisselden een vragende blik met elkaar en een van hen antwoordde: ‘Ik geloof wel dat er een soort ceremoniële jacht zal plaatsvinden.’

Serilda kreunde. ‘Dat had ik kunnen weten.’

Algauw zat ze achter haar kaptafel, werden haar twee vlechten haastig losgemaakt en werd olie op haar handen en wangen gewreven, waardoor ze een beetje rook naar de provisiekast. Ondertussen waren Anna en Gerdrut allerlei buitelingen aan het oefenen op het matras en speelden Nickel en Hans een spelletje met dobbelstenen dat de staljongen hun had geleerd. De jongen was een paar jaar ouder dan Hans en hij had alle vijf de kinderen meteen gemogen.

Serilda tuurde in de spiegel boven haar kaptafel. In het zwakke kaarslicht zag ze de gouden wielen die over haar zwarte irissen heen lagen. Toen ze de Erlkönig voor het eerst ontmoette, had hij ze aangezien voor spinnewielen, en daarom was het zo eenvoudig geweest om hem ervan te overtuigen dat ze was gezegend door Hulda en van stro goud kon spinnen. Maar nee, dit was het wiel van voor- en tegenspoed. Ze was wel gezegend door een godheid, maar niet door Hulda. Dit was het teken van Wyrdith, godheid van verhalen, het lot en leugens.

Dat had een zegen moeten zijn als je bedacht dat haar vader die godheid jaren geleden tijdens een Oneindige Maan had geholpen. Maar in werkelijkheid had haar vervloekte tong voornamelijk rampspoed gebracht voor haar en de mensen die haar dierbaar waren.

Als ze Wyrdith ooit mocht ontmoeten, zou ze dat wiel van voor- en tegenspoed op diens ondankbare hoofd kapotslaan.

Een klopje op de deur werd meteen gevolgd door Fricz, haar persoonlijke ‘boodschapper’, die de kamer binnenstormde. ‘Is ze al klaar?’ vroeg hij in eerste instantie aan Anna, ook al stond die net ondersteboven in een handstand en had ze haar voeten tegen een van de vier bedstijlen geleund om in evenwicht te blijven. ‘Laat ook maar,’ zei hij, en hij draaide zich om naar Serilda en haar kamermeisjes. Hij keek naar haar haar, dat nu in één enkele, ingewikkelde vlecht op haar rug hing en de rijkleding die voor haar op een gecapitonneerde stoel was neergelegd. ‘Schiet maar op, anders vermoordt de koning straks nog iemand daarbuiten.’

‘Wie gaat hij nou vermoorden?’ vroeg Anna, wier vlechten over het vloerkleed lagen. ‘Iedereen hier is allang dood.’

‘Waarom zou hij zo ongedurig zijn?’ vroeg Serilda. ‘Ik ben niet eens laat. Nog niet.’

‘En ze kunnen toch niet zonder haar beginnen,’ voegde Anna eraan toe. Ze zette zich af met een van haar voeten tot ze allebei weer op de grond stonden en kwam overeind.

‘We werken zo snel als we kunnen,’ zei een van de kamermeisjes, die iets uit een potje op Serilda’s lippen depte. ‘Het zou een stuk eenvoudiger zijn zonder al die afleiding.’ Dat werd gevolgd door een niet bepaald subtiele blik naar Anna en Gerdrut.

Fricz haalde zijn schouders op. ‘Volgens mij heeft het met de poltergeist te maken.’

Serilda verstrakte. ‘Wat is er met de poltergeist?’

‘Hij is zoek. Vanmorgen werden een paar bewakers gestuurd om hem gevangen te nemen, met de bedoeling hem tijdens de ceremonie vast te ketenen. Je weet wel, zodat hij niet voor problemen kan zorgen, zoals hij altijd doet. Maar niemand kan hem vinden. Sommige bedienden zeggen dat hij misschien wil proberen de ceremonie te verstoren.’

‘O, ik hoop het!’ zei Gerdrut, die met een sprongetje op het bed ging zitten. Het was zo hoog dat haar voeten een centimeter of dertig boven de vloer bungelden.

‘Weet je nog die keer dat hij de opgezette dieren in de noordvleugel had vervangen door lappenpoppen en knollenkoppen?’ vroeg Nickel met een fonkeling in zijn ogen. ‘Hij heeft er vast een eeuw over gedaan om die allemaal uit te snijden, maar die verbijsterde blik op de gezichten van de jagers was echt onbetaalbaar.’

De kinderen begonnen nog meer van die plaaggeestverhalen op te rakelen en Serilda kon een glimlach niet onderdrukken. In de korte tijd nadat de Erlkönig hen had vermoord en hun zielen had meegenomen om ze hier in dit kasteel gevangen te houden, hadden Gold en zijn capriolen een enorme indruk gemaakt.

Serilda voelde een klein sprankje hoop bij het idee dat Gold de ceremonie zou tegenhouden. Gered worden op deze afgrijselijke dag klonk enorm aanlokkelijk, en zelfs een beetje romantisch.

Bovendien vond ze het vreselijk om zich voor te stellen dat Gold opnieuw zou worden opgehangen aan zijn ketenen, alsof hij een van de trofeeën van de koning was. Serilda vermoedde dat de Erlkönig hem maar wat graag een eeuw of twee aan die muur had laten hangen, maar hij had de gouden ketenen nodig voor zijn jachtpartijen. Daarbij had Gold zo’n hoop ergerlijke herrie gemaakt door urenlang drinkliederen te brallen dat zelfs de meeste Duisteren het een beter idee vonden om hem zijn vrijheid te schenken.

Serilda wilde hem nooit meer zo vastgeketend zien hangen.

Maar ja, ze had natuurlijk een afspraak met de Erlkönig. In ruil voor haar medewerking en haar kind zou hij de zielen van deze kinderen van wie ze hield hun vrijheid geven. Hans, Nickel, Fricz, Anna, Gerdrut. Serilda moest met de Erlkönig trouwen. Hem het kind geven. Ze zou er kapot van zijn als het eenmaal zover was, maar het was haar schuld dat deze lieve kinderen nu hier waren in plaats van thuis bij hun families, bezig om hun lange, ongecompliceerde toekomst uit te stippelen.

Ze beet op haar lip, kneep haar ogen dicht en deed een soort schietgebedje, een wens gericht aan Gold, waar hij ook mocht zijn.

Verpest dit niet. Niet vandaag.

‘Zo, dat is helemaal gedaan,’ zei haar kamermeisje nadat ze klaar was met Serilda’s haar. ‘Laten we je dan nu maar aankleden.’

Serilda verkeerde in een soort roes toen ze zich door de bedienden liet meenemen naar een kamerscherm, waar ze haar lieten zien in welke volgorde de onderdelen van het harnas aangetrokken moesten worden. Serilda voelde zich niet op haar gemak in de jagerskleding, maar zodra ze weer de kamer in werd geduwd, verzamelden de kinderen zich met grote ogen om haar heen, diep onder de indruk. Met uitzondering van Hans, die wat serieuzer was aangelegd en de laatste tijd was verzonken in een sombere bui, waarvan ze niet wist hoe ze hem er weer uit moest krijgen. Niet dat ze het hem kwalijk kon nemen. Hij was oud genoeg om te weten dat geen enkele hoeveelheid magie in dit spookkasteel het gemis kon goedmaken van de levens die hun waren ontnomen.

‘Je ziet eruit als een krijger!’ zei Gerdrut, die haar van top tot teen bekeek, met een gat op de plek van een van haar onderste voortanden. De eerste, en laatste, melktand die ze ooit zou verliezen.

Serilda voelde toch enige tevredenheid nu ze uitgerekend een krijger werd genoemd. Iemand die tot meer in staat was dan nutteloze verhalen vertellen.

‘Nee,’ zei Hans zacht. ‘Ze ziet eruit als een jager.’

Dat waren precies de juiste woorden om de sfeer te bederven. De lichtjes in de ogen van de kinderen doofden iets en Serilda voelde haar hart opnieuw verzwaren en dezelfde angst weer opkomen die haar al tergde sinds de Maan van het Ontwaken, de nacht die haar lot had bezegeld.

Ze slikte moeizaam. ‘Er zal niets veranderen. Het is maar een suffe ceremonie.’

‘Een suffe ceremonie,’ zei Hans, ‘die jou uiteindelijk tot Erlkönigin maakt.’

‘Voor jullie zal ik altijd gewoon Serilda blijven,’ zei ze, en ze maakte zijn haar door de war – eigenlijk vooral om hem geërgerd te zien wegduiken.

‘Nee, jij wordt niet de Erlkönigin,’ zei Nickel. ‘Niet voor ons. Dat klinkt te veel alsof je aan hem toebehoort en dat accepteer ik niet. We verzinnen wel wat beters.’

‘De Gouden Koningin!’ zei Gerdrut. Stralend pakte ze Serilda’s hand vast. ‘Want jij kunt iets maken van niets. Jij kunt van stro goud spinnen.’

Serilda’s adem stokte. Aangezien ze geen risico kon nemen dat de kinderen de Erlkönig per ongeluk de waarheid zouden vertellen, had ze de leugen over het goudspinnen in stand moeten houden, zelfs tegenover hen. Maar Gerdruts opmerking deed haar denken aan die ene dag, vele maanden geleden, waarop ze met z’n allen schuilden onder een dennenboom, omringd door sneeuwbanken, en luisterden naar het verhaal dat Serilda hun vertelde over de wrede Erlkönig en de jageres Perchta. Die dag was het Gerdrut geweest die Serilda’s gave van het verhalen vertellen had vergeleken met de magische gave van goud spinnen uit stro.

Nu ze terugkeek, besefte Serilda dat dat de dag was waarop alles in haar leven was veranderd. Ze drukte een kus boven op Gerdruts krullen en trok de anderen stevig tegen zich aan. Ze negeerde de rilling die over haar huid gleed bij de aanraking met hun lichamen, die zo broos voelden als herfstbladeren die zo konden verkruimelen. Ze was dankbaar om ze zo dicht bij haar te hebben, dood of in welke gedaante dan ook.

Een van de bedienden schraapte haar keel en trok de deur open. ‘Vergeef me, milady, maar we kunnen Zijne Duisterheid beter niet nog langer laten wachten.’

Hoofdstuk 5

Serilda wist niet wat ze van haar bruiloft kon verwachten. Steeds als ze de Erlkönig ernaar vroeg, had hij gezegd dat ze helemaal niets anders hoefde te doen dan een gelukkige bruid zijn. Waarop zij dan antwoordde dat ‘gelukkig’ er voor haar toch niet in zat, dus misschien kon ze maar beter gaan slapen tot het voorbij was, en dan kon hij iemand sturen om haar te wekken zodra het feestmaal van start ging. Ze had geprobeerd hem te irriteren, maar de Erlkönig had er alleen maar om moeten lachen.

Alsof ze een grapje maakte.

Ze probeerde zich geen zorgen te maken. Het deed er niet toe of ze een stel absurde geloften moest afleggen over liefde en de eeuwigheid. Het deed er niet toe of hij haar een ring gaf of haar kuste of iets anders deed om er een geloofwaardig spektakel van te maken. Dit huwelijk was een schijnvertoning. Er zou niets veranderen.

Hij kon haar tot vrouw nemen, maar haar hart zou altijd zijn eigen weg volgen.

Dat wilde zeggen… op dit moment zat het natuurlijk vast in haar stoffelijke lichaam dat ergens verborgen lag, en misschien zou haar hart pas weer echt zijn eigen weg kunnen volgen als haar baby was geboren, en dan was het te laat.

Ze werd meegenomen over een hoge brug waar ze nog nooit eerder overheen was gegaan, naar een deel van de buitenmuur waar ze ook nooit eerder was geweest. Dit maakte nog even extra duidelijk hoe enorm het kasteel was, en hoeveel hoeken en nissen, kamers en torens er waren waarin haar lichaam en dat van Gold zouden kunnen worden bewaard.

Ze liep een trap af, een lange, smalle gang in. Het was een zonnige, warme dag, maar zelfs nu hing er een kilte in deze raamloze gangen. Het leer van het jachtuniform maakte zachte, knerpende geluidjes bij elke stap, en ook al voelde ze zich aan de ene kant belachelijk in een rijbroek en een harnas, aan de andere kant maakte het haar verbazingwekkend schaamteloos, bijna moedig. Niemand kon haar iets doen, en als ze het toch waagden, dan had ze een geladen kruisboog om ervoor te zorgen dat ze daar spijt van zouden krijgen.

Haar entourage bleef staan bij een deuropening waar een zwaar fluwelen gordijn voor was gehangen. Ze hielden het gordijn voor haar open en gebaarden dat zij verder moest lopen.

Serilda kwam uit op een stenen balkon en haar ontluikende zelfvertrouwen brokkelde onmiddellijk af. Haar spieren spanden zich.

Het balkon bevond zich twee etages boven de noordoostelijke tuinen. Ze had maar weinig tijd doorgebracht aan deze zijde van het kasteel, waar het terrein grotendeels werd gebruikt voor voorzieningen. Hier bevonden zich een duiventil, een kruidentuin, een woning voor de tuinman, een kleine boomgaard en een wijngaard.

Nu was er onder haar een soort veld vrijgemaakt en geheel door houten palen omheind. Daaromheen, buiten die schutting, stond de hele hofhouding van de Erlkönig bij elkaar. Ze zag Manfred, de koetsier, met zijn doorboorde oogkas waar bloed uit sijpelde, terwijl hij naar haar opkeek met een uitdrukking die net wat droeviger was dan zijn gebruikelijke onverschilligheid. Ze zag de stalknecht met zijn blauwe plekken, die zijn hoofd gebogen hield en aan de zoom van zijn tuniek frunnikte. De vrouw zonder hoofd had haar gebruikelijke rijkleding verruild voor een eenvoudige jurk en een sjaaltje rond haar nek gebonden om haar wond te verbergen, al drong haar bloed inmiddels al door de stof heen.

En daar waren de Duisteren, die zo adembenemend mooi waren dat het bijna zeer deed om naar hen te kijken. Al was hun schoonheid nogal oppervlakkig en hol, doordat medeleven en blijdschap ontbraken. De meesten leken nogal verveeld, zo niet ziedend, toen ze naar haar opkeken. Ze schonk hun een glimlach terug.

Gold was nergens te bekennen. Ze vroeg zich af of de bewakers er alsnog in waren geslaagd om hem te vangen. Misschien was hij alweer in gouden ketenen geslagen. Ze werd misselijk bij de gedachte.

Ze hoopte maar dat hij in orde was en ergens veilig en wel verstopt zat.

Ze hoopte maar dat hij geen rampzalige dingen van plan was.

En dan had je ook nog dat kleine, belachelijke deel van haar dat stiekem wenste dat hij hier zou zijn. Niet in het publiek, om dit nachtmerriespektakel gade te slaan. Maar híér, op dit balkon. Waar hij haar hand vastpakte en…

Nee, dit was dwaas.

Het balkon waarop ze stond, was speciaal versierd voor de ceremonie. Aan de stenen reling hing een slinger van rozen in de paarsrode kleur van tafelwijn. De balustrade was versierd met boeketjes van salie en ezelsoor die met zwart kant bijeen waren gebonden. Gouden en zwarte vaandels versierden de kasteelmuren en geurige wierook brandde onder hen en verspreidde een krachtig aroma. De sfeer was vrij overdadig en decadent en Serilda zou het misschien zelfs spannend hebben gevonden als de bruidegom geen wrede tiran was geweest die bij wijze van sport kinderen en mythische wezens doodde.

Die gedachte was nog niet geformuleerd of ze zag het balkon recht tegenover haar, aan de muur van de burchttoren, dat net zo zorgvuldig was versierd als het hare. Het gordijn werd opzijgehouden en de koning kwam tevoorschijn. Hij droeg een prachtig leren harnas en hoge, zwarte laarzen, net als die eerste keer dat ze hem had ontmoet, in die nacht van de Sneeuwmaan.

Een jager en een koning. Zijn aanblik vervulde Serilda met evenveel ontzag als walging.

‘Mijn bruid,’ zei hij, en zijn honingzoete stem droeg door de stilte die tussen de burchttoren en de kasteelmuur hing. ‘Je bent even stralend als de zon tijdens een zonnewende.’

‘Wat attent,’ antwoordde ze weinig gevleid, en ze legde de kleine kruisboog op de reling. ‘In Märchenfeld kennen we de traditie dat we vlak voor een huwelijksvoltrekking een stapeltje aardewerken borden op de grond kapotgooien om boze geesten te verjagen. Ik zou wel willen voorstellen om daarmee te beginnen, maar dan zijn we straks de helft van onze gasten kwijt.’

‘Geen enkele Duistere is ooit bang geweest voor kapotte borden en soepkommen, maar ik vind het idee alsnog amusant.’ Hij schonk haar een gemaakte grijnslach, die toeschouwers mogelijk zou kunnen overtuigen dat hij inderdaad dol was op zijn vreemde, menselijke bruid. Trapte iemand erin? Was deze hele schertsvertoning wel nodig? Niemand geloofde toch echt dat er sprake was van liefde tussen hen? Dat vereiste een verbeeldingskracht die nog vele malen sterker was dan haar eigen fantasie, en dat wilde wat zeggen.

‘Onze gewoontes,’ ging hij verder, ‘zijn net een beetje anders.’

‘Ja, zoiets had ik al door,’ zei Serilda. ‘Ik ben nog nooit naar een bruiloft geweest waarbij de bruid en bruidegom eerst een dodelijk wapen in de hand gedrukt kregen.’

‘Dan heb je nooit echt geleefd,’ zei de koning, en hij streek met zijn vingers over de kromming van zijn eigen kruisboog. Hij keek omlaag naar de menigte. ‘Welkom allen. Ik voel me zeer vereerd door jullie aanwezigheid als getuige van de verbintenis tussen mijzelf en de dame die ik heb uitgekozen om voor eeuwig mijn metgezel te zijn.’ Hij tilde een arm op. ‘Laat het wild los.’

Onder hen werd een aantal karren vol kratten naar het grote, omheinde veld gereden. De kratten werden geopend en zo werden tientallen dieren vrijgelaten op het gras. Hazen, fazanten, een stel wilde zwijnen en twee kleine herten. Eenden, ganzen en een kwartel. Een berggeit, zes schapen en zelfs een pauw, die zijn waaier van felgekleurde staartveren opzette zodra hij uit zijn kooi was bevrijd. Een stuk of twaalf veldhoenen spreidden hun vleugels en vlogen de takken van een vijgenboom in, zonder zich te storen aan het hek dat de andere dieren gevangenhield.

En tot slot kwam uit de grootste kist een enkele gigantische hertenbok tevoorschijn met een schitterend gewei dat zich uitstrekte naar de heldere namiddaghemel.

De dieren verspreidden zich over het veld; sommige verscholen zich in wat voor beschutting ze ook maar konden vinden, anderen doolden angstig en verward rond door het stuk tuin. Er was een kakofonie van gekrijs, gegak en gesnuif. De berggeit pikte een hoekje van de tuin in en liet meteen dreigend zijn hoorns zakken naar elk ander dier dat het waagde zijn kant op te komen.

‘Onze traditie is eenvoudig,’ zei de Erlkönig. ‘Jij zult een gelofte aan mij doen en vervolgens je pijl afvuren. Als je je doel raakt, zullen je woorden zijn bekrachtigd en wordt het gezien als een onbreekbare eed. Wanneer we onze geloften hebben afgelegd, zullen we ons met z’n allen tegoed doen aan onze gelukzalige offerdieren.’ Hij maakte een weids armgebaar naar de dieren.

Serilda proefde iets zuurs in haar mond. Ze had haar hele leven vlees gegeten en had er geen enkele moeite mee om de slager in Märchenfeld te bezoeken of te genieten van een stuk geroosterd varkensvlees of een hartige runderstoofpot te maken voor haarzelf en haar vader. Maar ze had nog nooit gejaagd. Zij was nooit degene geweest die een pijl in het hart van een dier schoot of met haar mes een keel doorsneed.

Maar zo was het nu eenmaal met leven en dood, met roofdier en prooi.

‘Mijn bruid,’ zei de Erlkönig. ‘Aan jou de eer om de eerste gelofte te doen.’

Ze trok een wenkbrauw op. ‘Met alle plezier,’ zei ze. ‘Er zijn zo veel dingen die ik tegen je zou kunnen zeggen.’

Onder hen begonnen de Duisteren onderdrukt te giechelen, waardoor zij haar vingers steviger rond haar kruisboog klemde.

De koning glimlachte terug, maar met een waarschuwing in zijn blik. Een herinnering dat er publiek bij was.

Onzin met appelmoes. Ze had beloofd te blijven liegen over het feit dat ze zijn kind droeg. Ze had nooit toegezegd te doen alsof ze verliefd op hem was.

‘Ik beloof,’ begon ze, ‘dat zolang mijn ziel van mijn fysieke lichaam gescheiden blijft en ik geen enkele keus heb in dezen, ik met zeer veel tegenzin mijn tijd aan je zijde zal doorbrengen. Eens even zien.’ Ze keek naar de dieren en koos een doelwit waarvan ze wist dat de kans klein was dat ze het zou raken – een mollige kwartel die opgejaagd door de tuin rende.

Serilda nam de kruisboog ter hand en constateerde dat het gewicht en bijbehorende gevoel van macht dat het wapen haar gaf haar wel bevielen. Ze keek even op van de vogel en opzij naar de Erlkönig – niet bedoeld als dreigement, maar meer omdat ze een fantasievolle flits niet kon onderdrukken: wat zou er gebeuren als ze deze schicht recht in zijn hoofd schoot?

Waarschijnlijk zou ze missen. En zo niet, dan nog zou hij er niet aan doodgaan.

Maar het zou wel een heel bevredigend gevoel geven.

Alsof hij wist wat ze dacht, schonk de Erlkönig haar een brede grijns.

Serilda trok haar neus op en richtte haar aandacht weer op de kwartel. Ze mikte en vuurde.

De schicht boorde zich in de aarde. Niet eens in de buurt van de vogel.

Hun publiek lachte, maar dat kon Serilda weinig schelen. Ze had het dier ook niet echt willen raken.

‘Ik beloof jou,’ zei de Erlkönig, die de schicht op zijn eigen wapen naar achteren trok, ‘dat ik nooit zal vergeten hoeveel offers je gebracht hebt om onderdeel uit te maken van mijn hof, om mijn echtgenote te zijn, om de eeuwigheid aan mijn zijde door te brengen.’

Serilda fronste haar wenkbrauwen. Alsof hij haar die dingen niet allemaal gewoon had afgepakt. Alsof haar offers ook maar iets met vrije keuze te maken hadden gehad.

De Erlkönig haalde de trekker over. Zijn schicht schoot dwars door de zijkant van de kop van een wild zwijn. De dood volgde zo snel dat het dier niet eens krijste van de pijn.

Serilda huiverde.

Ze had een ogenblik nodig voordat ze besefte dat ze geacht werd nog een gelofte te doen.

Ze zuchtte. ‘Ik beloof,’ zei ze, met een nijdige blik op haar bruidegom, ‘dat ik me nooit meer door jou laat presenteren aan de hele hofhouding zonder dat je me van tevoren vertelt wat er van me wordt verwacht. Ik heb geen enkele tijd gehad om me op deze ceremonie voor te bereiden, mijn heer.’

Deze keer mikte ze op de kalkoen.

En miste, ongeveer even ver ernaast als bij haar eerste schot.

De Erlkönig haalde zijn schouders op. ‘Ik was in de veronderstelling dat je er wel van houdt om ter plekke dingen te bedenken.’ Hij bleef haar aankijken en vervolgde: ‘Ik beloof je te koesteren, lichaam en ziel. Mijn bewondering en verlangens voor jou zullen met elke verstrijkende maan verder toenemen.’

Serilda voelde een huivering door zich heen gaan.

De koning klonk bijna… oprecht.

Hij wachtte even, met zijn blik zo strak op haar gericht dat ze haar wangen nogal ongewenst warm voelde worden.

Ze wilde het liefst naar hem snauwen. Wat speelde hij nu weer voor spelletje?

Uiteindelijk wendde hij zijn blik af. Hij keek nauwelijks naar de tuin voordat zijn vinger de trekker overhaalde. Deze keer doodde hij een geit voor het feest, even snel als hij het zwijn had gedood.

‘Fijn dat elke voltreffer gelijkstaat aan een onbreekbare eed,’ mompelde ze in de hoop dat de Erlkönig niet zou merken hoezeer ze van haar stuk was gebracht. ‘Ik beloof dat ik ook tijdens de beste dagen van ons eeuwige huwelijk jouw aanwezigheid bijna draaglijk zal blijven vinden.’

Dat leverde haar weer een lach op van hun toeschouwers, maar deze keer niet de gemene lach waarop haar gemiste schoten konden rekenen.

Serilda deed niet eens de moeite om te mikken. Wat had het voor nut?

Ze hield de blik van de Erlkönig vast en met de afgemeten glimlach rond haar lippen richtte ze de kruisboog ergens in de tuin en haalde de trekker over.

Een kreet van pijn echode over het binnenplein. Serilda schrok er zo van dat ze haar wapen bijna van het balkon liet vallen.

Ze had de hertenbok geraakt, maar niet dodelijk. De schicht had zich in de onderbuik van het dier geboord en het steigerde op zijn achterpoten terwijl zijn enorme zwarte ogen naar achteren rolden in zijn hoofd.

Serilda hapte naar lucht. Ze voelde de misselijkheid rondkolken terwijl de bok schopte en sprongen maakte om zich van de pijn te bevrijden. ‘Nee… Het spijt me,’ zei ze ademloos, en tranen prikten in haar ogen.

Aan de overkant van het binnenplein klakte de koning met zijn tong. ‘Het is onbarmhartig, mijn koningin, om een onschuldig dier zo te laten lijden.’

Met opengesperde neusgaten keek ze naar hem op. Ze wilde snauwen en hem iets toebijten, ze wilde hem vragen hoeveel onschuldige wezens hij niet had laten lijden in al die jaren dat hij de Wilde Jacht leidde. Ze kon minstens vijf van die dierbare zielen bedenken die nu nog te lijden hadden, en dan had ze het niet eens over die talloze geesten die door de kasteelgangen dwaalden, of haar eigen vader, die aan de kant van de weg was achtergelaten om te verrotten, waarna zijn lijk was opgestaan als een onverzadigbare nachzehrer.

Of haar moeder… Haar moeder, die door de Wilde Jacht was meegenomen, waarna ze nooit meer was gezien.

Ze slikte haar woede in en koos ervoor om te smeken. ‘Alsjeblieft,’ zei ze, ‘verlos het uit zijn lijden. Het was niet mijn bedoeling om…’ Warme tranen vertroebelden haar blikveld. ‘Laat hem niet verder hoeven lijden.’

De Erlkönig verroerde zich niet.

Het liefst had ze hem gewurgd. Maar nog liever wilde ze dat hier een einde aan gemaakt werd.

Ze slikte haar gal in. ‘Alsjeblieft. Mijn… lieve echtgenoot.’

Een van zijn mondhoeken kroop omhoog en ze merkte dat hij in de verleiding werd gebracht om dit moment nog langer te rekken. Om haar nog meer te horen smeken.

Maar nog voor ze kon uitademen, hoorde ze het plonk-geluid van zijn kruisboog al.

De schicht drong de schedel van de bok binnen en het dier zakte levenloos in elkaar.

Serilda liet haar hoofd hangen, opgelucht en tegelijkertijd verschrikkelijk, vreselijk bedroefd. En opeens ook ongelooflijk moe.

Het feest zou de hele nacht duren, was haar gezegd. Maar ze wist niet eens of ze het zou redden tot zonsondergang. Het enige wat ze wilde, was dit beklemmende jachttenue uittrekken, in bed kruipen en blijven slapen tot alle herinneringen aan de zonnewende en deze schijnvertoning van een bruiloft waren weggezakt.

Maar een dergelijk respijt zou ze niet krijgen.

In plaats daarvan hief Serilda haar kin op en dwong zichzelf bittere woorden te spreken: ‘Dank je wel, mijn heer. Je bent een zeer genadevolle koning.’

Hij boog zijn hoofd in haar richting. ‘Je kunt van me wensen wat je maar wilt, ik zou jou niets kunnen ontzeggen, mijn liefste.’

Ze kon een hatelijk lachje niet meer inslikken. Dat was overduidelijk een leugen. Hij zou nooit een wens in vervulling laten gaan als die niet aansloot bij zijn eigen wensen.

Pas toen hij verderging, besefte ze dat hij die belofte niet als eed had gebracht.

‘Mijn laatste belofte aan jou, mijn sterfelijke koningin,’ zei hij met een stem die droeg over de menigte die met de dood van de hertenbok steeds ongeduriger werd, ‘is dat ik jouw aanwezigheid nooit meer als vanzelfsprekend zal beschouwen.’ Zijn stem klonk vriendelijker, en weer fronste Serilda haar wenkbrauwen. Nooit méér? ‘Ik beloof dat ik elk ogenblik van jouw gezelschap even dierbaar zal achten als door een godheid gezegend goud, even kostbaar als vluchtige sterfelijke levens. Ik beloof dat ik, zelfs als je een eeuwigheid aan mijn zijde zult zijn, nooit genoeg zal kunnen krijgen van de aanblik van jouw ogen in het maanlicht en jouw lippen die worden gekust door de zon. Met jou naast mij zal ik me nooit verloren voelen, zal ik nooit eenzaamheid kennen, zal ik nooit de eindeloze wanhoop voelen van een leven zonder doel. Met jou aan mijn zijde ben ik compleet, en mijn leven is gewijd aan van jou houden en jou aanvullen.’

Ergens tijdens die hele toespraak was Serilda’s mond ietsjes opengezakt. Ze staarde hem zonder te knipperen aan. Ze wist zeker dat áls ze een hart in haar borst had gehad, het zou zijn opgehouden met slaan. Op het binnenplein van het kasteel heerste stilte. Zelfs de krijsende, balkende dieren waren griezelig stilgevallen tijdens deze verklaring.

De Erlkönig keek haar aan, alsof hij ergens op wachtte. Maar wat moest ze hierop zeggen? Dit was een namaaksel van liefde. Hij voelde helemaal niets voor haar. Ze was slechts een pion. En toch klonk hij alsof hij het meende, en Serilda – een simpele sterveling – voelde zich een beetje licht in het hoofd nu zij degene was tot wie zulke poëtische woorden waren gericht, gesproken met een stem die klonk als een melodie, zelfs als hij haar dreigementen deed toekomen.

‘Je, eh… moet nog schieten,’ wist ze uit te brengen.

Met glinsterende ogen tilde de Erlkönig zijn kruisboog op.

Hij richtte op haar.

Serilda zette grote ogen op. ‘Wat ben je…’

De luide plonk van het wapen. De schicht die fluitend door de lucht vloog.

Serilda schreeuwde het uit en dook ineen.

Een vogel krijste.

Er viel iets op de reling vlak naast Serilda, hooguit een paar centimeter naast haar elleboog.

Een plukje grijze en bruine veren dwarrelde voor haar gezicht omlaag.

Serilda staarde naar de dode veldhoen.

De lach van de koning weergalmde tegen de kasteelmuren. ‘We zijn in de echt verbonden! Koks… bereid het feestmaal!’

Hoofdstuk 6

Serilda had de instructie gekregen om in de gang te blijven wachten tot ze werd opgehaald, zodat haar echtgenoot en zij arm in arm de feestzaal konden betreden; alles voor het uiterlijk vertoon.

Maar ze vond het niet erg om te wachten. Ze had geen haast. En nu alle bedienden bezig waren met de voorbereidingen voor het feest van vanavond was ze ongebruikelijk, en gelukzalig, alleen.

Voor het eerst in weken had Serilda het gevoel dat ze weer normaal kon ademhalen.

Het was voorbij.

Ze was getrouwd.

Ze was de Erlkönigin.

Wat ze voelde, was niet zozeer opluchting als wel berusting. Het was meer dan zeven weken geleden dat de Erlkönig had aangekondigd dat ze zijn bruid zou worden, en ook al had ze wel geloofd dat hij dat meende – net als al die andere dreigementen die hij uitte – ze had die hele tijd toch een laatste beetje hoop gekoesterd dat het misschien niet door zou gaan. Dat iets dit huwelijk zou tegenhouden of dat de Erlkönig van gedachten zou veranderen of… of íéts.

Maar nu was het gebeurd.

Ze hoefde geen minuut meer te verspillen aan de hoop dat haar lot nog te ontlopen was. Nu kon ze zich richten op wat ze zich had voorgenomen: de Erlkönig overhalen de vijf kinderen die hier vanwege haar naartoe waren gebracht hun eeuwige rust te schenken.

En misschien kon ze ook wel een manier bedenken om haar ongeboren kind te redden.

En als het lukte, zou het helemaal geweldig zijn als ze de vloeken kon verbreken. Haar vloek. Golds vloek. En de vloek die ervoor had gezorgd dat de wereld de koninklijke familie die hier ooit woonde helemaal was vergeten.

Op een of andere manier.

‘Mijn vrouw.’

Serilda schrok en keek op vanaf het bankje waarop ze had plaatsgenomen om te wachten. Ze zag de koning staan in het gouden licht van een van de weinige ramen in deze gang. Ze had al vaker gedacht dat hij er nogal onwerkelijk uitzag bij daglicht. De Erlkönig was het soort wezen dat beter altijd in schaduwen gehuld kon zijn. Wiens portret alleen kon worden vastgelegd met houtskool en de zwartst denkbare inkt. Wiens gelaat wellicht tot dichtkunst inspireerde, maar dan wel gedichten vol woorden als ‘melancholie’, ‘sepulcraal’ en ‘kwijnen’.

Ze stond op. ‘Mijn heer.’

Hij stak haar zijn elleboog toe. ‘De festiviteiten kunnen beginnen.’

Ze keek naar zijn arm, gestoken in de mouw van een wapperend zwart hemd. Heel even – een kortstondig ogenblik maar – wilde ze hem vragen naar die geloften. Wat was zijn bedoeling daarmee geweest? Waren zijn woorden oprecht, of slechts een onderdeel van de hele vertoning?

Serilda huiverde. Het was zo veel eenvoudiger om te doen alsof zijn woorden over eeuwigdurende toewijding haar volledig onberoerd hadden gelaten.

Iets anders toegeven zou onverdraaglijk zijn.

Dus slikte Serilda haar vragen in en haakte ze haar vingers in de elleboogholte van de arm van haar echtgenoot.

Ze liepen naar de trap die hen naar beneden, naar de tuinen naast de grootste binnenplaats zou brengen, waar muziek werd gemaakt, werd gedanst en van het eten werd genoten – en niet alleen van gangen bereid met de dieren uit de ceremonie, maar ook met talloze andere gerechten waar de koks al de hele week mee bezig waren geweest.

Ze kwamen net de hoek om, het smalle trappenhuis in, toen ze abrupt bleven staan.

Een stuk opgerold perkament, dichtgebonden met een velours strik, hing, bevestigd met een touwtje aan de deuropening, op ooghoogte van de koning in de lucht.

Serilda knipperde. ‘Heb je dit niet gezien toen je naar me toe kwam?’

‘Toen was het er niet,’ zei de Erlkönig, en hij griste het perkament uit de lucht. Hij trok de strik los en liet het lint op de grond vallen terwijl hij de brief uitrolde. Serilda keek om zijn arm heen en las mee.

Aan de Erlkönig, koning en geluksvogel van dit kasteel,

Als eerbetoon aan zeer oude tradities zie ik het als mijn heilige taak om de gewoontes van vroegere generaties navolging te geven. Een man van eer en plichtsbesef zoals uzelve begrijpt ongetwijfeld hoe belangrijk het is om een dergelijk aan het hof van Adalheid gewaardeerd ritueel in stand te houden.

En, aangezien we het daar allemaal over eens zijn, schrijf ik u dit bericht ten teken van mijn goede wil.

Bij dezen verklaar ik dat onze nieuwe, vermaarde koningin – moge zij regeren met wijsheid en elegantie – niets zal overkomen in de loop van deze avond.

Ze zal echter ook niet van u zijn, tot aan een losprijs is voldaan.

Die losprijs zal ik bekendmaken zodra ik ervan overtuigd ben dat u, Uwe Duisterheid, waarlijk en alleszins hebt geleden onder de afwezigheid van de charmante stervelinge die u hebt weten te strikken als uw echtgenote.

Ik hoop dat u haar niet nodig had gehad?

Met zeer hoge achting,

De poltergeist

‘Poltergeist,’ fluisterde Serilda, en haar lippen vormden het woord nauwelijks.

Met een grom verfrommelde de Erlkönig het briefje zo gewelddadig in zijn vuist dat Serilda geschrokken naar achteren deinsde.

‘Wat voert die arrogante klopgeest nu weer in zijn schild?’ zei hij, en hij keek in de verlaten gang om zich heen. Zijn porseleinen huid kreeg een donkerpaarse tint, als van amethist. De Erlkönig wist dat Gold de ware prins en erfgenaam van dit kasteel was, maar hij had Gold altijd afgedaan als niets anders dan een lastpost. Serilda vermoedde dat de Erlkönig dat deed omdat hij niet wilde dat zij of zijn hofhouding van geesten, of Gold zelf, zijn ware identiteit zou achterhalen. Hij realiseerde zich niet dat Serilda die enige tijd geleden al had ontdekt.

Ze keek zelf ook om zich heen, maar Gold was nergens te bekennen. ‘Wat voor tradities?’ vroeg ze. ‘Over wat voor ritueel heeft hij het?’

‘Klinkklare nonsens,’ zei de Erlkönig. Hij sperde zijn neusgaten van woede wijd open en stak een hand naar haar uit. ‘Kom.’

‘Dat dacht ik niet,’ klonk opeens een stem achter hen, en meteen werd een touw om Serilda heen geslingerd dat haar armen tegen haar zij bond.

Ze hapte naar lucht en keek over haar schouder, waar ze Gold ondeugend zag grijnzen met het andere uiteinde van het touw in zijn handen. ‘Wat ben je…’

‘Tot de losprijs is genoemd en afbetaald, is jouw lieftallige bruid officieel… ontvoerd.’

De Erlkönig wilde een van de talloze wapens pakken die hij aan zijn riem had hangen, maar hij was niet snel genoeg.

Gold duwde Serilda naar het dichtstbijzijnde raam en trok haar mee op de vensterbank. ‘Geniet van het feest, Uwe Ellendigheid!’ riep hij nog.

Het meer glinsterde hemelsblauw met goud onder hen – maar ze zouden nog voor ze het water bereikten, neerstorten op de puntige rotsen onder aan de kasteelmuren.

Gold sprong de lucht in en trok haar mee.

Serilda viel. Ze gilde. Ze voelde de wind in haar haren en op haar wangen.

Maar ze stortten niet te pletter op de rotsen.

In plaats daarvan verdwenen Gold en zij plots midden in hun val in het niets.

Serilda struikelde toen haar voeten een harde ondergrond raakten die er zojuist nog niet was geweest. In plaats van fel zonlicht had ze nu hoge zuilen om zich heen, en een verhoging met daarop twee majestueuze tronen die werden verlicht door een rij kroonkandelaars.

Ze zou plat op haar gezicht zijn gevallen als Gold het touw niet had vastgehouden. Hij hees haar omhoog tot ze weer kon staan en maakte haar toen snel los.

Daarna bulderde hij van het lachen. ‘Dat gezicht! Dat was alles waarop ik had gehoopt en meer!’

Serilda draaide zich naar hem om, trillend en van slag. In een halve minuut tijd was haar wereld op zijn kop gezet: het ene moment werd ze aan de arm van haar wrede echtgenoot meegenomen naar hun huwelijksfeest, het volgende moment werd ze ontvoerd en door een open raam geduwd met een val die tot haar dood had moeten leiden, ware het niet dat ze op magische wijze naar de troonzaal van het kasteel was getransporteerd.

‘Wat heb je gedaan?’ vroeg ze met een nog bevende stem. ‘En waarom? Wat ben je…’

‘Ik leg het later wel uit,’ zei Gold terwijl hij de touwen van haar af haalde. ‘Kom mee, we moeten in beweging blijven. Hij zal weten dat we naar de troonzaal zijn verdwenen.’

Hij pakte haar hand en rende met haar naar een smalle deur die achter de verhoging was weggewerkt. Waarschijnlijk was dit de plek waar bedienden vroeger wachtten voor het geval de monarch hen riep. Voorbij die deur was een smalle, zwak verlichte gang die zich uitstrekte in de richting van de keukens.

‘Gold, wacht,’ zei Serilda, ook al deed ze haar best om hem bij te houden. ‘Wat zijn we aan het doen?’

‘O, dit is gewoon een lollige huwelijkstraditie,’ zei hij toen hij afremde bij een T-splitsing van de gang. Hij tuurde eerst de ene hoek om en toen de andere voor hij Serilda gebaarde dat ze hem moest volgen. Hij sloeg rechts af, rende een gang in en vervolgens een trap op die eindigde bij een gesloten deur. Gold legde zijn oor tegen het hout en luisterde aandachtig.

‘Wat voor huwelijkstra…’

Hij bewoog druk met zijn armen om haar de mond te snoeren.

Serilda sloeg haar armen over elkaar.

Er ging een ogenblik voorbij voordat Gold haar met fonkelende ogen aankeek en knikte dat ze verder kon gaan.

Deze keer sprak ze op fluistertoon: ‘Wat voor huwelijkstraditie?’

‘Je weet wel,’ zei hij, ‘de traditie waarbij de bruid wordt ontvoerd en zich de hele nacht voor de bruidegom verstopt tot hij gedwongen wordt een losprijs te betalen om haar terug te krijgen.’

Ze staarde hem aan. ‘Wát?’

Gold hield zijn hoofd schuin. ‘Doen ze dat niet in Märchenfeld? Het is echt heel leuk. Je zult het wel zien.’

Ze schudde haar hoofd. ‘De Erlkönig zal het vast niet “heel leuk” vinden, dat weet je best.’

‘Nee, daar heb je helemaal gelijk in,’ zei Gold grinnikend. ‘Maar ik wel.’ Zijn ogen werden groot en hij stak een hand op om haar opnieuw tot stilte te manen.