Colofon

Vertel de wereld wat je vindt van #Dunk

Vind de auteur: @michameinderts

Vind de uitgever: @blossombooks

NUR 300 / W042301

© 2023 Blossom Books

© 2023 Micha Meinderts

Omslagontwerp: Loudmouth

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Content warning

Hoewel aseksualiteit in dit boek de hoofdrol speelt, kon het verhaal niet verteld worden zonder een aantal korte, niet al te expliciete, maar toch ondubbelzinnige seksscènes. Lezers die daar om begrijpelijke redenen niet zo’n trek in hebben, doen er goed aan om bij de pagina's 43, 46-48 en 220-221 even extra op te letten.

1

‘Zit je hier wel goed?’ vroeg Leonies collega fronsend toen ze achter hem aan de afdeling op liep. Archibald heette hij, een vijftiger die ze de afgelopen zeven weken alleen nog maar beige overhemden had zien dragen. ‘Dit is de afdeling Software.’ Zijn blik gleed naar de stapel kopietjes in haar hand. ‘Administratie is op de derde.’

Bijna verborg Leonie de papieren achter haar rug, alsof het iets verbodens betrof in plaats van de bonnetjes voor de declaratie van haar manager.

‘Deze zijn voor Hélène,’ zei ze zacht.

Er veranderde iets in Archibalds blik, maar Leonie verbrak het oogcontact voordat ze er woorden aan kon geven.

Hij gebaarde dat ze voor mocht gaan, en Leonie verbeeldde zich dat ze zijn ogen de hele weg naar Hélènes kantoor in haar rug kon voelen prikken.

Ze legde de kopietjes op het bureau van haar manager, die zat te bellen en geluidloos ‘dank je, lieverd’ zei. Vanuit de hoorn klonk een luide monoloog.

Op weg naar buiten struikelde ze bijna over Hélènes Michael Kors-laptoptas. Met heftig kloppend hart bereikte ze haar eigen bureau, waar ze een perfect uitzicht had op Archibalds kalende achterhoofd.

Hij draaide zich niet om.

‘Hoe kan het nu alwéér maandag zijn?’

Ids plofte in de stoel achter het bureau tegenover het hare en legde zijn in leren slippers gestoken voeten op de hoek. Zijn blonde haar piekte alsof hij zo uit bed was gerold, zijn gekreukelde T-shirt leek rechtstreeks uit de droger te komen – en daar een maat te zijn gekrompen, maar dat zou wel expres zijn, want het accentueerde zijn spieren op alle juiste plekken.

‘Man, het is al bijna dinsdag,’ zei een andere collega hoofdschuddend.

‘Ik heb wel betere dingen te doen op maandagochtend dan opstaan,’ verklaarde Ids.

Bijna vroeg Leonie wat dan, maar Ids’ vette grijns verschafte veel meer dan voldoende informatie. Dubbend tussen weglopen en zich achter haar monitor verstoppen bleef ze onhandig naast haar bureau staan.

‘Ga je koffie halen, Visje? Daar ben ik wel aan toe.’

Hoewel ze het niet van plan was geweest, knikte ze. ‘Reggie, wil jij ook?’

Regilio – die liever had dat iedereen hem Reggie noemde, omdat hij alleen qua huidskleur op zijn boksende naamgenoot leek – schudde zijn hoofd.

In de keuken zocht ze Ids’ mok tussen de bonte verzameling in de kast. Ze zette hem onder het koffiezetapparaat en drukte op het knopje.

‘Goeiemorgen, jongedame,’ hoorde ze boven het lawaai van de bonenmaler uit. Er was er maar een die haar zo noemde, en het was grappig omdat hij niet veel ouder kon zijn dan zij.

‘Goeiemorgen, Erwin.’

Hij nam een denkbeeldige hoed af en boog galant zijn hoofd. In het tl-licht kreeg zijn gezicht een blauwbleke kleur.

Ze glimlachte verlegen. ‘Wil je ook?’

‘Zeker weten, anders kom ik deze maandag echt niet door.’

‘Heb je een druk weekend gehad?’

‘Valt wel mee.’ Erwin zette Ids’ koffie op het aanrecht en pakte ‘haar’ Tweety-mok. Uit alle koffieopties koos hij feilloos Leonies standaardrecept: cappuccino met extra melk en bonensterkte 2. ‘Met vrienden wezen boulderen in de klimhal bij de Rijnhal, natuurlijk in de kroeg geëindigd, en gisteren wilde ik eigenlijk gewoon een beetje chillen, maar een paar maten wilden in het park barbecueën en dat werd iets later dan gepland. Het was ook zulk mooi weer.’

Ook op haar eerste dag was ze hem tegengekomen in de keuken. Hij had zich meteen voorgesteld, haar welkom geheten en uitgelegd hoe ze het koffiezetapparaat moest bedienen. Gewichtig had hij verteld over zijn werk als onsite support technician, waardoor hij hooguit twee dagen per week op kantoor was. ‘Wat een geluk dat ik er vandaag toevallig ben om je wegwijs te maken,’ had hij toen tegen haar gezegd.

Daar was Leonie het grondig mee eens geweest. De jongen die ze zou gaan vervangen, wist haarfijn uit te leggen op welke libraries de software van de testomgeving was gebouwd en welke bugs er in de nieuwe versie waren gefixt, maar was vergeten te vertellen waar de wc’s waren en dat je in de kantine niet met cash kon betalen.

Developers Ids en Reggie vochten op dat moment nog keihard tegen een deadline die al te ver in het verleden lag, en pas twee weken later, toen het huidige project Koedam van start ging, leken ze te beseffen dat ‘die nerd’ had plaatsgemaakt voor ‘het visje’.

‘Elk weekend weer neem ik me voor om het rustig aan te doen,’ vervolgde Erwin terwijl hij haar de Tweety-mok gaf, ‘maar op de een of andere manier komt het er niet van. Gewoon een zaterdagavond netflixen en chillen in goed gezelschap is ook weleens lekker, toch?’

Leonie humde afwezig. Niet voor het eerst de afgelopen maanden miste ze haar studievrienden. Het vaste groepje was na hun afstuderen snel uiteengevallen en uitgewaaierd over het hele land, en ze wist nog steeds niet goed waar ze hier in Arnhem mensen kon ontmoeten. Misschien kon Erwin haar eens meenemen naar zo’n barbecue? Maar als er woorden bestonden waarmee je jezelf kon uitnodigen zonder wanhopig of opdringerig over te komen, had zij ze nog niet gevonden. Zo schoot nieuwe vrienden maken ook niet op.

‘Heb ik soms iets verkeerds gezegd?’ vroeg Erwin.

Shit, dat was natuurlijk niet de reactie die hij had verwacht. ‘Eh… ik hou ook meer van netflixen en chillen dan van uitgaan,’ stamelde Leonie. ‘Drukke kroegen zijn niks voor mij.’

‘Nog iets wat we gemeen hebben!’ zei hij verrukt. ‘Maar wat heb jij dan gedaan in het weekend? Je ziet er een beetje moe uit. Ik dacht dat je misschien naar een club was geweest of zo. In een zwierig rokje, bijpassend topje, je hoofd helemaal leegmaken op de dansvloer…’

Zijn ogen glansden vol verwachting.

De glans werd dof toen ze haar hoofd schudde. ‘Daar is één avond dansen niet genoeg voor, hoor, om mijn hoofd leeg te maken,’ zei ze met een lachje.

Erwin lachte niet mee. ‘Er zit je toch niks dwars?’ Bezorgd legde hij een hand op haar onderarm. ‘Je kunt altijd bij mij terecht als er iets is. Ik kan heel goed luisteren.’

Dat had hij eerder gezegd. Ze werkten niet eens samen en toch behandelde hij haar veel collegialer dan de twee mannen in haar projectteam. Ze knikte dankbaar.

‘Goed zo.’ Hij gaf een kneepje en trok zijn hand terug, knikte toen naar de andere mok. ‘Voor wie is die?’

‘Voor Ids.’

Erwins gezicht betrok. ‘Kan die zelf niet van zijn stoel af komen? Luie flikker.’

‘Ach, ik ging toch halen.’ Leunend tegen de hoge tafel waaraan meer werd vergaderd dan gegeten, keek ze naar buiten. De lucht boven de parkeerplaats van het leegstaande kantoorpand aan de overkant trilde in de zon, en ze vroeg zich af hoe heet het zou zijn onder de golfplaten daken van de loodsen verderop. De herfst liet zorgelijk lang op zich wachten.

‘Je bent te goed voor deze wereld.’ Erwin kwam naast haar staan, zijn bovenarm tegen de hare. Zelf leek hij het niet door te hebben, maar Leonie voelde de warmte van zijn arm door het katoen van haar vest dringen; de nazomer was tropisch, maar binnen stond de airco op standje koelkast.

‘Ik ga weer aan het werk,’ zei ze toen ze het niet meer uithield, en meteen liep ze weg.

Ids zei niets toen ze zijn koffie neerzette, keek niet eens op, diep verzonken in de nieuwe betaalomgeving voor Koedam. Het kleine modehuis was plotseling wereldberoemd geworden omdat een Game of Thrones-actrice een van hun jurken droeg tijdens een belangrijk gala, en hun website uit het begin van deze eeuw kon de nog steeds toenemende vraag niet meer aan.

In haar korte pauze was het lijstje met te testen softwareonderdelen weer langer geworden. De zoveelste verbetering van de bestelstatuspagina, maar de wijzigingen ten opzichte van de vorige versie waren minimaal. Lekker begin van de week.

Hopelijk kreeg ze binnenkort de kans om te bewijzen dat ze meer kon dan alleen vergeten woorden rapporteren, of alweer een afgebroken betaling melden aan Reggie en Ids.

Ach, wat probeerde ze zichzelf nou wijs te maken? Tijdens vergaderingen snapte ze de helft niet van wat er besproken werd, ze had amper ervaring met het softwareplatform dat ze hier gebruikten, en de hele financiële wereld stond ook mijlenver van haar vandaan.

Na maanden en maanden vruchteloos solliciteren op advertenties waar ze op papier perfect voor was – afgezien van de gevraagde ervaring – begon ze te reageren op alles met het woord ‘software’ in de titel, of ze nu voldeed aan het profiel of niet. Anders zou het nooit in haar zijn opgekomen om aan de andere kant van het land tester te worden in de financiële sector. Toen ze onverwacht werd uitgenodigd voor een gesprek was de blijdschap dan ook ver te zoeken geweest, maar een alternatief was er niet. Dus ging ze.

Aan de andere kant…

Tijdens een sollicitatiegesprek wordt al in de eerste twaalf seconden besloten of een kandidaat het wordt, had Leonie weleens gelezen. Dat betekende dat Hélène, die er in haar zwierige zomerjurkje eerder uitzag als de hoofdredactrice van een modeblad dan als projectmanager bij een financieel ICT-bedrijf, binnen twaalf seconden wist dat ze Leonie wilde hebben. Ondanks die veel te warme blazer, ondanks haar gehakkel, ondanks dat profiel. Dat zei toch iets? Met hernieuwde motivatie opende ze de bovenste taak.

***

De oranje bal bonkte op het beton. De echo’s ervan weerkaatsten tussen de flatgebouwen. Voetstappen volgden, minder luid maar net zo krachtig.

Blik op de ring met daaronder die fuik van metalen schakels. De zon maakte het vuilwitte bord ondraaglijk fel, maar Julian keek niet weg. Zijn schaduw danste voor hem uit als een zenuwachtige verdediger.

Op exact het juiste moment kwamen zijn voeten los van het beton. Hij vloog, basketbal aan zijn vingers gelijmd, hoger, hoger, het roestkleurige metaal binnen handbereik, tot hij stil leek te hangen in de lucht.

De bal stuiterde op de rand, Julians vingers gleden langs het net. Hij landde log, sprong achter de bal aan en dribbelde terug naar de middellijn. Opnieuw nam hij een aanloop, opnieuw lanceerde hij zichzelf. Opnieuw slikte hij de teleurstelling weg en dribbelde hij terug. Opnieuw. Opnieuw. Zweet doordrenkte zijn jersey van de Lakers en verdampte in de zon. Zijn armen voelden als lood en zijn benen nog zwaarder. Uiteindelijk kon hij niet anders dan toegeven dat het vandaag niet meer ging lukken.

De basket aan de andere kant van het veld werd gebruikt door een paar kinderen die inmiddels wel wisten dat ze hem met rust moesten laten als hij bezig was.

Julian ging met zijn fles water op de rugleuning van een bankje zitten. ‘Hou je ogen op de ring, Tyrell,’ riep hij toen het geklungel hem te veel werd. ‘Je moet kijken waar de bal heen moet, niet waar hij nu is.’

Als één man wendden de kinderen zich hoopvol naar hem toe. Alleen Tyrell keek geïrriteerd.

Julian draaide de dop op zijn waterfles en checkte zijn telefoon. Naomi liet weten zin te hebben in vanmiddag: dates met jou zijn the best, babe. Zijn hart gloeide. Hij had er speciaal zijn dienst voor geruild, waardoor hij morgen meteen na zijn basketbaltraining surveillance moest gaan lopen. Verre van ideaal, maar dat maakte hem nu niet meer uit.

Met de bal onder zijn arm slenterde hij naar het groepje kinderen toe. De jongste kwam tot zijn elleboog, maar Tyrell van bijna dertien kon hem in de ogen kijken.

‘Check dit.’ Julian boog wat door zijn knieën, hield de bal losjes maar onwrikbaar tussen zijn handen en focuste zijn blik op de bladderende oranje ring. ‘Zie je waar ik kijk? Daar moet de bal heen.’ Hij strekte abrupt zijn lichaam en na een korte zwiep van zijn pols zeilde de basketbal door de lucht. De kids juichten.

Het was niet de eerste keer dat hij de buurkinderen wat bijbracht. In de zomervakanties had hij zelfs vaste uren, zes weken lang op woensdagochtend en zaterdagmiddag. Het plezier dat van ze afstraalde wanneer ze scoorden, wanneer ze een echte wedstrijd speelden in plaats van een chaotisch potje – met het gejank van de jongste als buzzer – gaf hem een voldoening die hij in zijn werk als beveiliger never nooit zou vinden.

De bal draaide pesterig een rondje in de ring voor hij aan de verkeerde kant naar beneden stortte.

‘Geeft niks, Tyrell. Nog een keer proberen.’

‘Zullen we een wedstrijdje doen, Julian?’ vroeg een van hen. ‘Please? En mag ik dan bij jou in het team?’

Hij lachte. ‘Volgende keer. Jullie moeten terug naar school. En ik ga zo Naomi ophalen.’

‘Wat gaan jullie doen?’ wilde de jongste weten.

‘Zoenen natuurlijk,’ zei Tyrell, zonder zijn blik van de basket af te wenden. Hij wierp.

‘Iek! Zo met je tong in haar mond en alles?’ Het kleinste meisje trok een vies gezicht en de andere kinderen begonnen te giechelen. Geen van hen zag Tyrell feilloos scoren.

‘Goed zo, Ty! Zo moet het dus.’ Julians gezicht voelde warm. De zon schroeide.

‘Nu ik.’ Een van de anderen pakte de bal van de grond en eventuele toekomstige zoenen – en het einde van de middagpauze – waren vergeten.

Julian keek de verbeten, soms succesvolle pogingen een poosje aan, maar zijn lijf schreeuwde steeds harder om koolhydraten. Hij pakte zijn waterfles en bal en stak de straat over naar de flat waar hij nog steeds met zijn moeder woonde, al was hij inmiddels drieëntwintig.

‘Doei, Julian!’ riep een van de jongens hem na. ‘Veel plezier met zoenen!’ Het kinderlijke lachsalvo ging naadloos over in overwinnaarsgejuich.

Hij nam de trap naar de vierde verdieping, eerst met drie treden tegelijk, halverwege de tweede met twee, en uiteindelijk hees hij zich de galerij op. De bal eindigde in de mand bij de deur en Julian stapte de keuken in, waar zijn moeder de krant zat te lezen.

Hij zette de macaroni van de vorige dag in de magnetron en liep door naar de badkamer. De spieren in zijn benen trilden, die in zijn schouders weigerden dienst toen hij zijn klamme sportshirt uit wilde trekken. Hij had veel van zijn lichaam gevraagd, en morgen zou hij het weer doen. Net zo lang tot het lukte.

Al toen hij nog een peuter was, keek hij vanaf de galerij toe terwijl de buurjongens roepend en lachend en vloekend om elkaar heen dansten op het veld. Zolang Julian zich kon herinneren, had hij daarbij willen horen. Natuurlijk hadden de oudere kinderen geen geduld met een driejarige die de bal amper kon vasthouden. Daarom had zijn moeder een minibasket voor hem gekocht, om in de woonkamer te spelen. Het knaloranje balletje dat erbij hoorde, nam meteen de plek van zijn favoriete knuffel in.

Een van de aspirant-stiefvaders was een fervent voetbalfan geweest, en schreef Julian in voor een proefles bij een voetbalvereniging toen hij zes werd. Tijdens die eerste training, onwennig op zijn geleende noppenschoenen, bleef hij de bal oppakken. Hij wist best dat dat niet mocht, daar had hij het ongeduld van de trainer en het getier van zijn moeders vriend niet voor nodig, maar een bal voelde nu eenmaal beter in zijn handen dan aan zijn voeten.

Na die training gingen de kicksen terug naar hun eigenaar en mocht hij elke woensdagmiddag basketballen in de sporthal bij het zwembad. Niet veel later had zijn moeder het uitgemaakt met die vent, en haar latere vriendjes hadden zich nooit meer met Julians sport beziggehouden. Misschien omdat ze toen al konden zien dat er niets bestond wat hij ooit leuker kon vinden dan basketbal.

Terwijl het koude water van de douche zijn ademhaling aanjaagde, dacht Julian aan de mannen die zijn moeder na de scheiding goed genoeg had gevonden om aan haar kinderen voor te stellen. Een handvol, verspreid over een jaar of tien. Geen idee hoeveel er niet goed genoeg waren geweest, en daar wilde hij eigenlijk ook niet over nadenken.

Zijn vader was vertrokken toen Julian vier was, terug naar Egypte wegens familiedingen. Af en toe kreeg Julian van zijn zus Rashida een update, over zijn nieuwe stiefmoeder of de halfbroertjes en -zusjes die daar inmiddels rondliepen, maar het zou hem allemaal een worst wezen. Varkensworst, ha.

Veel later dan gepland schoffelde hij de afgekoelde macaroni naar binnen. De tijd leek op het veld altijd stil te staan, maar haalde hem tijdens het douchen en eten steeds weer in. Naomi had hem intussen al drie berichtjes gestuurd: of hij wel op tijd zou zijn en waar hij bleef.

‘Gaan jullie iets leuks doen?’ informeerde zijn moeder. Op de dagen dat ze niet in de kledingzaak in Kronenburg stond, liep ze tot ver in de middag rond in een versleten huispak en vandaag was geen uitzondering, ondanks de warmte. In de buidelzak tekende zich het vierkantje van een pakje sigaretten af. Het was leeg, al bijna drie jaar. Gestopt toen zijn zus zwanger werd.

‘Naomi wil de giraffen zien,’ zei hij met volle mond.

‘Eet je thuis?’

Julian schudde kort zijn hoofd en propte de laatste hap naar binnen. Nog kauwend begon hij zijn bord af te wassen.

Zijn moeder nam de afwasborstel uit zijn hand. ‘Ga maar. Doe Naomi de groeten.’ Ze kuste zijn voorhoofd en aaide hem over zijn haren.

‘Ma!’ Julian liet het bord in de gootsteen kletteren en wendde zich af.

‘Wat, ben je te groot voor een kus van je moeder?’ vroeg ze geamuseerd.

Mopperend pakte hij zijn autosleutels, eerder kwaad op zichzelf dat hij zich wéér niet had kunnen inhouden, dan op zijn moeder die gewoon deed wat ze altijd deed: hem plagen met zijn lengte. Hij trok de voordeur achter zich dicht en denderde de trappen af.

Zijn auto startte wonder boven wonder meteen en met iets meer gas dan strikt noodzakelijk reed hij de parkeerplaats af. Als het verkeer een beetje meezat, zou het hem nog lukken op tijd bij Naomi te zijn.

***

‘Zo, boys,’ zei Guus, Hélènes manager, aan het begin van het maandelijkse overleg. Hij hing in zijn stoel alsof hij niet goed wist wat hij met zijn lange lijf aan moest. Zijn bleke buik probeerde zich aan de Ralph Lauren-polo en kaki cargoshort te ontworstelen, met stuitend succes. ‘Jullie weekend is vast helemaal geweldig geweest en daar kunnen jullie ongetwijfeld uren over praten, maar dit is geen naaiclubje.’

Er werd gegrinnikt. Hélène rolde met haar ogen.

‘Aan de rapportages te zien ligt bijna iedereen op schema. De basis staat, de testers kunnen goed doorwerken en elke dag nieuwe builds proberen. De hoge mate van zelfstandigheid lijkt zijn vruchten af te werpen.’

Hij liet een stilte vallen.

Ids zakte verder onderuit op zijn stoel.

Leonie maakte aantekeningen om straks de notulen netjes te kunnen uitwerken. De eerste weken hielp het haar om beter te snappen wat er gaande was in het project, maar nu deed ze het vooral omdat Hélène er blij van werd.

‘We hebben allemaal ons best gedaan, dat staat voorop,’ begon Hélène. ‘Er zijn wat onvoorziene omst…’

‘Ids, Reggie, kunnen jullie me vertellen waarom ik jullie betaal?’

Reggie haalde diep adem, maar zei uiteindelijk niets. Na een korte stilte begon Ids aan een heel technisch verhaal, dat de aandacht moest afleiden van het feit dat ze in het begin nogal hadden lopen lanterfanten.

Nu pas, terwijl ze de excuses en verklaringen noteerde, begon Leonie te begrijpen wat het probleem was. Parallel daaraan groeide er een mogelijke oplossing in haar hoofd. Zou ze iets zeggen? Liever wilde ze eerst research doen, voordat ze een flater sloeg, maar de baas keek steeds strenger en Ids en Reggie steeds paniekeriger.

Voorzichtig stak ze haar vinger op, maar ze hoorde gegniffel en liet hem weer zakken. Dat had ze kunnen weten; de rest trok altijd meteen hun mond open. ‘Ik denk dat…’ begon ze aarzelend.

Zonder haar aan te kijken, maakte Guus een afkappende beweging met zijn hand.

Verbouwereerd hield Leonie haar mond.

Hélène zond haar een verontschuldigende blik.

Gedwee wachtte Leonie op een stilte in Ids’ uitleg en nam toen het woord. ‘Ik geloof dat ik wel…’

‘En waarom zijn jullie daar niet eerder mee gekomen?’ vroeg Guus getergd.

Ids haalde zijn schouders op. ‘Het liep gewoon zo.’

Een moment was het stil.

‘Als je daar een binary connection voor gebruikt, hoef je de data niet eerst te converteren,’ zei ze vlug, voordat iemand anders het woord weer zou opeisen.

Guus slaakte een ongeduldige zucht. ‘Je weet toch dat zo’n deadline ineens op de stoep staat? Net een ex die hoort dat je een nieuwe vriendin hebt… Heeft niemand hier zijn opleiding afgemaakt of zo? Dit is jullie werk, mannen, laat eens wat horen!’

Ze had dus wél eerst research moeten doen. Wilde ze zo graag indruk maken op Hélène en haar baas dat ze het tijdens een vergadering had geopperd, in plaats van straks onder zes ogen met Reggie en Ids?

Er volgde een brainstormsessie die amper bij te houden was. Haar ronde handschrift werd hoekiger, zwabberde over de lijntjes, was soms bijna niet meer leesbaar. De puntjes op de i, die vroeger rondjes waren geweest, en toen ze zo verliefd was geweest op Tomas zelfs hartjes, veranderden eerst in streepjes en verdwenen daarna volledig.

‘Leonie, had jij nog een idee?’ vroeg Hélène.

Heel even was het stil, maar voordat Leonie het woord ‘connection’ helemaal had kunnen uitspreken, stond Guus al op. Met twee handen op de rand van de tafel keek hij de aanwezige mannen een voor een aan, Ids en Reggie het langst. ‘Jullie zorgen er maar voor dat het op tijd af is. Dit is een prestigeproject.’

‘We zouden een binaire koppeling kunnen gebruiken, dan hoeven we de data niet om te zetten,’ zei Ids sceptisch, alsof hij er niet echt in geloofde.

Halverwege haar zin besefte Leonie wat hij had gezegd en ze hief haar hoofd. Niemand keek naar haar.

‘Dat is het eerste intelligente wat ik je vandaag heb horen zeggen. Ga dat maar doen.’ Guus duwde zichzelf omhoog, vertrok gepijnigd zijn gezicht en beende de vergaderzaal uit.

Met een diepe zucht maakte Ids een aantekening op het verder lege blaadje dat voor hem lag.

‘Dat is dan geregeld,’ zei Hélène. ‘Vergeet morgen trouwens niet cash mee te nemen voor het cadeau voor Archibald. Die man houdt het hier al twaalfenhalf jaar vol. Beetje lullig om dat ongemerkt voorbij te laten gaan. Ik zal ervoor zorgen dat er bier komt.’

Er steeg gejuich op.

‘Nu hebben we wel weer lang genoeg vergaderd. Ingerukt!’

Opgewonden als schooljochies schoven haar collega’s hun stoel achteruit. Leonie verzamelde haar papieren en kwam overeind, liep met de meute mee naar de deur.

‘Kun jij even blijven, Leonie?’ vroeg Hélène.

Met haar blik volgde Leonie de aantekeningen die uit haar plotseling krachteloze hand naar beneden dwarrelden en slordig op het tapijt landden.

Was er iets gebeurd? Had ze iets tegen een collega gezegd wat niet door de beugel kon? Een deadline gemist? Mail naar de verkeerde gestuurd? Ze had ongetwijfeld iets fout gedaan, maar wat?

Terwijl ze haar papieren bij elkaar probeerde te zoeken, liep ze de afgelopen weken na.

Ze zei bijna niks. Daar kwam die stomme bijnaam ‘Visje’ vandaan: vaak wilde ze wel iets zeggen, maar kwam er geen geluid uit. Dat was vast waar Hélène het over wilde hebben. Ze moest beter meedoen in het team, ook al leek het team meestal niet door te hebben dat zij er ook bij hoorde.

Haar rug werd steeds natter. Toen Hélène behulpzaam naast haar hurkte, merkte Leonie het subtiel ingeweven glimpatroontje in haar panty op. Mooi. Durfde ze te vragen waar haar manager die gekocht had? Maar wat had het voor zin? Ze droeg al heel lang geen panty’s meer.

Hélène zag er elke dag goed uit. Haar kokerjurkjes, mantelpakken en broekrokken waren het toppunt van moeiteloze vrouwelijkheid, haar naaldhakken sierlijk en haar make-up smaakvol.

Als Leonie een fractie van dat zelfvertrouwen had bezeten, hadden de inmiddels bij elkaar geraapte aantekeningen er vast heel anders uitgezien.

‘Waarom is bier toch zo belangrijk voor ze?’ Een koraalkleurig gelakte nagel tikte op het blaadje dat bovenop lag.

‘Ik weet niet…’ stamelde Leonie.

‘Maak er voor de grap maar alcoholvrij bier van in de uitwerking. Weet je meteen wie de notulen leest.’

‘Goed…’ Heel even blikte Leonie omhoog. Hélènes lippenstift paste perfect bij haar nagellak.

‘Voel je je al een beetje thuis hier? Zijn de jongens lief voor je?’

Leonie knikte, misschien iets te heftig. ‘Ik ben heel blij dat ik hier werk!’

‘Goed zo. Geen problemen verder? Qua workload of zo?’

Zou het zeuren zijn als ze nu het niveau ter sprake bracht? Ja, dat was zeuren. Ze moest gewoon geduld hebben. Snel genoeg zou Ids of een van de anderen doorkrijgen wat ze in haar mars had en dan zouden ze haar ook bij de oplossingen betrekken in plaats van alleen bij de problemen.

‘Het gaat helemaal toppie.’

Hélène schoot in de lach en boog zich naar haar toe. Ineens had Leonie vrij uitzicht op egaal gebruinde huid en de aanzetten van opvallend ronde borsten. Ze slikte en wendde haar blik af, en besloot dat het woord ‘toppie’ per direct uit haar vocabulaire moest verdwijnen.

‘Fijn dat het toppie gaat. Maar als dat een keer niet het geval is, moet je het echt zeggen, hè?’

Ze verliet de vergaderruimte en liet Leonie met haar aantekeningen, gloeiende wangen en bonkende hart achter in een wolk Chanel Nº 5 of iets vergelijkbaars.

Pas toen er geen spoor parfum meer te bekennen viel, kwam Leonie overeind. Niemand keek op toen ze achter haar bureau ging zitten. Ze opende een nieuw Word-document en begon te tikken. Na haar allereerste vergadering had ze een template gemaakt, waardoor alle besproken zaken simpel en overzichtelijk op het scherm verschenen. Netjes uitgelijnd, in precies het juiste, prettig leesbare lettertype. Daar had ze graag een paar uurtjes vrije tijd voor opgeofferd.

‘Wie deed de notulen eigenlijk voordat ik hier kwam?’ vroeg ze aan Ids.

‘Niemand.’ Hij plukte nauwgezet aan zijn haar zodat het nog wat wilder overeind stond. ‘Af en toe hebben we een stagiaire, maar verder heeft er nooit iemand zin in.’ Kreunend rekte hij zich uit. Zijn T-shirt kroop omhoog en onthulde de tattoo van een draak die van onder zijn broeksband over zijn blokjesbuik naar boven kronkelde. ‘We zijn blij dat jij er nu bent.’

Dat kneedde wat van de spanning uit haar schouders.

Zorgvuldig verwoordde ze alle beslissingen, voornemens en aandachtspunten. Bij het actiepunt ‘binary connection’ aarzelde ze. Zou ze Ids’ naam opschrijven bij het idee of de hare?

Als het echt niet goed was, wilde ze dat niet op haar conto hebben, maar Guus had het ‘intelligent’ genoemd. Hoe zou ze kunnen laten zien dat ze meer kon dan software testen, als anderen er met haar ideeën vandoor gingen?

Ze liet het open voor later, net als vroeger op school bij een moeilijke toets, en werkte de lijst verder af. Bij het allerlaatste punt tikte ze ‘alcoholvrij bier’. Zouden de jongens snappen dat het een grapje was? Waarschijnlijk niet, en ze wiste het weer. Maar als ze het er niet in zou zetten, dacht Hélène vast dat ze niet goed had geluisterd, of dat ze het beter dacht te weten dan haar manager.

Notulen waren nooit eerder zo’n onzekere factor geweest. Misschien moest ze even pauze nemen; het was toch bijna twaalf uur.

Ze logde uit, pakte haar rugzak en liep naar de liften.

***

‘Je bent te laat,’ zei Naomi vanuit het raam toen hij voor de deur van het studentenhuis had geparkeerd en zoals voorgeschreven drie keer belde. ‘Geef me tien minuten.’

Geamuseerd stak hij zijn duim op. Dat ze pit had, werd hem na hun eerste ontmoeting – ook in Burgers’ Zoo, maar dan bij de pinguïns – al snel duidelijk. In het begin brandde het nog en wist hij niet of hij het wel lustte, maar net als scherp gekruid eten wende het vanzelf toen hij er vaker van mocht proeven. Een pijn die hij voor lief nam omdat het zo ontzettend lekker was.

Ook nu kreeg hij het er warm van.

Leunend tegen het portier bleef hij in de zon staan wachten. Zijn benen begonnen weer normaal aan te voelen, gevoed door de macaroni. Je kon een hoop van zijn moeder zeggen, maar niet dat ze een ramp was in de keuken.

Jaren geleden had ze haar culinaire talenten nog met mensen willen delen, door bij anderen thuis een mooie maaltijd te koken zodat ze dat zelf niet hoefden te doen. Eerst als hobby, maar een van haar vriendjes had haar een paar duizend euro gegeven als startkapitaal. Toen ze erachter kwam dat hij vreemdging en het uitmaakte, beweerde hij dat het een lening was geweest. Julian balde zijn vuisten. Het had jaren gekost om het inmiddels uitgegeven geld terug te betalen, en de hele affaire had haar lol in koken – en mannen – permanent vergald. En dat allemaal omdat die gast zijn pik niet in zijn broek had kunnen houden. Ongelooflijk.

De voordeur zwaaide open en hij keek op, maar het was een van haar huisgenoten, die nieuwe. Larissa, dat was het. Student Vrijetijdskunde, wat dat ook mocht inhouden, met ogen zó intens groen dat het niet eens mooi was. Hij had haar een paar weken geleden kort ontmoet, sjouwend met een weekendtas. Naomi had hem vernietigend aangekeken toen hij aanstalten maakte om de tas voor haar naar boven te dragen, en daarna had hij haar voor de zekerheid maar zo min mogelijk aandacht geschonken.

Paula, die technisch gezien de zolder bewoonde, werkte tot eind oktober in Afrika aan een weeshuis, en er scheen nog een vierde huisgenoot te zijn, Kris, maar die had zich nog steeds niet laten zien.

‘Hé Julian,’ zei Larissa met een glimlach. ‘Hoe is het?’

‘Goed.’

Ze kwam naast hem staan, haar gezicht naar de zon gewend.

Uit zijn broekzak klonk het geluid van een wedstrijdbuzzer. Hij haalde zijn mobiel tevoorschijn en las de berichtjes in de groepsapp van zijn basketbalteam.

Rico vroeg hoe laat hun eerste match was, Maurits en Dinh foeterden vrijwel gelijktijdig dat hij gewoon op het rooster kon kijken.

Julian tikte hoofdschuddend de datum en tijd, zette de groepsapp op stil en stak zijn telefoon weer weg.

‘En met jou?’ vroeg hij toen.

‘Kan beter.’ Ze veegde een lok rossig haar achter haar oor. ‘Ze zijn meteen na de introductieweek begonnen met slavendrijven, ik heb morgen al een toets. Wie heeft er nou zin om te leren met dit weer? Naar de dierentuin gaan is veel leuker.’

‘Waarom ga je niet met ons mee dan?’ vroeg hij in een opwelling.

De voordeur knalde nogal nadrukkelijk dicht. Julian keek langs Larissa heen en fronste. Dat strakke rode jurkje stond Naomi prachtig, maar het vloekte nogal met haar oorwurmgezicht.

‘Daarom niet,’ zei Larissa, haar blik op Naomi gericht. ‘En die toets is belangrijk.’

Naomi negeerde haar huisgenoot volledig, maar begroette Julian des te uitgebreider. Hij sloeg zijn armen om haar heen. Het jurkje voelde satijnzacht en hij aaide verrukt haar rug.

‘Speciaal voor vanavond,’ zei ze voordat ze hem kuste.

‘Hebben we iets te vieren?’ vroeg hij toen zijn lippen niet meer bezig waren met andere dingen.

Ze porde hem in zijn zij. ‘Mánnen…’

‘Je bent toch niet jarig?’ Hij wist vrij zeker dat ze ergens in de winter geboren was.

‘Doe nou niet net alsof je niet meer weet dat we elkaar vandaag precies een halfjaar kennen.’

Was dat iets om te vieren? Wel leuk dat ze zo blij was dat ze hem kende. Wat dat betreft zou hij elke dag wel willen vieren.

‘De tijd vliegt als je het naar je zin hebt,’ zei hij met een grijns. ‘Sorry dat ik het vergeten was, schatje.’

‘Gelukkig heb je andere kwaliteiten.’ Ze kuste hem nog eens en stapte toen in de auto.

‘Veel plezier,’ zei Larissa. Ze zwaaide liefjes.

Julian stak zijn hand op en kroop achter het stuur.

‘Wat wilde ze van je?’ vroeg Naomi zonder te wachten tot ze buiten gehoorsafstand waren. Via de spiegels hield ze haar huisgenoot in de gaten.

Julian volgde haar blik, maar Larissa ging net naar binnen. ‘Niks. Gewoon een praatje maken. Kun je je gordel omdoen?’

‘Zij maakt nooit gewoon een praatje. Niet met jongens. Zeker niet met jongens zoals jij.’ Ze legde een warme hand op de gladde stof van zijn short en kneep in de spieren van zijn bovenbeen.

‘Dat heb je snel door; je kent haar toch nog maar pas?’ En wat waren ‘jongens zoals hij’?

‘Ik ken haar… soort.’ Nu Larissa niet meer te zien was, zakte ze onderuit in haar stoel en klikte eindelijk de gordel vast.

‘Ik zal erop letten. Maar je hoeft echt niet bang te zijn, ik heb alleen maar oog voor jou.’ Hij verstrengelde zijn vingers met de hare, tot hij noodgedwongen weer moest loslaten om te remmen voor een oranje verkeerslicht.

‘Waarom vroeg je dan of ze mee wilde naar de dierentuin?’ Haar hand keerde terug naar zijn bovenbeen, nu op de naakte huid, nog warmer dan eerder.

Koortsachtig zoekend naar de kalmte in zichzelf wendde hij zich naar haar toe. ‘Weet ik veel, gewoon beleefdheid of zo.’ Hij probeerde alle verwijt uit zijn stem te houden toen hij daaraan toevoegde: ‘Je vertrouwt me toch wel?’

‘Natuurlijk vertrouw ik jou wel!’ zei ze overdreven verontwaardigd.

‘Nou dan.’

‘Ik vertrouw háár alleen niet.’

‘Als ze wat probeert, wijs ik haar gewoon keihard af.’

Naomi keek hem onderzoekend aan, maar hij begreep niet waarnaar ze zocht en probeerde al zijn gevoelens voor haar tegelijkertijd in zijn blik te leggen. ‘Geloof me nou, Naomi, ik heb totáál geen behoefte aan je huisgenoot, of aan welke chick dan ook.’ Kon ze maar in zijn hart kijken; woorden waren niet zijn sterkste punt.

Ze boog haar hoofd, waardoor haar donkere krullen langs haar gezicht vielen en hij haar uitdrukking niet meer kon zien. ‘Soms vraag ik me af of je wel behoefte hebt aan mij,’ zei ze zacht.

Waar kwam dat nou weer vandaan? Sinds ze twee maanden geleden officieel verkering kregen, en daarvoor eigenlijk ook al, zagen ze elkaar minstens drie keer per week, al was het maar een halfuurtje. Zo veel tijd maakte hij echt niet voor iedereen vrij. Voor niemand, eigenlijk. ‘Natuurlijk wel. Je bent het mooiste en spannendste meisje dat ik ken. Ik heb speciaal voor jou mijn dienst geruild, en ik kan niet wachten tot we hand in hand naar de giraffen gaan kijken.’

Een windvlaag schoof het haargordijn opzij en hij zag haar scepsis.

‘Oké, dat klonk nogal cheesy. Maar ik meen het écht.’

Tot zijn opluchting glimlachte ze. ‘Je bent lief. Blijf je slapen vannacht?’

Dat was hij niet van plan geweest, maar hij snapte ook wel dat hij nu niet kon afslaan. Hoe laat moest hij dan opstaan als hij nog wilde gaan hardlopen voordat hij naar zijn eerste object moest? Vast veel vroeger dan Naomi leuk vond.

‘Ben je niet bang dat Larissa een praatje komt maken als ik in de badkamer sta?’ vroeg hij plagerig.

Naomi gaf hem een mep op zijn been. ‘Flauwerd.’

Achter hen werd getoeterd en lachend trok hij op.

***

Onverwacht stak Erwin zijn voet tussen de liftdeuren. Hij grijnsde breed toen ze braaf weer openschoven en hij Leonie in het oog kreeg. ‘Hoi. Wat toevallig. Wat ga jij doen met de lunch?’

‘Broodje halen en een stukje lopen, denk ik. Het is nu nog mooi weer.’

De lift kwam in beweging.

‘Nou ja! Ik wilde je net vragen of je zin had in een sandwich en een wandeling.’ Hij straalde alsof ze net hadden ontdekt dat ze van dezelfde obscure muziek hielden.

‘Ik wil eigenlijk nadenken over werk…’ In mijn eentje.

‘Niks ervan, dat is verboden in de pauze. Dan moet je gewoon even ontspannen en aan iets anders denken. Kom op.’ Hij pakte haar arm en sleepte haar mee de lift uit.

Misschien had Erwin wel gelijk, bedacht ze terwijl ze zich uit zijn greep probeerde te bevrijden. De boog kan niet altijd gespannen staan, zoals haar vader vroeger weleens zei, wanneer hij met een joint op de bank lag en met geen mogelijkheid vooruit te branden was. Zou hij spijt hebben van al dat luieren, nu de pees van die boog onherstelbaar was geknapt en zelfs een wandelingetje door de buurt te veel energie kostte?

In de kantine haalde zij een pistoletje hummus en Erwin eentje met oude kaas. Kruimelend en krakend kuierden ze langs de Rijn naar het parkje even verderop. Overal liepen, zaten en lagen groepjes collega’s.

‘Een mooie dag om naar de dierentuin te gaan of zo,’ mijmerde Erwin met zijn mond vol brood. ‘Ben je al in Burgers’ Zoo geweest?’

‘Nee, het is er nog niet van gekomen. Ook niet naar het Openluchtmuseum. Sonsbeek wel.’

‘Zonde. Dat moet je gauw doen. Zullen we anders een keer samen gaan? Ik kwam als kind zo vaak in het Openluchtmuseum dat ik je nog meer kan vertellen dan de medewerkers.’

‘Echt?’

‘Ja joh, vroeger gingen we zowat elk weekend, ik en mijn ouders en mijn zusjes. Ik ken de paden met mijn ogen dicht. Weet alle geheime hoekjes.’

‘Hield je als kind zo van verstoppertje spelen dan?’

‘Wat?’ Erwin vergat te kauwen en staarde haar aan. ‘Nee, ik bedoel…’ Hij slaakte een zucht en slikte zijn brood door. ‘Je zal het wel snappen als we er zijn.’

‘O.’ Leonie kreeg het gevoel dat ze iets miste, maar durfde niet verder te vragen. Straks vond hij haar dom.

Acuut degradeerde de stilte tot ‘ongemakkelijk’.

‘Zullen we teruggaan?’ zei ze dus maar. ‘Ik wil nog iets opzoeken.’

Erwin knorde iets onduidelijks en verkruimelde het laatste stukje brood. Achter hen klonk geklapwiek en enthousiast gekoer.

Het staartje van haar lunchpauze besteedde ze aan de koppeling researchen die ze in gedachten had. Daarna zocht ze in oudere notulen of dit wel het probleem was dat ze probeerden op te lossen, en om het echt zeker te weten dook ze in de broncode van de software. Door de beroerde documentatie werd ze daar alleen niet veel wijzer van. Ze liet het rusten en las haar aantekeningen voor de notulen van vandaag nogmaals over. Hier en daar herschreef ze een zin, en verbeterde een stomme d/t-fout die ze sinds groep zes niet meer had gemaakt.

Met tegenzin zette ze Ids’ naam achter haar idee. Ze sloeg het bestand op als pdf, voegde het als bijlage toe aan een nieuw mailtje en controleerde drie keer of ze de juiste distributielijst had ingevuld bij ‘ontvanger’.

De twijfel over het alcoholvrije bier stak de kop weer op en snel klikte Leonie op ‘verzenden’.

Tien minuten later kreeg ze de eerste reactie al. Daarna nog twee. Ze liet de mailtjes ongeopend in haar mailbox staan en probeerde zich op haar werk te concentreren.

‘Alcoholvríj?’ daverde het plotseling over de afdeling. Hoofden doken op boven de kasten die de groepjes bureaus van elkaar scheidden. Iedereen keek naar Archibald. ‘Twáálfenhalf jaar in deze toko en jullie willen me afschepen met alcoholvríj bier?’ Hij smeet zijn draadloze muis in de richting van Hélènes kantoor. Het ding spatte tegen de muur uit elkaar. ‘Hoe durft ze!’

‘Wat bedoelt die ouwe zuurpruim?’ vroeg Ids aan Reggie. ‘We hebben het helemaal niet over alcoholvrij bier gehad.’

Reggie haalde zijn schouders op en draaide met een wijsvinger een rondje bij zijn slaap.

Met kromme tenen luisterde Leonie naar het misbaar. Ze had het gewoon niet moeten doen. Shit.

‘Eh, Vis…’ Ids rolde in haar blikveld. ‘Volgens mij heb je een foutje gemaakt in de notulen.’

‘Was een grapje,’ zei ze schor.

Reggie keek haar vies aan.

‘Over bier maak je geen grapjes,’ zei Ids, serieus alsof het over het overlijden van een dierbare ging.

Als ze nu zou uitleggen dat het een idee van Hélène was geweest, klonk ze net als een soldaat die zegt dat hij gewoon bevelen opvolgt.

Acties hebben nu eenmaal consequenties. Ze hoorde het haar vader bijna zeggen, veel laconieker dan zijn situatie rechtvaardigde. Acties hebben consequenties, en iets nalaten is óók actie. Zoals niet naar de dokter gaan. Ze knipperde het beeld van haar vader in zijn ziekenhuisbed weg.

Hoe meer mannen Leonie vragend of geïrriteerd aankeken, hoe dieper ze wegdook in haar vest, in zichzelf. Het verontwaardigde geroezemoes won aan kracht, begon steeds meer als een volksgericht te klinken, tot Hélène schaterend haar kantoor uit stapte.

‘Allemachtig,’ wist ze uit te brengen en ze veegde de tranen uit haar ogen. ‘Wat zijn jullie voorspelbaar.’

Ids blikte meewarig van Leonie naar zijn manager en weer terug. ‘Háár grapje?’

Leonie knikte schaapachtig.

Het gemor zwakte al snel af, hoewel Archibald nog wat na bleef pruttelen.

‘Fijn om te weten dat de notulen in ieder geval gelezen worden. Ga nu maar weer aan het werk, vrijdagmiddag maak ik het goed.’ Ze gaf Leonie een knipoog en verdween weer in haar kantoor.

Met alles wat ze in zich had, hoopte Leonie dat Hélène niet nog een keer zou vragen om háár grapjes te faciliteren.

Ids nam een slok uit de bidon die standaard op zijn bureau stond en altijd mierzoet rook.

‘Warm is het hier, hè?’

Leonie trok zich terug achter haar beeldscherm en legde haar handen op haar wangen. Roodgloeiend. Maar het wás helemaal niet warm hier. Ze snapte niet dat Ids het in zijn T-shirt en short niet koud had. Er zat bijna geen vet op zijn lichaam. De aderen in zijn armen kronkelden als wormen onder zijn huid, en zelfs door het denim heen kon ze de spierkabels in zijn bovenbenen zien. Zo veel moeite in dat lijf geïnvesteerd, en om nu te zeggen dat ze het mooi vond? Het voelde vast even comfortabel om een standbeeld te knuffelen.

Maar Ids deed het natuurlijk niet voor haar, of welke andere vrouw ook, dus waarom zou hij zich iets van haar mening aantrekken? Hij mocht helemaal zelf weten wat hij wel en niet at en hoeveel hij sportte. Misschien wilde hij gewoon blij zijn met wat hij in de spiegel zag.

Ja.

Uiterlijk was iets wat je voor jezelf deed, niet voor anderen.

Als drenkeling in een zee van mode-idealen klampte ze zich vast aan die gedachte. Het was geen verplichting om op de damesafdeling te shoppen als ze bij de heren de wijde spijkerbroeken en gemakkelijke sweaters kon vinden. En ze was best trots op haar verzameling T-shirts met Disney-figuurtjes.

Ze blikte even naar Hélènes kantoor. Hoewel ze een bij vlagen overactieve fantasie had, lukte het Leonie niet om haar manager in een trui voor zich te zien, of in een joggingpak op de bank. Hooguit een oudroze fluwelen huispak, met in gouddraad geborduurde details die zelfs op een luie zondagochtend haar klasse verraadden.

Evenmin slaagde ze erin om zichzelf in een mantelpakje, op hakken of in een ander oncomfortabel bewijs van vrouwelijkheid voor te stellen. Dat paste gewoon niet bij haar. Veel te veel gedoe, veel te duur, veel te veel aandacht.

Verrassend genoeg bleek het geen enkele moeite te kosten om een beeld van Ids in een strapless jurk met lovertjes op te roepen, en ze grinnikte zachtjes. Net de Boeman in Harry Potter, toen ze de boeken nog leuk vond en Sneep in een jurk uit de kast tevoorschijn kwam.

De warmte trok uit haar gezicht weg.

***

Op een maandagmiddag na de zomervakantie was het niet druk in Burgers’ Zoo. Hand in hand slenterden Julian en Naomi langs de dierenverblijven. In het aquariumgebouw zochten ze de donkere plekjes op om te zoenen en ze aten een ijsje op het bankje voor het giraffenverblijf, waar een jeugdig exemplaar op onhandige poten de omgeving verkende.

‘Zo schattig,’ verzuchtte Naomi. In haar vrije hand hield ze haar telefoon. Van elk dier maakte ze foto’s of filmpjes, vaak met zichzelf op de voorgrond. Allemaal voor Instagram, YouTube, TikTok en nog tig andere sociale media die Julian even interessant vond als voetbal.

‘Kijk nou, hij kan amper op zijn benen staan. Die zijn ook veel te lang!’ Ze had het nog niet gezegd of het kalfje verloor zijn evenwicht en ging als Bambi tegen de vlakte. Een geschrokken volwassen dier kwam aangehold en duwde net zo lang met haar neus tegen het kleintje tot het weer op zijn poten stond.

Tevreden met het vertederende filmpje, dat ongetwijfeld veel likes ging opleveren, leunde Naomi met haar hoofd op Julians schouder. Hij sloeg zijn arm om haar heen. Met zijn duim veegde hij wat ijs weg uit haar mondhoek.

Pas toen ze haar hand weer liet zakken, begreep hij dat ze een selfie had gemaakt.

‘Hé!’ zei hij zo vriendelijk mogelijk.

‘Wat?’ antwoordde ze onschuldig. ‘Gewoon een foto, wat is daar nou mis mee?’

‘Je zet ’m toch niet op Insta?’

‘Waarom niet?’

‘Had ik al gezegd. Ik wil niet dat er allemaal foto’s van mij online staan. Anders zou ik ze er zelf wel op zetten.’

‘Je hebt geen Insta. Of Snapchat. Je hebt niet eens Facebook.’ Ze schudde ongelovig haar hoofd. ‘Zelfs mijn oma heeft Facebook.’

‘Ik heb geen tijd om al die shit bij te houden. Ik kijk liever naar jou dan dat ik steeds foto’s maak.’

Naomi kuste zijn wang. ‘Daarom doe ík het voor je. Dan kan iedereen zien wat voor knappe jongen je bent, en dat je van mij bent.’ De telefoon verscheen in zijn blikveld. ‘Kijk, dit moet toch gewoon gedeeld worden?’

Ondanks alles moest hij toegeven dat het inderdaad een geslaagde foto was. Naomi leek te gloeien in de zon en zijn eigen kop kon er ook mee door.

‘Hashtag proud?’ las hij hardop. Recent had hij van haar geleerd dat dat op internet geen ‘hekje’ heette.

‘Mhm.’ Ze drukte zich nog dichter tegen hem aan, waar het veel te warm voor was. ‘Trots op jou, babe.’

Zijn maag kriebelde. ‘Ik ook op jou,’ verzuchtte hij blij. Nog een korte aarzeling. ‘Post ’m maar.’

Met een paar duimbewegingen maakte ze hun dierentuinuitje wereldkundig. Vrijwel onmiddellijk verschenen er notificaties in beeld, maar Naomi legde haar telefoon omgekeerd op het bankje, nam een lik ijs en kuste hem toen. Haar vrije hand legde ze onder zijn shirt op zijn buik. Onwillekeurig spande Julian zijn spieren. Ze maakte een waarderend geluidje in de kus. Zijn gedachten dreven kortstondig af naar vanavond, naar wat er na de pizza zou komen.

‘Zullen we verder lopen? Ik wil nog naar de Desert.’

‘Ah toe, Juul, ik wil nog even blijven, kijk dan hoe lief.’

Dicht tegen zijn moeder aan gedrukt observeerde het kalf een paar vogels die de giraffenmest doorplozen op iets eetbaars.

‘Waarom vind je giraffen eigenlijk zo leuk?’

‘Dat is toch duidelijk?’ Ze gebaarde met haar telefoon en keek hem aan. Haar ogen glommen, haar lippen ook, en zelfs haar bruine huid leek te glanzen als fluweel. Haar schoonheid bleef hem iedere keer weer verbazen en een moment vergat hij hoe ademhalen ook alweer werkte.

‘Ze zijn gracieus en sierlijk, en ze lijken op geen enkel ander dier. En ze kunnen aan hun eigen neus likken.’ Naomi giechelde als een klein meisje. ‘Maar ze zijn vooral zo onverwacht sterk. Ze kunnen zo een leeuw kapottrappen, wist je dat? En supersnel rennen. Niks houdt ze tegen.’

Haar vuur warmde hem van binnenuit en liet zijn maag weer ontspannen. ‘Het is dat jij je neus niet kan likken, anders dacht ik dat je jezelf beschreef.’

Ze keek hem aan, stak haar tong uit en krulde het puntje omhoog tot het nipt haar neus aantikte.

Zijn gelach joeg het kalfje het nachtverblijf in.

Meteen had Naomi er genoeg van en ze sleepte hem mee, eerst naar de Desert en toen naar de Bush. De klamme lucht sloeg zoals elke keer op zijn longen en het duurde even voor hij eraan gewend was. Naomi leek nergens last van te hebben.

‘Toch gek,’ mijmerde ze. ‘Ik ben nog nooit in het oerwoud geweest en toch voel ik me hier thuis. Alsof het in mijn bloed zit.’

‘Mijn jungleprinses.’

Tegen sluitingstijd liepen ze – met een omweg via de giraffen – naar de auto. Iedereen leek op hetzelfde moment besloten te hebben om naar huis te gaan. Meter voor meter schoven ze vooruit, alle raampjes open omdat de oude Peugeot niets had wat ook maar in de buurt kwam van airco. De rozige loomheid die het dierentuinbezoek had achtergelaten, zonk rap weg in het moeras van zijn ongeduld.

Naast hem was Naomi bezig op haar telefoon, aan het gepling te horen druk in gesprek met op zijn minst twee personen.

‘Doe je gordel nou eens om,’ beet hij haar toe.

Ze blikte kort opzij en negeerde hem toen nadrukkelijk.

‘Sorry. Wil je je gordel omdoen? Alsjeblieft?’