Colofon

Laat iedereen weten wat je vindt van Alizeh. Het lot van de djinn van @tahereh.
Gebruik #HetLotVanDeDjinn en vergeet @blossombooks niet te taggen!

NUR 285 / W062301

© 2023 Blossom Books

Copyright © 2023 by Tahereh Mafi

Originally published by HarperCollins Children’s Books, a division of
HarperCollins Publishers, New York. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: These Infinite Threads

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Illustraties binnenwerk: Anna Poguliaeva / Shutterstock

Omslagbeeld: © 2023 Alexis Franklin

Omslagontwerp: Jenna Stempel-Lobell

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Tahereh Mafi bij Blossom Books

TOUCHING JULIETTE

1 Vrees me

1,5 Verwoest me

2 Breek me

2,5 Versplinter me

3 Vertrouw me

4 Heel me

4,5 Schaduw me

5 Weersta me

5,5 Onthul me

6 Verbeeld me

6,5 Geloof me

Verdermeer

Welkwoud

Een bijna eindeloze afstand

Een intens gelukkig gevoel

ALIZEH

De duistere profetie

Het lot van de djinn

Waarom heeft het lot de prins eerst in de watten gelegd

en hem vervolgens overgeleverd aan zijn wrede moordenaars?

De wijzen weten dat er geen gerechtigheid bestaat in deze vallei van tranen.

– Abolghasem Ferdowsi, Shahnameh

Vertel me over mijn einde.

Wanneer ben ik voorbestemd deze aarde te verlaten?

Wie zal mijn troon erven?

– Abolghasem Ferdowsi, Shahnameh

Een

یک

‘Niet doen!’ schreeuwde Kamran. ‘Het vuur…’

De woorden stierven weg in zijn keel.

Hij zag Alizeh met grote passen op het vuur af rennen, dat tot aan haar dijbeen reikte. Zijn verbijstering was zo overweldigend dat hij ineenzakte op de grond en de kou van de stenen vloer door het gescheurde zijde van zijn broek voelde dringen. Kamran had nog het voordeel van dikke lagen kleding en een met edelstenen bezet harnas; de vlammen hadden hem niet snel kunnen grijpen. Maar Alizeh… Ze droeg weinig meer dan een fluistering, zo dun was het materiaal van haar jurk.

Het vuur zal het vlees van haar botten smelten.

Die gedachte was nog niet in hem opgekomen of Alizeh marcheerde zorgeloos dwars door de vlammen. Haar ragfijne jurk werd in een oogwenk verteerd door de vuurcirkel, een gruwel die door de jonge koning van Toulan op magische wijze tot leven was gewekt. Cyrus, de desbetreffende jonge heerser, stond tegenover Kamran, nog steeds met opgeheven zwaard, klaar om een dodelijke klap uit te delen. Zijn hand kwam echter niet van zijn plek door de aanblik van Alizeh, die recht op hem af stormde. Het voelde alsof Kamran buiten zichzelf trad toen hij haar de vlammen op haar jurk met blote handen zag uitslaan en ze het vuur doofde zoals iemand dat met een kaarsenvlam zou doen. Hij staarde omlaag naar wat er van zijn eigen gescheurde kleding over was en naar het bloed dat tussen zijn knokkels door droop. Langzaam keek hij opnieuw op naar Alizeh, met net genoeg tegenwoordigheid van geest om te registreren dat ze ongedeerd uit de vlammen vandaan was gekomen, ook al had haar gewaad daar wel een prijs voor betaald. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, zo onmogelijk was het. Hij droomde, of zijn ogen bedrogen hem. Hij kon haar maar niet doorgronden.

Op dit moment kon hij helemaal niets doorgronden.

Alizeh was in haar haast bijna over de gevallen kroon van de koning gestruikeld, waardoor het gewichtige erfstuk nu cirkelend op Kamran af rolde. Hij staarde ernaar. Hij staarde naar de kroon en voelde een nieuwe siddering door hem heen gaan, van kou en schrik tegelijk, die hem eraan herinnerde…

Zijn grootvader was dood.

Koning Zaahl lag op zijn rug, alsof hij tentoongespreid was voor de hele wereld. Bloed vormde een plas onder zijn levenloze lichaam, een onvolmaakte ovaal die iets weghad van een mond die een luidkeelse kreet uitstootte. Zijn grootvader had een pact gesloten met de duivel om zijn leven te verlengen – en uiteindelijk had de dood de koning bliksemsnel en zonder enige waardigheid meegenomen. De heerser en zijn zonden kwijnden gezamenlijk weg. De slappe, dikke spieren van het tweetal witte slangen waren nog steeds verbonden aan de lijkwitte schouders van een geliefde koning. Het tafereel was zo grotesk dat Kamran opeens het gevoel kreeg dat hij moest overgeven. Hij plantte zijn bevende handen op de ijskoude vloer en vroeg zich met een toenemend afgrijzen af hoeveel straatkinderen er waren opgeofferd om de slangen van zijn grootvader tevreden te stellen.

Het was te monsterlijk om bij stil te staan.

Kamran was misselijk van ontgoocheling, van ontkenning. Hij dwong zich kalm te blijven en zijn gedachten te beteugelen, maar een onbekende kwelling klauwde aan zijn bewustzijn en de pijn leek afkomstig van zijn linkerarm. Hij wenste vurig dat hij iemand anders kon zijn. Dat hij de tijd terug zou kunnen draaien. Boven alles, zonder sprankje overdrijvingszin, wenste hij dat Cyrus de kans had gekregen om hem te doden.

Het gefluister van de aanwezigen die tot nu toe doodstil waren geweest, begon ondertussen langzaam aan te zwellen en ontwikkelde zich tot een schrikbarend crescendo. Het geroezemoes wekte Kamrans jarenlange training en alertheid op. Zijn geest werd scherper met al die roddels om hem heen, plichtsgevoel doorkliefde de mist van verdriet en verjoeg die met woede en concentratie…

Ineens… een luid gekletter.

Kamran keek net op tijd op en zag Alizeh Cyrus’ zwaard op de grond smijten. De jonge koning kromp ineen zodra het glinsterende staal tegen de marmeren vloer rinkelde. Hij keek Alizeh aan met een verbijstering die niet onderdeed voor Kamrans eigen gevoel, en zijn angst bevroor zijn gelaatstrekken toen ze nog dichter op hem af stapte.

‘Hoe durf je,’ riep ze uit. ‘Jij walgelijk misbaksel. Nutteloos wezen. Hoe kón je…’

‘Hoe… Hoe heb je…’ Cyrus schuifelde een paar centimeter naar achteren. ‘Hoe kon je zomaar door dat vuur lopen? Waarom… sta je niet in brand?’

‘Je bent een verachtelijke, ellendige vent,’ zei ze kwaad. ‘Je weet dus wel wíé ik ben, maar niet wát ik ben?’

‘Nee.’

Alizeh gaf hem een harde klap in zijn gezicht, alsof ze een ploertendoder hanteerde. De klap kwam zo hard aan dat de jonge koning ervan wankelde en een paar tellen later met zijn hoofd tegen een zuil stootte.

Kamran voelde de dreun tot in zijn eigen botten doordringen.

Hij wist dat hij verheugd moest zijn met deze ontwikkeling – hij wist dat hij Alizehs handelingen tegen deze verdorven koning moest vieren – maar zijn geest weigerde zich aan opluchting over te geven, want het schouwspel dat zich voor zijn neus afspeelde viel niet te rijmen met enige logica.

Daarvoor leek Cyrus te zeer van zijn stuk gebracht.

De verwarring in zijn ogen, de verbijstering toen ze op hem af kwam, de blindelingse stappen achterwaarts zodra ze dichterbij was… Niets was logisch. Alizeh had een paar ogenblikken geleden nog volgehouden dat ze de koning van het zuidelijke rijk niet kende, en toch was het overduidelijk dat Cyrus – die zijn eigen wreedheid meerdere malen had bewezen – bang was in haar nabijheid. Als ze daadwerkelijk vreemden waren voor elkaar, waarom zou hij dan ineenkrimpen nu er een onbekend en ongewapend meisje op hem af liep? Ze had zijn zwaard op de grond gesmeten, hem herhaaldelijk beledigd en hem in het gezicht geslagen – en de jonge koning die een paar tellen geleden nog Zaahls hart met een zwaard had doorboord, had niet eens één vinger opgeheven om zichzelf te verdedigen. Hij stond erbij, staarde haar aan en had het bijna tóégestaan dat ze hem sloeg.

Bijna alsof hij echt bang voor haar was.

Kamran durfde niet te ademen nu een angstaanjagend vermoeden in zijn gedachten naar boven kroop, een idee dat zo’n acute stuiptrekking in zijn lijf veroorzaakte dat hij bang was dat zijn borst kapot zou scheuren.

Al vanaf het moment dat hij Alizeh bij het bal had gezien, was hij verward geweest door haar plotselinge transformatie. In slechts luttele uren waren haar verwondingen op wonderlijke wijze genezen, ze had haar zo kenmerkende snoda afgedaan, de grijze werkjurk van haar uniform was verruild voor een extravagant gewaad dat geen enkel dienstmeisje zich ooit zou kunnen veroorloven en nog steeds had hij de waarheid niet onder ogen willen zien, zo wanhopig graag had hij haar gewiekstheid willen goedpraten. Maar nu begreep hij het.

Hij was misleid.

Zijn ogen schoten weer naar de gevallen gedaante van zijn grootvader.

Koning Zaahl had hem geprobeerd te waarschuwen. Hij had Kamran gesmeekt om in te zien op welke wijze Alizeh aan de profetie en Zaahls levenseinde verbonden was, maar pas nu zijn grootvader dood was, begreep Kamran wat een kolossale fout hij had begaan. Elk dwaas woord dat hij had uitgesproken om het voor haar op te nemen – elke stupide, kinderachtige actie die hij had ondernomen om haar te beschermen…

Plotseling begon Cyrus te lachen.

Kamran keek op. Zijn zuidelijke vijand zag er bleek en verward uit. Vanuit zijn geknielde positie kon Kamran Alizehs gezicht niet zien. Hij zag alleen de afschuw in Cyrus’ ogen toen hij haar van top tot teen in zich opnam. De jonge man had zijn eigen vader vermoord om de troon van Toulan te kunnen bestijgen. Hij had kortgeleden Koning Zaahl vermoord, de heerser van het grootste rijk ter wereld. Hij zou Kamran ook hebben omgelegd, als hij een paar tellen langer de tijd had gehad om zijn werk te voltooien. Nu probeerde de koperharige tiran zijn evenwicht te hervinden terwijl bloed van zijn lippen droop en strepen achterliet op zijn kin. Van alle tegenstanders die ze hadden kunnen verwachten, leken ze nu allebei overrompeld door de arme, vriendelijke dienstmeid van Villa Baz.

‘De duivel zij vervloekt,’ zei de koning van Toulan zacht. ‘Vervloekt tot in de hel. Hij heeft er niet bij gezegd dat je een djinn bent.’

‘Wie?’ vroeg Alizeh.

‘Onze wederzijdse vriend.’

‘Hazan?’

Kamran kromp ineen. Hij was niet voorbereid op nog een mokerslag van verraad, en de klap van die ene enkele naam sneed door zijn lichaam met een meedogenloosheid waar hij niet tegen gewapend was. Dat ze op een of andere manier een verbond had gesloten met Cyrus was al marteling genoeg, maar dat ze achter zijn rug om ook iets met Hazán te maken had…

Dat kon hij niet ook nog verdragen.

Ze had haar angst en onschuld geveinsd, ze was hem op ieder ogenblik twee stappen voor gebleven en het ergste van alles… het allerergste van dit allemaal… was dat hij blind voor haar bedrog was gevallen. In al die tijd dat hij haar kende had Alizeh zich aan haar snoda vastgeklampt, had ze er alles aan gedaan om haar identiteit te verbergen, zelfs tijdens de ergste vlagen van een regenbui. Maar nu stond ze zonder haar masker voor een hele zee aan edellieden, staarde ze kwaad in de ogen van een schrikwekkende heerser van een naburig land en toonde ze zich openlijk aan de hele wereld.

Al die tijd was Alizeh bezig geweest plannen te smeden.

Kamran werd al genoeg geplaagd door verdriet en woede – het kostte hem de grootst mogelijke moeite om de afgelopen ogenblikken te laten doordringen, om de strijdige gedachten over zijn grootvader een plekje te geven en nu… nu moest hij dit ook nog verwerken? Hij, die zo prat ging op zijn krachtige instinct? Hij, die geloofde dat hij zo’n vaardige, intuïtieve soldaat was…

‘Hazan?’ Cyrus lachte weer. Hij bracht zijn hand, die bijna onzichtbaar trilde, naar zijn mond om het bloed weg te vegen. ‘Hazán? Nee, natuurlijk niet Hazan.’ Cyrus richtte zijn ogen nu op die van Kamran en zei: ‘Goed opletten, koning, want zo te merken hebben zelfs je vrienden je verraden.’

Op dat moment draaide Alizeh zich plots naar hem om met ogen die groot waren van paniek – haar zichtbare blos van schuldgevoel was voor Kamran meer dan genoeg bewijs. Een paar uur geleden had hij kunnen zweren dat haar verlangen voor hem even tastbaar was als het laagje satijn dat tegen zijn lijf drukte. Hij had het zout van haar huid geproefd, de magnifieke vorm van haar lichaam in zijn handen gevoeld. Maar nu wist hij dat het allemaal één grote leugen was geweest.

Hel.

Dit was de hel.

Maar het zou een vertekende weergave van de werkelijkheid zijn om te zeggen dat deze onthulling zijn hart brak. Kamran had op dit moment geen gebroken hart… nee, zijn borst kolkte van woede.

Hij zou haar vermoorden.

Alle laatste beetjes naïviteit en zwakte verdampten uit Kamrans wezen. Hij was verleid door een sirene terwijl hij door zijn eigen vriend om de tuin werd geleid… En zelf had hij nog net niet in het gezicht gespuwd van de enige die daadwerkelijk iets gaf om zijn welzijn. Koning Zaahl had een pact gesloten met de duivel om Kamrans geluk te garanderen – en zijn dank was ontrouw en hoogverraad. Deze duistere avond was in gang gezet door niets minder dan Kamrans eigen handelingen, dat besefte hij nu. Het koninkrijk van Ardounia was zo kwetsbaar geworden doordat zijn geest, zijn lichaam het hadden laten afweten.

Nooit meer.

Nooit meer zou hij zijn emoties laten overnemen door een vrouw. Nooit meer zou hij zich laten verzwakken door zulke minderwaardige verlangens. Dat zwoer hij ter plekke: dit monster uit de profetie zou sterven door zijn hand – hij zou een zwaard door haar hart jagen of sterven bij een poging daartoe.

Maar eerst Hazan.

Kamran ving de blik van een wachter die in de buurt stond en zijn bevelen afwachtte. Met die enkele blik gaf hij zijn eerste bevel als koning van Ardounia: Hazan zou worden opgehangen.

Kamran voelde geen enkele triomf toen hij zag hoe zijn voormalig minister werd vastgegrepen en vervolgens werd meegesleurd. Hij voelde niets van een overwinning bij Hazans zwakke protesten die door de verbijsterde stilte van de zaal echoden. Nee, het enige waar Kamran mee kampte was een opkomende vlaag van een angstaanjagende waanzin nu hij zichzelf dwong overeind te komen, het waagde om zijn gewonde arm te belasten en tijdens die ondraaglijke poging ontdekte dat ook zijn benen zeer ernstige brandwonden hadden opgelopen. Zijn huid en kleren waren kleverig van het bloed en zijn hoofd voelde als een blok lood. Dit was een waarheid die hij liever niet prijsgaf – hij wist niet hoeveel langer hij het nog volhield om hier te staan zonder hulp van een chirurgijn. Of een Wichelaar.

Nee. De koninklijke Wichelaars waren dood. Afgeslacht door Cyrus.

Kamran kneep zijn ogen stijf dicht bij die herinnering.

‘Iblis.’

Zijn ogen schoten open zodra hij haar zachte, verraderlijke stem hoorde. Kamrans hart begon opnieuw te bonzen en hij schrok van de hevigheid ervan. Op dit moment kon hij niet beslissen wat hem meer verontrustte: het feit dat zij en Cyrus de dúível tot hun vrienden rekenden, of de ontdekking dat zijn lichaam nog steeds naar haar verlangde, nog steeds warm werd als hij alleen al haar stemgeluid hoorde…

Ze was verdwenen.

In paniek keek Kamran om zich heen, op zoek naar haar, maar het leverde niets op. Hij zag alleen Cyrus heel aandachtig staren naar iets wat alleen maar Alizeh kon zijn, die een ogenblik daarvoor nog had gesproken…

Zonder waarschuwing verscheen ze weer in beeld.

Alizeh stond op exact dezelfde plek, alleen leek ze nu heel wazig. Met een duizelingwekkende frequentie wisselde ze van vaag naar heel scherp en terug.

Deed zij dit met hem? Beschikte ze over duistere magie?

Waar Alizeh net nog had gestaan was nu een melkachtige waas van bewegingen. Haar stem klonk vervormd, alsof hij zich had volgezogen met water en weerkaatst werd vanuit een glazen pot.

‘Alllltijd al hebjjjjj tover de dui vel.’

Kamran veegde met zijn bloederige handen over zijn gezicht. Alsof elke nieuwe onthulling niet al vernietigender was dan de vorige… Werd hij nu ook nog doof en blind?

‘Wwwwelk intrrrress heeft mij mijn llllleef?’

Zijn gewonde benen begaven het op hetzelfde moment als zijn geest. Hij tilde, zijn handen maaiden door de lucht, op zoek naar houvast, en hij viel hard neer op een van zijn zwaar verbrande benen. Hij slaakte bijna een kreet van pijn.

Maar ineens… een zegen…

De koning van Toulan gaf antwoord en zijn woorden klonken heel helder: ‘Is dat niet overduidelijk? Hij wil dat jij zult heersen.’

Een luidruchtige donderslag weergalmde door Kamrans hoofd. Tijd om blij te zijn dat hij zijn gehoor terug had, was er niet. Het demonische monster met ijs in diens aderen zou volgens de voorspelling geduchte medestanders kennen, en dit was nog meer bewijs van de voorzienigheid van de Wichelaars en de wijsheid van zijn grootvaders waarschuwingen…

Ze had niemand minder dan de duivel aan haar zijde.

De aanwezigen roerden zich nu nog luider, en hij kon hén ook horen. Hun gefluister was omgeslagen in geschreeuw en hysterische kreten. Kamran werd er nogmaals op gewezen dat alle edellieden van Ardounia in deze zaal bijeen waren gekomen. De hoogste functionarissen waren vanuit het hele land bijeengebracht voor een avond vol decadentie en feestelijkheden. In plaats daarvan zouden ze getuige zijn van de val van het grootste rijk ter wereld.

Kamran wist niet hoe hij dat ooit te boven moest komen.

Weer hoorde hij Cyrus lachen en duidelijk zeggen: ‘Een Djinn-koningin die over de wereld moet heersen. O, wat is dit heerlijk rebels. De perfecte wraak.’

Kamran probeerde opnieuw overeind te komen. Zijn hoofd bonkte genadeloos en zijn zicht was ook nog niet wat het zijn moest. De zaal, de vloer – Cyrus – alles zag er scherp en helder uit. En toch was Alizeh meer wolk dan mens, een verzameling stralenkransen die op elkaar waren gestapeld in de gedaante van een lichaam. Maar het was al voldoende als hij wist waar hij op moest richten.

De ontwikkelingen van deze avond hadden zijn grootvaders waarschuwingen over dit meisje meer dan bevestigd, en Kamran zou nog liever sterven dan dat hij twee keer tekortschoot. Zijn zwaard lag een stukje verderop, en ook al leek die afstand onhaalbaar, Kamran dwong zich die te overbruggen. Misschien lukte het hem om het zwaard nu al in haar hart te steken, haar meteen te doden en vanavond nog een einde te maken aan deze tragedie.

Hij was er net in geslaagd om een tergende stap in de richting van zijn zwaard te zetten, toen de wazige wolk bij Cyrus vandaan bewoog. En opeens, in een flits van kismet, zag Kamran Alizehs gezicht.

Ze zag er doodsbang uit.

Dat besef doorboorde hem op exact hetzelfde moment dat de staar in zijn ogen leek weg te trekken. Haar gedaante werd opeens helder en scherp en o, wat een wreed lot was dit toch. Alizeh was een vijand die beschikte over een macht die hij nooit voor mogelijk had kunnen houden. Zelfs nu glansden haar ogen met een emotie die hem verbrijzelde. Haar bedrog was zo elegant, zo natuurlijk. Ze liet haar ogen door de ruimte gaan alsof ze daadwerkelijk panisch was.

Kamran vervloekte het vreselijke orgaan in zijn borst en stompte met een gebalde vuist tegen zijn borstbeen alsof hij het wilde doodslaan. Bij wijze van reactie sneed er een afschuwelijke pijn door zijn lichaam, zo wreed dat het hem de adem benam. Het was alsof een boom spontaan wortel schoot in zijn voet, de stam zich aan zijn ruggengraat hechtte en gigantische takken zich dwars door zijn aderen boorden.

Hij sloeg voorover, snakkend naar lucht, en miste bijna het moment waarop Alizeh haar blik kort op hem richtte, voordat ze het zonder waarschuwing op een lopen zette en opnieuw ongedeerd door de vlammencirkel heen ontsnapte.

Had ze gezien dat hij zijn zwaard wilde pakken? Had ze zijn bedoelingen begrepen?

Alizeh was een gekmakend visioen, zelfs nu ze op de vlucht sloeg. De gaasachtige lagen van haar gewaad waren nu voor een tweede maal door de vlammen aangetast. Ze rende weg, gehuld in weinig meer dan flarden doorzichtig zijde; hij kon alle prachtige lijnen van haar lichaam zien, de soepele vorm van haar benen, de ronding van haar borsten, en hij verachtte zichzelf voor de verlangens die zelfs nu nog in hem brandden. Hij haatte zichzelf om de honger die hij voelde terwijl hij haar nakeek, verafschuwde het instinct dat tegen hem tekeerging en tegen alle logische aanwijzingen in bleef volhouden dat ze in gevaar verkeerde, dat hij achter haar aan moest gaan, dat hij haar moest beschermen…

‘Wacht… Waar ga je heen?’ schreeuwde Cyrus. ‘We hadden een afspraak! Je zou niet vluchten, wat er ook gebeurt…’

We hadden een afspraak.

Die woorden gonsden door zijn hoofd, echoden heen en weer, elke lettergreep hakte als een zeis in op zijn geest tot hij bloedde. Alle engelen, hoe veel klappen kreeg zijn lichaam deze avond nog te verduren?

‘Ik moet wel!’ riep ze, en de onrustige menigte week uiteen om haar erdoor te laten. ‘Het spijt me. Het spijt me, maar ik moet weg… Ik moet een plek vinden waar ik me kan verstoppen, ergens waar hij me niet…’

Opeens klapte Alizeh voorover, alsof ze door een onzichtbare kracht in haar buik was geslagen. Ze werd onmiddellijk opgetild, hoog de lucht in.

Ze gilde het uit.

Kamran reageerde zonder na te denken. Een stoot adrenaline hielp hem opstaan en het residu van zijn stommiteit dwong hem haar naam te roepen. Hij liep zo dicht naar de rand van het vlammenfort als hij durfde, en besefte vaag dat de bezorgdheid in zijn stem hem verraadde tegenover de rest van de wereld – zo niet tegenover zichzelf – maar daar kon hij nu niet bij stilstaan. Alizeh werd hoger en hoger de lucht in getild, waar ze gillend rondtolde, en Kamran vervloekte zijn eigen gekwelde reactie op haar marteling – want nog steeds kon hij de strijd die binnen in hem woedde niet doorgronden.

‘Zorg dat het ophoudt,’ gilde ze. ‘Zet me neer!’

Met een plotseling besef draaide Kamran zijn hoofd om en hij keek Cyrus recht in de ogen. ‘Jíj,’ zei hij, al herkende hij het raspende geluid van zijn eigen stem maar nauwelijks. ‘Jij doet haar dit aan.’

Cyrus kneep zijn ogen iets toe en keek hem met een grimmige blik aan. ‘Dit heeft ze aan zichzelf te danken.’

Een nieuwe gekwelde kreet sneed Kamrans reactie af. Hij draaide zich om en zag nog net dat Alizeh tollend naar het dak toe werd getild – ongetwijfeld in de ban van een wel heel duistere magie – en in een oogwenk was hij zijn grip op alle logica kwijt. Hij kon deze chaos niet tot een ordelijk geheel dwingen, hij had geen antwoord op de lawine aan vragen die door zijn hoofd spookten.

Kamran voelde zich helemaal losgeslagen terwijl hij haar in de gaten hield.

Alizeh was zo machtig dat ze de duivel tot haar vrienden kon rekenen, dat ze de heerser van een vijandig koninkrijk haar bondgenoot kon noemen. Ze had duistere magie aangewend om illusies te creëren die zo realistisch waren dat hij er echt van overtuigd was geweest dat haar handen onder het zware werk te lijden hadden gehad, dat ze gewond was geweest aan haar keel en haar gezicht. Ze had zelfs koning Zaahl kunnen laten geloven dat ze maar een hulpeloos, onwetend dienstmeisje was. En toch snikte ze zelfs op dit moment zo geloofwaardig hysterisch dat hij bijna…

‘Je kunt haar zien.’

Die mededeling verraste hem. Kamran keek om naar Cyrus en zag in één oogopslag het koperkleurige haar en de kille, blauwe ogen van zijn vijand. Van alles wat Cyrus had gezegd, was deze uitspraak misschien wel het vreemdst. Kamran was te opmerkzaam om die als betekenisloos af te doen. Dat Cyrus verbaasd leek dat Kamran haar kon zien, duidde op een eenvoudige tegenstelling…

Namelijk dat anderen haar mogelijk níét konden zien.

Die theorie verklaarde helemaal niets, maar leek hem op een of andere manier ongelooflijk relevant. Kamran dacht meteen aan zijn tijdelijke blindheid, en meteen vertakte een nieuwe vlaag van angst zich en kroop langs zijn ruggengraat omhoog.

‘Wat,’ zei Kamran behoedzaam, ‘heb je met haar gedaan?’

Cyrus gaf geen antwoord.

Sloom duwde de koning van het zuidelijke rijk zich van de zuil af voor hij zich bukte om zijn zwaard op te rapen. Hij liep met gemaakte nonchalance op Kamran af en sleepte het zwaard achter zich aan als een hond aan de lijn. Het griezelige geschraap van staal over steen overstemde kort het geschreeuw dat van Alizeh afkomstig was.

‘Ik dacht dat ze door het vuur heen drong om mij te straffen,’ zei Cyrus nu. ‘Maar nu begrijp ik pas dat ze dat deed om jou te beschermen.’

Er flitste iets op in die blauwe irissen, en heel even verraadde Cyrus zich. Onder dat kalme oppervlak zat iets wanhopigs en wilds, mogelijk zelfs iets wat al gebroken was. Kamran sloeg dat ogenblik op in zijn geheugen als een soort genade, want hij realiseerde zich dat de jonge man een zwakkere koning was dan hij leek.

‘Je weet haar naam,’ zei Cyrus zacht.

Kamran voelde een trilling door zich heen glijden, maar zei niets.

‘Hoe komt het,’ vervolgde Cyrus, ‘dat jij haar naam weet?’

Toen Kamran eindelijk reageerde, was dat met een zware, kille stem. ‘Ik zou jou dezelfde vraag kunnen stellen.’

‘Dat zou je inderdaad kunnen doen,’ zei Cyrus, die zijn zwaard centimeter voor centimeter optilde. ‘Maar het is mijn voorrecht om de naam van mijn bruid te kennen.’

Een felle pijn explodeerde in Kamrans borst, en net op dat moment klonk er een oorverdovende knal die de zaal openreet. Hij dwong zich een kreet in te slikken, drukte zijn arm tegen zijn ribben en viel opnieuw op zijn knieën. Snuivend probeerde hij de impact van die enorme klap te verwerken. Kamran had geen flauw idee wat er met hem gebeurde, en er was geen tijd om ernaar te raden. Hij kon nog net zijn ogen open dwingen om getuige te zijn van de vernieling van zijn thuis, en de komst van een gigantische, regenboogkleurige draak. Die aanblik leek al het bloed uit zijn lijf te laten wegvloeien.

De Wichelaars zouden nooit hebben toegestaan dat een vreemd beest het Ardounse luchtruim binnenvloog.

Maar de Wichelaars waren allemaal dood.

Vlak nadat Alizeh een plotselinge en duizelingwekkende val had ingezet moest Kamran toezien hoe de draak haar opving. Het monsterlijke wezen liet de jonge vrouw op zijn rug plaatsnemen en schoot opnieuw omhoog. Het dier brulde nog een keer luid, klapwiekte met zijn enorme leerachtige vleugels en in een oogwenk waren zowel het dier als de berijder verdwenen. Ze waren door het reusachtige gat in de paleismuur de nacht in gevlogen.

In de heersende chaos kon Kamran niet langer ontkennen dat ook zijn geest een grote puinhoop was.

Het verdriet om het verlies van zijn grootvader was nog maar net tot hem doorgedrongen en elk verraad daarna had hem opnieuw gebroken, als een reeks kleinere verliezen die stuk voor stuk onrechtvaardig waren en elk een eigen rouwperiode vereisten.

Zaahl was niet eerlijk geweest. Hazan was niet eerlijk geweest. Alizeh…

Alizeh had hem geruïneerd.

Hij hoorde nog steeds alle tumult in de menigte. Hij voelde nog steeds de drukkende hitte van deze vlammenkooi, de hardnekkige kou van de marmeren vloer onder zijn knieën. Hij had niet genoeg kracht meer om op te staan; de pijn leek niet weg te ebben, maar bonkte in een regelmatig ritme door zijn hele lijf. Langzaam hief Kamran zijn hoofd op en hij keek Cyrus recht in zijn ogen. Hij voelde zich zo rauw dat zijn keel leek te bloeden toen hij sprak.

‘Is het waar?’ vroeg hij. ‘Gaat ze echt met je trouwen?’

Cyrus deed een stap naar voren, met zijn zwaard in de aanslag. ‘Ja.’

Kamran zou hier niet van kunnen herstellen.

Hij trok een grimas nu een nieuwe pijnscheut langs zijn nek naar boven flitste en zich over zijn schouders verspreidde. Het was zo’n spontane reactie dat zelfs Cyrus zijn wenkbrauwen fronste.

‘Fascinerend,’ zei de Toulaanse koning voor hij met het puntje van zijn zwaard Kamrans kin optilde. Kamran, die bijna niet kon ademen door alle folteringen, wist nog naar achteren te deinzen, maar die beweging veroorzaakte een hele nieuwe vloedgolf van pijn. ‘Je lijkt me stervende.’

‘Nee,’ zei Kamran happend naar lucht. Hij drukte zijn handen plat op de stenen vloer.

Cyrus hield zijn lachen in. ‘Als je niet van plan bent in je grootvaders voetsporen te treden, zie ik niet in dat je erg veel keus hebt in dezen.’

Waar hij de kracht vandaan haalde, wist Kamran zelf ook niet. Maar hij duwde zich van de grond met de vastberadenheid van een gebroken, roekeloze ziel.

Hij was helemaal uitgehold.

Binnen een uur waren de draden van zijn leven losgetrokken en gerafeld. Hij voelde zich krankzinnig en koortsig in de naweeën van dit alles, een beetje alsof hij zich door een nachtmerrie bewoog. Op een of andere manier hadden al deze gruwelen hem sterker gemaakt; hij had niets meer over.

Niets meer te verliezen.

Hij pakte zijn zwaard op alsof zijn arm niet nog steeds leegbloedde, alsof het vlees van zijn benen niet zojuist nog was verschroeid. Het mocht een wonder heten dat het hem lukte het zwaard op te tillen en zijn plek in te nemen tegenover zijn tegenstander.

Op dat moment hoorde hij een stormloop van voetstappen, een koor van bezorgde stemmen nu een heel korps van wachters dichter naar de vurige cirkel toe dromde – maar Kamran hield hen met een enkele opgeheven hand staande.

Dit was zíjn gevecht.

Cyrus keek even naar de gewapende toeschouwers en liet zijn blik vervolgens op de prins rusten. Het leek een eeuwigheid te duren.

‘Vooruit dan,’ zei de koning uit het zuiden uiteindelijk. ‘Laat niemand ooit beweren dat ik geen genade toon. Ik zal zorgen dat het snel gebeurt. Je zult niet hoeven lijden.’

‘En ik,’ sprak Kamran met een raspende stem alsof hij grind had ingeslikt, ‘zal ervoor zorgen dat er aan jouw lijden nooit een einde komt.’

Een flits van woede en Cyrus’ zwaard sneed met een enkele verblindende slag door de lucht. Kamran hield hem met verbazingwekkende kracht tegen, ook al schokte zijn hele gehavende lichaam van de inspanning. Zijn benen trilden en zijn armen schreeuwden het uit van pijn, maar Kamran zou zich niet gewonnen geven. Hij zou liever sterven dan zich overgeven, en die gedachte verwarmde zijn borst, wakkerde in hem een tweede leven aan, een angstaanjagende adrenalinevloed.

Hij zou met alle liefde sterven bij deze poging.

Hij slaakte een rauwe kreet en het lukte hem zijn tegenstander verder te naderen. Hij dreef Cyrus naar achteren en bevrijdde zijn zwaard. Kamran bleef in beweging en was schrikbarend behendig toen hij naar voren dook in een aanval die Cyrus pareerde. Enkele ogenblikken lang hoorde Kamran niets dan staal op staal, zag hij niets anders dan de glinstering van metaal, de vloeiende bewegingen van zwaarden die tegen elkaar ketsten en zich weer terugtrokken.

Cyrus maakte een schijnbeweging en kwam met een verrassend enthousiasme op hem af. Te laat voelde Kamran zijn verwonding branden. Hij hoorde het paniekerige gegil van de menigte, maar de snee zag hij niet. Sterker nog, hij kon amper identificeren waar op zijn lichaam hij precies was geraakt.

Daar was geen tijd voor.

Kamran kwam meteen weer in actie om een tweede aanval af te wenden en kende een korte triomf toen Cyrus zacht vloekend naar achteren deinsde. De koperharige koning herstelde zich zonder aarzeling en wist elke slag van Kamran op te vangen. Hun bewegingen waren nu zo netjes gechoreografeerd dat zelfs Kamran de schoonheid van dit gevecht niet kon ontkennen. Het was een zeldzaam genoegen om te strijden met een waardige tegenstander en zonder enige terughoudendheid de grenzen van zijn krachten te verkennen. Maar dit bewijs van Cyrus’ kundigheid – en zijn bliksemsnelle reflexen – verankerde Kamrans overtuiging dat deze jonge koning zich door Alizeh had láten overmeesteren. En die conclusie wees in de ogen van de kroonprins op een van twee mogelijke verklaringen: óf zij was de sterkere van de twee, óf hij had haar geen pijn willen doen. Of misschien wel allebei.

Misschien waren ze echt verloofd.

Die versplinterende gedachte zorgde ervoor dat hij meteen weer alert was en zijn kracht terugkeerde, al was dat nog steeds een onbekende gewaarwording. Hij wist alleen dat zijn instincten acuter waren dan ooit en algauw zag hij een lichte vermoeidheid op Cyrus’ gezicht verschijnen. De glinsterende zweetdruppels op zijn voorhoofd kenden ongetwijfeld hun gelijke op zijn eigen gelaat. Ze ademden allebei zwaar, maar zelfs nu het bloed langs Kamrans handen droop en elke beweging die hij uitvoerde nog meer vlekken achterliet op het marmer onder zijn voeten, was hij onvermoeibaar.

Weer kwam hij op hem af.

De jonge mannen kruisten hun zwaarden in een beweging die zo gewelddadig was dat Kamran de trilling ervan dwars door zijn hele lichaam voelde gaan. Ze waren gevangen in een herculische impasse – twee tegenstanders die elkaar tussen de glinsteringen van hun zwaarden door recht in de ogen keken.

En ineens, om onverklaarbare redenen, leek Cyrus te aarzelen.

Het was maar een fractie van een seconde dat de Toulaanse koning zijn wenkbrauwen fronste, dat zijn aandacht was afgeleid. Maar Kamran liet deze kans niet onbenut; hij drong hem met brute kracht verder naar achteren, waardoor Cyrus in hurkpositie achteruit mee deinsde. Kamran had nu de overhand – hij hoefde alleen zijn tegenstander nog maar te vernietigen. Wat zou hij ervan genieten om Cyrus door zijn hart te spietsen; Kamran wist nu al dat hij hem de ingewanden zou laten uitrukken. Hij zou de bloederige organen onder een glazen stolp op het dorpsplein tentoonstellen, en ze daarna ergens achterlaten voor de vliegen, zodat hun maden zich daaraan tegoed konden doen.

‘Ik geloof… dat ik je maar moet waarschuwen,’ zei Cyrus moeizaam. Zijn uitputting was van zijn gezicht te lezen. ‘Er is iets met je aan het gebeuren. Met je huid.’

Kamran negeerde zijn woorden.

Cyrus probeerde hem van zijn stuk te krijgen en dat zou hij niet toestaan, niet nu de overwinning zo dichtbij was. Met een plotselinge kreet drong Kamran zijn tegenstander een laatste maal verder naar achteren. Cyrus viel op de grond en blies hoorbaar zijn adem uit. Zijn zwaard kletterde op de marmeren vloer.

Kamran verspilde geen seconde en stapte met een woeste vastberadenheid op zijn gevallen rivaal af. Voor de laatste keer hief hij zijn zwaard op en…

Bevroor.

Zijn lichaam werd opeens gegijzeld door een verlamming die zo hevig was dat Kamran bijna geen lucht meer kreeg. Het was alsof hij tussen twee dikke glazen panelen gedrukt zat, en hij moest toekijken terwijl Cyrus overeind krabbelde, zijn zwaard in de schede stak, zijn staf pakte en op zoek ging naar zijn hoed. Zodra dat vreemde kledingstuk stevig op het hoofd van de tiran stond, liep die met een glimlach op het Kamran-standbeeld af.

‘Ik heb niet veel eergevoel meer over, Melancholieke Koning. Zeker niet voldoende om te sterven wanneer ik dat verdien.’

Ergens in de verte slaakte iemand een luide kreet.

Kamran vocht tegen de gevangenis die zijn lichaam vormde, maar hij voelde zijn longen met de seconde zwakker worden, alsof zijn organen van buitenaf werden ingedrukt.

Cyrus glimlachte nog steeds even stralend.

‘Helaas,’ vervolgde hij, ‘is er nog steeds een laatste fonkeling van menselijkheid die hardnekkig mijn lichaam blijft aandrijven. Dus zal ik je vanavond met een kloppend hart achterlaten. Bovendien is het ook maar beter dat je blijft leven, toch? Het is beter dat je bewust lijdt en rouwt om je verachtelijke grootvader, dat je dag in, dag uit verdergaat in de wetenschap dat je bent verraden door niet alleen de mensen die je haat, maar ook door de mensen die je dierbaar zijn… en dat je kolossaal faalt in een poging een zielig rijk te leiden.’

Kamran voelde zijn hart in zijn borst verkrampen. Zijn ogen brandden met de aandrang van emoties.

Nee, had hij willen roepen. Nee, nee…

‘Ik kijk ernaar uit om opnieuw met je te vechten,’ zei Cyrus zacht, met een tikje tegen de rand van zijn hoed. ‘Maar dan zul je me eerst moeten vinden.’

Toen was hij verdwenen.

Twee

دو

Alizeh kon zich lange tijd niet verroeren.

Ze voelde zich verlamd door angst, door ongeloof. Haar gedachten werden overvallen door een chaos van onzekerheid. Langzaam keerde het gevoel terug in haar armen en benen, zelfs in haar vingertoppen. Algauw voelde ze de wind in haar gezicht, zag ze de nachtelijke hemel zich als een donkere deken bezet met fonkelende sterren om haar heen wikkelen.

Stukje bij beetje ontspande ze zich.

Het beest was zwaar en stevig en leek te weten waar het naartoe moest. Ze zoog haar longen een paar keer vol met lucht om de laatste restjes paniek te verjagen en zich ervan te overtuigen dat ze in elk geval veilig was, zolang ze zich maar goed vasthield aan dit wilde wezen. Ze verschoof opeens toen ze zachte draden door de laatste laagjes van haar dunne jurk heen tegen haar huid aan voelde wrijven en keek omlaag om die te bestuderen. Ze had zich niet gerealiseerd dat ze in werkelijkheid op een klein tapijt zat dat…

Bijna had Alizeh het weer uitgeschreeuwd.

De draak was verdwenen. Het beest wás er nog wel – want ze voelde het onder zich, voelde de leerachtige textuur van zijn huid – maar het was onzichtbaar geworden in de lucht, waardoor ze op niets meer dan een tapijtje met een patroon leek te vliegen.

Het was vreselijk desoriënterend.

Ze begreep echter waarom het wezen was verdwenen. Zonder zijn enorme lijf dat haar verblindde, kon ze de wereld onder haar zien, en de wereld ver voorbij hen.

Alizeh wist niet waar ze heen ging, maar voor nu dwong ze zich om niet in paniek te raken, want er was vreemd genoeg iets geruststellends aan dit alles, aan die stilte om haar heen.

Terwijl haar zenuwen wat meer ontspanden, scherpte haar geest zich juist aan. Snel trok ze haar laarsjes uit en gooide die de nacht in. Het gaf haar een enorme voldoening om ze in het donker te zien verdwijnen.

Opluchting.

Een plotselinge plof zorgde ervoor dat het tapijt even schommelde, en ze schrok op. Alizeh draaide zich om en voelde haar hart weer tekeergaan. Zodra ze het gezicht van haar ongenode metgezel zag, overwoog ze om achter de laarsjes aan het donker in te springen.

‘Nee,’ fluisterde ze.

‘Dit is míjn draak,’ zei de koning van Toulan. ‘Je mag mijn draak niet zomaar stelen.’

‘Die heb ik niet gestolen, dat beest heeft mij… Wacht, hoe kom jij hier ineens? Kun je vliegen?’

Daar moest hij om lachen. ‘Is het machtige rijk van Ardounia dan echt zo zuinig met zijn magie dat dit soort kleine trucs al indruk maken?’

‘Ja,’ zei ze knipperend met haar ogen. En toen vroeg ze: ‘Wat is je naam?’

‘Van alle onlogische vervolgvragen. Waarom wil je mijn naam weten?’

‘Zodat ik op een wat informelere manier een hekel aan je kan hebben.’

‘Ah. In dat geval mag je me Cyrus noemen.’

‘Cyrus,’ zei ze. ‘Ellendig monster dat je bent. Waar gaan we in vredesnaam naartoe?’

Haar beledigingen leken geen enkel effect op hem te hebben, want hij glimlachte nog steeds toen hij zei: ‘Heb je het dan echt nog steeds niet uitgevogeld?’

‘Ik ben echt veel te geïrriteerd voor dit soort spelletjes. Vertel me alsjeblieft gewoon welk afgrijselijk lot me nu weer te wachten staat.’

‘O, het spijt me te zeggen dat dit het ergst denkbare lot is. We zijn momenteel onderweg naar Toulan.’

De nosta werd warm tegen haar huid en Alizeh voelde zich verstijven van angst. Ze was verbijsterd, ze was doodsbang, maar het was vreemd om de koning van een land zo over zijn eigen rijk te horen spreken.

‘Is Toulan dan zo’n verschrikkelijke plek?’

‘Toulan?’ Zijn ogen werden groot van verbazing. ‘Nee, helemaal niet. Een enkele vierkante centimeter van Toulan is adembenemender dan heel Ardounia, en dat is een waarneembaar feit, niet eens een subjectieve mening.’

‘Maar…’ Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Waarom zei je dan dat dit het ergst denkbare lot is?’

‘Ah. Dat.’ Cyrus keek opzij en tuurde de donkere nacht in. ‘Tja. Weet je nog dat ik vertelde dat ik nogal grote schulden heb bij onze wederzijdse vriend?’

‘Ja.’

‘En dat mijn hulp aan jou de enige vereffening was die hij zou accepteren?’

Ze slikte. ‘Ja.’

‘En weet je nog dat ik zei dat hij wilde dat jij zou heersen? Dat jij een Djinn-koningin wordt?’

Alizeh knikte.

‘Tja. Je hebt geen koninkrijk,’ zei hij. ‘Geen land om over te regeren. Geen rijk om te leiden.’

‘Nee,’ zei ze zacht. ‘Dat heb ik niet.’

‘En daarom kom je dus mee naar Toulan,’ zei Cyrus, en hij ademde even snel in. ‘Om met mij te trouwen.’

Alizeh slaakte een felle kreet en viel van de rug van de draak.

Ze hoorde Cyrus een hele stroom scheldwoorden uitstoten toen ze viel – de wind blies omhoog, tegen haar voeten aan – en ze merkte tot haar eigen verbijstering dat ze weliswaar met een noodvaart neerdaalde naar wat een wisse dood zou zijn, maar niet in staat was daar op toepasselijke wijze op te reageren.

Alizeh gilde het niet uit, en ze voelde ook geen angst.

Die ongebruikelijke reactie op een plotselinge val uit de lucht was deels te wijten aan het dubbele gevoel dat ze had over de koers die haar leven zeer recent genomen leek te hebben. Alizeh had namelijk gedacht dat ze, door er op de rug van een draak vandoor te gaan, op z’n minst was ontkomen aan de intriges van Iblis. Ze had zich niet gerealiseerd dat haar handelingen, hoe onbewust ook, haar juist alleen nog maar verder in zijn diabolische plannen verstrikte. Alizeh zou zichzelf nooit echt hebben omschreven als melodramatisch, maar op dit moment kon het haar werkelijk niet schelen of ze dit overleefde of niet.

Aan de andere kant was haar ongewone kalmte wellicht het resultaat van een veel simpeler redenering:

Alizeh wist dat ze gered zou worden.

Die gedachte was nog niet eens volledig geformuleerd of ze hoorde het zachte gebrul van een geërgerde draak en het geklapwiek van de zware vleugels die stevige windvlagen haar kant op wapperden. Dit was nu de tweede keer in een uur tijd dat Alizeh van een enorme hoogte was gevallen, en nu de ijskoude wind langs haar lichaam sneed en haar huid liet barsten, stelde ze met een soort emotieloze geamuseerdheid vast dat haar lange zwarte krullen nu helemaal niet meer door spelden op hun plek werden gehouden. De middernachtkleurige lokken likten als vreemde tongen rondom haar aan de lucht, diverse rusteloze strengen krulden rond haar ogen, mond, keel en schouders. Alizeh was verblind door haar eigen lichaam, verwaaid, ontmoedigd en mogelijkerwijs ook volledig bevroren.

Alizeh had het altijd koud, dat was waar. Het ijs in haar aderen dat haar bestempelde tot erfgenaam van een eeuwenoud koninkrijk zorgde ervoor dat ze zelden, en misschien wel nooit, kon genieten van enige warmte. Tel daar de wrede kilte van deze winternacht bij op, en de meedogenloze winden die haar nu afranselden, en het feit dat ze gehuld was in slechts enkele repen stof in plaats van een gewaad…

Het verbaasde Alizeh dat ze niet allang in een lijk was veranderd.

Toch reageerde ze nergens op toen de draak onder haar opdook en registreerde ze slechts een gedempte kreet voordat Cyrus’ warmen handen haar middel omklemden en haar als een verdwaalde bloem uit de lucht plukten. Hij plantte haar stevig op het kleedje naast hem, waar ze met zo’n harde bons op landde dat haar tanden op elkaar klapten. Met een niet erg complimenteuze vlugheid trok hij zich meteen weer terug. Dit alles sloeg ze gade als door een mist, want Alizeh leek ineens niet meer bij haar emoties te kunnen. Ze voelde zich als een soort lappenpop die zich niet kon bewegen.

Alles leek reddeloos verloren.

Hazan zou worden opgehangen. Koning Zaahl was dood. Kamran…

Kamran was in gevaar.

De koninklijke Wichelaars van Ardounia waren vermoord, het paleis was aangevallen. Kamran was gewond geweest toen ze vertrok – hoe kon hij binnen korte tijd behandeld worden nu er geen Wichelaars waren? Hoelang zou hij kwetsbaar zijn voordat het hen lukte een nieuw quorum van priesters en priesteressen samen te stellen? Zelfs Alizeh, die de afgelopen uren haar eigen leven aan diggelen had zien vallen, besefte maar al te goed dat Kamran een reeks vergelijkbare gruwelijkheden had moeten doorstaan.

De dood en vernedering van zijn grootvader waren verschrikkelijk genoeg geweest om getuige van te zijn, en toch zag Alizeh de uitdrukking op Kamrans gezicht weer voor zich toen hij besefte dat Hazan hem had verraden. Toen hij leek te geloven dat ook zij hem ontrouw was geweest…

Nee. Nee, dit was ondraaglijk.

Elke hoop die ze de laatste tijd had gekoesterd, die ze in het diepste geheim tegen haar borst had gedrukt… al die pogingen die ze in al die jaren had ondernomen om een verborgen, beschermd leven te leiden… al dat loodzware werk waar ze zich op toegelegd had met het idee zo een sobere toekomst veilig te stellen…

Ze sloot haar geest af voor al die gedachten.

Er was een onbewust deel van Alizeh dat leek te begrijpen dat als ze de pijn in haar borst vrijliet, ze dat mogelijk niet zou overleven. Daarom meende ze ook dat het beter was die stevig ingesnoerd te houden.

Hoe dan ook, het was de duivel die haar dit had aangedaan – die grootse plannen had gesmeed om haar te folteren – en hier, hier was het bewijs.

Zijn discipel zat naast haar.

‘Heb je helemaal niets te zeggen?’ zei Cyrus, met een voor zijn doen opvallend ingetogen stem.

Alizeh had het idee dat haar lippen gevoelloos waren. ‘Nee.’

‘Je weigert te spreken?’

‘Ik ga niet met je trouwen.’

Cyrus zuchtte.

Ze bleven zitten in een afschuwelijke stilte terwijl de duisternis hen allebei inademde. De prachtige hemelen waren haar enige troost. Zelfs nu ze haar kiezen steeds steviger op elkaar klemde vanwege de ijskoude lucht, weigerde Alizeh om immuun te zijn voor de middernachtelijke zee waar ze dwars doorheen leken te zeilen en voor de veerkracht van de sterren die gaten in de hemel brandden.

Dit was een gewoonte die Alizeh zich lang geleden al had aangeleerd.

Een lijst maken van alle mooie momenten, zelfs te midden van ellende, hielp haar vaak om haar gedachten bijeen te houden. Ze had in haar leven al dagen meegemaakt die zo akelig waren dat ze uiteindelijk maar haar eigen tanden ging tellen, al was het maar om te bewijzen dat ze nog steeds iets van waarde bezat.

Op dit moment dwong ze zich te luisteren naar het geruis van de wind, te genieten van het feit dat ze de maan nog nooit van zo dichtbij had gezien, in al zijn onverhulde glorie. Ze ademde diep in bij die gedachte, proefde de pure kou op haar tong, tilde haar hand aftastend op naar het donker. De hemel gleed onder haar vingers door, als een kat die geaaid wilde worden.

‘Zet dat idee maar meteen uit je hoofd,’ zei Cyrus nogal fel, waarmee hij de stilte verstoorde. ‘Je pogingen zullen toch op niets uitlopen.’

Alizeh keek niet op. ‘Ik heb geen idee waar je het over hebt.’

‘Je kunt jezelf zo vaak van de rug van deze draak werpen als je maar wilt, maar een ontsnapping is niet mogelijk. Ik zal je niet laten sterven.’

‘Gebruik je die vurige genegenheid bij alle meisjes?’ vroeg Alizeh onverstoorbaar, ook al rammelden haar botten van de kou. ‘Straks raak ik nog zo in vervoering dat ik dáárdoor van de draak glijd, en dan heb je dat toch echt aan jezelf te danken.’

Cyrus maakte een geluidje, iets wat bijna voor een lach kon doorgaan, maar wat heel snel weer wegstierf. ‘Je eerste poging heeft ons al waardevolle minuten gekost. Als je doorgaat met jezelf telkens weer van de draak werpen, dan raken we niet alleen achter op schema, maar zal mijn draak ook geïrriteerd raken, en dat heeft ze niet verdiend. Het is al ver na haar bedtijd, je hoeft haar niet te martelen.’

‘Oeh, pas op,’ zei Alizeh tegen hem. ‘Je loopt nu echt het gevaar dat je suggereert iets om deze draak te geven.’

Cyrus zuchtte en keek opzij. ‘En jij loopt zo te zien het gevaar om dood te vriezen.’

‘Niet waar,’ loog ze.

Zonder nog iets te zeggen trok hij zijn eenvoudige, zwarte jas uit. Maar toen hij naar voren leunde om die zware mantel over haar schouders heen te hangen, hield Alizeh die poging met een enkel handgebaar tegen.

‘Als je denkt,’ zei ze voorzichtig, ‘dat ik ooit nog een kledingstuk van jou aanneem, jongeman, dan zie je dat mooi verkeerd.’

Ze zag de onzekere beweging in zijn borst, de plotselinge spanning in zijn kaak. ‘Er schuilt geen enkel gevaar in dit kledingstuk. Het was slechts het gebaar van een heer.’

Ze voelde iets warms gloeien bij haar borstbeen en zette grote ogen op van verbazing. ‘Van een héér? Lijd je vaker aan die mate van zelfoverschatting?’

‘Wat beledig je me toch gemakkelijk,’ zei hij met een spottende blik in zijn ogen. ‘Als je iemand anders was geweest, had ik je laten terechtstellen.’

‘Ah, nog meer poëzie. Zijn deze liefdevolle verklaringen bedoeld om mijn genegenheid te winnen?’

Hij moest een glimlach onderdrukken en kamde met een hand door zijn haar terwijl hij opkeek naar de sterren. ‘Zeg eens eerlijk, is het te veel gehoopt voor onze toekomst dat je er geen gewoonte van maakt om me in het gezicht te slaan?’

‘Ja.’

‘Ah. In dat geval zal het huwelijksleven net zo zijn als ik me al had voorgesteld.’

‘Laat ik er geen doekjes om winden: ik verafschuw je. Ik zou nog liever gif innemen dan met jou trouwen, en het verbaast me dat je lijkt te geloven dat ik ook maar een moment zou overwegen me aan een dergelijke gruwel te onderwerpen als het overduidelijk is dat al jouw handelingen gebaseerd zijn op de eisen van niemand minder dan de duivel. Je bent een onverbeterlijke onverlaat, en hoe je hoopt ooit een ware heer te zijn is mij een raadsel.’

Cyrus bleef een paar tellen te lang stil.

Hij keek haar niet aan toen hij uiteindelijk sprak, zelfs niet toen hij zich dwong een glimlach te produceren. ‘Laten we de etiquette maar laten voor wat ze is dan. Ik zal beloven nooit meer een poging te doen om de heer uit te hangen in jouw bijzijn.’

‘Heeft het erg veel nut om een doel te stellen voor een prestatie die al is behaald?’

Cyrus verstrakte even voor hij zich abrupt naar haar omdraaide, en zijn ogen glansden in het maanlicht met iets van woede. Hij zei niets terwijl hij zijn blik langzaam omlaag liet zakken van haar ogen naar haar lippen, langs haar hals en de ronding van haar borsten, via de smaller wordende lijn van wat er van het lijfje van haar jurk over was, en verder naar beneden…

‘Je bent echt een onbeschrijflijke ploert,’ fluisterde ze, en ze haatte het blozende gevoel dat naar boven kroop bij al zijn aandacht.

Ondanks alle duisternis om hen heen, was er genoeg licht om Cyrus vrij duidelijk te zien – ze had de glinstering van de sterren en de gloed van de maan. Het viel niet te ontkennen dat hij objectief gesproken een knap gezicht had, zelfs in zodanige mate dat Alizeh niet kon beslissen of de vuurrode koperkleur van zijn haar of juist dat priemende blauw van zijn ogen zijn beste kenmerk was. Al voelde ze er weinig voor om die beslissing daadwerkelijk te nemen, want zijn schoonheid deed haar niet alleen niets, maar ze koesterde stiekem ook de hoop dat ze hem, mocht de juiste gelegenheid zich voordoen, misschien zou kunnen doden.

‘Die jurk was bedoeld om jou te beschermen,’ zei Cyrus verbitterd. ‘Ik had niet verwacht dat je hem in vlammen zou laten opgaan. Tot twee keer toe, zelfs.’

De nosta werd warm tegen haar huid en Alizeh ademde hoorbaar in. Ze was nooit dankbaarder geweest dat ze die nosta had, de magische bol zo groot als een knikker die waarheid en leugen kon aanduiden. Ze had hem diep weggestopt in haar korset voordat Cyrus op nogal abrupte wijze in juffrouw Huda’s slaapkamer was opgedoken, maar na haar laatste val uit de hemelen was ze bijna vergeten dat ze hem had. Nu ze daaraan werd herinnerd, deed dat veel om haar gemoed te versterken, want inmiddels beschikte ze over genoeg belangrijke informatie om er zeker van te zijn dat Hazan en Cyrus niet hadden samengewerkt om haar te helpen. Wat betekende dat Cyrus niet hoefde te weten dat ze dit machtige voorwerp bezat. Welke gruwelen haar ook te wachten stonden, ze zou in elk geval wel altijd weten wanneer hij loog.

Alizeh voelde een steek in haar hart bij dat besef, wat het was juist Hazan die haar de nosta had geschonken, en het leek haar absoluut zeker dat ze hem nooit meer zou zien.

Hij zou ongetwijfeld bij dageraad al worden opgeknoopt.

Het was Hazan die haar weer hoop had gegeven. Zijn bestaan had haar een reden gegeven zich voor te stellen dat er mogelijk toch een einde zou komen aan de ellende die ze dagelijks doormaakte. Hazan was het bewijs dat er nog steeds djinns waren die naar haar zochten, die in haar geloofden. Alizeh had zijn ware identiteit nooit gekend; ze had niet geweten dat hij in werkelijkheid een minister van de kroon was, dat hij dagelijks samenwerkte met de prins. Hij had zijn leven op het spel gezet in een poging om Alizeh in veiligheid te brengen, en daar zou hij nu de prijs voor betalen. Het was een offer dat ze nooit zou vergeten.

‘Als ik had geweten dat je de jurk zou verbranden, dan had ik misschien een stuk minder magie verspild om hem te maken,’ zei Cyrus hoofdschuddend. ‘En uiteindelijk had je er vrij weinig aan. Die jurk had jou moeten verbergen voor eenieder die jou kwaadwillend was. Maar in plaats daarvan heb je hem niet alleen vernietigd, maar ook in één klap zowel je identiteit als je ondergoed aan het Ardounse hof onthuld. Je zult wel heel erg zelfingenomen zijn nu.’

‘Pardon?’ Alizeh keek vol afgrijzen naar hem op. ‘Mijn óndergoed?’

‘Je hebt toch ook ogen?’ zei hij, en hij keek daarbij strak in haar gezicht. ‘Je bent zo goed als naakt.’

‘Hoe durf je.’

In een vloeiende beweging drapeerde Cyrus zijn jas rond haar schouders, wat haar zo verraste dat ze geen enkele kans had om te protesteren voordat de opluchting haar de vechtlust benam. De warmte die nog in het wollen kledingstuk hing bevatte ook de sterke, mannelijke geur van zijn eigenaar, maar daar kon Alizeh zich wel overheen zetten. De zware jas hing helemaal om haar opgevouwen, ineengedoken lijf heen en de zijden voering streelde en troostte haar huid, die na alle windvlagen op diverse plekken was gebarsten. Alizeh probeerde deze luxe te weerstaan, maar hoe streng ze zichzelf ook in stilte toesprak, het lukte haar niet om haar armen zo ver te bewegen dat ze de jas zou afschudden. Sterker nog, de behaaglijkheid was zo pijnlijk dat de tranen haar in de ogen sprongen en ze op haar lip moest bijten om een geluidje van genot te kunnen inslikken.

Toen ze eindelijk opkeek, zag ze dat Cyrus haar nogal verbijsterd bekeek. ‘Je hebt echt moeten lijden,’ zei hij. ‘Waarom heb je niets gezegd?’

Ze kon hem niet aankijken toen ze zachtjes bekende: ‘Ik moet altijd lijden. Het ijs zit in mij, zo’n beetje als een ongewenst lichaamsdeel. Het wordt nooit minder. Ik blijf er nooit te lang bij stilstaan.’

‘Dus dat ijs is iets waarmee je daadwerkelijk moet leven?’ Cyrus leek te fronsen terwijl hij sprak. ‘Ik heb er wel over gehoord, uiteraard, maar ik nam aan dat het meer in figuurlijke zin bedoeld was.’

Dat was ze even vergeten: Cyrus kende natuurlijk maar weinig van haar erfgoed.

Alizeh kneep haar ogen dicht en blies haar adem uit, dankbaar dat haar lichaam de ergste bibbers gehad leek te hebben.

‘Het ijs is het teken dat ik de erfgenaam ben van het verloren rijk van de Djinn. De venijnige kou is bedoeld om mijn waarde te bewijzen,’ legde ze uit. ‘Zij die de vernietigende werking van het ijs in het lichaam niet aankunnen, zullen ook de vernietigende krachten van de troon niet overleven.’

Zachtjes zei Cyrus: ‘Dus je bestaat echt. Je bent niet slechts een sprookje.’

Alizehs ogen schoten open. ‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Ik ben niet onbekend met de Djinn-folklore,’ zei hij, en hij wendde zijn hoofd af. ‘De wereld kent veel mislukte koningslieden. Ik nam aan dat je een of ander verwende, ongekroonde koningin was van een vervallen rijk dat te klein was om erg bekend te zijn. Maar jij bent degene op wie ze hebben gewacht, of niet? Degene op wie, blijkbaar, zelfs de duivel heeft gewacht. Dat zou een aantal gaten dichten in de vele raadsels die hij me heeft voorgeschoteld. Het zou ook verklaren waarom hij zijn zinnen uitgerekend op jou heeft gezet.’

‘Ja,’ fluisterde Alizeh, die zich met elk moment een grotere bedrieger vond. Zíj moest de redder van haar volk voorstellen? Zij, die de afgelopen jaren vloeren en toiletten schoon had geschrobd? ‘Ja, ik denk het wel.’

Een zucht was Cyrus’ enige reactie.

Toen Alizeh eenmaal naar hem durfde te kijken, zag ze hem in zijn zwarte hoed staren terwijl hij zijn vingers langs de rand liet glijden.

En ineens vroeg ze zich iets af.

‘Eerder deze avond heb je magie gebruikt om ons naar het bal te brengen,’ zei ze. ‘Waarom gaan we niet op diezelfde manier naar Toulan? De draak lijkt me een beetje overdreven.’

Cyrus’ handen bleven stilliggen. Langzaam sloeg hij zijn ogen op en ze glansden in de schittering van de sterrenhemel. Zonder veroordeling, maar met des te meer verbazing, vroeg hij: ‘Je weet echt niets van magie, hè?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Heel weinig.’

‘En toch,’ zei hij met een frons, ‘is mij verteld dat jij magie nodig hebt. Sterker nog, jij zou zelf, op een of andere manier, de meest essentiële onderdelen ervan bij je dragen. Ben je werkelijk zo onbekend met je eigen lot?’

Alizeh voelde een schok van angst door haar heen schieten, een bekende trilling nu haar hart begon te bonzen. Het drong nu pas tot haar door hoeveel de duivel mogelijk al over haar leven had prijsgegeven, en dat aan een volslagen vreemde. Dat werkte enorm in haar nadeel.

‘Wat heeft hij je nog meer over mij verteld?’ vroeg ze.

‘Wie? Iblis?’

Alizeh ademde nu steeds sneller en voelde haar angst toenemen. Zijn vraag was betekenisloos, eentje waarop ze dan ook geen antwoord zou geven. En Cyrus, die niet dom was, slaakte algauw een zucht.

‘Zoals ik al zei, hij heeft slechts laten doorschemeren dat je een koningin van een ander rijk zou zijn. Iemand die haar troon was verloren en elders een koninkrijk zocht. Hij heeft er niet bij gezegd dat je een djinn bent.’ Hij zweeg een tel en voegde er toen aan toe: ‘Of, als hij dat gedaan heeft, dan was dat niet duidelijk.’

De nosta straalde met een warme gloed.

‘Zijn stompzinnige raadsels maken het af en toe nagenoeg onmogelijk om hem te begrijpen,’ mompelde Cyrus, en zijn gezichtsuitdrukking werd bitter. ‘Maar uiteindelijk lijkt alles toch in zijn voordeel uit te pakken. Zulke gecompliceerde berichten blijken een effectieve manier om ontvankelijke mensen het vel over de oren te trekken.’

‘Ja,’ zei Alizeh, verbaasd te merken dat zij en de koning van het zuidelijke rijk wat dit betreft op één lijn leken te zitten. ‘Dat gevoel ken ik maar al te goed. Hij jaagt me al op sinds mijn geboorte.’

Cyrus keek haar in de ogen en leek haar behoedzaam op te nemen. ‘Ik kan mijzelf – of anderen – niet op magische wijze heel grote afstanden laten afleggen. Daar is de halveringstijd van het mineraal veel te kort voor.’

Alizeh begreep die uitleg niet, maar net op het moment dat ze zich afvroeg of ze blijk moest geven van die onwetendheid deed een gewelddadige windvlaag zijn uiterste best om haar omver te werpen. Ze greep zich wanhopig vast aan het geleende kledingstuk en trok de revers steviger om haar lichaam heen, maar toen raakten haar vingers een natte plek.

Alizeh trok haar hand met een felle beweging terug en inspecteerde de vochtige plek in het maanlicht voordat ze met een blik van pure angst opkeek naar Cyrus. ‘Er zit bloed op je jas,’ zei ze zacht.

Cyrus’ kille blik verraadde niets van zijn gevoelens over dit feit. Hij zei slechts: ‘Ik ben ervan overtuigd dat je over voldoende intellect beschikt om je voor te stellen hoe lastig het is iemand te doden zonder je kleren vuil te maken.’

Alizeh keek weg en slikte moeizaam.

Nu pas besefte ze dat Cyrus en Kamran enige tijd alleen waren achtergebleven na haar overhaaste vertrek – en vlak daarvoor had Cyrus op het punt gestaan Kamran een fatale klap toe te brengen. Ze wist beter dan dat ze haar emoties hieromtrent moest verraden, maar hoe kon ze zich ooit op haar gemak voelen als ze de vraag niet stelde? Ze moest het weten. Ze moest een manier bedenken om erachter te komen of hij zijn aanval had doorgezet…

‘Hoe kwam het dat de kroonprins jouw naam kende?’

Alizeh schrok en was zo van haar stuk gebracht dat ze de jas bijna liet vallen. ‘Wat?’ vroeg ze, en ze draaide haar hoofd langzaam terug naar Cyrus.

Woede vlamde op in zijn ogen. ‘Toe, zeg. Het ging net zo goed. Laten we niet terugvallen en elkaar beledigen met vertoningen van onwetendheid. Je hebt al bewezen een stuk slimmer te zijn dan dat.’

Alizeh voelde haar hart het begeven. ‘Cyrus…’

‘Hoe komt het dat hij je naam weet?’ vroeg hij. ‘Van wat ik heb begrepen leidde je een verborgen leven als een dienstmeid die zwaar werk verrichte. Welke reden kan de erfgenaam van een koninkrijk hebben om zo vertrouwelijk om te gaan met een dienstmeisje?’

Alizeh bracht een trillende vinger naar haar lippen. ‘Je hebt hem gedood, of niet?’

‘Zo te merken snakken we allebei naar een verklaring omtrent de aanstaande koning van Ardounia.’

‘Je blijft me verbazen,’ fluisterde ze. ‘Eerst lok je me in de val met dit afschuwelijke spelletje en vervolgens eis je dat ik je mijn diepste gedachten onthul, alsof je enig recht hebt op mijn eerlijkheid…’

‘Als jouw verloofde heb ik het recht om je voorgeschiedenis te kennen.’