Colofon

Verguld

NUR 285

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2021 by Rampion Books, Inc. All rights reserved.

Published in agreement with Jill Grinberg Literary Management, LLC.

Oorspronkelijke titel: Gilded

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagillustraties: © 2021 Tim O’Brien

Omslagontwerp: Rich Deas en Kathleen Breitenfeld

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Kat, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vervloekt

NUR 285

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2022 by Rampion Books, Inc. All rights reserved.

Published in agreement with Jill Grinberg Literary Management, LLC.

Oorspronkelijke titel: Cursed

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagillustraties: © 2022 Tim O’Brien

Omslagontwerp: Rich Deas en Kathleen Breitenfeld

Nederlandse omslagbeletterig: Shiralee Kat, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @marissameyerauthor

Vind de uitgever: @blossombooks

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten in welke vorm dan ook.

Lieve lezer,

Als er iets is waar we Marissa Meyer mee kunnen vertrouwen, dan zijn het wel hervertellingen van oude sprookjes en verhalen. Ze weet het sprookje altijd op een unieke wijze te vangen, en op zo’n manier om te vormen dat er een geweldig nieuw verhaal ontstaat zonder dat je als lezer het oude verhaal niet meer herkent.

In tegenstelling tot veel anderen, die eerst The Lunar Chronicles lazen, was Harteloos het eerste boek dat ik van Marissa Meyer las. Maar ook door dat boek, werd ik helemaal fan: hoe het haar lukte om je hart te breken en sympathie op te wekken voor De rode koningin, dat vond ik fantastisch. In mijn ogen ben je een geweldige verteller als het je lukt om zelfs de meest inktzwarte personages grijs te kleuren.

In Verguld gooit ze een waanzinnig Marissa Meyer-sausje over een eeuwenoud sprookje. En ook echt ‘des Meyers’ is dat ze je op het puntje van je stoel achterlaat en je het vervolgdeel gewoon moet hebben.

Ik ben heel benieuwd wat je van dit nieuwe verhaal van de Sprookjeskoningin vindt! Je hebt in elk geval een waanzinnig mooie editie te pakken, dus wat dat betreft kan de leeservaring al niet meer stuk (hoop ik).

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Jill en Liz

Tien jaar en vijftien boeken samen.

Jullie voortdurende steun, aanmoediging

en vriendschap zijn zoveel meer waard dan goud.

Goed dan. Ik zal het je vertellen, hoe het verhaal in werkelijkheid is gegaan.

Om te beginnen moet je weten dat het niet mijn vaders schuld was. De pech, de leugens. En zeker de vloek niet. Ik weet dat sommigen hem de schuld ervan zullen geven, maar hij had er weinig mee te maken.

Ik wil ook duidelijk vermelden dat het ook niet helemaal mijn schuld was. De pech, de leugens. En zeker de vloek niet.

Hm.

Misschien een paar van de leugens wel.

Ik kan denk ik beter bij het begin beginnen. Het échte begin.

Ons verhaal begon negentien jaar geleden tijdens de winterzonnewende, tijdens een zeldzame Oneindige Maan, de Maan van de Langste Nacht.

Of eigenlijk kan ik beter zeggen dat het ware begin in het Voorheen ligt, in een tijd waarin monsters nog vrij rondliepen buiten de sluier die hen nu afgezonderd houdt van de stervelingen, en waarin demonen soms verliefd werden.

Maar voor onze doeleinden begon alles tijdens die Oneindige Maan. De hemel was blauwgrijs van kleur en er was een sneeuwstorm op komst die werd ingeluid door het ijzingwekkende gejank van de honden en een donderend hoefgetrappel. De Wilde Jacht was begonnen, maar dit jaar zochten ze niet alleen maar verloren zielen, verdwaalde dronkaards en stoute kinderen die hadden besloten zich op een wel zeer ongunstig moment te misdragen. Dit jaar was anders, want een Oneindige Maan doet zich slechts voor wanneer de winterzonnewende samenvalt met een heldere vollemaan. Dit is de enige nacht waarin de machtige goden gedwongen zijn hun beestachtige gedaantes aan te nemen. Reusachtig. Krachtig. Bijna onmogelijk te vangen.

Als je heel veel geluk hebt of vaardig genoeg bent om een dergelijke buit te vangen, dan is die godheid gedwongen een wens van jou te laten uitkomen.

Naar die wens was de Erlkönig die noodlottige avond op zoek. Zijn honden jankten en brandden toen ze een van die monsterlijke wezens achternazaten. De Erlkönig schoot eigenhandig de pijl af die zich door de gigantische gouden vleugel van het beest boorde. Hij was er zeker van dat hij zijn wens zou kunnen doen.

Maar met ongelooflijk veel kracht en elegantie wist het beest, gewond en wel, door de cirkel jachthonden heen te dringen. Het vluchtte diep het Aschenwald in. Opnieuw zetten de jagers de achtervolging in, maar het was te laat. Het monster was verdwenen en de zon zou al bijna opkomen. De Wilde Jacht moest zich noodgedwongen terugtrekken achter de sluier.

Toen het ochtendlicht zijn glinstering net op een verse sneeuwdeken liet stralen, stond een jonge molenaar al op om naar de rivier te kijken die voor de aanvoer van het water naar zijn rad moest zorgen. Hij was ervan overtuigd dat het water algauw zou bevriezen in deze winterse kou. Verstopt in de schaduwen van zijn waterrad ontdekte hij echter het monster. Het was misschien wel stervende, voor zover een godheid ooit kon sterven. Het was verzwakt. De pijl met de gouden pijlpunt stak nog steeds tussen bloederige veren vandaan.

De molenaar was bang en op zijn hoede, maar hij was ook dapper. Hij liep naar het beest toe en wist met een hoop inspanning de pijl in twee stukken te breken en los te trekken. Dit was hem nog maar net gelukt of het beest veranderde in de godheid van verhalen. Die was de molenaar zeer dankbaar voor zijn hulp en bood hem aan een enkele wens in vervulling te laten gaan.

De molenaar dacht een lange poos na, tot hij bekende dat hij onlangs verliefd was geworden op een meisje uit het dorp, een meisje met een warm hart en een vrije geest. Hij wenste dat de godheid hun een kind zou schenken, een kind dat gezond en sterk zou zijn.

De godheid boog het hoofd en zei dat het zo zou geschieden.

Toen de volgende winterzonnewende aanbrak, was de molenaar getrouwd met het dorpsmeisje en hadden ze samen een dochter op de wereld gezet. Het kind was inderdaad gezond en sterk, en daarmee had de godheid van verhalen de wens zoals beloofd laten uitkomen.

Maar elk verhaal kent twee kanten. De held en de schurk. De duisternis en het licht. De zegen en de vloek. En wat de molenaar niet had geweten, was dat de godheid van verhalen tevens de godheid van de leugens is.

Een goddelijke bedrieger.

Dankzij de invloed van die godheid was het kind voor altijd gezegend met onbetrouwbare ogen – gitzwarte irissen, met daaroverheen een gouden wiel met acht kleine, gouden spaken. Het wiel van Fatum en Fortuna, het wiel van voor- en tegenspoed. Wie verstandig is, weet dat dit het grootste bedrog is van allemaal.

Die bijzondere blik zorgde ervoor dat iedereen die haar zag meteen zou weten dat ze door oude magie was beïnvloed. Naarmate ze ouder werd, werd het kind vaak gemeden om haar vreemde ogen en de onfortuinlijke gebeurtenissen die haar overal leken te volgen. Afschuwelijke stormen in de winter. Droogte in de zomer. Zieke gewassen en vermist vee. Haar eigen moeder die midden in de nacht verdween, zonder enige verklaring.

Deze dingen en nog veel meer afgrijselijke gebeurtenissen konden met gemak worden toegedicht aan het vreemde, moederloze kind met de vervloekte ogen.

De meest overtuigende reden om haar te veroordelen was mogelijk de gewoonte die ze ontwikkelde zodra ze haar eerste woorden kende. Als ze praatte, kon ze het niet laten om de meest fantasievolle verhalen te vertellen, alsof haar tong geen verschil kende tussen waarheid en leugens. Ze handelde in verhalen en leugens, en ook al genoten de andere kinderen enorm van al haar vertellingen – die zo zonderling en betoverend waren – de ouderen wisten wel beter.

Ze was heilloos, zeiden ze. Een verachtelijke leugenaar. En iedereen weet dat dat bijna even slecht is als een moordenaar of iemand die zich herhaaldelijk bij jou thuis uitnodigt voor een groot glas bier zonder ooit zo’n wederdienst aan jou te verlenen.

Kortom: het kind was vervloekt en iedereen wist het.

En nu ik dat verhaal heb verteld, vrees ik dat ik je eerder mogelijk heb misleid.

Achteraf gezien was het misschien toch een beetje mijn vaders schuld. Misschien had hij verstandiger moeten zijn dan een wens te laten vervullen door een godheid.

Maar ja… wat zou jij doen?

Hoofdstuk 1

Mevrouw Sauer was een heks. Een echte heks, niet op de manier waarop sommige mensen dat woord gebruiken om een onaardige vrouw met een verwilderd uiterlijk te beschrijven. Al klopte dat bij haar ook wel. Nee, Serilda was ervan overtuigd dat mevrouw Sauer over oeroude krachten beschikte en in de duisternis van elke nieuwemaan met natuurentiteiten communiceerde.

Niet dat ze daar veel bewijs voor had. Het was meer een voorgevoel, eigenlijk. Maar wat kon de oude lerares dán zijn, met die kribbige houding en die vergeelde, net iets te puntige tanden? (Serieus, als je van dichtbij ging kijken hadden ze echt een onmiskenbaar speldachtige punt, in elk geval wel als het licht er op die speciale manier op viel. Of wanneer ze weer eens klaagde over haar klasje armzalige schoolkinderen.) De mensen in het dorp gaven Serilda maar wat graag de schuld voor elk beetje tegenslag waarmee ze te maken hadden, maar zij wist wel beter. Als er iemand voor verantwoordelijk was, dan was dat mevrouw Sauer wel.

Waarschijnlijk brouwde ze drankjes met teennagels erin en had ze een alpenwatersalamander als beschermdier. Ugh, dat waren vieze, slijmerige dingen. Ze zouden precies bij haar humeur passen.

Nee, nee, nee. Dat meende ze niet echt. Serilda vond alpenwatersalamanders juist leuk. Ze zou hun nooit zoiets naars toewensen als een spirituele beschermband met dat afgrijselijke mens.

‘Serilda,’ zei mevrouw Sauer met haar favoriete dreigende blik. Serilda ging er in elk geval van uit dat dit haar favoriete dreigende blik moest zijn. Zelf zag ze de heks niet, want ze hield haar blik heel gedwee op de vuile vloer van het klaslokaal gericht.

‘Jij bent niet…’ vervolgde de vrouw met vinnige, felle lettergrepen, ‘gezegend door Wyrdith. Of door welke andere oude godheid dan ook. Je vader mag dan een gerespecteerde en eerbare man zijn, maar hij heeft geen mythisch beest gered dat door de Wilde Jacht is verwond! Die dingen die je de kinderen vertelt, zijn… zijn…’

Belachelijk?

Absurd?

Min of meer vermakelijk?

‘Verdorven!’ flapte mevrouw Sauer eruit, terwijl kleine druppeltjes spuug op Serilda’s wang landden. ‘Wat hebben ze eraan om te geloven dat jij speciaal bent? Dat jouw verhalen een godsgave zijn? We moeten ze waarden als eerlijkheid en nederigheid bijbrengen. Maar dan luisteren ze een uurtje naar jou en heb je alles bezoedeld wat ik dit hele jaar probeer te bereiken!’

Serilda trok een scheve mond en wachtte een tel. Toen het leek alsof mevrouw Sauer door al haar verwijten heen was, opende ze haar mond en haalde ze diep adem. Ze zat klaar om zichzelf te verdedigen. Het was tenslotte maar een verhaal, en wat wist mevrouw Sauer er eigenlijk van? Misschien had haar vader de godheid van de leugens wel gered die winterzonnewende, lang geleden. Hij had haar het verhaal zelf verteld toen ze klein was, en ze had de sterrenkaarten erop nageslagen. Er was dat jaar inderdaad een Oneindige Maan geweest, en dat zou komende winter weer het geval zijn.

Maar dat duurde nog bijna een jaar. Een heel jaar waarin ze heerlijke, fantasievolle verhalen kon verzinnen waarmee ze de kleine kinderen die gedwongen waren deze zielloze school te bezoeken bang kon maken en ontzag kon inboezemen.

De arme zielen.

‘Mevrouw Sauer…’

‘Ik wil geen woord meer horen!’

Serilda’s mond klapte dicht.

‘Ik heb meer dan genoeg uit die godslasterende mond van jou horen komen voor de rest van mijn leven!’ brieste de heks, voor ze een zucht van frustratie slaakte. ‘Hadden de goden me maar behoed voor een leerling als jij.’

Serilda schraapte haar keel en probeerde op rustige, verstandige toon verder te gaan. ‘Ik ben niet bepaald meer een leerling. Al lijkt u steeds te vergeten dat ik hier als vrijwilliger kom helpen. Ik ben meer een assistent dan een student. En… u moet ergens toch een bepaalde waarde hechten aan mijn aanwezigheid, want u hebt me niet gevraagd om niet meer te komen.’

Ze waagde het om haar ogen op te slaan en glimlachte er hoopvol bij.

Ze was niet erg gesteld op de heks en ze was zich ervan bewust dat mevrouw Sauer voor haar ook weinig genegenheid had. Maar de schoolkinderen bezoeken en hen helpen met hun werk – en ze verhalen vertellen wanneer mevrouw Sauer niet luisterde – waren dingen die haar blij maakten. Als mevrouw Sauer haar inderdaad zou vragen om niet meer te komen, zou ze er kapot van zijn. De kinderen, alle vijf, waren de enige mensen in het dorp die Serilda niet aankeken alsof ze een plaag was voor hun verder zo respectabele gemeenschap.

Sterker nog, zij waren de enige paar mensen die Serilda überhaupt durfden aan te kijken. De meeste mensen voelden zich ongemakkelijk bij de gouden spaken van de wielen in haar ogen. Ze had zich weleens afgevraagd of de godheid ervoor gekozen had om haar irissen op die manier te markeren omdat je iemand niet recht in de ogen zou kunnen kijken als je leugens vertelde. Maar Serilda had er nooit moeite mee gehad om iemand aan te kijken, ongeacht of ze loog of niet. Het waren de andere dorpelingen die haar blik niet durfden vast te houden.

Met uitzondering van de kinderen.

Ze kon niet weggaan. Ze had ze nodig. En ze wilde graag geloven dat zij haar misschien ook nodig hadden.

Als mevrouw Sauer haar zou wegsturen, zou dat bovendien betekenen dat ze in het dorp werk zou moeten gaan zoeken. En voor zover ze wist was het enige werk dat er gedaan moest worden… spinnen.

Bleh.

Mevrouw Sauer keek haar ernstig aan. Kil. Misschien wel bijna kwaad. De huid vlak onder haar linkeroog trilde, een onmiskenbaar teken dat Serilda te ver was gegaan.

Met een plotselinge polsbeweging griste mevrouw Sauer de wilgentak van haar bureau en hield hem in de lucht.

Serilda kromp ineen, een reflex die was blijven hangen na al die jaren dat zij een van de leerlingen van deze school was geweest. Er was in geen jaren meer met een stok op de rug van haar handen geslagen, maar ze voelde de echo van die prikkende tak elke keer als ze naar haar handen keek en herinnerde zich nog precies de woorden die ze bij elke slag van de tak had moeten opzeggen:

Liegen is boosaardig.

Leugens vertellen is het werk van demonen.

Mijn verhalen zijn leugens en dat maakt mij een leugenaar.

Dat was misschien zo erg nog niet, maar als mensen er eenmaal niet meer op vertrouwen dat je de waarheid spreekt, dan laat hun vertrouwen het op andere vlakken ook vanzelf afweten. Dan geloven ze niet dat jij niet zult stelen. Dat jij niet zult valsspelen. Ze geloven niet dat je verantwoordelijk of behulpzaam kunt zijn. Het sijpelt door naar alle aspecten van je reputatie, en dat vond Serilda buitengewoon oneerlijk.

‘Denk maar niet,’ zei mevrouw Sauer, ‘dat nu je volwassen bent, ik niet alsnog alle kwaad uit je zal slaan. Eens mijn leerling, altijd mijn leerling, mevrouw Müller.’

Ze boog haar hoofd. ‘Vergeef me. Het zal niet meer gebeuren.’

De heks snoof minachtend. ‘Helaas weten wij allebei dat ook dat weer een leugen is.’

Hoofdstuk 2

Serilda sloeg haar mantel stevig rond haar schouders toen ze het schoolgebouw verliet. Er was nog een uur daglicht over, genoeg tijd om naar huis te gaan, naar de molen. Maar deze winter was kouder dan alle andere winters die ze zich herinnerde. De sneeuw reikte bijna tot aan haar knieën en er lagen gevaarlijk gladde ijsplakkaten op de plekken waar wagenwielen drassige groeven in de weg hadden achtergelaten. Al dat vocht zou ongetwijfeld al door haar laarzen en kousen heen gedrongen zijn voordat ze thuis was. Het was een heel onaangenaam vooruitzicht, maar daar stond het plezier tegenover dat ze voelde als ze dacht aan het vuur dat haar vader voor haar zou hebben opgestookt in de haard en de dampende soep die ze zou drinken terwijl ze haar tenen liet opwarmen.

Deze wandelingen van school naar huis in hartje winter waren de enige momenten waarop Serilda wenste dat ze niet zo ver buiten het dorp woonden.

Ze zette zich schrap tegen de kou, trok de capuchon over haar hoofd en begon te lopen. Met haar hoofd omlaag, haar armen over elkaar en zo vlug als ze maar kon om niet uit te glijden op het verraderlijke ijs dat onder het recente laagje poedersneeuw lag. De bijtende lucht vermengde zich met de geur van brandend haardhout uit de schoorstenen in de buurt.

Er zou vanavond in elk geval niet nog meer sneeuw vallen. De hemel was helder, vrij van dreigende, grijze wolken. De Sneeuwmaan zou in zijn geheel te zien zijn, en al was die niet zo opmerkelijk als het moment waarop de vollemaan samenviel met de winterzonnewende, ze voelde dat er toch een betovering verbonden moest zijn aan de vollemaan die op de eerste avond van het nieuwe jaar viel.

De wereld was vol kleine beetjes magie, mits je er maar voor openstond. En dat stond Serilda. Ze keek altijd om zich heen.

‘De Jacht zal het omslaan van de kalender vieren, net als wij allemaal,’ fluisterde ze om zichzelf af te leiden zodra ze begon te klappertanden. ‘Na de demonische rit zullen ze een feestmaal houden en zich tegoed doen aan de dieren die ze hebben gevangen. Ze zullen bisschopswijn drinken, gekruid met het bloed van…’

Iets raakte Serilda hard tegen haar rug, precies tussen haar schouderbladen. Ze slaakte een kreet en draaide zich om, maar haar voet gleed uit. Ze viel achterover en landde met haar achterste in een zachte berg sneeuw.

‘Die was raak!’ riep Anna triomfantelijk. Haar uitroep werd gevolgd door een explosie van gejuich en geschater en de kinderen kwamen meteen uit hun schuilplaatsen tevoorschijn: vijf kleine gedaantes, dik ingepakt in lagen wol en pels. Ze sprongen achter boomstammen en wagenwielen vandaan, en eentje zat achter een uit de kluiten gegroeide struik met takken die doorbogen van de zware ijspegels.

‘Waar bleef je zo lang?’ vroeg Fricz, die al een sneeuwbal in zijn handschoen klaar had om te gooien. Anna bukte zich om een nieuwe sneeuwbal te maken. ‘We staan al bijna een uur te wachten om je in onze hinderlaag te lokken en te bekogelen! Nickel klaagt al een hele tijd dat zijn handen en voeten bevroren zijn!’

‘Het is hier genadeloos koud,’ zei Nickel, Fricz’ tweelingbroertje, terwijl hij van de ene voet op de andere sprong.

‘Ach, hou toch je klep. Zelfs de baby klaagt niet, ouwe sok die je bent!’

Gerdrut, met haar vijf jaar de jongste van het stel, draaide zich met een geërgerde frons om naar Fricz. ‘Ik ben geen baby!’ schreeuwde ze, en ze smeet een sneeuwbal naar hem. Ze mikte vrij goed, maar toch landde de sneeuwbal met een zielig plofje voor zijn voeten.

‘Ah, ik zei maar wat,’ zei Fricz. Dichter bij een echte verontschuldiging kwam hij over het algemeen niet. ‘Ik weet dat je binnenkort grote zus wordt.’

Dat dempte Gerdruts woede met gemak en ze stak haar neus trots in de lucht. Het kwam niet alleen maar door haar leeftijd dat de anderen haar zagen als de baby van hun groepje. Ze was opvallend klein voor haar leeftijd en buitengewoon schattig met die paar sproeten op haar bolle wangen en de aardbeiblonde krullen die nooit in de klit raakten, hoe hard ze ook haar best deed om Anna’s acrobatische toeren na te doen.

‘Het punt is,’ zei Hans ongeduldig, ‘dat we allemaal bibberen van de kou. Dus je hoeft niet zo overdreven dramatisch te doen.’ Met zijn elf jaar was Hans de oudste van de groep. En als zodanig hing hij graag en nogal overdreven de leider uit die hen allemaal wel zou beschermen in en rond de school. De anderen vonden het blijkbaar prima dat hij zich die rol toebedeelde.

‘Spreek voor jezelf,’ zei Anna, die haar arm naar achteren bewoog en haar nieuwe sneeuwbal tegen het verlaten wagenwiel langs de weg gooide. Ze raakte hem precies in het midden. ‘Ik heb het niet koud.’

‘Omdat jij al een uur lang radslagen maakt,’ mopperde Nickel.

Anna grijnsde haar tanden bloot, met hier en daar een gat waar ze een melktand was verloren. Ze maakte meteen een koprol, tot grote opwinding en vermaak van Gerdrut – een koprol was tot nu toe de enige truc die zij ook onder de knie had. Meteen deed ze mee, en ze lieten allebei een heel spoor achter in de sneeuw.

‘En waarom hebben jullie me dan opgewacht met een hinderlaag?’ vroeg Serilda. ‘Hebben jullie dan geen knus, warm haardvuur dat thuis op je wacht?’

Gerdrut stopte met koprollen en bleef zitten met sneeuwvlokken in haar haar en haar benen voor zich uit gestrekt. ‘We waren aan het wachten tot je het verhaal zou afmaken.’ Zij hield nog wel het meest van die griezelige verhalen, al kon ze er niet naar luisteren zonder haar neus tegen Hans’ schouder aan te drukken. ‘Over de Wilde Jacht en de godheid van de leugens en…’

‘Dat gaat niet gebeuren,’ zei Serilda hoofdschuddend. ‘Nee, nee, nee. Ik ben voor de laatste keer terechtgewezen door mevrouw Sauer. Ik ben klaar met verhalen vertellen. Vanaf vandaag vertel ik jullie alleen nog maar saaie nieuwtjes en onbelangrijke weetjes. Wist je bijvoorbeeld dat je een demon kunt oproepen als je drie specifieke noten speelt op een hakkebord?’

‘Dat verzin je dus echt ter plekke,’ zei Nickel.

‘Nietes. Het is waar. Je kunt het aan iedereen vragen. O, en de enige manier om een nachzehrer te doden is door een steen in zijn mond te stoppen. Daardoor kan hij zijn eigen vlees niet afhappen terwijl je zijn kop van zijn romp hakt.’

‘Dit soort lessen zouden dus wel ooit van pas kunnen komen,’ zei Fricz met een ondeugende grijns. Zijn broer en hij zagen er identiek uit, met dezelfde blauwe ogen en het pluizige blonde haar en de kuiltjes in hun wangen, maar het was niet moeilijk om ze uit elkaar te houden. Fricz was degene die altijd de problemen opzocht, en Nickel was degene die zich altijd leek te schamen dat ze familie van elkaar waren.

Serilda knikte wijs. ‘Het is mijn taak om jullie voor te bereiden op volwassenheid.’

‘Ugh,’ zei Hans. ‘Je doet nu alsof je een lerares bent, of niet?’

‘Ik ben jullie lerares.’

‘Nee, dat ben je niet. Je bent zelfs niet eens echt de assistente van mevrouw Sauer. Ze houdt je alleen maar in de buurt omdat jij de kleintjes stil krijgt als het haar niet lukt.’

‘Bedoel je ons?’ vroeg Nickel, wijzend naar zichzelf en de anderen. ‘Zijn wij de kleintjes?’

‘We zijn bijna net zo oud als jij!’ voegde Fricz eraan toe.

Hans snoof. ‘Jullie zijn negen. Dat is twee jaar verschil. Twee hele jaren. Dat is een eeuwigheid.’

‘Het zijn geen twee jaar,’ zei Nickel, die al begon te tellen op zijn vingers. ‘Onze verjaardag is in augustus en de jouwe is…’

‘Ja, ja, het is al goed,’ viel Serilda hem in de rede. Ze had dit gekibbel al zo vaak gehoord. ‘In mijn ogen zijn jullie allemaal kleintjes, en het wordt tijd dat ik jullie onderricht eens wat serieuzer aanpak. Dat ik ophou jullie hoofden te vullen met onzin. Ik vrees dat de verhaaltjestijd voorbij is.’

Die aankondiging ontlokte een heel koor aan melodramatisch gekreun, gejammer en smeekbedes aan de kinderen. Fricz liet zich zelfs met zijn gezicht voorover in de sneeuw vallen en schopte driftig met zijn voeten – wat heel goed een imitatie zou kunnen zijn geweest van een van Gerdruts driftbuien. En misschien ook niet.

‘Ik meen het deze keer,’ zei ze met een frons.

‘Ja, dat zal best,’ zei Anna met een stevige lach. Ze was opgehouden met buitelen en testte nu de kracht van een jonge lindeboom door aan een van de lagere takken te gaan hangen en met haar benen naar voor en naar achteren te zwaaien. ‘Net als de vorige keer. En de keer daarvoor, zeker.’

‘Deze keer meen ik het echt.’

Ze keken haar aan, niet overtuigd.

Wat haar op zich niet eens onredelijk leek. Hoe vaak had ze niet gezegd dat ze klaar was met verhalen vertellen? Ze zou het toonbeeld zijn van een goede lerares. Eindelijk eens een welopgevoede, eerlijke jongedame.

Ze hield het nooit lang vol.

Ook dat is weer een leugen, had mevrouw Sauer gezegd.

‘Maar Serilda,’ zei Fricz terwijl hij op zijn knieën naar haar toe kroop en naar haar opkeek met grote, smekende ogen. ‘Het is ’s winters zo saai hier in Märchenfeld. Wat hebben we nog om naar uit te kijken zonder jouw verhalen?’

‘Een zwaar leven vol hard werk,’ mompelde Hans. ‘Hekken repareren en het veld omploegen.’

‘En wol spinnen,’ zei Anna met een radeloze zucht, voor ze haar benen optrok, haar knieën over de tak heen klemde en haar handen en haar vlechten liet bungelen. De boom kraakte dreigend, maar ze negeerde het geluid. ‘Heel veel wol spinnen.’

Van alle kinderen vond Serilda Anna het meest op haar lijken, vooral nu Anna haar lange, bruine haar in twee vlechten was gaan dragen. Zo droeg Serilda haar haar ook al bijna haar hele leven. Maar Anna’s gebruinde huid was een paar tinten donkerder dan die van Serilda, en haar haar was nog niet zo lang. En dan had je nog al die gaten waar melktanden hadden gezeten… die er niet allemaal op natuurlijke wijze uit waren gevallen.

Ze deelden ook hun hekel aan het zware werk van wol spinnen. Zodra ze acht jaar was geworden, had Anna de fijne kunst van het spinnen geleerd op het spinnewiel van haar familie. Serilda had haar met gepast medelijden aangekeken toen ze het nieuws hoorde en het werk ‘het toppunt van verveling’ genoemd. Die omschrijving was de hele week daarna door alle kinderen herhaald, tot groot vermaak van Serilda en tot grote woede van de heks, die vervolgens een preek van een uur had gehouden over het belang van eerlijke handenarbeid.

‘Alsjeblieft, Serilda,’ ging Gerdrut verder. ‘Jouw verhalen lijken ergens ook wel een beetje op spinnen. Want het is net alsof je iets heel alledaags neemt en er iets moois van maakt.’

‘Wat een scherpzinnige vergelijking, Gerdrut,’ zei Serilda, die erg onder de indruk was dat Gerdrut een dergelijke beeldspraak had bedacht. Maar dat was ook een van die dingen aan kinderen waar ze zo dol op was: ze wisten haar altijd te verbazen.

‘En je hebt gelijk, Gerdy,’ zei Hans. ‘Serilda’s verhalen maken van ons saaie bestaan iets heel speciaals. Het is net alsof… alsof ze goud spint van stro.’

‘Ah, nu ben je me stroop om de mond aan het smeren,’ wees Serilda hem terecht. Ondertussen keek ze eventjes omhoog naar de lucht, waar de hemel al snel donker werd. ‘Kon ik maar goud spinnen van stro. Dat zou een stuk nuttiger zijn dan dit… alleen maar dwaze verhaaltjes verzinnen. Jullie jonge geesten vervuilen, zoals mevrouw Sauer zou zeggen.’

‘Mevrouw Sauer kan naar de maan lopen,’ zei Fricz. Meteen schonk zijn broer hem een waarschuwende blik voor die lelijke woorden.

‘Fricz, pas op wat je zegt,’ zei Serilda, die vond dat een kleine berisping wel op z’n plaats was, ook al waardeerde ze het dat hij voor haar opkwam.

‘Ik meen het. Een paar verhalen kunnen geen kwaad. Ze is gewoon jaloers, want de enige verhalen die zij ons kan vertellen gaan over oude, dode koningen en hun armoedige nakomelingen. Die zou een goed verhaal niet eens herkennen al zou het haar bespringen en bijten.’

De kinderen lachten, tot de tak waaraan Anna bungelde opeens heel luid kraakte en ze in een hoopje in de sneeuw terechtkwam.

Serilda hapte naar adem en haastte zich naar haar toe. ‘Anna!’

‘Ik leef nog!’ zei Anna. Dat was haar favoriete zinnetje, eentje dat ze ook regelmatig moest gebruiken. Ze haalde haar benen van de tak af, ging rechtop zitten en keek iedereen stralend aan. ‘Het is maar goed dat Solvilde al deze sneeuw hier heeft neergelegd om mijn val te breken.’ Giechelend schudde ze haar hoofd, waardoor allemaal kleine sneeuwvlokjes neerregenden op haar schouders. Toen ze klaar was, keek ze Serilda knipperend aan. ‘Dus. Je gaat het verhaal toch wel afmaken, hè?’

Serilda probeerde afkeurend te fronsen, maar ze wist dat de volwassene spelen haar niet heel goed afging. ‘Jullie zijn meedogenloos. En vrij overtuigend, moet ik toegeven.’ Ze slaakte een diepe zucht. ‘Goed dan. Vooruit! Een kort verhaal, want de Jacht zal er vanavond op uit trekken en we moeten allemaal zorgen dat we thuiskomen. Kom maar dichterbij.’

Ze trapte een paadje door de sneeuw naar een klein bosje bomen, waar een bedje van dennennaalden op de grond lag en de doorbuigende takken enige beschutting boden tegen de ijzige wind. De kinderen verzamelden zich opgewonden om haar heen en zochten een plekje tussen de boomwortels. Ze zaten schouder aan schouder om het beetje warmte dat er was te delen.

‘Vertel ons meer over de godheid van de leugens!’ zei Gerdrut, die vlak naast Hans ging zitten, voor het geval ze bang zou worden.

Serilda schudde haar hoofd. ‘Ik heb een ander verhaal dat ik jullie nu wil vertellen. Het soort verhaal dat mooi past bij een vollemaan.’ Ze gebaarde naar de horizon, waar de zojuist ontwaakte maan de kleur van zomers stro had. ‘Dit is een ander verhaal over de Wilde Jacht, die alleen plaatsvindt in het licht van een vollemaan. Dan stormen de jagers met hun nachtelijke paarden en hellehonden weer door het landschap. Vandaag kent de Jacht nog maar één leider: de gemene Erlkönig. Maar honderden jaren geleden werd die jacht niet geleid door deze elfenkoning, maar door zijn geliefde, Perchta, de grote jageres.’

Ze zag de hongerige nieuwsgierigheid van de kinderen, die met fonkelende ogen en een steeds breder wordende glimlach naar voren leunden. Ondanks de kou voelde Serilda dat ze warm werd van haar eigen enthousiasme. Ze voelde een verwachtingsvolle rilling, want zelfs zij wist zelden welke wendingen haar verhalen zouden nemen voor de woorden van haar tong rolden. De helft van de tijd was ze even verbaasd door de onthullingen als haar toehoorders. Dat was een van de dingen die haar zo aantrok aan het verhalen vertellen – ze kende het einde niet, ze wist niet wat er daarna zou gebeuren. Het was voor haar net zo goed een avontuur als voor de kinderen.

‘Het stel was smoorverliefd,’ ging ze verder. ‘Hun hartstocht kon een bliksemschicht in de hemel teweegbrengen. Als de elfenkoning naar zijn woeste geliefde keek, raakte zijn zwarte hart zo in vervoering dat er krachtige stormen over de oceanen trokken en aardbevingen de bergtoppen lieten schudden.’

De kinderen trokken er een gezicht bij. Meestal klaagden ze als er iets van romantiek in voorkwam, zelfs de verlegen Nickel en de dromerige Gerdrut, van wie Serilda vermoedde dat ze het stiekem juist wel leuk vond.

‘Er was alleen één probleem met hun liefde. Perchta verlangde wanhopig naar een kind. Maar door het bloed van de Duisteren stroomt meer dood dan leven, en daarom kunnen zij zelf geen kinderen krijgen. Die wens was dus onmogelijk te vervullen… of althans, dat is wat Perchta geloofde.’ Serilda’s ogen fonkelden toen het verhaal zich in haar gedachten begon te ontvouwen.

‘Maar het vrat aan het verrotte hart van de Erlkönig om zijn geliefde zo gekweld te zien. Jaar in jaar uit verlangde ze naar een eigen kind. Ze huilde bittere tranen die stortbuien vormden en de velden onder water zetten. Ze jammerde en haar uitroepen klonken als donderslagen over de heuvels. Hij kon het niet langer aan om haar zo te zien en besloot naar het einde van de wereld te reizen om Eostrig, de godheid van de vruchtbaarheid, te smeken om een kind in Perchta’s baarmoeder te plaatsen. Maar Eostrig, die al het nieuwe leven beschermt, zag in dat Perchta meer uit wreedheid dan uit moedergevoelens bestond, en durfde geen kind tot een dergelijke ouder te veroordelen. Hoe de Erlkönig ook smeekte, Eostrig liet zich niet vermurwen. Tijdens de reis terug door de wildernis bleef de Erlkönig maar denken aan de teleurstelling die dit nieuws voor zijn geliefde zou zijn. Maar toen hij door het Aschenwald reed…’

Serilda wachtte even en keek alle kinderen om de beurt in de ogen, want deze woorden hadden hun nieuwe energie gegeven. Het Aschenwald was de plek die in vele verhalen voorkwam, niet alleen in die van haar. Het was een bron van meer volksverhalen, nachtmerries en bijgeloof dan ze zou kunnen opnoemen, vooral hier in Märchenfeld. Want het Aschenwald lag net iets ten noorden van hun dorp, een kort ritje door de velden hiervandaan. De duistere aanwezigheid ervan was iets wat alle dorpelingen voelden. Al vanaf hun allereerste stapjes waren ze opgevoed met waarschuwingen voor alle wezens die in dat woud woonden, voor dwaze en ondeugende figuren, maar ook gemene en wrede wezens.

Die naam werkte als een nieuwe betovering op de kinderen. Serilda’s verhaal over Perchta en haar Erlkönig was ineens niet langer een verhaal dat zich in een land hier ver vandaan afspeelde. Nee, het was opeens vlak bij huis.

‘De Erlkönig reisde door het Aschenwald en hoorde daar een zeer onaangenaam geluid. Gesnif. Gesnik. Een vochtig, slijmerig, walgelijk geluid dat het meest geassocieerd werd met vochtige, slijmerige, walgelijke… kinderen. Opeens zag hij het mormel, een zielig klein schepsel dat nauwelijks groot genoeg was om te lopen op die kleine, mollige beentjes. Het was een mensenbaby, een jongetje, dat van top tot teen onder de schrammen en de modder zat en dat jammerde om zijn moeder. Op dat moment bedacht de Erlkönig een zeer sluw plan.’

Ze glimlachte en de kinderen glimlachten terug, want ook zij konden inmiddels wel raden waar dit verhaal naartoe ging.

Of althans, dat dáchten ze.

‘Zo kwam het dat de Erlkönig het kind optilde aan zijn smerige nachthemd en in een van de grote zadeltassen aan zijn paard liet zakken. Hij reed verder en haastte zich terug naar Kasteel Grabenstein, waar Perchta hem opwachtte. Hij overhandigde het kind aan zijn geliefde, en haar geluk liet de zon feller stralen. Maanden gingen voorbij en Perchta aanbad het kind zoals alleen een koningin dat kan. Ze nam hem mee op een rondreis door de dode moerassen diep in het woud. Ze baadde hem in zwavelbronnen en kleedde hem in de pels van de mooiste beesten waarop ze ooit had gejaagd: de vacht van een rasselbock en de veren van een stoppelhahn. Ze wiegde hem in de takken van wilgenbomen en zong liedjes voor hem zodat hij in slaap zou vallen. Hij kreeg zelfs een eigen hellehond om op te rijden, zodat hij zijn moeder kon vergezellen tijdens haar maandelijkse uitstapjes. En zo was ze een aantal jaren heel tevreden. Maar naarmate de tijd verstreek merkte de Erlkönig dat zijn geliefde langzaamaan melancholieker werd. Op een avond vroeg hij haar wat er toch aan de hand was, en met een kreet van verdriet gebaarde Perchta naar haar kleine baby. De jongen was niet langer een baby, maar een slungelig, eigenwijs kind geworden. Ze zei: ‘Ik heb nooit meer gewild dan een eigen kind. Maar dit wezen hier is niet mijn baby. Hij is nu een kind, en algauw zal hij een man zijn. Ik hoef hem niet meer.’

Nickel hapte naar lucht, vol afgrijzen dat een moeder die toch zo dol op haar kind was zoiets kon zeggen. Hij was een gevoelige jongen en misschien had Serilda hem nog niet genoeg van de oude verhalen verteld, die immers zo vaak beginnen met ouders of stiefouders die hun nakomelingen niet meer kunnen uitstaan.

‘De Erlkönig lokte de jongen mee terug naar het bos. Hij vertelde hem dat ze samen zouden oefenen met boogschieten en een vogel zouden meenemen voor een feestmaal. Maar toen ze diep genoeg in het woud waren, trok de Erlkönig zijn lange jachtmes uit zijn riem, ging vlak achter de jongen staan…’

De kinderen kropen ineen en bewogen verschrikt naar achteren, uit haar buurt. Gerdrut drukte haar gezicht tegen Hans’ hand.

‘… en sneed zijn keel door. Hij liet hem in een koude beek achter om te sterven.’

Serilda wachtte even tot hun afschuw en schrik een beetje was gezakt voor ze verderging. ‘Daarna ging de Erlkönig op zoek naar een nieuwe prooi. Geen wilde dieren deze keer, maar een nieuw mensenkind om aan zijn geliefde te geven. En dat is hij blijven doen. Keer op keer neemt de Erlkönig een nieuw, verdwaald klein kind mee naar zijn kasteel.’

Hoofdstuk 3

Serilda was een halve ijspegel tegen de tijd dat ze het licht van de blokhut aan de overkant van het veld zag. Het wierp een gouden stralenkrans in de sneeuw. In het heldere licht van de vollemaan kon ze haar kleine huis en de korenmolen erachter goed zien, met het waterrad dat aan de rand van de Sorge-rivier stond. De geur van rook en brandend hout kwam haar al tegemoet en gaf haar nieuwe energie waarmee ze met snelle passen door het veld liep.

Veiligheid.

Warmte.

Thuis.

Ze trok de voordeur open en strompelde met een dramatische zucht het huisje binnen. Ze viel tegen de houten deurpost aan en begon meteen haar doorweekte laarzen en kousen uit te trekken. Ze gooide ze door de kamer, waar ze met een soppend geluid vlak naast de haard neerkwamen.

‘Ik… h-heb ’t… zo k-koud.’

Haar vader sprong op uit zijn stoel naast het haardvuur, waar hij een paar sokken aan het stoppen was geweest. ‘Waar was je zo lang? De zon is al meer dan een uur geleden ondergegaan!’

‘Het s-spijt me, papa,’ stamelde ze terwijl ze haar mantel aan een haak bij de deur hing en haar sjaal afdeed om die ernaast te hangen.

‘En waar zijn je wanten? Zeg me niet dat je ze alweer bent verloren.’

‘Nee, niet verloren,’ zei ze hijgend, en ze trok de tweede stoel dichter naar het vuur. Ze legde haar voet op de knie van haar andere been en begon haar tenen te masseren tot er weer wat gevoel in kwam. ‘Ik ben lang bij de kinderen gebleven en ik wilde niet dat ze alleen naar huis liepen in het donker, dus ben ik met allemaal meegelopen. De tweeling woont helemaal aan de andere kant van de rivier, dus ik moest ernaartoe en weer terug en… o, wat is het toch fijn om weer thuis te zijn.’

Haar vader fronste zijn wenkbrauwen. Hij was geen oude man, maar de rimpels van bezorgdheid waren lang geleden al in zijn gezicht gegraveerd. Misschien kwam het doordat hij in zijn eentje een kind opvoedde, of zich moest verweren tegen alle roddels van de rest van het dorp, of misschien was hij altijd al snel bezorgd geweest, ongeacht of hij daar aanleiding toe had of niet. Toen ze klein was, had ze er een spelletje van gemaakt om hem verhalen te vertellen over allerlei gevaarlijk kattenkwaad dat ze had uitgehaald en had ze genoten van zijn absolute afschuw voordat ze in lachen uitbarstte en opbiechtte dat ze alles had verzonnen.

Inmiddels begreep ze dat dat misschien niet de aardigste manier was om de dierbaarste persoon op de hele wereld te behandelen.

‘En de wanten?’ vroeg hij.

‘Die heb ik geruild voor een paar magische paardenbloemenzaadjes,’ zei ze.

Hij keek haar strak aan.

Ze glimlachte schaapachtig. ‘Ik heb ze aan Gerdrut gegeven. Mag ik alsjeblieft wat water? Ik heb zo’n dorst.’

Hij schudde zijn hoofd en bromde wat in zichzelf terwijl hij naar de emmer in de hoek liep waarin ze elke avond sneeuw verzamelden en lieten smelten. Met een soeplepel die boven de open haard hing, schepte hij wat water op en gaf het aan haar. Het water gleed koud door haar keel en het smaakte naar winter.

Haar vader liep terug naar het vuur en roerde in de pot die erboven hing. ‘Ik vind het maar niets dat je zo helemaal in je eentje buiten bent, en dat nog wel tijdens een vollemaan. Er kunnen enge dingen gebeuren, weet je. Sommige kinderen raken vermist.’

Ze kon een glimlach niet onderdrukken. Het verhaal dat ze vandaag had verteld, was geïnspireerd door al die onheilspellende waarschuwingen van haar vader door de jaren heen.

‘Ik ben geen kind meer.’

‘Het zijn niet alleen kinderen. Er zijn ’s ochtends ook volwassen mannen gevonden die helemaal de weg kwijt waren en wat mompelden over goblins en nixen. Denk maar niet dat het niet gevaarlijk is in zulke nachten. Ik dacht dat ik je verstandiger had opgevoed.’

Serilda keek hem stralend aan, want ze wisten allebei dat hij haar had opgevoed met een constante stroom aan waarschuwingen en bijgelovige verhalen die juist eerder haar fantasie hadden aangewakkerd dan dat ze in haar het instinct tot zelfbehoud opwekten waarop hij hoopte.

‘Het is in orde, papa. Ik ben niet ontvoerd, niet meegenomen door een of ander monster. En bovendien, wie zou mij nou willen?’

Hij keek haar aan met een geërgerde blik. ‘Elke demon zou zich gelukkig mogen prijzen met jou.’

Serilda boog voorover en drukte haar ijskoude vingers tegen zijn wangen. Hij huiverde, maar schrok niet weg, en liet haar zijn hoofd omlaag draaien zodat ze een kus op zijn voorhoofd kon drukken.

‘Als er eentje langskomt,’ zei ze toen ze hem weer losliet, ‘zal ik doorgeven dat je dat gezegd hebt.’

‘Dit is geen grap, Serilda. De volgende keer dat je tijdens een vollemaan denkt dat je misschien laat thuiskomt, kun je maar beter het paard meenemen.’

Ze zei maar niet dat Selig, hun oude paard, geen schijn van kans had om aan de Wilde Jacht te ontkomen. Hij was zo langzamerhand meer een ouderwets decorstuk dan een nuttig lastdier. In plaats daarvan zei ze: ‘Graag, papa, als dat jou geruststelt. Laten we dan nu maar eten. Het ruikt verrukkelijk.’

Hij pakte twee houten kommen van een plank. ‘Slimme meid. We kunnen maar beter zorgen dat we diep in slaap zijn voordat het heksenuur aanbreekt.’

Het spookuur van de nacht was aangebroken en de Wilde Jacht snelde over het platteland…

Die woorden blonken in Serilda’s geest toen haar ogen opeens openschoten. Het vuur in de haard was gedoofd tot enkele gloeiende sintels die nog slechts een zwakke gloed de kamer in wierpen. Haar bed stond al zo lang als ze zich kon herinneren in het hoekje van deze voorkamer, en haar vader had de enige andere kamer achter in het huis voor zichzelf. De achtermuur daarvan deelde hij met de korenmolen aan de andere kant. Ze hoorde zijn diepe gesnurk door de deur heen en vroeg zich heel even af of ze daardoor misschien was gewekt.

Een van de houtblokken in de haard brak opeens doormidden en viel om. Er kwamen dansende vonkjes vrij die roetvlekjes maakten op de stenen voor ze zwart werden en doofden.

Daar was het weer. Een geluid dat zo ver weg klonk dat het leek alsof ze het zich had verbeeld. Maar waarom voelde ze dan die ijskoude rilling over haar ruggengraat glibberen?

Gejank.

Bijna wolfachtig, wat niet heel ongewoon was. Hun buren deden er alles aan om hun kuddes te beschermen tegen de roofdieren die regelmatig rondslopen.

Maar er was iets anders aan dit geluid. Iets gruwelijks. Iets wilds.

‘Hellehonden,’ fluisterde ze zachtjes. ‘De Jacht.’

Een lange poos bleef ze geschokt en stilletjes zitten, met wijd open ogen. Ze probeerde te horen of het geluid dichterbij kwam of juist steeds verder weg klonk, maar ze hoorde alleen het knetteren van de vlammen en het luide geronk uit de kamer hiernaast. Ze vroeg zich al af of het maar een droom was geweest. Haar dwalende gedachten die haar weer eens in de problemen brachten.

Serilda ging weer op bed liggen en trok de dekens omhoog tot aan haar kin, maar haar ogen wilden niet dichtzakken. Ze staarde naar de deur, waar maanlicht door de kieren naar binnen scheen.

Weer hoorde ze een jank, en toen nog een. Ze volgden elkaar steeds sneller op, waardoor ze opnieuw overeind schoot en haar hart tegen haar ribben aan bonkte. Het klonk nu wel heel luid. Veel luider dan daarnet.

De Jacht kwam dichterbij.

Serilda dwong zichzelf weer te gaan liggen en nu kneep ze haar ogen zo stijf dicht dat haar hele gezicht vol plooien zat. Ze wist dat ze nu onmogelijk nog in slaap kon vallen, maar ze moest doen alsof. Ze had te veel verhalen gehoord over dorpelingen die door de verleiding van de jacht uit hun bed waren gelokt, en die de volgende ochtend bij het aanbreken van de dag waren teruggevonden aan de rand van het bos, bibberend in niet meer dan een nachtgewaad.

En van wie pech had werd nooit meer iets vernomen. Als het verleden een indicatie vormde, dan hadden Serilda en pech elkaar altijd wel weten te vinden. Ze moest maar geen risico’s nemen.

Ze zwoer te blijven waar ze was, roerloos en met ingehouden adem, tot de spookachtige optocht voorbijgetrokken was. Ze mochten mooi een andere ongelukkige sukkel gaan zoeken als prooi. Haar verlangen naar wat meer opwinding was ook weer niet zó sterk.

Ze trok haar knieën op en maakte zich klein. Ze kneep met haar vingers in haar dekens en wachtte tot de nacht voorbij zou zijn. Wat een geweldig verhaal zou ze dan voor de kinderen hebben! Natuurlijk is de Wilde Jacht echt, ik heb het met eigen oren…

‘Nee, Spirea! Deze kant op!’

Een trillende, schelle stem. Van een meisje.

Serilda’s ogen schoten opnieuw open.

De stem klonk zo duidelijk. Alsof er iemand vlak buiten het raam boven haar bed stond, waar haar vader aan het begin van de winter planken voor had getimmerd tegen de kou.

Weer hoorde ze die stem, nu nog angstiger. ‘Snel! Ze komen eraan!’

Er bonsde iets tegen de muur.

‘Ik doe mijn best,’ zei een andere meisjesstem jammerend. ‘Het zit op slot!’

Ze waren zo dichtbij. Als Serilda haar hand door de muur heen zou kunnen steken, zou ze hen zo kunnen aanraken.

Geschrokken besefte ze dat wie het ook waren een poging deden om in de kelder onder het huis te komen.

Ze wilden zich verbergen.

Wie ze ook waren, ze werden opgejaagd.

Serilda dacht niet langer na – ook niet over de vraag of het misschien een list van de jagers was om verse prooi naar buiten te lokken. Om háár uit haar veilige bed te lokken.

Ze zwaaide haar voeten onder de dekens vandaan en haastte zich naar de deur. In een oogwenk had ze haar mantel over haar nachtjapon heen geslagen en haar voeten in de nog vochtige laarzen gestoken. Ze pakte de lantaarn van zijn plank en frunnikte even met een lucifer voor ze de lont kon aansteken.

Serilda trok de deur open en kreeg meteen een koude windvlaag in haar gezicht, plus een lading sneeuwvlokken. Een verrast gilletje kwam haar tegemoet. Ze stak de lantaarn uit in de richting van de kelderdeur. Daar zaten twee gedaantes ineengedoken tegen de muur gehurkt, met hun lange armen om elkaar heen geslagen. Met immens grote ogen keken ze haar knipperend aan.

Serilda knipperde zelf ook een paar keer verbijsterd met haar ogen. Ze had wel geweten dat er íémand vlakbij was, maar ze had niet verwacht te ontdekken dat die iemand niet bepaald menselijk was. Of waren.

Ze leken wel menselijk, maar waren het toch niet helemaal. Ze hadden enorme zwarte ogen, hun gezichtjes waren zo verfijnd als spindelbloemen en hun oren waren lang, puntig en pluizig als die van een vos. Hun ledematen waren lang en leken net soepele wilgentakken en hun huid had een gebruinde gouden teint in het licht van de lantaarn. Bovendien was veel van die huid bloot. Het was hartje winter, en toch bedekten de dierenvachten die ze droegen weinig meer dan de plekken die je uit bescheidenheid bedekt zou willen houden. Hun haar was kort en wild en Serilda besefte vol ontzag dat het helemaal geen echt haar was, maar plukjes mos.

‘Mosmeisjes,’ zei ze zacht. Want ondanks al die verhalen die ze al achttien jaar lang vertelde over de Duisteren en natuurgeesten en allerlei soorten spoken en monsters had Serilda nog nooit eerder iets anders dan doodgewone, saaie mensen ontmoet.

Een van de meisjes sprong overeind en ging met haar hele lichaam voor het andere meisje staan, zodat Serilda haar niet zou kunnen zien.

‘We zijn geen dieven,’ zei ze op vinnige toon. ‘We vragen niets anders dan onderdak.’

Serilda huiverde. Ze wist dat mensen het woudvolk enorm wantrouwden. Ze werden gezien als rare wezens. Soms misschien als behulpzame wezens, maar in het ergste geval zelfs als dieven en moordenaars. Tot op de dag van vandaag hield de vrouw van de bakker vol dat haar oudste zoon een wisselkind was. (Wisselkind of niet, hij was inmiddels een volwassen man, die gelukkig getrouwd was en zelf vier kinderen had.)

Weer klonk er gejank vanaf de velden, en dat geluid leek van alle kanten tegelijk te weergalmen.

Serilda rilde en keek om zich heen, maar ook al waren de velden rondom de molen goed verlicht bij vollemaan, ze zag nergens een teken van de Jacht.

‘Salvia, we moeten echt gaan,’ zei de kleinere van de twee, die overeind krabbelde en de arm van het andere meisje vastgreep. ‘Ze zijn vlakbij.’

Het andere meisje knikte hevig en verloor Serilda geen moment uit het oog. ‘Dan moeten we maar de rivier in. We moeten onze geur verbergen, dat is onze enige hoop.’

Ze pakten elkaars hand vast en wilden zich al omdraaien.

‘Wacht!’ riep Serilda. ‘Wacht.’

Ze zette de lantaarn naast de kelderdeur neer en stak haar hand onder de houten plank waar haar vader de sleutel verstopte. Haar vingers waren gevoelloos van de kou, maar ze had slechts een ogenblik nodig om het slot te openen en de platte deur omhoog te trekken. De meisjes waren op hun hoede.

‘De rivier stroomt nogal traag in deze tijd van het jaar, het oppervlak is al half bevroren. Veel bescherming zal het water niet bieden. Kruip hierin en geef me een ui. Die wrijf ik op de deur, dan zal dat jullie geur hopelijk voldoende maskeren.’

Ze staarden haar aan en een hele tijd lang dacht Serilda dat ze haar zouden uitlachen om haar dwaze poging hen te helpen. Ze hoorden bij het woudvolk, wat hadden zij aan die zielige inspanningen van een mens?

Toen knikte Salvia. Het kleinere meisje, Spirea, als ze het goed had verstaan, klom de gitzwarte donkerte van de kelder in en gaf een ui aan uit een van de kratten. Ze zei niets bij wijze van bedankje. Ze zeiden eigenlijk helemaal niets.

Zodra ze allebei binnen zaten, sloot Serilda de deur en klikte ze het slot weer aan de grendel vast.

Ze trok de buitenste laag van de ui en wreef het vruchtvlees over de randen van het luik. Haar ogen prikten en ze probeerde zich niet al te druk te maken om details, zoals het hoopje sneeuw dat van de kelderdeur af was gevallen toen ze hem opende, of het spoor van de mosmeisjes dat de hellehonden rechtstreeks naar haar huis zou brengen.

Het spoor… voetstappen!

Ze draaide zich met een ruk om en keek uit over het veld. Ze was bang twee paar voetstappen in de sneeuw te zien, een pad dat zo naar haar zou leiden.

Ze zag niets.

Dat voelde zo onwezenlijk dat ze met gemak had geloofd dat ze in een heel levendige droom terecht was gekomen – ware het niet dat haar ogen traanden van de ui.

Die gooide ze weg, zo ver als ze maar kon. Hij landde met een plons in de rivier.

Nog geen tel later hoorde ze het gegrom al.

Hoofdstuk 4

Ze kwamen op haar af als de dood in eigen persoon – grauwend en happend snelden ze door de velden. Ze waren twee keer zo groot als de jachthonden die ze kende en het topje van hun oren kwam bijna tot aan haar schouders. Hun lijven waren nogal mager, met ribben die door de stekelige vacht heen dreigden te steken. Slierten dik speeksel hingen aan opvallend scherpe hoektanden. Het afschrikwekkendst van alles was nog wel de brandende gloed die zichtbaar was in hun keel, neusgaten en ogen – zelfs op plekken waar de kale huid net te dun over de botten werd uitgerekt. Alsof het geen bloed was dat door hun lijven stroomde, maar het vuur van Verlohren.

Serilda kreeg nauwelijks de kans om te schreeuwen voordat een van de beesten al op haar afsprong en zijn kaken vlak voor haar neus dichtklapten. Gigantische poten ramden tegen haar schouders. Ze viel in de sneeuw en hield instinctief haar armen voor haar gezicht. De hond landde op vier poten en bleef over haar heen gebogen staan. Hij stonk naar zwavel en rottend vlees.

Tot haar grote verbazing zette hij nu niet zijn tanden in haar, maar bleef hij wachten. Trillend waagde ze het om door de opening tussen haar armen op te kijken. De ogen van de hond vlamden terwijl hij diep inademde door zijn neusgaten. De frisse lucht leek de gloed achter zijn leerachtige neusgaten alleen maar aan te wakkeren. Er droop iets op haar kin. Serilda hapte naar adem en probeerde het weg te vegen. Ze kon een jammerende kreun niet meer inslikken.

‘Laat los,’ beval een stem, stilletjes en toch fel.

De hond maakte zich los en Serilda bleef bevend en snakkend naar adem op de grond liggen. Zodra ze zeker wist dat ze vrij was om te bewegen, rolde ze opzij en krabbelde terug naar het huis. Ze greep de schep die tegen de muur geleund stond en draaide zich weer om. Haar hart bonsde in haar keel terwijl ze zich gereedhield om het beest aan te vallen.

Maar ze stond niet meer tegenover de honden.

Ze keek nu knipperend naar het paard dat tot stilstand was gekomen vlak bij de plek waar ze net nog in de sneeuw had gelegen. Een zwart strijdros met golvende spieren en grote neusgaten die dampende wolkjes uitbliezen.

Het maanlicht viel precies op de ruiter, die zowel prachtig als afschuwelijk tegelijk was, met een zilverachtige huid, ogen met de kleur van een dun laagje ijs op een diep meer en lang zwart haar dat losjes rond zijn schouders hing. Hij droeg een verfijnd leren harnas met twee smalle riemen rond zijn heupen waaraan een hele verzameling messen en een gebogen hoorn hing. Een pijlkoker vol pijlen hing aan een van zijn schouders. Hij had de uitstraling van een koning en leek er zeker van dat hij het beest onder zich onder de duim had. Overtuigd dat hij respect afdwong van eenieder die zijn pad kruiste.

Hij was gevaarlijk.

Hij was schitterend.

Hij was niet alleen. Er waren een stuk of twintig andere paarden, allemaal zo zwart als de nacht, maar met bliksemwitte manen en staarten. Op elk paard zat een berijder – mannen en vrouwen, jong en oud, sommige gekleed in mooie gewaden, andere in kapotte vodden.

Sommige ruiters waren geesten. Dat zag ze aan de manier waarop hun silhouet wazig was tegen de donkere nachthemel.

Andere waren Duisteren, te herkennen aan hun bovennatuurlijke schoonheid. Onsterfelijke demonen die lang geleden waren ontsnapt uit Verlohren, en die waren ontkomen aan hun vroegere heerser, de godheid van de dood.

En nu keken ze allemaal naar haar. De honden ook. Ze waren op het bevel van de leider achter hem gaan staan en ze liepen nu hongerig heen en weer achter de jagers, in afwachting van nieuwe instructies.

Serilda keek weer op naar die leider. Ze wist wie hij was, maar ze durfde de naam niet eens te dénken, bang dat ze gelijk kreeg.

Hij keek haar indringend aan, dwars door haar heen, met precies dezelfde blik die je een straathond vol vlooien zou geven nadat hij er met je eten vandoor is gegaan. ‘Welke kant zijn ze opgegaan?’

Serilda huiverde. Zijn stem. Zo kalm. Snijdend. Als hij de moeite had gedaan om poëtisch te spreken en niet alleen maar een simpele vraag had gesteld, dan zou hij haar meteen hebben betoverd.

Dat was nu niet het geval, en ze voelde dat ze iets van de betovering die zijn aanwezigheid met zich meebracht van zich af kon schudden. Ze herinnerde zich de mosmeisjes die nu op een paar stappen van haar vandaan verstopt zaten achter de kelderdeur, en haar vader, die nog steeds binnen in het huisje was, diep in slaap.

Ze was alleen, verstrikt in de aandacht van dit wezen dat meer demon dan man was.

Serilda liet haar schep voorzichtig zakken en vroeg: ‘Welke kant zijn wie opgegaan, mijn heer?’

Hij behoorde immers ongetwijfeld tot de adelstand, in welke hiërarchie het ook was die de Duisteren erop na hielden.

Een koning, fluisterden haar gedachten haar toe, maar ze snoerde het stemmetje de mond. Het was simpelweg ondenkbaar.

Zijn lichte ogen versmalden zich. De vraag bleef een lange tijd hangen in de bijtende lucht tussen hen in en Serilda’s lichaam begon meer en meer te bibberen. Ze had onder haar mantel nog steeds niet meer aan dan haar nachtjapon en ze raakte het gevoel in haar tenen nu echt kwijt.

De Erl… nee, de Jáger, zou ze hem noemen. De Jager reageerde niet op haar vraag, wat ze teleurstellend vond. Als hij namelijk had geantwoord met: ‘De mosmeisjes’, dan zou ze meteen een nieuwe vraag hebben kunnen stellen. Want waarom jaagde hij op het woudvolk? Wat was hij met hen van plan? Zij waren geen beesten die gedood en onthoofd moesten worden opdat hun pels de kasteelmuren kon sieren.

Althans, ze hoopte van harte dat dat niet zijn bedoeling was. Haar maag draaide zich om bij de gedachte alleen al.

De Jager zei niets, maar bleef haar aankijken terwijl hij zijn paard perfect en onnatuurlijk roerloos hield.

Serilda kon niet tegen stiltes die te lang duurden, vooral niet wanneer ze werd omringd door fantomen en spookgestaltes, en ze slaakte een geschrokken kreet. ‘O, vergeef me! Sta ik soms in de weg? Alstublieft…’ Ze deed een stap naar achteren en maakte een buiging, waarna ze hen met een handgebaar verder wuifde. ‘Let maar niet op mij. Ik wilde alleen even mijn middernachtoogst regelen, maar ik wacht wel tot jullie weer weg zijn.’

De Jager bewoog niet. Een paar van de andere paarden die in een halve cirkel om hen heen waren gaan staan stampten met hun hoeven in de sneeuw en briesten ongeduldig.

Na nog een langdurige stilte zei de Jager: ‘Ben je niet van plan om met ons mee te gaan?’

Serilda slikte. Ze wist niet of dit een uitnodiging was of eerder een dreigement voorstelde, maar het idee om zich aan te sluiten bij deze spookachtige groep en méé te doen aan de jacht bezorgde haar een hol gevoel van angst.

Ze probeerde niet te stamelen toen ze antwoordde: ‘U hebt toch absoluut niets aan mij, mijn heer. Ik heb nooit leren jagen en ik kan al nauwelijks rechtop op een zadel blijven zitten. Gaat u maar gewoon uw gang en laat mij verdergaan met mijn werk.’

De Jager hield zijn hoofd schuin en voor het eerst bespeurde ze iets anders in zijn koele gelaatsuitdrukking. Iets wat leek op nieuwsgierigheid.

Tot haar verrassing zwaaide hij zijn been over het paard heen en nog voor Serilda naar lucht kon happen landde hij al vlak voor haar op de grond.

Vergeleken met de meeste meisjes uit het dorp was Serilda lang, maar de Erl… de Jager torende bijna een heel hoofd boven haar uit. Zijn verhoudingen waren abnormaal. Hij was zo lang en slank als een strohalm.

Of een zwaard. Dat was misschien een toepasselijkere vergelijking.

Ze slikte toen hij een stap naar haar toe deed.

‘En vertel mij eens,’ zei hij op lage toon, ‘wat voor werk je dan doet op een tijdstip als dit en in een nacht als deze?’

Ze knipperde een paar keer snel en een angstaanjagend ogenblik lang kwamen er geen woorden naar boven. Ze kon niet alleen niets uitbrengen, maar haar hele hoofd was leeg. Waar normaal gesproken allemaal sprookjes en verhalen en leugens zaten, strekte zich nu een leegte uit. Er was niets, en dat had ze nog nooit eerder meegemaakt.

En de kinderen maar denken dat ze goud kon spinnen van stro.

De Jager rekte zijn nek naar haar uit alsof hij haar uitdaagde. Hij wist dat hij haar had betrapt. En nu zou hij haar weer vragen waar de mosmeisjes naartoe waren gegaan. Wat kon ze doen, behalve antwoord geven? Hoeveel keus had ze?

Denk na. Denk na.

‘Ik geloof dat je het had over een… oogst?’ zei hij om haar geheugen op te frissen. Er was iets luchtigs aan zijn toon, een hint van nieuwsgierigheid, maar het klonk verraderlijk. Dit was een list. Een valstrik.

Serilda wist haar ogen van hem af te wenden en keek naar een plek in het veld waar haar eigen voeten de sneeuw hadden platgestampt toen ze zich eerder die avond naar huis had gehaast. Een paar geknakte gele roggehalmen staken net boven de smurrie uit.

‘Stro!’ zei ze. Ze schreeuwde het woord bijna, zodat de Jager nu verschrikt keek. ‘Ik ben stro aan het oogsten, uiteraard. Wat anders, mijn heer?’

Hij fronste zijn wenkbrauwen tot ze elkaar bijna raakten. ‘In de eerste nacht van het nieuwe jaar? In het licht van een Sneeuwmaan?’

‘Vanzelfsprekend. Dat is de beste tijd ervoor. Ik bedoel… niet zozeer dat het nu het nieuwe jaar is, maar meer… vanwege de vollemaan. Anders heeft het net niet de juiste eigenschappen om het te kunnen… spinnen.’ Ze slikte, voor ze er ietwat zenuwachtig aan toevoegde: ‘Tot… goud?’

Ze rondde die belachelijke bewering af met een ondeugende glimlach die de jager niet beantwoordde. Hij hield zijn ogen op haar gericht, argwanend, maar toch… op een of andere manier… geïnteresseerd.

Serilda sloeg haar armen stevig rond haar middel, om zich te beschermen tegen zijn priemende blik en de kou. Ze rilde steeds meer en ze begon ook nog eens te klappertanden.

Eindelijk nam de Jager het woord weer, maar wat ze ook gehoopt had dat hij zou zeggen, het was zeker niet…

‘Je draagt het teken van Hulda.’

Haar hart sloeg een slag over. ‘Hulda?’

‘Godheid van de arbeid.’

Ze keek hem met open mond aan. Ze wist heus wel wie Hulda was. Er waren tenslotte maar zeven goden, zo lastig was het niet om ze te onthouden. Hulda was de godheid die voornamelijk in verband gebracht werd met noeste, eerlijke arbeid, zoals mevrouw Sauer dat zou zeggen. Van landarbeid tot timmerwerk, en misschien nog wel het allermeest met spinnen.

Ze had gehoopt dat het donker van de nacht haar vreemde ogen met de gouden wagenwielen erin wel zou verhullen, maar misschien had de Jager wel het scherpe zicht van een uil en was hij op en top een nachtdier.

Hij had het teken opgevat als een spinnewiel. Serilda bereidde zich voor om nu voor één keer gewoon de waarheid te vertellen. Dat ze niet was gezegend met het teken van de godheid van het spinnen, maar dat van de godheid van de leugens. Het teken dat hij zag was het wiel van fortuin, het wiel van voor- en tegenspoed. In haar geval meestal dat laatste.

Maar die vergissing was gauw gemaakt.

Pas nu realiseerde ze zich dat dit teken haar leugen over het oogsten van de stro meer geloofwaardigheid verleende, dus dwong ze zich voorzichtig haar schouders op te halen, alsof ze verlegen werd omdat ze beschikte over deze zogenaamde toverkracht.

‘Ja,’ zei ze, en haar stem klonk opeens heel zacht. ‘Hulda heeft diens zegen gegeven, nog voordat ik geboren werd.’

‘Met welk doel?’

‘Mijn moeder was een getalenteerde naaister,’ loog ze. ‘Ze schonk Hulda een zeer mooie mantel en de godheid was er zo van onder de indruk dat die mijn moeder beloofde dat haar eerste kind geboren zou worden met een wonderlijke gave.’

‘Om goud te spinnen van stro,’ sprak de Jager lijzig en met een overduidelijke klank van ongeloof in zijn stem.

Serida knikte. ‘Ik probeer het zo min mogelijk mensen te laten weten. Straks worden de andere meiden nog jaloers, of de mannen hebzuchtig. Kan ik erop rekenen dat u mijn geheim zult bewaren?’

Heel eventjes leek de Jager geamuseerd door haar vraag. Toen deed hij nog een stap dichterbij en de lucht om Serilda heen hield op met bewegen en werd heel erg koud. Het voelde alsof ze werd aangeraakt door de vorst, en voor het eerst drong het tot haar door dat er geen wolkje in de lucht vlak voor hem bleef hangen wanneer hij uitademde.

Er prikte iets scherps tegen de onderkant van haar kin. Serilda hapte naar adem. Ze had toch moeten merken dat hij een wapen trok? Maar ze had hem niet zien en niet voelen bewegen. En toch drukte hij nu zijn jachtmes tegen haar keel.

‘Ik zal het nog één keer vragen,’ zei hij op bijna vriendelijke toon. ‘Waar zijn de woudwezens?’

Hoofdstuk 5

Serilda hield de zielloze blik van de Jager vast. Ze voelde zich veel te broos, veel te kwetsbaar.

En toch hield haar tong – die krankzinnige, liegende tong – niet op met praten. ‘Mijn heer,’ zei ze met iets van medeleven, alsof ze zich schaamde dit hardop te moeten zeggen, want een geoefende Jager als hij zou vast niet graag voor schut gezet willen worden, ‘de woudwezens wonen in het Aschenwald, ten westen van de Grote Eik. En… ietwat naar het noorden ervan, meen ik. Althans, dat is wat alle verhalen beweren.’

Voor het eerst gleed er iets van woede over het gezicht van de Jager. Woede, maar ook onzekerheid. Hij wist niet zeker of ze een spelletje met hem speelde of niet.

Zelfs een machtige tiran als hij wist niet zeker wanneer ze loog.

Ze tilde een hand op en legde haar vingers heel voorzichtig op zijn pols.

Hij leek even te schrikken van de onverwachte aanraking.

En zij schrok van het gevoel van zijn huid.

Haar vingers waren misschien koud, maar daar stroomde in elk geval nog warm bloed doorheen.

De huid van de Jager was bedekt door een laag vorst.

Zonder waarschuwing trok hij zijn hand weg, waarmee hij haar ook bevrijdde van de dreiging van het jachtmes.

‘Ik bedoel dit uiterst respectvol,’ zei Serilda, ‘maar ik moet nu echt aan het werk. De maan zal gauw weer verdwijnen en dan werkt het stro een heel stuk minder goed mee. Ik werk het liefst met de allerbeste materialen, voor zover mogelijk.’

Zonder op een reactie te wachten pakte Serilda haar schep weer op, samen met een emmer waar een hele berg sneeuw in zat. Die kieperde ze er zonder pardon uit. Ze stak haar neus in de lucht, en waagde het om langs de Jager en zijn paard het veld in te lopen. Terwijl de rest van de groep jagers voor haar plaatsmaakte en achteruitging, schepte Serilda de bovenste laag sneeuw weg om het geplette graan eronder bloot te leggen. Dit waren de zielige halmen die waren overgebleven na de oogst in de herfst.

Het leek in niets op goud.

De leugen werd echt steeds belachelijker.

Serilda wist echter dat ze vastberaden moest volhouden, want dat was de enige manier om iemand te overtuigen van een onwaarheid. Ze hield haar gezicht in de plooi en begon de halmen met haar blote, ijskoude handen uit de grond te trekken. Daarna gooide ze ze in de emmer.

Een lange tijd hoorde je niets anders dan de geluiden van een ijverige Serilda, heel af en toe wat geschuifel van hoeven en het lage gegrom van de honden.

Toen sprak een lichte, krassende stem: ‘Ik heb wel verhalen gehoord over goudspinners die zijn gezegend door Hulda.’

Serilda keek op naar de ruiter die het dichtst bij haar was. Ze was een vrouw met een bleke huid, wazig langs de randen, en ze droeg haar haar in een gevlochten kroon boven op haar hoofd. Ze droeg een rijbroek en een leren harnas met een opvallende donkerrode vlek op de voorkant van haar tuniek. Het was een misselijkmakende hoeveelheid bloed, die ongetwijfeld helemaal afkomstig was uit de gapende snee in haar keel.

Ze hield Serilda’s blik een moment lang wezenloos vast voor ze naar hun leider keek. ‘Ik geloof dat ze de waarheid spreekt.’

De Jager reageerde niet op haar verklaring. In plaats daarvan hoorde Serilda zijn laarzen zacht knerpend door de sneeuw stappen tot hij achter haar stond. Ze sloeg haar ogen neer en concentreerde zich op haar werk, ook al sneden de halmen haar handpalmen open en waren haar nagels al vuil van de modder. Waarom had ze haar wanten niet gepakt? Die gedachte was nog niet in haar opgekomen, of ze herinnerde zich dat ze die aan Gerdrut had gegeven. Ze moest wel een enorm modderfiguur slaan zo.

Stro verzamelen om er goud van te spinnen. Echt waar, Serilda. Van alle hersenloze, absurde dingen die je had kunnen beweren…

‘Wat fijn te weten dat Hulda’s geschenk niet is verspild,’ sprak hij lijzig. ‘Het is inderdaad een zeer zeldzame gave.’

Ze keek over haar schouder, maar hij had zich al omgedraaid. Behendig als een gevlekte lynx besteeg hij zijn paard. Het dier brieste.

De Jager keek niet meer naar Serilda om en gaf de andere ruiters een teken.

Zo snel als ze waren gekomen, waren ze ook weer weg. Donderend hoefgetrappel, een werveling van sneeuw en ijs en opnieuw het gejank van de hellehonden. Ze bewogen zich als een donderwolk, dreigend en knetterend, in hun race over het veld.

En ineens was ze weer alleen in de glinsterende sneeuw, met de grote ronde maan die de horizon begroette.

Serilda blies een trillende adem uit. Ze kon haar geluk niet op.

Ze had een ontmoeting met de Wilde Jacht overleefd.

Ze had gelogen, recht in het gezicht van niemand minder dan de Erlkönig.

Wat tragisch dat niemand haar zou geloven als ze het vertelde.

Ze wachtte tot de gebruikelijke geluiden van de nacht weer te horen waren. Bevroren takken die kraakten. Het kalmerende gekabbel van de rivier. Een uil die ergens in de verte kraste.

Eindelijk pakte ze de lantaarn weer op en durfde ze de kelderdeur te openen.

De mosmeisjes kwamen tevoorschijn en ze staarden Serilda aan alsof ze blauw was geworden sinds de vorige keer dat ze haar zagen.

Ze had het zo koud, ze zou het nog geloven ook.

Ze probeerde te glimlachen, maar dat was lastig als je moest klappertanden. ‘Redden jullie je nu wel? Kunnen jullie de weg terugvinden naar het woud?’

Het langere meisje van de twee, Salvia, keek haar minachtend aan, alsof ze zich beledigd voelde door die vraag. ‘Jullie ménsen raken constant de weg kwijt, wij niet.’

‘Het was niet mijn bedoeling om jullie te kwetsen.’ Ze keek naar hun onfatsoenlijke bontvellen. ‘Jullie zullen het wel heel koud hebben.’

Het mosmeisje reageerde niet, maar staarde Serilda alleen maar indringend aan. Nieuwsgierig, maar ook geërgerd. ‘Je hebt onze levens gered, en je eigen leven daarvoor op het spel gezet. Waarom deed je dat?’

Serilda’s hart begon sneller te kloppen van opwinding. Op deze manier klonk het zo heldhaftig.

Maar helden hoorden nederig te zijn, dus haalde ze haar schouders op. ‘Het leek me niet bepaald eerlijk dat hij jullie zo achternazat alsof jullie wilde dieren zijn. Wat was de Jager eigenlijk met jullie van plan?’

Het was Spirea die antwoord gaf en haar verlegenheid nu de baas leek. ‘De elfenkoning jaagt al heel lang op het woudvolk en allerlei andere magische wezens.’

‘Hij ziet het als een sport,’ vulde Salvia aan. ‘Als je al zo lang jaagt als hij, dan zal de kop van een doodgewoon hert zo langzamerhand niet echt meer een geweldige jachttrofee zijn.’

Serilda’s mond zakte iets open van schrik. ‘Was hij van plan om jullie te dóden?’

Ze keken haar allebei aan alsof ze bijzonder traag van begrip was. Maar Serilda had aangenomen dat de jacht bedoeld was om een prooi te vangen. Wat in sommige opzichten misschien juist erger was. Maar om zulke sierlijke wezens te vermoorden voor de lol? Haar maag draaide zich om bij dat idee.

‘Normaal gesproken hebben we diverse manieren om ons te beschermen tegen de Wilde Jacht en die honden te slim af te zijn,’ zei Salvia. ‘Ze kunnen ons niet vinden als we binnen het door Grootmoeder Struik beschermde gebied blijven. Maar mijn zus en ik waren net niet voor het vallen van de avond thuis.’

‘Ik ben blij dat ik jullie kon helpen,’ zei Serilda. ‘Jullie mogen altijd bij mij in de ondergrondse kelder komen schuilen als je wilt.’

‘We zijn je iets verschuldigd,’ zei Spirea.

Serilda schudde haar hoofd. ‘Geen sprake van. Geloof me. Het avontuur was dat risico meer dan waard.’

De meisjes wisselden een blik met elkaar, en wat het ook was dat ze daarmee communiceerden, Serilda merkte dat ze er niet gelukkig mee waren. Salvia keek haar bozig maar gelaten aan toen ze naar haar toe stapte en speelde met iets aan haar vinger.

‘Alle magie vereist een vergoeding, dat is om onze werelden in balans te houden. Accepteer je dit aandenken in ruil voor de hulp die je mij deze nacht hebt geboden?’

Serilda was met stomheid geslagen, maar vouwde haar hand open. Het mosmeisje legde een ring op haar handpalm. ‘Dit is echt niet nodig… en ik heb al helemaal geen magie gebruikt.’

Salvia hield haar hoofd schuin, een nogal vogelachtig gebaar. ‘Weet je dat zeker?’

Voordat Serilda antwoord kon geven, was Spirea ook dichterbij komen staan. Zij deed een sierlijke ketting af die ze rond haar nek had hangen.

‘En neem je dan dit aandenken aan,’ vroeg ze, ‘in ruil voor de hulp die je mij hebt geboden?’

Ze drapeerde de ketting over Serilda’s uitgestoken hand. Er hing een klein, ovaal medaillon aan.

Beide sieraden blonken goud in het maanlicht.

Echt goud.

Ze moesten heel erg veel waard zijn.

Maar wat moest het woudvolk met sieraden? Ze had altijd geloofd dat ze geen boodschap hadden aan materiële rijkdom. Dat ze de menselijke obsessie voor goud en edelstenen zagen als iets onsmakelijks of weerzinwekkends.

Misschien gaven ze deze geschenken daarom zo makkelijk aan Serilda. Maar voor haar en haar vader waren dit schatten zoals ze die nog nooit hadden gezien.

En toch…

Serilda schudde haar hoofd en wilde de sieraden weer teruggeven. ‘Ik kan deze niet aannemen. Dank je wel, maar… iedereen zou jullie hebben geholpen. Je hoeft me niet te betalen.’

Salvia grinnikte zacht. ‘Je weet blijkbaar niet erg veel van mensen als je dat gelooft,’ zei ze bitter. Ze maakte een hoofdknikje naar de geschenken. ‘Als je deze aandenkens niet aanneemt, is onze schuld niet afbetaald en moeten we je dienstbaar blijven tot dat wel is gebeurd.’ Haar donkere ogen keken nu waarschuwend naar Serilda. ‘We zouden dus liever hebben dat je de geschenken aanneemt.’

Serilda perste haar lippen op elkaar, knikte en sloot haar vingers rond de sieraden. ‘In dat geval, dank je wel,’ zei ze. ‘De schuld is bij dezen afbetaald.’

Ze knikten en het voelde allemaal zo plechtig, het was net alsof er een overeenkomst was gesloten die ondertekend was in bloed.

Die spanning wilde Serilda maar wat graag verbreken en ze stak haar armen naar hen toe. ‘Ik voel me echt verbonden met jullie. Wat dacht je van een omhelzing?’

Spirea gaapte haar aan. Salvia liet zelfs een grom horen.

De spanning bleef waar ze was.

Meteen trok Serilda haar armen terug. ‘Nee. Dat zou raar zijn.’

‘Kom,’ zei Salvia. ‘Grootmoeder maakt zich vast zorgen.’

Als een stel schichtige hertjes snelden ze ervandoor langs de rivieroever. Algauw waren ze verdwenen.

‘Grote goden bij elkaar,’ mompelde Serilda. ‘Wat een nacht.’

Ze schopte met haar laarzen tegen de muur van het huis om de sneeuw ervan af te schudden voor ze naar binnen ging. Ze werd begroet door snurkgeluiden. Haar vader lag nog steeds te slapen als een bosmarmot, zonder ook maar iets gemerkt te hebben.

Serilda schudde haar mantel van haar schouders en nam met een zucht plaats voor de open haard. Ze legde er een blok veenturf bij om het vuur te laten doorsmeulen. In het licht van de gloeiende asresten boog ze naar voren om haar beloningen eens goed te bekijken.

Een gouden ring.

Een gouden medaillon.

Toen het licht van het vuur erop viel, zag ze dat er een teken in de ring was gegraveerd. Een soort familiewapen, zoals de adel die gebruikte voor hun dure waszegels. Serilda moest er door half dichtgeknepen ogen naar turen om het symbool te ontcijferen. Het leek wel een tatzelwurm, een groot mythisch beest met een slangenlichaam en de kop van een katachtige. Het lijf was sierlijk om de letter R heen gewikkeld. Serilda had zoiets nog nooit gezien.

Ze priemde haar nagel onder de bovenkant van het medaillon en het klikte open.

Haar adem stokte in haar keel, zo verrast was ze.

Ze had verwacht dat het medaillon leeg zou zijn, maar er zat een klein portret in. Het kleinste, meest gedetailleerde schilderij dat ze ooit had gezien, van een heel schattig meisje. Ze was nog maar een kind, ongeveer van Anna’s leeftijd of wat jonger, maar ongetwijfeld een prinses of gravin of iemand anders van stand. Een parelketting zat als versiering in haar gouden krullen en ze droeg een kanten kraag tot vlak onder haar porseleinen wangen.

De koninklijke houding van haar hoofd leek op een of andere manier in strijd met de ondeugende schittering in haar ogen.

Serilda klapte het medaillon dicht en hing de ketting rond haar hals. De ring schoof ze aan haar vinger, en met een diepe zucht kroop ze weer terug onder haar dekens.

Het was niet echt een geruststelling dat ze bewijs had van wat er deze nacht was gebeurd. Als ze iemand deze dingen liet zien, zouden ze vast denken dat ze ze had gestolen. Als ze boosaardig genoeg was om een leugenaar te zijn, dan was diefstal een vrij logische vervolgstap.

Serilda bleef nog lang wakker liggen. Met het medaillon stevig in haar vuist geklemd staarde ze omhoog naar de gouden patronen en voorbijkruipende schaduwen op de dakbalken.

Hoofdstuk 6

Soms kon Serilda urenlang nadenken over bewijs. Die kleine aanwijzingen die in een verhaal waren achtergebleven en die de kloof tussen fantasie en werkelijkheid overbrugden.

Welk bewijs had ze dat zij vervloekt was door Wyrdith, de godheid van verhalen en van voor- en tegenspoed? Ze had de verhalen die haar vader haar vroeger voor het slapengaan had verteld, maar ze durfde nooit te vragen of ze echt waren of niet. Ze had de gouden wielen in haar zwarte ogen. Haar onbedwingbare tong. Een moeder die haar niet wilde zien opgroeien, die vertrok zonder afscheid te nemen.

Welk bewijs was er dat de Erlkönig de kinderen doodde die in het woud verdwaalden? Vrij weinig. Het waren voornamelijk geruchten. Verhalen over een spookachtige gedaante die tussen de bomen door sloop en zijn oren spitste om de angstige kreetjes van een kind op te vangen. En lang geleden, ongeveer één keer per generatie, was er een kinderlichaam gevonden aan de rand van het bos. Nauwelijks herkenbaar, vaak helemaal kaalgeplukt door de kraaien. Maar ouders herkennen hun vermiste kind altijd, zelfs tien jaar later nog. Zelfs als er niets meer van over is dan een geraamte.

Maar niemand kon zich nog herinneren zoiets ooit meegemaakt te hebben, dus dat vormde ook geen echt bewijs.

Bijgelovige onzin.

Maar dit. Dit was anders.

Heel anders.

Welk bewijs had Serilda dat ze twee mosmeisjes had gered die door de Wilde Jacht werden achtervolgd? Dat ze niemand minder dan de Erlkönig te slim af was geweest?

Een gouden ring en een ketting met een medaillon dat warm tegen haar huid lag toen ze wakker was geworden.

En buiten – een vierkant waarin het dode gras zichtbaar was nadat ze de sneeuw daar had weggeschept.

Een geopende kelderdeur die niet meer op slot gedaan was en waarvan het hout nog steeds naar rauwe ui rook.

Het bewijs dat ze niet had, merkte ze tot haar verbijstering, waren hoefafdrukken of andere sporen in de velden. De sneeuw was nog even onaangeraakt als toen ze de avond ervoor naar huis was gelopen. De enige voetstappen die ze kon vinden, waren die van haar eigen laarzen. Haar nachtelijke bezoekers hadden geen enkel spoor achtergelaten. De mosmeisjes met hun lichte voeten niet, maar ook de stampende paardenhoeven of de wolfachtige poten van de honden niet.

Ze zag alleen een ongerept, wit veld dat bijna vrolijk glinsterde in het licht van de ochtendzon.

En zoals algauw zou blijken, was het beetje bewijs waarover ze beschikte ook niet voldoende.

Ze vertelde haar vader het verhaal – een verhaal waarvan elk woord waar was. Hij luisterde aandachtig en soms zelfs ontzet. Sprakeloos en vol ontzag bestudeerde hij het zegel op de ring en het portret in het medaillon. Hij ging naar buiten om bij de kelderdeur te kijken. Daar bleef hij een lange poos staan en hij staarde naar de lege horizon, waarachter het Aschenwald verscholen lag.

Net toen Serilda dacht dat ze de stilte niet langer aankon, begon hij te lachen. Een volle, hartelijke lach borrelde naar boven, met een ondertoon zo duister dat ze die niet kon plaatsen.

Was het paniek? Angst?

‘Je zou toch denken,’ zei hij terwijl hij zich weer naar haar omdraaide, ‘dat ik zo onderhand geleerd zou hebben niet zo goedgelovig te zijn. O, Serilda.’ Hij nam haar gezicht in zijn ruwe handen. ‘Hoe kun je zulke dingen toch vertellen zonder enige hint van een glimlach? Je had me bijna weer beetgenomen. Vertel nu eens eerlijk hoe je aan deze dingen komt?’ Hij pakte het medaillon vast dat tegen haar sleutelbeen rustte en schudde zijn hoofd. Hij was wit weggetrokken toen ze hem had bijgepraat over de gebeurtenissen van de vorige avond, maar nu kwam er langzaam weer wat kleur in zijn wangen. ‘Waren ze soms een geschenk van een of andere jongen uit het dorp? Ik vroeg me al af of je misschien verliefd was geworden en het me niet durfde te vertellen.’

Serilda deed een stap naar achteren en stopte de hanger weg onder haar jurk. Ze aarzelde en voelde de neiging om het nog een keer te proberen. Om het vol te houden. Hij móést haar geloven. Het was, voor de verandering, wáár. Het was echt gebeurd. Ze loog niet. En misschien zou ze nog een poging hebben gewaagd als ze niet had gezien dat er een gekwelde uitdrukking in zijn blik was geslopen die zijn ontkenning niet helemaal kon verbergen. Hij maakte zich zorgen om haar. Ondanks die geforceerde lach was hij als de dood dat dit verhaal weleens waar zou kunnen zijn.

Dat wilde ze niet. Hij had al zorgen genoeg.

‘Nee, natuurlijk niet, papa. Ik ben niet verliefd, en sinds wanneer zou ik ooit iets níét durven vertellen?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Als je het echt wilt weten, ik zag de ring om een paddenstoel heen zitten en ik heb de ketting gestolen van de schellenrock die in de rivier woont.’

Hij proestte. ‘Kijk, dat klinkt al een stuk geloofwaardiger.’

Hij liep terug naar binnen en Serilda wist op dat moment, diep in haar hart, dat als híj haar al niet geloofde, niemand haar ooit zou geloven.

Daarvoor hadden ze al veel te veel verzinsels aangehoord.

Ze besloot dat het maar beter was zo. Als zij niet verplicht was zich te houden aan de waarheid over wat er die avond bij vollemaan was gebeurd, dan hoefde ze ook geen gewetensbezwaren te hebben om het verhaal wat mooier te maken.

Want ze hield er zo van om een verhaal net wat mooier te maken.

‘Nu we het toch hebben over jongens uit het dorp,’ riep haar vader door de open deur, ‘ik moet je nog wat vertellen. Thomas Lindbeck heeft ermee ingestemd om in de lente te komen helpen in de molen.’

Die naam voelde als een trap tegen haar borst. ‘Thomas Lindbeck?’ zei ze, en ze holde het huis in. ‘Hans’ broer? Waarom? Je hebt nooit eerder hulp aangenomen.’

‘Ik word ook ouder. Het leek me fijn om een knappe jonge man in te huren die het zwaardere tilwerk kan verrichten.’

Ze keek hem met een boze frons aan. ‘Je bent amper veertig.’

Haar vader was bezig het vuur op te stoken, maar keek chagrijnig op. Met een zucht legde hij de pook neer en kwam overeind. Hij veegde zijn handen af. ‘Goed, dan. Hij kwam langs en vroeg of ik werk voor hem had. Hij wil graag wat extra’s verdienen omdat hij…’

‘Omdat hij wat?’ zei ze, want zijn aarzeling maakte haar veel te nerveus.

Hij keek haar zo vol medelijden aan dat ze haar maag voelde samentrekken.

‘Omdat hij Bluma Rask een aanzoek wil doen. Dat is wat ik heb begrepen.’

Een aanzoek.

Om te trouwen.

‘O,’ zei Serilda, en ze forceerde een zuur glimlachje. ‘Ik wist niet dat die twee zo, eh… Ach ja. Mooi. Ze zijn een leuk stelletje.’ Ze keek naar het haardvuur. ‘Ik zal een paar appels pakken voor het ontbijt. Wil je nog iets anders uit de kelder?’

Hij schudde zijn hoofd en hield haar nauwlettend in de gaten. Haar zenuwen stonden strak van ergernis. Ze deed haar best om niet te stampen of knarsetanden toen ze terugliep naar buiten.

Wat kon het haar schelen als Thomas Lindbeck met Bluma Rask, of met wie dan ook, wilde trouwen? Zij had niets met hem te maken, niet meer. Al bijna twee jaar lang keek hij niet meer naar haar alsof ze de zon voor hem was, maar meer een onweerswolk die dreigend aan de horizon was verschenen.

Als hij al naar haar omkeek.

Ze wenste hem en Bluma een lang en gelukkig leven toe. Met een boerderijtje. Een tuin vol kinderen. Eindeloze gesprekken over de prijs van het vee en het ongunstige weer.

Een leven zonder vervloekingen.

Een leven zonder verhalen.

Serilda bleef staan en gooide het luik van de kelder open, zoals ze vannacht ook had gedaan toen ze daar twee magische wezens in liet schuilen. Ze had op precies dezelfde plek gestaan en in de ogen gekeken van een beest uit een heel andere wereld en een wrede koning met een hele groep ondode jagers.

Zij was niet het type dat verlangde naar een simpel leven, en ze zou ook niet verlangen naar iemand als Thomas Lindbeck.

Verhalen veranderen als ze vaak worden verteld, en haar verhaal was geen uitzondering. De nacht van de Sneeuwmaan werd met de keer avontuurlijker en onwerkelijker. Toen ze de kinderen het verhaal vertelde waren het geen mosmeisjes die ze had gered, maar een gemene kleine waternixe die bij wijze van een dankjewel had geprobeerd al haar vingers af te bijten voor ze de rivier in sprong en verdween.

Toen boer Baumann extra haardhout voor de school kwam brengen en Gerdrut Serilda aanspoorde om het verhaal nog eens te vertellen, had ze volgehouden dat de Erlkönig niet op een zwart paard reed, maar op een enorme wyvern die zure rook uit zijn neusgaten blies en bij wie gesmolten gesteente tussen de schubben vandaan sijpelde.

Toen Serilda bij moeder Weber iets wilde ruilen voor ruwe wol en Anna haar vroeg om het fantasievolle verhaal nog een keer te vertellen, durfde ze niet te beweren dat ze de Erlkönig voor de gek had gehouden met een leugen over haar magische krachten aan het spinnewiel. Moeder Weber was degene die Serilda het spinnen al op jonge leeftijd had geleerd, en ze had nog altijd kritiek op haar gebrekkige vaardigheden. Tot op de dag van vandaag mopperde ze dat de plaatselijke schapen het verdienden dat er iets mooiers van hun wol werd gemaakt dan de bobbelige, onregelmatige draden die Serilda om haar klossen wond. Ze zou Serilda waarschijnlijk zo haar huisje uit gelachen hebben als ze hoorde dat Serilda de Erlkönig uitgerekend had voorgelogen over haar talent voor het spinnen.

In plaats daarvan maakte ze van zichzelf een dappere krijger. Ze vermaakte haar kleine publiek met een verhaal over een moedige heldendaad waarin ze met een dodelijke pook (en niet zomaar een simpele schep) zwaaide en de Erlkönig en zijn demonische gevolg bedreigde en verjoeg. Ze deed alle bewegingen precies voor: ze zwaaide, stak en hakte in op haar vijanden. Ze liet zien hoe ze de pook in het hart van een hellehond had gestoken om het vervolgens in een van de bakken aan het waterrad te mikken.

De kinderen lagen dubbel van het lachen. Ze rondde het verhaal af met een Erlkönig die een buil op zijn hoofd had zo groot als een ganzenei en met hoge kreetjes op de vlucht sloeg. Anna en haar kleine broertje holden er meteen vandoor om het verhaal na te spelen en ze spraken af wie Serilda zou zijn en wie de vreselijke koning. Moeder Weber schudde haar hoofd, maar Serilda wist zeker dat ze iets van een glimlach zag achter die breinaalden.

Ze probeerde van hun reacties te genieten. De open monden, de intense blikken, de spontane lachbuien. Normaal gesproken leefde ze daarvoor.

Maar met elke keer dat ze haar verhaal deed, voelde Serilda de werkelijkheid ervan door haar vingers glippen. Gaandeweg en met al die aanpassingen werd het verhaal steeds vager.

Ze vroeg zich af hoelang het zou duren voordat ook zij zou gaan twijfelen aan wat er die nacht echt was gebeurd.

Dergelijke overwegingen gaven haar een onverwacht gevoel van spijt. Soms, als ze alleen was, haalde ze de ketting even uit de kraag van haar jurk om naar het portret van het jonge meisje te kijken. In haar verbeelding had ze van haar een prinses gemaakt. Dan wreef ze met haar duim over het gegraveerde zegel. De tatzelwurm die om een uitvoerige R heen gewikkeld zat.

Ze nam zich voor dat ze het nooit zou vergeten. Geen enkel detail.

Een luid gekras haalde Serilda weer uit haar melancholieke overpeinzingen. Ze keek op en zag door de deuropening een vogel naar haar kijken. Ze had de deur opengelaten om het huisje te luchten zolang de zon scheen, wetende dat er algauw een nieuwe winterse storm zou opsteken.

En weer was ze afgeleid van haar taak. Ze zou de wol die ze bij moeder Weber had gehaald moeten spinnen om er bruikbaar garen van te maken waarmee ze kleren kon repareren en kon breien.

Dit was het ergste werk dat er bestond. Het toppunt van verveling. Ze zou zoveel liever gaan schaatsen op de recent bevroren vijver of karamelsnoepjes invriezen in de sneeuw, zodat ze ’s avonds iets lekkers hadden.

Maar in plaats daarvan was ze weer in haar gedachten verzonken geraakt terwijl ze naar het kleine portret staarde.

Ze klapte het medaillon weer dicht en stopte het weg in haar jurk. Ze duwde de kruk met de drie poten naar achteren en liep om het spinnewiel heen naar de deur. Ze had niet gemerkt dat het al zo koud was geworden. Ze wreef in haar handen om weer wat warmte in haar vingers te krijgen.

Met een hand op de deur bleef ze staan en ze keek weer naar de vogel die haar uit haar dagdromen had gehaald. Hij zat op een van de kale takken van de hazelaar die vlak buiten hun tuin groeide. Hij was de grootste raaf die ze ooit had gezien. Een monsterlijke schaduw van het wezen tekende zich af tegen de donker wordende hemel.

Soms gooide ze broodkruimels naar buiten voor de vogels. Waarschijnlijk had deze daarover gehoord.

‘Mijn oprechte verontschuldigingen,’ zei ze terwijl ze aanstalten maakte om de deur te sluiten. ‘Ik heb vandaag niets voor je.’

De vogel hield zijn kop schuin, en toen zag Serilda het. Ze wist het zeker. Ze bleef als bevroren staan.

Het dier leek haar in de gaten te hebben gehouden, maar nu…

Hij zette zijn veren op en sprong omhoog. De takken van de boom deinden heen en weer en lieten poedersneeuw vallen nu de vogel opsteeg. Hij bewoog zijn zware vleugels en werd steeds kleiner toen hij wegvloog in noordelijke richting. De richting van het Aschenwald.

Serilda zou daar niets achter gezocht hebben, ware het niet dat het wezen geen ogen had gehad. Er had niets gezeten waarmee hij naar haar kon kijken. En toen hij opsteeg, had ze stukjes paars-grijze hemel door de rafelige gaten in zijn vleugels heen gezien.

‘Nachtkrapp,’ fluisterde ze en ze hield de deurpost stevig vast.

Een nachtraaf. Die met één blik van zijn lege oogkassen kon doden als hij dat wilde. Van wie beweerd werd dat hij de harten van kinderen verslond.

Ze bleef kijken tot het akelige wezen uit het zicht was verdwenen, en algauw viel haar oog op de witte maan in de verte. De Hongermaan kroop altijd omhoog aan de hemel wanneer de wereld er troosteloos bij lag en mensen en dieren zich begonnen af te vragen of ze wel genoeg voedselvoorraden hadden om de rest van de sombere winter door te komen.

Er waren vier weken verstreken.

Vanavond zou de Wilde Jacht er opnieuw op uitgaan.

Met trillende adem sloeg Serilda de deur dicht.

Hoofdstuk 7

Ze had haar best gedaan om niet aan de nachtraaf te denken toen het schemerduister plaatsmaakte voor de duisternis, maar de schrikwekkende bezoeker bleef haar gedachten plagen. Serilda huiverde elke keer weer als ze dacht aan die lege oogkassen waar glanzende, zwarte ogen hadden moeten zitten. Aan de kale plekken op de vleugels toen de vogel was opgestegen. Als een dood wezen. Een verloren ding.

Het voelde als een slecht voorteken.

Ondanks haar pogingen om opgewekt te blijven terwijl ze de avondmaaltijd klaarmaakte, voelde ze haar vaders wantrouwen een ijzige rilling veroorzaken in de warmte van hun hut. Hij wist ongetwijfeld dat haar iets dwarszat, maar hij vroeg er niet naar. Waarschijnlijk wist hij dat er toch geen eerlijk antwoord zou komen.

Serilda overwoog hem over de vogel te vertellen, maar wat had het voor zin? Hij zou toch alleen maar weer zijn hoofd schudden om haar levendige fantasie. Of, en dat was erger, weer die peinzende, getergde blik in zijn ogen krijgen, alsof zijn allerergste nachtmerrie was aangebroken.

In plaats daarvan voerden ze dus een inhoudsloos gesprek, namen ze kleine happen van de pastinaakstoofschotel met majoraan en kalfsworst. Hij vertelde haar dat hij een baan had gekregen als metselaar. Hij zou meewerken aan de bouw van het nieuwe stadhuis van Mondbrück, een kleine stad ten zuiden vanhier, en dat zou genoeg opleveren om samen de winter door te komen. Er was in de winter altijd veel minder werk, want dan waren delen van de rivier bevroren en stroomde het water te langzaam om het waterrad aan te sturen en genoeg kracht op te wekken voor de molenstenen. Haar vader gebruikte die periode meestal om de stenen te slijpen en onderdelen te repareren, maar zo laat in het seizoen was er weinig meer te doen tot de dooi inzette en de sneeuw verdween. En dan was hij gedwongen om elders naar werk te zoeken.

Selig zou in elk geval blij zijn met de wandeling, zei ze tegen hem. Elke dag heen en weer naar Mondbrück zou het paard in elk geval nog wat langer lenig houden.

Serilda vertelde haar vader dat Gerdrut helemaal door het dolle heen was over een melktand die loszat. Het was haar eerste wiebeltand. Ze had al een plekje uitgezocht in de tuin waar ze de tand zou planten, maar ze was bang dat de grond daar in de winter te hard voor zou zijn en dat haar nieuwe tand daardoor niet stevig en mooi zou aangroeien. Haar vader grinnikte en vertelde over de keer dat zij haar eerste melktand was verloren. Zij had geweigerd hem in de tuin te planten en had hem in plaats daarvan met een bordje koekjes bij de deur neergelegd, in de hoop dat er een tandenheks zou komen die niet alleen haar tand, maar ook haar zou komen halen voor een nacht vol avontuur.

‘Wat zal ik teleurgesteld geweest zijn toen ze niet kwam opdagen.’

Haar vader haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. De volgende dag kwam je met de wildste verhalen aanzetten over je avonturen met de heks. Ze had je helemaal meegenomen naar de grote paleizen in Ottelien, als ik het me goed herinner.’

En zo bleef het gesprek op gang en zeiden ze allebei eigenlijk niets en werd haar vaders blik steeds peinzender terwijl hij over de rand van zijn kommetje naar haar keek.

Hij deed net zijn mond open, en Serilda was er zeker van dat hij van plan was om te vragen wat er aan de hand was, toen er op de deur geklopt werd.

Serilda schrok op. Het was maar goed dat ze al bijna klaar was met eten, anders was het vocht van haar stoofpotje zo over de rand van het kommetje geklotst. Haar vader en zij keken allebei naar de gesloten deur en toen met een verwilderde blik naar elkaar. Midden in de winter, als de wereld zo stil was, hoorde je een bezoeker altijd aankomen, zeker hier, zo ver buiten het dorp. Maar ze hadden geen voetstappen gehoord, en ook geen kloppende hoeven of karrenwielen in de sneeuw.

Ze kwamen allebei overeind, maar Serilda was sneller dan hij.

‘Serilda…’

‘Ik ga wel, pap,’ zei ze. ‘Eet jij je eten maar op.’

Ze hield haar kommetje nog snel even schuin en slurpte de laatste restjes van de vloeibare stoofschotel op voor ze het schaaltje op haar stoel liet vallen en door de kamer naar de deur liep.

Ze deed hem open en hapte meteen van schrik naar adem.

Er stond een man voor de deur met brede schouders en nette kleren. Uit de kas van zijn linkeroog stak een ijzeren beitel.

Die aanblik was nog maar nauwelijks tot Serilda doorgedrongen toen ze een hand op haar schouder voelde die haar naar achteren trok. De deur viel met een klap dicht. Ze werd omgedraaid tot ze haar vader aankeek. Zijn ogen staarden haar verwilderd aan.

‘Dat was… Wat… Zeg me dat die man niet… Dat hij geen… geen…’ Haar vader zag opeens spookachtig wit. Witter, zelfs, dan de geest die zojuist had aangeklopt. Zijn huid was toch wel een paar tinten donkerder geweest.

‘Vader,’ fluisterde Serilda. ‘Even kalm aan. Laten we maar vragen wat hij komt doen.’

Ze wilde zich losmaken, maar haar vader hield haar armen stevig vast. ‘Wat hij komt doen?’ zei hij met opeengeklemde kaken. ‘Hij is dood! En hij staat voor onze deur! Wat als hij… Wat als hij er een van hém is?’

Een van hem. Van de Erlkönig.

Serilda slikte en wist – zonder te kunnen verklaren hoe ze dat wist – dat deze geest inderdaad een dienaar van de elfenkoning was. Of anders wel een vertrouwenspersoon of hoe dat ook werkte. Zo goed was ze niet op de hoogte van de hiërarchie aan het hof van de Duisteren.

‘We moeten wel beleefd blijven,’ zei ze vastberaden. Ze was trots op het feit dat haar stem niet alleen dapper, maar zelfs heel praktisch klonk. ‘Ook tegenover de doden. Vooral tegenover de doden.’

Ze peuterde zijn vingers los, rechtte haar schouders en liep terug naar de deur. Toen ze die opende, had de man geen centimeter bewogen en was zijn gezichtsuitdrukking nog even kalm en onverschillig als eerder. Het was lastig om niet naar de beitel te staren, of naar het spoortje donker bloed dat omlaagsijpelde tot in zijn grijzende baard, maar Serilda dwong zichzelf in zijn goede oog te kijken. Al ving dat niets van het licht van de vlammen, zoals je van een oog zou verwachten. Hij leek haar geen heel oude man, ondanks het grijs in zijn haar. Misschien een handvol jaar ouder dan haar vader? Weer viel het haar op dat zijn kleding, die er op zich nog netjes uitzag, een eeuw of twee achterliep op de mode. Een platte zwarte pet, versierd met gouden pluimen, paste precies bij de fluwelen cape die hij over een ivoorkleurige borstrok heen droeg. Als hij niet dood was, had hij een edelman kunnen zijn. Maar waarom zou een edelman rondlopen met het gereedschap van een houtsnijder in zijn oogkas?

Serilda wilde hem die vraag dolgraag stellen.

In plaats daarvan maakte ze een korte buiging, voor zover dat ging. ‘Goedenavond, meneer. Wat kunnen we voor u doen?’

‘Zijne Duisterheid, de Erlkönig, koning der elfen, verzoekt om de eer van uw aanwezigheid.’

‘Nee!’ zei haar vader, en weer pakte hij haar bij een arm vast. Deze keer liet Serilda zich niet terug het huis in trekken. ‘Serilda, de Erlkönig!’

Ze keek hem even aan en zag dat het tot hem was doorgedrongen.

Hij wist het.

Hij besefte nu dat haar verhaal de waarheid was geweest.

Serilda rechtte haar rug nu zijn ongeloof was verdwenen. ‘Ja, papa. Ik heb inderdaad de Erlkönig ontmoet op nieuwjaarsavond. Maar ik zou niet weten…’ Ze draaide zich om naar de geest. ‘Wat zou hij nu opeens van me verlangen?’

‘Op dit moment?’ sprak de geestverschijning lijzig. ‘Gehoorzaamheid.’ Hij deed een stap naar achteren en gebaarde de donkere nacht in. Serilda zag dat hij met een koets was gekomen.

Of beter… een kooi.

Het was lastig om het verschil te zien, want het ronde vervoermiddel leek te zijn gemaakt van gebogen spijlen die even wit waren als de sneeuw eromheen. Binnen die spijlen hingen zware, zwarte gordijnen die glinsterden in het licht van de vollemaan, met een hint van zilver. Ze kon niet zien wat er eventueel in die kooi-koets zat.

De kooi-koets werd getrokken door twee bahkauv. Die beesten zagen er verschrikkelijk uit – ze leken op stieren met hoorns die in een kurketrekkerkrul uit hun kop staken en ze hadden een heel brede, gekromde rug, waardoor ze hun kop onhandig moesten laten hangen, tot vlak boven de grond. Ze hadden een lange, slangachtige staart en hun bek sloot zich om een stel tanden dat er nauwelijks in paste. Ze stonden roerloos op de koetsier te wachten, en aangezien er niemand op de bok zat, dacht ze dat deze geest degene was die de koets zou besturen.

Terug naar kasteel Grabenstein, waar de Erlkönig woonde.

‘Nee,’ zei haar vader. ‘Je mag haar niet meenemen. Alsjeblieft. Serilda.’

Ze draaide zich nu weer naar hem toe en schrok van de gepijnigde blik waarmee hij haar aankeek. Iedereen koesterde argwaan voor de Erlkönig en zijn spookachtige hovelingen en was bang voor ze, maar Serilda meende in haar vaders ogen meer te zien dan dat. Meer dan angst die voortkwam uit honderden spookverhalen. Het leek meer… alsof hij iets wist, en ergens als de dood voor was. Alsof hij zekerheid had over de afschuwelijke dingen die haar te wachten stonden als ze met deze man mee zou gaan.

‘Misschien is het nuttig als ik je erbij vertel,’ zei de geest, ‘dat deze uitnodiging niet echt een vrijblijvend verzoek is. Mocht je weigeren mee te gaan, dan zullen daar onfortuinlijke gevolgen aan verbonden zijn.’

Serilda voelde haar hart sneller kloppen en ze pakte haar vaders handen vast om er een kneepje in te geven. ‘Hij heeft gelijk, vader. Je kunt geen nee zeggen als de Erlkönig je heeft ontboden. Tenzij je bereid bent een of andere rampspoed af te roepen over jezelf… of je familie.’

‘Of het hele dorp, of iedereen van wie je ooit hebt gehouden…’ vulde de geest op verveelde toon aan. Ze verwachtte dat hij zou gapen om zijn mededeling af te sluiten, maar hij behield zijn goede manieren en schonk haar in plaats daarvan een felle, waarschuwende blik.

‘Serilda,’ zei haar vader met een zachtere stem, ook al konden ze hier nergens met elkaar praten zonder gehoord te worden. ‘Wat heb je precies gezegd toen je hem de vorige keer ontmoette? Wat zou hij nu in hemelsnaam van je willen?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Precies wat ik je heb verteld, papa. Het was maar een verhaaltje.’ Ze haalde zo nonchalant mogelijk haar schouders op. ‘Misschien wil hij er nog een horen.’

Haar vaders blik vertroebelde van twijfels en ook… een heel klein beetje hoop. Alsof het inderdaad een mogelijkheid was.

Ze gokte dat hij vergeten was welk verhaal ze die avond had verzonnen.

De Erlkönig geloofde dat ze van stro goud kon spinnen.

Maar dat kón de reden toch niet zijn? Waarvoor zou de Erlkönig gesponnen goud nodig hebben?

‘Ik moet gaan, papa. Dat weten we allebei.’ Ze knikte de koetsier toe. ‘Ik heb even een ogenblikje nodig.’

Ze sloot de deur en liep haastig door de kamer om haar warmste kousen, haar rijmantel en haar laarzen aan te trekken.

‘Zou je wat te eten voor me willen klaarmaken om mee te nemen?’ vroeg ze aan haar vader toen hij somber bij de deur bleef staan en nerveus in zijn handen wreef. Haar vraag was zowel bedoeld om hem uit zijn verdoofde toestand te krijgen als een uiting van haar besef dat ze voedsel nodig zou hebben. Op dit moment zat ze nog vol van hun avondmaaltijd en met de zenuwen die plots door haar heen gierden, leek het haar onwaarschijnlijk dat ze erg gauw trek zou krijgen.

Toen ze zover was en niets meer kon bedenken dat ze nog nodig zou hebben, had haar vader een gele appel, een snee roggebrood met boter en een blok harde kaas voor haar in een zakdoek gewikkeld. Ze nam het pakketje van hem aan in ruil voor een kus op zijn wang.

‘Ik red me wel,’ fluisterde ze, in de hoop dat haar gezicht een stuk meer overtuiging uitstraalde dan zij door zich heen voelde gaan.

Aan haar vaders gefronste wenkbrauwen te zien, leek het weinig uit te maken. Ze wist dat hij vannacht niet zou slapen, niet tot ze weer veilig en wel was teruggekeerd.

‘Wees voorzichtig, meisje van me,’ zei hij en hij trok haar tegen zich aan voor een stevige omhelzing. ‘Ze zeggen dat hij zeer charmant kan zijn, maar vergeet nooit dat er onder die charme een wreed en bruut hart schuilgaat.’

Ze lachte. ‘Papa, ik verzeker je dat de Erlkönig niet van plan is om mij voor zich te winnen. Wat het ook is waarvoor hij me laat ophalen, dát is het niet.’

Hij bromde wat zonder ergens mee in te stemmen, maar zei verder niets.

Na nog een laatste kneepje in zijn hand trok Serilda de deur open.

De geest stond naast de koets te wachten. Hij keek koeltjes toe toen Serilda over het besneeuwde tuinpad op hem afliep.

Pas toen ze dichterbij was, zag ze dat wat net nog de spijlen van een kooi hadden geleken in werkelijkheid de ribbenkast was geweest van een of ander reusachtig beest. Haar voeten bleven meteen staan toen ze naar de verbleekte beenderen keek die stuk voor stuk waren gegraveerd met doornige klimplanten en ontluikende maanbloesems, plus dieren in allerlei soorten en maten. Vleermuizen, muizen en uilen. Tatzelwurm en nachtkrapp.

De koetsier schraapte ongeduldig zijn keel en Serilda trok haar hand terug nadat ze met haar vingers de lijnen van een kapotte vleugel van een nachtkrapp had overgetrokken.

Ze nam zijn hand aan en liet zich de koets in helpen. De vingers van de geest waren stevig genoeg, maar ze voelden alsof… nou ja, alsof ze een dode aanraakte. Zijn huid was broos, alsof zijn hand tot stof zou vergaan als ze te hard kneep, en er lag geen warmte verscholen in zijn aanraking. Hij was niet zo ijskoud als de Erlkönig, maar dat verschil was mogelijk te verklaren doordat de één een wezen was uit de onderwereld bij wie het bloed waarschijnlijk koud door de aderen stroomde, en de ander een geest die geen bloed meer in zijn aderen hád.

Ze probeerde een huivering te onderdrukken toen ze het gordijn opzijtrok en de koets in stapte. Ze trok haar mantel steviger om zich heen en deed vervolgens alsof ze slechts rilde van de winterse kou.

Binnen wachtte haar een gestoffeerde bank. De koets was vrij klein en zou eigenlijk geen tweede passagier erbij kunnen hebben. Serilda was in haar eentje en vond het hier best knus en verrassend warm, aangezien de zware, dikke gordijnen de ijskoude nachtlucht buitenhielden. Aan het plafond hing een kleine lantaarn, gemaakt van de schedel en de puntige kaken van weer een ander dier. Een kaars van donkergroene was brandde in de schedel en de warme vlam maakte de kleine ruimte in de koets redelijk aangenaam en scheen zijn licht door de oogkassen, neusgaten en de ruimte tussen de scherpe, grijnzende tanden door.

Serilda nam plaats op het bankje, ietwat overweldigd dat ze mocht reizen in een vervoermiddel dat zo griezelig en luxe tegelijk was.

Ze stak een vinger uit en liet die over het kaakbot van de lantaarn gaan. Zomaar, want waarom ook niet? Ze fluisterde er een zacht bedankje bij dat had dier zijn leven had gegeven zodat zij in een dergelijke luxe kon reizen.

De kaken klapten dicht.

Met een gil trok Serilda haar hand terug.

Een ogenblik lang gebeurde er niets. Toen opende de lantaarn zijn bek weer alsof er nooit iets was gebeurd.

Buiten hoorde ze een zweep knallen en de koets reed schommelend de nacht in.

Hoofdstuk 8

Serilda schoof de zware gordijnen iets open, zodat ze het landschap aan zich voorbij kon zien trekken. Ze had nooit veel verder gereisd dan naar de nabijgelegen dorpen Mondbrück en Fleck en als klein kind een keer helemaal naar de stad Nordenburg. Ze had dus weinig ervaring met de wereld buiten Märchenfeld, maar verlangde ernaar om zoveel meer te ontdekken. Meer te weten. Elk detail te zien en op te slaan in haar geheugen om in de toekomst aan terug te kunnen denken.

Ze reden snel door de uitgestrekte velden en landerijen de weg op die parallel aan de Sorge-rivier liep. Een tijdlang was er niets anders te zien dan de kronkelende zwarte rivier rechts en het donkere dreigende Aschenwald links van haar.

Na een hele tijd sloeg de koets van de hoofdweg af die iedereen nam en reed hij een hobbeliger pad op dat dwars door het bos leidde.

Serilda zette zich schrap toen ze het gebladerte al voor hen op zag doemen. Ze verwachtte half dat de lucht om haar heen zou veranderen zodra ze de schaduw onder het bladerdak binnendrongen. Een koude rilling glibberde over haar rug omlaag. Maar ze voelde verder niets bijzonders, behalve dat de lucht misschien net een beetje warmer aanvoelde nu de bomen hen beschutten tegen de wind.

Het was ook een heel stuk donkerder hier in het woud. Ze zocht naar een glimp van het vollemaanlicht hier en daar, maar het scheen nauwelijks tussen de dichtbegroeide takken door. Heel af en toe zag ze een zwakke, zilveren glinstering op een vergroeide boomstam. Een schittering in een plas stilstaand water. Ze hoorde klapwiekende vleugels van een of ander nachtdier dat tussen de takken heen en weer vloog.

Het was een wonder dat de bahkauv hun weg konden vinden, of dat de koetsier zag waar hij heen moest sturen in deze donkerte. Maar ze vertraagden geen moment hun tempo. Het gestamp van de hoeven was hier luider en echode vanuit het bos weer naar haar terug.

Reizigers begaven zich zelden in het Aschenwald, tenzij ze echt niet anders konden. En met goede reden: stervelingen hoorden hier niet thuis.

Voor het eerst voelde Serilda langzaam iets van angst naar boven komen.

‘Hou op, Serilda,’ zei ze zachtjes en ze liet het gordijn dichtvallen. Het had toch weinig zin om naar de omgeving te kijken nu het met elke tel donkerder werd. Ze keek naar de schedellantaarn en dacht even dat hij haar in de gaten hield.

Ze glimlachte ernaar.

Hij glimlachte niet terug.

‘Je ziet er hongerig uit,’ zei ze, en ze opende het pakketje dat haar vader haar had meegegeven. ‘Je bent vel over been… maar dan zonder het vel.’ Ze pakte het blok kaas en brak het in twee stukken. Een ervan hield ze vlak voor de lantaarn.

De neusgaten werden groter en ze dacht even een langgerekt, zuchtend gesnuif te horen. Vervolgens vertrok de kaaklijn zich van walging.

‘Ook goed.’ Ze leunde naar achteren tegen het bankje en nam een hapje. Ze genoot van de troost die zo’n simpel zout, kruimelig stuk kaas haar kon bieden. ‘Met zulke tanden ben je vast gewend om zelf op je eten te jagen. Ik vraag me af wat voor beest je ooit was. Geen wolf. Of in elk geval geen normale wolf. Een reuzenwolf, misschien, maar… Nee, nog groter.’ Ze dacht een hele poos na terwijl de vlam van de kaars maar wat flakkerde. Daar had ze weinig aan. ‘Ik zou het de koetsier kunnen vragen, maar dat lijkt me geen praatgraag type. Jullie kunnen het vast goed met elkaar vinden.’

Ze had het stuk kaas net op toen ze merkte dat het pad onder de wagenwielen veranderde. De trillingen en schokken, veroorzaakt door een ruw bospad dat weinig werd gebruikt, hielden op. Het voelde alsof ze over een recht, zacht iets reden.

Serilda trok het gordijn weer opzij.

Tot haar verbazing hadden ze het woud achter zich gelaten en reden ze nu naar een gigantisch meer toe dat glinsterde in het maanlicht. Het werd omringd door nog meer bossen aan de oostkant, en ook al kon ze er niets van zien in het donker, ze vermoedde dat de voet van het Rückgrat-gebergte zich ten noorden van hen uitstrekte. In het westen verdween het meer in een wolk van dikke mist. Afgezien daarvan lag de hele wereld bedekt onder een dikke laag fonkelende sneeuw.

Nog verbazingwekkender was de ontdekking dat ze een stad naderden. Omringd door een dikke stenen stadsmuur met een smeedijzeren hek en gebouwen met strodaken aan de buitenrand. Verder naar het midden van de stad zag ze hoge torenspitsen en klokkentorens. Voorbij de rijen huizen en winkels, nauwelijks zichtbaar aan de rand van het meer, stond een kasteel.

De koets sloeg af en het kasteel was niet langer in beeld toen ze door de gigantische toegangspoort naar binnen reden. Hij was niet gesloten, wat haar verbaasde. Voor een stad zo dicht bij het Aschenwald zou ze hebben gedacht dat ze de poorten wel sloten, en al helemaal tijdens vollemaan. Ze zag de gebouwen aan zich voorbijgaan, met hun vakwerkgevels en de versieringen die in de gevelspitsen en uitstekende delen waren aangebracht. De stad leek gigantisch en dichtbevolkt vergeleken met hun eigen kleine Märchenfeld, maar ze wist ook wel dat het, logisch gezien, waarschijnlijk nog een kleine stad was vergeleken met de enorme handelssteden in het zuiden of de havensteden in het westen.

Eerst dacht ze dat de stad misschien was verlaten, maar daarvoor leek het haar hier te netjes en te goed onderhouden. Toen ze nog eens goed keek, zag ze wel tekenen van leven. Geen personen, en zelfs geen verlichte ruit door een kaarsenvlam (wat op zich niet heel vreemd was, want het heksenuur moest zo langzamerhand al zijn aangebroken), maar er waren nette, met sneeuw bedekte tuintjes en het rook er alsof er pas nog haardvuren hadden gebrand. In de verte hoorde ze het onmiskenbare gemekker van een geit en een kat die daar miauwend op reageerde.

De mensen lagen gewoon te slapen, dacht ze. En zo hoorde het ook. Zij zou nu ook in bed liggen in een diepe slaap als ze niet was opgehaald voor dit bizarre nachtelijke tochtje.

En dat bracht haar bij een veel groter mysterie.

Waar was ze?

Het Aschenwald was het territorium van de Duisteren en het woudvolk. Ze had zich Kasteel Grabenstein altijd voorgesteld als een duister en onheilspellend gebouw ergens diep in het bos, een fort met smalle torens die hoger waren dan de oudste bomen. In geen van de verhalen was ooit gesproken over een meer… en ook niet over een stad.

De koets reed over de hoofdstraat van het stadje en langzaam doemde het kasteel opnieuw op in de verte. Het was een mooi gebouw, groot en statig, met een hele verzameling brede torens en hoge, smalle torentjes rondom een centrale burchttoren.

Pas toen de koets de laatste rij huizen achter zich liet en over een lange, smalle brug reed, besefte Serilda dat het kasteel niet aan de rand van de stad was gebouwd, maar op een eiland in het grote meer. Het inktzwarte water weerspiegelde de stenen muren die zich aftekenden in het maanlicht. De karrenwielen ratelden luid over de keienbrug en Serilda kreeg het koud toen ze haar nek strekte om de indrukwekkende uitkijktorens te zien die aan weerszijden van de bruggenschans stonden.

Ze reden over een houten ophaalbrug, onder een gebogen toegangspoort door een binnenplaats op. De dichte mist hing tegen de omliggende gebouwen aan zodat het kasteel niet in zijn geheel te zien was, maar slechts hier en daar iets van zichzelf toonde voor het weer verdween in de nevel. De koets bleef staan en er haastte zich iemand uit een van de stallen. Het was een jongen die misschien een paar jaar jonger was dan zij, en die een eenvoudige tuniek droeg en een warrige bos haar had.

Het duurde een ogenblik voordat het portier van de koets werd geopend en ze de koetsier weer zag. Hij deed een stap opzij en gebaarde dat Serilda hem moest volgen. Ze nam afscheid van de schedellantaarn, wat haar een vragende blik van de spookachtige koetsier opleverde. Ze klom zelf uit de koets en stapte op de keien, blij dat de koetsier haar niet nogmaals zijn hand aanbood. De jongen had de enorme dieren al losgemaakt en begeleidde ze naar hun stal.

Serilda vroeg zich af of de gigantische paarden die ze tijdens de Wilde Jacht had gezien ook hier ergens in stallen waren ondergebracht, en was vervolgens benieuwd welke andere wezens de Erlkönig hier nog meer zou hebben. Eigenlijk wilde ze dat wel vragen, maar de koetsier was al naar de centrale burchttoren gelopen. Huppelend volgde ze hem, nadat ze de staljongen in het voorbijgaan een dankbare glimlach schonk.

Hij dook ineen bij die blik en liet zijn hoofd hangen. Ze zag een hele reeks blauwe plekken in zijn nek zitten die verdwenen in de kraag van zijn tuniek.

Serilda’s voeten struikelden bijna en ze voelde haar hart verkrampen. Waren dat blauwe plekken die hij hier als geest had opgelopen doordat hij de Duisteren moest dienen? Of waren het nog plekken van voor die tijd? Misschien wel zijn doodsoorzaak? Ze zag verder niets aan hem wat zijn dood kon verklaren.

Een geschrokken kreet trok Serilda’s aandacht naar de andere kant van de binnenplaats.

Haar ogen werden groot. In eerste instantie doordat ze een soort hondenhok met ijzeren tralies zag en het stel brandende hellehonden dat daarin aan een paal in het midden vastgebonden zat.

En niet veel later doordat ze ontdekte dat een van die honden was losgebroken. En op haar afstormde. Met vlammende ogen. En brandende, opgetrokken lippen waardoor hij zijn vlijmscherpe tanden liet zien.

Serilda schreeuwde het uit en draaide zich om. Ze holde terug naar het geopende valhek en de ophaalbrug, maar wist dat dit beest haar te snel af zou zijn.

Toen ze voorbij de koets sprintte, veranderde ze van richting en hees ze zich aan een van de karrenwielen omhoog. Ze pakte een van de spijlen van de ribbenkast en wat mogelijk ooit een stuk ruggengraat was geweest en klom boven op het dak van de koets. Ze had haar been net opgetrokken toen ze een harde klap hoorde en een vlaag hete lucht van het beest af voelde komen.

Op handen en knieën krabbelde ze heen en weer. Onder haar liep de hond ook heen en weer, zonder haar een moment uit zijn vurige ogen te verliezen. Hij sperde zijn neusgaten open van honger. De ketting waarmee hij aan de paal vast had moeten zitten, rinkelde luid achter hem aan over de keien.

In de verte hoorde ze iemand bevelen roepen. Hier komen. Laat haar met rust. Los.

De hond negeerde al die kreten en steigerde op zijn achterpoten om met zijn voorpoten tegen de koetsdeur aan te beuken.

Ze kromp ineen. Het dier was reusachtig. Als het een sprong zou wagen…

Een luide klap onderbrak haar gedachten.

De hond jankte en schokte, en staakte de aanval.

Serilda snakte naar adem, ze had er even voor nodig om de lange schacht van de pijl op te merken met de glanzende zwarte veren aan het uiteinde. De pijl had een van de ogen van de hond doorboord en stak aan de andere kant van zijn kop uit zijn kaak. Zwarte rook sijpelde uit de wond en de vlammen onder de ruige vacht doofden geleidelijk.

De hond viel op zijn zij en zijn poten trilden en schokten nog even toen hij zijn laatste adem uitblies.

Duizelig van al het bloed dat naar haar hoofd stroomde, wendde Serilda haar blik af. De Erlkönig stond op de trappen van de burchttoren, gekleed in dezelfde nette leren kleding als eerder. Zijn zwarte haar viel losjes over zijn schouders. Aan zijn zij droeg hij een gigantische kruisboog.

Hij negeerde Serilda en richtte zijn haviksogen op de vrouw die tussen de hondenkooi en de koets in stond. Ze had de opmerkelijke elegantie van een Duistere, maar haar kleding was vrij praktisch en ze droeg leren banden rond haar armen en benen.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij op een toon die je deed denken dat hij hier uiterst rustig onder bleef. Serilda geloofde het geen seconde.

De vrouw maakte een haastige buiging naar hem. ‘Ik was de honden aan het voorbereiden op de Jacht, Uwe Duisterheid. Het hek van de hondenkooi was open en ik denk dat iemand de ketting heeft doorgeknipt. Ik stond er met mijn rug naartoe. Ik besefte pas wat er gebeurde toen het beest zich had bevrijd en…’ Haar ogen gleden even naar Serilda, die nog steeds op het dak van de koets stond, en vervolgens omlaag naar het lichaam van de hond. ‘Ik neem de volle verantwoordelijkheid op me, mijn heer.’

‘Waarom?’ vroeg de Erlkönig lijzig. ‘Heb jij de ketting doorgeknipt?’

‘Nee, natuurlijk niet, mijn heer. Maar ik draag de zorg voor de honden.’

De koning bromde. ‘Waarom reageerde hij niet op mijn bevelen?’

‘Hij was nog maar een pup, nog niet klaar met zijn training. Maar niemand krijgt iets te eten tot na de Jacht, dus hij… hij had honger.’

Serilda’s ogen plopten bijna uit haar hoofd toen ze nogmaals naar het beest keek. Uitgestrekt zou zijn lichaam ongeveer even lang zijn als zijzelf! Het vuur in zijn lijf was gedoofd, en er rustte een hoop zwarte vacht op de ribben. Hij had tanden die haar sterk genoeg leken om een menselijke schedel te verbrijzelen. Ze zag nu wel dat hij kleiner was dan de honden die ze tijdens de Jacht had gezien, maar dan nog. Dít was maar een pup?

Dat was geen erg geruststellende gedachte.

‘Maak je werk af,’ beval de koning, ‘en ruim dit karkas op.’ Hij zwaaide de kruisboog naar achteren op zijn rug en liep verder de trap af. Eventjes bleef hij staan voor de vrouw die waarschijnlijk de hondenopziener was. ‘Jij bent niet verantwoordelijk voor dit incident,’ zei hij tegen de bovenkant van haar gebogen hoofd. ‘Dit kan alleen de poltergeist hebben gedaan.’

Zijn lip trok iets op, alsof het woord een bittere nasmaak achterliet.

‘Dank u, Uwe Duisterheid,’ zei de vrouw zacht. ‘Ik zal ervoor zorgen dat het niet nogmaals gebeurt.’

De Erlkönig liep over de binnenplaats tot hij bij een van de karrenwielen van de koets stond en keek omhoog naar Serilda. Wetende hoe onverstandig het zou zijn om op deze plek een reverence te maken, glimlachte ze slechts naar hem. ‘Is het hier altijd zo’n drukke bedoening?’

‘Niet altijd,’ antwoordde de Erlkönig op afgemeten toon. Hij kwam dichterbij staan en nam de schaduwen met zich mee. Serilda’s instinct zei haar ineen te duiken, ook al torende ze op het dak van de koets ver boven hem uit. ‘De honden krijgen zelden mensenvlees te eten. Het is begrijpelijk dat deze nogal opgewonden raakte bij het idee.’

Haar wenkbrauwen schoten omhoog. Ze wilde geloven dat het een geintje was, maar ze was er niet zeker van dat de Duisteren wisten wat grappen waren.

‘Uwe Maj… Uwe Duisterheid,’ zei ze met slechts een lichte trilling in haar stem. ‘Het is me een enorme eer om me weer in uw aanwezigheid te bevinden. Ik had nooit gedacht dat ik zou worden gesommeerd om naar Kasteel Grabenstein te komen door niemand minder dan de koning der elfen.’

Ze zag een spiertje trekken in zijn mondhoek. Zijn lippen waren aantrekkelijk, zo in het maanlicht hadden ze de paarse kleur van een verse blauwe plek of een geplette bosbes. Vreemd genoeg liep Serilda bij die gedachte het water in de mond.

‘Dus je weet wel degelijk wie ik ben,’ zei hij bijna spottend. ‘Dat vroeg ik me nog af.’ Zijn blik schoot pijlsnel over het plein. Naar de stallen, de hondenkooi, de onheilspellende muren. ‘Je vergist je. Dit is niet Kasteel Grabenstein. Mijn woonplaats wordt getergd door herinneringen die ik niet langer wil herbeleven, dus breng ik daar weinig tijd door. In plaats daarvan heb ik Adalheid aangenomen als mijn thuis en veilige haven.’ Hij glimlachte om een soort binnenpretje en keek Serilda weer aan. ‘De koninklijke familie maakte er toch geen gebruik meer van.’

Adalheid. Die naam kwam haar bekend voor, maar Serilda kon hem niet meteen plaatsen.

Net zoals ze niet meteen begreep over welke koninklijke familie hij het had. Märchenfeld en het Aschenwald lagen in de meest noordelijke regio van het koninkrijk Tulvask, dat tegenwoordig werd bestuurd door koningin Agnette II en het Huis Rosenstadt. Maar, voor zover Serilda had begrepen, was dat een relatie die gebaseerd was op willekeurige strepen op een kaart, hier en daar wat belastingen en zo af en toe een handelsroute die werd aangelegd of onderhouden, plus de belofte van militaire assistentie indien nodig, en dat was het nooit. Het gebied was namelijk goed genoeg beschermd door aan de ene kant de torenhoge basaltkliffen, die steil afliepen naar een zeer verraderlijke zee, en aan de andere kant het Rückgrat-gebergte. De hoofdstad Verene lag zo ver naar het zuiden dat ze helemaal niemand kende die daar ooit was geweest, en ze kon zich ook niet herinneren dat er ooit iemand van het koninklijk huis naar hun deel van het koninkrijk was afgereisd. Mensen spraken over de koninklijke familie en hun wetten alsof ze andermans probleem vormden, niet iets met directe gevolgen voor hun eigen dagelijks leven. Sommige mensen in het dorp dachten zelfs dat de regering hen graag met rust liet uit angst voor ruzie met de daadwerkelijke heersers van het noorden: de Erlkönig en zijn Duisteren, die aan niemand verantwoording aflegden wanneer ze achter de sluier vandaan tevoorschijn kwamen, en Grootmoeder Struik en het woudvolk, die zich nooit zouden onderwerpen aan heerschappij door de mensen.

‘Ik vermoed,’ zei Serilda, ‘dat er vrij weinig weerstand zal zijn wanneer u een kasteel als dit opeist. Of wat u dan ook maar wilt.’

‘Dat is zeker waar,’ zei de Erlkönig, en hij gebaarde naar de bok voor op de koets. ‘Je mag nu weer naar beneden komen.’

Ze keek even naar de hondenkooi. De andere honden keken gulzig naar haar en trokken hard aan hun kettingen. Maar die leken het te houden en de kooi zat nu stevig op slot.

Ze merkte nu pas dat ze toeschouwers hadden. Meer geesten met sliertige randjes, alsof ze konden opgaan in het niets zodra ze uit het maanlicht verdwenen.

De Duisteren vond ze een stuk angstaanjagender. In tegenstelling tot de geesten, waren die even stevig en solide als zij. Ze leken net elfen, met een huid die glinsterde in zilver-, brons- en goudtinten. Alles aan hen was scherp en afgetekend. Hun jukbeenderen, de stand van hun schouders, hun vingernagels. Zij vormden de oorspronkelijke hofhouding van de elfenkoning en waren al sinds het Voorheen bij hem, al sinds ze de eerste keer uit Verlohren waren ontsnapt. Zij keken nu met een scherpe blik in hun kwaadaardige ogen toe.

Er waren ook andere wezens. Sommige zo groot als katten, met zwarte klauwen aan hun vingers en kleine, puntige hoorns op hun kop. Andere waren zo groot als Serilda’s hand en hadden vleermuisachtige vleugels en een saffierblauwe huid. Sommige hadden menselijk kunnen zijn als ze geen schubben op hun huid hadden gehad, of er geen druipend zeewier uit hun kop groeide. Goblins, kobolden, feeën, nixen. Het waren er zoveel, ze kende niet eens alle benamingen.

De koning schraapte zijn keel. ‘Neem gerust alle tijd. Ik geniet er altijd zo van wanneer mensenkinderen op me neerkijken.’

Met een frons richtte ze zich tot hem. ‘Ik ben achttien.’

‘Precies.’

Ze trok een gezicht, maar hij negeerde het.

Serilda klom zo waardig als ze kon van het dak op de bok en nam de hand van de koning aan om van de koets af te stappen. Ze probeerde zich meer te concentreren op haar trillende benen die stevig onder haar moesten blijven, en niet op het gevoel van doodsangst dat bij zijn aanraking langs haar arm omhoogkroop.

‘Maak alles gereed voor de Jacht!’ bulderde de koning terwijl hij haar meenam naar de burchttoren. ‘Deze sterveling en ik hebben wat zaken te bespreken. Ik wil dat de honden en paarden klaarstaan zodra wij dit hebben afgerond.’

Hoofdstuk 9

Aan weerszijden van de ingang naar de toren stonden twee reusachtige bronzen beelden van jachthonden, zo levensecht dat Serilda iets ineendook toen ze erlangs liep. Ze verdween in de schaduwen van de toren en moest haar tempo opschroeven om de lange passen van de koning bij te houden. Ze wilde het liefst blijven staan om alles te bewonderen – de gigantische, oeroude houten deuren met de metalen scharnieren en ruw gebeitelde grendels. De kroonluchters die waren vervaardigd uit ijzer, stukken gewei en beenderen. Stenen zuilen waar gedetailleerde versieringen in gehakt waren van doornstruiken en rozenbottels.

Ze kwamen een grote ontvangsthal binnen, met twee brede trappen die met een halve draai naar de volgende verdieping leidden en een stel deuren die toegang boden tot tegenoverliggende gangen links en rechts van Serilda, maar de koning liep verder, onder een gebogen deuropening door naar de grote zaal, die aan alle kanten verlicht werd door brandende kaarsen. Ze hingen in haken aan de muren, stonden in enorme kandelaars in de hoeken en aan de zichtbare daksparren hingen nog veel meer kroonluchters, sommige zelfs ter grootte van de koets die haar hiernaartoe had gebracht. Dikke kleden en dierenhuiden bedekten de vloer. Wandtapijten versierden de muren, maar deden weinig om de ruimte meer tot leven te wekken. De zaal was even griezelig als majesteitelijk.

De inrichting deed haar denken aan een jachtverblijf, met een indrukwekkende collectie opgezette dieren overal. Er hingen koppen aan de muren en in de hoeken waren opgezette wezens die eruitzagen alsof ze je elk moment konden bespringen. Van een kleine basilisk tot een gigantisch wild zwijn, van een draak zonder vleugels tot een serpent met edelsteenogen. Er waren beesten met kromme hoorns, stevige schilden en veel te veel koppen. Serilda voelde afschuw en toch ook fascinatie. Dit waren levende nachtmerries. Nee, niet lévend in die zin – ze waren overduidelijk dood. Maar ze vond het best opwindend om te ontdekken dat ze ooit mogelijk echt hadden bestaan, de wetenschap dat zoveel van de verhalen die ze in al die jaren had bedacht misschien toch ergens geworteld waren in de werkelijkheid.

Tegelijkertijd maakte het haar een beetje misselijk om zulke glorieuze wezens hier zo levenloos aan te treffen, opgezet als een stel rekwisieten.

Zelfs het vuur dat knetterde in de centrale haard, die zo groot was dat Serilda erin had kunnen staan zonder het rookkanaal aan te raken, deed er weinig aan om de kou uit de lucht te verdrijven. Ze zou het liefst wat dichter bij dat vuur gaan staan, al was het maar even – haar instinct verlangde naar die knusse warmte – maar toen viel haar blik op het kolossale wezen dat boven de schoorsteen was opgehangen.

Ze verstijfde en kon haar ogen er niet meer van afhouden.

Het was een slangachtige, met twee kammen van kleine, puntige doorns op zijn voorhoofd en naaldachtige tanden die in meerdere rijen in zijn uitstekende bek aanwezig waren. Smalle groene ogen werden omringd door iets wat leek op grijze parels die in de huid waren ingelegd. Midden op het voorhoofd glinsterde een enkele rode steen, een soort mengeling tussen een opvallende versiering en een oplettend derde oog. Een pijl met de zwarte veren er nog aan stak uit een van de vleermuisachtige vleugels, maar was zo klein dat het onmogelijk de genadeslag had toegebracht. Sterker nog, het beest leek niet eens echt dood. Het was zodanig opgezet en opgehangen dat het leek alsof het elk moment van de schoorsteen af kon springen om Serilda tussen zijn kaken te klemmen. Ze ging iets dichterbij kijken en vroeg zich af of ze zich die warme adem en dat snorrende keelgeluid dat uit de bek van het dier dreunde inbeeldde of niet.

‘Is dat een…’ begon ze, maar er kwam verder niets. ‘Wat ís het?’

‘Een rubinrot-wyvern,’ klonk het vlak achter haar. Ze maakte een sprongetje van schrik en draaide zich om. Ze had niet gemerkt dat de koetsier achter hen aan naar binnen was gekomen. Hij stond heel kalm op een paar passen afstand met zijn handen ineengeslagen achter zijn rug. Hij leek zich blijkbaar niet te storen aan het bloed dat zelfs nu nog uit zijn doorboorde oogkas droop. ‘Zeer zeldzaam. Zijne Duisterheid is naar Lysreich gereisd om erop te kunnen jagen.’

‘Lysreich?’ zei Serilda verbaasd. Ze dacht aan de kaart op de muur van het klaslokaal. Lysreich was aan de andere kant van het water, heel ver naar het westen. ‘Reist hij vaker zo ver om te… jagen?’

‘Als de prooi die moeite waard is,’ klonk het vage antwoord. Hij keek om naar de deur waardoor de koning al was verdwenen. ‘Ik zou je adviseren om hem bij te houden. Zijn kalme uitstraling kan misleidend zijn.’

‘Juist, ja. Excuses.’ Serilda haastte zich achter de koning aan. De volgende zaal zou misschien wel een zitkamer of spelletjeskamer kunnen zijn. Het deelde de enorme haard met de grote zaal en de vlammen wierpen een oranje gloed op een verzameling prachtig gestoffeerde stoelen en leunstoelen. De koning was nergens te bekennen.

Ze liep verder. Door de volgende deur, een eetzaal binnen. Daar stond de koning aan het hoofd van een belachelijk lange tafel. Hij had zijn armen over elkaar geslagen en er fonkelde iets dreigends in zijn kille ogen.

‘Ongelooflijk,’ zei Serilda, die gokte dat er met gemak honderd gasten konden aanschuiven aan deze oneindig lijkende tafel. ‘Hoe oud was de boom die zijn leven heeft gegeven om dit te maken?’

‘Niet zo oud als ik, kan ik je verzekeren.’ De koning klonk ontevreden, en Serilda voelde zich terechtgewezen. En, heel eventjes, angstig. Niet dat ze nou zo zorgeloos was geweest sinds het moment dat er een geest voor haar deur had gestaan, maar in de toon van de koning lag een nauwelijks verhulde waarschuwing waardoor ze iets rechter op ging staan. Ze moest nu toegeven wat ze de hele nacht al had geprobeerd te negeren.

De Erlkönig stond niet bekend om zijn vriendelijke karakter.

‘Kom dichterbij,’ zei hij.

Serilda probeerde haar zenuwen te verbergen toen ze naar hem toe liep. Ze keek ondertussen naar de muren, waar kleurige wandtapijten hingen. Ook hierop was de jacht het hoofdthema en ze zag taferelen waarop hellehonden snauwend om een angstige eenhoorn heen stonden of een hele groep jagers die een gevleugelde leeuw in het nauw dreven.

Hoe verder ze liep, hoe gruwelijker de taferelen werden. Dood. Bloed. Doodsangst en pijn op het gezicht van de prooi – in fel contrast tot het plezier in de ogen van de jagers.

Serilda huiverde en keek toen naar de koning.

Hij hield haar nauwlettend in de gaten, al kon ze geen enkele emotie van zijn gezicht aflezen. ‘Ik ga ervan uit dat je begrijpt waarom ik je heb laten ophalen.’

Haar hart sloeg een slag over. ‘Ik stelde me zo voor dat u me heel erg charmant vond.’

‘Vinden mensen jou erg charmant?’

Hij stelde de vraag met oprechte nieuwsgierigheid, maar op Serilda kwam het toch over als een belediging. ‘Sommige wel. Kinderen, meestal.’

‘Kinderen hebben een afgrijselijke smaak.’

Serilda beet op haar wang. ‘Wat sommige dingen betreft, zeker. Maar ik kan hun complete gebrek aan vooringenomenheid wel waarderen.’

De koning deed een stap naar voren en tilde zonder enige waarschuwing zijn hand op om haar kin vast te pakken. Hij duwde haar gezicht omhoog. Haar adem stokte toen ze staarde in die ogen met de kleur van een bewolkte hemel vlak voor een onweersbui, omringd door wimpers zo dik als dennennaalden. Terwijl ze tijdelijk betoverd leek door zijn onnatuurlijke schoonheid, bleef hij haar bestuderen zonder enige blijk van warmte. Hij keek berekenend, met een lichte hint van nieuwsgierigheid.

Hij bleef haar zo lang inspecteren dat ze sneller begon te ademen van ongemak, en er een paar druppels koud zweet in haar nek parelden. Zijn blik bleef op haar ogen rusten. Hij vond ze intrigerend, maar niet meteen fascinerend. De meeste mensen keken stiekem naar haar op om een glimp van haar gezicht en haar ogen op te vangen en waren zowel benieuwd als bang. De koning staarde haar openlijk aan.

Niet zozeer vol walging, maar…

Tja. Ze had geen idee wat hij er precies bij dacht.

Uiteindelijk liet hij haar los en hij knikte naar de eettafel. ‘Mijn hof gebruikt hier vaak de maaltijd na een lange jacht,’ zei hij. ‘Ik zie deze eetzaal als een heilige ruimte, waar het brood wordt gedeeld, wijn wordt genuttigd en een heildronk wordt uitgebracht. Een zaal waar gefeest en gegeten wordt.’ Hij wachtte even en maakte een groots gebaar naar de wandtapijten. ‘In die hoedanigheid is dit een van mijn favoriete ruimtes om onze grootse overwinningen met anderen te delen. Elke overwinning is een ware schat. Een aandenken dat de weken misschien lang duren, maar dat er altijd weer een vollemaan komt om ons op voor te bereiden. Spoedig zullen we er weer op uit trekken. Ik geloof dat dat de moraal op peil houdt.’

Hij keerde Serilda de rug toe en liep naar een lange buffetkast die tegen de muur stond. Tinnen bekers stonden aan de ene kant opgestapeld, borden en schalen aan de andere kant, klaar voor de eerstvolgende maaltijd. Aan een plaque aan de muur hing een opgezette vogel met lange poten en een smalle snavel. Hij deed Serilda denken aan een kraanvogel of reiger, maar zijn vleugels, die gespreid waren opgehangen alsof hij elk moment kon wegvliegen, hadden lichtgevend gele en oranje veren met een kobaltblauw uiteinde. Eerst dacht Serilda dat het een speling was van het haardvuur, maar hoe meer ze ernaar staarde, hoe meer ze ervan overtuigd raakte dat de veren zelf gloeiden.

‘Dit is een hercinia,’ zei de koning. ‘Ze leven in het meest westelijke deel van het Aschenwald. Het is een van de vele woudwezens die onder bescherming van Grootmoeder Struik en haar meisjes zou staan.’

Serilda bleef roerloos staan toen hij sprak over de mosmeisjes en Grootmoeder Struik.

‘Ik ben nogal gesteld op deze toevoeging aan mijn collectie. Best mooi, vind je niet?’

‘Ja, prachtig,’ zei Serilda, ook al voelde haar tong zwaar in haar mond.

‘Maar je ziet dat hij eigenlijk niet echt past aan deze muur.’ Hij deed een stap naar achteren en keek afkeurend naar de ruimte. ‘Ik ben al geruime tijd op zoek naar iets wat ik als versiering aan weerskanten van de vogel kan ophangen. Stel je voor hoe verrukt ik was toen mijn honden tijdens de afgelopen vollemaan het spoor vonden van niet één, maar twee mosmeisjes. Kun je het je voorstellen? Die knappe kopjes, de vosachtige puntoortjes en die groene bladerenkroon? Hier eentje en daar eentje.’ Hij gebaarde naar de plekken links en rechts van de vogelvleugels. ‘Dan kunnen ze voor altijd en eeuwig toekijken terwijl wij ons tegoed doen aan de dieren die zij moeten beschermen.’ Hij keek opzij naar Serilda. ‘Ik hou wel van een zweempje ironie.’

Haar maag draaide zich bijna om en het kostte haar enorm veel moeite om niet te laten merken hoe walgelijk ze dat idee vond. Mosmeisjes waren geen dieren. Ze waren geen beesten om op te jagen en te doden. Ze waren geen decorstukken.

‘Weet je wat ironie ook zo geniaal maakt?’ ging de koning verder. ‘Ze zet vaak anderen te kijk zonder dat die dat zelf doorhebben.’ Zijn toon werd grimmiger. ‘Ik heb veel tijd gehad om na te denken over onze vorige ontmoeting, en hoe dom je me zult vinden.’

Serilda zette grote ogen op. ‘Nee. Dat nooit.’

‘Je was zo overtuigend met dat verhaal over het goud en de zegening van de godheid. Pas nadat de maan weer was ondergegaan dacht ik: waarom zou een mensenmeisje, dat zo eenvoudig ten prooi kan vallen aan de vorst, stro rapen in de sneeuw zonder ook maar een paar handschoenen aan te trekken die haar tere vingers kunnen beschermen?’ Hij pakte Serilda’s handen vast en ze voelde haar hart in haar keel kloppen. Zijn stem werd nu ijzig. ‘Ik weet niet welke magie je die avond hebt gebruikt, maar dergelijke spot vind ik onvergeeflijk.’ Zijn greep werd steviger. Ze moest een angstkreetje inslikken. Ze zag een van de elegante wenkbrauwen omhoogkruipen en merkte dat de Erlkönig ergens wel genoot van dit moment. Om haar te zien wurmen. Zijn prooi, in een hoekje gedreven. Heel even leek het alsof er een glimlach zou volgen. Maar dat was het niet, het was meer een wrede, triomfantelijke grimas die zijn lippen uiteindelijk liet opkrullen. ‘Maar ik geloof in eerlijke kansen. Dus… een test. Je hebt tot een uur voor zonsopgang om die te voltooien.’

‘Een test?’ fluisterde ze. ‘Wat voor test?’

‘Niets wat je niet met gemak kunt klaarspelen,’ zei hij. ‘Tenzij… je hebt gelogen.’

De moed zonk haar in de schoenen.

‘En als je hebt gelogen,’ ging hij verder, en hij boog zijn hoofd naar voren, dichter naar haar toe, ‘dan heb je me die avond ook van mijn prooi afgehouden, een misdaad die ik even onvergeeflijk vind. In dat geval zal het jouw hoofd zijn dat aan mijn schoorsteenmantel zal prijken. Manfred…’ Hij keek naar de koetsier. ‘Heeft ze familie?’

‘Een vader, neem ik aan,’ antwoordde hij.

‘Mooi. Dan zal ik zijn hoofd ook nemen. Ik hou wel van een beetje symmetrie.’

‘Wacht,’ riep Serilda uit. ‘Mijn heer, alstublieft, ik…’

‘Voor jouw en zijn lot,’ onderbrak de Erlkönig haar, ‘hoop ik ten zeerste dat je de waarheid hebt gesproken.’ Hij tilde haar hand op en plantte een kus op de binnenkant van haar pols. Het voelde zo koud dat haar huid ervan brandde. ‘Als je me dan nu wilt excuseren, ik heb een jacht te leiden.’ Hij keek naar de koetsier. ‘Breng haar naar de kerkers.’

Hoofdstuk 10

De betekenis van wat de koning haar zei was nog nauwelijks tot Serilda doorgedrongen, maar de koetsier had haar elleboog al vast en trok haar mee uit de eetzaal.

‘Wacht! De kerkers?’ riep ze uit. ‘Dat kan hij niet menen!’

‘Niet? Zijne Duisterheid heeft niet veel op met genade,’ zei de geest, wiens grip op haar arm pijnlijk stevig bleef. Hij trok haar mee door een smalle gang en bleef staan bij een deuropening naar een steile trap. Hij keek haar aan. ‘Loop je zelf naar beneden, of moet ik je de hele weg achter me aan sleuren? Ik zal je waarschuwen: deze trap kan gevaarlijk zijn.’

Serilda’s schouders zakten omlaag en ze keek naar de wenteltrap die al snel uit het zicht verdween. Haar hoofd tolde nog van alles wat de Erlkönig tegen haar had gezegd. Haar hoofd. Dat van haar vader. Een test. De kerkers.

Ze schommelde even duizelig en zou zijn gevallen als de geest haar niet nog steviger had vastgegrepen.

‘Ik kan wel zelf lopen,’ fluisterde ze.

‘Heel overtuigend,’ zei de koetsier, maar hij liet haar los. Hij pakte een fakkel uit een van de muurhaken en liep voor haar uit de trap af.

Serilda aarzelde en keek nog even achter zich de gang in. Ze wist vrij zeker dat ze de terugweg door het kasteel naar de uitgang wel zou kunnen vinden, en er was verder niemand te zien. Zou ze kans zien om weg te komen?

‘Vergeet niet van wie dit kasteel is,’ zei de geest. ‘Als je vlucht, zal hij er des te meer van genieten om je op te jagen.’

Serilda slikte en keek weer voor zich. Haar angst voelde als een grote kei in haar binnenste, maar toen de geest de trap verder afdaalde, liep ze achter hem aan. Ze drukte een hand tegen de muur om haar evenwicht te bewaren op de steile, smalle treden en voelde zich weer draaierig worden.

Het ging omlaag en omlaag.

En nog verder naar beneden.

Ze moesten zich nu ondergronds bevinden, ergens midden in de eeuwenoude fundamenten van het kasteel. Misschien zelfs onder het wateroppervlak.

Ze bereikten de keldervloer en liepen door een geopend traliehek. Serilda huiverde toen ze een rij zware, houten deuren in de muur rechts van haar ontdekte. Stuk voor stuk waren ze verstevigd met ijzer.

Celdeuren. Serilda strekte haar nek om door de smalle openingen naar binnen te gluren. Ze ving een glimp op van handboeien en kettingen die aan het plafond waren bevestigd, maar ze zag niet genoeg om te weten of er gevangenen in vastgebonden zaten of niet. Ze probeerde zich maar niet af te vragen of dit lot haar te wachten stond. Ze hoorde geen gekreun, geen gejammer of andere geluiden die ze zou verwachten van gevangenen die werden gemarteld en uitgehongerd. Misschien waren de cellen wel leeg. Of waren de gevangenen allang dood. De enige ‘gevangenen’ die de Erlkönig in al die verhalen had, waren de kinderen die hij aan Perchta had geschonken, al zou hij die niet in de kerkers hebben gegooid. O, en de verloren zielen die achter de Wilde Jacht aan trokken tijdens de chaotische nachtelijke ritjes, al werden die nog het vaakst voor dood achtergelaten naast de wegen, en niet mee terug genomen naar zijn kasteel.

Ze had nog nooit ook maar een gerucht gehoord dat de Erlkönig mensen in kerkers opsloot.

Maar wellicht waren die geruchten er niet, omdat niemand het lang genoeg overleefde om die te verspreiden.

‘Hou op,’ fluisterde ze streng tegen zichzelf.

De koetsier keek naar haar om.

‘Pardon,’ mompelde ze. ‘Dat was niet tegen jou.’

Een klein dier trok haar aandacht toen het langs de gangmuur stoof en vervolgens in een klein gat in de mortel verdween. Een rat.

Gezellig.

En opeens was er iets vreemds. Een nieuwe geur kwam haar tegemoet en wikkelde zich om haar heen. De geur was zoet en bekend en heel onverwacht in deze bedompte omgeving.

‘Hier.’ De geest bleef staan en wees naar een geopende celdeur.

Serilda aarzelde. Dit was het dan. Ze zou een gevangene zijn van de Erlkönig en worden opgesloten in een afgrijselijke, muffe cel. Waar ze zou verhongeren en wegkwijnen tot er niets van haar over was. Op z’n minst zou ze hier vastzitten tot de volgende ochtend, wanneer hij besloot haar hoofd af te hakken en het op te hangen in zijn eetzaal. Ze vroeg zich af of ze daarmee zelf ook een geest zou worden die voorgoed door deze koude, schemerdonkere gangen moest dwalen. Misschien was de koning daar wel op uit. Misschien zocht hij een nieuwe dienaar voor zijn dodenentourage.

Ze keek naar de geest met de beitel in zijn oog. Kon ze met hem vechten? Kon ze hem de cel in duwen en de deur vergrendelen, en zich ergens verborgen houden tot ze een kans zag om te ontsnappen?

De geest beantwoordde haar blik en glimlachte langzaam. ‘Ik ben al dood.’

‘Ik overwoog heus niet om je te vermoorden.’

‘Je bent een vreselijk slechte leugenaar.’

Ze trok haar neus op.

‘Toe dan. Dit is tijdverspilling.’

‘Jullie zijn zo ongeduldig allemaal,’ bromde ze terwijl ze langs hem liep. ‘Jullie hebben toch een eeuwigheid de tijd?’

‘Ja,’ zei hij. ‘En jij hebt tot een uur voor zonsopkomst.’

Serilda liep de cel in en zette zich schrap voor het onvermijdelijke geluid van de klap van de deur en het tralieraampje dat werd gesloten. Ze had bloedvlekken verwacht aan de muren, kettingen aan het plafond en ratten die wegstoven naar de hoeken van de cel.

Maar in plaats daarvan zag ze… stro.

Niet een net bundeltje strohalmen, maar een slordige hoop. Het was met gemak een hele karrenvracht. Hier kwam ook die zoete geur vandaan die haar deed denken aan het oogstseizoen, wanneer het hele dorp aan het einde van de herfst meehielp op het land.

In de verste hoek van de cel stond een spinnewiel, omringd door stapels lege spoelen.

Het was logisch. En toch ook weer niet.

De Erlkönig had haar hiernaartoe gehaald om goud te spinnen, omdat haar tong weer eens een keer een belachelijk verhaal had geweven dat alleen maar bedoeld was ter vermaak. Of, in dit geval, meer ter afleiding.

Hij gaf haar de kans om zich te bewijzen.

Een kans.

Maar bewijzen zou ze zich niet.

De hopeloosheid begon al langzaam toe te slaan toen de celdeur met een klap werd dichtgesmeten. Ze draaide zich om en maakte een sprongetje toen de grendel werd dichtgeschoven.

Voor het tralieraampje keek de geest haar met zijn goede oog aan. ‘Voor wat het waard is,’ zei hij bedachtzaam, ‘ik hoop zowaar dat je hierin slaagt.’

Hij trok de houten schuif dicht, zodat ze echt helemaal opgesloten zat.

Serilda staarde naar de deur en hoorde zijn voetstappen steeds zachter worden. Ze werd draaierig van de snelheid waarmee haar hele leven was ingestort.

Ze had haar vader gezegd dat alles wel goed zou komen.

Ze had hem een afscheidskus gegeven alsof het allemaal niets voorstelde.

‘Ik had hem langer moeten vasthouden,’ fluisterde ze in de stilte.

Ze draaide zich om en bekeek de cel eens goed. Ze zou twee van haar bedden van thuis kunnen neerzetten, naast elkaar. En zelfs zonder op haar tenen te staan, kon ze het plafond met gemak aanraken. De cel leek des te kleiner door het spinnewiel en de spoelen die tegen de muur waren neergelegd.

Een tinnen kandelaar stond in de hoek bij de deur, ver genoeg van het stro af om geen brandgevaar te vormen. Ver genoeg om het spinnewiel een dansende schaduw te bezorgen die een monsterlijke vertoning gaf op de stenen muur, waarin beitelgroeven zichtbaar waren uit de tijd dat de cel uit het gesteente was gehakt. Serilda vond het erg zonde dat er een hele kaars zou opbranden, alleen maar voor haar, zodat ze deze absurde taak kon volbrengen. Kaarsen waren een kostbaar goed, waar je zuinig op moest zijn en die je moest bewaren om te gebruiken als het écht noodzakelijk was.

Haar maag knorde, en ze besefte nu pas dat ze de appel die haar vader haar had meegegeven in de koets had achtergelaten.

Bij die gedachte ontglipte haar een gesmoord, paniekerig lachje. Ze zou hier sterven.

Ze bestudeerde het stro en duwde met de neus van haar laars tegen een paar halmen die van de grote hoop af waren gevallen. Het stro was schoon. Het rook zoet en was droog. Ze had zich afgevraagd of de Erlkönig het misschien eerder die avond had laten oogsten, in het licht van de Hongermaan, omdat zij hem had gezegd dat stro dat bij vollemaan werd verzameld beter geschikt was voor haar werkzaamheden. Erg waarschijnlijk leek het haar niet. Stro dat kortgeleden was geoogst zou nu nog nat zijn van de sneeuw.

En bovendien geloofde de koning haar leugens helemaal niet. En terecht. Wat hij verlangde was niet mogelijk. Althans, zij zou het niet voor elkaar krijgen. Ze had wel verhalen gehoord over magische wezens die wonderbaarlijke dingen konden. Mensen die daadwerkelijk door Hulda waren gezegend. Die niet alleen goud konden spinnen, maar ook zilver en zijde en snoeren vol perfecte witte parels.

Maar de enige zegen die op haar rustte was uitgesproken door de godheid van leugens, en nu had haar vervloekte tong haar verdoemd.

Wat was ze dwaas geweest om ook maar een ogenblik te denken dat ze de Erlkönig had kunnen bedriegen en ermee weg zou komen. Uiteraard zou hij zich realiseren dat een eenvoudig dorpsmeisje niet over een dergelijke gave kon beschikken. Als zij van stro goud kon spinnen, zou haar vader toch niet meer zwoegen in een korenmolen? Dan had het schoolgebouw allang een nieuw strodak gekregen en was de fontein die in het midden van het plein van Märchenfeld stond al jaren geleden gerepareerd. Als zij goud kon spinnen van stro, zou ze er allang voor hebben gezorgd dat haar hele dorp daar profijt van had.

Maar over zulke magie beschikte ze niet. En dat wist de koning ook.

Haar hand gleed naar haar keel toen ze zich begon af te vragen hoe de koning het zou doen – met een zwaard? Met een bijl? – en daar gleden haar vingertoppen over de dunne ketting die ze nog om had. Ze haalde hem onder haar jurk vandaan en opende het medaillon. Ze draaide hem om zodat ze het gezichtje kon zien van het meisje dat erin was gestopt. Het kind keek met een plagende blik naar Serilda, alsof ze rondliep met een geheim dat er echt uit móést.

‘Het kan geen kwaad om het te proberen, toch?’ fluisterde ze.

De koning had haar de tijd gegeven tot een uur voor zonsopkomst. Het was nu al na middernacht. Hier in de onderbuik van het kasteel was de enige manier om de tijd bij te houden de snelheid waarmee de kaars opbrandde. De was die wegsmolt.

Het ging te langzaam.

Veel te snel.

Het deed er niet toe. Ze was toch geen type dat urenlang stil kon zitten, zwelgend in haar eigen ellende.

‘Als Hulda het kan, waarom ik dan niet?’ zei ze en ze pakte een handvol stro van de berg. Ze liep op het spinnewiel af alsof het om een slapende wyvern ging. Ze maakte haar reismantel los, vouwde hem netjes op en legde hem in de hoek van de cel. Ze haakte een enkel rond een poot van de kruk die was klaargezet en ging zitten.

De strohalmen waren ruw en de uiteinden kriebelden over haar onderarmen. Ze staarde ernaar en probeerde zich klosjes wol voor te stellen die ze al zo vaak bij moeder Weber had gekocht.

Het stro was heel anders dan de dikke, wollige strengen die ze gewend was, maar ze ademde diep in en zette de eerste lege spoel op de vlieger. Een hele poos keek ze van de lege spoel naar het handjevol stro. Meestal begon ze met een begindraad, zodat de wol gemakkelijker om de spoel heen zou wikkelen, maar ze had geen draad. Schouderophalend bond ze er een strohalm aan vast. De eerste brak, maar de tweede bleef zitten. En nu? Ze kon deze uiteinden niet in elkaar draaien om zo een langere draad te maken.

Of wel?

Ze draaide en draaide.

Het bleef zitten. Min of meer, dan.

‘Goed genoeg,’ mompelde ze, en ze leidde de begindraad door de haken en vervolgens door het spingat. De hele constructie was zo gammel als wat en kon elk moment breken als ze te hard trok of de zwak ineengedraaide strengen losliet.

Bang om ze los te laten leunde Serilda naar voren om een van de spaken van het wiel met haar neus omlaag te duwen, zodat het wiel langzaam in beweging kwam. ‘Daar gaan we dan,’ zei ze, en ze zette haar voet op de trapper.

Het stro werd uit haar vingers getrokken.

De zwakke verbinding liet los.

Serilda viel even stil en bromde in zichzelf.

Daarna probeerde ze het nog een keer.

Deze keer bracht ze het wiel iets eerder in beweging.

Maar ook dat hielp niet.

Bij de volgende poging besloot ze eerst een paar halmen aan elkaar te knopen.

‘Werk alsjeblieft mee,’ fluisterde ze zodra haar voet de trapper omlaagduwde. Het wiel draaide. Het stro wikkelde zich rond de spoel. ‘Goud. Alsjeblieft. Verander alsjeblieft in goud.’

Maar het eenvoudige, droge stro bleef eenvoudig, droog stro, hoe vaak ze het ook door het spingat voerde of om de spoel heen wikkelde.

Het duurde niet lang voor ze geen geknoopte halmen meer overhad, en het beetje dat zich rond de spoel had gewikkeld kwam los en brak zodra ze hem van de vlieger wilde halen.

‘Nee, nee, nee…’

Ze pakte een andere spoel en begon opnieuw.

Ze duwde en forceerde het stro de spoel op.

Haar voet drukte hard op de trapper.

‘Alsjeblieft,’ zei ze weer toen ze de volgende halm indraaide, en nog een. ‘Alsjeblieft.’ Haar stem brak en de tranen stroomden over haar wangen. Ze had niet eens geweten dat ze die inhield tot ze ze in één keer de vrije loop liet. Ze boog naar voren, greep het nutteloze stro in haar vuisten en snikte. Dat ene woord bleef op het puntje van haar tong liggen en ze fluisterde het steeds weer, ook al was het gericht aan de celmuren en de afgesloten deur en dit afschuwelijke kasteel vol afschuwelijke geesten en demonen en monsters. ‘Alsjeblieft…’

‘Wat doe je dat arme spinnewiel aan?’

Serilda slaakte een gil en viel van haar kruk. Ze landde met een verschrikte kreun op de grond en knalde met een schouder tegen de stenen muur aan. Ze keek op, veegde de plukken haar opzij die voor haar gezicht waren gevallen en tegen haar vochtige wang plakten.

Boven op de berg stro zat een figuur met gekruiste benen ietwat nieuwsgierig naar haar te kijken.

Een man.

Of… een jongen. Een jongen die ongeveer zo oud was als zij, dacht ze, met koperkleurig haar dat in wilde plukken tot op zijn schouders viel en een gezicht vol vuil en sproeten. Hij had een eenvoudig linnen hemd aan dat er met die wijde mouwen ietwat ouderwets uitzag en dat hij losjes over een smaragdgroene broek heen droeg zonder het in te stoppen. Hij had geen schoenen, geen tuniek, geen jas en geen hoed aan. Het leek alsof hij zich al had omgekleed om naar bed te gaan, alleen zag hij er klaarwakker uit.

Ze keek langs hem naar de deur, die nog steeds dichtzat.

‘H-hoe ben je hier binnengekomen?’ stamelde ze terwijl ze zich van de grond duwde.

De jongen hield zijn hoofd scheef en zei, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was: ‘Met magie.’

Hoofdstuk 11

Ze knipperde met haar ogen.

Hij knipperde een paar keer terug en voegde eraan toe: ‘Ik ben heel erg machtig.’

Serilda fronste haar wenkbrauwen. Ze wist niet of hij het meende of niet. ‘Is dat zo?’

De jongen grijnsde bij wijze van antwoord. Het was de soort gezichtsuitdrukking waar geheimen achter schuilgingen – een scheve grijns, een lachje en kleine gouden vlekjes die oplichtten in zijn ogen. Hij stond op, veegde wat stukjes stro van zijn broek en keek om zich heen. Hij zag het spinnewiel, de krappe cel en het raampje met tralies ervoor in de deur. ‘Het is geen heel prettig onderkomen. De verlichting kan beter. En die stank ook. Moet dit soms een bed voorstellen?’ Hij duwde met een teen in de hoop stro.

‘We zitten in een kerker,’ zei Serilda behulpzaam.

De jongen keek haar spottend aan. Het was meer dan duidelijk waar ze waren.

Serilda voelde haar wangen warm worden. ‘In Kasteel Adalheid, om precies te zijn.’

‘Ik ben nog nooit eerder ontboden om naar een kerker te komen. Het zou niet mijn eerste keus zijn geweest.’

‘Ontboden?’

‘Ja, dat moet wel. Je bent een heks, nietwaar?’

Haar mond zakte open en terwijl ze hem aanstaarde, vroeg ze zich af of ze beledigd moest zijn of niet. In tegenstelling tot al die keren dat ze mevrouw Sauer een heks had genoemd, leek deze jongen het woord niet als een belediging te gebruiken. ‘Nee. Ik ben geen heks. En ik heb je ook niet ontboden. Ik zat hier alleen maar in tranen na te denken over mijn naderende noodlot, dat is alles.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat klinkt precies als iets wat een heks zou zeggen.’

Serilda snoof even en wreef in haar oog. Het was een lange nacht geweest, vol nieuwe dingen en verrassende wendingen, vol angst en onzekerheid, en nu een zeer ongewenste dreiging die haar leven ernstig zou bekorten. Haar gedachten waren wazig van uitputting.

‘Ik weet het niet. Wie weet heb ik je wel ontboden,’ gaf ze toe. ‘Het zou beslist niet het vreemdste zijn wat er deze nacht is voorgevallen. Maar in dat geval bied ik je mijn verontschuldigingen aan. Het was niet mijn bedoeling.’

Hij hurkte neer zodat ze elkaar in de ogen konden kijken en bestudeerde haar. Zijn donkere ogen weerspiegelden zijn argwaan. Een ogenblik later was die schaduw van wantrouwen verdwenen. Zijn gezicht nam weer die brede, plagende grijns aan. ‘Zijn alle stervelingen zo goedgelovig als jij?’

Ze keek hem verbijsterd aan. ‘Pardon?’

‘Ik maakte maar een grapje. Je hebt me niet ontboden. Dacht je echt dat je dat misschien wel had gedaan?’ Hij klakte met zijn tong. ‘Ja, je dacht het echt, ik zie het aan je. Hm, dat zegt ook wel iets over je eigenwaan, vind je niet?’

Haar mond bewoog, maar ze wist niet wat ze aan moest met de snelle veranderingen in zijn humeur. ‘Je houdt me voor de gek,’ stamelde ze uiteindelijk, en ze sprong overeind. ‘Ik heb nog maar een paar uur te leven en jij bent gekomen om me een beetje uit te lachen.’

‘Ah, kijk me niet zo aan,’ zei hij, en hij keek naar haar op. ‘Het was maar een plagerijtje. Je zag eruit alsof je wel iets te lachen kon gebruiken.’

‘En, lach ik?’ vroeg Serilda opeens kwaad, of misschien zelfs gegeneerd.

‘Nee,’ gaf de jongen toe. ‘Maar ik denk dat je wel had gelachen als je niet opgesloten had gezeten in een kerker, en, zoals je zelf al zei, niet zou sterven bij het aanbreken van de dag.’ Hij liet zijn hand door het stro gaan. Hij pakte een halm op, stond op en nam Serilda eens goed op. Hij nam er echt de tijd voor. Ze zag dat hij haar simpele jurk bestudeerde, haar modderige laarzen, haar bruine haar dat in twee vlechten tot aan haar middel reikte. Ze wist dat ze er vast slonzig uitzag na die huilbui, met een rode neus en vlekkerige wangen, maar ook dat het niet die kenmerken waren, maar de gouden wielen in haar ogen die de plotselinge flits van nieuwsgierigheid aanwakkerden.

Als Serilda ooit een onbekende jongen tegenkwam in het dorp of op de markt, dan deinsde ze vaak weg voor zijn dwalende blik. Ze draaide haar hoofd weg of sloeg haar blik neer zodat hij niet in haar ogen zou kunnen kijken. Ze deed haar best om de momenten te rekken waarin een jongen naar haar keek en zich afvroeg of ze misschien al een vriend had, of haar hart nog beschikbaar was en veroverd kon worden… voordat hij haar aankeek en de waarheid zag. Want dan krompen jongens altijd ineen en wuifden ze de kortstondige interesse even snel weg als ze was aangewaaid.

Maar Serilda maalde niet om deze jongen of wat hij van haar zou denken. Dat hij haar wanhoop zag als een spelletje maakte hem bijna even wreed als de koning die haar hier had laten opsluiten. Ze veegde met haar mouw langs haar neus, snufte en rechtte toen haar rug terwijl hij haar bleef aankijken.

‘Ik ben aan het heroverwegen,’ zei hij, ‘of je misschien niet toch een heks bent.’

Ze trok een wenkbrauw op. ‘Zullen we het even testen? Zal ik je in een pad veranderen, of liever in een kat?’

‘O, een pad, zonder twijfel,’ antwoordde hij zonder enige aarzeling. ‘Katten krijgen maar weinig aandacht. Maar een pad? Die kan voor allerlei problemen zorgen tijdens het komende feestmaal.’ Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Maar nee. Je bent geen heks.’

‘Je hebt er blijkbaar al een hoop ontmoet?’

‘Ik kan me niet voorstellen dat er een heks is die er zo zielig en hulpeloos bij zou zitten als jij net zat.’

‘Ik ben niet zielig,’ zei ze met opeengeklemde kaken. ‘En niet hulpeloos. Wie ben jij, eigenlijk? Als ik je niet heb ontboden, wat kom je dan doen?’

‘Ik ben graag op de hoogte van alles wat er hier in dit kasteel gebeurt. Gefeliciteerd. Je bent mijn aandacht waardig.’ Hij maakte een zwierig gebaar naar haar met de strohalm, alsof hij haar tot ridder sloeg.

‘Ik voel me gevleid,’ zei ze met een uitgestreken gezicht.

De jongen lachte en hield zijn handen omhoog in wat mogelijk een teken van overgave kon zijn. ‘Vooruit, dan. Je bent niet zielig en je bent niet hulpeloos. Ik zal al dat gehuil en gejammer en zo meer wel verkeerd hebben opgevat. Vergeef me.’ Zijn toon was veel te luchtig om het te laten klinken als een oprechte verontschuldiging, maar toch voelde Serilda haar woede wat afnemen. De jongen draaide zich om en keek de kleine ruimte onderzoekend rond. ‘Dus. De Erlkönig heeft een sterveling naar het kasteel gebracht en haar opgesloten. Met een berg stro en een spinnewiel. Het is niet moeilijk te raden wat hij van je wil.’

‘Inderdaad. Hij wil graag wat stromanden hebben om alle wol in te bewaren die dit spinnewiel zal opleveren. Volgens mij is hij van plan om te gaan breien.’

‘Hij kan wel een hobby gebruiken,’ zei de jongen. ‘Mensen ontvoeren en magische wezens afslachten is maar een paar eeuwen echt leuk, daarna wordt het algauw saai.’

Met enige tegenzin voelde ze haar mond optrekken tot een bijna-glimlach.

De jongen zag het gebeuren en grijnsde haar nog breder aan. Ze zag dat een van zijn hoektanden iets puntiger was dan de ander. ‘Hij wil dat je van dit stro goud spint.’

Ze zuchtte en de luchtige humor was weer vervlogen. ‘Ja. Dat wil hij.’

‘En waarom denkt hij dat je dat kunt?’

Serilda aarzelde even voor ze antwoordde: ‘Omdat ik hem dat gezegd heb.’

Een verbaasde uitdrukking gleed over zijn gezicht en zijn verrassing was oprecht. ‘En, kun je dat?’

‘Nee. Dat was een verhaal dat ik heb verzonnen om… Het is nogal ingewikkeld.’

‘Heb je gelogen tegen de Erlkönig?’

Ze knikte.

‘Recht in zijn gezicht?’

Weer knikte ze, en dat leverde haar meer op dan alleen nieuwsgierigheid. De jongen beloonde haar met een blik vol bewondering.

‘Alleen…’ voegde ze er haastig aan toe, ‘gelooft hij me niet echt. Op dat moment misschien wel, maar nu niet meer. Dit is een test. En als ik er niet in slaag, zal hij me doden.’

‘Ja, dat had ik gehoord. Ik heb jullie misschien een beetje afgeluisterd boven. Om eerlijk te zijn had ik verwacht je hierbeneden zwelgend in zelfmedelijden aan te treffen. Wat uiteraard ook zo was.’

‘Ik zwolg niet in zelfmedelijden!’

‘Ik heb mijn mening, jij de jouwe. Wat ik veel interessanter vind is dat je… het toch probéérde.’ Hij gebaarde naar het spinnewiel en de spoel waar afgebroken en aan elkaar geknoopte stukjes stro omheen zaten. ‘Dat had ik niet verwacht. Althans, niet van een meisje dat zo uitgesproken onheksachtig is.’

Serilda rolde met haar ogen. ‘Niet dat ik er veel aan had. Ik ben geen goudspinner. Ik kan dit niet.’ Er kwam een gedachte in haar op. ‘Maar jij… Jij beschikt over magie. Jij bent op een of andere manier hier binnengekomen. Kun je mij er dan ook uit halen?’

Ze wist dat die oplossing van tijdelijke aard zou zijn. De Erlkönig zou haar weer komen halen en de volgende keer zou hij zijn dreigementen doorzetten. En misschien richtte hij zijn pijlen dan niet alleen op haar, maar ook op haar vader. Of zelfs op heel Märchenfeld.

Kon ze dat risico nemen?

Aan de over elkaar geslagen armen en het schuddende hoofd van de jongen te zien, leek ze die afweging niet te hoeven maken. ‘Ik zei dat ik heel machtig ben, niet dat ik wonderen kan laten geschieden. Ik kan overal naartoe waar ik maar wil in dit kasteel, maar ik kan jou niet dwars door een massieve deur heen krijgen, en ik heb ook geen sleutel waarmee ik hem kan openen.’

Haar schouders zakten omlaag.

‘Kijk niet zo ontmoedigd,’ zei de jongen. ‘Je bent nog niet dood. Dat is een opmerkelijk voordeel dat je hebt ten opzichte van bijna alle anderen in dit kasteel.’

‘Dat noem ik niet heel geruststellend.’

‘Ik sta altijd klaar om anderen te helpen,’ zei hij met een grijns.

‘Dat betwijfel ik.’

Zijn ogen fonkelden even, maar stonden opeens heel ernstig. Hij leek een lange poos iets te overwegen voor hij haar heel intens, zo niet listig aankeek.

‘Goed,’ zei hij bedachtzaam, alsof hij nu net pas een beslissing had genomen. ‘Jij wint. Ik heb besloten je te helpen.’

Serilda voelde haar hart opzwellen en zich vullen met hoop.

‘In ruil,’ ging hij verder, ‘voor dat daar.’

Hij wees naar haar met een vinger. Zijn mouw gleed iets omlaag naar zijn elleboog en ze zag een lelijke plek van littekenweefsel vlak boven zijn pols.

Ze staarde naar zijn uitgestoken arm en kon even niets uitbrengen.

Hij wees naar haar hart.

Ze deed een stap naar achteren en drukte haar hand beschermend tegen haar borst, waar ze haar hart voelde bonzen. Haar blik bleef rusten op zijn hand, alsof hij die elk moment in haar borstkas zou steken om het nog kloppende orgaan eruit te rukken. Hij leek weliswaar niet op de Duisteren met hun majestueuze gestaltes en onberispelijke schoonheid, maar hij zag er ook niet uit als een half vervaagde geest. Hij maakte een onschuldige indruk, maar daar kon ze niet op vertrouwen. Ze kon helemaal niemand vertrouwen in dit kasteel.

De jongen fronste zijn wenkbrauwen, verbaasd door haar reactie. Ineens begreep hij het en hij liet zijn hand zakken. Hij sloeg zijn ogen op naar het plafond en zei geërgerd: ‘Niet je hárt. Het medaillon.’

O. Dat.

Haar hand gleed naar de ketting rond haar hals. Ze pakte de hanger die nog steeds open was in haar vuist. ‘Hij zal je niet staan.’

‘Daar ben ik het niet mee eens. Bovendien is er iets aan haar wat me bekend voorkomt,’ zei de jongen.

‘Aan wie?’

‘Aan het meisje in die…’ Hij wachtte even en zijn blik werd duister. ‘Zo te merken doe je je best om ergerlijk te zijn, en dat is míjn talent, als je het weten wilt.’

‘Ik begrijp niet zo goed wat je hiermee wilt. Het is een portret van een of ander kind, niet van een oogverblindende schoonheid.’

‘Dat zie ik ook wel. Wie is ze? Ken je haar?’

Serilda keek omlaag en hield het portret in het licht van de kaars. ‘Jij bent degene die zei dat ze je bekend voorkwam.’

‘Ik heb niet gezegd dat ik haar kén. Alleen dat er iets aan haar is wat me bekend voorkomt. Iets…’ Hij leek op zoek naar de juiste woorden, maar het enige wat hij uitbracht was een ontevreden gegrom. ‘Je begrijpt het toch niet.’

‘Dat zeggen mensen altijd als ze geen zin hebben om iets uit te leggen.’

‘Mensen zeggen het ook als een ander iets onmogelijk kan begrijpen.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Goed dan. Het meisje is een prinses. Dat lijkt me duidelijk.’ De woorden waren er al uit voor ze er goed en wel over had nagedacht. Een tel later overwoog ze om ze weer terug te nemen en te bekennen dat ze echt geen idee had wie dit meisje kon zijn. Maar wat maakte het ook uit? Misschien was ze wel een prinses. Ze zag eruit alsof het goed mogelijk was. ‘Maar wel een met een heel tragische geschiedenis, ben ik bang.’

Na die mysterieuze verklaring klapte ze het medaillon dicht.

‘Tja, dan kan het haast geen erfstuk van je zijn,’ zei hij.

Ze klemde haar kaken op elkaar. ‘Ik zou best ergens koninklijk bloed in mijn stamboom kunnen hebben.’

‘Dat is ongeveer even goed mogelijk als dat ik de zoon van een hertog ben, vind je niet?’ Hij gebaarde met een hand naar zijn simpele kleren, die nauwelijks meer waren dan onderkleding, om zijn punt kracht bij te zetten. ‘En als het geen erfstuk is, zal het ook niet al te kostbaar voor je zijn. Vast niet zo kostbaar als je leven. Het is echt een goed aanbod. Je krijgt mijn hulp voor een appel en een ei.’

‘Het is wel iets kostbaarder dan dat,’ mompelde ze. Maar haar hart verkrampte. Ze wist dat hij deze discussie had gewonnen.

Hij wist dat waarschijnlijk ook, want er kroop een heel zelfingenomen grijns over zijn gezicht. Hij leunde naar achteren op zijn hielen. ‘Dus, wat wordt het? Wil je mijn hulp of niet?’

Ze keek naar de hanger en veegde met haar vingertop heel lichtjes over het gouden haakje. Het brak haar hart bijna om het ding af te staan, maar ze wist ook dat die reactie nogal dwaas was. De jongen leek overtuigd dat hij haar kon helpen. Ze wist niet wat hij kon, maar hij beschikte in elk geval over magie en bovendien… veel opties had ze niet. Zijn verschijning was al een wonder geweest deze nacht.

Met een boze blik tilde ze de ketting over haar hoofd heen. Ze stak het sieraad naar hem uit in de hoop dat hij niet weer zou gaan lachen om haar goedgelovigheid. Hij zou de ketting met gemak kunnen aannemen, kunnen kakelen van het lachen en weer verdwijnen.

Maar dat deed hij niet.

Sterker nog, hij nam de ketting heel behoedzaam van haar aan met iets van eerbied in zijn uitdrukking. Op dat moment leek de lucht om hen heen te trillen en tegen Serilda aan te duwen. Het was alsof haar oren verstopt zaten en ze voelde een druk op haar borst.

Magie.

Het ogenblik ging voorbij en de magie verdween.

Serilda ademde diep in, alsof dit haar eerste ademhaling was deze nacht.

De jongen hing de ketting rond zijn hals en stak zijn kin naar voren. ‘Opzij.’

Serilda verstrakte, geschrokken door zijn abrupte manier van doen. ‘Pardon?’

‘Je zit in de weg,’ zei hij, wijzend naar het spinnewiel. ‘Ik heb ruimte nodig om te werken.’

‘Zou het heel moeilijk zijn om dat vriendelijk te vragen?’

Hij keek haar aan met zo’n onverhulde irritatie dat ze zich afvroeg wie van hen zich het meest ergerde. ‘Ik ga je helpen.’

‘En daar heb ik je voor betaald,’ zei ze, knikkend naar de ketting rond zijn hals. ‘Daarmee is toch niet ineens alle hoffelijkheid overbodig geworden?’

Hij deed zijn mond open, maar aarzelde. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Zou je liever hebben dat ik je de ketting teruggaf en je aan je lot overliet?’

‘Nee, natuurlijk niet. Maar je hebt me nog niet eens verteld hoe je me denkt te kunnen helpen.’

Hij deed een stap naar haar toe, en bleef lopen, alsof hij haar als een op hol geslagen ezelskar zou vertrappen als ze niet snel opzijging. Ze klemde haar kiezen op elkaar en plantte haar voeten stevig op de grond.

Ze ging niet opzij.

Hij remde niet af.

Hij botste tegen haar op en zijn kin klapte tegen haar voorhoofd. Met zijn borst duwde hij Serilda zo hard naar achteren dat ze omviel en met een verraste ‘Oef!’ in het stro landde.

‘Au!’ riep ze uit, en ze moest de neiging onderdrukken om over de pijnlijke plek op haar achterste te wrijven. Het stro had haar val nauwelijks verzacht. ‘Wat mankeert jou?’ Fronsend keek ze naar hem op, kwaad en verbijsterd tegelijk. Als hij dacht dat ze zich zou laten intimideren, dan…

Er was iets aan zijn uitdrukking wat haar woedebui de kop indrukte voor ze goed en wel op stoom was gekomen.

Hij staarde naar haar, maar heel anders dan de vorige keer dat hij haar bestudeerde. Zijn lippen waren iets van elkaar. Zijn ogen straalden van ongeloof en een van zijn handen wreef onnadenkend over de schouder waarmee hij tegen de muur was gelopen toen ook hij achterwaarts was geduwd bij de botsing.

‘Nou?’ riep Serilda boos terwijl ze overeind krabbelde en stukjes stro van haar rok plukte. ‘Waar was dat goed voor?’

Ze zette haar handen op haar heupen en wachtte op antwoord.

Na een ogenblik kwam hij weer op haar af, maar nu een stuk onzekerder. Zijn uitdrukking was niet zo chagrijnig als ze had verwacht, maar veel eerder… nieuwsgierig. Er was iets aan de manier waarop hij haar opnam dat Serilda’s woede deed bekoelen. Ze voelde de neiging om naar achteren te gaan, maar daar was geen ruimte voor. En als ze de vorige keer al niet van haar plek was gekomen, ging ze dat nu al helemaal niet doen. Dus bleef ze vastberaden staan en ze hief haar kin op met alle koppigheid die ze bezat.

Er kwam geen verontschuldiging.

In plaats daarvan bleef hij op een armlengte van haar staan en tilde hij zijn handen op. Ze keek omlaag. Zijn vingers, die zo bleek zagen en ruw waren van alle eelt, bééfden.

Serilda hield de bewegingen van zijn handen in de gaten toen ze dichterbij kwamen en haar schouders bijna raakten. Centimeter voor voorzichtige centimeter.

‘Wat ben je aan het doen?’

Bij wijze van verklaring legde hij zijn vingers tegen haar bovenarmen. De aanraking was eerst onmogelijk teder, maar toen liet hij het gewicht van zijn handen tegen haar armen zakken en wreef hij zacht over de dunne, katoenen mouwen van haar jurk. Het was geen dreigend gebaar en toch maakte Serilda’s hart een sprongetje van iets wat op angst leek.

Nee, geen angst.

Zenuwen.

De jongen ademde opeens uit en dat bracht haar ogen weer naar zijn gezicht.

O, wrede godheden in alle glorie, die blík! Er had nog nooit iemand zo naar Serilda gekeken. Ze wist niet wat ze ervan moest maken. De intensiteit. De hitte. De rauwe verbijstering.

Hij zou haar kussen.

Wacht.

Waarom?

Niemand had haar ooit willen kussen. Ja, misschien die ene keer dat Thomas Lindbeck… maar dat was van korte duur geweest en rampzalig afgelopen.

Ze bracht ongeluk. Ze was vreemd. Vervloekt.

En… trouwens. Ze wilde helemaal niet dat hij haar zou kussen. Ze kende deze jongen niet. En ze vond hem al helemaal niet leuk, of zo.

Ze wist zijn naam niet eens.

Waarom had ze dan toch net haar lippen gelikt?

Die kleine beweging trok zijn aandacht naar haar mond, en ineens klaarde zijn gezicht weer op. Hij trok zijn handen weg en deed een zo groot mogelijke stap uit haar buurt als hij maar kon zonder weer tegen een muur op te botsen.

‘Het spijt me,’ zei hij met een heser stemgeluid dan eerder.

Ze wist alleen niet meer zo goed waar hij zijn verontschuldigingen voor aanbood.

Hij hield zijn handen achter zijn rug, alsof hij bang was dat ze weer naar haar toe zouden reiken als hij ze hun gang liet gaan.

‘Ja, goed,’ zei ze hijgend.

‘Je bent echt levend,’ zei hij. Hij bracht het als een feitelijke mededeling, al leek hij die zelf niet helemaal te geloven.

‘Eh… ja,’ zei ze. ‘Dat leek me wel bewezen, aangezien de Erlkönig van plan is me zo rond dageraad te doden en zo.’

‘Nee. Ja. Ik bedoel, dat wist ik natuurlijk wel, maar…’ Hij wreef zijn handen af aan zijn hemd, alsof hij even wilde voelen hoe echt hij was. Toen schudde hij ruw zijn hoofd heen en weer. ‘Ik denk dat ik nog niet helemaal had doorgedacht wat dat precies inhield. Het is lang geleden dat ik een echte sterveling heb gezien of gesproken. Ik realiseerde me niet dat je zo… zo…’

Ze wachtte even. Ze had geen idee welk woord hij zocht.

Uiteindelijk koos hij voor: ‘Warm. Zo warm zou zijn.’

Haar wenkbrauwen kropen omhoog en ze voelde haar wangen ongevraagd heet worden. Ze probeerde het te negeren. ‘Hoelang is het geleden dat je iemand ontmoette die geen geest was?’

Hij trok een scheve mond. ‘Ik weet het niet precies. Een paar eeuwen, waarschijnlijk.’

Haar mond zakte open. ‘Eeuwen?’

Hij keek haar nog een ogenblik langer aan voor hij een diepe zucht slaakte. ‘Nou, nee. In alle eerlijkheid denk ik dat ik nog nooit eerder een levend meisje heb ontmoet.’ Verstrooid schraapte hij zijn keel. ‘Ik kan dwars door geesten heen lopen als ik dat wil. Ik dacht gewoon dat dat bij iedereen zo zou zijn, eigenlijk. Niet dat ik het zo vaak doe, of zo. Het is niet heel netjes, niet volgens de etiquette en zo. Dwars door iemand heen dringen, bedoel ik. Als het even kan probeer ik elke aanraking te vermijden. Niet dat ik… het is niet dat ik een hekel heb aan de andere geesten. Sommige zijn prima gezelschap, verbazingwekkend genoeg. Maar… het gevoel van zo’n aanraking is nogal…’

‘Onaangenaam?’ opperde Serilda, en ze kromde haar vingers bij de herinnering aan de koude, broze huid van de koetsier.

De jongen grinnikte. ‘Ja, precies.’

‘Je leek er anders weinig moeite mee te hebben om dwars door mij heen te lopen.’

‘Jij ging niet opzij!’

‘Dat had ik heus wel gedaan. Je had alleen maar “alsjeblieft” hoeven zeggen. Als je je al druk maakt om etiquette, dan is dat een goed begin.’

Hij snoof, maar leek niet echt boos, eerder ontdaan. ‘Ja, best,’ mompelde hij voor zich uit. ‘Ik zal eraan denken de volgende keer dat ik je leven red.’ Hij slikte en keek naar de kaars in de hoek van de cel. ‘We moeten nu wel beginnen. Er is niet veel tijd meer over.’

Nu waagde hij het om haar weer in de ogen te kijken.

Serilda hield zijn blik vast. Ze raakte met de seconde meer in de war.

Alsof de jongen een of andere beslissing had genomen, knikte hij haar ineens vastberaden toe. ‘Daar gaan we dan.’

Hij stak zijn hand naar haar uit. Toen hij haar bij haar arm pakte was het een vastberaden, snelle beweging die haar met enige kracht twee passen opzijduwde. Ze slaakte een kreet, bang om haar evenwicht te verliezen als hij naar nu losliet.

‘Wat…’

‘Dat zei ik toch al,’ viel hij haar in de rede. ‘Je staat in de weg. Alsjeblieft. En dank je wel.’

‘Zo werken die woorden dus niet.’

Hij haalde zijn schouders op, maar Serilda zag hem zijn handen tot vuisten ballen toen hij naar het spinnewiel keek. Als dit moment onderdeel was geweest van een verhaal dat zij vertelde, dan zou ze hebben gezegd dat dit gebaar, subtiel als het was, een veel diepere betekenis kende. Alsof hij het gevoel wilde vasthouden, het contact dat haar handen met haar schouders hadden gehad nog niet meteen wilde loslaten.

Ze schudde haar hoofd en hielp zichzelf herinneren dat dit níét een van haar verhalen was. Hoe ongelooflijk het ook allemaal klonk, ze zat echt gevangen in een kerker waarin de Erlkönig haar had opgesloten en een onmogelijke taak had gegeven. En nu was er deze jongen die de kruk weer rechtop zette en voor het spinnewiel ging zitten.

Ze keek knipperend van hem naar het spinnewiel en de berg stro bij haar voeten. ‘Meen je nou echt dat je…’

‘Hoe dacht je dan dat ik van plan was je te helpen?’ Hij pakte een handvol stro die vlak naast zijn teen lag. ‘Ik heb al gezegd dat ik je niet kan helpen ontsnappen. Dus in plaats daarvan…’ Hij slaakte een angstige zucht. ‘In plaats daarvan denk ik dat we dan maar stro gaan spinnen tot gouddraad.’

Hoofdstuk 12

Hij drukte met zijn voet op de trapper. Het wiel begon te draaien en het regelmatige gezoem vulde de hele cel. Hij pakte het stro en wikkelde, net als Serilda eerder had gedaan, een halm rond de spoel als begindraad. Maar bij hem bleef alles wel op zijn plek zitten.

Vervolgens voerde hij een smal bundeltje stro door het gat, stuk voor stuk, halm voor halm. Het wiel bleef draaien.

En Serilda hapte naar lucht.

Het stro kwam weer tevoorschijn, maar zag er niet langer vlassig en ruw en breekbaar uit. Ergens tussen het moment dat de halmen in het spingat verdwenen en zich daarna rond de spoel wikkelden waren heel snelle, wazige bewegingen waardoor het stro werd veranderd in een flexibele draad van glinsterend goud.

De jongen had snelle, zekere vingers. Algauw had hij een tweede handvol stro van de vloer naast hem opgeraapt die hij door het spinnewiel voerde. Zijn voet tikte ritmisch door en zijn ogen waren gefocust, maar kalm, alsof hij dit al duizend keer had gedaan.

Serilda’s mond hing open terwijl ze toekeek hoe de sierlijke, glinsterende draden zich om de spoel heen draaiden.

Goud.

Was het mogelijk?

Opeens hield de jongen op.

Serilda keek hem teleurgesteld aan. ‘Waarom ben je gestopt?’

‘Ik vroeg me even af of je van plan was om de hele nacht zo naar me te blijven staren,’ zei hij.

‘Als je voorstelt dat ik ondertussen even ga liggen, dan wil ik daar graag aan meewerken.’

‘Misschien kun je zelfs… helpen?’

‘Hoe dan?’

Hij wreef met zijn vingertoppen in cirkels over zijn slaap, alsof hij hoofdpijn van haar kreeg. Toen draaide hij zijn hand naar haar toe en verkondigde met een belachelijk ferme stem: ‘O, mag ik u dringend doch vriendelijk verzoeken, schone dame, om mij alstublíéft te assisteren met deze zeer langdradige taak om al het stro te verzamelen en het binnen handbereik te deponeren, zodat onze voortgang wellicht wordt bespoedigd en je hoofd er niet bij daglicht meteen wordt afgehakt?’

Serilda perste haar lippen op elkaar. Hij dreef de spot met haar, maar… hij had nu wel netjes alsjeblieft gezegd.

‘Het zou me een genoegen zijn,’ zei ze bits.

Hij gromde iets wat ze niet verstond.

Serilda bukte zich en veegde de berg stro met haar handen dichter naar hem toe. Het duurde niet lang voor ze een soort werkritme hadden gevonden. Serilda verzamelde het stro en overhandigde dat in grote bundels aan de jongen, die het naadloos halm voor halm door het spingat voerde. Zodra de spoel vol zat, stopte hij net lang genoeg om die om te wisselen voor een lege. De Erlkönig of, wat waarschijnlijker was, zijn ondode bedienden, hadden voor genoeg lege spoelen gezorgd in afwachting van Serilda’s talenten. Vreemd, dacht ze, aangezien de koning er blijkbaar weinig vertrouwen in had gehad dat het haar daadwerkelijk zou lukken.

Misschien was hij een optimist.

Ze giechelde bij die gedachte, wat haar een argwanende blik van de vreemde jongen opleverde.

‘Wat is je naam?’ vroeg ze. Het had wat haar betreft weinig om het lijf, het was puur uit beleefdheid, maar de jongen hield onmiddellijk op met trappen.

‘Waarom wil je dat weten?’

Ze raapte nog een arm vol stro op en keek hem aan. Hij keek argwanend naar haar op, met een lange strohalm tussen zijn vingers geklemd. Het wiel draaide steeds iets langzamer.

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Dat is toch geen heel vreemde vraag?’ En met iets meer eerlijkheid voegde ze eraan toe: ‘Ik wil weten hoe ik je moet noemen als ik iedereen thuis vertel over mijn angstaanjagende reis naar het kasteel van de Erlkönig en de galante vreemdeling die me kwam helpen.’

Zijn argwaan verdween en hij keek haar met een zelfvoldane grijns aan. ‘Galant?’

‘Afgezien van die momenten waarop je me weigerde te helpen tenzij ik je mijn ketting gaf.’

Hij haalde een van zijn schouders op. ‘Dat is niet mijn schuld. Magie werkt niet zonder betaling. En bovendien…’ Hij haalde een volle spoel uit de vlieger, zette er een lege op en wilde weer verdergaan, ‘… is dit niet zijn kasteel.’

‘Ja, weet ik,’ zei Serilda. Al wist ze dat niet echt. Dit was misschien niet Grabenstein, maar het leek haar duidelijk dat de Erlkönig zich het kasteel voor eigen gebruik had toegeëigend.

Met een verstrakte houding duwde de jongen de trapper weer in.

‘Ik heet Serilda,’ zei ze, geïrriteerd dat hij haar vraag niet beantwoordde. ‘En het was me een waar genoegen om kennis met je te maken.’

Zijn blik schoot even haar kant op en hij zei met tegenzin: ‘Je mag me Gold noemen.’

‘Gold? Die naam heb ik nog nooit eerder gehoord. Is het een afkorting van het een of ander?’

Het enige antwoord was een gedempt gebrom.

Ze wilde vragen naar wat hij eerder had gezegd, over dat meisje in het medaillon dat hem bekend voorkwam en dat ze dat toch niet zou begrijpen. Maar op een of andere manier wist ze dat hij alleen maar bozer zou worden, en ze begreep al niet eens wat ze verkeerd had gedaan dat hij nu zo chagrijnig was.

‘Vergeef me dat ik een praatje probeer te maken. Ik merk dat het geen favoriet tijdverdrijf van je is.’

Ze wilde een nieuwe lading stro naast zijn voeten neerleggen, maar hij verraste haar door zijn hand uit te steken en het meteen van haar aan te pakken. Zijn vingers raakten de hare. Een fluistering van een aanraking, bijna onmerkbaar, voordat ze weer was verdwenen en zijn handen weer druk bezig waren met het werk.

Bíjna onmerkbaar.

Als het niet zo doelbewust had geleken.

Als haar zenuwen er niet van waren gaan tintelen.

Als Golds blik niet ineens extra strak op het stro gericht bleef en hij niet zo zijn best had gedaan om haar vooral niet aan te kijken.

‘Ik heb niets tegen een kletspraatje,’ zei hij, nauwelijks verstaanbaar met het geluid van het spinnewiel op de achtergrond. ‘Maar ik ben het misschien wat verleerd.’

Serilda draaide zich om en keek naar hun voortgang. De tijd leek met horten en stoten te verstrijken, en soms juist in een oogwenk. Ze was dan ook tevreden toen ze zag dat ze meer dan een derde van de klus al hadden geklaard en de spoelen vol gouddraad zich naast hem begonnen op te stapelen. Gold was in elk geval zeer efficiënt.

Moeder Weber zou alleen al om die reden dol op hem zijn.

Serilda pakte een van de spoelen op om het resultaat beter te bekijken. Het gouddraad was dik als garen, maar zo stevig en buigzaam als een ketting. Ze vroeg zich af hoeveel een van deze spoelen met gouddraad waard zou zijn. Waarschijnlijk meer dan haar vader in een heel seizoen met de korenmolen verdiende.

‘Je moest zo nodig stro zeggen?’ vroeg Gold, waarmee hij de stilte verbrak. Hij schudde zijn hoofd, ook al raapte hij alweer de volgende handvol op. ‘Je had niet gewoon kunnen zeggen dat je goud kon spinnen van zijde, of zelfs wol?’ Hij liet zijn handpalmen zien, die vol schrammen zaten van het breekbare materiaal.

Ze grijnsde verontschuldigend. ‘Ik heb mogelijk niet echt nagedacht over de gevolgen.’

Hij kreunde.

‘Wil je daarmee zeggen dat je goud kunt spinnen van elk materiaal?’

‘Van alles wat gesponnen kan worden. Het liefst werk ik met de vacht van een dahut.’

‘Een dahut? Wat is dat?’

‘Lijkt op een berggeit,’ zei hij. ‘Maar dan zijn de poten aan één kant van het lijf korter dan aan de andere. Dat helpt ze heel steile berghellingen te beklimmen. Het probleem is wel dat ze dan alleen maar in één richting de berg rond kunnen.’

Serilda staarde hem aan. Hij leek serieus, maar toch…

Het klonk als iets wat zij uit haar duim had kunnen zuigen. Ze zou nog eerder geloven in een tatzelwurm.

Aan de andere kant, nadat ze de wezens had gezien die de Erlkönig aan zijn muren had gehangen, was er van geen enkel wezen meer zeker dat het slechts een mythe was.

Maar dan nog.

Een dahut?

Er ontglipte haar een blaffend lachje. ‘Ik weet gewoon dat je me zit te plagen.’

Zijn ogen fonkelden, maar hij reageerde verder niet.

Ineens kreeg Serilda een ingeving en ze begon te stralen. ‘Wil je soms een verhaal horen?’