Jennifer Lynn Barnes bij Blossom Books

HET HAWTHORNE-MYSTERIE

I De erfenis

II De verloren erfgenaam

III De laatste zet

IV De Hawthorne-broers

Voor Judy Eshelman

Colofon

Laat iedereen weten wat je vindt van De Hawthorne-broers van @authorjenlynnbarnes.
Gebruik #DeHawthorneBroers en vergeet @blossombooks niet te taggen!

NUR 285 / IPP082301

© 2023 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2023 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a division of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Brothers Hawthorne

Vertaling: Elise Kuip

Omslagillustratie: © Katt Phatt

Omslagontwerp: Karina Granda

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Ruseler, Shiralism

Illustratie schutblad: Sophie Pluim

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literary Agency te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Twaalfenhalf jaar geleden

Grayson en Jameson Hawthorne kenden de regels. Om de regels te kunnen omzeilen, moest je ze namelijk wel kennen. Op kerstochtend mogen jullie geen stap buiten jullie kamer zetten voor de klok zeven uur slaat.

Onder zijn deken bracht Jameson een legerwalkietalkie naar zijn mond. ‘Heb je de klokken vooruitgezet?’ Hij was zeven, zijn broer was acht; allebei meer dan oud genoeg om mazen in het net te spotten.

Dat was de truc. De uitdaging. Het spel.

‘Ja,’ bevestigde Grayson.

Jameson was even stil. ‘Wat nou als onze opa ze toen we in bed lagen heeft teruggedraaid?’

‘Dan gaan we over op plan B.’

Hawthornes hadden altijd een plan B. Maar dit keer bleken ze dat niet nodig te hebben. In Hawthorne House bevonden zich vijf staande klokken, die allemaal op precies hetzelfde tijdstip zeven uur sloegen: vijf voor halfzeven.

Gelukt! Jameson gooide zijn walkietalkie neer, wierp de deken van zich af en begon te rennen: de kamer uit, de gang door, twee keer links, een keer rechts, in de richting van de grote trap. Jameson vlóóg. Maar Grayson was een jaar ouder, een jaar groter – hij was zijn vleugel al uit, en al halverwege de trap.

Jameson nam de trap met twee treden tegelijk, en toen hij zeventig procent had gehad, lanceerde hij zich over de leuning. Hij suisde naar de begane grond en viel boven op Grayson. Ze belandden samen op de vloer, een kluwen van ledematen en kerstochtendkoorts, krabbelden overeind en sprintten in een nek-aan-nekrace naar de deuren van de Salon, die ze precies tegelijkertijd bereikten – en waar hun vijfjarige broertje hun voor bleek te zijn geweest.

Xander lag opgekruld als een puppy op de vloer. Gapend deed hij zijn ogen open, en hij keek hen slaperig aan. ‘Is het al Kerstmis?’

‘Xan, wat doe je hier?’ Grayson fronste. ‘Heb je hier geslapen? Volgens de regels…’

‘Mogen we geen stáp buiten onze kamer zetten,’ antwoordde Xander, die rechtop ging zitten. ‘En ik heb geen stap gezet. Ik ben hierheen geróld.’ Toen zijn broers hem strak aankeken, deed Xander voor hoe hij dat had gedaan.

‘Helemaal vanaf je slaapkamer?’ Jameson was onder de indruk.

‘Zonder te stappen.’ Xander grijnsde. ‘Ik win!’

‘Die kleine is ons te slim af geweest.’ De veertienjarige Nash slenterde op zijn broers af en hees Xander op zijn schouders. ‘Zijn jullie er klaar voor?’

De vierenhalve meter hoge deuren van de Salon gingen maar één keer per jaar dicht, van middernacht op kerstavond tot de jongens op kerstochtend naar beneden kwamen. Jameson keek naar de twee gouden ringen waaraan je de deuren kon opentrekken en dacht aan de wonderen die ze erachter zouden vinden.

Kerstmis in Hawthorne House was mágisch.

‘Nash, jij neemt die deur,’ beval Grayson. ‘Jamie, help me met deze.’

Jameson grijnsde en sloot zijn vingers naast die van Grayson om de ring. ‘Een, twee, drie… trekken!’

De majestueuze deuren gingen open, en ze zagen… niets.

‘Het is weg.’ Grayson bleef staan, onnatuurlijk roerloos.

‘Wat is weg?’ vroeg Xander, die zijn nek strekte om iets te kunnen zien.

‘Kerstmis,’ fluisterde Jameson. Geen kerstsokken. Geen cadeautjes. Geen wonderen of verrassingen. Zelfs alle kerstversiering was verdwenen, behalve de boom, en ook die was helemaal leeg.

Grayson slikte. ‘Misschien wilde onze opa dit keer niet dat we de regels overtraden.’

Dat was het probleem met spelletjes spelen: soms verloor je.

‘Geen Kerstmis?’ Xanders stem begon te trillen. ‘Maar ik heb geróld.’

Nash zette Xander neer. ‘Ik ga dit oplossen,’ zwoer hij zacht. ‘Dat beloof ik.’

‘Nee.’ Jameson schudde zijn hoofd, en hij voelde zijn borstkas en ogen branden. ‘We missen iets.’ Hij dwong zichzelf elk detail van de ruimte in zich op te nemen. ‘Daar!’ zei hij, en hij wees naar een plekje bijna boven in de boom waar één kerstbal hing, verborgen tussen de takken.

Dat was geen toeval. Toeval bestond niet in Hawthorne House.

Nash liep door de Salon, plukte de kerstbal uit de boom en hield hem omhoog. Aan een rood lint bungelde een bol van doorzichtig plastic. Het plastic had een duidelijke naad.

Er zat iets in.

Grayson nam de kerstbal van Nash over en brak hem met de precisie van een neurochirurg open. Er viel één wit puzzelstukje uit. Jameson vloog erop af. Toen hij het omdraaide, zag hij op de achterkant de hanenpoten van zijn grootvader staan. 1/6.

‘Een van de zes,’ zei hij hardop, en zijn ogen werden groot. ‘De andere bomen!’

Er stonden zes kerstbomen in Hawthorne House. Die in de hal torende zes meter boven hen uit en was behangen met fonkelende lampjes. De boom in de eetkamer hing vol met parels, en die in de theekamer was versierd met kristallen. Op de tweede verdieping bij de trap deinden fluwelen linten tussen de takken van een gigantische spar; op de derde stond een witte boom met alleen maar goudkleurige ornamenten erin.

Toen Nash, Grayson, Jameson en Xander alle bomen uitkamden, vonden ze nog vijf kerstballen, met in vier daarvan een puzzelstukje. Zodra ze de ballen hadden geopend, konden ze de puzzel maken: een vierkant. Een wít vierkant.

Jameson en Grayson graaiden tegelijkertijd naar de laatste kerstbal. ‘Ik heb de eerste hint gevonden,’ zei Jameson koppig. ‘Ik wist dat er een spel was.’

Na een paar tellen liet Grayson de kerstbal los. Jameson had hem vrijwel meteen open. In de bal vond hij een kleine metalen sleutel, die aan een sleutelhanger met een zaklampje hing.

‘Schijn ermee op de puzzel, Jamie.’ Zelfs Nash kon de verleiding van dit spel niet weerstaan.

Jameson knipte de zaklamp aan en richtte de lichtstraal op de voltooide puzzel. Er verschenen woorden. ZUIDWESTELIJKE HOEK VAN HET LANDGOED.

‘Hoelang is dat lopen?’ vroeg Xander op dramatische toon. ‘Uren?’

Het Hawthorne-landgoed was nog veel groter dan Hawthorne House.

Nash knielde naast Xander neer. ‘Verkeerde vraag, knul.’ Hij keek naar de andere twee. ‘Kan een van jullie me vertellen wat de goede is?’

Jamesons blik schoot naar de sleutelhanger, maar Grayson was hem voor. ‘Waar is dat precies de sleutel van?’

Het antwoord was een golfkarretje. Nash reed. Toen de zuidwestelijke hoek van het landgoed in zicht kwam, lieten de broers een bewonderende stilte vallen terwijl ze met open mond naar hun cadeau keken.

Dat had absoluut niet in de Salon gepast.

In een viertal enorme eiken bevond zich de meest uitgebreide boomhut die de broers – en misschien wel iedereen ter wereld – ooit had gezien. Het wonder had meerdere verdiepingen en leek op iets uit een sprookje, alsof het uit de eiken was getoverd, alsof het daarin thúíshoorde. Jameson telde negen bruggen die de bomen met elkaar verbonden. De hut had twee torens. Zes spiraalglijbanen. Ladders, touwen, trappen die in de lucht leken te zweven.

Dit was de boomhut der boomhutten.

Voor het bouwwerk stond hun grootvader, met zijn armen over elkaar geslagen en een zweem van een glimlachje op zijn gezicht. ‘Eerlijk gezegd,’ riep de grote Tobias Hawthorne, terwijl het golfkarretje tot stilstand kwam en de wind door de bomen floot, ‘had ik jullie hier eerder verwacht.’

1

Grayson

Sneller. Grayson Hawthorne was een en al kracht en controle. Zijn vorm was onberispelijk. Hij wist al heel lang precies hoe hij zijn tegenstander visualiseerde, hoe hij elke uithaal vóélde, hoe hij het momentum van zijn lichaam gebruikte bij elke aanval die hij blokkeerde of uitvoerde.

Maar het kon altijd sneller.

Nadat hij voor de tiende keer dezelfde reeks bewegingen had doorlopen, stond Grayson stil, en rolde het zweet langs zijn blote borst. Terwijl hij zijn ademhaling gelijkmatig en beheerst hield, knielde hij neer voor de restanten van de boomhut uit hun kindertijd, opende zijn messenrol en bestudeerde zijn opties: drie dolken, twee met rijkversierde heften, een eenvoudig en gestroomlijnd. Grayson koos voor de laatste.

Met het mes in zijn hand en zijn armen langs zijn zij kwam Grayson omhoog. Geest, scherp. Lichaam, ontspannen. Begin. Je kon op een heleboel manieren met een mes vechten, en toen Grayson dertien was, had hij al die manieren een jaar lang bestudeerd. Al hadden de kleinzoons van miljardair Tobias Hawthorne natuurlijk nooit iets simpelweg bestudéérd. Zodra ze een focuspunt hadden gekozen, werd er verwacht dat ze één werden met het onderwerp, het tot in de puntjes beheersten.

En dit was wat Grayson dat jaar had geleerd: je houding was het allerbelangrijkst. Je bewoog niet met het mes. Jij bewoog zélf, en daardoor bewoog het mes. Sneller. Sneller. Het moest natuurlijk voelen. Het moest natuurlijk zíjn. Zodra je spieren zich spanden, zodra je je adem inhield, zodra je een houding afbrak in plaats van hem vloeiend te laten overgaan in de volgende, verloor je.

En Hawthornes verloren niet.

‘Dit was niet wat ik bedoelde toen ik zei dat je een hobby moest zoeken.’

Grayson negeerde Xanders aanwezigheid tot hij zijn reeks bewegingen had afgemaakt – en de dolk met uiterste precisie naar een laaghangende tak had geworpen, zo’n twee meter bij hen vandaan. ‘Hawthornes hebben geen hobby’s,’ zei hij tegen zijn broertje, en hij liep weg om zijn dolk te halen. ‘Wij hebben specialismes. Expertise.’

‘Als iets de moeite waard is om te doen, moet je het ook goed doen,’ citeerde Xander, en hij wiebelde met zijn wenkbrauwen – waarvan er een net begon terug te groeien na een mislukt experiment. ‘En alles wat je goed doet, kan beter.’

Waarom zou een Hawthorne genoegen nemen met beter, fluisterde een stem ergens achter in Graysons hoofd, als hij de beste kan zijn?

Grayson pakte het heft van de dolk vast en trok. ‘Ik moet weer aan het werk.’

‘Je bent een geobsedeerd man,’ verklaarde Xander.

Grayson stopte de dolk terug in de messenrol, die hij oprolde en dichtknoopte. ‘Ik heb achtentwintig miljard redenen om geobsedeerd te zijn.’

Avery had zichzelf – en hun – een onmogelijke taak gegeven. Vijf jaar om meer dan achtentwintig miljard dollar weg te geven. Dat was het grootste deel van het Hawthorne-fortuin. De afgelopen zeven maanden waren ze alleen nog maar bezig geweest met het samenstellen van het bestuur en de adviescommissie.

‘We hebben nog vijf maanden om te bepalen aan welke goede doelen we de eerste drie miljard willen schenken,’ zei Grayson kortaf, ‘en ik heb Avery beloofd dat ik er bij elke stap voor haar zou zijn.’

Grayson Hawthorne hechtte veel waarde aan beloftes – net als Avery Kylie Grambs. Het meisje dat het fortuin van hun grootvader had geërfd. De vreemdeling die een van hen was geworden.

‘Als iemand met vrienden, een vriendin en een klein leger aan robots denk ik gewoon dat je wel wat meer balans in je leven kunt gebruiken,’ zei Xander. ‘Een échte hobby? Ontspanning?’

Grayson keek hem veelbetekenend aan. ‘Jij hebt sinds de zomervakantie vorige maand is begonnen al minstens drie octrooien aangevraagd, Xan.’

Xander haalde zijn schouders op. ‘Dat zijn recreatieve octrooien.’

Grayson snoof en bekeek zijn broertje eens goed. ‘Hoe gaat het eigenlijk met Isaiah?’ vroeg hij zachtjes.

Geen van de Hawthorne-broers had als kind geweten wie hun vader was – tot Grayson had ontdekt dat de zijne Sheffield Gráyson was. Die van Nash was een man genaamd Jake Násh. En die van Xander heette Isaiah Alexánder. Van die drie mannen was Isaiah de enige die met recht een vader kon worden genoemd. Hij en Xander hadden die ‘recreatieve octrooien’ samen ingediend.

‘Dit gesprek ging over jou,’ zei Xander koppig.

‘Ik moet weer aan het werk,’ herhaalde Grayson op een toon die iedereen behalve zijn broers steevast op hun plek wist te zetten. ‘En in tegenstelling tot wat Avery en Jameson lijken te denken, heb ik geen babysitter nodig.’

‘Nee,’ beaamde Xander vrolijk, ‘en ik schrijf heus geen boek getiteld Hoe zorg je voor je neerslachtige twintigjarige broer.’

Grayson kneep zijn ogen tot spleetjes.

‘Rustig maar,’ zei Xander met dodelijke ernst, ‘er staan geen plaatjes in.’

Voordat Grayson een gepast dreigement kon bedenken, begon zijn telefoon te trillen. In de veronderstelling dat het de cijfers waren die hij had opgevraagd, haalde hij hem tevoorschijn, maar het bleek een berichtje van Nash te zijn. Toen hij weer naar Xander keek, wist hij direct dat zijn jongste broertje hetzelfde bericht had ontvangen.

Grayson was degene die de noodlottige boodschap hardop voorlas: ‘Alarm.’

2

Jameson

Het gebrul van de watervallen. De mist in de lucht. De achterkant van Avery’s lichaam dat tegen de voorkant van het zijne drukte. Jameson Winchester Hawthorne was hóngerig – naar dit, naar haar, naar alles, naar méér.

De watervallen van de Iguaçu vormden het grootste complex van watervallen ter wereld. Het pad waarop ze stonden liep vlak langs de rand van een ongelofelijk hoge klif. Jameson keek naar de watervallen, en voelde de verleiding van méér. Hij keek naar de reling. ‘Daag je me uit?’ mompelde hij tegen Avery’s achterhoofd.

Ze bracht een hand naar achteren en raakte zijn kaak aan. ‘Absoluut niet.’

Jamesons mondhoeken kwamen omhoog – een plagerige, duivelse glimlach. ‘Dat is waarschijnlijk maar beter ook, Erfgename.’

Ze draaide haar hoofd om hem te kunnen aankijken. ‘Waarschijnlijk?’

Jameson keek weer naar de watervallen. Onstuitbaar. Verboden terrein. Dodelijk. ‘Waarschijnlijk.’

Ze logeerden in een villa op palen, aan alle kanten omringd door de jungle; in de wijde omtrek was er niemand te bekennen, behalve zij twee, Avery’s beveiligingsteam en de brullende jaguars in de verte.

Nog voordat Jameson Avery naar hem toe hoorde komen, voelde hij haar aanwezigheid.

‘Kop of munt?’ Ze leunde tegen de reling en zwaaide met een brons-met-zilveren munt. Haar bruine haar hing half uit haar staart en haar T-shirt met lange mouwen was nog vochtig van de watervallen.

Jameson bracht zijn hand naar haar elastiekje en trok het langzaam en voorzichtig naar beneden – uit haar haar. Kop of munt was een uitnodiging. Een uitdaging. Jij kust mij, of ik kus jou. ‘De dealer bepaalt, Erfgename.’

‘Als ik de dealer ben…’ Avery legde haar handpalm plat tegen zijn borst en daagde hem met haar blik uit iets aan haar natte T-shirt te doen. ‘Dan hebben we een kaartspel nodig.’

Stel je eens voor, dacht Jameson, wat we allemaal zouden kunnen doen met een kaartspel. Maar voordat hij een aantal van de opwindendere mogelijkheden kon opnoemen, begon de satelliettelefoon te trillen. Er waren maar vijf mensen die daar het nummer van hadden: zijn broers, haar zus en haar advocaat. Jameson kreunde.

Het bericht was van Nash. Negen seconden later, toen de satelliettelefoon overging, nam Jameson op. ‘Je timing is geweldig, Gray. Zoals altijd.’

‘Ik neem aan dat je Nash’ bericht hebt ontvangen?’

‘We zijn opgeroepen,’ zei Jameson monotoon. ‘Was je van plan om weer te spijbelen?’

Iedere Hawthorne-broer kreeg één alarmbericht per jaar. Dat bericht betekende eerder ‘ik heb jullie nodig’ dan ‘noodgeval’, maar als een van de broers het bericht stuurde, dan kwam de rest naar hem toe, zonder vragen te stellen. Het negeren van een alarmbericht had… consequenties.

‘Als je ook maar één woord zegt over leren broeken,’ snauwde Grayson, ‘dan…’

‘Zei je nou “leren broeken”?’ Jameson vond dit veel te leuk. ‘Je valt weg, Gray. Vraag je me nou om je een foto te sturen van de loeistrakke leren broek die je aan moest nadat je een alarmbericht had genegeerd?’

Waag het niet me daar een foto van…’

‘Een video?’ vroeg Jameson luid. ‘Wil je een video van toen je in die leren broek karaoke stond te zingen?’

Avery plukte de telefoon uit zijn handen. Zij wist net zo goed als Jameson dat ze Nash’ oproep niet konden negeren, en zij had de slechte gewoonte om zijn broers níét te kwellen.

‘Grayson, met mij.’ Avery bestudeerde Nash’ bericht. ‘We zien je in Londen.’

3

Jameson

Het was midden in de nacht, en Jameson keek uit het raam van het privévliegtuig. Avery lag met haar hoofd op zijn borst te slapen. Oren en de rest van het beveiligingsteam, die voorin zaten, waren stil.

Stilte maakte Jameson altijd nerveus, net als kalmte. Skye had ooit tegen hen gezegd dat ze doodging als ze te lang niet bewoog, en hoewel Jameson het vreselijk vond om op zijn verwende, soms moordlustige moeder te lijken, begreep hij wat ze bedoelde.

De afgelopen weken was het steeds erger geworden. Sinds Praag. Jameson drukte de onwelkome herinnering weg, maar ’s nachts, als er niets was om hem af te leiden, kon hij de verleiding om eraan te denken, erover te peinzen, toe te geven aan de sirenenzang van risico en een mysterie dat moest worden opgelost nauwelijks weerstaan.

‘Je hebt die ene blik in je ogen.’

Jameson streelde Avery’s haar. Haar hoofd lag nog op zijn borst, maar haar ogen waren nu open. ‘Welke blik?’ vroeg hij zachtjes.

‘Onze blik.’

Avery’s brein was net als het zijne geprogrammeerd om puzzels op te lossen. En precies daarom kon Jameson de stilte en kalmte niet te dichtbij laten komen, moest hij bezig blijven. Want als hij zichzelf toestond om echt na te denken over Praag, dan zou hij het haar willen vertellen, en als hij het haar zou vertellen, zou het echt zijn. En zodra het echt was, zo vreesde hij, zou geen enkele afleiding groot genoeg zijn om hem tegen te houden, hoe roekeloos of gevaarlijk het misschien ook was om hierin te duiken.

Jameson vertrouwde Avery volledig, met alles wat hij bezat en alles wat hij was, maar hij kon er niet op vertrouwen dat hijzélf altijd de juiste keuze maakte. De verstandige keuze. De veilige keuze.

Vertel het haar niet. Jameson dwong zijn gedachten een andere kant op en verjoeg alle herinneringen aan Praag. ‘Dat klopt, Erfgename.’ De enige manier waarop hij iets voor Avery kon verbergen, was door haar iets anders te laten zien. Een waarheid. Misleiding. ‘Mijn tussenjaar is bijna voorbij.’

‘Je bent rusteloos.’ Avery maakte zich los van zijn borst. ‘Al maanden. Op deze reis viel het niet zo op, maar op alle andere, als ik aan het werk was…’

‘Ik wil…’ Jameson sloot zijn ogen en stelde zich voor dat hij weer bij de watervallen was, dat hij ze hoorde brullen – en naar de reling keek. ‘Ik weet niet wat ik wil. Iéts.’ Hij keek weer uit het raampje en staarde naar het donker. ‘Ik wil grootse dingen doen.’

Dat was je plicht als Hawthorne, je hele leven lang – en daarbij betekende ‘groots’ iets anders dan ‘heel erg goed’. ‘Groots’ als in enorm en permanent en ongelofelijk. ‘Groots’ als de watervallen.

‘We dóén grootse dingen,’ zei Avery. Voor haar was niets zo groots als het weggeven van zijn grootvaders miljarden. Ze ging de wereld veranderen. En ik sta naast haar. Ik kan het gebrul horen. Ik kan de waterdamp voelen. Maar toch kon Jameson het knagende gevoel dat hij aan de zijlijn stond maar niet van zich afschudden.

Hij deed geen grootse dingen. Niet zoals zij. Zelfs niet zoals Gray.

‘Dit wordt de eerste keer dat we weer in Europa zijn,’ zei Avery zachtjes, en ze leunde naar voren om net als hij naar de donkere nacht te kijken. ‘De eerste keer sinds Praag.’

Goed opgemerkt, Avery Kylie Grambs.

Het was een hele kunst om zorgeloos te kunnen glimlachen. ‘Erfgename, ik heb toch al gezegd dat je je geen zorgen hoeft te maken om Praag.’

‘Ik maak me ook geen zorgen, Hawthorne. Ik ben nieuwsgierig. Waarom wil je me niet vertellen wat er die nacht is gebeurd?’ Avery wist hoe ze een stilte in haar voordeel gebruikte, hoe ze met een pauze al zijn aandacht opeiste en hem haar stilte liet vóélen, als adem op zijn huid. ‘Je kwam pas bij zonsopgang thuis. Je rook naar vuur en as. En hier,’ ze bracht haar hand naar het kuiltje boven zijn sleutelbeen, vlak onder zijn hals, ‘had je een snee.’

Als Avery hem had willen dwingen om het te vertellen, dan had dat gekund. Eén simpel woord – Tahiti – en al zijn geheimen waren van haar geweest. Maar in dit geval zou ze dat niet doen, wist Jameson, en dat maakte hem kapot. Alles aan haar maakte hem op de best mogelijke manier kapot.

Niets zeggen. Niet aan denken. Wees sterk.

Jameson bracht zijn lippen op een centimeter afstand van de hare. ‘Als je wilt, Geheimzinnig Meisje,’ mompelde hij terwijl hij de hitte tussen hen liet stijgen, de naam een overblijfsel uit een andere tijd, ‘mag je me Geheimzinnige Jongen noemen.’

4

Grayson

Grayson was al jaren niet in Londen geweest, maar het appartement zag er nog hetzelfde uit: dezelfde historische gevel, dezelfde dubbele balkons, hetzelfde schitterende uitzicht.

Dezelfde vier broers die dat uitzicht in zich opnamen.

Jameson, die naast Grayson stond, trok een wenkbrauw op naar Nash. ‘Wat is het probleem, cowboy?’ Grayson had zich hetzelfde afgevraagd. Nash gebruikte zijn jaarlijkse alarmoproep bijna nooit.

‘Dit.’ Hun oudste broer liet een fluwelen doosje op de glazen tafel vallen. Een ringendoosje. Grayson merkte dat hij opeens niet meer met zijn ogen kon knipperen toen Nash het doosje openklapte en hun een opvallend sieraad liet zien: een zwarte opaal, omringd door gedetailleerde blaadjes van diamant, in een ring van platina. De edelsteen bevatte zinderende vlekjes kleur, en de ring was gemaakt door een ongeëvenaard vakman.

‘Deze heb ik van Nan gekregen,’ zei Nash. ‘Hij is van onze grootmoeder geweest.’

Nash was de enige van hen die zich Alice Hawthorne kon herinneren; de vrouw was gestorven voordat de andere Hawthorne-broers zelfs maar waren geboren.

‘Het was niet haar trouw- of verlovingsring,’ ging Nash verder. ‘Maar toch vond Nan het wel een ring voor Lib.’ Nash boog lichtjes zijn hoofd. ‘Om voor dat doel te gebruiken.’

Lib als in Libby Grambs, Nash’ partner, Avery’s zus. Grayson besefte dat hij zijn adem inhield.

‘Onze overgrootmoeder heeft je een familiering gegeven voor Libby, en dat is een probleem?’ vatte Xander samen.

‘Ja,’ bevestigde Nash.

Grayson blies uit. ‘Omdat je er nog niet klaar voor bent.’

Nash’ hoofd kwam omhoog, en op zijn gezicht verscheen langzaam een duivelse grijns. ‘Omdat ik er zelf al een voor haar heb gekocht.’ Hij liet een tweede ringendoosje op tafel vallen. Grayson voelde de spieren rond zijn ribbenkast een voor een verstrakken, en hij wist niet eens waarom.

Jameson, die zodra hij de eerste ring had gezien onnatuurlijk roerloos was geworden, herstelde zich en klapte het tweede doosje open. Dat was leeg.

Nash heeft haar al ten huwelijk gevraagd. Hij en Libby zijn al verloofd. Dat besef kwam verrassend hard bij Grayson aan. Alles verandert. Dat was een nutteloze gedachte, voor de hand liggend en te laat. Hun grootvader was dood. Ze waren allemaal onterfd. Alles wás al veranderd. Nash had al een relatie met Libby. Jameson had een relatie met Avery. Zelfs Xander had Max.

‘Nash Westbrook Hawthorne,’ bulderde Xander. ‘Zet je schrap voor een stevige feestknuffel die mijn mannelijke vreugde moet overbrengen!’

Feitelijk gaf Xander Nash helemaal geen tijd om zich schrap te zetten, maar stortte hij zich meteen op zijn broer – om hem te knuffelen, met hem te worstelen, hem te proberen op te tillen, hoe je het ook wilde noemen. Jameson stortte zich in het strijdgewoel en Grayson droeg al zijn andere gedachten op te verdwijnen terwijl hij Nash op zijn schouder sloeg – en hem naar achteren trok.

Drie tegen een. Nash maakte geen schijn van kans.

‘Geïmproviseerd vrijgezellenfeest!’ riep Jameson toen ze zich eindelijk van elkaar losmaakten. ‘Geef me een uur.’

‘Stop.’ Nash hief een hand en liet zijn eerste ik-ben-hier-de-oudste-broerbevel volgen door een tweede. ‘Omdraaien.’ Jameson gehoorzaamde, en Nash keek hem veelbetekenend aan. ‘Ben je van plan om de wet te overtreden, Jamie? Want daar lijk je de laatste tijd dol op.’

Voor zover Grayson wist was er een incident in Monaco geweest, en een in Belize…

Jameson haalde lichtjes zijn schouders op. ‘Je weet wat ze zeggen, Nash. Zolang er geen aanklacht wordt ingediend, is er niets aan de hand.’

‘Zeggen ze dat?’ Nash’ toon was verraderlijk mild. En toen, om onverklaarbare redenen, bleek Nash zijn veelbetekenende blik opeens op Grayson te richten.

Wat heb ik gedaan? Grayson kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Je hebt ons hier niet naartoe laten komen omdat je zélf hulp nodig hebt.’

Nash leunde achterover. ‘Noem je me nou een moederkloek, Gray?’

‘Dat wordt vechten,’ zei Xander vrolijk; daar leek hij zich erg op te verheugen.

Nash keek nog een paar tellen naar Grayson en richtte zich toen weer tot Jameson. ‘Geïmproviseerd vrijgezellenfeest,’ stemde hij toe. ‘Maar Gray en Xan helpen je met plannen – en de boomhutregel geldt.’

Alles wat gebeurde in de boomhut, bleef in de boomhut.

5

Grayson

Hun avond eindigde om drie uur ’s ochtends. ‘IJsklimmen, skywalk, speedboot, bromfietsen…’ Jameson klonk erg tevreden met zichzelf, vond Grayson. ‘En de club, niet te vergeten.’

‘Die middeleeuwse crypte was leuk bedacht,’ voegde Xander daaraan toe.

Grayson trok een wenkbrauw op. ‘Dat ducttapegebeuren had van Nash vast niet gehoeven.’

De ster van de avond zette zijn cowboyhoed af en leunde tegen de muur. ‘Wat gebeurt in de boomhut, blijft in de boomhut,’ herhaalde hij zacht, waarmee hij Grayson eraan herinnerde dat Avery en Libby boven lagen te slapen.

Grayson kreeg een brok in zijn keel. ‘Gefeliciteerd,’ zei hij tegen zijn broer. Dat meende hij. Verandering hoorde bij het leven. Mensen hoorden door te gaan, ook al kon hij dat zelf niet.

Jameson en Xander strompelden naar bed, maar Grayson werd tegengehouden door Nash. Toen ze alleen waren, legde hij iets in Graysons hand. Het ringendoosje. Met daarin de ring met de zwarte opaal van hun grootmoeder.

‘Wat als jij deze eens voor me bewaarde?’ zei Nash.

Grayson slikte, zijn keelspieren gespannen. ‘Waarom ik?’ Jameson zou de voor de hand liggende keus zijn geweest, om voor de hand liggende redenen.

‘Waarom niet, Gray?’ Nash leunde iets naar voren, zodat hij Grayson recht aan kon kijken. ‘Ooit, met iemand – waarom niet?’

Toen Grayson uren later wakker werd, stond het doosje met de ring nog steeds op zijn nachtkastje. Waarom niet?

Grayson kwam uit zijn bed en stopte het doosje vlug in een verborgen vak van zijn koffer. Als Nash wilde dat het erfstuk veilig bewaard werd, dan zou hij het veilig bewaren. Dat was tenslotte wat Grayson Hawthorne deed; hij beschermde dingen die belangrijk waren, zelfs als hij het zich niet kon veroorloven om ze té belangrijk te laten worden.

Avery was al op het balkon, waar ze zich tegoed deed aan een indrukwekkend uitgebreid ontbijtbuffet. ‘Ik hoorde dat gisteravond legendarisch was.’ Ze gaf hem een mok koffie – zwart, heet, en zo vol dat hij bijna overstroomde.

‘Jamie heeft een grote mond,’ zei Grayson. De mok verwarmde zijn hand.

‘Geloof me,’ mompelde Avery. ‘Jamie weet echt wel hoe hij een geheim bewaart.’

Grayson bestudeerde haar op een manier die hij zichzelf maanden eerder niet zou hebben toegestaan. Dat deed minder pijn dan het toen zou hebben gedaan. ‘Is hij aan het afglijden?’

‘Nee.’ Avery schudde haar hoofd, en haar haar viel voor haar gezicht. ‘Hij is gewoon ergens naar op zoek – of probeert ergens níét naar op zoek te zijn. Of allebei.’ Ze was even stil. ‘En jij, Gray?’

‘Met mij gaat het prima.’ Een automatisch opgedreund antwoord dat geen tegenspraak duldde. Maar bij haar leek hij het daar nooit helemaal bij te kunnen houden. ‘En voor alle duidelijkheid: als Xander je een “boek” laat zien dat hij aan het schrijven is, dan vernietig je dat, anders volgen er consequenties.’

‘Consequenties!’ Xander sprong het balkon op, wurmde zich tussen hen in en griste een chocoladecroissant van tafel. ‘Mijn lievelings!’

‘Wie van ons is er ’s ochtends nou niet dol op de smaak van consequenties?’ Jameson slenterde naar buiten, pakte een croissant en zwaaide ermee in Graysons richting. ‘Heeft Avery je al verteld over haar nieuwe programma? Het is ondertussen officieel bekend dat de Hawthorne-erfgename in Londen is.’

‘Programma?’ Grayson pakte zijn telefoon. ‘Vertel.’ Voordat Avery antwoord kon geven, werd hij gebeld. Toen hij zag wie het was, stond hij met een ruk op. ‘Deze moet ik even nemen.’ Hij beende naar binnen, deed de deur dicht, controleerde of niemand hem had gevolgd en nam toen pas op.

‘Ik neem aan dat we een probleem hebben.’

6

Jameson

‘Fascinerend.’ Jameson keek in de richting waarin Grayson was verdwenen. ‘Zag ik daar nou een zweem van onvervalste menselijke emotie?’

Avery keek hem aan. ‘Bezorgd?’ vroeg ze. ‘Of nieuwsgierig?’

‘Om Grayson?’ antwoordde Jameson. Allebei. ‘Geen van beide. Waarschijnlijk is het zijn kleermaker, die belt om hem uit te lachen omdat hij als twintigjarige een kleermaker heeft.’

Xander grijnsde. ‘Zal ik naar binnen glippen om hem af te luisteren?’

‘Bedoel je daarmee te zeggen dat jij je ook maar een seconde onopvallend kunt gedragen?’ antwoordde Jameson.

‘Ik kan best onopvallend zijn!’ hield Xander vol. ‘Jij bent duidelijk nog steeds verbitterd om het feit dat mijn legendarische danspasjes iedereen in de club gisteravond compleet van hun sokken bliezen.’

Jameson weigerde toe te happen en keek naar Oren, die ook op het balkon was verschenen. ‘Over ons feestje gesproken,’ zei Jameson, ‘hoe is die situatie met de paparazzi vanochtend?’

‘De Britse tabloids.’ Oren kneep zijn ogen tot spleetjes. Het hoofd van Avery’s beveiliging had vroeger in het leger gezeten en was angstaanjagend goed in zijn werk. Dat hij zijn ogen überhaupt tot spleetjes kneep, zei Jameson dat de situatie met de paparazzi niet góéd was. ‘Ik heb twee van mijn mannen voor het gebouw staan.’

‘En ik heb afspraken,’ zei Avery resoluut. Ze was duidelijk niet van plan om haar plannen door de paparazzi te laten wijzigen. En Oren was te slim om haar dat te vragen.

‘Ik zou ze kunnen afleiden,’ bood Jameson op een duivels toontje aan. Voor problemen zorgen was een van zijn specialiteiten.

‘Ik waardeer het aanbod,’ mompelde Avery, die op weg naar binnen even bleef staan om zacht en plagerig met haar lippen langs de zijne te strijken. ‘Maar nee.’

De kus was kort. Te kort. Jameson keek haar na toen ze naar binnen ging. Oren liep achter haar aan. Na een tijdje ging Xander douchen. Jameson bleef op het balkon, waar hij genoot van het uitzicht terwijl hij een decadente, boterige croissant op zijn tong liet smelten, stukje voor stukje, en zijn best deed om niet te bedenken hoe stíl, hoe kálm het was.

Na een tijdje verscheen Grayson weer, met een koffer. ‘Ik moet gaan.’

‘Waarheen?’ antwoordde Jameson direct. Uitgedaagd worden was goed voor Graysons godcomplex, en hem uitdagen was zelden saai. ‘En waarom?’

‘Ik heb wat privézaken te regelen.’

‘Sinds wanneer heb jij privézaken?’ Nu was Jameson pas écht geïntrigeerd.

Die vraag achtte Grayson geen antwoord waardig. Hij draaide zich zwijgend om en liep het appartement weer in. Jameson wilde hem volgen, maar toen trilde zijn telefoon – Oren.

Hij is bij Avery. Jameson bleef onmiddellijk staan en nam op. ‘Problemen?’ vroeg hij de bodyguard.

‘Hier is alles in orde. Avery is veilig. Maar een van mijn mannen heeft zojuist de portier onderschept.’ Terwijl Oren het voorval aan Jameson rapporteerde, verdween Graysons vertrekkende gestalte uit zijn blikveld. ‘Die komt blijkbaar iets brengen. Voor jou.’

In de gang hield de portier een zilveren dienblad op. Op het dienblad lag een kaartje.

Jameson hield zijn hoofd schuin. ‘Wat is dit?’

De ogen van de portier schitterden. ‘Dit lijkt mij een kaartje, meneer. Een visitekaartje.’

Dat wekte Jamesons nieuwsgierigheid. Hij nam het kaartje tussen wijs- en middelvinger – een goochelaarsgreep, alsof hij het kon laten verdwijnen. Zodra zijn blik op de woorden belandde die in het kaartje waren gestanst, leek de rest van de wereld te verdwijnen.

Op de voorkant van het kaartje stond een naam en een adres. IAN JOHNSTONE-JAMESON. KING’S GATE TERRACE 9. Jameson draaide het kaartje om. Op de achterkant had iemand een boodschap geschreven – geen instructies, alleen een tijdstip. 14.00 UUR.

7

Jameson

Uren later glipte Jameson zonder dat Nash, Xander of het beveiligingsteam het wist het appartement uit. Wat betreft de Britse paparazzi: die volgden normaal gesproken geen Hawthornes. Jameson arriveerde stijlvol te laat en alleen bij King’s Gate Terrace 9.

Als je wilt spelen, Ian Johnstone-Jameson, dan speel ik. Niet omdat hij een vader nodig had of wilde hebben, of omdat hij daarnaar verlangde, zoals toen hij jonger was, maar omdat íéts doen om zijn hersenen bezig te houden tegenwoordig altijd minder gevaarlijk leek dan níéts doen.

Het gebouw was wit en groot en vijf verdiepingen hoog; het nam de hele straat in beslag en bestond uit talloze luxe appartementen en een of twee ambassades. De buurt was chic. Exclusief. Al voordat Jameson op de bel kon drukken, kwam er een beveiliger de trap af. Eén beveiliger voor meerdere appartementen.

‘Kan ik u helpen?’ De toon van de man suggereerde dat het antwoord op die vraag ‘nee’ zou zijn.

Maar Jameson was niet voor niets een Hawthorne. ‘Ik ben uitgenodigd. Nummer negen.’

‘Ik wist niet dat híj vandaag aanwezig was.’ Het antwoord van de man klonk nonchalant, maar hij keek Jameson scherp aan. Jameson zwaaide met het visitekaartje. ‘Ah,’ zei de man, die het kaartje van hem aannam. ‘Aha.’

Twee minuten later stond Jameson voor de ingang van een appartement waarbij het Londense optrekje van de Hawthornes bescheiden afstak. In de hal lag een witmarmeren vloer, die was ingelegd met een glinsterende zwarte B en oneindig ver door leek te lopen, tot helemaal achter in het appartement. Glazen deuren boden onbelemmerd zicht op de voortreffelijke kunst die tot aan het einde van de gang aan de spierwitte muren hing.

Ian Johnstone-Jameson duwde een van de glazen deuren open. Deze familie is zo prominent, kon Jameson zijn moeder spottend horen zeggen, dat de mannen met wie ik naar bed ben geweest zo ongeveer onder een steen moeten leven om niet te weten dat ze een zoon hebben.

De man die nu op Jameson afkwam was halverwege de veertig en had dik bruin haar dat net iets te lang was om hem voor een typische CEO of politicus te kunnen laten doorgaan. Zijn gelaatstrekken kwamen hem pijnlijk bekend voor – zijn neus of kaaklijn beslist niet, maar de vorm en kleur van zijn ogen en welving van zijn lippen wel. En zijn geamuseerde houding.

‘Ik had al gehoord dat we enigszins op elkaar leken,’ merkte Ian op met een accent dat al even chic was als zijn adres. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin, een automatisme dat Jameson maar al te goed kende. ‘Wil je een rondleiding?’

Jameson trok een wenkbrauw op. ‘Wil jij me een rondleiding géven?’ Iets was pas belangrijk als je het zelf belangrijk maakte.

‘Touché.’ Ian wrong zijn lippen in een glimlach. ‘Daar heb ik respect voor. Drie vragen.’ De Brit draaide zich om, liep terug naar de eerste glazen deur en duwde hem open. ‘Die krijg je van me als je er één van mij beantwoordt.’

Ian Johnstone-Jameson hield de glazen deur open en wachtte. Jameson hield hem even in spanning, maar slenterde toen langzaam naar hem toe.

‘Jij stelt jouw vragen eerst,’ zei Ian.

Is dat zo? dacht Jameson, maar hij was meer dan Hawthorne genoeg om niet in die val te trappen; dat ging hij niet hardop zeggen. ‘Ik ben benieuwd wat je me gaat aanbieden als ik geen vragen voor je heb.’

Ians heldergroene ogen glommen. ‘Dat was geen vraag,’ merkte hij op.

Jameson lachte kort zijn tanden bloot. ‘Nee.’ Ze wandelden door de lange gang, waarbij ze door nog meer glazen deuren moesten en een schilderij van Matisse passeerden. Pas toen ze in de keuken stonden – die volledig zwart was, van het aanrecht tot de keukenapparatuur en de granieten vloer – stelde Jameson zijn eerste vraag. ‘Wat wil je precies, Ian Johnstone-Jameson?’

Je kon niet opgroeien als Hawthorne zonder te beseffen dat iedereen iets wilde.

‘Simpel,’ antwoordde Ian. ‘Ik wil je mijn vraag stellen. Al is het eigenlijk meer een gunst. Maar als blijk van goede wil zal ik je vraag ook in algemene zin beantwoorden. Gewoonlijk wil ik in het leven maar drie dingen: plezier. Uitdaging.’ Hij glimlachte. ‘En winnen.’

Jameson had niet verwacht dat een opmerking van deze man hem zou raken.

Concentreer je. Hij kon bijna horen hoe zijn grootvader hem waarschuwde. Verlies je je concentratie, jongens, dan verlies je het spel. Voor de verandering liet Jameson zich even opgaan in die herinnering. Hij was Jameson Winchester Hawthorne. Hij had verdomme niets nodig van de man die voor hem stond.

Ze leken in niets op elkaar.

‘Hoe ziet winnen er voor jou uit?’ Jameson koos een vraag die hem hoogte van de man zou geven. Ken je een man, dan ken je zijn zwakte.

‘Dat verschilt.’ Ian leek te genieten van zijn antwoord. ‘Een heerlijke avond met een prachtige vrouw. Een “ja” van mannen die graag “nee” zeggen. En vaak…’ Op dat laatste woord legde hij extra nadruk. ‘Vaak ziet het eruit als een winnende hand. Ik hou wel van een spelletje.’

Jameson keek dwars door de opmerking heen. ‘Je gokt.’

‘Doen we dat niet allemaal?’ antwoordde Ian. ‘Maar inderdaad, ik ben professioneel pokerspeler. Ik heb je moeder ontmoet in Las Vegas, in het jaar dat ik een bijzonder gewilde internationale titel won. Toegegeven, mijn familie heeft liever dat ik een respectabeler tijdverdrijf kies, zoals schaken – of beter nog, boekhouden. Maar ik ben goed genoeg in wat ik doe om doorgaans niet uit het familiefortuin te hoeven putten, dus hun voorkeuren – in het bijzonder die van mijn vader en oudste broer – zijn irrelevant.’ Ian trommelde zachtjes met zijn vingers op het aanrecht. ‘Meestal, dan.’

Je hebt broers? dacht Jameson, maar die vraag stelde hij niet. In plaats daarvan maakte hij een opmerking. ‘Ze weten niet dat ik besta.’ Jameson liet zijn blik over Ians gezicht glijden. ‘Je familie.’

Iedereen had wel een trekje dat hem of haar verried. Dat hoefde je alleen maar te vinden.

‘Dat was geen vraag,’ antwoordde Ian zonder dat er ook maar iets aan zijn gezichtsuitdrukking veranderde. Gevonden. Dit was een man wiens gezicht op duizend verschillende manieren kon overbrengen dat het leven en iedereen die daarin voorkwam niets meer dan amusement waren. Duizend manieren – en hij had er zojuist eentje gekozen.

‘Nee,’ beaamde Jameson. ‘Maar ik heb wel mijn antwoord.’

Ian Johnstone-Jameson hield van winnen. Hoe zijn familie over hem dacht was mééstal irrelevant. Ze wisten niet dat hij een bastaardzoon had.

‘Voor wat het waard is,’ zei Ian, ‘ik besefte het zelf pas na een paar jaar, en op dat punt, tja…’ Wat had het toen nog voor nut? leek zijn subtiele schouderophalen te zeggen.

Daar weigerde Jameson zich iets van aan te trekken. Hij had nog één vraag over. Als hij slim was, ging hij voor een pressiemiddel. Wat is het telefoonnummer van je oudste broer? Het privénummer van je vader? Welke vraag hoop je dat ik je niet zal stellen?

Maar Jameson was niet de Hawthorne die bekendstond om zijn slimme keuzes. Hij nam risico’s. Vertrouwde op zijn instinct. Dit kan weleens het enige gesprek zijn dat we ooit zullen voeren. ‘Slaapwandel je?’

Dat was een ongelofelijk nietszeggende, banale vraag, die met één woord kon worden beantwoord.

‘Nee.’ Eventjes leek Ian Johnstone-Jameson zich iets minder boven alles verheven te voelen.

‘Ik wel,’ zei Jameson zacht. ‘Vroeger.’ Hij haalde lichtjes zijn schouders op, al even achteloos als Ian zou hebben gedaan. ‘Drie vragen, drie antwoorden. Jouw beurt.’

‘Zoals ik al zei heb ik een gunst nodig, en jij…’ dat laatste woord sprak Ian op veelbetekenende toon uit. ‘Nou, ik denk dat jij mijn aanbod verleidelijk zult vinden.’

‘Hawthornes zijn niet makkelijk te verleiden,’ zei Jameson.

‘Wat ik van jou nodig heb, heeft bijzonder weinig te maken met het feit dat je een Hawthorne bent, en een hele hoop met het feit dat je mijn zoon bent.’

Dat was de eerste keer dat hij dat zei, de eerste keer dat Jameson een man dat tegen hem hoorde zeggen. Mijn zoon.

Je punt, Ian.

‘Ik heb een speler nodig,’ zei de man. ‘Iemand die slim en geslepen is, die genadeloos is, maar nooit verslapt. Iemand die kansen kan berekenen, tegen verwachtingen ingaat, mensen kan bewerken, leugens kan verkopen en altijd eindigt aan de top – wat er ook gebeurt.’

‘En toch…’ Jameson toverde een zelfingenomen grijns tevoorschijn. ‘Toch speel je het spel in kwestie niet zelf.’

Daar was het weer – het trekje dat Ian verried. Je punt, Jameson.

‘Ik ben gevraagd zekere heilige grond niet meer te betreden.’ Ian liet die bekentenis klinken als het zoveelste amusante feitje. ‘Mijn aanwezigheid is tíjdelijk niet gewenst.’

Jameson vertaalde. ‘Je hebt een toegangsverbod.’ Voor welke plek? ‘Begin bij het begin en vertel me alles. Als ik merk dat je iets achterhoudt – en dat zal ik merken – dan ga ik niet in op je verzoek. Is dat helder?’

‘Glashelder.’ Ian zette zijn ellebogen op het glinsterende zwarte aanrecht. ‘In Londen bestaat een etablissement waarvan de naam nooit wordt genoemd. Spreek je die naam toch uit, dan is de kans groot dat je ongelukkig aan je einde komt, met dank aan de machtigste mannen van dit land. Aristocraten, politici, buitengewoon rijke mensen…’

Ian keek Jameson net lang genoeg aan om zich ervan te verzekeren dat er écht naar hem werd geluisterd; toen draaide hij zich om, opende een zwarte kast en haalde er twee whiskyglazen van geslepen kristal uit. Die zette hij op het kookeiland, zonder een fles te pakken.

‘De club in kwestie,’ zei Ian, ‘heet The Devil’s Mercy.’

Die naam etste zich direct in Jamesons brein, en wenkte hem als een verboden toegang-bordje.

‘De Mercy is opgericht in de regency-tijd, maar waar de rest van de deftige gokhuizen naar roem streefden, was de Mercy een ander soort onderneming; een goktent en een geheim genootschap ineen.’ Zonder Jamesons blik los te laten wreef Ian zachtjes met een vinger over de rand van een van de kristallen glazen. ‘The Devil’s Mercy is in geen enkel geschiedenisboek terug te vinden. Het had geen opkomst en ondergang zoals Crockfords, wedijverde niet met beroemde herenclubs zoals White’s. De Mercy opereerde vanaf begin af aan in het geheim, en door de hoge klasse waaruit de oprichter afkomstig was, zorgde zelfs het kleinste gerucht over het bestaan van de club ervoor dat iedereen die een lidmaatschap kreeg aangeboden er vrijwel alles voor overhad om dat ook daadwerkelijk te bemachtigen. In de begindagen wisselde de club regelmatig van locatie, maar de luxe die de leden werd geboden, de nabijheid van zo veel macht, de uitdaging… Er was geen plek zoals de Mercy.’ Ians ogen schitterden. ‘Er ís geen plek zoals de Mercy.’

Jameson wist niets over Crockfords of White’s of de regency-tijd, maar hij herkende het verhaal onder het verhaal. Macht. Exclusiviteit. Geheimen. Spellen.

‘Er is geen plek zoals de Mercy,’ zei Jameson, terwijl zijn hersenen op volle toeren werkten. ‘En jij hebt er een toegangsverbod. De naam van de club mag nooit worden uitgesproken, maar toch sta jij hier zijn hele geheime geschiedenis te vertellen.’

‘Ik ben iets verloren aan de speeltafels van de Mercy.’ Ians ogen werden dof. ‘Vantage – het ouderlijk huis van mijn moeder. Dat heeft ze nagelaten aan míj, en niet aan mijn broers, en ik moet het terugwinnen. Of eigenlijk moet jíj het voor me terugwinnen.’

‘En waarom zou ik jou helpen?’ vroeg Jameson op zachte, zijdeachtige toon. Deze man was een vreemde voor hem. Ze waren niets van elkaar.

‘Ja, waarom zou je dat doen?’ Ian liep naar een stel andere kastjes en haalde er een fles whisky uit. Hij schonk een bodempje in de glazen, en schoof er toen een over het zwarte graniet naar Jameson.

Vader van het jaar.

‘Maar een handjevol mensen op deze wereld zou überhaupt kúnnen wat ik van je vraag,’ antwoordde Ian op een toon die elektrisch geladen leek. ‘In tweehonderd jaar is het voor zover ik weet maar één iemand gelukt om zonder uitnodiging toegang te krijgen tot de Mercy. En binnenkomen is nog maar het begin van wat er nodig zal zijn om Vantage terug te winnen. Dus waarom zou ik ook maar enige hoop koesteren dat je ja zult zeggen?’ Ian pakte zijn glas en hief het alsof hij wilde proosten. ‘Omdat je houdt van uitdagingen. Van spelletjes. Van winnen. En wat je ook wint,’ Ian Johnstone-Jameson bracht het glas naar zijn lippen, en in zijn ogen verscheen een duivelse, intense blik die Jameson maar al te goed kende, ‘je wilt altijd meer.’

8

Jameson

Jameson zei nee. Hij vertrok. Maar uren later spookten Ians woorden nog altijd door zijn hoofd. Omdat je houdt van uitdagingen. Van spelletjes. Van winnen. En wat je ook wint, je wilt altijd meer.

Jameson staarde de donkere nacht in. Daken hadden iets bijzonders. Dat kwam niet alleen omdat je zo hoog boven de grond was, of door het gevoel dat je kreeg als je op de rand ging staan. Dat kwam omdat je alles kon zien, maar toch alleen was.

‘Weet je, dit gebouw is niet helemáál van mij.’ Achter hem hoorde hij Avery’s stem. ‘Ik weet vrij zeker dat het dak van iemand anders is. Ze kunnen ons arresteren.’

‘Zegt het meisje dat altijd weg weet te glippen vóórdat de politie arriveert,’ zei Jameson, die zijn hoofd draaide en zijn Erfgename uit de schaduw zag stappen.

‘Ik heb overlevingsinstinct.’ Avery ging naast hem op de rand van het dak staan. ‘Jij hebt nooit geleerd om uit de problemen te willen blijven.’

Dat had hij nooit hóéven leren. Als kind was de wereld zijn speeltuin geweest, dankzij zijn Hawthorne-uiterlijk en zijn Hawthorne-naam en zijn meer dan vorstelijk rijke grootvader.

Jameson haalde een keer adem: avondlucht zijn longen in, avondlucht zijn longen uit. ‘Ik heb vandaag mijn vader ontmoet.’

‘Wat?’ Avery was niet gemakkelijk van haar stuk te brengen. Haar verrassen voelde altijd als een overwinning, en hoewel hij het nooit zou hebben toegegeven, snakte hij naar een overwinning.

‘Ian Johnstone-Jameson.’ De naam rolde soepel van zijn tong. ‘Professioneel pokerspeler. Het zwarte schaap van een kennelijk extreem rijke familie.’

‘Kennelijk?’ herhaalde Avery. ‘Je hebt de naam niet gegoogeld?’

Jameson zocht haar blik. ‘En ik wil dat jij dat ook niet doet, Erfgename.’ Hij liet een stilte vallen, daar op het dak. En toen, omdat zíj het was, zei hij wat hij al veel te vaak had gedacht sinds Ian hem om die gunst had gevraagd. ‘Iets is pas belangrijk als je het zelf belangrijk maakt.’

‘Die jongen herinner ik me nog,’ zei Avery zacht. ‘Die stond zonder shirt aan in het solarium, dronken van de whisky nadat we het Rode Testament hadden bekeken, vastbesloten om zich nergens door te laten kwetsen.’ Dat liet ze door zijn pantser dringen, en toen zei ze: ‘Je was boos omdat we Skye moesten vragen naar jullie tweede naam. Naar jullie vaders.’

‘Achteraf gezien ben ik onder de indruk dat Skye het toen niet gelijk heeft verklapt,’ zei Jameson spottend. Ze hadden haar gevraagd naar de tweede naam van haar zoons – niet naar hun voornaam.

‘Toen was je vader belangrijk voor je,’ Avery hield zich niet in. Zij hield zich nooit in. ‘En dat is hij nog steeds. Daarom sta je hier.’

Jameson slikte. ‘Nadat Gray zijn klootzak van een vader had ontmoet, hield ik mezelf voor dat ik de mijne nooit wilde ontmoeten.’

Hij had geweten dat zijn vaders achternaam ‘Jameson’ was, maar hij was nooit naar hem op zoek gegaan. Hij had zichzelf verboden om zich zelfs maar af te vragen wie het zou kunnen zijn – tot dat visitekaartje.

‘Hoe was het?’ vroeg Avery.

Jameson keek omhoog. Geen ster te bekennen. ‘Hij heeft je nog niet ontvoerd en nog niemand vermoord, dus dat is positief.’ Graysons vader had de lat laag gelegd. Die luchtige reactie stelde Jameson in staat om Avery’s vraag echt te beantwoorden. ‘Hij wil iets van me.’

‘Nou, dan heeft hij pech,’ zei Avery fel. ‘Die eikel heeft het recht niet om ook maar iets van je te willen.’

‘Precies.’

‘Maar…?’

‘Waarom denk je dat er een “maar” is?’ antwoordde Jameson.

‘Hierom.’ Avery liet haar vingers net iets boven zijn kaaklijn over zijn gezicht gaan. Haar andere hand bewoog naar zijn voorhoofd, zo licht als een veertje. ‘En hierom.’

Jameson slikte. ‘Ik ben hem niets verschuldigd. En het kan me niet schelen wat hij van me denkt. Maar…’ Ze had gelijk. Natúúrlijk had ze gelijk. ‘Ik blijf maar denken aan wat hij zei.’

Jameson stapte van de dakrand, en toen Avery hetzelfde deed boog hij voorover en mompelde iets in haar oor. ‘In Londen bestaat een etablissement waarvan de naam nooit wordt genoemd…’

Jameson vertelde haar alles, en hoe meer hij vertelde, hoe sneller hij begon te praten en hoe heviger de adrenaline die door zijn aderen spoot zijn lichaam liet tintelen. Want Ian Johnstone-Jameson had gelijk gehad.

Hij hield van spelen. Hij hield van winnen. En meer dan ooit had hij op dit moment behoefte aan íéts.

‘Je wilt ja zeggen.’ Hij was een open boek voor Avery.

‘Ik heb nee gezegd.’

‘Dat meende je niet.’

Dit hoefde niet te gaan om wat Ian Johnstone-Jameson verdiende. Dit hoefde helemaal niet om zijn vader te gaan. ‘The Devil’s Mercy.’ Alleen al het uitspreken van die naam bezorgde Jameson een steek van opwinding. Een eeuwenoud geheim. Een verborgen gokhuis. Geld en macht en spellen met inzet.

‘Je gaat het doen, hè?’ vroeg Avery.

Jameson opende zijn ogen, keek haar aan en stak de lont in het kruitvat. ‘Nee, Erfgename. Wíj gaan het doen.’

9

Grayson

Toen Grayson uit het vliegtuig stapte had hij acht voicemails, waarvan zeven van Xander. Op zijn zevende voicemail was zijn jongste broertje overgegaan op een soort opera-achtig heldendicht over broederlijke bezorgdheid en Philly cheesesteak-broodjes.

Het laatste bericht was van Zabrowski, en was pas een paar minuten oud. ‘Ik ben er even in gedoken. Het meisje zit nog in hechtenis, maar er is nog niets ingediend. Geen arrestatiedocumenten. Geen aanklacht. Als je het mij vraagt, is er al iemand met deze zaak bezig. Laat maar weten wat onze volgende stap is.’

Grayson wiste het bericht. Als ze haar niet écht hebben gearresteerd, mogen ze haar wettelijk gezien niet vasthouden. Dat zou alles in elk geval een stuk makkelijker maken.

Bij lang parkeren stond een auto op hem te wachten, met de sleutel onder de mat – precies zoals de instructies die hij in Londen op weg naar het vliegveld had gegeven luidden. Grayson had de Hawthorne-miljoenen niet geërfd, maar zijn achternaam was nog steeds iets waard, en hij had voldoende financiële middelen – die hij tevens gebruikte om Zabrowski op zijn loonlijst te houden.

Dankzij zijn privédetective wist Grayson dat Juliet om onbegrijpelijke redenen Gigi werd genoemd en zeven minuten jonger was dan haar tweelingzus – en dat die zus, Savannah, een stuk minder snel verzeild zou raken in situaties waaruit een ander haar moest redden.

Waaruit híj haar moest redden.

Grayson stak de sleutel in het contact van de Ferrari 488 Spider die zijn contactpersoon voor hem had neergezet. Een dergelijke auto was eerder iets voor Jameson dan voor hem, maar sommige situaties vereisten een grootse entree. Grayson concentreerde zich op zijn strategie om te voorkomen dat hij te diep nadacht over het feit dat Juliet en Savannah Grayson niet eens wisten dat hij bestond.

Net zoals ze niet wisten dat de man die hun vader was – die van hen alle drie – dood was.

Sheffield Grayson was zo stom geweest om Avery aan te vallen. Dat was niet goed voor hem afgelopen. Voor zover de rest van de wereld wist, was de rijke zakenman uit Phoenix gewoon verdwenen. Een populaire theorie leek te zijn dat hij met een veel jongere vrouw naar een tropisch belastingparadijs was vertrokken. Sindsdien liet Grayson Juliet en Savannah in de gaten houden.

Een bliksemactie, hield hij zichzelf opnieuw voor. Hij was niet in Phoenix om nieuwe relaties te beginnen of de tweeling te vertellen wie hij was. Er moest een situatie worden afgehandeld. En die zou Grayson afhandelen.

Toen hij het politiebureau van Phoenix binnen liep, liet hij maar één gedachte naar de oppervlakte van zijn geest komen. Zolang jij je eigen autoriteit niet in twijfel trekt, doen anderen dat ook niet.

‘Hebben jullie die Ferrari zien staan?’ Een agent van in de twintig stormde binnen. ‘Wat een fucki…’ Hij viel stil en staarde naar Grayson, die, net als de auto, steevast grote indruk op mensen maakte.

Grayson weigerde ook maar een greintje van zijn amusement op zijn gezicht te laten doorschemeren. ‘Juliet Grayson zit hier in hechtenis.’ Dat was geen vraag, maar Graysons houding eiste een antwoord.

‘Gigi?’ Een tweede agent kwam bij hen staan en strekte zijn nek, alsof hij Graysons Ferrari op die manier door de muur heen zou kunnen zien. ‘Klopt. Die hebben we aangehouden.’

‘Ik stel voor dat jullie die fout rechtzetten.’ Er was een verschil tussen vertellen wat je wilde en duidelijk maken dat het in iemands eigen belang was om het je te geven. Expliciete dreigementen waren voor mensen die hun macht moesten laten zíén om hem te laten gelden. Laat nooit zien wat een suggestie kan blijven, Grayson.

‘Wie denk jij verdomme wel niet dat je bent?’

Zonder zich om te draaien wist Grayson dat de man die dat vroeg ouder was dan de andere twee agenten – en een hogere rang had. Een brigadier, misschien, of een inspecteur. Dat, en het feit dat de naam Juliet Grayson zijn aandacht had getrokken, vertelde Grayson alles wat hij moest weten: deze man was de reden dat de arrestatiedocumenten nog niet waren ingevuld.

‘Moet u dat echt nog vragen?’ antwoordde Grayson. Hij kende de kracht van bepaalde gezichtsuitdrukkingen: uitdrukkingen die geen spoortje agressie bevatten, maar toch iets leken te beloven.

De inspecteur – Grayson kon nu zijn badge zien – bekeek Grayson van tot top teen: de snit van zijn peperdure pak, zijn totale gebrek aan zenuwen. De man was duidelijk met zichzelf in discussie: was Grayson gestuurd door dezelfde man die hem om een gunst had gevraagd?

‘Ik kan onze gemeenschappelijke vriend bellen, als je wilt.’ Zoals alle Hawthornes kon Grayson uitstekend bluffen. Hij haalde zijn telefoon uit zijn zak. ‘Of je kunt een van deze agenten me naar het meisje laten brengen.’

10

Grayson

Juliet Grayson werd vastgehouden in een verhoorkamer. Ze zat in kleermakerszit boven op de tafel, met haar polsen op haar knieën en haar handpalmen naar boven. Haar haar was chocoladebruin – dat van Grayson was lichtblond – en golvend, terwijl het zijne steil was. De luchtige, zwaartekracht tartende golvende lokken kwamen tot net onder haar kin, en waren enigszins verwilderd.

Ze staarde naar een leeg koffiebekertje, zonder met haar ogen – helderder en blauwer dan de zijne – te knipperen.

‘Nog steeds geen telekinese?’ vroeg de agent die Grayson naar de verhoorkamer had geleid.

De gevangene grijnsde. ‘Misschien heb ik meer koffie nodig?’

‘Jij hebt sowieso niet meer koffie nodig,’ antwoordde de agent.

Het meisje – Graysons vlees en bloed, al kon ze dat niet weten en weigerde hij daar te lang bij stil te staan – sprong van de tafel, waarbij haar haar op en neer danste. ‘Matilda van Roald Dahl,’ zei ze bij wijze van uitleg. ‘Dat is een kinderboek waarin een verwaarloosd wonderkind de gave ontwikkelt om voorwerpen met haar gedachten te laten bewegen. Het eerste wat ze omvergooit, is een glas water. Ik was zeven toen ik dat boek las, en dat heeft me voor de rest van mijn leven verpest.’

Grayson merkte dat hij bijna wilde glimlachen, misschien omdat het meisje tegenover hem straalde alsof dat haar standaardmodus was. Zonder zich om te draaien naar de agent zei hij: ‘Laat ons alleen.’

De truc om mensen te laten doen wat je wilde was je gedragen alsof je zeker wist dat ze zouden doen wat je zei.

‘Wauw!’ zei het menselijke zonnestraaltje zodra de agent was verdwenen. ‘Dat was fantastisch!’ Ze zette een diepe, serieuze stem op. ‘“Laat ons alleen.” Ik ben Gigi, trouwens, en ik wed dat jíj nooit hoeft in te breken in een bankkluis. Jij kijkt er gewoon naar, en boem, hij is open!’

Inbreken in een bankkluis? Grayson had geweten waar Gigi was opgepakt, maar de details waren vaag geweest.

‘Goh, jouw wenkbrauwen kunnen indrukwekkend ver omhoog,’ zei Gigi vrolijk. ‘Maar kun je dit?’ Ze sperde haar blauwe ogen open en liet haar onderlip trillen. Toen grijnsde ze en wees met haar duim naar de tafel, waar het lege koffiebekertje dat ze had geprobeerd om te gooien was omringd door vijf andere bekertjes. ‘Ga daar maar eens overheen. Als ik dat gezicht trek, blijven ze me maar koffie brengen! En chocola, maar dat lust ik niet.’ Uit het niets toverde ze een reep tevoorschijn en hield hem Grayson voor. ‘Twix?’

Grayson wilde tegen haar zeggen dat dit geen spelletje was. Dat ze in hechtenis zat. Dat dit een serieuze zaak was. In plaats daarvan onderdrukte hij zijn beschermingsinstinct en zei: ‘Je hebt me nog niet gevraagd wie ik ben.’

‘Tja, ik heb “Ik ben Gigi” gezegd,’ zei ze met een ontwapenende glimlach. ‘Jij bent hier degene die zich niet heeft voorgesteld, vriend.’ Ze ging zachter praten. ‘Ben je gestuurd door meneer Trowbridge? Dat werd tijd. Toen ze me hier gisteravond binnenbrachten heb ik hem gelijk gebeld.’

Trowbridge. Die naam sloeg Grayson op in zijn geheugen, en toen besloot hij dat hij er het verstandigst aan deed om het terrein te verlaten voordat iemand besefte dat hij eigenlijk door niemand was gestuurd.

Gigi sprong zowat uit elkaar van opwinding toen ze de Spider zag. ‘Tja, ik moet bekennen dat ik in het verleden niet de allerbeste chauffeur ben geweest, maar blauw is echt mijn kleur en…’

‘Nee,’ zei Grayson. Hij liep naar de bestuurderskant, en toen hij het portier opendeed, maakte Gigi het zichzelf al gemakkelijk op de passagiersstoel. Stap nooit bij een vreemde in de auto, wilde hij tegen haar zeggen, maar hij hield zich in. Bliksemactie. Hij was hier om haar thuis af te leveren en erop toe te zien dat de juridische situatie volledig werd afgehandeld, meer niet.

‘Je werkt niet voor meneer Trowbridge, hè?’ zei Gigi toen ze een paar minuten hadden gereden.

‘Heeft meneer Trowbridge ook een voornaam?’ vroeg Grayson.

‘Kent,’ antwoordde Gigi behulpzaam. ‘Hij is een vriend van de familie. En onze advocaat. Onze advocaat-vriend. Ik heb mijn telefoontje gebruikt om hém te bellen in plaats van mijn moeder omdat zij geen advocaat is, en omdat ze heel misschien denkt dat ik sinds gisteravond bij een vriendin logeer, bij wie ik geen enkel misdrijf heb gepleegd en we ons hebben vermaakt met onschuldige activiteiten.’

Hoe meer Gigi zei, hoe sneller ze begon te praten. Grayson vermoedde langzamerhand dat het meisje geen cafeïne zou mogen krijgen. Nooit.

‘Als meneer Trowbridge je niet heeft gestuurd…’ Gigi was even stil. ‘Was het mijn vader?’

Als kind had Grayson geleerd zijn emoties te onderdrukken. Controle was niet optioneel, en dat was het ook nooit geweest. Hij hield zijn aandacht bij het heden. Dacht geen seconde aan Sheffield Grayson.

‘Ik heb gelijk, hè?’ concludeerde Gigi overhaast maar elegant, als een ballerina die een balletsprong maakte. ‘Kun je ervoor zorgen dat pap weet dat ik niet écht probeerde in te breken bij die bank? Ik was gewoon naar achteren geslenterd, naar het deel waar de ultrabeveiligde safeloketten zijn. Maar niet om iets slechts te doen!’

‘Geslénterd?’ Grayson liet zijn sceptische toon voor zichzelf spreken.

De zeventienjarige naast hem grijnsde. ‘Het is niet mijn schuld dat mijn geslenter zo stiekem overkomt.’ Ze was even stil. ‘Maar even serieus, heb jij mijn vader de afgelopen tijd nog gesproken?’

Je vader is dood. ‘Nee.’

‘Maar ken je hem?’ Gigi wachtte niet op antwoord. ‘Heb je voor hem gewerkt, of zo? In het geheim. Aan iets wat verklaart waarom hij is verdwenen, zeg maar?’

Grayson slikte. ‘Ik kan je niet helpen.’

De energie die ze tot dan toe had uitgestraald, leek te verflauwen. ‘Ik weet dat hij een goede reden moet hebben gehad om weg te gaan. Ik weet dat er geen andere vrouw is. Ik weet van het safeloket.’

Gigi dacht duidelijk dat hij begreep waar ze het over had. Dat hij inderdaad voor haar vader werkte. Hij had zo vriendelijk kunnen zijn om haar de waarheid – of een deel daarvan – te vertellen, maar die vriendelijkheid kon hij zich niet veroorloven.

Ik weet van het safeloket, had ze gezegd. ‘Het safeloket in de bank waar je gisteren was.’ Dat was de voor de hand liggende conclusie, gezien haar eerdere bekentenis over de gebeurtenissen die tot haar arrestatie hadden geleid.

‘Ik heb de sleutel,’ zei Gigi ernstig. ‘Maar het safeloket staat niet geregistreerd onder zijn echte naam, en ik weet niet welke naam hij anders kan hebben gebruikt. Jij wel?’

Sheffield Grayson had een safeloket onder een andere naam. Het kostte Grayson nog geen seconde om die informatie – en de mogelijke gevolgen daarvan – te verwerken. ‘Juliet, je vader heeft me niet gestuurd. Ik werk niet voor hem.’

‘Maar je kent hem wel,’ zei Gigi zachtjes. ‘Toch?’

Onwillekeurig dacht Grayson terug aan een gesprek, een kille dialoog. Ik beschouwde alleen mijn neefje als mijn zoon, en de Hawthornes zijn verantwoordelijk voor zijn dood. ‘Niet heel goed.’

Dat was de enige keer dat hij Sheffield Grayson had ontmoet.

‘Goed genoeg om te weten dat hij niet zomaar is weggegaan?’ vroeg Gigi op een hoopvol toontje. ‘Dat zou hij nooit doen,’ ging ze fel verder. Ze knipperde haar tranen weg, en toen ze haar ogen neersloeg, vielen haar weerspannige, golvende lokken voor haar gezicht. ‘Toen ik vijf was en mijn amandelen werden geknipt, vulde mijn vader mijn hele ziekenhuiskamer met ballonnen. Het waren er zo veel dat de verpleegsters boos werden. Bij al Savannahs wedstrijden zit hij op de eerste rij – nou ja, zát. Hij zou mijn moeder nóóit bedriegen.’

Elke zin die haar mond verliet, sneed als een mes door Grayson heen. Hij heeft je moeder wel bedrogen, wilde hij zeggen. Ik ben het resultaat.

‘Dus dat hele “hij is naar de Malediven of Tunesië om belastingvrij te kunnen vozen”? Daar geloof ik niks van,’ zei Gigi vastberaden. ‘Mijn vader is niet zomaar weggegaan. En dat ga ik bewijzen.’

‘Met de inhoud van het safeloket.’ Grayson hoorde hoe zijn toon op haar moest overkomen: kalm en kil. Maar zijn gedachten waren bij Avery, en wat er voor haar op het spel stond als de waarheid over Sheffield Graysons verdwijning aan het licht zou komen.

Hij bracht zijn auto tot stilstand voor een groot witgepleisterd huis. Het ontwerp was Toscaans, opvallend en smaakvol. Als Gigi zich afvroeg hoe hij wist waar ze woonde, dan liet ze dat niet merken. In plaats daarvan haalde ze een dun kettinkje onder haar turquoise blouse vandaan.

Aan dat kettinkje hing een sleutel. De sleutel van een safeloket.

‘Deze heb ik ín de computer van mijn vader gevonden.’ Gigi schonk Grayson een smekende blik. ‘Ik ben een computermeisje. Ik denk dat hij wilde dat ik die sleutel zou vinden, weet je wel? Dat ik hém zou vinden.’

‘Volgens mij is het tijd dat jij gaat slapen.’

‘Na zes kopjes politiebureaukoffie?’ Gigi gooide haar haar naar achteren. ‘Ik weet vrij zeker dat ik ondertussen kan vliegen.’

Grayson schatte de hoogte van het dak van de Grayson-villa in. ‘Nee.’ Zijn grijze ogen zochten haar felblauwe. Dit kon weleens hun afscheid zijn. ‘Je kunt niet vliegen. Je kunt niet in banken blijven inbreken. Dat kan niet, Juliet.’

Ze deed haar ogen dicht. ‘Zo noemde me vader me, weet je. Als enige. Toen ik twee was, zei ik dat ik Gigi heette, en haalde ik iedereen door middel van pure wilskracht over me ook zo te noemen.’ Toen ze haar ogen weer opendeed, was haar blik fel en helder, en hard als staal. ‘Zo ben ik.’

Ze gaat het hier niet bij laten zitten. Daar dacht Grayson even over na.

‘Kun je me op z’n minst vertellen hoe je heet?’ vroeg Gigi.

Ze had hem duidelijk niet herkend. Geen fan van roddelwebsites, dus. Hij gaf haar alleen zijn voornaam. ‘Grayson.’

‘Jouw voornaam is toevállig precies hetzelfde als mijn achternaam?’ Gigi keek hem sceptisch aan. ‘Vat dit niet verkeerd op, “Grayson”, maar volgens mij kun jij nog wel wat lesjes in stiekem overkomen gebruiken.’

Ze moest eens weten.

11

Grayson

Twintig minuten later zette Grayson de Ferrari voor het Haywood-Astyria en liet hij de valets van het hotel om de sleutel vechten.

‘Naam?’

Als antwoord op de vraag van de baliemedewerker haalde Grayson een zwarte kaart met een gouden rand uit zijn portemonnee en legde deze op de balie.

‘Uw naam, meneer?’ vroeg de medewerker opnieuw, maar hij had de vraag nog maar nauwelijks gesteld of er kwam een oplettende vrouw met haar haar in een elegant knotje naar hen toe.

‘Ik check deze meneer wel in, Ryan.’ Ze pakte het kaartje van de balie – geen creditcard, maar de sleutel van een suite in dit en elk ander hotel van dezelfde eigenaar in het land. Als de suite bezet was, zou hij snel worden vrijgemaakt, tenzij de gast in het bezit was van dezelfde soort kaart die Grayson net had laten zien.

Dat was erg onwaarschijnlijk.

‘Blijft u de hele week?’ De vraag was beleefd, discreet. De vrouw vroeg hem niet om zijn naam.

‘Eén nachtje maar,’ antwoordde Grayson, al was hij minder zeker van zijn antwoord dan hij klonk. Zijn ontmoeting met Gigi had hem veel stof tot nadenken gegeven – en weinig daarvan was positief. ‘Is het zwembad open?’ vroeg hij kalm.

‘Natuurlijk,’ antwoordde de vrouw.

Grayson keek haar rustig aan. ‘Wat is ervoor nodig om het te sluiten?’

Net als vioolspelen, zwaardvechten, mesvechten en fotografie was zwemmen een van de talenten die Grayson eens tijdens het jaarlijkse verjaardagsritueel van hun grootvader had gekozen. Ooit had hij op koers gelegen voor de Olympische Spelen. Nu wilde hij gewoon zwemmen tot zijn lichaam het begaf – steeds sneller, steeds harder, op een moordend, onhoudbaar tempo.

Dat hij toch wist te behouden.

Nu zijn longen en spieren brandden, hoefde hij niet te denken aan Gigi of ziekenhuiskamers vol ballonnen en vaders die tijdens wedstrijden op de eerste rij zaten. Hoefde hij niet te denken aan het safeloket. Aan de sleutel die Gigi om haar nek droeg.

De meeste mensen zagen kracht en zwakte als tegenovergestelden, maar Grayson had al heel jong geleerd dat het tegenovergestelde van zwakte eigenlijk controle was.

Hij wist niet hoelang zijn telefoon al overging voordat hij hem hoorde. Terwijl zijn lichaam het uitschreeuwde zwom hij naar de rand van het zwembad en bekeek zijn berichten. Hij had drie nieuwe voicemails en twee berichtjes, allemaal van Xander. Het eerste bericht was: Bel me binnen 10 minuten terug, of ik vul je voicemail met gejodel.

Het tweede bericht was een geheugensteuntje: Ik ben geen ster in jodelen.

In de zwartekaartsuite nam Grayson een korte, gloeiend hete douche. Hij wikkelde een handdoek om zich heen, en toen wierp hij zich op de handgranaat. ‘Ik ben oké,’ zei hij zodra Xander opnam.

‘Je bent in Phoenix,’ antwoordde Xander vrolijk.

Grayson nam zich voor om zijn elektronica op trackingsoftware te controleren.

‘Je weet dat ik weet wie er in Phoenix woont, toch?’ spoorde Xander hem aan. ‘En ik wil je er graag even aan herinneren dat ik heel goed kan luisteren. Dat ik heel goed kan luisteren, en dat ik Jameson, Avery of Nash niet heb verteld waar je bent. Nog niet.’

Die laatste twee woorden waren ongeveer even beangstigend als het jodeldreigement. Grayson wist dat geen van twee zou hebben gewerkt als een deel van hem niet had willen praten.

‘Toen ik werd verwekt, was Sheffield Grayson getrouwd.’ Grayson begon met de feiten – de overbodige feiten. ‘Hij ging met Skye naar bed om onze opa dwars te zitten, die hij de schuld gaf van de dood van zijn neefje, Colin.’

‘De brand op Hawthorne Island,’ zei Xander zachtjes.

Grayson boog zijn hoofd. ‘De brand op Hawthorne Island,’ bevestigde hij. Grayson had nooit de illusie gehad dat als zijn onbekende vader had geweten dat hij bestond, de man hem meteen in zijn armen zou hebben gesloten. Maar hij had ook niet verwacht dat hij hem zou háten.

‘Een paar jaar na Colins dood,’ zei Grayson kalm tegen Xander, ‘kregen mijn vader en zijn vrouw een tweeling. Twee meisjes.’

‘Je hebt zusjes,’ zei Xander vrolijk. Het bestaan van de tweeling was geen nieuws voor hem. Niets van dit alles was nieuws voor hem.

‘Ik heb verantwoordelijkheden,’ verbeterde Grayson hem. ‘Hun vader is dood.’ In de spiegel zag hij dat de spieren die over zijn sleutelbeen liepen gespannen waren. ‘De tweeling weet niet wat voor man hij echt was, of wat er met hem is gebeurd.’ Grayson slikte. ‘Daar mogen ze nooit achter komen.’

‘Waarom ben je in Phoenix, Gray?’ vroeg Xander zachtjes.

‘Een van de meiden zat in de problemen. Ik werd getipt over de situatie en ben hierheen gegaan om het op te lossen.’

Hij kon bijna hóren hoe Xander daarover nadacht. ‘En is dat gelukt?’

Graysons hele lichaam deed pijn. ‘Nee.’

Gigi zat niet meer in hechtenis. Gezien de manier waarop Grayson met haar het politiebureau uit had kunnen lopen, dacht hij niet dat de aanklacht tegen haar nog zou worden ingediend. Maar de échte situatie? Die was verre van opgelost.

Grayson vertelde Xander wat hij te weten was gekomen. ‘Ik weet niet wat er in dat safeloket zit,’ eindigde hij, ‘maar als er ook maar enige kans bestaat dat het Sheffield Grayson in verband brengt met de bom in Avery’s vliegtuig, of met haar ontvoering…’

‘Dan zou dat Avery weer in verband kunnen brengen met zijn verdwijning,’ vulde Xander in.

‘Gigi mag dat safeloket niet openen,’ zei Grayson op felle toon, waardoor dat klonk als een belofte. Het was hem één keer niet gelukt om Avery te beschermen. Wel meer dan één keer. Dat ging hem niet nog eens gebeuren.

‘Dus, wat is ons plan?’ vroeg Xander.

‘Er is geen “we”, Xan.’ Grayson draaide zijn rug naar de spiegel. ‘Alleen ik.’

‘Alleen jij.’ Xander was veel te meegaand. ‘En je zussen.’