Colofon

Dit boek bevat mogelijk gevoelige onderwerpen. Heb je na het lezen zelf vragen of zit je ergens mee, dan kun je daarvoor terecht bij verschillende organisaties. Zie pagina 394-396 voor meer informatie.

Laat iedereen weten wat je vindt van Girl in Pieces van @misskathleenglasgow.

Gebruik #GirlInPieces en vergeet @blossombooks niet te taggen!

NUR 285 / W102301

© 2023 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2016 Kathleen Glasgow

All rights reserved. Originally published in the United States by Delacorte Press,

an imprint of Random House Children’s Books, a division of Penguin Random House LLC,

New York.

Oorspronkelijke titel: Girl in Pieces

Vertaling: Karin Pijl

Omslagontwerp: © 2016 Jennifer Heuer

Nederlandse omslagbelettering: Titia Seveke

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl

Lieve lezer,

Lang geleden begon ik aan een verhaal over een meisje dat aan de binnen- en buitenkant littekens had. Ik wist niet hoe ik een roman moest schrijven, want tot dusver schreef ik alleen poëzie. Maar ik wist wel dat wat ik wilde zeggen zo groot was dat het niet in een gedicht zou passen.

Lezers vragen me vaak of ik Charlies ervaringen op mijn eigen leven heb gebaseerd. Mijn antwoord is: ‘Ik heb haar mijn littekens gegeven, maar het verhaal is van haarzelf.’ Net als Charlie was ik een kwetsbare, angstige tiener die zichzelf beschadigde en depressief was. Het aangename, verrassende en soms grappige aan het schrijven van fictie is dat je soms met een kwestie uit het echte leven begint, maar dat het verhaal al snel een eigen leven gaat leiden. Dat gebeurde ook met het boek waaraan ik al die jaren geleden begonnen was – toen nog een slordige kladversie met als titel The One That I Want. Fun fact: titels veranderen tijdens het schrijven en vaak ook wanneer een uitgever je boek aankoopt. Toen ik mijn boek verkocht, was de titel The Tender Kit. Later, na de nodige correcties, werd het Girl in Pieces; het boek dat je nu in handen hebt.

Omdat ik niet had gedacht dat iemand mijn boek ooit zou lezen, voelde ik me tijdens het schrijven heel vrij. Ik liet het verhaal zijn wat het wilde zijn. Niemand die meekeek over mijn schouder, niemand die zei: ‘Dat moet je niet schrijven.’ Via Charlie kon ik vertellen hoe het is om een kind te zijn dat zichzelf beschadigt, hoe het is om een kind te zijn dat zich helemaal alleen voelt in deze wereld.

Als tiener waren mijn lievelingsboeken De vanger in het graan en De glazen stolp, boeken met moeilijke thema’s als suïcide, psychische problemen en depressie. Ik begroef mezelf in die boeken, omdat het lezen van de verhalen van Holden en Esther me troost bood. Dat vind ik zo geweldig aan boeken. Het is heel bemoedigend om een verhaal te lezen dat op het jouwe lijkt, om een personage te hebben dat hetzelfde voelt als jij. Boeken bieden troost, avontuur en verlichting. Als lezer én schrijver zou ik niet anders willen. Lees wat je troost en plezier geeft en laat je er door niemand van afhouden. Via boeken ontdekken we wie we kunnen zijn. Fictie is een veilige plek om dat te onderzoeken waar we in het echte leven liever niet over praten.

Girl in Pieces verscheen zes jaar geleden. Het boek waarvan ik dacht dat niemand het ooit zou lezen, werd ineens door heel véél mensen gelezen. Moedige lezers stuurden me hun persoonlijke verhalen. Lezers schreven dat het verhaal van Charlie veel op dat van henzelf leek en dat ze uit haar worsteling hoop putten. Lezers van het boek vertelden me dat Charlies verhaal hen inspireerde om hulp te zoeken en dat haar toewijding aan kunst hen motiveerde om te gaan schrijven, of muziek te maken, of te schilderen. Ik werd er echt emotioneel van dat een boek zo veel indruk kon maken. Dat een boek dat ík heb geschreven kennelijk zo’n impact heeft. Elke brief die ik ontvang, elk bericht, elke attente socialmediapost of foto betekent ontzettend veel voor me.

Ik ben enorm dankbaar en opgetogen dat Girl in Pieces nu ook in het Nederlands verkrijgbaar is. Charlies verhaal gaat langzaam de wereld over en nu is ze ook bij jou aangekomen. Het verhaal dat ik aan een kleine gele tafel in de hoek van de kamer op een sneeuwachtige avond in Saint Paul, Minnesota, begon te schrijven, is nu van jou. Ik hoop dat je net zo veel van Charlie en haar verhaal zult genieten als ik tijdens het schrijven ervan. Het voelt, zoals Ellis zou zeggen, ‘echt angelic’.

Je vriendin,

Kathleen Glasgow

Voor mijn moeder, M.E.,

en mijn zus Weasie

Een

I can never win with this body I live in.

– Belly, ‘Star’

Ik ben helemaal wit, zoals een zeehondenjong. Mijn onderarmen zijn in dik verband gewikkeld, als knotsen zo zwaar. Ook mijn bovenbenen zijn strak ingepakt; wit gaas steekt uit onder de korte broek die verpleegster Ava uit de doos met gevonden voorwerpen achter de verplegerspost heeft gepakt.

Als een weeskind ben ik hier zonder kleren aangekomen. In een laken gewikkeld was ik op het gazon van het Regions Hospital achtergelaten in de ijskoude hagel en sneeuw. Er sijpelde bloed door het gebloemde laken.

De bewaker die me vond, stonk naar mentholsigaretten en de verschaalde geur van automatenkoffie. In zijn neusgaten zag ik gekrulde witte haartjes.

Hij zei: ‘Heilige Maagd Maria, wat is er met jou gebeurd, meisje?’

Mijn moeder kwam me niet opeisen.

Maar ik herinner me de sterren van die avond, als zoutkorrels aan de hemel, alsof iemand het zoutvaatje op een heel donker kleed had leeggeschud.

Dat was voor mij belangrijk: hun toevallige schoonheid. Het laatste wat ik dacht te zien voordat ik op het koude, natte gras zou sterven.

De meiden proberen me hier aan het praten te krijgen. Ze zijn nieuwsgierig: Wat is jouw verhaal? Hoe ben je hier terechtgekomen? Elke dag hoor ik hun verhalen tijdens de groepstherapie, tijdens de lunch, bij Handenarbeid, bij het ontbijt, bij het avondeten, en ga zo maar door. Ze kunnen hun woorden, duistere herinneringen, niet binnenhouden. Hun verhalen verzwelgen hen levend, keren hen binnenstebuiten. Ze kunnen niet stoppen met praten.

Ik sneed mijn woorden allemaal uit. Mijn hart zat er te vol mee.

Ik deel een kamer met Louisa. Louisa is ouder dan ik, en haar haar valt als een roodgouden lawaaierige oceaan over haar rug. Het is zo veel dat ze het zelfs met vlechten of knotjes of scrunchies niet in toom kan houden. Haar haar ruikt naar aardbeien: ze ruikt lekkerder dan alle andere meisjes die ik ooit heb geroken. Ik zou haar voor altijd willen inademen.

Ik zag ze mijn eerste nacht hier, toen ze haar blouse omhoogtrok om zich om te kleden, vlak voordat dat krankzinnige haar als een beschermende cape om haar lichaam viel. Ik zag ze allemaal en zoog mijn adem diep in.

‘Niet bang zijn, kleintje,’ zei ze tegen me.

Ik was niet bang. Ik had alleen nog nooit een meisje gezien met net zo’n huid als die van mij.

Alle tijd is ingepland. We staan om zes uur op, en om kwart voor zeven drinken we lauwe koffie of sap dat is aangelengd met water. We hebben dertig minuten om roomkaas op taaie bagels te smeren, of bleke eieren in onze mond te stoppen of klonterige havermout weg te slikken. Om kwart over zeven mogen we in onze kamer douchen. Er zit geen deur voor de douche, en ik heb geen idee waarvan de badkamerspiegels zijn gemaakt. In elk geval niet van glas, en je gezicht ziet er wazig en verloren uit wanneer je je tanden poetst of je haren kamt. Wanneer je je benen wilt scheren, moet er een verpleegster of verpleeghulp bij aanwezig zijn, maar dat wil niemand, dus hebben we allemaal harige jongensbenen. Om halfnegen hebben we groepstherapie, en dan komen de verhalen en de tranen. Sommige meisjes gillen, andere kreunen, en het enige wat ik doe, is zitten, zitten, zitten. Elke dag vraagt dat vreselijke oudere meisje Blue met haar rotte tanden: ga je vandaag praten, Stille Sue? Vandaag wil ik Stille Sue horen. Jij toch ook, Casper?

Casper zegt dat ze moet ophouden. Casper vertelt ons dat we moeten ademhalen, dat we onze armen als een accordeon moeten spreiden, naar elkaar toe brengen en weer spreiden. Voelen we ons niet veel beter wanneer we bewust ademhalen? Na de groepsbijeenkomst worden de medicijnen uitgedeeld. Daarna volgt een stilteperiode en lunch, vervolgens Handenarbeid en dan de een-op-eengesprekken. Dan zit je met je arts en huil je nog meer, en tot slot is om vijf uur het avondeten. Meer niet-warm eten en meer Blue: Hou je van macaroni met kaas, Stille Sue? Wanneer gaat dat verband eraf, Sue? En dan is er tijd voor amusement. Na het amusement mogen we bellen en nog meer huilen. En dan is het negen uur, nog meer medicijnen en vervolgens naar bed. De meiden klagen steen en been over het schema, het eten, de groepstherapie, de medicijnen, alles, maar het kan me niet schelen. Er is eten, er is een bed, het is warm, ik ben binnen en ik ben veilig.

Ik heet niet Sue.

Jen S. krast zichzelf. Haar armen en benen zitten onder de korte, vertakte littekens. Ze draagt een glimmende korte sportbroek; ze is langer dan iedereen, behalve Doc Dooley. Met een onzichtbare basketbal dribbelt ze door de beige gang heen en weer. Ze gooit hem door een onzichtbare basket. Francie is een levend speldenkussen. Ze prikt in haar huid met breinaalden, stokjes, spelden, wat ze maar kan vinden. Ze kijkt kwaad uit haar ogen en spuugt op de grond. Sasha is een dikkerdje dat altijd huilt: tijdens de groepsbijeenkomst, tijdens het eten, in haar kamer. Uitgehuild is ze nooit. Ze snijdt zichzelf: er zitten vage, rode strepen kruiselings op haar armen. Ze gaat niet diep. Isis brandt zichzelf. Haar armen zitten onder de korstige ronde plekken. Tijdens groepstherapie vertelde ze iets over touw en neven en een kelder, maar ik sloot me daarvoor af; ik zette mijn inwendige muziek harder. Blue is met haar pijn een grillig type; ze heeft van alles een beetje: foute vader, verrotte tanden, afdrukken van sigaretten, snijwonden van scheermesjes. Linda/Katie/Cuddles draagt omajurken. Haar sloffen stinken. Ze is met meer personen dan je kunt bijhouden; haar littekens zitten allemaal aan de binnenkant, samen met haar mensen. Ik snap eigenlijk niet waarom ze bij ons geplaatst is. Tijdens het avondeten smeert ze aardappelpuree op haar gezicht. Soms geeft ze zomaar over. Zelfs wanneer ze doodstil is, weet je dat er in haar lichaam véél gebeurt en dat het niet goed is.

Buiten kende ik mensen zoals zij; ik blijf bij haar uit de buurt.

Soms kan ik in dit fucking gebouw niet ademhalen; dan voelt mijn borst als zand. Ik begrijp niet wat er gebeurt. Ik was te koud en te lang buiten geweest. Ik begrijp de schone lakens niet, de zoetgeurende sprei, het eten dat in de kantine magisch en warm voor me staat. Ik begin in paniek te raken, te trillen, te stikken. Louisa komt heel dicht bij me zitten in onze kamer, waar ik in een hoekje weggestopt zit. Haar adem op mijn gezicht ruikt naar muntthee. Ze legt haar hand om mijn wang, en zelfs daar huiver ik van. Ze zegt: ‘Kleintje, je bent onder ons soort mensen.’

De kamer is te stil, dus loop ik ’s nachts door de gangen. Mijn longen doen zeer. Ik beweeg langzaam.

Alles is te stil. Ik laat mijn vinger langs de wanden glijden. Urenlang houd ik dit vol. Ik weet dat ze overwegen me slaappillen te geven wanneer mijn wonden geheeld zijn. Dan kan ik van de antibiotica af, maar dat wil ik niet. Ik moet wakker en alert zijn.

Hij kan overal zitten. Hij kan hier zijn.

Louisa is als de Britse koningin Elizabeth. Ze zit hier al een eeuwigheid. Ze vertelt me: ‘Ik was het allereerste fucking meisje hier, toen ze fucking opengingen.’ Ze schrijft altijd in een zwart-wit schrift; ze gaat nooit naar groepstherapie. De meeste meisjes dragen een yogabroek en T-shirt, slonzige kleding, maar Louisa kleedt zich elke dag netjes aan: een zwarte panty, glimmende ballerina’s, charmante tweedehands jurkjes uit de jaren veertig, haar haar altijd spectaculair opgestoken. Ze heeft koffers vol sjaaltjes, dunne nachtjaponnen, vloeibare make-up, bloedrode lippenstiften. Louisa is als een bezoeker die niet van plan is te vertrekken.

Ze vertelt me dat ze in een band zingt. ‘Maar mijn zenuwen,’ zegt ze zacht, ‘mijn probléém zit me in de weg.’

Op haar buik heeft Louisa brandplekken in de vorm van concentrische kringen. Op de binnenkant van haar armen zitten draadachtige krassen. Op haar benen zitten brand- en snijplekken in zorgvuldige, keurige patronen. Haar rug is bedekt met tattoos.

Louise begint ruimtegebrek te krijgen.

Casper begint elke groepssessie op dezelfde manier. De accordeonoefening, de ademhalingsoefening, je nek strekken en je tenen aanraken. Casper is klein en zacht. Ze draagt klompen die spits toelopen en die je nauwelijks hoort. Alle andere artsen hier hebben kletterende stevige schoenen die veel lawaai maken, zelfs op tapijt. Ze is bleek. Haar ogen zijn groot, rond en heel blauw. Casper heeft geen scherpe kanten.

Ze kijkt om zich heen naar ons, en er vormt zich een vriendelijke glimlach op haar gezicht. Ze zegt: ‘Je werk bestaat hier uit jezelf. We zijn hier allemaal om beter te worden, toch?’

Wat betekent: op dit moment zijn we allemaal verrot.

Maar dat wisten we al.

Ze heet niet echt Casper. Ze noemen haar zo vanwege die grote blauwe ogen en het feit dat ze zo stil is. Als een geest verschijnt ze ’s ochtends soms op haar ronde aan ons bed. Haar warme vingers glijden zo’n twee centimeter onder de rand van mijn verband om mijn pols te bereiken. Wanneer ze naar me kijkt in bed heeft ze een schattige onderkin. In de gang verschijnt ze ineens als een geest achter me en glimlacht terwijl ik me verrast omdraai: ‘Hoe gáát het?’

Ze heeft een reusachtig aquarium in haar kantoor met een dikke, langzame schildpad die waggelt, waggelt en waggelt, maar nauwelijks vooruitkomt. Ik kijk altijd naar dat arme beest. Uren of dagen kan ik naar hem kijken. Hij is ongelooflijk geduldig terwijl zijn taak uiteindelijk volslagen zinloos is, want hij zal nooit uit dat fucking aquarium ontsnappen, toch?

En Casper kijkt naar hoe ik naar hem kijk.

Casper ruikt lekker. Ze is altijd schoon, haar kleding ritselt zacht. Nooit verheft ze haar stem. Ze wrijft over Sasha’s rug wanneer ze zo hard huilt dat ze bijna stikt. Als een keeper legt ze haar armen om Linda/Katie/Cuddles heen wanneer een van haar slechte persoonlijkheden naar voren komt. Ik heb haar zelfs in Blues kamer gezien, op de dagen dat Blue een gigantische doos met boeken van haar moeder krijgt. Dan bladerde ze door de paperbacks en glimlachte naar Blue. Ik heb Blue een héél klein beetje zien smelten van deze glimlach.

Casper zou iemands moeder moeten zijn. Ze zou míjn moeder moeten zijn.

Het is hier nooit donker. In alle ruimtes hangen lampen aan de wanden die om vier uur ’s middags aan- en om zes uur ’s ochtends uitfloepen. Ze zijn klein maar fel. Louisa houdt niet van licht. Voor de ramen hangen ruwe gordijnen, en die trekt ze elke avond voor het naar bed gaan stevig dicht om de vierkante vlakken geel van het kantoorgebouw tegenover buiten te houden. Daarna trekt ze voor de zekerheid ook nog de sprei over haar hoofd.

Vanavond schop ik de lakens weg en trek ik de gordijnen open zodra ze slaapt. Misschien zoek ik wel naar de zoutsterren. Ik weet het niet.

Ik plas in het metalen toilet en kijk naar de zwijgende klont Louisa onder haar stapel dekens. In de vreemde spiegel lijkt mijn haar op slangen. Ik knijp in de klitten en dreadlocks tussen mijn vingers. Mijn haar stinkt nog steeds naar vuil en beton, zolder en stof, en ik word er misselijk van.

Hoelang ben ik hier nu? Ik word wakker van iets. Word ergens úít wakker. Een donkere plek.

De tl-buizen aan het plafond in de gang zijn net felle, lange rivieren. Ik tuur in de kamers terwijl ik voorbijloop. Alleen Blue is wakker. Ze houdt haar paperback naar het licht omhoog om te kunnen lezen.

Geen deuren, geen lampen, geen glas, geen scheermesjes, alleen zacht eten dat je met een lepel kunt eten en lauwe koffie. Hier is niets waarmee je jezelf kunt verwonden.

Ik voel me vanbinnen nerveus en losbandig terwijl ik bij de verplegerspost wacht en met mijn vingers op de balie trommel. Ik druk op de kleine bel. Hij klinkt gruwelijk en luid in de stille gang.

Barbero komt de hoek om lopen, zijn mond vol met iets knapperigs. Wanneer hij me ziet, fronst hij. Barbero is een gespierde voormalige worstelaar uit Menominee. Nog steeds ruikt hij een beetje naar zalf en lijm. Hij houdt alleen van mooie meisjes. Dat weet ik omdat Jen S. met haar lange benen en neus met sproeten heel knap is en hij altijd naar haar glimlacht. Dat doet hij bij niemand anders.

Hij legt zijn voeten op het bureau en eet een pak chips leeg. ‘Jij,’ zegt hij terwijl er zoute stukjes van zijn lippen op zijn blauwe uniform vallen. ‘Wat kom je hier in godsnaam midden in de nacht doen?’

Ik pak de plakbriefjes en een pen van de balie en schrijf snel. Dan houd ik het papiertje omhoog. HOELANG BEN IK HIER?

Hij kijkt naar het plakbriefje en schudt zijn hoofd. ‘Uh-uh. Vraag het me.’

Ik schrijf: NEE. VERTEL HET ME.

‘Gaat niet gebeuren, Stille Sue.’ Barbero verfrommelt de chipszak en gooit hem in de prullenbak. ‘Je zult die mond van je moeten openen en als een grote meid je stem gebruiken.’

Barbero denkt dat ik bang voor hem ben, maar dat is niet zo. Ik ben maar voor één iemand bang, en die is ver weg, helemaal aan de andere kant van de rivier. Hij kan me hier niet te pakken krijgen.

Ik dénk dat hij me hier niet te pakken kan krijgen.

Nog een plakbriefje. VERTEL HET ME, SUKKEL. Maar mijn handen trillen een beetje terwijl ik het omhooghoud.

Barbero lacht. Er zit chips tussen zijn tanden.

Achter mijn ogen zie ik lichtflitsen, en mijn inwendige muziek wordt heel hard. Mijn huid wordt gevoelloos terwijl ik bij de verplegerspost wegloop. Ik zou graag ademhalen, zoals Casper zegt, maar ik kan het niet. Het werkt niet, niet voor mij, niet wanneer ik eenmaal boos ben en de muziek begint. Mijn huid is nu niet meer gevoelloos, maar jeukt, terwijl ik om me heen kijk en zoek, zoek. Wanneer ik gevonden heb waarnaar ik op zoek was en me omdraai, lacht Barbero niet meer. Ik zie hem o, shit denken en wegduiken.

De plastic stoel knalt tegen de verplegerspost. De bak met pennen met plastic plakbloemen erop valt op de grond, en de pennen verspreiden zich over het eindeloze beige tapijt. Het eindeloze beige tapijt dat overal ligt. Ik schop tegen de post, wat dom is, want ik heb geen schoenen aan. Maar de pijn voelt goed, dus ga ik ermee door. Barbero staat nu overeind, maar ik pak de stoel weer, en hij houdt zijn handen omhoog en zegt: ‘Rustig, gestoorde gek.’ Maar hij zegt het heel zacht. Misschien is hij nu toch een beetje bang voor me. En ik weet niet waarom, maar daar word ik nog bozer van.

Ik houd de stoel weer omhoog, en dan komt Doc Dooley eraan.

Als Casper al teleurgesteld in me is, laat ze dat in elk geval niet blijken. Ze kijkt alleen naar mij terwijl ik naar de schildpad kijk, en de schildpad doet zijn ding. Wat zou ik graag die schildpad zijn, onder water, stil, niemand in de buurt. Wat een fucking vredig leven heeft dat beest.

Casper zegt: ‘Om de vraag te beantwoorden die je gisteravond aan Bruce stelde: je bent nu zes dagen in Creeley Center. Je werd in het ziekenhuis behandeld en hebt er zeven dagen ter observatie gelegen voordat ze je hierheen brachten. Wist je dat je een milde longontsteking had? Die heb je nog steeds, maar daar krijg je nu antibiotica voor.’

Ze pakt iets van haar bureau en schuift het naar me toe. Het is zo’n bureaukalender. Ik weet niet precies waarnaar ik zoek, maar dan zie ik het, bovenaan.

April. Het is midden april.

Casper zegt: ‘Pasen op Creeley heb je net gemist. Je was een beetje van de wereld. Niet dat je veel gemist hebt. We kunnen geen reusachtige haas over een psychiatrische afdeling laten huppen, toch?’ Ze glimlacht. ‘Sorry. Een therapeutengrapje. Maar we hebben wel eieren gezocht. Thanksgiving is hier nog leuker: droge kalkoen, klonterige jus. Mooie tijden.’

Ik weet dat ze me probeert op te vrolijken, probeert me aan het praten te krijgen. Ik kijk naar haar, en zodra onze ogen elkaar kruisen, voel ik de rottige tranen achter mijn ogen prikken en richt ik me snel weer op de stomme schildpad. Het voelt alsof ik tegelijkertijd wakker word en weer in mijn duisternis wegzak.

Casper leunt naar voren. ‘Kun je je er iets van herinneren dat je in het Regions Hospital lag?’

Ik herinner me de bewaker en de bos haar in zijn neus. Ik herinner me het licht boven me, zo fel als de zon, het gepiep dat nooit leek op te houden. Ik herinner me dat ik me los probeerde te rukken toen ze me aanraakten, toen ze mijn kleding en laarzen uittrokken. Ik herinner me hoe zwaar mijn longen voelden, alsof ze met modder gevuld waren.

Ik herinner me dat ik heel bang was dat Fucking Frank in de deuropening zou verschijnen en me mee zou nemen, terug naar Seed House, naar de kamer met de huilende meisjes.

Ik herinner me dat ik huilde. Ik herinner me het gespetter van mijn braaksel op de schoenen van een verpleegster en dat haar gezichtsuitdrukking helemaal niet veranderde, alsof het haar dagelijks overkwam. En ik wenste dat mijn ogen sorry tegen haar konden zeggen, omdat ik geen woorden had, en dat haar gezichtsuitdrukking toen ook niet veranderde.

Daarna niets. Niets. Tot Louisa.

Casper zegt: ‘Het geeft niet als je het je niet herinnert. Ons onderbewuste is heel behendig. Soms weet het precies wanneer het ons weg moet halen, als een soort bescherming. Snap je?’

Wist ik maar hoe ik tegen haar moest zeggen dat mijn onderbewuste kapot is, want het heeft me nooit weggehaald toen Fucking Frank me bedreigde of toen die man in de tunnel me iets wilde aandoen.

Mijn gebroken dikke teen klopt onder de spalk en het vreemde slofje dat Doc Dooley me heeft aangemeten. Wanneer ik nu loop, ben ik echt een gestoorde freak met mijn verwarde haar, mijn ingezwachtelde onderarmen en mijn ingepakte benen en rare loopje.

Wat gaat er met me gebeuren?

Casper zegt: ‘Ik denk dat jij een project nodig hebt.’

Het is niet waar dat ik net zoals de schildpad alleen wil zijn. Wat wel waar is, is dat ik Ellis terug wil, maar zij kan nooit terugkomen. In elk geval niet zoals ze was. En het is waar dat ik Mikey en DannyBoy mis, en ik mis zelfs Evan en Dump. Soms mis ik mijn moeder, maar het gemis van haar voelt eerder als woede dan als droefheid, zoals ik me voel als ik aan Ellis denk, en zelfs dat is eigenlijk niet waar, want met droefheid bedoel ik eigenlijk: zwart gat binnen in me, gevuld met spijkers en stenen en glasscherven en de woorden die ik niet meer heb.

Ellis, Ellis.

Dat mijn kleren uit de mand met gevonden kledingstukken komen, wil niet zeggen dat ik helemaal niets heb, want ik heb wél iets, maar ze houden het voor me achter. Ik heb hem één keer gezien, toen Doc Dooley me tijdens entertainment naar de verplegerspost riep terwijl ik een film zat te kijken. Toen ik daar aankwam, haalde hij een rugzak, míjn rugzak, onder het bureau vandaan. Doc Dooley is superlang en knap. Hij weet ook heel goed dat hij knap is en dat het zijn leven een stuk gemakkelijker maakt, en daarom gaat hij best relaxed om met de rest van ons, de niet-knappen. Dus toen hij zei: ‘Twee jongens hebben hem hier afgegeven. Komt hij je bekend voor?’ was ik even verblind door zijn witte tanden en gefascineerd door zijn fluweelachtige stoppelbaardje.

Ik greep mijn rugtas en liet me op mijn knieën vallen, terwijl ik hem openritste en mijn hand erin stak. Daar was hij. Ik pakte hem vast en slaakte een zucht van opluchting, want Doc Dooley zei: ‘Niet te hard juichen. We hebben hem leeggehaald.’

Ik pakte mijn verzorgingskit uit de rugtas, de militaire EHBO-doos die ik op mijn veertiende had gevonden toen ik met Ellis door de St. Vincent de Paul-kringloopwinkel aan West Seventh struinde. De metalen doos was gedeukt, het grote rode kruis op het deksel bekrast en afgebladderd.

In mijn verzorgingskit bewaarde ik alles: mijn zalf, mijn gaas, mijn stukjes gebroken weckpotglas in een blauwfluwelen zakje, mijn sigaretten, mijn lucifers en aansteker, buttons, armbanden, geld, mijn foto’s in linnen gewikkeld.

De doos maakte geen geluid toen ik hem schudde. Ik stak mijn hand nog dieper in de groene rugzak, maar ook die was donker en leeg. Geen extra sokken en ondergoed, geen rollen toiletpapier, geen filmkoker met bij elkaar gebedeld geld, geen pillen in een zakje, geen strak opgerolde wollen deken. Mijn schetsboek ontbrak. Mijn etui met potloden en houtskool was weg. Mijn Land Camera, weg. Ik keek naar Doc Dooley omhoog.

‘We hebben alles eruit moeten halen, voor je eigen veiligheid.’ Hij stak zijn hand naar me uit en zelfs die was mooi, met slanke vingers en gepolijste nagels. Ik negeerde hem en kwam zelf overeind terwijl ik mijn verzorgingskit en rugzak stevig vasthield. ‘De doos en rugzak moet je teruggeven. Je krijgt ze weer wanneer je wordt ontslagen.’

Hij graaide naar de rugzak en trok de verzorgingskit uit mijn hand. Beide legde hij achter het bureau. ‘Maar deze mag je wel houden.’

Doc Dooley drukte de linnen doek in mijn handen. Beschermd door de zachte stof zitten foto’s van ons: van Ellis en mij, Mikey en DannyBoy, perfect en samen, voordat alles uiteenspatte.

Terwijl ik wegliep, de foto’s tegen mijn borst gedrukt, riep Doc Dooley: ‘Die jongens zeiden dat het hun speet.’

Ik bleef doorlopen, maar vanbinnen stond ik heel even stil.

Wanneer Jen S. me de avond na het teenincident komt opzoeken, ben ik met mijn foto’s bezig: ik neem ze gretig door, zoals altijd wanneer ik mezelf toesta aan Ellis te denken. Dan tuur ik naar de zwart-witbeelden van ons vieren op de begraafplaats, als rocksterren poserend met een sigaret in onze mondhoek, DannyBoys hazenlip vrijwel onzichtbaar, Ellis’ acne nauwelijks waarneembaar. DannyBoy zei altijd dat mensen er in zwart-wit beter uitzagen, en hij had gelijk. De foto’s zijn klein en vierkant; de Land Camera was oud, uit de jaren zestig. Het was de eerste soort Polaroid, en ik had hem van mijn oma gekregen. Hij had nog een balg, en ik voelde me er heel cool mee. Film kochten we in de camerawinkel bij Macalester College. Het was een cassette, en je stak hem in de camera, maakte de foto, trok de filmstrook van de zijkant en stelde de kleine ronde timer in. Wanneer hij zoemde, trok je het positief van het negatief af, en dan zag je ons, nostalgisch en keurig ogend in zwart-wit, Ellis echt prachtig met haar zwarte haren. En daar was ik, domme kleine ik, armen over elkaar in mijn gatentrui en met mijn ongekamde haar, in de echte kleurenwereld rood en blauw geverfd, maar in zwart-wit leek het modderig. Naast Ellis zag iedereen er walgelijk uit.

‘Cool.’ Jen S. wil de foto’s pakken, maar ik wikkel ze snel weer in de doek en schuif die onder mijn kussen.

‘Gast,’ verzucht ze. ‘Oké, laat maar. Kom, Barbero wacht in de recreatieruimte. We hebben een verrassing voor je.’

In de recreatieruimte hangt nog steeds de geur van popcorn van de film die we eerder hebben gekeken; de lege kom staat op een ronde tafel. Jen maakt haar vinger nat en laat hem door de kom glijden om zout en stukjes geklaarde boter op te deppen. Ze maakt knorrende geluidjes. Barbero krult zijn lippen. ‘Schumacher,’ zegt hij. ‘Schei even uit.’ Ze haalt haar schouders op en veegt haar natte vinger af aan de zoom van haar oversized groene T-shirt.

Dan graait ze in een van de vele ‘bakken met van alles’, op zoek naar haar favoriete pak kaarten. De gekleurde bakken staan opgestapeld tegen de ivoorkleurige wanden van de ruimte. Ze zijn gevuld met speelkaarten, oude dozen met kleurpotloden, markeerstiften en spelletjes.

Tegen een van de wanden staan drie computers opgesteld. Barbero start er een op en geeft met zijn vingers aan dat ik niet mag kijken terwijl hij het wachtwoord invoert.

‘Dit gaan we doen, gek.’ Barbero gooit een boekje naar me toe. Ik moet me bukken om het op te rapen. Hij begint te typen. Op het scherm verschijnt: ALTERNA-LEARN. HET JUISTE ADRES VOOR JOU. ‘De dokter vindt dat je iets omhanden moet hebben om je woede-uitbarstingen te beteugelen, die je vaak lijkt te hebben, en ook je vreemde gewoonte om niet te slapen. Terug naar school dus voor jou, sufferd.’

Ik kijk naar Jen S., die breed grijnst terwijl ze de kaarten schudt. ‘Ik mag je docént zijn,’ zegt ze gniffelend.

Barbero knipt met zijn vingers voor mijn gezicht. ‘CON-CEN-TRA-TIE. Hier ben ik. Hier.’

Ik kijk hem kwaad aan.

Barbero vinkt met zijn vingers af. ‘Dit is de afspraak: je zit alleen op de schoolwebsite. Je kijkt niet naar je Facebook, je Twitter, je mail, alleen naar de schoolpagina’s. Je vriendin Schumacher hier heeft aangeboden je docent te zijn, en zij kijkt alle oefeningen en overige shit na wanneer je een les af hebt.’

Hij kijkt naar mij. Ik staar terug. ‘Als je niet meewerkt,’ zegt hij, ‘moet je van de dokter aan de slaapmedicatie, en ik heb zo het gevoel dat je dat niet wilt. Ze heeft je liever hier dan dat je door de gangen sluipt. Want dat is fucking gestoord.’

Ik wil geen medicijnen, vooral ’s nachts niet, wanneer ik het allerbangst ben en alert moet blijven. Van mijn achtste tot mijn dertiende stopten de artsen me er vol mee. Ritalin werkte niet. Ik stuiterde tegen de muren op en stak een potlood in de dikke pens van Alison Jablonsky. Van Adderall scheet ik in mijn broek toen ik in groep acht zat; mijn moeder hield me de rest van het jaar thuis. Ze liet een in plastic gewikkelde lunch voor me achter in de koelkast: sponzige boterhammen met gebraden gehakt, stinkende eiersalade op klef geroosterd brood. Bij Zoloft had ik het gevoel alsof ik heel zware lucht doorslikte en dagen niet kon uitademen. De meeste meisjes hier staan strak van de medicijnen en nemen pissig maar berustend hun pillenbakjes aan.

Ik ga op de stoel zitten en typ mijn naam in het vak HIER JE NAAM.

‘Goede keuze, freak.’

‘Jezus, Bruce,’ zegt Jen geïrriteerd. ‘Heb jij op je opleiding nooit geleerd hoe je met cliënten moet omgaan?’

‘Ik heb een fantastische omgang met cliënten, schattebout. Laat maar weten als je het wilt ervaren.’ Hij ploft neer op de krakende bruine bank en haalt zijn iPod uit zijn zak.

Eén wand van de recreatieruimte bestaat uit een langgerekt raam. De gordijnen zijn opengetrokken. Het is donker buiten, na tienen. Onze vleugel is op de vierde etage; ik hoor het gesuis van auto’s in de regen op Riverside Avenue beneden. Wanneer ik schoolwerk doe, is Casper blij met me. De laatste keer dat ik op school zat, werd ik midden in het derde jaar geschorst. Het voelt als een eeuwigheid geleden.

Ik tuur naar het scherm en probeer een paragraaf te lezen, maar het enige wat ik zie, zijn de woorden fucker en pussy bitch die op de deur van mijn kluisje geklad zijn. Ik proef de indringende smaak van wc-water nog steeds in mijn mond, voel dat ik worstel om los te komen, handen in mijn nek en gelach. Mijn vingers tintelen en mijn borst voelt strak. Nadat ik van school was getrapt, ging het snel bergafwaarts met me. Nog erger dan ervoor.

Ik kijk om me heen in de recreatieruimte. Gedachten aan wie hiervoor betaalt, knagen als een zenuwachtig muisje aan mijn brein, maar ik duw ze weg. Mijn moeder heeft jarenlang gehaktballen met uien en ketchup en een klont aardappelpuree bereid in een wegrestaurant, voordat zelfs die verdween. We zijn geen mensen met geld; we zijn mensen die onder in tassen en rugzakken naar kleingeld zoeken en vier avonden per week macaroni met boter eten. Wanneer ik eraan denk hoe ik hier kan blijven, word ik ongerust en bang.

Ik denk: ik ben binnen en warm, en als ik dit doe, mag ik blijven. Dat is wat nu van belang is. De regels volgen, zodat ik binnen mag blijven.

Jens vingers schudden de kaarten. Het klinkt als vogels die en masse uit een boom vliegen.

Casper vraagt: ‘Hoe voel je je?’

Dat vraagt ze me elke dag. Eén dag in de week vraagt iemand anders het – soms Doc Dooley, wanneer hij dagdienst heeft, of de dokter met de schorre stem, het stijve kapsel en de te dikke mascara. Volgens mij heet ze Helen. Ik mag haar niet; van haar krijg ik een koud gevoel vanbinnen. Eén dag in de week, op zondag, vraagt niemand ons hoe we ons voelen, en sommigen voelen zich dan verloren. Jen S. zegt dan vaak spottend: ‘Ik heb te veel gevoelens! Ik heb iemand nodig die mijn gevoelens aanhoort!’

Casper wacht. Ik kan vóélen dat ze wacht. Ik neem een besluit.

Ik schrijf op hoe het voelt en schuif het papier over Caspers bureau. Mijn lichaam staat de hele tijd in brand, dag en nacht. Ik moet de zwarte hitte eruit snijden. Wanneer ik mezelf reinig, was en herstel, voel ik me beter. Koeler vanbinnen en rustig. Zoals mos voelt, wanneer je diep het bos in loopt.

Wat ik niet opschrijf, is: ik voel me zo alleen in de wereld dat ik al mijn vlees eraf wil trekken en als een bundeltje botten en kraakbeen de rivier in wil lopen om opgeslokt te worden, net zoals mijn vader.

Voordat hij zieker werd, maakte mijn vader altijd lange autoritten met me naar het noorden. Dan parkeerden we de auto en volgden de wandelroutes tussen de geurende sparren- en weelderige dennenbomen door, zo ver dat het soms leek alsof het avond was, omdat je door de vele bomen de lucht niet kon zien. Ik was toen nog klein en struikelde vaak over stenen, en dan viel ik op mos. Het gevoel van mijn vingers op het koude, troostende mos is me altijd bijgebleven. Mijn vader kon uren lopen. Hij zei: ‘Ik wil gewoon dat het stil is.’ En we liepen en liepen, op zoek naar die stille plek. Het bos is niet zo stil als iedereen denkt.

Na de dood van mijn vader was mijn moeder net een krab: ze stopte alles naar binnen, zodat alleen haar schild overbleef.

Casper is klaar met lezen en vouwt het papier netjes op, waarna ze het in een map op haar bureau schuift. ‘Koel mos.’ Ze glimlacht. ‘Dat is geen slecht gevoel om te hebben. Konden we je daar maar krijgen zonder dat je jezelf pijn doet. Hoe doen we dat?’

Casper heeft altijd lege vellen papier voor me op haar bureau liggen. Ik schrijf en schuif het dan naar haar toe. Ze fronst. Ze pakt een mapje uit haar lade en laat haar vinger over een pagina glijden.

‘Nee, ik zie geen schetsboek op de lijst met spullen uit je rugzak staan.’ Ze kijkt me aan.

Ik maak een geluidje. Mijn schetsboek omvatte alles, mijn eigen kleine wereld. Tekeningen van Ellis, van Mikey, de stripverhalen die ik over het straatleven maakte, over mij en Evan en Dump.

Ik voel mijn vingers tintelen. Ik moet gewoon tekenen. Ik móét mezelf begraven. Ik maak nog een geluidje.

Casper klapt de map dicht. ‘Ik zal met Miss Joni praten. Kijken wat zij kan doen.’

Wanneer ik aan mijn vader denk, zie ik sigaretten en rood-witte blikjes bier. Dan denk ik aan vuile witte T-shirts en een bruine schommelstoel en blauwe ogen en kriebelige stoppeltjes en ‘O, Misty,’ wanneer mijn moeder hem fronsend aankeek. Er waren dagen dat hij niet uit die stoel kwam, dat ik aan zijn voeten op de vloer zat en papier volkladde met zonnen, huizen en kattenkoppen met kleurpotlood, potlood en pen. Er waren dagen dat hij steeds hetzelfde T-shirt droeg, dat er soms stilte was en soms te veel gelach, een vreemde lach die hem vanbinnen leek te splijten, totdat er geen gelach meer was, maar gehuil, en dat er tranen over mijn gezicht gleden terwijl ik op hem klom en samen met hem wiegde, heen en weer, heen en weer, hartslag hartslag hartslag, terwijl het licht buiten veranderde, terwijl de wereld om ons heen donkerder werd.

Louisa zegt: ‘Je bent heel stil. Ik ben heel blij dat ze een stil iemand bij me hebben gezet. Je hebt geen idee hoe vervelend het is om naar iemand te luisteren die de hele tijd hardop praat.’

Ze was zo lang stil geweest dat ik dacht dat ze sliep.

Louisa zegt: ‘Ik bedoel, ik praat tegen je, weet je dat? In mijn hoofd, bedoel ik. In mijn hoofd vertel ik je allerlei dingen, omdat je volgens mij goed kunt luisteren. Maar ik wil jouw denkruimte niet in beslag nemen. Als je begrijpt wat ik bedoel.’

Ze maakt een slaperig geluid. Mmmmm. Dan: ‘Ik ga je mijn hele verhaal vertellen, gewoon omdat ik je mag.’

Tijdens groepstherapie houdt Casper er niet van als we snijden of branden of steken zeggen. Ze zegt dat het niet uitmaakt wát je doet of hóé je het doet: het komt allemaal op hetzelfde neer. Je kunt zuipen, snijden, speed roken, coke snuiven, je branden, krassen, je wimpers uittrekken of je helemaal kapot neuken, het komt allemaal op hetzelfde neer: zelfbeschadiging. Ze zegt: ‘Wanneer iemand je pijn heeft gedaan of je het gevoel heeft gegeven dat je slecht, niet de moeite waard of vies bent, beseffen we niet rationeel dat die persoon een klootzak of een psycho is en dat hij de kogel moet krijgen of worden opgehangen en dat je fucking uit zijn buurt moet blijven, maar verinnerlijken we het misbruik en beginnen we onszelf de schuld te geven en onszelf te straffen. Maar wanneer je begint met snijden of branden of neuken omdat je je zo klote voelt en niet de moeite waard, geeft je lichaam een heerlijk goedje vrij dat endorfine heet, en dan voel je je zo fucking high dat de wereld als een suikerspin op de kleurrijkste staatskermis ter wereld is, maar dan bloederig en boordevol infecties. Maar wat er fucked-up aan is, is dat wanneer je eenmaal met zelfbeschadiging begint, je nooit meer níét een enge freak kunt zijn, omdat je hele lichaam nu een verschroeid slagveld van littekens is en niemand dat graag bij een meisje ziet. Niemand zal dat leuk vinden, en dus zijn we allemaal, stuk voor stuk, fucked, vanbinnen en vanbuiten. Wassen, afspoelen, fucking herhalen.’

Ik probeer me aan de regels te houden. Ik probeer te gaan waar ik hoor te gaan op het moment dat ik dat hoor te doen en dan ga ik als een braaf meisje zitten, ook al zeg ik niets omdat er allemaal spijkers in mijn keel zitten. Ik probeer me aan de regels te houden omdat ik BUITEN gezet kan worden wanneer ik me niet aan de regels houd.

Doc Dooley vertelde me toch dat twee jongens mijn rugzak hadden afgegeven? Die jongens hebben me een keer, nee, zelfs twéé keer, gered. En toen hij zei dat zij zeiden dat hij moest zeggen dat het hun speet? Daar heb ik over nagedacht.

Evan en Dump. Speet het hun dat ze me hadden gered van de man in de tunnel die wat bij me probeerde? Speet het hun dat toen de winter hier in Minnie-Soh-Tah zo fucking koud werd ze niet NIET met mij bij Fucking Frank konden gaan wonen? Ik was ziek. We konden niet langer in de caravan blijven wonen. Evan had zijn drugs nodig. Dump ging waar Evan ging. Speet het hun dat ik weigerde te doen wat Fucking Frank vroeg? (Wat hij wilde dat alle meisjes in Seed House deden wanneer ze wilden blijven.) Speet het hun dat ze me op de zolder van Seed House niet hadden laten doodgaan?

Sorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorry.

Ik snijd dat woord ook uit, maar het groeit steeds terug, gemener en agressiever.

Louisa komt niet naar de groepstherapiebijeenkomsten; ze ziet Casper ’s avonds. ’s Nachts krijgt Louisa telefoontjes; dan leunt ze tegen de muur in de recreatieruimte en draait het telefoonsnoer om haar vingers, terwijl ze zachtjes met de punt van haar glinsterende ballerina op het tapijt tikt. Louisa kan komen en gaan wanneer ze wil. Ze heeft geen Dagpas nodig. In het donker fluistert ze: ‘Ik moet je vertellen dat je niet hetzelfde bent als wij, weet je. Kijk om je heen. Deze lakens, dit bed, onze medicijnen, de artsen. Alles ademt hier geld uit. Luister je wel?’

Haar bed kraakt wanneer ze verschuift en op haar elleboog leunt om me aan te kijken. In het halfdonker zijn haar ogen eivormig met daaronder donkere schaduwen.

‘Je moet je voorbereiden, wil ik maar zeggen.’

Maar ik laat haar woorden van me afglijden, soepel en warm. Ze draait zich om. Geld, geld. Ik wil niet denken aan waar het al dan niet vandaan komt.

Ik wil alleen maar dat ze weer gaat slapen, zodat ik de kalkoensandwich kan eten die ik onder mijn bed heb verstopt.

De deur van de groepstherapieruimte suist open. Casper loopt binnen en gaat op de stoel naast Sasha zitten, die wriemelt en als een puppy naar haar glimlacht. Casper draagt een bruine broek en haar elfenklompjes. Ze heeft een rode bandana als hoofdband in haar gelige haar. Met haar oorbellen in de vorm van manen en haar roze wangen lijkt ze wel een fucking regenboog.

Ik vraag me af hoe ze vroeger op de middelbare school was. Ze is vast een braaf meisje geweest, dat haar boeken voor haar tieten draagt, altijd keurig gekamd haar heeft en op haar lippen bijt wanneer ze een proefwerk maakt. Waarschijnlijk lid van de naschoolse jaarboekclub of de wiskundeclub of de debatclub.

Maar er moet nog iets anders zijn, iets onder Caspers opgepoetste oppervlak wat we niet kunnen zien, als een verborgen verdriet, een delicaat geheim of zoiets, want waarom zou ze er in godsnaam voor kiezen om óns als haar fucking levenswerk te zien?

Ze deelt papier en markeerstiften uit, en de spanning stijgt. Wanneer we moeten schrijven, weten we dat de groepstherapie zwaar wordt. Ze laat ons de pennen en het papier op de vloer leggen en onze accordeon- en ademhalingsoefening doen. Ik kan me niet concentreren en kijk naar de klok aan de wand; ik mag eerder weg. Vandaag gaat mijn verband eraf. Wanneer ik eraan denk, krijg ik een fladderend gevoel in mijn buik.

Casper zegt: ‘Ik wil graag dat je opschrijft wat je tegen jezelf zegt voordat je jezelf beschadigt.’

Blue kreunt hardop, laat haar tong over haar lippen glijden en strekt haar blote voeten. Ze heeft nooit schoenen aan. Zilveren ringen glinsteren aan drie van haar tenen. Vanaf de overkant van de kring lijkt ze net zo jong als wij, maar van dichtbij, in de eetzaal of de recreatieruimte zie je de harde groeven in haar ooghoeken. Ik heb al heel lang niet meer getekend, ik ga zelden naar Handenarbeid, en naar Blue kijken is moeilijk, want door haar hunker ik naar mijn potloden en houtskool. Er is íéts in haar wat ik op papier wil zetten.

Eerst schrijf ik niets. Ik teken alleen maar lijntjes met mijn rode markeerstift en dan kijk ik stiekem naar Blue, om haar te schetsen, licht, vaag. Het voelt goed om met de markeerstift in de hand haar katachtige ogen en volle mond vorm te geven. Het is een beetje awkward zoals ik het papier tegen mijn bovenbenen druk, maar het is alsof mijn vingers nooit zijn vergeten wat ze moeten doen. Alsof ze op mijn terugkeer hebben gewacht.

Blue heeft een heel volle mond. Mijn eigen lippen zijn vrij dun. Ellis zou zeggen: je moet accentueren. Neem mijn kin in haar vingers, druk de koele lippenstift op mijn mond. Maar het werkte nooit. Het stond me gewoon niet. Ik zag niet iemand met een mooie mond, maar iemand met lippenstift op de huid van haar gezicht.

Mijn brein begint te cirkelen, cirkelen, zelfs terwijl ik doorga met Blue tekenen. Er gebeuren dingen waaraan ik niet wil denken, niet nu. Ik zie woorden voor me, zoals sorry en zolder en tunnel en me pijn doen.

Sasha snuift. Francie schraapt haar keel.

Mijn pen schrijft ERUIT. HET MOET ERUIT. SNIJD HET ALLEMAAL UIT.

Ik zet een grote rode X door de tekening van Blues gezicht, verfrommel het papier en schuif het onder mijn bovenbeen.

‘Isis.’ Casper vouwt haar handen en wacht tot Isis van haar papier opleest.

Isis peutert in haar neus en haar gezicht wordt rood. ‘Oké,’ zegt ze uiteindelijk. Ze zegt, zo zacht dat het bijna gefluister is: ‘Leer je het nou nooit? Dit is je straf.’ Ze knijpt haar ogen dicht.

Francie zegt: ‘Niemand. Leeg. Who cares.’ Ze scheurt haar papier doormidden.

Sasha’s lichaam is zo warm van het huilen dat er een vreemde hitte van haar uitgaat, en ik schuif mijn stoel een beetje bij haar vandaan. Ik voel dat Blue naar me kijkt.

Sasha kijkt op haar papier en gooit er gesmoord uit: ‘Jij. Dikke. Vetzak. Fuck.’

Vliegensvlug schiet Blue overeind en naar voren. Ze trekt het papier onder mijn bovenbeen vandaan. Vanuit het midden van de kring staart ze dreigend naar me.

Casper kijkt haar vlak aan. ‘Blue.’ Een waarschuwing.

Blue strijkt het papier glad. Terwijl ze het nauwkeurig bestudeert, verschijnt er langzaam een glimlach op haar gezicht. ‘Ben ik dit? Ziet er best goed uit, Stille Sue. Fijn dat je me hebt doorgehaald.’

Ze laat het papier aan de groep zien. ‘Ze heeft me uitgewist.’ Ze verfrommelt het papier weer en gooit het in mijn schoot. Ik laat het op de grond vallen. Onderweg terug naar haar stoel zegt ze tegen Casper: ‘Zij zei het beter dan ik het zelf kan. Dat gaat er zo ongeveer door mijn hoofd wanneer ik mezelf beschadig. Wis me uit.’

Casper wendt zich tot Sasha, maar voordat ze kan beginnen, onderbreekt Blue haar. ‘Weet u dat het heel oneerlijk is, dokter?’

‘Wat is oneerlijk?’ Casper kijkt naar Blue. Mijn gezicht begint warm te worden. Ik kijk naar de klok. Nog een paar minuten en dan mag ik opstaan en vertrekken, word ik verlost van mijn verband.

‘Zij hoeft nooit iets te zeggen. Wij moeten allemaal praten, onze fucking ziel blootleggen, en zij hoeft helemaal geen bal te zeggen. Misschien ziet ze ons wel als een soort comedyshow.’

‘Groepstherapie is vrijwillig, Blue. Wanneer een lid niet wil praten, hoeft dat niet. Bij Char…’

‘Vertel aan iedereen wat je daar op je papier hebt geschreven, Stille Sue,’ zegt Blue. ‘Nee? Oké, dan doe ik het. Ze schreef: “Eruit. Eruit. Snijd het allemaal uit.” Snijd wat uit, Sue? Vooruit ermee. Tijd om met de billen bloot te gaan.’

Fucking Frank droeg zware zilveren ringen, kwaadwillend ogende schedels waarmee hij continu over zijn shirt wreef, totdat ze perfect glommen. Zijn vingers waren verkleurd en verschroeid door aanstekers. Ze klemden zich om mijn nek en trokken me van de zoldervloer. Evan en Dump maakten kittengeluidjes achter hem, maar zij waren gewoon jongens die drugs nodig hadden. Buiten vroor het. April had ons verrast met sneeuw die overging in ijskoude hagel. Dat was het ergste weertype dat je kon hebben wanneer je op straat leefde: ijswater, waardoor je gezicht bevroor en dat je vingers in stijve botomhulsels veranderde.

Toen Fucking Frank ons bij de deur begroette, had ik kunnen weten dat hij me niet voor niets onderdak zou geven. Ik had beter naar de gezichten van de meisjes op de gescheurde bank moeten kijken toen Evan en Dump me binnendroegen. In mijn bedwelmde toestand, terwijl mijn longen als cement aanvoelden en mijn ogen onscherp waren, dacht ik dat ze gewoon stoned waren, waardoor hun ogen wazig stonden. Nu weet ik dat hun ogen dood waren.

‘Doe het,’ zei Fucking Frank die avond, terwijl mijn adem tussen zijn strakke vingers verdween. ‘Doe het, zoals de andere meisjes. Anders neem ik je zelf onder handen.’

Als je een meisje was, en je zat in Seed House, en je wilde in Seed House blijven, was er beneden een kamer met alleen matrassen. Frank zette meisjes in de kamer. Mannen kwamen naar het huis, betaalden Frank, en dan gingen ze de kamer binnen.

ERUIT. SNIJD HET ALLEMAAL UIT. Snijd mijn vader uit. Snijd mijn moeder uit. Snijd het gemis van Ellis uit. Snijd de man in de tunnel uit, snijd Fucking Frank uit, de mannen beneden, de mensen op straat met te veel mensen in zich, snijd honger uit, en droefheid en vermoeidheid, het niemand zijn en niet mooi zijn en niet geliefd zijn, snijd het allemaal uit, word kleiner en kleiner, totdat ik niets meer was.

Dat ging er door mijn hoofd op de zolder toen ik glasscherven uit mijn verzorgingskit haalde en mezelf in kleine stukjes begon te snijden. Ik deed het al jaren, maar nu zou het de laatste keer zijn. Ik zou verder gaan dan Ellis. Zou het niet verkloten zoals Ellis: ik zou doodgaan, niet in een soort half-leven eindigen.

Díé keer probeerde ik zo fucking hard om dood te gaan.

Maar ik ben er nog.

Mijn ogen worden troebel van de muziek in mijn hoofd. Ik kan Blue nauwelijks zien met haar smoezelige gezicht en haar verrotte tanden, maar terwijl ik op haar afloop, kan ik bijna proeven hoe het voelt om dat gezicht in de de vloer van de therapieruimte te beuken. Mijn lichaam is zwaar en licht tegelijk, en een klein stukje van me vertrekt, drijft weg – Casper noemt dit dissociatie – maar ik blijf in Blues richting strompelen, zelfs wanneer ze zenuwachtig lacht en ‘Fuck me,’ zegt en op haar hoede opstaat.

Jen S. gaat staan. Ze zegt: ‘Alsjeblieft, niet doen.’

Op straat, waar ik vroeger leefde, noemde ik het mijn straatgevoel. Het is alsof er elektriciteitsdraad strak door mijn hele lichaam wordt gespannen. Het betekende dat ik mijn vuisten kon ballen en om de vergeten slaapzak bij de rivier kon vechten met twee oudere vrouwen. Het betekende dat ik veel dingen kon doen om de nacht maar door te komen na weer een eindeloze dag van lopen, lopen, lopen.

Caspers stem is vlak en helder. ‘Charlie. Nog een ruzie en ik kan je niet meer helpen.’

Ik blijf abrupt staan. Charlie. Charlie Davis. ‘Charlotte,’ zei Evan, zijn ogen glanzend, dronken, bloedvlekken van mij op zijn wang, die nacht op de zolder. ‘Wat een prachtige naam.’ Hij kuste mijn hoofd, steeds maar weer. ‘Blijf alsjeblieft bij ons, Charlotte.’

Mijn vader leerde me klokkijken door tegen me te zeggen hoeveel tijd er nog over was. ‘Dit is de lange wijzer en dat is de korte wijzer. Wanneer de korte wijzer hier is en de lange wijzer daar, komt mama thuis.’ Dan stak hij een sigaret op, tevreden met zichzelf, en wiegde in zijn stoel.

De wijzers op de klok aan de wand in de groepstherapieruimte vertellen me dat het tijd is om mijn verband eraf te laten halen.

Ik slinger, de stomme slof blijft achter het vloerkleed haken, totdat ik bij de deur ben. Ik laat hem achter me dichtslaan.

Een van de dagverplegers, Vinnie, gaat het doen, zijn grote handen schraal en methodisch. Het is kil in de Care-ruimte en heel netjes. Papier kreukt onder me wanneer ik op de tafel ga zitten. Ik kijk naar de glazen potten met lange wattenstaafjes, de flesjes alcohol, de keurig gelabelde lades. Vinnie heeft een zilverkleurig blad klaargezet met een schaar, een pincet, een grote schaar en crème.

Hij wacht even voordat hij het verband om mijn armen begint af te wikkelen. ‘Wil je er iemand bij hebben? Doc Stinson is over een kwartier klaar met groepstherapie.’ Hij bedoelt Casper.

Hij kijkt me met zijn speciale lach aan, waarbij hij zijn mond opent en al zijn tanden laat zien. Elke tand is als een schilderij of foto goudomrand. Ik krijg ineens de neiging een van die glimmende tanden aan te raken.

Vinnie lacht. ‘Mooie tanden, hè? Wil je de dokter erbij of niet?’

Ik schud mijn hoofd, nee.

‘Ach, dat is ook zo. Jij bent een taaie, Davis.’

Voorzichtig wikkelt hij het verband van mijn beide armen. Hij trekt de lange zigzagwatten van mijn linker- en daarna van mijn rechterarm. Ze maken een zompig, zacht geluid wanneer hij ze in de metalen prullenbak gooit. Mijn hart klopt een beetje harder. Ik kijk nog niet naar beneden.

Vinnie leunt dicht naar me toe terwijl hij de hechtingen verwijdert. Hij ruikt tegelijkertijd zijdeachtig en bros, zoals haarolie en koffie. Ik staar zo aandachtig naar de plafondverlichting dat er zich donkere wolken voor mijn ogen vormen. Er zit een niervormige vlek op een van de panelen, de kleur van boter die te lang in een pan is verhit.

‘Doe ik je pijn?’ vraagt hij. ‘Ik doe mijn uiterste best, meisje.’

Er klinkt geluid van druppend water. Vinnie wast zijn handen. Ik til mijn armen op.

Ze zijn bleek en rimpelig omdat ze zo lang omwikkeld zijn geweest. Terwijl ik ze omdraai, kijk ik naar de rode, draderige littekens die van mijn polsen naar mijn ellebogen lopen. Ik raak ze voorzichtig aan. Vinnie neuriet. Het is een vrolijk melodieus deuntje.

Voor hem ben ik gewoon een van de vele afzichtelijke meisjes.

‘Oké?’ Hij wrijft crème tussen zijn handpalmen en houdt ze omhoog.

Onder deze nieuwe littekens zie ik de oude. Mijn littekens zijn als een soort dam. De bever blijft nieuwe vertakkingen maken over de oude heen.

Ik knik naar Vinnie. De crème is in zijn handen warm geworden en voelt lekker op mijn huid.

De allereerste keer dat ik mezelf sneed, vond ik wat erna kwam het fijnst: de wond met een wattenbolletje deppen, voorzichtig droogmaken, van alle kanten bekijken, waarna ik mijn arm beschermend tegen mijn buik hield. Rustig maar.

Ik snijd omdat ik niet met dingen kan omgaan. Zo eenvoudig is het. De wereld wordt een oceaan, de oceaan spoelt over me heen, het geluid van water is oorverdovend, het water verdrinkt mijn hart, mijn paniek wordt als planeten zo groot. Ik heb verlossing nodig, ik moet mezelf meer pijn doen dan de wereld mij pijn kan doen, en dan kan ik mezelf troosten.

Rustig maar.

Casper vertelde ons: ‘Het is tegenstrijdig, hè? Dat je er een beter gevoel van krijgt wanneer je jezelf pijn doet. Dat je jezelf op een of andere manier van pijn kunt verlossen door jezelf pijn te doen.’

Het probleem is: na afloop.

Zoals nu, wat gebeurt er nu. Meer littekens, meer schade. Een vicieuze cirkel: meer littekens = meer schaamte = meer pijn.

Het geluid van Vinnie die zijn handen boven de wasbak wast, haalt me terug.

Als ik naar mijn huid kijk, keert mijn maag zich om.

Hij draait zich om. ‘Ronde twee. Wil je er echt niet nog iemand bij hebben?’

Ik schud mijn hoofd en hij gooit me een laken toe, zegt dat ik op de onderzoekstafel naar achteren moet schuiven, gebaart dat ik mijn korte broek moet uittrekken. Ik doe het snel onder het laken, zonder adem te halen en trek het laken strak over mijn ondergoed. Mijn bovenbenen jeuken, kippenvel van de koude ruimte.

Ik denk niet dat ik bang ben voor Vinnie, maar ik volg de bewegingen van zijn handen zorgvuldig, breng voor de zekerheid mijn straatgevoel naar de oppervlakte. Wanneer ik toen ik klein was niet kon slapen, wreef ik mijn laken altijd tussen duim en wijsvinger. Ik doe dit nu met het ondergoed, het lichtroze ondergoed, gloednieuw, op mijn smalle bed achtergelaten met een kaartje. Het waren er zeven, een voor elke dag van de week. Er zaten geen gaten en vlekken in, en ze roken naar het plastic van de verpakking, niet naar poep en pies of menstruatiebloed. Nu ik aan het ondergoed denk en het schone katoen in mijn vingers voel, verschuift er iets in me, zoals het losser worden van stenen als er een uit een stapel wordt getrokken, een kreun, een neerslaan, een uitademing van lucht…

‘Verpleegster. Ava. Heeft. Dit. Ondergoed. Voor. Me. Gekocht.’

Ik weet niet waarom ik het fluister. Ik weet niet waar het vandaan komt. Ik weet niet waarom zich nu woorden hebben gevormd, ik weet niet waarom déze woorden. Mijn stem is rauw van zo lang niet praten. Ik klink als een schorre ekster. Het is een lange zin, mijn eerste in ik weet niet hoeveel dagen, en ik weet dat hij het plichtsgetrouw in mijn dossier zal zetten: C. Davis sprak een hele zin toen het verband werd verwijderd. C. Davis sprak over geen ondergoed hebben. Cliënt spreekt normaal gesproken niet uit eigen beweging; Selectief Mutisme.

‘Wat ontzettend aardig van haar. Heb je haar ervoor bedankt?’

Ik schud mijn hoofd.

Toen ik mezelf op de zolder sneed, was ik gekleed in een T-shirt, ondergoed, sokken en laarzen. Er was zo veel bloed dat Evan en Dump niet wisten wat ze moesten doen. Ze wikkelden me in een laken.

‘Je moet haar wel bedanken.’

Ik kwam op Creeley aan in een ziekenhuisschort en slippers. Verpleegster Ava vond kleren voor me. Verpleegster Ava kocht gloednieuw ondergoed voor me.

Ik moet haar bedanken.

Het gaas en de watten van mijn bovenbenen zien eruit als gevlekte slingers, terwijl Vinnie ze omhooghoudt en in de vuilnisbak gooit. Met een pincet trekt hij mijn hechtingen los.

Het is hetzelfde als met mijn armen: het verwijderen van de hechtingen doet geen zeer, maar mijn huid prikt en jeukt wel terwijl hij met het pincet in de weer is.

Ineens gebeurt het weer, maar deze keer herinner ik me hoe het voelt om te snijden, hárd te snijden. Zoals je het glas er meteen diep in moet drukken, om de huid te scheuren en er vervolgens hard aan moet trekken, zodat er een rivier ontstaat die de moeite waard is om in te verdrinken.

O, het doet pijn om die rivier te maken. De pijn is scherp en tegelijkertijd dof; gordijnen die voor je ogen open- en dichtgaan; stoom uit je neusgaten.

Het doet fucking pijn, pijn, pijn. Maar wanneer het gaat bloeden, is alles warmer en rustiger.

Vinnie kijkt naar me. Ik adem te snel. Hij weet wat er aan de hand is.

‘Klaar.’ Hij kijkt me aandachtig aan terwijl ik rechtop ga zitten. Het dunne papier onder me scheurt.

Ladders. De littekens op mijn bovenbenen lijken op de sporten van ladders. Hobbel, hobbel, hobbel wanneer ik mijn vingers van mijn knieën naar de bovenkant van mijn bovenbenen laat glijden. Vinnies crème-handen zijn heel donker op mijn bleke huid. Het voelt lekker. Wanneer hij met mijn bovenbenen klaar is, gebaart hij dat ik mijn broek weer mag aantrekken en geeft hij me een blauw-witte pot crème aan. ‘Breng deze twee keer per dag aan. Het zal ontzettend gaan jeuken nu het aan de lucht is blootgesteld. Het zal strak en een beetje stekelig aanvoelen.’

Ik houd de pot tegen mijn borst. Ik voel nog steeds zijn handen op mijn benen, de zachtheid van zijn vingers op de lelijkheid van mij. Eigenlijk wil ik zijn handen terug, om me heen misschien deze keer. Zo licht op me dat mijn hoofd misschien tegen hem aan valt en ik daar een poosje kan blijven, hem kan inademen, niets bijzonders, hartslag, hartslag, hartslag, zoals bij mijn vader. De druk achter mijn ogen neemt toe.

Ik veeg mijn gezicht af en negeer mijn trillende handen. Warm. Mijn lichaam begint op te warmen. Ik ben bang. Vinnie schraapt zijn keel.

‘Iedereen zit bij Handenarbeid, meisje. Zal ik je daarnaartoe brengen?’

‘Kamer.’ Ik druk de warme pot tegen mijn borst. ‘Kamer.’

Vinnie kijkt bedroefd. ‘Oké, lieverd. Oké.’

Louisa is niet in onze kamer. Ze zijn allemaal bij Handenarbeid, over plakkerige ijsstokjes gebogen, tassen vol knopen en garen, stapels stickers in de vorm van glinsterende sterren.

Mijn ogen zijn nat en ik begraaf mijn hoofd in mijn kussen, zodat niemand me hoort. Mijn lichaam doet zo’n pijn van mijn wonden. Ik wil Ellis, de Ellis die mijn snijwonden zou deppen en wijn van haar vader zou jatten, zodat we samen in haar kamer konden huilen, drinkend uit de fles en luisterend naar onze muziek, terwijl we naar de gloed van de sterrenprojector op haar plafond kijken. Want wanneer je gewond bent en iemand houdt van je, horen ze je te helpen, toch? Wanneer je gewond bent en iemand houdt van je, dan kussen ze je teder, houden ze de fles tegen je mond en strijken ze met hun vingers door je haren, toch? Casper zou trots op me zijn dat ik zo rationeel denk.

Ik ben op een plek vol verlangende meiden, en ik ben in geen van hen geïnteresseerd. Ik wil degene die ik niet kan krijgen, die nooit terugkomt.

Waar laat ik deze dode mensen, deze levende mensen, deze mensen die als geesten om me heen hangen? Ellis zei eens: ‘Je was te jong om een vader te verliezen.’

Iets meer dan een jaar geleden jammerde Mikey door de telefoon tegen me: ‘Ze sneed zich nooit, dat was niet haar ding. Waarom heeft ze zich gesneden? Je stond er met je neus bovenop!’ Maar hij studeerde kilometers, enkele staten, verderop en wist niet wat er tussen Ellis en mij was gebeurd. Het was de laatste keer dat we elkaar spraken. Daarna belandde ik op straat en werd ik zelf een geest.

Mijn moeder leeft, maar ook zij is een geest, haar diepliggende ogen slaan me vanaf een afstandje gade, haar lichaam heel stil.

Er zijn zo veel mensen die nooit terugkomen.

Wanneer ik klaar ben, wanneer mijn lichaam dat afgematte gevoel van te veel huilen krijgt, sta ik op en strompel door de te fel verlichte gang terug naar de verplegerspost. Vinnie had gelijk: mijn littekens jeuken verschrikkelijk.

Mijn buitenkant staat in brand en mijn binnenkant is leeg. Ik kan niet snijden, maar er moet iets van me weggenomen worden, ik heb verlossing nodig.